แอบรักออนไลน์ by ร่มแก้ว

แอบรักออนไลน๑ by รํมแกว๎

แอบรัก is online

เขามาแล๎ว

ผชู๎ าย ราํ งสงู ในเสือ้ เช้ิตสีขาวผกู ไทเรยี บรอ๎ ยผลักประตเู ข๎ามาในออฟฟซิ เขา
ทกั ทายเพือ่ นรวํ มงานด๎วยสหี น๎ายมิ้ แยม๎ อยเูํ ปน็ นติ ยร๑ อยยม้ิ ทเ่ี จา๎ ตวั อาจไมํร๎ูวํา
สามารถทาํ ให๎คนที่ไดร๎ บั ใจละลายได๎ไมํยาก

จากจดุ ทเ่ี ธอนัง่ อยูํนี้สามารถลอบสงั เกตรอยยิ้มนนั้ ไดอ๎ ยาํ งชดั เจน โดยท่ี
เจ๎าตวั ไมํมีวนั ร๎วู ํามสี ายตาของเธอกาํ ลงั จบั จ๎องอยูํ เพราะถา๎ หากวําเขาจะมองมา
ทางน้ี เขากจ็ ะเห็นแตํคอมพิวเตอร๑เครอื่ งใหญทํ ่ีบงั สายตาอยํู เขาจะไมํมที างเห็นวาํ
เธอซง่ึ น่ังอยูํหลังคอมพวิ เตอร๑ตวั นนั้ กาํ ลงั เผยยมิ้ อยาํ งออํ นโยน และมคี วามสขุ เมื่อ
เห็นเขาปรากฎกายขน้ึ ในเวลานข้ี องทุกๆ วนั

เธอมองลอดผาํ นชํองวาํ งระหวาํ งจอมอนิเตอรก๑ ับกองเอกสารบนโต๏ะ เห็น
วาํ เขากําลงั กา๎ วเข๎าไปนั่งประจําโตะ๏ ทาํ งานของตัวเอง วางกระเป๋า และเปดิ
คอมพิวเตอรบ๑ นโต๏ะทํางาน

และวนิ าทีนั้นเองหญงิ สาวร๎วู าํ ถงึ เวลา

เธอหันกลบั ไปมองสิ่งท่ีปรากฎบนหนา๎ จอของตวั เอง มันคอื โปรแกรม
สนทนาออนไลนซ๑ งึ่ เปน็ ทีน่ ยิ มอยํางกวา๎ งขวางในยคุ นี้ ‘เอ็มเอสเอน็ ’

แล๎วมือของเธอกเ็ คลอ่ื นเม๎าสอ๑ ยาํ งรวดเร็ว ปลายน้ิวเรยี วท่ีปราศจากสีสัน
แตํงแตม๎ ตรงปลายเล็บกค็ ลิกเม๎าสต๑ รงคาํ วาํ ‘add’ แลว๎ พมิ พ๑ช่อื อเี มลล๑หน่ึงเขา๎ ไป
ในชอํ งวาํ งท่ีปรากฎขน้ึ

[email protected]

จากนัน้ คลิกตกลงแล๎วก็รอ

ดวงตาหลังกระจกใสจ๎องมองความเปล่ียนแปลงบนหนา๎ จอคอมพิวเตอร๑
อยํางรอคอย หัวใจเธอคอํ ยๆ เต๎นแรงข้นึ ทีละนดิ ทีละนดิ จนกระทง่ั ชื่อของคนท่ีเธอ
เพิง่ ขออนญุ าตเขา๎ ไปสนทนาด๎วยปรากฎข้ึนบน หน๎าจอของเธอพร๎อมสญั ลกั ษณร๑ ปู
คนสเี ขียว อนั แทนความหมายวาํ เขาออนไลนอ๑ ยูํ และกอ็ นญุ าตใหเ๎ ธอเข๎าไปอยูํใน
ลิสตข๑ องเขาแล๎ว

หญงิ สาวไมํรอชา๎ เธอคลิกทช่ี ื่อของเขา หนา๎ ตาํ งขอ๎ ความวาํ งๆ อนั หน่งึ
ปรากฎขน้ึ มา และนิว้ เรยี วอนั คุ๎ยเคยกับการใช๎แปน้ พมิ พเ๑ ป็นอยาํ งดกี ็พมิ พข๑ อ๎ ความ
ลงไป อยํางคลอํ งแคลวํ

แอบรกั says: สวัสดีคะํ ออนไลน๑เช๎าจังนะ

ปราณนต๑ says: สวสั ดีครบั เรารู๎จกั กันหรอื เปลาํ ครับ?

แอบรัก says: ถ๎าคุณหมายถงึ ‘รูจ๎ ัก’ กนั จรงิ ๆ ไมใํ ชํแคเํ ดนิ ผาํ นกันไปมา เรา
คงไมํรูจ๎ ักกนั หรอกคะํ

ปราณนต๑ says: แปลวํา เราเคยเดินสวนกนั ?
แอบรกั says: คงงน้ั มัง้
ปราณนต๑ says: งน้ั ผมถามชื่อคุณไดไ๎ หมครบั ?
แอบรัก says: คณุ เรียกฉนั ตามนามแฝงน้กี ไ็ ด๎
ปราณนต๑ says: ทาํ ตวั ลกึ ลับจงั
แอบรัก says: คุณเปน็ พวกเก็บตวั ไมชํ อบคยุ กบั คนแปลกหนา๎ รเึ ปลําลํะคะ?
ปราณนต๑ says: กเ็ ปลาํ
แอบรัก says: ถ๎างัน้ เราก็คยุ กนั ได๎ โดยทีค่ ณุ ไมํจาํ เป็นตอ๎ งรชู๎ อ่ื จริงของฉนั น่ี
ปราณนต๑ says: คุณนร่ี วนไมใํ ชเํ ลํนเลยนะ
แอบรัก says: คณุ กช็ าํ งถามซอกแซกเหมือนผห๎ู ญิงเลย
ปราณนต๑ says: L
แอบรัก says: J
ปราณนต๑ says: โอเค ผมยอมแพ๎ครบั ยินดที ีไ่ ดร๎ จู๎ ักแล๎วกันนะครับ คุณคน
แปลกหนา๎
แอบรัก says: ยินดีเชนํ กันคะํ คณุ ปราณนต๑

ปราณนต๑ says: แบบน้ผี มก็เสียเปรียบคุณสิ คณุ รช๎ู ่ือจรงิ ผม แตํกลับไมํยอม
บอกชอื่ ตัวเอง

แอบรัก says: ชํวยไมํได๎น่ีคะ ก็คุณอยากใช๎ชื่อจรงิ ในเอม็ เอสเอน็ ทาํ ไมลํะ

ปราณนต๑ says: กเ็ พราะผมจําเป็นตอ๎ งติดตอํ กับลูกคา๎ ทางเอ็มเอสเอน็ นด่ี ๎วย
ถา๎ จะใหใ๎ ชน๎ ามแฝงอะไรอยําง ‘แอบรัก’ กค็ งไมํเหมาะ

แอบรกั says: นั่นสคิ ะ งานคณุ ยิ่งตอ๎ งอาศยั ความนาํ เช่ือถืออยดํู ว๎ ย

ปราณนต๑ says: เฮ๎อคุณร๎ชู อ่ื ผม รู๎งานผม แล๎วยงั มอี ะไรท่ีคณุ รู๎เกี่ยวกบั ตัวผม
อีกไหมครับ

