ฟองดูว์ ชูครีม ทนได้ ก็ลองดู

โฟนลูบแขนตวั เองขึ้นลงเหมือนจะเขนิ ผมอยู เลนแกมแดงขนาดน้ันอะ

“กางเกงดวย”

“อะไรนะ !!” โฟนถามเสียงดัง ผมไมตอบแตถอดกางเกงตวั เองออก เหลือ
แตบอ็ กเซอร โฟนกม หนา มองพ้ืนทันที

ผมเลยจัดการเขา ไปอมุ มันข้ึนนั่งทขี่ อบอา งลางหนา แลว รูดกางเกงออก
อยางรวดเรว็ โฟนมันก็ด้ินแลวพยายามดึงกางเกงกลับ

“อยา ดื้อ!! ปลอยมือ” ผมดุ มันถึงไดยอมปลอย รางเล็กหมุนตวั หันหลังให
ทนั ที แตหันอยา งน้ันขา งหนาก็เปนกระจกสิ

มันสะดุงนิดๆเมือ่ เหน็ ผมสบตาผา นกระจก อยูในสภาพเกอื บเปลือยขนาดน้ี
ผมทนไดก็ไมใชผมแลว

“โฟน” ผมเขาไปใกลๆ แลว กอดมันไว มนั กก็ มหนา กมตามองกอกน้ําอยูน ่ัน
แหละ คงรูเหมอื นกันวาผมอยใู นอารมณแบบไหน

“ทาํ นะ” ผมกระซิบแลว ลว งมือลงไปในบอ็ กเซอรที่เปย กจนแนบลงไปกับ
ตัว โฟนตวั ส่ันหนอ ยๆแลว มองคอนผม

“ไมเ ห็นตองถาม จะทําอะไรกท็ ํา!!” เทาน้ันแหละครับ ผมจับมันลอกคราบ
ทนั ที รวมท้ังตัวผมดว ย

โฟนไมสบตาผมเลยครับมือเล็กเลอ่ื นไปปดสว นลางอัตโนมัติ

“นายนมี่ ัน..” โฟนบนอุบอิบ แตแกมแดงแจ ผมยิม้ ใหก ับภาพนารกั ตรงหนา

แลว จับขาเรียวแยกออกจากกันทันที

“เฮ เดีย๋ ว” โฟนหนีบขา แตผมเอาตัวเองเขา ไปแทรกกลาง ทําใหเขาหุบ
ขาไมได โฟนฟาดผม 2-3 ทแี ลวทาํ หนาหงิก

“อยา มองมากไดไ หม รีบๆทาํ ไป... อือ” พูดไดแคน้นั แหละ ผมกเ็ รม่ิ ทันที
ขาเล็กโอบเขา กับเอวผมเมื่อเริ่มเคล้ิม

ผมผละลงมาจูบตามตัวเย็นๆ กอนจะลงไปจัดการของนากินเปนอยา ง
สุดทา ย

“ออ้ื ..” เสียงครางเลก็ ๆกับมือที่สอดเขา มาในผม ทาํ เอาผมรีบเรง จังหวะ
พรอมกับสอดนิว้ เขา ไปเตรียมพรอ มกับชอ งทางดา นหลัง มนั คงจะเจ็บ
หนอ ย

“พรอมนะ” ผมผละออกมาแลว ยกขาของคนท่ีน่งั อยูบนขอบอางขนึ้ โฟนห
งายหลังไปนิดหนอยแลวเอามือเทาอา งไว

ผมคอยๆเอาน้ิวออกแลว แทนที่ดว ยของผม โฟนครางออกมาแลว กร็ ีบเอา
มอื ปดปากตัวเอง เม่อื มเี สียงคนอยูท่ีหนาประตู

“เม่ือกี้ เหมือนครีมไดยินเสียงอะไรนะ” เสยี งเลก็ ที่คนุ เคยดังลอดเขามา
นองชายสุดท่รี ักของผมนัน่ เอง เกิดอยากเขาหอ งนาํ้ ข้ึนมาทาํ ไมตอนน้ีละ

“อ้อื วาฟ !! หยุดกอน” โฟนจิกเล็บลงบนบา ผม ผมไมตอบแตขยับสะโพก
เขา ไปแรงๆทีนึง เรียกเสียงครางของเขาไดทันที

และนั่นทําใหเสียงนอ งของผมเงยี บไป

“นายน!ี่ ! ไอบา น่ันนองนายอะ อา~” โฟนทุบผม แลวบนเปนการใหญ ผม
เลยเปล่ียนเสยี งบน น้นั ใหเปนเสียงครางแทน ขางนอกเงียบไปแลว

ผมเลยหันมาสนใจคนตรงหนา ไดเต็มๆสกั ที

…………………………………………….

( :: ฟองดวู  :: )

“อา พ่ีฟองดวู . .” นอ งหันมาทําหนา ตาแปลกๆกับผม เม่ือไดย ินเสียงคราง
รอ นแรงมาจากขา งในหองนํา้ พอผมสบตาดว ยนองก็หลบตาอกี

“ในนน้ั เคา ..” นอ งช้ีเขา ไปในหองนาํ้ แลวกลืนนํ้าลาย หนา กับหูแดงไป
หมดแลว ไมตองเดาครับ ไอขางในน้นั ไมใชไ อแดดก็ตองเปนวาฟเฟลมัน
แน

ไมมีใครอุตริทาํ ตั้งแตเ ชาแบบน้ีหรอก แลวผมควรจะรีบบางไหม เกินพวก
มนั นําไปเยอะ ผมก็แยสิ

ผมมองเจา ตัวเล็กทีย่ นื เขนิ อยูหนา ประตูแลว ก็ตัดสินใจขยับเขา ไปกอดไว
กอน

“อะไรเหรอ” นองกระซิบ คงกลวั ขางในจะไดย นิ แตไ อขางในเร่ิมไม
เกรงใจแลวครับ เสียงดงั เปน บา จนผมเรม่ิ มีปฏกิ ิริยากับเสียงน่ันข้นึ มาแลว

“พี่ฟองดูว !!” นองเอด็ คงเพราะรูสึกถึงอะไรบางอยางของผมที่มันตืน่ ตัว
ข้ึนมาแลวหนะ สิ ผมไดแ ตย ้ิมแหยๆใหนอง

“ไปจากตรงน้ีกนั เถอะ” ผมจูงมือนองออกมาหา งๆ ตรงบริเวณหลงั เครอื่ ง

เลนทงั้ หลาย ไมมีคนผานไปมาหรอกครับ

ผมจะใหเดนิ ไปไกลกวา น้กี ็ลาํ บากแลวดวย

“ชูครีม” ผมหันไปเรยี กนองเสยี งหวาน ตาดุๆท่ีมองมาทาํ เอาผมไมร ูจะพูด
ยงั ไง เลยยืนกลั้นหายใจอยูแ ปปนงึ

“ทรมานเหรอ” นอ งถามเสยี งเบา ผมเลยรีบหันไปมอง

“ครับ?”

“กแ็ บบ.. ก็ตรงนั้นมนั เปนขนาดนี้แลวน่ี” นอ งหลับหูหลบั ตาช้ีมาที่สว นไม
รกั ดขี องผม ผมหวั เราะเลยครับ ทา ทางเขินๆของนอ งมันนา รกั นี่

“ก็ใชครับ แลว ชคู รมี อยากชว ยพไ่ี หมละ” ผมหยอดเสียงหวานอกี รอบ นอ ง
เกาหวั ตวั เองอยางครุนคิด

แลวก็หนั ซา ยหันขวา ผมท่ีรอคาํ ตอบอยูต่นื เตนแทบบาแลว

“ตรงนเี้ หรอ” นอ งทําหนา เครียด มันคงโลงแจงเกินไปหนอย

“พี่คงเดนิ ไปไกลกวา นไ้ี มไ ดหรอก” ผมตอบไปตามความจริง ย่ิงนอ งมาทาํ
หนาตาย่ัวอยูแบบนี้แลว ดว ย ผมคงทนไดอีกไมนานหรอก

“ง้นั .. กเ็ ร็วๆละกัน” นองพูดเบาแลวจงู ผมไปอยูหลังตนไม แหมจูงมาเอง
ซะดวย พอมาถงึ นอ งก็กดผมใหนั่งลง ผมก็วา งา ยครับน่งั ตามแรงกด

“อา.. แคมอื นะ” นองหันมาสบตาผมแลวรูดซิบกางเกงผมลง แตทาํ ไดแค
น้ันแหละครบั ผมตองดึงเจาฟองดวู จูเนยี รขนึ้ มาเอง

แคนองจะทําใหผ มกแ็ ปลกใจพอตัวอยูแลว เลยนง่ั มองมือเล็กๆท่ีขยับไป
มาพยายามจะทําใหผมรูสกึ ดี หนาหวานๆน้ันดตู ้ังใจมากทเี ดยี ว

ปากเล็กเมมเขา หากนั โดยไมร ูตวั ผมยมิ้ แลวเอื้อมมือไปโนม หนา นอ งมาจบู
ผมไมคดิ จะบังคับนอ ง หรือจับกดเขาอยแู ลวละ

ถา นอ งไมยอม ผมก็คงไมทํา แตพอนองทําใหผมขนาดน้ีแลว.. มันทาํ ให
ผมดีใจชะมัดเลย

“อืม~ เดยี๋ วสิ” นอ งเบี่ยงหนาออกแลวหนั ไปสนใจของในมือตอ ผมรูสกึ ดี
จนตอ งครางในลาํ คอเบาๆ

นองเงยหนามามองผมแลวก็ยิ้ม ย้ิมชวนเสียตวั นะทีร่ ัก

“ชคู รีม มากกวา มือไดไ หม” ผมเอ้อื มมือไปกอดนองไวแลวกระซิบถาม ใจ
ผมน่เี ตนตกึ ตกั เลย นอ งน่ิงไปแลวก็ซบหนา ลงบนไหลผม

“แคน กี้ ็พอ ตาลุงลามก !!” นอ งทาํ เสียงดุ แลวรูดฟองดูวน อ ยแรงๆ เลนเอา
ผมกระตุกวูบ นา้ํ อนุ ๆพุงออกมาหลังจากนั้น เลอะตวั ของชูครีมเต็มๆ

“เลอะหมด ลดๆความห่นื ลงบางนะ” นองบนแลวจุบปากผมเบาๆ ผมไม
อยากบังคับเขา

เลยแคใ สกางเกงใหเรียบรอยแลว ชวยเช็ดส่ิงที่ผมทาํ เลอะ อา อด 3 เดือน
คงไมเปนไรหรอกมั้ง ถา นอ งจะนา รักกับผมอยา งนท้ี ุกวัน ผมวามันก็
พอแลว

“ยมิ้ นอยยิ้มใหญเ ชียวนะ ไปลา งกับครีมเลย” นองเหนบ็ ผม แตก็ย้ิมนิดๆ

เหมือนไมไดเคืองอะไร

ผมเลยตอ งรวบเอวมาฟดแกมสัก 2-3 ที อะไรจะนารกั ปานน้ี

“พอๆ ลกุ เรว็ ” นอ งทําเสียงจรงิ จังแลว ลุกขึ้น กอนจะสง มือใหผ มจับ

แนนอนวา หลังจากน้ันผมก็ไมไ ดท าํ อะไรนอ งเลยแมแตนิด พานอ งไปเท่ียว
จนสมใจอยากนั่นแหละ

คอื ผมกไ็ มก ลา ดวยไง เกิดนอ งงอนผมขนึ้ มา ผมลําบากใจแย ไอสองคน
น้นั ก็สงเมสเสจทําแตมมาเรอื่ ยๆ แตผมไมไ ดสนใจ

“ไง ชูครีม โดนไปก่ีรอบละ ” สีนํา้ ทักข้ึนมากอนเลยครับ พอเจอกันตอนท่ี
จะกลับแลว ดูทา จะโดนไปเยอะนะ

ดูเหน่ือยๆมาเลย ชูครีมก็ทาํ หนา งงแลวหันมามองผม

“โดนอะไร” นอ งถามกลับ เลนเอาสีน้าํ ทาํ ตาโต วาแตสนี ํ้ารเู หรอวา เราทาํ
อะไรกนั ไอแดดกย็ ิ้มเจื่อนๆใหผ ม

รวมท้ังวาฟเฟลดว ย โดนจับไดเรอะ ทําอีทาไหนเน่ยี !!

“อา ว ฟองดูว แกไมไดทาํ ?” ไอแดดอาปากคา ง

“เด๋ียวๆ ทําอะไร อธบิ ายมาเลยนะ” ชคู รมี เร่ิมทําเสียงเขมแลวครับ สีนํา้
ถอนหายใจแลว เร่ิมเลา คอื

สีน้ํามันจับไดเพราะไอแดดสงเมจเสจบอยเกินไป เลยขโมยมอื ถอื มาดู
แลวคาดค้ันเอาคําตอบ

โฟนเองกเ็ หมือนกัน สรุปสองคนนนั้ โดนจับไดเ พราะมวั แตจ ะอวดอีกคน ขาํ
ครับ

“แลวก็อดไปเลยนะ 3 เดือน !!” โฟนกับสีนาํ้ พูดพรอมกันเลยครับ ดูทาจะ
เจ็บใจไมนอย ไอแดดกับวาฟเฟลหงอยไปเลย

ไดแตออนแฟนตัวเองเพื่อลดการลงโทษ แตส องคนนั้นใจแขง็ นา ดู ผมวา
มันไดอดจริงๆแน

“โห พี่ฟองดวู ก เ็ ปนคนดีนะเนย่ี 3 เดอื นทนไดเหรอ” ชูครมี หันมายม้ิ ใหผม
จนตาปด แลว เอาหัวมาซบบาผม

“พไี่ มอ ยากบังคับเรา ไมทําสามเดือน ก็ดีกวา ชูครีมโกรธพี่”

นอ งหันมามองหนา ผมแบบอึ้งๆ รวมกันไอ 2 คูนน้ั ดว ย คงไมคิดวา ผมจะ
เปนคนดีแบบนี้ละสิ ผมไมไดห่ืนอยางเดียวนะครับ

“นารักจัง งนั้ คนื น้ีครีมใหพเิ ศษ อิอิ กลับบานกันเถอะ” นอ งขยับมากอดผม
แนนๆแลวกย็ ิ้มหวานให

“เฮย ไดไงอะ !!” ตามมาดว ยเสียงประทว งของสองหนุมทโ่ี ดนงดไปเต็มๆ
ผมเลยหันไปยิ้มอยา งผูช นะใหพวกมัน

ถอื วา เกมสนี้ ผมชนะเห็นๆ

-------------------------------------------------------

พเิ ศษ :: การละเลน ของฝายรับ

“คราวทีแ่ ลวพ่ีๆเขาพนันกันใชไหม คราวนเ้ี รามาแกลงพวกเขากันดีกวา ” สี
น้าํ พูดข้ึน ตอนน้มี ันมาน่ังเลนท่ีรานเคกของผมครับ

ลากพีโ่ ฟนมาดว ยอีกตางหาก

“แกลงยังไง” ผมลองถามดู

“กต็ อนนี้อะ ชั้นกบั พี่โฟนใหพวกเขา ‘อด’ กันอยใู ชไหมละ น่ีก็เพ่งิ ผา นมา
แคอ าทิตยเดยี ว เหลือเวลาใหแกลงอีกเยอะแยะ” สีน้าํ พูดแลวยิ้มกร่ิม

“อืมๆ แลวจะใหทาํ ยงั ไงละ ” พ่ีโฟนก็ดูสนใจขน้ึ มาเหมอื นกันครับ

“ก็ ‘ยั่ว’ ไง ย่ัวใหอยากแลว จากไป กตกิ าคือ ยัว่ ดว ยวิธอี ะไรกไ็ ด ใหพี่ๆ
เขาออกอาการห่นื มา จากนั้นใหร ีบชงิ่ หามใจออ นเด็ดขาด

ใครใจออน และช่งิ ไมทนั จะตองโดนลงโทษนะ หึๆ” สีน้าํ มันสนกุ ใหญเลย
ครับ หวั เราะชั่วรายเกนิ ไปไหม

“กด็ ีเหมือนกัน หมันไสวาฟเฟล เร่ิมวนั น้ีเลยไหม” น่ัน พ่ีโฟนก็เปนไปกับ
เขาดวย แลว สองคนนนั้ ก็หันมามองหนา ผมเหมอื นรอคําตอบ

“อะ โอเคๆ ยอมกไ็ ด” ผมพูดแบบขอไปที

“ดี แตตองทาํ จรงิ ๆนะ ใครโกงโดนหนักแน” สีน้าํ มันยกน้ิวข้นึ มาชี้หนาผม
เหมือนรูว า ผมคิดอะไรอยู

ก็แหม ถึงผมไมไดทาํ พวกมันก็ไมรูหรอก ใชไ หมละ ??

“ไมน า ไวใ จเลย เอาง้ี ใครพลาดทาละ ก็ อีกวนั คนนั้นตองเปนฝายรุก”

“เฮย ” ผมแทบโยนเคกท่ีอยูในมอื ทิ้ง แตสนี ้าํ มันทําหนาตายมองผม

“ตกใจอะไร รกุ ของกูคือ เริ่มกอน+ออนทอ ป ฮา ๆๆๆ” ดูมันครับ ไมคิดเลย
สินะวา ตวั เองจะพลาด มั่นใจจริงๆ

“เอาง้นั เลยเหรอ” พี่โฟนเร่ิมขมวดควิ้ เห็นถึงความเส่ียงใชไหม

“เอาอยางน้ีแหละ น่กี จ็ ะเย็นแลวเดีย๋ วพ่ีฟองดูวกม็ ารับแกกลบั บา น ใหเริ่ม
เลยนะ หามอิดออด ใหเ วลาถงึ พรงุ น้ีเย็น หนีใหรอดละกัน”

สีนาํ้ มันมดั มอื ชกเลยครับ แลวพี่โฟนก็ไมไดคานอะไร แตเร่มิ แสยะยิม้ แบบ
เดียวกับสนี ้าํ ทําไมสองคนน้ีมันนา กลัวจงั คดิ อะไรอยูกันเนย่ี

“มาแลว คุยอะไรกันอยเู นี่ย” พ่ีฟองดูวกม็ าไดจังหวะมากครบั เหลมองท้ัง
สองคนที่ทําตาเจาเลหใ สผม

พรอ มทาํ ปากขมุบขมิบบอกวา อยาลืมเปนอันขาด

“เรือ่ ยเปอยอะ ครีมไปปดรา นกอนนะ” ผมรีบหนีออกไปปด รานกอนครับ
กลวั สีนํ้ามันจะทําอะไรแปลกๆ นับวันยิ่งเจาเลหข้ึนเร่ือยๆ

ติดเชื้อพี่ไอแดดมารึเปลา เนยี่

“ไปๆๆ ไปไดแ ลว ” ผมก็ไลสีน้าํ กับพี่โฟนออกไปนอกรา นดว ย พไ่ี อแดดกับ
พ่ีวาฟก็มารับกันพอดี พอผมไดข้นึ รถก็เลยน่ังคิดวาผมจะทํายังไงดี

“คิดอะไรอยูหนาเครียดเชียว”

“อา ไมมีอะไรหรอก” ผมรีบปฏิเสธ แตในหัวกําลงั คิดเรอ่ื งทจ่ี ะทาํ อา มัน
นาอายชะมัดท่ีตองมาทาํ อะไรแบบน้ี แตถึงยังไงก็เถอะ

ในใจผมกอ็ ยากแกลงพ่ีฟองดูวอยูเหมือนกัน....

…………………………………………….

( :: สนี ํา้ :: )

“หน่งึ อาทิตยแลวนะ สีน้าํ ลดโทษใหพี่ไมไ ดเหรอครับ” พี่ไอแดดเริ่มเจรจา
ลดโทษอกี แลวครับ เขากท็ ําทุกวันแหละ แตผมไมใ จออนหรอก

คนอะไรไมรูหื่นเปนบา คุณรูไ หมครับวา วันนัน้ ผมแทบเดนิ ไมเปน เสยี งไมมี
เหน่ือยมากดว ย คดิ ดูแลว กันวา เขาทํามนั ไปกี่รอบ ผมถงึ ไดโ กรธขนาดน้ี

“ใหนดิ นึงก็ได” ผมแอบย้ิมนิดๆ เมื่อคิดแผนทจี่ ะแกลงได พ่ไี อแดดตาใส
แจว อยา งมคี วามหวังขึ้นมาทันทเี ลยครบั

ผมขยับไปโนมหนา เขาลงมาจูบเบาๆ พ่ีไอแดดยังตกใจอยูเลยนิ่งไป ผม
เลยแลบลิน้ ออกไปเลียปากเขา

“ทาํ อยา งนี้เดี๋ยวจะโดนดี” พี่ไอแดดยิม้ มุมปากแลวรวบตัวผมขนึ้ เดินตรงไป
ที่หอ งนอนทันที ดูทา ทางจะเก็บกดนะเน่ีย

พอถูกวางลงบนเตียงผมก็ควาขอเขามาจูบตอเลยทันที พี่ไอแดดก็สนอง
เลยสิครับ มือนีจ่ ับชายเสือ้ ผมแลวถอดออกรวดเดียวเลย

“อือ.. หยุด!!” ผมผลักอกพ่ีไอแดดออกหา ง เมื่อเขาทําทาจะถอดกางเกง
ผมดวย มือไวจริงๆ อันตรายๆ

“อะไรครับ” พ่ไี อแดดชะงักไปแคแปปเดียว แลวยน่ื มือมาลบู หนา อกผม
แกลงอีกนิดก็แลวกัน ผมขยับไปถอดเสื้อเขาออกบา ง

แลวโนมหนา ไปจูบเบาๆทีเ่ หนอื อก พไ่ี อแดดตะลึงตาคางไปเลย ตลก
ชะมัด แตวนิ าทีถดั มาแววตาเขาก็เปลี่ยนไป

“พไ่ี มท นแลว นะ” เขาคํารามเบาๆในลําคอแลวกดผมลงกับเตียง กอนจะจูบ
ลงมาตามลาํ คออยางเรารอ น เลนเอาสตผิ มแทบหลุด

มอื เขากไ็ มอ ยูส ุขลบู วนข้ึนมาเลนกับหนา อกผม อา ใหตายเถอะ ผมกเ็ ริ่ม
จะรูสึกข้ึนมาแลวนะ ผมตองหยุดมัน กอนท่ีผมจะหยุดมันไมไ ด !!

“ออื พ่ี..” ผมเบีย่ งตัวหลบเม่ือลนิ้ รอนไลลงมาท่ีหนา ทอง

“พ่ีไอแดด พอกอน ...อา” ผมพยายามดันไหลเขาออก พี่ไอแดดขมวดค้วิ
แลวขยับข้ึนมาจูบปดปากไมใหผมพูด จูบที่รอนแรงและเรียกรอง

ผมรูว าเขาคงสุดจะทนแลว ไอรอนแผออกมาตามรา งกายของเขาท่ีแนบชิด
กบั ตวั ผม

“อือ้ บอกวาใหนิดเดยี ว แคน้ีแหละ” ผมรวบรวมพลังเฮือกสุดทายกอ นสติ
จะลอยไป ผลกั เขาออกแลว รีบลุกข้ึนยืนท่ีปลายเตียง

“ไมเอานา สีนํา้ ครับ” พี่ไอแดดตามมาตะครุบตัวผมทันที มอื เขาเริ่มซนอกี
แลว

“ไมรูแหละ ถาไมหยุดจะโกรธนะ” ผมพยายามทาํ หนา จริงจัง

“ใจรา ย” พ่ีเขากระซิบเสียงแผว แลวซบหนาลงบนไหลผมเหมือนจะออ น
แตมือนี่ลูบหลังผมแลว เร่ิมลามปามลงไปเคนสะโพกซะแลว

“ออื .. เอามือออก” ผมเผลอครางนิดๆ เพราะปากท่ีไลจูบขน้ึ มาตามคอมัน
ปลุกเรา ผมไดดชี ะมัด แต แตผมไมยอมหรอก

“โอเค กไ็ ดครับ” พี่ไอแดดผละออกไป ตาคมเหลือบมามองหนา ผมแคครู
เดียว กอนจะเดินไปใสเส้ือ หนาตาเครียดมาก

“ง้นั .. ผมไปทาํ กับขา วใหน ะ” รบี พดู รีบช่งิ เพราะดจู ากทาทางแลว กาํ ลังขม
อารมณอ ยางมากเลยทีเดียว แอบสงสาร แตก ็ขาํ ไปดว ยครับ

“ฝากไวกอนเถอะ” แอบไดยนิ เสยี งบนไลห ลังมา โอว ดูทาจะอาฆาต พอ
ทาํ กบั ขา วเสรจ็ ผมกเ็ ลยเดินกลับไปหองนอนจะเรียกพเ่ี ขามากินขา ว

แตไมม ใี ครอยูใ นหองนอน ผมมองซายมองขวาอยูสักพักกอนจะไดยิน
เสียงอะไรบางอยา งจากในหอ งนํ้า

“อา... สีนาํ้ ” เสียงครางสนั่ ๆ แบบไมตองบอกก็รวู าทาํ อะไรดังออกมา เลน
เอาผมหนารอนขึ้นมาทันที

บาเอย แลวทาํ ไมขาผมกา วไมออกเลยเนยี่ กลายเปน ผมยืนฟงเสียงนา
อายนัน่ อยูเปนนาน จนตวั ผมเองเร่ิมมีปฏิกิริยาขึ้นมา

กเ็ ขาเลนครางชื่อผมอยูอยางน้ัน มันทําเอาผมจินตนาการไปไกลเลย
นะเน่ีย อา ผมชักอยากเขา หองน้ําข้นึ มาบา งซะแลว

เสียงหอบหายใจหนกั ๆท่ีลอดออกมากระตุนความรูสึกผมเขา ไปอีก

“แกรก” จนประตูเปดออกเมื่อไหรไมรู ผมที่ยนื พิงประตูหองนาํ้ อยกู ็หงาย
หลังเขาไป พรอมกับมอื พี่ไอแดดท่ีรับไวพ อดี

ผมรีบเอามือปด จุดเกดิ เหตุของตัวเองไว แตพ่ีไอแดดตาไวกวามาก ดงึ มือ
ผมออก

“อยาสิ” ผมแหว แลว ถอยหนเี ขา ไปในหอ งนํา้

“แอบฟงนะคนเรา มาพี่ชวย” เขาเดินเขา มาประชิดตวั ผมแลวยิ้มนอยยิ้ม
ใหญ แนน อนครับ วา พไี่ อแดดเปลอื ย !!