แอบรกั says: นบั ไมํถ๎วนเลยคํะ

ปราณนต๑ says: เชนํ

แอบรกั says: คุณเพงิ่ เลกิ กับแฟน

แอบรัก says: ทาํ ไมเงียบไปละํ คะ หรอื วาํ ช็อกจนหงายหลงั ตกเกา๎ อไ้ี ปซะ
แลว๎

ปราณนต๑ says: คุณเปน็ ใครกนั แนคํ รับ

แอบรกั says: J

ปราณนต๑ says: คณุ เปน็ หมอดรู ึไงครบั

แอบรัก says: เปน็ คนทีส่ นใจในความเปน็ ไปของคณุ ตํางหากคํะ
ปราณนต๑ says:
แอบรกั says: อกหักแคํนี้ไมํตายหรอกนะคุณ ชีวติ ยงั มีอะไรท๎าทายอีกมาก
นะคะ เชนํ วันนหี้ ๎นุ ตัวไหนจะขึ้นจะตกเทําไหรํไง J
ปราณนต๑ says: คณุ น่ี แซวผมมากๆ เดยี๋ วผมก็จบั เลนํ หุ๎น เปน็ ลกู ค๎าผมซะ
เลยนี่
แอบรัก says: ไมํกลัวหรอกคํะ มีโบรกเกอร๑อยํางคุณแนะนํา ฉนั ไมํเจ๏งแนํ ฉัน
มั่นใจ
ปราณนต๑ says: อยูํๆ กช็ ม ผมชกั จะเขินเหมือนกนั นะ
แอบรัก says: จวนถึงเวลาตลาดหุน๎ เปิดแลว๎ ฉนั คงตอ๎ งไปเสียที ยินดีอยาํ ง
มากทไี่ ด๎พบคุณนะคะ
ปราณนต๑ says: เดีย๋ วสิครบั
แอบรกั says: บายคํะ
ปราณนต๑ says: เฮ!๎

นว้ิ เรียวเลอ่ื นเมา๎ ส๑ คลิกตรงคําวํา ‘sign out’ เพื่อปดิ โปรแกรมสนทนา

วนั นี้พอแคนํ กี้ อํ น…แคนํ ห้ี ัวใจกแ็ ทบจะหลุดออกมานอกอกอยูแํ ลว๎
===================

ผู้หญิงเยน็ ชา

แมว๎ ําคํูสนทนาของเขาจะชิง offline จาก ไปแล๎ว ปราณนต๑ก็ยังคงน่งั จ๎อง
หนา๎ ตาํ งข๎อความสนทนาท่ยี งั เปิดคา๎ งไวเ๎ หมอื นตกอยํู ในภวงั ค๑ และเขาอาจจะคา๎ ง
อยใูํ นทาํ น้ันอกี นานถ๎าหากไมไํ ดย๎ นิ เสียงเรียบเย็นชาของ ผู๎หญงิ คนหนึง่ ดังขึ้นทาง
เบื้องหลงั

‚ปราณนต๑ แชตเสร็จแลว๎ เอารพี อรต๑ ลูกค๎าของคณุ ตลอดสปั ดาหท๑ ่ีผาํ นมาไป
ให๎ฉันดทู ่หี อ๎ งดว๎ ย‛

ปรา ณนต๑สะดุ๎ง คลกิ ปดิ หนา๎ ตํางขอ๎ ความโดยอตั โนมตั แิ ล๎วลกุ พรวดขน้ึ
หมนุ ตวั ไปเผชิญหนา๎ กบั เจ๎าของประโยคนั้น ส่ิงแรกท่ีปรากฏแกสํ ายตาของเขาคือ
ลกู ตาดําวาวนาํ เกรงขามทีอ่ ยํหู ลงั กระจกแวนํ สายตาซึ่งเวลานีต้ กลงมาตรงด้ังจมกู
นิดๆ ทําใหเ๎ ธอดูไมํผิดอะไรกบั ครูฝา่ ยปกครองโหดๆ คนหนึ่ง

ผ๎ูหญงิ คนนี้ชื่อ อวัศยา เปน็ หวั หนา๎ ทีมค๎าหลักทรพั ย๑ ทํายนื ตวั ตรง คอแข็ง
และสายตาดเู หมอื นมองอยํางจับผดิ ของเธอทําใหป๎ ราณนตอ๑ ดคิดถงึ คําที่เพือ่ นรวํ ม
งานและลกู น๎องในออฟฟซิ แอบคอํ นขอดเธอลับหลงั ไมํได๎

‘ยายอวศั ยาน่แี หละครไู หวใจร๎ายประจาํ บรษิ ัทหลักทรัพยน๑ าราภัทร’

‘เหน็ เจแ๏ กหน๎าบึง้ ตลอดเวลาอยาํ งกบั ยายแกํอยํางน้ี เช่ือไหมอายเุ ลย
เบญจเพศมาไมเํ ทาํ ไหรํเอง’

‘นี่ๆ พ่อี วศั ยาสมยั เรยี นนะํ เป็นเดก็ อัจฉริยะนะ จบเศรษฐศาสตรเ๑ กียรตนิ ยิ ม
อนั ดับหนึ่ง อายไุ มํถงึ ยส่ี ิบห๎ากไ็ ด๎เปน็ หัวหน๎าทีมแล๎ว’

‘ถ๎าอัจฉรยิ ะแลว๎ ตอ๎ งขน้ึ คานเหมือนเจแ๏ ก ฉันไมรํ บั ประทานละจ๎ะ’

ส่ิงท่ีปรากฏขึ้นในความคดิ ทาํ ให๎ปราณนตเ๑ ผลออมย้มิ ออกมาโดยไมํรู๎ตวั
และนนั่ ทาํ ใหห๎ วั หนา๎ ของเขามองมาดว๎ ยสายตาคมกริบ

‚ท่ฉี ันพดู มีอะไรนาํ ขํานักร?ึ ‛

ชายหนํมุ สะดง๎ุ เมือ่ ร๎ูตัววําเผลอย้ิมออกไป เขาเมม๎ ปากสนิททันทีแลว๎ ตีหนา๎
ตาย

‚เปลําครบั ผมกําลงั คิดวาํ เอาแฟม้ รพี อร๑ตไปเก็บไวท๎ ไี่ หน‛

‚ดี ถ๎าหาเจอแล๎วขอดดู ๎วย‛

‚ครบั พี่ศยา‛ ชายหนมํุ ยมิ้ แลว๎ ก๎มหัวใหเ๎ ธอ

อวศั ยาพยกั หน๎าทีหนง่ึ แล๎วหันหลังกลบั ทันที เธอมกั จะทําอะไรรวดเร็ว
เชํนนีเ้ สมอ ไมํวาํ จะเปน็ การพดู จาหรือเคลอื่ นไหว ตลอดสปั ดาหท๑ ท่ี ํางานกบั เธอมา
เขาไมํเคยเหน็ เธอพดู อะไรออกนอกเร่ืองหรืออ๎อมค๎อม

ขณะทเ่ี ขามองตามหลังเธอ จๆํู หญงิ สาวก็หมุนตัวกลบั มาอยาํ งกะทันหนั
เหมือนลืมพูดอะไรบางอยาํ ง

‚ครับ?‛ ปราณนตส๑ ะด๎ุงนดิ หน่งึ

‚ตลาดหน๎ุ เปิดแลว๎ คณุ ควรจะเลกิ แชตเสยี ท‛ี เธอพดู ด๎วยน้ําเสียงเรียบๆ
หากแตํเฉียบขาด

‚ครบั ผม‛

เขาตอบ แตหํ ญิงสาวคงไมไํ ดย๎ นิ เพราะเธอเดินจากไปแลว๎ ตัง้ แตตํ อนทต่ี วั เอง
พดู จบ โดยไมคํ ิดท่ีจะรอฟงั คําตอบรับจากเขา