ยงั กลาเดินโทงๆอีกนะ หนา ไมอายเลยจรงิ ๆ

“ไมตอ ง !! ไปกินขา วเถอะ” ผมยังเอามือปดสีน้าํ จเู นียรไวอยา งเหนยี วแนน

“พ่ีไมท าํ อะไรหรอก สีนํา้ กําลงั รูสึกนี่ ใหพ่ีชว ยเถอะ” เขากระซิบเสียงนุม
แลวคอยๆแกะมอื ผมออก แลว จองไปที่กางเกง ผมอายจะแยอ ยูแลวเนย่ี

“ถอดนะ” เขากระซิบแลวสบตากับผม พอเห็นผมไมตอบหรือคัดคาน เลย
ขยับมอื รูดซิบกางเกงออก

มองหนา ผมอกี ครง้ั กอ นจะถอดกางเกงกับบอกเซอรผ มออกไปเลย ผมหนีบ
ขาทันทีเพราะรูส ึกโลงเกินไป

“หๆึ เอาขาออก” เขาขยับเขา มาจนชิดแลวดันขาผมออกจนได สีน้ําจเู นยี ร
กเ็ ริงราทนั ที ผมหันหนา หนีไปอีกทาง ถงึ จะเหน็ กันบอยๆ แตก ็ใชวาจะชนิ น่ี

“หนา แดงหมดแลว ” พ่ีไอแดดยิ้มนดิ ๆอยา งชอบใจ กอ นจะขยับมอื ไปลูบ
ของของผมเหมือนแหยเลน มันไมใ ชของเลนนะ !!

“ไมแกลงแลว เอาจรงิ ละนะ” เขาหันมาสบตาผมแลว กมลงไปนั่งที่หวา งขา
อยางรวดเร็ว

แลวเร่ิมเลียเบาๆ แตท ําเอาผมหมดแรงจะยืน ตอ งจับบาเขาไว

“อา ไมตองทาํ กไ็ ด.. พ่ีไอแดด.. อือ้ ” ผมอยากจะดนั เขาออก แตร างกาย
ผมไมขยับเลยสกั นิด

เขาเลยจัดการครอบครองทง้ั หมดแลวพาผมไปถึงจุดหมายดว ยเวลาไม
นาน พอพี่ไอแดดผละออก ผมก็หมดแรงลงไปนัง่ ที่พื้นทันที

“หึหึ ไปกินขา วเถอะ” พี่เขาหอมแกมผมแลว จัดการใสเสื้อผา กลับเขา ไป
ใหมให ทั้งๆท่ีผมก็เห็นวาตวั เขาเองก็เร่มิ มคี วามตอ งการอีกรอบแลว

แตเ ขาก็ไมคิดจะทํามัน... น่ีมันทาํ เอาผมใจออนนะ

“แลว..พ่ีละ ” ผมถามเขาแตตามองพี่หองนํา้ เหมือนวามนั สวยนกั หนา

“หอื ก็.. อยใู นหอ งนา้ํ อีกสักพักละมั้ง อยา แอบฟงอกี ละ กินขา วกอ นไดเลย
ไมตอ งรอ” เขาพูดขําๆแลวดันผมออก ใจดีข้นึ มาตอนนี้ผมก็แยสิ

“...ยกโทษใหก็ได” ผมพูดเสยี งเบาหววิ แลว กมหนาลง ประตูหองนา้ํ ท่ีจะ
ปดกช็ ะงักคา ง

“อะไรนะ?”

“บอกวา ยกโทษใหกไ็ ด ถา ไมเขา ใจก็ทําไปคนเดียวละกัน” ผมพูดเสยี งดงั
แลว หมุนตัวหนี แตแคหันหลังตวั ผมก็ลอยจากพื้นทนั ที

“เตรยี มใจมาดแี ลว ใชไหม ทานละ นะครับ !!!” เขาพูดอยา งเริงราแลวอุม
ผมไปทเ่ี ตียงทันที อา ไมน าเลย ผมใจออนซะแลว ผมพลาดซะแลว

“อะ ๆ พ่ีถือวา พูดแลว หา มกลบั คําดว ย ใหพี่หม่าํ ซะดีๆเถอะ” พี่ไอแดดขัด
ทนั ทีท่ผี มอาปาก แลว กก็ มลงมาจูบ

เปน การตดั โอกาสทุกอยา งของผมไปในทันที

สว นขา วเยน็ หนะเหรอครับ คงไมไดกินแลว เพราะพ่ไี อแดดคงอ่ิมเกินกวา
จะกินลงละ !! ชิ

…………………………………

( :: วาฟเฟล :: )

ต้ังแตข ึ้นรถมาโฟนก็ดูแปลกๆครับ ไมพูดไมจ าเลย น่ังทาํ หนาคดิ หนกั อยู
คนเดียว ไมร ูมีเร่ืองอะไรอกี รเึ ปลา

พอหันมาสบตากับผมก็สะดุงนิดๆ แลวหนั หนา หนไี ป อยาใหรูนะวามเี รื่อง
อะไรปดบงั ผมอีก พอกลับไปถงึ หองนอนเทา น้นั แหละครับ

ผมก็โดนจูโจมแบบไมทันต้ังตัว โฟนมนั เขยง มาจูบผมหนะ สิ

“โฟน.. ? ” พอผละออกผมกเ็ รยี นเขาแบบงงๆ โฟนย้ิมนิดๆแลว ขยับเขา มา

ใกลผมจนชิด มือเรียวยกขึ้นมาลูบแกมผม ผมตะลงึ ไปพักนึง

วันน้ไี หงโฟนมันดเู ซ็กซๆ่ี ทง้ั ๆท่ีก็แตงตวั เหมือนปกตทิ ุกอยาง

“ทาํ ไม จูบไมไ ดรึไง” สายตาของเขามองตรงมาทผ่ี ม เหมอื นจะพยายาม..
ยว่ั ? แตผมไมช อบแบบนีเ้ ลย

มันเหมือนเรากลับไปเปนคนไมรจู ักกนั เหมือนผมเปนคนอื่น ก็ปกติแลว
เขาไมเ คยเรม่ิ กอน มันตองมีอะไรแนๆ

“โฟน.. มีอะไรก็พดู มา” ผมเร่ิมใชเ สียงดุแลว เพราะคิดวามีอะไรปดบังผม
อยู โฟนชะงกั ไปนิดนงึ แลว ก็ทาํ หนางง

“ไมไ ดมีอะไรน”่ี โฟนขมวดคิ้ว แตสักพักก็กลับมายมิ้ หวานอกี และผมไม
ชอบเอามากๆ เพราะมันดูไมปกติหนะ สิครับ

ใครบางอยากเห็นแฟนตัวเองดเู ปลย่ี นไป เขากาํ ลังเลนเกมอะไรกับผมรึ
เปลา ? โฟนขยับตัวเขา มาชิดกวา เดิมจนแทบไมมีทีใ่ หอากาศผานดวยซ้ํา

เหมือนผมเคยอยใู นเหตุการณน้ีมากอ น แตเปนกอนหนา ท่ผี มจะเปน แฟน
กบั มัน !! ผมไมท นแลวครับ ผลักโฟนออกแลว จองหนาเขาอยางไมเ ขา ใจ

“.....” โฟนก็ตกใจเล็กๆทอ่ี ยูดีๆผมผลักเขาออก แตก ็ไมยอมพูดอะไร
ออกมา การกระทําของเขาทาํ ใหผ มใจส่ัน มันดูหา งเหิน

เขากําลังพยายามทําใหมันกลับไปเปนเหมอื นเการเึ ปลา ? กลับไปเปน คน
ทีไ่ มไ ดมีความสําคัญอะไรตอกัน ?

ผมเขา ไปควาตวั เขาไวแลวโยนลงบนเตียงอยา งหงุดหงดิ

“จะพูดไมพูดโฟน มเี ร่ืองอะไร! อยาคิดวา ไมรนู ะ” ผมพูดเสียงแขง็

“เอะ ?” โฟนทําตาโตแบบตกใจ น่ันไง ผมวา แลว วาตองมเี รื่องอะไรแนๆ
ใหตายชาติน้ีเขาก็ไมม ายัว่ ผมอยา งน้ีหรอก

พูดเพราะๆยงั ไมเคยเลยดว ยซ้ํา ตอนน้โี ฟนเหลือบตาข้นึ ขางบนเหมอื น
กําลังใชความคดิ

“แลวรอู ะไรละ นมี่ ึงอยากใหกูพูดอะไรไมทราบ” น่ันไง พอไมคดิ จะตอบก็
ทําเปนโมโหซะงนั้ มือเลก็ ก็พยายามดันผมออกไปดวย

แตผมไมชอบเลยเวลาท่ีเขาไมพดู ผมไมชอบใหม อี ะไรปด บงั

“ดี ไมพูดใชไหม” ผมตัดบทแคน ้ันแลวกมลงไปจูบเขาทันที ไมตอบก็จับ
กดมันซะเลย อยากมีความลับดีนัก โฟนก็ด้ินพลา น

หลบผมเปน พัลวนั เม่ือก้ีมายวั่ เองแทๆ

“วาฟๆ ใจเยน็ สิ” โฟนจับหนา ผมไวใหหางๆจากตวั แลว พยายามมุดออก
แตไ มมีทางทําสําเร็จหรอกครับ

ผมจับแขนทง้ั สองขางของเขาแลว รวบไวเ หนือหัว

“เจ็บๆๆ ปลอ ยนะ วาฟ...” โฟนทําเสยี งออ นแลว สบตากับผม มันทาํ ใหผม
ยงิ่ หงุดหงิดยังไงไมรู ผมกลวั วา จะเปนเหมอื นทแี่ ลวๆมาอีก

ท่ีเขาคิดจะทาํ อะไรคนเดยี วโดยไมบอกผม ก็ไอทา ทางแปลกๆทัง้ หมดที่
เขาไมเ คยทาํ มากอน มนั ทาํ ใหผมกลัว

“แนใจนะวาไมมอี ะไร แลวอยูดีๆมายว่ั กันทาํ ไมหือ ตอบหนอ ย”

“ปะ เปลาสักหนอ ย คือ..ปลอ ยกอนไดไหม” โฟนหลบสายตาผมแลว
พยายามรูดมือตวั เองออกมา

“เปลาอะไร!!” ผมเผลอตวาดออกไป เพราะเขามวั แตเฉไฉท้ังๆท่ีเห็นกัน
อยู โฟนสะดุงแลว หยุดการกระทําท้ังหมด

ผมเองกต็ กใจเหมือนกัน ผมไมไดต้ังใจจะตวาดเขา เพียงแต... ผมอยากรู
วาเขาทําไมทาํ ไมเทานน้ั เอง

“กบ็ อกวา ไมมีอะไร มึงคิดอะไรอยูละหะ !! ปลอ ยไดแ ลว อยา มาจับ”
กลายเปน มันซะอีกทโ่ี กรธแลว ดิน้ หลุดออกไป

ขอมือเลก็ เปนรอยแดงจากการบีบ ผมบีบแรงขนาดน้ันเลยเหรอเนี่ย

“ไมม ีกไ็ มม ี ถา ไมอ ยากพูดมากนักละ ก็ ชางมัน ! คืนน้กี ูนอนที่หอง !” ผม
ลุกข้ึนจากเตียงแลวเดินหนีมันมาเลย ปกติผมนอนที่หอ งมนั ตลอด

แตถา พูดกันไมรเู รื่อง ผมก็ขอหลบไปทําใจใหเย็นกวา นี้กอน เพราะมัน
อาจจะไมมีอะไร ผมอาจจะแคใจรอนไปเอง คิดมากไปเอง

“วาฟ !! มึงอยาทาํ อยางน้ีไดไ หม กยู ังไมไ ดทาํ อะไรเลยนะ !!” มันวิ่งมา
กระชากคอเส้ือผมไวใหหันกลับไป โฟนจองหนา ผมแบบโกรธๆ

ตาเริ่มแดงเหมือนจะรองไห ผมก็มองหนา มัน

“กูทําอะไร” ผมตอบกลับเสียงเรียบ

“ก.็ . ก็ท่ีมึงทาํ เนย่ี มึงโกรธกู โกรธทั้งๆที่กูยงั ไมไ ดทําอะไรผิด”

“เหรอ ไมไดทาํ ใชไหม แลวที่ทําอยูนี่คอื อะไร !! หะ ?” ผมปด มอื มันออก
จากเสอ้ื แลวเดินหนีอีก ผมกาํ ลังโกรธ ยิง่ คยุ กย็ ิง่ แย

“อยา เดินหนกี ู!!” มันตะโกนเสียงสั่นนิดๆ ผมชะงักเทา แตไมไดหันกลับไป

“จะพูดแคน้ใี ชไหม” ผมตัดบทแลวเดินออกมาจากหองเลยครับ โฟนก็ว่งิ
ตามออกมา

“ก.็ . ก็แคกูอยากจูบมึงเนี่ย มันผิดมากเลยใชไหม ไอบา !! ฮึก” ผมรบี หัน
กลับไปมองหนามันทนั ที ก็มันเลนตะโกนซะดังล่ันบาน

น้ําตาไหลเปน สายเลยทนี ้ี แมผ มก็ตกใจรีบวิง่ ขึน้ มา

“มอี ะไรกันลูก ทะเลาะอะไรกัน ตายแลว โฟนรอ งไหทําไมลกู ” แมผมปร่ี
เขาไปกอด ลูบหนาลูบหลงั โฟนใหญเลยครับ

ตามันกจ็ องผมอยา งเคืองๆแลวสูดนาํ้ มกู

“อา ๆ ไมมอี ะไรแม คือ วาฟขอคุยกับโฟนกอน” ผมรีบเขา ไปจับมันลากเขา
หอง เดี๋ยวแมดอุ ีกครับ

ผมปดประตูแลวหันไปเผชิญหนา กับมันท่ยี ืนเช็ดนํา้ ตาอยู

“มองอะไรเลา !!” มันดาผมอีกครับ ดาไปดว ยหนาแดงไปดว ย คงอายที่พูด
อะไรแบบน้ันออกมาซะดัง

ผมยิ้มนิดๆแลวเขาไปกอดมันไว มันก็ดิ้นหนอ ยๆแตแลวก็ยอมอยูน ่ิงๆ โอเค
ผมอาจจะแคค ิดมากไปเอง ผมผิดเองทไ่ี ปดุมัน ผมผิดเองที่ไมไวใจ..