ผู๎หญงิ คนนี้ไมใํ ชวํ ําหน๎าตาไมํดี เพยี งแตํเธอไมํมีอะไรนําสนใจ ตลอด
สัปดาหท๑ ี่ผาํ นมานับแตํเขาเจอเธอ เธอทําผมอยํทู รงเดียวคือแสกกลางแลว๎ รวบไป
ผูกเป็นหางม๎าไวข๎ า๎ งหลัง ใบหนา๎ เลก็ ๆ นั้นขาวซีดอยาํ งคนท่ไี มํรูจ๎ กั การแตํงหน๎า ยง่ิ
เมอื่ ประกอบด๎วยแวํนสายตากรอบสีทองแสนจะเชยอนั นนั้ เข๎าไปกเ็ หลือทีจ่ ะ
บรรยาย

ต่าํ ลงมาถึงเส้ือผ๎าในยคุ สมยั ทส่ี าวออฟฟิซนยิ มใสเํ ส้อื เก๐ไก๐แบบหวานปน
เซ็ก ซ่นี ดิ ๆ อวศั ยากลับวนเวียนอยํแู ตํกบั สูทสีดําและกระโปรงเข๎ารูปส้นั แคเํ ขําสี
เดียวกัน แนลํ ะ ถงึ มนั ไมํไดท๎ ําให๎เธอดูไมํดี แตํมันก็ทาํ ใหเ๎ ธอดูไมํสะดุดตาใครเลย

สรปุ ได๎อยํางเดมิ บุคลิกของเธอดเู หมือนครมู ากกวํา

เขายังจาํ ความรูส๎ กึ แรกตอนทีม่ ายนื อยตํู รงหนา๎ ผู๎หญงิ คนนี้ในวนั แรกท่มี า
ทํา งานที่นไี่ ด๎ ตอนนนั้ เขารส๎ู กึ เหมือนได๎ยอ๎ นเวลากลบั ไปสมยั ที่ตวั เองเป็นเพียงเด็ก
นกั เรยี นมธั ยมสุดเฮย้ี วที่กําลังยืนอยํูตรงหน๎าอาจารย๑ฝ่ายปกครอง สายตาของเธอ
เหมือนเรดารท๑ ี่พยายามสอดสํายหาขอ๎ บกพรํองในตวั เขา

‘คุณไมไํ ดจ๎ บมาดา๎ นนีโ้ ดยตรง แตํโชคดีที่พอมีฐานลูกคา๎ อยํใู นมอื ยังไงคง
ตอ๎ งพยายามมากกวําคนอื่น ตลาดห๎ุนไมใํ ชเํ ร่อื งยาก แตํก็ไมํงําย’

นน่ั คอื ประโยคแรกทเ่ี ธอพดู หลังจากใช๎สายตาเรดารส๑ าํ รวจดเู ขาแลว๎ ไมํ
พบวําเขาแตํงตวั ผดิ ระเบียบ

‘ครบั ’

‘ฉนั ไมชํ อบคนขีเ้ กียจ ไมํชอบคนเหลาะแหละ ไมชํ อบคนมาสาย ไมํชอบ
การแกต๎ วั ’

เขาพยายามย้ิมรบั คําเตือนของเธอ แตํย้ิมไมํออก จึงรส๎ู กึ เหมือนตัวเอง
กาํ ลังแยกเข้ียวใหเ๎ ธอมากกวํา แนํละ เธอไมํสนใจ

‘ตํอไปนีฉ้ ันคอื หัวหน๎าทีมของคุณ มปี ัญหาอะไรขอใหพ๎ ดู กบั ฉนั ได๎ตามตรง
จําไว๎ ฉันไมํกดั คณุ ’ เธอเวน๎ จังหวะนดิ หนง่ึ แล๎วพดู ตอํ ‘ถา๎ ไมจํ าํ เปน็ ’

ท๎าย ประโยคของเธอตอนนน้ั ทาํ เอาเขางงไปอึดใจหนึ่ง ด๎วยวาํ คาํ พูดนัน้
เหมอื นเธอกาํ ลังพูดเลนํ กับเขา แตอํ กี ที หนา๎ ตาเธอยังคงนงิ่ เหมือนเดิม ดังนน้ั
ปราณนตจ๑ งึ ไมํรู๎อีกตามเคยวําเขาควรจะทําหนา๎ ยังไงดี

จนกระท่งั เขาทํางานรวํ มกบั เธอมาหนึง่ สัปดาห๑น่ีแหละ เขาจงึ คอํ ยรู๎วําท่จี ริง
แล๎วอวศั ยาก็ไมํได๎โหดเหมือนทาํ ทางทีเ่ ธอแสดงออก เธอเป็นหัวหน๎าที่ดีทีเดยี ว ถงึ
เธอจะดูทาํ อะไรรบี เรงํ แตํจรงิ ๆ แลว๎ เธอใจเย็น มีเหตุผล รบั ฟังปญั หา และไมํเคย
วางอาํ นาจหรอื ขึ้นเสียงใสลํ ูกน๎อง เวลาเธอไมพํ อใจ หญิงสาวจะเพยี งแคํใชส๎ ายตา
คมกริบมองลอดแวํน แคํนนั้ กเ็ พยี งพอแลว๎ ท่จี ะทาํ ให๎ฝา่ ยตรงขา๎ มหวั ใจวาย

โชคดี เขายังไมํเคยโดนสายตาเพชฌฆาตแบบน้นั

‚อยากลองไหม‛

ปราณนต๑สะด๎ุง ต่นื จากภวังค๑แทบจะทนั ทเี มือ่ จๆูํ อวัศยากเ็ งยหน๎าจาก
แฟ้มรีพอรต๑ ของเขาขึ้นมาจอ๎ งหน๎าเขา เธอรูไ๎ ด๎ยงั ไงวําเขาคิดอะไรอยํู เอ๏ะ! หรอื วาํ
เขาจะคดิ เสยี งดงั ไป

‚ปรา ณนต๑ คณุ ฟังฉนั อยํูหรือเปลาํ ฉันถามวาํ เดอื นหนา๎ บริษทั จะเชญิ
วทิ ยากรจาก ปปง. มาบรรยายเรอื่ งธรุ กรรมทางการเงินทีผ่ ิดกฎหมาย คุณสนใจ
ลองเข๎ารํวมไหม‛

ปราณนต๑คอํ ยหายใจทั่วท๎อง ทีแ่ ทค๎ วามหมายของคําวํา ‘ลอง’ ของเธอก็คอื
เรื่องงาน ไมไํ ดห๎ มายถึง ลองของ หรือวาํ ลองดี อยาํ งท่ีเขาเขา๎ ใจแตแํ รก

‚วาํ ไง? นี่คุณเหมอํ ลอยอะไรอย‛ูํ

‚เปลาํ ครบั ผมสนใจครับ‛

‚ฉันต๎องการใหค๎ ุณเขา๎ ไปเรียนรูเ๎ ทาํ น้ันละ คุณยังใหมมํ าก เอาละ คณุ ไปได๎
แล๎ว‛ เธอสรุปแลว๎ สงํ แฟม้ คนื ใหเ๎ ขา กอํ นจะก๎มหนา๎ ลงทาํ งานอน่ื ตํอ ทาํ อะไรปุบปบั
ฉบั ไวตามเคย

ปราณนต๑รบั แฟม้ คนื มา แลว๎ ลงั เลอยคูํ รหูํ นึง่

อวศั ยาคงจะรู๎สกึ ตวั วําเขายงั ไมํไปเสียที เธอจึงเงยหน๎าขึ้นมาขมวดค้วิ มอง
เขาอกี ครง้ั

‚มีปัญหาอะไรจะปรกึ ษารเึ ปลํา‛ น้าํ เสยี งเธอคราวนอี้ อํ นลงกวาํ เดิม เอ หรอื
วําเขาจะเผลอทาํ หน๎าตาเหมอื นเด็กมีปญั หาออกไป

‚เปลาํ ครับ คือวาํ เยน็ นพี้ วกพ่นี ดิ ากับพี่กรจะเลย้ี งต๎อนรับผม พศ่ี ยาจะไป‛

เขายงั ไมํทันพูดจบประโยค ฝา่ ยตรงขา๎ มกย็ กน้วิ ขึ้นดนั กรอบแวนํ คิว้ เธอเรม่ิ
ขมวด คาํ พูดท๎ายประโยคของเขาจึงแผวํ หายลงคอไปทนั ที

‚คณุ ยังไมํผํานโปรเบชันไมใํ ชํเหรอ‛

ปราณนต๑พยกั หนา๎ งงๆ

‚ถา๎ ง้นั จะรีบเลี้ยงไปทําไม รออีกสี่เดือน ถ๎าคุณผาํ นการประเมินและยงั ได๎
ทํางานที่น่ีตํอไป ฉันคอํ ยเลยี้ งต๎อนรับคุณตอนน้นั คงไมสํ ายเกินไปไมใํ ชหํ รอื ‛

ปราณนตก๑ ลืนนํ้าลายเอื๊อก ยมิ้ เจ่อื นๆ

‚ไปทํางานตอํ ไดแ๎ ลว๎ ‛ เธอวาํ แล๎วหนั ไปสนใจหน๎าจอคอมพิวเตอร๑ตํอเหมอื น
จะตดั บทสนทนาไปโดยปรยิ าย

‚ครบั ‛ ปราณนตต๑ อบแลว๎ รีบลําถอยออกมาจากหอ๎ งทํางานของเธอแทบไมํ
ทัน

ไมํ นําเลย๎ ปราณนต๑ ไมเํ ขา๎ ใจตัวเองเหมือนกนั วําวนิ าทีทเ่ี ขาเอํยชวนอวัศยา
ไปดว๎ ยกันนนั้ เขาคดิ อะไรอยูํ เปน็ ไงลํะ โดนตอกกลับมาหน๎าหงาย เฮ๎อ!

ชายหนํมุ เผลอถอนใจออกมา

‚มายนื คอตกอยํหู น๎าหอ๎ งยายแมมํ ดทาํ ไมเนยี่ ณนต‛๑

เสียงพดู กลว้ั หวั เราะของพี่นดิ าดงั ขน้ึ เธอมายืนอยูํตรงหนา๎ เขาต้งั แตํเมื่อไหรํ
ก็ไมรํ ๎ู

‚โดนดุมารึไง ทาํ ไมทาํ หนา๎ แบบนัน้ ?‛

ปราณนตส๑ ํายหน๎า

‚เปลําหรอกครับ ผมแคํชวนพี่ศยาไปทานข๎าวด๎วยกันเย็นน้ี แต…ํ ‛

ยงั ไมํทนั พูดจบ นิดากห็ วั เราะสวนขน้ึ มาแบบไมมํ ปี ม่ี ขี ลํยุ

ชายหนํุมกะพริบตาปริบๆ มองสาวรนุํ พีง่ งๆ ฝ่ายน้ันจงึ ลดเสยี งลงแล๎วยนื่
หน๎าเข๎ามากระซิบกระซาบ

‚โอย๏ นึกยังไงไปชวนเจ๏แก ไมํรเู๎ รอะไง รายน้ันเลิกงานแล๎วไมเํ คยออกนอก
เสน๎ ทาง แกกลวั หลงทางกลบั บา๎ นไมถํ ูก‛

‚พดู เลนํ ใชํไหมครับเนย่ี ‛ ปราณนตย๑ ้มิ แหง๎ ๆ

‚พูด เลํนจะ๎ ท่จี ริงแลว๎ บ๎านเจ๏อวศั ยานะํ เคา๎ มีสมบัตเิ ยอะ เจ๏แกเลยตอ๎ งรีบ
กลับไปเฝา้ ขุมทรพั ยท๑ ุกวัน แบบยายโสมเฝ้าทรัพยไ๑ ง ไปเท่ียวไหนไมํได๎หรอก‛

ปราณนต๑กะพรบิ ตาปริบๆ นดิ าจงึ หวั เราะคิกแล๎วเอ้ือมมือมาตบป้าบเข๎าที่
ไหลํของเขาอยาํ งชอบอกชอบใจ

‚แหม นีก่ ล็ อ๎ เลํนจ๎ะ อยําไปสนใจยายอวัศยาเลย อยาํ ลมื นะจ๏ะ เยน็ น้ีเจอกัน
ท่ีรา๎ นรมู พจี่ องโต๏ะไว๎แล๎ว ถ๎าไปช๎าเมาไมทํ ันพีก่ รเขา พี่ไมรํ ู๎ดว๎ ยนะ‛

วาํ แล๎วนิดากเ็ ดินจากไปอยํางอารมณด๑ ี

ถ๎า พูดถงึ เรอ่ื งเมา การไดม๎ าทาํ งานทน่ี ท่ี ําใหป๎ ราณนตห๑ ํางหายจากการเมาไดน๎ าน
ทีส่ ุดในรอบสามปีเลย ก็วําได๎ เพราะถา๎ เปรียบเทียบกบั ตอนที่เขาอยูํท่ีทํางานเดมิ
การกินเหล๎ากบั พวกนายชาํ งและคนงานในตอนเย็นๆ ดูเหมอื นจะกลายเป็นกิจวตั ร
หรือแทบจะเปน็ สวํ นหนง่ึ ของการทํางานประจาํ วันเลยทีเดียว

แตํ จะวําไปแล๎ว เร่อื งเหล๎าน่ีกเ็ ป็นเพียงเสีย้ วหนง่ึ ในความเปลีย่ นแปลง
ทง้ั หมดที่เกดิ ข้นึ ในชีวติ เขานับตง้ั แตเํ ขาตดั สินใจหนั หลังใหอ๎ าชพี วิศวกรซงึ่ ตัวเอง
เลาํ เรียน มาโดยตรง และกา๎ วมาเป็นเจา๎ หนา๎ ที่การตลาดในบริษทั หลกั ทรพั ย๑ขนาด
กลางแหงํ น้ี

จาก ทีเ่ คยใสหํ มวกแขง็ ๆ สเี หลอื งออ๐ ยเดินตากแดดอยใูํ นไซต๑งานกอํ สรา๎ ง
รายลอ๎ มด๎วยคนงานกับนายชาํ งทัง้ วี่ท้งั วัน เดย๋ี วนเ้ี ขาเปลย่ี นมานง่ั อยํูในหอ๎ งแอร๑
และจ๎องตัวเลขสีเขียวสแี ดงบนกระดานห๎นุ อยาํ งเอาเป็นเอาตายแทน ยังตอบไมไํ ด๎
หรอกวาํ ชอบอะไรมากกวํากัน แตํแนํนอนวาํ งานใหมนํ ี้ทาํ ให๎เขาสบายใจกวํา อยาํ ง
นอ๎ ยเขาก็ไมตํ อ๎ งเจอคนท่ที าํ ใหเ๎ ขาปวดใจ

คดิ มาถงึ ตรงนี้ ปราณนตก๑ ส็ ะบดั ศรี ษะแรงๆ ราวกบั จะใหภ๎ าพของผูห๎ ญงิ คน
หน่งึ ซง่ึ เริม่ จะปรากฏขนึ้ รางๆ ในหัวสมองเลือนหายไปอีกคร้ัง