“ไมร องแลว วาฟขอโทษ วาฟคิดมากไปหนอ ย”

“คิดวา อะไรละ มึงไมเคยเชื่อใจกใู ชไหม แคนกี้ ็คิดวา กูมเี รื่องอะไร แคน้กี ็
ตอ งโกรธ กยู ่วั มึงเนยี่ มึงตองคิดมากขนาดไหนกันหา !!”

มนั ตะโกนใสหผู ม ทําเอาผมรีบปดหูตัวเองทันที อะไรนะ? น่ีตกลงมนั แค
อยากยั่วผมเฉยๆวางัน้ ?

“ออ อยากก็ไมบอก มาๆ” ผมย้ิมกริ่มแลวพุงเขา ใสมันจนลมลงไปนอนท่ี
พื้น

“ยะ อยากอะไร !! อื้อ วาฟ !! อยา ดิ” มนั หนาแดงใหญแลว ผมเลยจัดการ
ถอดเสื้อเจาตัวดีออก แตโฟนก็พยายามหยุดผมซะเหลือเกนิ

มาอายอะไรตอนนี้กัน ท่ยี ่ัวผมเนย่ี ก็เพราะวาอยากจะ จุดจุดจุด ไมใชหรอื
ไง

“พ่ี!! อา ทําไรกนั เนย่ี ” แลว ประตกู ็เปดโพลงออกมา พรอมกับนอ งชายผม
ทย่ี ืนทําตาถลนจองผมที่ถอดเส้ือโฟนไดส าํ เร็จแลว

“ออกไปนะ” โฟนไดทีถีบผมออกแลวรีบควาเส้อื ไปใส

“ตาโต มีอะไรครับ พี่กาํ ลังยุงอยเู ห็นไหม” ผมพูดแลว ก็ควาตัวโฟนเขา มา
ใกลๆอีกรอบ ชูครีมหนาแดงขนึ้ มาทันที

“ครีมมาหาพ่โี ฟน ซ้อื ขาวเย็นมาฝากดว ย ลงไปกินกันเถอะ” แลว ชูครีมก็

เปล่ียนเปาหมายไปจูงมือโฟนแลวก็พากันเดินออกไปจากหอง

ผมงงเลยสิ ปกติชูครีมมาหาแตผ ม.. น่ผี มโดนนอ งทิ้งแลว ใชไหม เศรา ครับ

…………………………………………….

( :: ชคู รมี :: )

ผมมาหาพ่ีโฟนทําไมหนะ เหรอครับ ก็ตอ งมาหาตัวชว ยหนะสิ ! ขนื ผมอยู
บา นกับพี่ฟองดวู สองตอสอง ผมก็หนีเขาไมพนหรอกครับ

ขนาดผมไมไดทาํ อะไร พี่เขายังหื่นไดทกุ วที่ ุกวัน ถา ผมไปยัว่ เขา ผมไม
รอด 100 % ผมก็เลยออนขอมานอนที่บา น

แตแนนอนครบั พ่ฟี องดวู ก ็ตามมาดว ย

“นกึ วาเรากลับบานไปแลวซะอีก แตก็มาชว ยไดทันเวลาจรงิ ๆ” พี่โฟนพดู
ย้ิมๆครับ แหงละ ตอนผมเปดประตูเขาไปน่ี

พี่ชายผมแทบลอกคราบเขาแทบหมดตัวอยูแลว

“ครีมมาชวยพี่ แลว ก็มาใหพ่ีชว ย คืนนีค้ รีมจะนอนกับพี่โฟนนะ” ผมรีบพูด
แลวรบี เดินไปหาพี่ฟองดวู  เพราะเขามองผมอยูครับ

พี่โฟนทาํ ทาอยากจะถามแตก็เงยี บไว พวกเราเลยกินขาวกนั ไปแบบปกติ
จนกระทั่งถึงตอนจะเขานอนเนีย่ แหละ

“ใหโฟนไปนอนกับไอว าฟสิครับ ทําไมครมี ตองไปนอนกับโฟนดว ย” น่นั ไง
ครับ ผมวา แลววา พีฟ่ องดูวตอ งไมยอมแนๆ รวมถงึ พ่วี าฟดวย

“ใชเ ลย ตาโตไปนอนกับพี่ฟองดูวเ ถอะ”

“ไม !! ชูครีมจะนอนกับพ่ีโฟน พีว่ าฟกับพี่ฟองดวู ก ็นอนดวยกันไปสิ” ผม
ย่ืนคําขาดแลว กอดแขนพีโ่ ฟนเอาไวแ นน

ตอนนี้พวกเราอยใู นหอ งนอนของผม ซ่งึ ตอนนเ้ี ปนของพ่ีโฟนไปแลว

“โหย เราสองคนตัวใหญจ ะตายนอนดวยกันอึดอัดแยเ ลย อีกอยางโฟนกอ็
ยากนอนกับวาฟใชไหม

จะไดสานตออะไรๆที่ยังไมเ สรจ็ เม่ือก้ี...” พี่วาฟพูดแลวย้ิม

“กู เอย ผมอยากนอนกับชูครีม อกี อยา งเตยี งกใ็ หญจ ะตาย ไมเปนไรหรอก
ตอนนี้พวกเรางว งแลวครับ เชิญทัง้ สองกลับหองไปไดแลว” พ่ีโฟนพูดนงิ่ ๆ

“ทําไมสองคนนี้ตอ งนอนดว ยกันละ ! มีอะไรรเึ ปลา เนี่ย หือ” พ่ีฟองดวู ไ ม
ยอมออกครับ เดินมาใกลๆ ผมก็ขยับถอยนิดๆ

“กจ็ ะนอนดว ยกัน ไมตอ งถามมากไดไหม ทีตอนนอนกับสีนํา้ ไมเห็นวา
อะไรเลย ครมี งวงแลว ถา ยังไมไปจะไมพ ูดดว ยแลวนะ !!”

ผมแกลงทาํ เปนโมโหแลว เดินหนีไปเขา หองนา้ํ รออยูสักพักเสยี งสองคน
น้ันกเ็ งียบไป ผมถึงไดอาบนํ้าจนเสรจ็

“ดจี ริงๆ อยา งนี้เราก็รอดตัวไปนะ ฮา ๆ” พ่ีโฟนก็หวั เราะชอบใจครับ เพราะ
รอดพนเงื้อมมอื ของสองคนนน้ั มาไดอยางหวุดหวิด

“อมื แตครีมขอไปแกลงกอน เด๋ียวมานะ” ผมยังไมไ ดย่วั พี่เขาหรอกครับ

แตคิดจะทาํ ตอนนี้แหละ เพราะหาทางหนีไดแ ลว

ไมง้ันผมไมกลา หรอก ผมเดินไปเคาะหองพ่วี าฟแลว ก็รอคนมาเปด ซ่ึงคน
เปด เปนพี่ฟองดูว โชคดีจริงๆเลย

“ครีมมา Good night ฝน ดีนะครับ” ผมยม้ิ หวานแลวรีบหมุนตัวกลับ เพราะ
เหน็ แววตาวาวๆของพี่ฟองดวู เขา หนะ สิ ผมไมไดทําอะไรมากหรอก

แคใสเ สื้อกลา มกับบอ กเซอรแคน้ันเอง แตเปนชุดทผ่ี มไมมีวนั ใสตอนปกติ
แนน อน

เพราะมันกระตุนตอมห่ืนของใครบางคนไดง า ยๆเลยหนะสิ อยางเชนตอนน้ี
เปน ตน ..

“มาน่เี ลย ตวั แสบ” พ่ีฟองดวู ควา ผมเอาไวแ ลว หอมแกมผมอยางมนั เข้ยี ว

“อ้อื ๆ พอแลว” ผมกด็ ิ้นจะออก เพราะมอื พี่เขาสอดเขาไปในเสื้อไดอยาง
แนบเนยี นมาก แลวเลนลูบข้ึนมาซะสูงเลย

“ใจรายจรงิ ๆ เลนแตงตวั แบบน้ีมาหาหนะ ระวังตัวไวเ ถอะ” พี่ฟองดูวแกบน
ใหญเลยครับ แตก ็ยอมปลอ ยตัวผม

ผมเลยรีบวง่ิ เขา หองทนั ที กลวั พ่ีแกเปลย่ี นใจ

คืนน้นั ผมก็สบายใจไปสิครับ ไดกลบั มานอนหองเดิม นอนแบบไมตอง
กงั วลอะไรท้ังนน้ั แตหลับสบายไปสกั พักกร็ ูสึกแปลกๆ

เหมือนมีอะไรยุกๆยิกๆอยูแถวตวั ผม แลวทาํ ไมรูสึกหวิวๆอยา งไรชอบกล
ผมนอนไปไดสักพักก็ลืมตาตน่ื เพราะรําคาญเหลอื เกิน

แตก ็ตองตกใจแทบแย เพราะเห็นคนครอมอยูบนตวั ผม ปฏิกิริยาอัตโนมัติ
คอื ถีบครับ ผมถบี ใครคนน้ันไปสุดแรงเลยทเี ดียว

“โอย เจ็บนะชูครีม” ผมรีบวง่ิ ไปเปดไฟ คนท่นี ่ังจุกอยกู ็คือพ่ีฟองดูวน ่ัน
แหละครับ

แถมท้ังเนื้อทง้ั ตวั ผมยังเหลือแคบ อ กเซอรตัวเดียว พี่โฟนก็ไมอ ยูใ นนี้ดวย !

“เขามาไดไ ง !! แลวพ่ีโฟนไปไหน” ผมถามหนาตาตนื่

“ก็เปดประตูเขามา เราไมไ ดล็อคซะหนอย สวนโฟนไอว าฟมันอุมไปนอน
หองโนน แลว ชคู รมี ตกใจหรอื ครับมาๆ โอๆ”

พี่ฟองดูวเขา มากอดปลอบผมใหญ แตไ มก อดเฉยๆ มีไซรด ว ย ผมผลักเขา
ออกแลวยนจมกู ใส

“ครีมบอกแลว นีว่ า จะนอนกับพี่โฟน ทําไมตองทาํ อยางนี้กนั ดว ย โกรธ
แลว!” ผมพูดไปอยา งนน้ั เอง แตพ่ฟี องดวู ชะงกั แลวก็มองหนา ผม

“ทาํ ไมชูครีมถึงตอ งโกรธดว ยละ ไมอยากนอนกับพ่ีขนาดน้ันเลยเหรอครับ”
เสียงเศรา ไปไหม !! พ่ีฟองดูวทาํ ตาละหอยแลว รอคําตอบจากผม

ผมเองกพ็ ูดไมออก

“ก.็ . ก็ ถา นอนเฉยๆกไ็ มเปนไร” ผมยอมถอยลงมานง่ั บนเตียงอีกคร้ัง

“..... ชูครมี ไมช อบเหรอ เวลาท่ีพ่ีกอด” อยูดๆี นาํ้ เสยี งเขากเ็ ปล่ียนเปน
จริงจัง ผมตามไมทันเลยนะเนี่ย

“ไมไดไ มช อบสกั หนอ ย” ผมพูดงึมงาํ ในลาํ คอ แลวก็ตา งคนตา งเงียบครับ

“พ่ีกไ็ มไดว านะ ถา ครีมจะไมชอบ บอกพีไ่ ดร ไู หม” ถงึ เขาจะพูดอยา งน้ันก็
เถอะ แตท ําไมนํ้าเสียงมันเศรา ไดใจขนาดน้ี

น่ีอยูดๆี มาเหงาหงอยเรอ่ื งอะไรกัน !!

“ทกุ คร้งั ชูครีมก็บายเบ่ียง พี่นกึ วา เราแคอาย แตบางท.ี .. เราอาจจะไมชอบ
จริงๆ พี่กจ็ ะไมทาํ อีก ขอแคครีมบอกพี่มาตรงๆ” เขาสบตากบั ผมน่ิง

นี่คิดไปถงึ ไหนแลวเนยี่ ทําไมคิดมากจัง

“หยดุ พูดเลยนะ ไมตองทําหนา แบบน้ันดวย...” ผมพูดไดแคนัน้ แลวกไ็ ป
ไมเปน ไมร จู ะทาํ ยังไงตอดี

พี่ฟองดวู ไ มใ ชค นคิดมากแบบนี้สักหนอย อยูๆเปน อะไรไป

“.... พวี่ า พี่กลับไปนอนกับไอวาฟก็ได ขอโทษทที ี่พี่เอาแตใ จ ฝนดนี ะ”
เขายืน่ มือมาลูบหวั ผมแลว ลกุ ออกจากเตียง

ไดไ งละ !! จะไปทั้งๆอยา งนเี้ นี่ยนะ

“ไม !! อะ .. คือ..” ผมควาเส้อื เขาเอาไว แตพ อพี่ฟองดูวหันมาผมก็ติดอา ง
ซะอยางน้นั

พ่ีเขาก็ยนื รอวาผมจะพูดอะไร พอเห็นผมไมพูดกย็ ้ิมเศราๆแลวแกะมือผม
ออก

“อยาสิ!! นอนนี่แหละ ครีม.. ครีมไมไดไ มชอบท่ีพ่ีกอด ..จริงๆแลว ครีมก็
ชอบ แตวา มนั เหน่ือยนะ!! พักบา งสิ !!”

ผมพูดรัวๆแลวก็กมหนา มองพื้นทันที ใหตายเถอะ ไมกลามองเขาเลย น่ีผม
พูดอะไรออกไปเน่ยี !! อายชะมัด

“หๆึ ” เสยี งหวั เราะในลาํ คอของคนขา งๆดงั ขึ้น พอผมเหลไปมองกพ็ บกับ
รอยย้ิมกวา งขวางบนใบหนากับแววตาที่แสนเจา เลห นั่น

น!ี่ ! นีเ่ ขาหลอกผมใชไ หม เขาแคแกลงผมใชไ หมเนยี่

“หวั เราะอะไร เงียบนะ!!” ผมเลยอาละวาดไลตเี ขาแทน

“โอยๆๆ เจ็บนะ ไมตีแลว พ่ีชา้ํ ในตายทําไง หือ” เขารวบตวั ผมเขา ไปกอด
แลวกย็ ิ้มนอ ยยิ้มใหญ มีความสุขนักนะ

“ก็ตายไปเลย ปลอยไดแลว จะนอนตอ งว ง !!”

“ใจรา ยจัง จุบกอนแลว พ่ีจะปลอย” เขายิ้มแลว จอ งมาท่ีปากผม ทําผมรูสึก
รอ นๆหนาวๆยงั ไงไมรู แตก ็ยอมเขยงไปจุบเบาๆท่ีปากเขา

“อกี ทนี ะ” เขากระซิบแลวกมลงมาจูบแผวเบาและเช่อื งชา ทาํ เอาผมเผลอ
คลอยตามสัมผสั ออนหวาน

จนกระทง่ั ผมรูสึกตัววา ถูกวางลงบนเตียงถงึ ไดขยับออก

“นี่...” ผมพูดไดแ คน้นั เขาก็กมลงมาจูบผมอีกคร้ัง และอีกครงั้

“พอ่ี ยากกอดชูครีม.. ไดไ หมครับ?” จๆู เขาก็ชะงกั การกระทาํ ทกุ อยางแลว

ถามผมเสยี งนุม เลนถามกันตรงๆอยา งน้ีแลว ผมก็ตอบไมถกู เลยหนะสิ

“ไมตอบคือตกลงนะ” พ่ีฟองดวู ย้ิมนิดๆแลวจูบไลเบาบางลงมาถงึ อก อา
อะไรจะเปน ยงั ไงก็ชางมนั เถอะ

วินาทนี ีผ้ มตอ ตานเขาไมไดจ ริงๆ ผมปฏเิ สธตัวเองไมไดว า.. ผมก็ตอ งการ
เขาเหมือนกัน

…………………………………………….

( :: โฟน :: )

ผมต่ืนข้ึนมาแลวรูสึกไดว า ไมไดอยูใ นหองเดิม แถมยังอึดอัดชะมัด ผมขยบั
ตวั แลวก็ตกใจแทบบา เม่ือเห็นหนา วาฟเฟลชิดกับหนาผมซะขนาดน้ี

“วาฟ..” ผมเรยี กมัน แตมันไมก ระดิกตัวเลยกอดผมแนนกวา เดมิ อกี จะ
หายใจไมออกแลวโวย!

ผมมองตัวเองก็พบวายงั ใสเ สอ้ื ผาดอี ยูแสดงวารอดตวั ไป

“วาฟ ปลอย!!” ผมเรยี กมันดังกวาเดิม แตพอหนังตามันเรม่ิ ขยับจนเปด
ออกเทาน้ันแหละ มนั ก็จูโจมจูบผมทันที น่ีตื่นนานแลว ใชไหมหะ !!

“อรุณสวัสด์ิ” จบู เสร็จมันก็ยิ้มเผลแลว ซกุ ๆเขามาที่ตวั ผมเหมือนจะนอนตอ

“เฮยๆ ตื่นไดแ ลว แลว ทําไมกูมาอยูนี่ไมท ราบ ชูครีมอยูไหน”

“กอ็ ยูหองโนน วาฟอุม โฟนมา คนอะไรหลับลึกเปนบา เลย ขนาดจุดจุดจุด
กย็ ังไมตื่น” มนั บนอบุ อิบแตท ําเอาผมช็อค

“เด๋ยี ว!! จุดจุดจุดของแกมันอะไร แกทําอะไรหะ” ผมต่ืนตระหนกรีบดิ้น
ออกจากตวั มนั แตแลว ก็รสู ึกเจ็บแปลบข้ึนมาทันใด

ไมจรงิ นา มันไมจ ริงใชไ หม

“วาฟ...” ผมเรยี กมันเสยี งออน น่ีผมถูกมันจับกดแลวไมรสู ึกเน่ยี นะ ไหงง้ัน
ละ บอกผมทีวา ผมฝน ไป มันไมจรงิ งงงงงงงงง

“อะไรครับ รูแลว ละ สวิ า จุดจุดจุดคอื อะไร หึๆ อยาเผลอไปหลับขางนอกละ
ลักหลับไปต้ังหลายรอบแนะ”

“ไอว าฟ !!! ไอบา !!! ทําอะไรคนหลับลงไดย ังไง มึงมันโรคจิต โอยย..”
ผมถีบมันเปนพัลวนั แตแลว ก็ตองหยุดเพราะปวดเอวเปน บา

“ปกตกิ ไ็ มเคยทําหรอก แตถงึ โฟนหลับก็ยังเซ็กซ่ีนะ”

“เลิกพูดโวยยย ไปเลยไป” ผมอยากจะรองไหจ ริงๆ มนั เปนอยา งนีไ้ ดไงกัน
ผมซุกตัวอยใู นผาหม อยา งเจ็บชํา้ จนกระทั่งเสียงเคาะประตูดัง

วาฟมันก็ลกุ ไปเปดประตู ผมเอ้ียวไปมองนิดหนอ ย เห็นชูครีมทาํ หนา ยงุ ว่ิง
ตรงมาทีผ่ ม อา เห็นทา วิ่งก็รูท ันทวี า .. ไมร อด

ทําไมชวี ติ เรามนั ชางเศรา อยางนี้ !!

“พ่ีโฟน เรามีเร่ืองตองชวยกนั ดวนแลว ละ” ชูครีมกระซิบกระซาบแลว ก็ยิ้ม
เจา เลห ผมรูท ันทเี ลยวาชูครีมมันคิดอะไรอยูเ ลยพลอยยิ้มไปดวย

ตอนเชาผมเลยไปทร่ี านเคกกับชูครีมเพ่ือรอสีนา้ํ มา ผมกับชูครีมฟน ธงได

เลยครับ วาอยางพไี่ อแดดคงไมปลอยสีน้ําไปงายๆแน

พวกผมสํารวจกนั และกันและปกปดหลกั ฐานเสร็จสมบรู ณก็สบายใจแลว
ครับ

“ไง เปนไงบาง” สีนา้ํ ทกั พวกผมหนา ตาชื่นบาน แตอยามาหลอกซะใหย าก
เลย พวกผมตอ งจับผิดมันใหไ ด

“กส็ บายดี ครีมหนรี อดมาไดเ พราะไปนอนกับพ่ีโฟน” ชูครีมชิงพูดกอ นเลย
ครับ แลว กย็ ิ้มหวานใสสีนํ้า รายน้ันตะลึงอึ้งคา งไปสักพัก

“ขี้โกงน่ี !!”

“สีนํา้ ไมไ ดบ อกสกั หนอยวาตอ งอยูกันสองตอสอง ไมร ูหละ ครีมกับพโ่ี ฟน
ยวั่ แลว และก็รอดมาแลว สีนาํ้ ละ ๆ บอกมาตามตรงนะ”

รา ยจรงิ ๆครับชูครีม ตเี นยี นเลย

“... ก็ โอย กูพูดเลนนา พวกแกทํากนั จริงๆเหรอ ดนี ะทีร่ อดมาได” นกี่ ็
เนียนอกี คนครบั ทาํ หนาซื่อตาใสเชยี ว

“อยา มา ครีมแอบคุยกับพไี่ อแดดแลว คืนนีร้ ุกเลยนะ !!” แตน่ีเนียนตวั แม
ผมนับถอื ชูครมี เลยจรงิ ๆ ที่สําคัญสีนํา้ มนั ดันเชื่อน่ีสิ

ผมละ หนาวเลย ดีนะท่ีอยูขางชูครีมเลยรอดตวั ไป

“ชูครีม...” สีน้ํามนั เลยเร่ิมออนเจา ตวั แสบ ชูครมี ก็ทําหนาไมร ูไมชี้แลวหนี
ไปทาํ ขนมหนาตาเฉย แถมตอนท่ีสนี ํา้ กลับไปแลว

มนั ยังโทรไปรายงานพไ่ี อแดดอกี นะวาคืนนสี้ ีนํา้ มันจะตองทําอะไร ..แสบ
จรงิ ๆ

สีน้ํากโ็ ดนไปเต็มๆแบบไมตอ งสงสัยเลยครับ

--------------------------------------------------------
41 :: นา้ํ ตา

“นา ขอรองนะ ฝากเล้ียงหนอยเถอะพี่ไมถกู กับเด็ก” พ่ีโฟนมาหาผมท่รี าน
เคกตอนเย็น แลว ก็อุมเด็กมาใหผ มดวยครับ !!

“เฮย ครีมไมเคยเลี้ยงเดก็ ไมเอาอะ” ผมปฏิเสธทนั ทที ันใด แตเ ด็กผูชาย
ตัวเลก็ ๆอายไุ มนาเกินหาขวบมองผมตาแปว

เหน็ แลวชวนใจออ นจริงๆเลย ผมยืนจองตากับเด็กนอยอยสู ักพกั เขาก็ยืน่
มอื มาแตะแกมผมแลวก็หวั เราะเอิก๊ อา ก

“นัน่ ไง! นองเขาชอบ เอาไปเลยยกให ! เด๋ียวพี่กลับไปทํางานท่ีบริษัท
แลว”

“หา ทํางาน ? แลวน่ีลกู ใครเนี่ย” ผมรีบควา พีโ่ ฟนเอาไวก อ นท่เี ขาจะวงิ่ หนี
ไป

“ลูกญาตทิ ่ีรูจกั หนะสิ พอกับแมเ ขาไปทาํ งานดวนทีต่ า งประเทศ ท่ีบานก็ไม
มีใครวา งแลว ดวย พ่ีไปทํางานใหบรษิ ัทของพอหนะ

ใหอยทู ่ีนป่ี ลอดภัยดอี อก น่ีชอ่ื นอ งดิวนะ ไปละ ” พี่แกไวมากครับ พูดเสรจ็
ช่ิงไปดวยความไวแสง

“อา สวัสดีครับ พี่ช่ือชูครีมนะ” ผมยิ้มแลว จับนอ งเขาเอาไว ตอนนนี้ องน่ัง
อยูบนเคานเ ตอรที่สั่งเคก

“จคู รีม” นอ งเขาพูดตามแลว ก็จองผมอีก ตาโตชะมัดเลยอะ เห็นแลว คิดถึง
นองแมวที่บานครับ ยา มันเขย้ี ว ผมจบั แกมนองเขาแลวดึงเขา ออกเบาๆ

“นองดิวอายเุ ทาไหรค รับ” พอผมถามนองเขาก็เอียงคอแลวกย็ กมือชูสี่นิ้ว
ใหผมดู นารักอา โรคบา ของนา รกั กําลังกาํ เริบแลวครับ

ผมเลนกับเขาไดแคนัน้ กเ็ ร่ิมมีลกู คา เขามา เลยอุมนองเขามาไวข า งในแลว
ก็เอาเคก ใหกอ นนึง

พองานยงุ ๆชวงทีม่ ีลูกคา เยอะผมก็ลืมไปเลยครับวามีเด็กอยูในราน
จนกระทง่ั มอี ะไรสกั อยางมาเกาะขา

“จูครีม เลน กัน เลนกัน” หนูนอยมากอดขาผมแลวกเ็ ขยาๆ

“อาๆ แปปนึงนะครับ นั่งรอพี่ครีมตรงนีน้ ะ” ผมอุมเขาวางไวบ นเกา อ้ีขา งๆ
ตัว

“กร๊ดี พี่คะ !!” เสียงของเดก็ นกั เรียนหญิงดงั ขน้ึ พรอมกับชีม้ ือมาท่ี
เคานเตอร ผมหันไปก็เจอช็อตหวาดเสยี วเขาพอดี

นอ งดวิ เขาน่งั อีทา ไหนไมร ูหงายหลังจะรว งจากเกา อี้ ผมเลยพุงไปรับทันที
แตนํา้ หนักของนองเขากดลงมาที่ตวั ผมหมดเลยลมไปนง่ั อยูท่ีพ้ืน

โดยมีนองเขาอยูบนตักผมอีกที

“เปนอะไรรึเปลาคะ” สาวนอ ยว่งิ กรูกันมาดผู ม แตผมยังโอเคครับ

แคร ูสึกเจ็บๆมือที่เทานํา้ หนักตวั เอาไวนิดหนอย ดว ยอารมณตกใจนองดวิ ก็
ต้ังทารองไหทันที

“โอ นองดิวไมรอ งนะไมรอง” ผมก็ตกใจสิ ลบู หลังเขาใหญ

“ชว ยไหมคะ” เด็กคนหนึ่งในกลุมนกั เรียนพูดขนึ้ ผมเลยลุกข้ึนยืนจะสง เดก็
ใหนองเขาอุมดู

แตนองดิวรองหนักกวา เดมิ แลวจิกแขนผมซะแนน เลย เจบ็ นะเน่ีย !