อยํา ไปคิดอีกเลยนาํ เขาบอกตัวเองพรอ๎ มคิดถึงคําพูดของคณุ แอบรัก เพอ่ื น
ใหมทํ างเอ็มเอสเอ็น ชีวติ นยี้ ังมอี ะไรทา๎ ทายอีกมากนกั เขาไมคํ วรจะเปน็ จะตาย
เพราะผูห๎ ญงิ คนเดียว

ปราณนต๑ มองนาฬกิ าแลว๎ พบวาํ เลยเวลาเลิกงานไปแลว๎ เขาจงึ เก็บข๎าวของ
บนโต๏ะ แตเํ มื่อจะเออื้ มมือไปปิดคอมพวิ เตอร๑ เขาก็ชะงกั นดิ หนง่ึ ลงั เลนกึ อยากจะ
ลองออนไลนเ๑ ข๎าโปรแกรมสนทนาอีกครัง้ เผอ่ื วําจะไดเ๎ จอคณุ แอบรัก และจะได๎
ซักไซไ๎ ลเํ ลยี งเธอตํออกี สักหนํอย

แตํ แล๎วชายหนมํุ ก็ต๎องล๎มเลิกความคดิ เม่อื เห็นนดิ าเดินผํานมาตรงแถวๆ
โตะ๏ เขาแล๎วทาํ มอื ให๎สญั ญาณวําใหอ๎ อกจากออฟฟิซได๎แล๎ว ชายหนุมํ พยกั หน๎าตอบ
เธอแล๎วยกนวิ้ ทาํ สญั ญาณวําขอเวลาสกั สองสามนาทีแล๎วจะตาม ไป

วํา แล๎วชายหนุํมกป็ ดิ คอมพิวเตอร๑ หอบแฟม้ เอกสารท่ตี ง้ั ใจจะเอากลบั ไปทํา
ทีบ่ า๎ นขนึ้ แล๎วลกุ จากโตะ๏ ต้ังใจจะไปล๎างหน๎าลา๎ งตาสกั หนํอย แตํยังไมทํ นั เดนิ ไปถงึ
ห๎องนํ้า เขากต็ อ๎ งชะงกั เมอื่ ได๎ยนิ ใครคนหนึง่ เรยี กช่อื เขาขณะที่เดินผาํ นแผนก
ประชา สมั พนั ธซ๑ ่งึ อยํตู ดิ กับทางเลี้ยวไปหอ๎ งนาํ้ พอดี

‚ณนต!๑ ‛

ปราณนต๑หนั ไปมอง ผหู๎ ญงิ คนหน่งึ กําลังโบกมือหย็อยๆ ใหเ๎ ขา

‚ลิลล‛ี่

ลิลลี่ หรือลลินานน้ั อยฝูํ า่ ยประชาสัมพนั ธข๑ องบรษิ ทั และเพ่ิงมาทํางานกอํ น
เขาไดส๎ องสปั ดาห๑ เขารู๎จักกับเธอตอนวันปฐมนเิ ทศพนกั งานใหมํ

เมือ่ ลลนิ าเห็นทาํ วําเขาจะไมํเดินไปหาเธอแนํ เธอจงึ เปน็ ฝา่ ยวง่ิ มาหยดุ
ตรงหน๎าเขา เผยรอยยม้ิ กวา๎ ง โชวฟ๑ นั ขาวเรียงเปน็ ระเบียบทท่ี ําให๎ใบหนา๎ สีน้ําผ้ึง
ของเธอดูกระจาํ งใสข้นึ มา อยาํ งนําดู

‚ณนต๑ ไดข๎ ําววําวันนพ้ี ี่ๆ จะเล้ยี งตอ๎ นรบั เหรอ เลย้ี งทไ่ี หนอะ๎ ‛ เธอเอยํ ถาม
เขาอยํางสนทิ สนม

‚เอํอ ร๎านรมู นํะ‛

‚เหรอ ดจี ังเลยนะ นําอิจฉา ดูลลิ ล่สี ิ ทาํ งานมาเกอื บเดือนแลว๎ พ่ีๆ ทแ่ี ผนก
ไมํเหน็ จะพาไปเลย้ี งต๎อนรบั บา๎ งเลย‛ ตอนทพี่ ูดประโยคนน้ั เธอลดเสียงลงทาํ ทาํ
กระซบิ กระซาบ

‚เลี้ยงกันเลก็ ๆ นะํ ไมํมีอะไรหรอก ยงั ไมผํ าํ นโปรเบชนั เลย‛ เขาอดจะคิดถงึ
คาํ พูดของหัวหนา๎ เมอ่ื เชา๎ ไมไํ ด๎

‚น่ันแหละ กอ็ ิจฉาอยํดู ี ลิลล่ีละเซง๎ เซ็ง เลกิ งานแล๎วก็ตอ๎ งกลบั บา๎ นไปอยํคู น
เดียว ไมํมีอะไรทําเลย‛ ท๎ายประโยคเธอท้งิ หางเสียงแลว๎ ชายหางตามองดูเขา
เหมอื นจะรอใหเ๎ ขาพูดอะไร ซงึ่ ปราณนต๑เองก็ไมใํ ชผํ ๎ูชายทือ่ มะล่ือขนาดทีจ่ ะไมํรู๎
เจตนาของเธอ

‚คนื นค้ี งต๎องตม๎ มามาํ กินคนเดียว‛

เขาแอบถอนหายใจอยใํู นใจ กํอนท่ีจะเดนิ ไปตามทางที่เธอตอ๎ นอยาํ งไมมํ ี
ทางเลอื ก

‚ถ๎าวําง จะไปดว๎ ยกันไหมละํ ‛

‚จะดีเหรอ‛ เธอพูดอยาํ งน้นั แตํไมํได๎ทําทําคิดเลย กลบั ว่งิ จูด๏ ไปหยบิ กระเป๋า
สะพายมาถือ ปราณนต๑อดคิดไมไํ ดว๎ ําเหมอื นเธอเตรียมเก็บกระเป๋ารอทีอยูํ
แล๎ว

‚ไปกนั เลยไหม?‛ เธอยิ้มกวา๎ ง ไมํเสียแรงท่ีเปน็ สาวพีอาร๑

‚งัน้ รอเด๋ยี วนะ ผมขอไปล๎างหนา๎ แปบ๊ เดยี ว‛ เขาวาํ แล๎วรีบเลี้ยวเข๎าซอก
ทางเดนิ แคบๆ ทเี่ ป็นทางไปห๎องนํ้าทันที

และ อาจเปน็ เพราะเขามัวแตตํ กใจกับการจโูํ จมกะทนั หนั ของพีอาร๑สาว เขา
จงึ รีบรอ๎ นเดนิ โดยไมํไดด๎ ทู าง สงํ ผลให๎เหยยี บเบรกไมทํ ันเมือ่ จๆํู ผหู๎ ญิงคนหนึ่งก็
โผลํพรวดออกมาจากห๎องน้าํ หญิงท่เี ขาตอ๎ งเดินผํานกอํ นไปถงึ หอ๎ งนํ้าชาย
ปราณนต๑ชนโครมกบั คนทีต่ ดั หน๎าเขาอยํางกระชัน้ ชดิ นัน้ โครมใหญํ

การปะทะสงํ ผลใหช๎ ายหนํุมเซไปเลก็ นอ๎ ย ตรงขา๎ มกับคํูกรณที ่ีถงึ กบั กระเด็น
ไปกระแทกผนังแล๎วทรดุ ลงกน๎ จาํ้ เบ๎าอยกูํ บั พน้ื