“โอ ไมเ ปน ไรครับ เด๋ียวพ่ีดเู อง” ผมเลยตองอุมอยูพกั ใหญๆถงึ เงยี บได ท่ี
เงยี บไมใ ชอ ะไรหรอกครับ หลับไปแลว

ผมตองว่งิ วนุ หาผา นิ่มๆมาปูใหเขานอน แถมยังตองหาที่นอนเหมาะๆให
ดว ย แตสาวๆกลุมเดิมก็อาสาชว ยดูใหครับ

โตะนองๆเขาอยใู กลผมเลยวางใจ เห็นถา ยรูปเด็กนอ ยกันใหญ

จนกระทงั่ ถึงตอนปดรา นพี่ฟองดวู ก ็แวะมารับผมเหมือนเคย พอผมเดินไป
อุมนองเขาข้นึ มาเทา นัน้ แหละ พี่ฟองดูวทาํ ตาโตเทา ไขห าน

“เฮย นี่แอบไปคลอดลูกตอนไหนเน่ีย” นั่น! ทําเปนตลกอีก ผมหมันไสเ ลย
เหยยี บเทา เขาไปแรงๆทนี ึง ถงึ กับรอ งโอดโอย ทาํ ใหนองดวิ ต่ืนขึ้นมาจน
ได

“โฮ สวัสดีครับ” พี่ฟองดูวท ําเสียงนุมย้ิมหลอใหเดก็ ทันที เออ น่ีเด็กผูชาย
นะ จะเกก หลอไปทําไมละ เนยี่

นองดิวกก็ ระพรบิ ตามองแลว ซกุ หนาเขา กับอกผม ไมยอมคุยดวยซะง้ัน พ่ี
ฟองดูวเออ ไปเลย ผมขําแตกเลยครับ

“น่ีหลานพ่ีโฟนม้ัง ไมรูเ หมือนกัน งงๆ อยูดีๆกเ็ อามาทง้ิ ไวใ ห ง้นั เด๋ียวเรา
แวะไปหาพ่ีโฟนหนอยละกนั เอานอ งเขาไปคืน” ผมเสนอ

แลวเราก็น่งั รถไปบา นผมกนั เพราะตอนนี้พ่ีโฟนเขาอยูบานผมนี่ ระหวาง
ทางนองดวิ ก็เริ่มพูดเจ้ือยแจว ไปเร่อื ย ผมฟงรเู รื่องบา งไมร เู รือ่ งบาง

เสียงเด็กนี่ครบั พูดไมคอยชัดเทาไหร

พอไปถงึ บานก็ตรงจงั หวะกับที่พี่โฟนกลับมาพอดี ทาํ หนาตาตกอกตกใจ

“เฮย พ่ีฝากเลย้ี งเอามาคนื ทาํ ไม”

“เอา นกึ วา ฝากแตตอนกลางวนั พ่ีเอาคืนไปเถอะ ผมเลย้ี งไมเ ปน” ผมสง
นอ งเขาไปหาพีโ่ ฟน แตนอ งดิวดิ้นๆเขามากอดคอผมแนนไมยอมไปหาพี่
โฟน

“เห็นไหมๆ นอ งดิวไมชอบพี่”

“อา นอ งดิวครับ ไมไ ปกับพ่ีโฟนเหรอครับ” ผมเลยหนั มาถามเด็กแทน เขา
สายหัวเล็กๆไปมา แลว ลอ็ คคอผมแนนเหมือนกลัวโดนทงิ้

“นอ งดวิ ชอบจูครีม นอ งดิวจะอยกู ับจูครีมนะ” นอ งเขายม้ิ นา รกั ใสผม ผม
เลยเผลอยิ้มตอบ ทีนี้จะทาํ ไงละเนีย่ ผมลองเอาไปฝากแมผมดู

แตนอ งเขาก็ไมยอมทา เดียว ทาํ ทาจะรอ งไหด วย ผลสุดทายผมเลยตอง

พาเขากลับบา น ผมไมไดทําอะไรเลยนะ ทําไมเขาติดผมละ

“เลยกลายเปนคนมลี ูกไปเลย ฮาๆ” พฟ่ี องดูวก ็อารมณดอี ะไรไมรคู รับ แต
ผมไมเ ห็นวา มีปญหาอะไรเลยยอมปลงๆ

คงเล้ียงแคไ มกวี่ ัน พอแมเ ขาคงไมท ิ้งนานหรอก

“เหมียวๆนี่ !” นอ งดิวรองอยางตน่ื เตนทนั ทีทีเ่ หน็ เยลล่กี ับคุกกี้ ตอนน้ีโต
แลว ครับ กําลังซนไดท่เี ลย พอผมวางนองเขาลงบนพ้นื

เขาก็ตั้งทา วงิ่ ไปเลนกบั แมวทนั ที

“ระวังมันขว นนะ!!”ผมเปนหว ง แตก็ดูโอเคดีครับ เขากนั ไดอยางรวดเรว็
ผมเลยปลีกตวั ไปทําอาหารแทน คงตองทาํ อาหารออนๆแหะ

สวนพ่ีฟองดูวก็พยายามเขาไปเลนกับนองเขา แตด ูนอ งดิวไมคอ ยสนใจ
เทา ไหรเ ลย

…………………………………………….

( :: ฟองดวู  :: )

นองเขากน็ ารกั ดนี ะครับ แกมกลมมาเลย เห็นแลว คิดถึงชูครีมตอนเด็กๆ ถงึ
ชูครีมจะนารักกวานล้ี า นเทา ก็ตาม หึๆ

“นอ งดวิ พ่ีชื่อฟองดูวน ะครบั ” ผมเขา ไปทกั ทายเม่ือนองเขามองหนาผม

“ดู? ” เขาเอียงคอมองผม แลวกเ็ ดินหนไี ป เริ่มเดินไปรอบๆบาน กอนจะทํา
ปากแบะ จะรองไหแลว !! อยานะ !! ผมรีบปราดเขา ไปใกลๆ

“เปนอะไรครับ”

“จคู รีมอะ จูครีมอะ ” นองเขาพูดซ้าํ ๆแลวก็เขยา ตวั ข้ึนลง แหม ทําไมตดิ ชู
ครมี ขนาดนีเ้ นย่ี แตอยางวาแหละครับ แฟนผมนารัก

“พ่ีชูครีมทํากับขา วอยูครับ” พอผมตอบนอ งกท็ ําหนา เหมือนจะเขา ใจ ผม
เลยเปดหาชอ งการตูนใหเ ขาดู จะไดไมซน จนกับขาวออกมา

ชูครีมก็น่งั ปอนขาวใหน อ งดิว เลนกนั อยูสองคน ไปๆมาๆผมรสู ึกเหมือน
หมาหัวเนา ผมรูสึกโดดเดี่ยวขึน้ มาฉับพลันเลยอะ !

นอ งเขาแยงความสนใจไปจากผมหมดแลว !! กินเสร็จกย็ ังไปเลนดว ยกัน
อีก พอผมไปเลนดวยนองเขาก็เลนนะครับ

แตแคแปปเดยี วก็ไปตดิ หนึบอยูกับชูครีม ทา ทางทั้งคูมีความสุขดี แตผม
เร่มิ ทกุ ขแ ลวสเิ นย่ี

“ดกึ แลว ครมี พานองดวิ ไปอาบน้าํ กอ นนะ”

“พ่ไี ปดวย !!” ผมรีบเสนอตวั เองทันที ก็แหม นองไมคอ ยยอมอาบน้าํ กับ
ผม ทีนอี้ าบกันสามคนไปเลยเปน โอกาสที่ดี

“ไมเ อา” นัน่ ไง ชูครีมปฏิเสธทันที แตผมไมรอใหเสียเวลา เดินตามเขาเขา
หองนํา้ แลวปดประตูล็อคซะ เสร็จผมก็จับเจา เด็กนอยถอดเสื้อผา

“งน้ั พี่อาบใหนอ งดิวละ กัน ครีมจะออกไปขา งนอก”

“ไปทําไม อาบดว ยกนั นแี่ หละ เนอะ” ผมหันไปหาแนวรว ม

“เนอะ” นอ งดวิ ก็ขานตอบแลว ย้ิมแฉง ชูครีมมองหนา ผมแบบทาํ อะไรไมไ ด
เลยยอมถอดเสื้อออก

แตไ มถอดกางเกงซะที สวนผมนี่ถอดหมดตวั แลวครับ

“ชคู รีมไมถอดเหรอ มันจะเปยกนะ” ผมพูดแลว ทําตาวาวๆใสบ อ กเซอรเขา
แคแกลงเลนหนะ ครบั

“ไมเ ปนไรหรอกนา ” พูดนิ่งๆแตทาํ ไมแกมแดงแจขนาดนั้นกันละ ที่รัก ผม
คิดอะไรดๆี ออก ตอนที่นํ้าเริ่มเกินครึ่งอาง

ก็อุมนอ งดวิ ลงอา งรวมถึงนอ งชูครมี ดว ยเลยทีเดยี วครับ ชคู รีมตกใจรีบอุม
เด็กเอาไวกอน แหม สัญชาตญาณคุณแมพุงกระฉูด

ดทู าจะเปน แมท ีด่ ีนะครับ ฮาๆ

“เปย กแลว พว่ี า ถอดดีกวา ” ผมพูดหนาตายแลวจับเขารูดบอ็ กเซอรออกไป
ตอนที่ยงั ไมท ันตงั้ ตวั อางผมก็ไมไ ดใหญอะไรเลยครับ

พอลงมาสามคนแลวดูมนั จะพอดี๊ พอดี ชูครมี รบี ขยับไปน่ังตรงขา มผม
ทนั ที

“นอ งดิว มาพี่ถูสบูให” สกั พักชูครีมก็เร่ิมอาบนาํ้ ใหนอ งเขาแบบจริงจัง

“นอ งชูครีม มาพ่ีถูสบใู ห” ผมลอเลียนแลว บีบสบูมาถูหลังใหเขา ชูครีมมอง
ผมตาเขียวปดเลย

ผมแสยะย้ิมแลวเล่ือนมอื ลงไปท่ีหนา ทอง ชูครีมรีบจับมือผมไวทนั ที

“จะทําอะไรหนะ ” ตกใจเสียงส่ันเลยครับ ผมเขาไปนั่งซอนหลังแลว ขยบั ตัว
เขา ไปชิด นอ งดิวก็จองพวกผมตาแปว

“อาบน้าํ กันๆ” เสยี งเล็กๆดังข้นึ ขดั จังหวะ แลวนอ งดวิ ก็เขามากอดชูครมี
จากขางหนา ตอนนี้พวกเราเลยกอดกันกลม

ผมรอจังหวะทนี่ อ งปลอยมือผมไปจับเด็กนอ ย ผมกเ็ ล่ือนมือไปยังตําแหนง
กลางดานลางอยางวองไว

“พ่ีฟองดูว! !!” นองตกใจรองเสียงดัง พาเอานอ งดิวตกใจไปดว ย

“เบาๆสิ นองดวิ ตกใจหมดเนอะ” ผมหันไปยิ้มใหเ ด็กนอย มือก็เริ่มขยับนิดๆ
ชูครีมนั่งตวั เกรง็ พยายามดึงมือผมออก แตไมสําเรจ็ หรอกครับ

“จคู รีมไมอาบนํา้ เหรอ” นอ งดิวถามเม่ือชูครีมปลอยมอื ออกจากเขานาน
เกนิ ไป ทัง้ ๆที่เมื่อก้ีถสู บูใหอยู

“เด๋ยี วพ่ีฟองดวู อาบน้าํ ใหพี่ครีมเองครับ” ผมตอบหนาตาย

“ไมเ อา เอามอื ออกไปนะ พ่ฟี องดูว !!...อา ” ชูครีมเร่ิมดน้ิ แลว ตีผม
ดังเพี๊ยะ แตแลวก็หยุดเสยี งครางออกมานดิ หนอย

เพราะผมรูดชูครีมจูเนียรเขาให

“ไมเอาไมทะเลาะกันนะ ดกี นั ๆ” นอ งดิวจบั แกมชูครีมไวสองขา งแลว ทํา
หนา จริงจงั ผมขํานิดๆ แตกย็ ังคงแกลงเขาตอ สนกุ ดี

ชูครีมกัดปากแนน พยายามขยับตัวใหนอยที่สดุ นอ งดิวก็ยังคงไมร ูเ ร่ือง

อะไร เพราะฟองเต็มอา ง เปดโอกาสใหผมสนกุ เต็มท่ี

“อือ พี่... หยุดเถอะ” ชูครีมเสียงสั่น ตวั ส่ันไปหมด ผมสบตากบั เขาใน
กระจก ลืมไปแลวละสิวาผมมีกระจกบานใหญเบม้ิ ในหองนํ้าตรงอา งนี้

เด็กนอ ยก็เลนฟองสบไู ปอยางมีความสุข

“หยดุ อะไร พ่ีก็อาบน้าํ ใหไงครับ จะไดสะอาดๆ” ผมกระซิบขางหเู ขา แลว
ปลอยมือเล่ือนมือขึ้นมาทีห่ นาอกแทน

“จูครีม ? รอ งไหทาํ ไมอะ” คําพูดของนองดวิ ทําเอาผมตกใจ รีบหมุนตัวเขา
ใหหันมา ชูครมี เงยหนา ข้ึนมองผมทา ทางโกรธๆ

แลว กย็ กมอื ข้นึ ปาดนาํ้ ตาออก เฮย ? บอกคําเดยี วเลยวา ... งานเขา

“แกลงจูครีมเหรอ ไปไกลๆเลยนะ !!” นอ งดวิ เดินมาตๆี ผม แลว ก็กันชูครีม
ออกไปหา งๆ ชูครีมไมพูดกับผมเลยสกั คาํ เดียว

นองโกรธผมเหรอเนย่ี ปกติผมก็แกลง เขาออกจะบอ ยไป ผมมัวแตน ั่งอ้ึงทาํ
อะไรไมถกู ชูครีมก็จดั การเปด นาํ้ ออกจากอาง

แลว ก็ลา งตวั ใหนอ งดิว แลวก็ลา งตวั เอง

“ชูครีม” ผมเรียกเขา แตเขาไมหันมามองผมเลย

“เด๋ยี วพี่ครีมออกไปซ้อื ของกอนนะครับ นอ งดิวอยูนีน่ ะ” พอชูครีมเช็ดตวั ให
นองเสรจ็ ก็พันผาขนหนใู หต วั เองแลวเดินออกจากหองน้าํ ไปทันที

“เด๋ียวชูครมี ไปซอื้ อะไร พ่ีไปเอง” ผมรีบพุงตวั ไปจับแขนนอ งไว

“ไมเปนไรครับ แตงตวั ใหน องดวิ เถอะ เด๋ยี วผมมา”

อะไรนะ ? คุณไดย ินเหมือนผมใชไหม ชูครีมแทนตวั เองวา ‘ผม’ น่ันทาํ ให
ผมพูดไมออกเลยนะเน่ยี รูตวั อกี ที ชูครีมก็แตงตวั เดนิ ออกไปขา งนอกแลว

“นๆ่ี นองดวิ หนาว” แลว เด็กนอยก็มาสะกิด สติผมถึงไดกลับมา ตองว่งิ วนุ
หาเสื้อตวั เล็กๆใหเดก็ ใส

“เปนเด็กไมดเี ลยนะ แกลงจูครีม นองดวิ เกลียด” นอ งเขาตีผมแลว กเ็ ดิน
หนไี ปหนา ทีวี สว นผมนง่ั เออคิดอะไรไมออก

ผมไมร ูตวั วาทําอะไรใหเขาโกรธขนาดนัน้ เพราะเรือ่ งในหองน้าํ เหรอ??
แลวผมจะงอยังไงละเนย่ี

…………………………………………….

( :: ชูครมี :: )

ผมกําลังจิตตกอยางหนกั ผมไมไดโกรธพ่ีฟองดวู หรอก แตผมรูสึกแย ผม
ไมชอบใหเ ขาทําแบบนั้นนนี่ า มีเด็กอยดู ว ยแทๆ

ถงึ ผมจะบอกใหห ยุดแลวแตพีเ่ ขากไ็ มยอมหยุดซะที ...เขาไมคิดจะแครผม
เลยรึไง ? ผมเดินเช็ดนาํ้ ตาไปถงึ เซเวน ในหมูบาน

แลวก็ตองสะดุงเมอ่ื มีมือมาแตะที่บา

“ชูครีม? เปนอะไรรึเปลา” เสยี งคนุ เคยทีไ่ มไ ดยินมาพักใหญๆแลวดังข้นึ
ผมหันไปมองก็พบวา เปนโบท นน่ั เอง ทาํ ไมเขามาอยูแถวนน้ี ะ

“คอื .. มเี รอ่ื งใหคิดนิดหนอ ย ทาํ ไมโบทมาแถวนี้ไดละ” ผมถามเขากลับ

“แหะ คอื จริงๆแลว กแ็ คอยากมาเยี่ยมชูครีม แตไมกลาเขาไปหาหนะ ” ผม
จับนํ้าเสียงเครยี ดๆของเขาออกทันที

คงมเี รอ่ื งเครียดเหมือนกัน เพราะหลังจากทเ่ี ขาสารภาพวาชอบผม เขาก็
ไมไดมาหาผมอีกเลย

“โบทมีอะไรรึเปลา ครีมมีเวลา คุยกันไดนะ” ผมพูดอยา งเปนหว ง โบทถึง
ไดย ิ้มออกแลว ดันผมเขามาในเซเวน

เราซ้ือขนมกันนิดหนอ ยแลว ก็ออกมาน่งั หนา เซเวน โบทเร่ิมเลาถึงเร่อื งท่ี
เขา หาพอ่ี าทิตยเ พอื่ จะแกลงเขา

แลว ตอนน้ีพ่ีอาทิตยก ็ตลบหลังเขาคืนดว ยการแกลงกลับซึ่งทําใหเขา
เครยี ด ผมวามนั มีอะไรแปลกๆแลวสิ สองคนน้ี...

“แลว ตอนน้ี ไมชอบครมี แลว เหรอ” ผมแกลงแหยเขาแลวยม้ิ กวนๆให

“ชอบสิ” เขาตอบทนั ที

“อยาหลอกตัวเองไปหนอ ยเลยนา” ผมอมยิ้ม ถึงกอนหนา นัน้ ผมจะไมรวู า
เขาชอบผม แตตอนน้ผี มวาแววตาท่เี ขามองผมมันไมเ หมือนเดิม

ผมวา ผมไมไดคิดไปเองนะ บางทเี ขาอาจจะใชสายตานั้นในการมองคนอ่ืน
แลว...

“เปลาสักหนอย โบทกย็ ังรูสึกดีทกุ คร้ังทเี่ หน็ หนาชูครีมนะ”

“แลวยังเครียดอยไู หมละ ยังเครียดเรอื่ งพี่อาทิตยอ ยูไหมละ ” เขาเงยี บไป
ทันทีท่ผี มพูด นน่ั ไง ผมวา แลว ถา เขาชอบผม

เรอื่ งของผมตองสําคัญที่สุด แตถ าเขายังคงแครคนอ่นื มากกวา ผมวา .. ใจ
ของเขาไมไดอ ยูท่ีผมอกี ตอ ไปแลว

“แหม มันก็พูดยาก” เขาตอบอุบอิบ จิ้มไสก รอกในถุงไปมา

“แลว ถา ครีมทําอยา งน้ลี ะ” ผมย่นื หนาเขาไปจนจมูกแทบชนกัน แลวก็จอ ง
ตาโบท เขาขมวดคิ้วเหมือนจะงงๆ เขาไมแมแ ตจะตกใจเลยดวยซาํ้

ผมยิ้มออก เมอ่ื รูวาเพ่ือนคนสําคัญของผม มที ที าวาจะกลับมาเปนเพ่ือน
สนทิ ดังเดิมไดแลว

“เห็นไหม โบท ไมไ ดใจเตนเลยสักนิด” ผมวางมือลงบนหนาอกเขาเปน การ
พิสจู น ตวั โบทเองเบิกตาโตขึ้นหนอ ยนงึ แลวกย็ ิ้มใหผ ม

“หึๆ รายนักนะเรา” โบทมันหวั เราะออกมาแลว ลอ็ คคอผมเหวี่ยงไปมาแบบ
หมันเขย้ี ว จากนั้นก็ถอนหายใจ

“ไมร ูสิ โบทก็ไมแนใจเหมือนกนั วาตอนนรี้ ูสึกยังไง”

“ไมเปนไรหรอก คอยๆคิดไป ครมี ก็ยงั อยนู ่ี ไมไดหนีไปไหนสกั หนอ ย เรา
เปน เพื่อนซี้กันใชไ หม หอ้ื ?” ผมย้ิม แลวโบทกย็ ิ้มตาม

“ใช เพอื่ นซ้ีท่ีสุดเลย” โบท พูดแลวกอดผมแนน

“นไี่ งจูครีม!!” เสียงแหลมๆแทรกเขามา ผมตกใจหันไปมองตนเสยี ง เห็นพ่ี

ฟองดูวอ ุมนอ งดิวยืนอยูถัดจากผมไปสามกา ว

หนา เขาบงบอกเลยวาเขากาํ ลังคิดอะไรที่มันไมดีอยู พี่ฟองดูววาง
นองดวิ ลงที่พื้นแลวเดินกลับไปทันที

“พี่ฟองดวู  !!” ผมรีบเดินตามไป

เขาหยดุ เดนิ แลว หันมามองหนา ผมดว ยแววตาทีเ่ ขาใจยาก

“กลบั บานเถอะ ดึกแลว ” พี่เขาพูดแคน้นั แลวเดินออกไป ทาํ ไมผมรูสึก
หมดแรงเอาเสยี ดือ้ ๆอยา งนี้นะ โบทเดินตามผมออกมาแลวตบบา เบาๆ

“ดูทา วาตาแกข้ีหึงของแกจะคิดไปถงึ ดาวองั คารแลวนะ”

“อือ..” ผมตอบกลบั ในใจเร่ิมกระวนกระวายกับทา ทีแบบน้นั

“รีบกลับเถอะ โชคดีๆ” มนั พูดแลวสงของทผ่ี มมาซอ้ื ให แลว กเ็ ดินออกไป
ผมกา วขาไมออก รูสึกสับสน

“จูครีม? รองไหอกี แลว เหรอ โดนแกลงเหรอ” นอ งดิวเดนิ มาจับขาผม
เอาไวแ ลวแหงนหนา ถาม ผมสา ยหัวไปมาแลวย้ิมใหเด็กนอ ย

กอนจะเช็ดนา้ํ ตาท่ีหางตา

“กลบั บานกัน” ผมยื่นมืออีกขา งทว่ี า งใหนอ งจับแลว เริ่มออกเดิน

พอกลับถึงบานผมกจ็ ับนองดิวกินนม แลวกใ็ หแปรงฟนกอนจะพาเขา นอน
พี่ฟองดวู อยทู ี่หองทํางาน ไมไ ดอ อกมาเลยจนกระทั่งนองดวิ หลับ

ผมถึงไดกลา ๆกลวั ๆเขา ไปหาเขา ในหองน้ัน

“พ่ีฟองดูว” ผมเรยี กเขาเสียงเบา ไมรูวา เขาอยใู นอารมณไหน

“ครับ” เขาก็ตอบผม แตทําไมผมไมเห็นรูสึกวามนั เหมือนปกติ ทั้งๆท่ีเขา
ไมไดทําเสยี งเย็นชาอะไร แตผมกลับรูสึกอึดอัด

“ไปนอนกนั เถอะ” ผมชวนเขาไปนอน ใหตาย ผมอยากใหเ ขาโกรธ ใหเ ขา
อาละวาด เพราะพอเขาเปนแบบน้ีผมไมรวู าควรจะพูดอะไร

“ออื ” เขาตอบรับ กอนจะเดินผา นผมไปที่หอ งนอน

“น่ี!! เปน อะไร คยุ กันกอ นไดไ หม” ผมทาํ เสียงออน ไมคอยกลา สบตาดว ย

“เปนอะไร? พี่ไมไ ดเปนอะไร นอนเถอะครับ พรุงน้ีตอ งไปทาํ งาน” เขาย้ิม
นิดๆแลวเดินไปนอนบนเตียง ผมเดินไปปด ไฟแลว ตามไปนอนดวย

มนี อ งดวิ ค่ันกลางอยรู ะหวางเรา และผมรูส ึกวาเขาอยไู กลเหลือเกนิ ผม
นอนยงั ไงก็ไมหลับซักที รูสึกอยากรองไหยังไงไมร ู

เขาคิดมากเร่ืองท่ีผมอยูกับโบทเหรอ? แลว ทาํ ไมไมพูดละ วา ผมสิ โมโห
ผมสิ ผมจะไดบอกวามนั ไมมีอะไร มันไมมีอะไรจริงๆ...

“ชคู รีมครับตน่ื ไดแลว” เสียงเรียกทอ่ี อนโยนตอนเชาทําใหผ มรีบลืมตาข้ึน
มอง พ่ีฟองดวู เรียกผมอยางออนโยนขนาดน้นั แทๆ

แตท าํ ไมผมรูสึกวา มันไมเ หมอื นเดิม มีอะไรบางอยางคน่ั กลางระหวา งเรา

“ไปอาบนํา้ ไป เด๋ยี วสายนะ” เขากระตุนเมือ่ เห็นผมไมยอมลกุ ผมเลยรีบลกุ

แลวก็พานอ งดวิ ไปอาบน้ําดว ย

ระหวางอาบนํ้าท้ังๆท่ีหัวสมองผมวา งเปลา คิดอะไรไมออกเลยแทๆ แต
น้าํ ตาผมกลบั เร่ิมหยดลง ผมรองไหก่ีครั้งแลวเน่ีย

ผมควรจะหยุดรองไดแลว !! ถงึ ผมจะบอกตวั เองอยา งนั้น แตมันทาํ ไดย าก
จริงๆ

“จูครีม.. จูครีมเปน เด็กข้ีแย หมามานอ งดวิ บอกวา ลกู ปูชายตองไมรอ งไห
นะ” นองดวิ พูดนาํ้ เสียงจริงจัง ผมลดตัวลงนง่ั ที่พื้นอางแลวยม้ิ ใหเ ขา

“งน้ั กอดกันนะ กอดกัน” นองดิวขยบั เขามากอดผมไว น่ันทาํ ใหผ มย่ิงอยาก
รอ งเขา ไปใหญ

ผมกอดรอบตัวเลก็ ๆของเขาเอาไวแลวพยายามหยุดความออนแอทีแ่ สนงี่
เงา น่ีลง พี่ฟองดูวก็ยังเหมือนเดมิ ผมแคคิดไปเอง

....ใชไหมครับ ??