ปรา ณนตใ๑ จหาย ถึงมัน่ ใจวาํ เขามาทางเอก และฝา่ ยตรงข๎ามเป็นคนโผลํ
ออกมาตดั หนา๎ เขาชดั ๆ แตํด๎วยความท่ฝี า่ ยนั้นดจู ะเสียหายมากกวาํ ปราณนตจ๑ ึง
อดร๎ูสกึ ผิดไมไํ ด๎

‚ขอโทษครับ เป็นอะไรหรือเปลาํ ‛ ปราณนตพ๑ รวดเขา๎ ไปทําทาํ จะพยุง แตํ
แล๎วกต็ อ๎ งชะงักกึกเมื่อเหน็ อกี ฝ่ายเตม็ ๆ ตา

‚เออํ พีศ่ ยา!‛

ใชํ และตอนนี้เธอกก็ ําลงั เงยหน๎ามองเขาด๎วยดวงตาวาววับ

‚ทาํ ไมเดินไมดํ ูทาง‛ เธอถามเสยี งตา่ํ เหมือนกาํ ลังกัดฟัน

ปราณนต๑ กลืนนาํ้ ลายเออื๊ กแลว๎ รบี กลุ ีกุจอเขา๎ ไปพยุงหญิงสาว แตํทันทีทม่ี อื
เขาสมั ผัสตัวเธอ อวศั ยากเ็ บี่ยงหลบ ปราณนต๑ชะงักนดิ หน่งึ แลว๎ รตู๎ วั เปล่ียนเป็นยนื่
มือออกไปตรงหน๎า รอให๎เธอเกาะเขาลกุ ขน้ึ แทน

‚ผมขอโทษครับพี่ ผมรบี ไปหนอํ ย เลยไมํเหน็ จริงๆ‛

ตอนนี้อวัศยาลกุ ขึ้นยืนแล๎วโดยท่ไี มํได๎รบั ความชวํ ยเหลือจากเขาแม๎แตนํ ๎อย

‚พศี่ ยาเจ็บตรงไหนหรือเปลําครับ?‛

เธอตวัดสายตามองเขา ถ๎าปราณนต๑เปน็ คนคดิ มากเสียหนํอย เขาคงจะคดิ
วาํ เธอคอ๎ นเขาด๎วยซํา้ นะน่นั

‚ฉนั แคลํ ม๎ ไมไํ ดป๎ ระสบอุบัติเหตุรา๎ ยแรงอะไร‛ เธอวํา และคงสงั เกตเหน็ วํา
ชายหนํุมยงั ยืนเกๆ๎ กังๆ เหมอื นทําอะไรไมํถกู เธอจึงตดั บท

‚มี ‘คน’ รออยํูไมใํ ชเํ หรอ จะไปไหนกร็ ีบไปส‛ิ เธอวํา

‚คะ...ครบั ‛

แล๎ว ปราณนตก๑ เ็ บย่ี งตวั หลบชดิ กําแพงเพื่อหลีกทางใหอ๎ วัศยา แตํดว๎ ยความ
ที่ทางเดินตรงนีถ้ ูกออกแบบไวแ๎ คบเสียจนคนตวั ใหญํสองคนไมํสามารถ เดนิ ผาํ น

พร๎อมกันได๎ เขาจงึ ต๎องยืนตัวลีบเปน็ พิเศษเพ่อื ให๎เธอเดินผํานไป ถึงกระนน้ั
เมอ่ื อวศั ยาแทรกตวั ผํานหน๎าเขา เขากย็ ังไดก๎ ลิ่นแชมพู หรอื นํา้ หอมอะไรบางอยาํ ง
จางๆ มาจากเสน๎ ผมของเธอซึ่งเฉยี ดหํางจมูกเขาไปไมํกนี่ ิ้ว

ปราณนต๑เผลอยืนมองตามหลงั เธอไปโดยไมํรตู๎ วั และก็ต๎องสะด๎งุ เมอ่ื จํูๆ
อวัศยาก็หันกลับมาแล๎วพูดด๎วยเสียงเรยี บๆ

‚ถงึ จะเลยี้ งฉลองกันสนกุ แคไํ หน แตกํ ็อยําลมื วําพรุํงนีค้ ณุ ยังตอ๎ งทาํ งานแตํ
เชา๎ เพราะฉะนั้นไมํควรจะนอนดึกมาก‛

‚ครบั ‛

ปราณนตอ๑ ึง้ ไปนดิ หน่งึ กํอนจะยมิ้ รับ และพดู ออกไปอยาํ งจริงใจ

‚ขอบคุณนะครบั ที่เปน็ หํวง‛

ฝ่ายนัน้ ดูเหมอื นจะชะงักไปนิดหนึ่งอยาํ งคดิ ไมํถงึ แล๎ววนิ าทตี อํ มาเธอกเ็ มิน
สายตาไปมองทางอน่ื พรอ๎ มพดู รัวเรว็

‚ฉันหวํ งงานฉันจะเสยี ตาํ งหาก‛

วําแลว๎ เธอกห็ มุนตวั ก๎าวฉบั ๆ จากไปทันที

งานเล้ียงและแฟนเกา่

‚ยินดตี อ๎ นรับเจา๎ หน๎าทกี่ ารตลาดสุดหลํอคนใหมขํ องบริษทั หลกั ทรัพย๑นารา
ภทั ร‛

พีรากร เพื่อนรํวมงานรํุนพช่ี วนทุกคนชนแก๎ว ขณะท่ีตวั เองหนา๎ แดงไปถึงหู
เพราะลวํ งหน๎ามาอํุนเคร่อื งกอํ นคนอน่ื สกั ครงึ่ ช่วั โมงได๎แล๎ว

ปราณนต๑ยกแกว๎ เบียรข๑ ้ึนด่มื อกึ หนง่ึ และเมอ่ื เขาทําทําจะละแกว๎ หํางจากรมิ
ฝปี าก พี่นดิ ากเ็ อามือมาลอ็ กแก๎วเขาไว๎

‚ไมํได๎ ต๎องหมดแก๎วเลย‛
‚ใชํๆ พๆ่ี อุตสาํ หพ๑ ามาฉลองท้งั ที จะมากั๊กๆ ไมํได๎ ต๎องทํมุ เทเตม็ ท‛ี่ พรี ากร
วําเสยี งอ๎อู ้ี แล๎วเรงํ ให๎ปราณนตซ๑ ดเบียรแ๑ ก๎วนนั้ เข๎าไปรวดเดยี วหมด และเมอ่ื
ปราณนต๑วางแก๎วเบียร๑เปลาํ ๆ กลับลงบนโตะ๏ เสยี งเฮกด็ งั ข้ึนจากสมาชิกในโตะ๏ ซง่ึ
มอี ยเูํ กือบๆ สิบคน
‚แหม พ่กี ร พ่นี ิดาคะ ถ๎าณนตเ๑ มาแล๎วใครจะขับรถไปสงํ ลลิ ลีล่ ํะ‛ ลิลลีแ่ กลง๎
ทาํ หนา๎ งอนิดๆ ใหด๎ นู าํ เอ็นดมู ากกวําจะงอนจริงจงั
‚โอ๐ ถ๎าไอณ๎ นต๑มนั เมา พี่กรไปสงํ เอง‛ พีรากรพดู พร๎อมทุบหนา๎ อกตัวเองอัก้ ๆ
ขณะที่นดิ าหยิกหมบั เขา๎ ให๎ทแี่ ขนของเขา

‚เงยี บ ไปเลยกร ทาํ เจ๎าชต๎ู ํอหน๎าตอํ ตาเลยนะ สารรูปตวั เองกจ็ ะไมํไหวอยูํ
แล๎ว ฉนั นี่แหละจะตอ๎ งหามคณุ ไปสํงบา๎ นกํอนใครเพอ่ื น เลนํ เมาลํวงหน๎าไปคร่ึงทาง
แลว๎ น‛ี่

เสยี งฮาครนื ดงั ขึน้ รอบโตะ๏ ใครๆ กร็ ูว๎ ําพีรากรกับนิดาเปน็ แฟนกนั ขณะที่
ฝ่ายชายมนี สิ ยั คกึ คะนองขี้เลนํ ฝา่ ยหญิงก็ข้นึ ชื่อเรื่องหงึ แรงอยาํ งกับพายุ

‚ถา๎ พูดถงึ นายณนต๑นี่ พ่ๆี ไมํต๎องเปน็ หํวงหรอกครับ มันคอแข็ง เพราะถูก
ฝึกฝนวทิ ยายุทธ๑มาตง้ั แตํทํางานเป็นวศิ วกรมาสามปนี ั่นแหละ‛ คนท่ีพดู ประโยคนี้
คือ รจุ น๑ เพ่ือนสนิทของปราณนตต๑ ัง้ แตมํ ัธยม และเขาน่เี องท่ีเปน็ คนชวนปราณนต๑
มาสมัครงานท่ีบรษิ ทั นี้

พีรากรหันมาทําตาโต

‚โอ จรงิ รึ เยี่ยมเลยไอ๎น๎อง แบบนีพ้ ช่ี อบ มองหามานานแล๎ว‛

‚ไปเลยๆ ทาํ ณนต๑เสยี คน เดี๋ยวยายอวัศยาก็มาฉีกอกเอาหรอก‛

ชื่ออวัศยาท่ีนดิ าหลดุ ปากออกมาน้นั ทาํ เอาพีรากรทําหน๎าเหมอื นกินของ
เปรย้ี วเข๎าไป

‚ยาย มสิ คานทองนัน่ มาเก่ียวอะไรด๎วยละํ นี่มนั หลังเวลางาน หัวหน๎าหมด
สทิ ธ์ิมายงุํ กับชวี ติ ลกู นอ๎ งแลว๎ ถา๎ เป็นแมหํ รอื เปน็ แฟนคํอยวําไปอยําง ใชไํ หมวะ‛ พี
รากรหนั ไปพยักพเยิดกบั สมาชกิ ในโตะ๏

ทุกคนอมยม้ิ ช่ือของอวศั ยานี่ไมคํ อํ ยมใี ครอยากแหยมแสดงความเหน็
เทาํ ไหรํ

ปราณนต๑เพียงยิ้มๆ พรี ากรจงึ แซวตอํ อยํางทะเลน๎

‚หรือนายสนใจ อยากไดเ๎ จแ๏ กเป็นแฟนมั้ยลํะ จะได๎ใหน๎ ิดาเคา๎ เปน็ แมํสือ่ ให‛๎

ปรา ณนตไ๑ มํตอบ ตามปกตวิ ิสัยแล๎วเขาไมํคํอยจะรส๎ู ึกดีนกั ในการพดู ถึง
ผู๎หญิงในเชิงสนุกสนาน ลบั หลัง แตคํ นในโต๏ะกลบั ตคี วามทําทางยม้ิ เฉยของเขา
เปน็ นัยตอบรบั ไปซะอยํางงัน้

รุนํ พผ่ี ู๎หญงิ คนหนึ่งทาํ ตาโต

‚เฮ๎ย เอาจริงเหรอ?‛

‚อะไรกันครบั พี่ ผมยังไมไํ ดพ๎ ูดอะไรอยาํ งนั้นสกั หนอํ ย‛ ปราณนต๑สะด๎ุง
ขณะที่สังเกตเหน็ สายตาของลลินามองมาอยํางคาดคั้นเชนํ กนั

‚อะไรกนั ณนต๑ ยืนยันมาเด๋ยี วนีน้ ะวําไมไํ ดเ๎ ปน็ อยาํ งท่พี ่ีกรวํา‛

เขาเร่มิ เมาหรือเปลาํ ก็ไมํรู๎นะที่รู๎สึกวาํ ตอนนี้ระยะหํางระหวาํ งท่ีน่งั ของเขา
กบั ลลนิ าดเู หมอื นจะแคบลงทุกที

ยังไมํทนั ที่ปราณนตจ๑ ะตอบอะไรออกไป รุจน๑กเ็ ปน็ ฝ่ายหัวเราะล่ัน

‚ถา๎ ทกุ คนรส๎ู เปกนายณนตม๑ นั รับรองจะไมํแซวเรอ่ื งพอี่ วัศยาอกี เลย เชอ่ื
ไหม‛

คราว นค้ี นทั้งโตะ๏ แทบจะหันขวับไปมองรจุ นอ๑ ยํางสนอกสนใจ ฝ่ายนัน้ กด็ ู
เหมอื นจะเรม่ิ เมาแลว๎ คําพูดจงึ เรมิ่ ล่ืนไหลออกจากปากมากข้นึ พอๆ กบั ปริมาณน้ํา
สอี ําพันทีด่ ื่มลงคอไป

‚รจุ น๑เป็นเพ่ือนสนิทกับณนต๑น่ี ไหนบอกมาซิ สเปกณนต๑เป็นไง‛

‚กเ็ ป็นแบบคณุ หนไู ฮโซ สงู ขาว สวย หมวย อึ๋ม และก็ฉลาดไงครับ‛ รจุ นย๑ ืด
อกพดู แสดงทําวําร๎จู รงิ ขณะที่ปราณนตเ๑ รม่ิ ทาํ ทําอดึ อัดเลก็ น๎อย

‚โอ๎โห ผห๎ู ญงิ แบบนนั้ มีจรงิ ในโลกดว๎ ยหรอื จ๏ะ ณนต‛๑ นดิ าหันมาแซว

‚นน่ั เดะ หาได๎ที่ไหนบอกพ่กี รหนํอยซ‛ิ

รุจนเ๑ บรกไมอํ ยํแู ลว๎ เขารีบตอํ ทันที

‚มสี คิ ร๎าบพ่ี ก็ทท่ี ํางานเกําของนายณนต๑ไง‛

‚ไอ๎รจุ น๑!‛ ปราณนตโ๑ พลงํ ออกไปเหมือนจะห๎ามเพอ่ื น แตํไมทํ นั เสียแลว๎

‚ที่ทํางานเกาํ ของณนต?๑ บริษัทวิศวะนะํ เหรอ‛ ลลินาถามอยาํ งแปลกใจ

‚เฮ๎ย ไอณ๎ นต๑ ถ๎ามีดขี นาดนั้นแลว๎ นายลาออกมาทาํ ไมวะ เป็นฉันหนํอยไมํได๎
จะจีบใหต๎ ดิ ซะกอํ น เรอ่ื งอ่ืนไว๎ทหี ลงั โว๎ย‛

‚เฮ๎ยๆ พก่ี รพูดอะไรอยาํ งง๎าน กเ็ พราะยายนน่ั แหละท่ที ําให๎เพ่อื นผมต๎อง
อปั เปหติ วั เองออกมาจากบริษทั น้ัน‛

‚ไอร๎ จุ น๑ แกชกั จะขายฉันมากไปแลว๎ นะเฟย้ !‛ ปราณนตล๑ อ็ กคอเพื่อนแลว๎
ทาํ ทําจะปิดปากดว๎ ยแกว๎ เบยี ร๑

รจุ น๑ ด้ินขลุกขลักๆ อยสูํ ักพัก พอปราณนต๑เห็นเพ่ือนทําทําเหมอื นปลาสาํ ลัก
นํ้าก็คดิ วาํ คงจะได๎สตมิ าบ๎างแลว๎ จงึ ยอมปลอํ ย แตํแล๎วก็ตอ๎ งงงเมอ่ื เหน็ วํารจุ น๑ยงั
ทําหน๎าเหมอื นหายใจไมอํ อกอยูํ รุจนเ๑ พํงมองข๎ามไหลํเขาไป พลางยกมือข้ึนขยี้ตา