---------------------------------------------------
42 :: ความจริงในใจ

( :: โบท :: )

สงสยั กันใชไหมครับ วาอาทติ ยท ําอะไรกับผม ผมถึงไดเครยี ดออกนอก
หนาซะขนาดน้ัน ก็ไมมอี ะไรมากหรอกครับ

แคพอผมไปแกลงเขาที่บานทุกเชา ทุกเยน็ ..ทกุ คืน เขาคงเริ่มทนไมไ หว

เลยพาสาวมานอนท่ีบา นซะอยางนนั้ แลว คิดวา อยางผมจะยอมเหรอ?

เมินซะเถอะ แลวผมจัดการเขายังไงเหรอ ผมก็แคเอายาหมองมาปายตา
น้าํ ตาผมเลยไหลพราก พอไดท ีแ่ ลวผมก็ว่ิงไปเคาะประตูอยางแรง

สักพักอาทิตยมันถงึ ไดมาเปด เหอะ สภาพใสกางเกงตัวเดยี วมาเลย

“ทาํ ไมนายทําอยา งนว้ี ะ” ตีเนยี นโมโหแลวผลักอกมันเขาไปในหอ ง เห็น
ผูหญิงคนนั้นนั่งอยูบนเตยี งเอาผาหมมาคลุมตัวแลว จองผมแบบงงๆ

“แคท ะเลาะกันแคนี้ตอ งพาผูหญิงมานอนบา นดว ยเหรอ มึงไมร ักกูแลว
เหรอ” นํา้ ตาผมรว งผล็อยๆ

แตผ มไมไดฟูมฟายนะครับ ผมทําแบบนัน้ ไมไหวจริงๆ

“อะไร ?” มันงงครับ

“มงึ เปน เมยี กูเน่ียไมพอใชปะ ? ทําไมมึงตองทําอยา งนี้” พอผมพูดคาํ น้ีมัน
อา ปากคาง เหวอไปเลย ผมก็ควา มันกอดไวแนน ทําทาเสียใจสุดชีวิต

“กขู อโทษ ขอโทษท่ีกูนอกใจ มนั จะไมม อี ีกแลว นะที่รัก อยา ท้งิ กูเลยนะ”
ผมใสตอ เลยเม่ือเห็นมันทาํ อะไรไมได

พออาทิตยม ันไดสติก็พยายามผลักผม แตผมกอดมันแนนเลยครับ ไม
ปลอยงายๆหรอกแลวกจ็ ัดการซุกหนา ลงบนไหลมัน

“เออ.. เบลลวาเบลลกลับกอนดีกวา ” หญิงสาวคนนั้นรีบใสเ สื้อผาอยา ง
ดว นเลยครับ คงกลัวผมไปตอยเธอ เพราะผมแอบสงสายตาอาฆาตไปให

“เดีย๋ ว มันไมใ ชอ ยางท่ีคิดนะ ปลอยนะไอต ี๋ ปลอยกู!! ” มนั ดันผมสุดพลงั
ผมก็กอดมันสุดพลังเหมือนกัน

“อยา ประชดกูแบบนีเ้ ลยนะ มันไมด ีตอผูหญิงเขา เราดีกันนะครับ” ผมทํา
เสียงออ นเสยี งหวาน แลวขยับมาสบตากับมัน

แนนอนวา มันไมเ ก็ทกับผมหรอก

“เบลลอยาเพ่ิงไป !!!” มนั โวยวาย แตเ ธอคนนนั้ ช่งิ หนไี ปอยา งรวดเร็ว ผม
เลยปลอยมอื ออกจากตัวมัน เมื่อไดย ินเสียงประตูหนา เปดและปดลง

“เลนไรของมึงเนย่ี หะ !” มันหันมาดา ผมอยางหงดุ หงิด โมโหใหญ มนั เลย
ไลผมออกจากบานซะงั้น คราวน้ีลูกออนผมก็ใชไ มไ ดผล

พอผมไปรอมันหนาบา น มันก็ควรผูหญิงไมซ้าํ หนา เขา ไปบานไปตอหนา
ตอตาผมเลย มนั ทําใหผ มรสู ึกทอ พอไมรูจ ะพึ่งใคร

ผมเลยเผลอไปอยูท ี่แถวบา นชูครีมซะได ผมก็เลยไดคยุ กับเขา ผมไมรูสึก
อะไรเลยดว ยซํ้าตอนทเ่ี ขายืน่ หนา มาใกลผ ม

าเปนเม่อื กอน ผมคงจะเขนิ ใจเตนแรง.. หรอื ไมจบู เขาไปแลว มันทาํ ใหผ ม
กลับมาคดิ ทบทวนกบั ตวั เองใหม วาผมเลกิ ชอบเขา

เพราะเผลอไปชอบใคร..เขา รเึ ปลา

วันนผ้ี มเลยมาหาคําตอบดวยการมารออยหู นาบา นอาทิตยอกี คราวนเ้ี ขา
กลับมาคนเดียว คงเพราะนึกวา ผมจะไมมาแลว

ก็ผมเลนหายหนาไปตั้งหลายวนั

“เด๋ียวอาทิตย อยา เพง่ิ ไป ขอคยุ ดว ยหนอ ย” มันทําทา จะเดินหนผี ม ผม
เลยตอ งรีบเขา ไปรั้งไว เขาเลิกควิ้ ข้ึนอยางช่ังใจ

กอ นจะยอมเปดประตูให พอผมเขาไปในบา นสําเรจ็ ผมยื่นหนาเขา ไปจน
ชิดกับแลวเอามอื วางบนหนาอกเขา

เหมือนทีช่ ูครมี ทํากับผม หนา เขาดูสับสนกอ นสิ่งทีอ่ ยูใ ตม ือผมจะเริ่มเตน
แรงขนึ้

“ทะ ทําอะไร..” ผมไมตอบแตยกมือข้นึ ทาบหนา อกตัวเอง หวั ใจผม..ก็
เตนแรงไมแพกัน ใหตาย ผมหลงรักเขาจริงๆเหรอเนย่ี

“จบู ไดไ หม”

“หะ?” เขามองหนา ผมอยางงๆ แตผ มไมร อคําตอบโนม หนาเขาไปจนริม
ฝป ากแตะกัน ผมแคแตะเทา นน้ั เผือ่ รอดูปฏกิ ริ ิยา

พอเขาไมผลักผมออก ผมเลยคอยๆสอดล้ินเขา ไปอยางออนโยน สัมผัสน้ี
พาใหหัวใจของผมเรง ขน้ึ เรอ่ื ยๆ กอนจะกลับมาชาลงจนเปน ปกติ

นาแปลกท่เี ขาไมตอ ตาน แตสักพักเหมอื นเขารูสกึ ตัวเลยผละออกแลวเช็ด
ปากตัวเอง ..ผมรูคําตอบของตัวเองแลว ครับ

“ถา เขา มาเพื่อจะทําอยางน้ีละ ก็ พอเหอะ”

“เปลา มาหาเพราะอยากจะบอกวา ..ชอบ” ผมโพลงออกไปตามใจคิด แต
อาทิตยไมเขา ใจครับ เขาขมวดค้วิ มองหนาผม

เหมือนอยากจะถามวา ผมพูดอะไร

“..ชอบ” ผมพูดซํา้ อีกครั้งแลวขยบั เขาไปจูบเบาๆที่ริมฝปากเขา

“!!” อาทิตยถอยหลงั ไปจากผมทันที เขาเบิกตาโตอยา งตกใจ ผมเลยเดิน
ตามเขาไปจนหลังเขาชิดกับกาํ แพง

“โบทชอบอาทิตย อยา งน้ีอะ เขา ใจยัง ? ” ผมพูดกวนๆแลว ย้ิมให พอเขา
อาปากจะพูดผมกจ็ ุบปากเขาทันที เขาทําตาโตกวา เดิม

พอจะพูดอกี ผมก็จุบอีก เขาเลยเลิกพูดไปเลย เขาขยับตัวนิดหนอยเหมือน
ทาํ อะไรไมถกู ถา ผมตาไมฝาด ผมวาเขาหนาแดงนะเน่ีย

“อะ เออ อยามาตลกกับกูนะ..” มันพูดเบา แลวหันหนา หลบกลัวผมจูบอีก

“คิดวา นมี่ นั นาตลกเหรอไง” ผมจับมือเขามาวางไวบนอก หวั ใจเตนแรง
ขนาดนี้ มันไมตลกแลว ครับ ผมไมไดจะแกลงเขาสกั หนอย

“.....โบท เออ จริงเหรอวะ เนย่ี ” มนั พึมพํากับตวั เอง ทาํ ไมผมเพ่ิงเหน็ วา
เขานาจูบขนาดไหนก็วนั น้ีแหละ

“กจ็ รงิ หนะ สิ คิดวานมี่ ันลอเลนไดเหรอ เพราะงั้น.. คบกันไดไ หม”

“หา” มนั เหวออีก ดทู า วา มันจะยังไมค อยเขา ใจผมเทา ไหร ผมยงั ไมเขา ใจ
ตัวเองเลย นี่ผมขอมนั เปน แฟนเรอะเน่ีย !!

“นะ..” ผมเร่ิมลูกออนเดิมๆท่ีเคยใชไ ดผ ล แลว รวบมันมากอดไว

“คือ.. ไมเอาโวยยย ใครจะไปคบกับแกกนั !!” เขาเริ่มโวยวายผลักผมออก

ทัง้ ที่ตัวเองก็ใจเตนกับผมแทๆ ทํามาเปนปากแขง็

และผมก็ไมเขา ใจดวยวา กอนหนานี้เขาจะพยายามขับไลไสสงผมไปทําไม
อยางน้ีผมตองใชทาไมตาย !!

“ก็ชอบน่”ี ผมกระซิบขางหู เขาก็ยนคอหนี

“เกลียดโบท ขนาดนนั้ เลยเหรอ” ผมทําเสยี งออนแลวมองตาเขา เอานา ใจ
ออ นสกั ทีเถอะครับคุณ !!

…………………………………………….
( :: อาทิตย :: )

...อะไรของมัน อยูดีๆมาบอกชอบผมเนี่ยนะ ผมคิดวา มันตอ งแกลงเลนแน
แตเสียงหัวใจมันทีผ่ มสัมผัสไดไมใ ชเ ลนๆเลยครับ

มันเตน แรงมาก.. พาลเอาผมใจเตน ไปดว ย แลวมาทําหนา เปนลูกหมา
อะไรตรงน้ี

“เออ เกลยี ด ไปไดแลว กลับบา นไป” ผมทําเสยี งแข็งใส มนั กระพริบตา
สองสามทีแลวขยับออกหางจากตัวผม

“กลับก็ไดๆ พรุงน้จี ะมาใหม แตคราวน้ี..จะมา ‘จีบ’ นะครบั ฝนดที ่ีรัก”

ไอเ ดก็ เวรมันชะโงกหนามาจุบหนา ผากผมแลว ว่ิงออกจากบานไปทันที ไอ
!!...

ทงั้ ๆทีผ่ มไลมันสําหรับไปครัง้ นึงแลว แทๆ กลับตองมาผจญกับอะไรแบบน้ี
อีกเน่ยี นะ? แตพอผมเขา นอนดันนอนไมหลับซะได

เพราะมันน่นั แหละอยากมาพูดอะไรแปลกๆกับผมเอง แตท ําไมผมรูสึกวา
ตวั เองกาํ ลังยิ้มอยู ไมจริงอะ !!

…………………………………………….
( :: ฟองดูว :: )

ผมเปนหว งนองมากเม่อื คืนนี้ เพราะเขาหายไปนาน ผมเลยอุมนอ งดิวออก
ไปตามหา แตพอไปถึงเซเวน

ผมกลับเห็นอะไรบางอยา งท่ีไมควรจะเห็น นองยืน่ หนาเขา ไปใกลก ับผูช าย
คนหนง่ึ มือเขาเลื่อนไปอยูที่หนาอกของคนคนนน้ั

ผมเห็นไมถนัดนกั วา เปน ใคร จากน้ันนองก็ยิ้มออกมา แลวเขากข็ ย้หี วั ชูครีม
ทัง้ สองคนหัวเราะใหกัน ที่ตรงน้นั ควรจะเปนของผม...ไมรสู ิ

ตอนนั้นผมคิดอะไรไมออก แมแตร างกายยงั หยุดการเคลื่อนไหว เหมอื น
หวั ใจ..จะหยุดเตน

“ดู ? หยุดทาํ ไมอะ” มอื เล็กย่ืนมาจับหนาผม พรอมกับภาพท่นี องกําลัง
กอดกับเขา กับคนอน่ื ... ผมควรจะรูสกึ ยังไงครับ ?

“นไี่ งจูครีม!!” นอ งดวิ สง เสยี งออกไปเม่อื เห็นคนทเี่ รากําลังตามหา ชูครีม
หันหนามามองผมแลวก็ตกใจ ผมเห็นแลว วาคนท่ีอยูกับนองเปน ใคร

..ไอโบท เพื่อนคนสําคัญทแี่ มกระท่งั จูบมันก็เคยไดมาแลว ผมอยากจะ
รองไหเปนบา ผมมองหนาเขาไมได

เลยวางนองดวิ ลงแลว หันหลังเดินออกมาทันที