น่ันเอง ปราณนต๑จงึ รวู๎ าํ ทจี่ ริงแล๎วหนา๎ ตาเหมือนหายใจไมํออกของรุจน๑น้ัน
ไมํไดเ๎ ป็นเพราะเขา

‚เปน็ อะไรของนาย‛

รจุ น๑หนั ขวับกลับมามองเขาแลว๎ ลดเสยี งลงเหลอื เพียงระดับพอให๎ได๎ยนิ กนั
แคสํ องคน

‚นีๆ่ ไอ๎ณนต๑ แกลองมองไปทางโนน๎ ซิ แลว๎ บอกฉนั ทีวําฉนั ตาฝาดหรือเปลํา
ฉันรูส๎ กึ เหมอื นเหน็ คนร๎จู ักของแกวะํ ‛

ไมํต๎องพูดซาํ้ สอง ปราณนต๑หันขวบั มองตามไปทางท่รี จุ น๑ชน้ี ิว้ ทนั ที และ
หวั ใจเขาก็เหมอื นหยดุ ชะงกั แถมหลนํ วูบลงไปกองกบั พืน้ เม่ือเหน็ เธอ

เขาม่ันใจวําไมไํ ด๎มองคนผิด ไมไํ ดต๎ าฝาด เพราะนาทนี ี้เธอเองกก็ ําลงั มองมา
ทางเขา ดวงตาคนํู ัน้ ดูคล๎ายกาํ ลังลงั เล

วนิ าทีนัน้ ปราณนตบ๑ อกตวั เองวาํ ทฤษฎโี ลกกลมนท่ี ําทางจะเปน็ เรือ่ งทพี่ ิสูจน๑
งาํ ยทส่ี ุดในหมมํู วลทฤษฎีท้ังหมด

‚ดูทาํ ยายนั่นอยากจะเขา๎ มาทกั แกนะ‛

เสียงรุจนด๑ งั อยํขู ๎างหู แตมํ ันดูเหมือนกบั แววํ มาจากท่ไี กลแสนไกลเม่ือโสต
ประสาทของเขาดูเหมือนจะทาํ งานชา๎ ผิดปกติไปเสียแล๎ว

‚ไมํหรอก‛ เขาตอบไปโดยท่ตี ัวเองกแ็ ทบไมํรูต๎ ัว ขณะที่สายตามองเลยราํ ง
เพรยี วบางไปยงั ผชู๎ ายทาํ ทางภมู ฐิ านอกี คนท่ยี ืนเคียง ข๎างเธอ สอดแขนโอบเอวเธอ
ไว๎อยํางประคับประคอง

ปราณนต๑ หันหน๎ากลับมามองโต๏ะทนั ที ขณะที่มือเผลอกาํ แก๎วเบียรแ๑ นํนขนึ้
โดยไมํร๎ูตัว เขาไมํรวู๎ ํานัง่ นงิ่ อยอูํ ยาํ งนัน้ นานกนี่ าที กวําที่นาํ้ เสยี งค๎นุ หขู องผ๎ชู ายคน
หน่งึ จะดังข้ึนเหนอื ศีรษะ

‚เฮ๎ยนายณนต๑ โลกกลมวํะ มาเจอกนั ทน่ี ‛่ี

ทกุ คนในโตะ๏ หนั ขวบั ไปตามเสยี ง ขณะท่ีปราณนต๑ขบกราม สดู หายใจลึกๆ
แลว๎ คํอยๆ เงยหนา๎ ข้นึ มอง

คน ทยี่ ืนอยํขู า๎ งโตะ๏ เขาเป็นผชู๎ ายราํ งสนั ทดั หน๎าตาไมํไดโ๎ ดดเดํนเทาํ ไหรํ แตํ
นาฬิกา แหวน โทรศัพทม๑ อื ถือ และออปชนั ตาํ งๆ ในตวั ทําให๎ผ๎ูชายคนนด้ี ภู มู ิฐาน
ข้นึ มาแบบคูณสอง

‚คุณองศา สวัสดคี รบั ‛ ปราณนตพ๑ ยายามไมมํ องเลยไปยังผ๎ูหญิงทยี่ ืนอยูํ
ขา๎ งผ๎ูชายคนทีเ่ ขาพดู ด๎วย

‚มาสงั สรรคก๑ บั เพื่อนรวํ มงานใหมเํ หรอ‛ องศายิ้มใหท๎ กุ คนในโตะ๏ ‚สวัสดี
ครบั ผมองศา เปน็ เจ๎านายเกาํ ของปราณนตเ๑ ขา‛

ขณะ ทเี่ พ่ือนรํวมโต๏ะของปราณนตเ๑ อํยทักทายองศา หางตาของปราณนต๑
จบั ไดว๎ ําผหู๎ ญิงที่ยืนข๎างองศากาํ ลงั จอ๎ งมองเขา และนั่นทาํ ใหช๎ ายหนมํุ อึดอดั จน
แทบจะทนไมไํ หว

‚เรามาเลย้ี งต๎อนรบั ณนตก๑ นั คะํ รวํ มโตะ๏ กนั ไหมคะ‛ นดิ ายิม้ แป้นชวนอยําง
คนอธั ยาศัยดีเกินเหตุ

‚ขอบคณุ ครบั แตํไมดํ ีกวาํ ผมกาํ ลงั จะกลบั แล๎ว‛ เขาวาํ แล๎วหันไปมองผห๎ู ญิง
สวยที่ยืนเงยี บอยูขํ า๎ งกายดว๎ ยแววตาออํ นโยน ‚พอดแี ฟนผมไมํคอํ ยสบาย‛

ปราณนต๑กม๎ หน๎า กลืนนา้ํ ลายผาํ นลําคอลงไปอยํางฝืดเฝือ

‚ณนต๑ ตง้ั แตอํ อกจากงานกไ็ มํติดตอํ ไปบา๎ งเลยนะ วันนเี้ จอนายก็ดแี ลว๎ ‛ เขา
ตบบาํ ปราณนต๑กอํ นจะหนั ไปถามผหู๎ ญิงข๎างตัว ‚รง๎ุ ติดการด๑ เชญิ มาบ๎างหรอื เปลาํ
จะ๏ ‛

เคล๎ง!

แก๎วเบียร๑พลาดหลดุ จากอุง๎ มือของปราณนตล๑ งลม๎ เอยี งกะเทํเรํบนโต๏ะ

ลลนิ าร๎องวา๎ ยแล๎วลุกหนีกอํ นท่ีเบียรท๑ ห่ี กจะไหลลงมาเป้ือนกระโปรง

นดิ ารบี หันไปเรียกพนกั งานมาจัดการ

ตอน นี้สายตาของปราณนต๑จับอยูทํ ่ใี บหนา๎ ของผห๎ู ญิงคนท่เี ขาพยายามที่จะ
ไมํมองใน ตอนแรกอยาํ งเผลอตัว ดวงตาท้งั สองขา๎ งของเขาแสบไปหมดโดยไมรํ ู๎
สาเหตุ

‚เอามาหรือเปลําจ๏ะรุ๎ง จะไดใ๎ หณ๎ นต๑ไปเลย ไหนๆ กเ็ จอกันแล๎ว‛

เม่ือองศาถามยาํ้ รุ๎งลดาจึงได๎สติ เธอกม๎ ลงค๎นในกระเปา๋ สะพายใบเล็กอยํู
อดึ ใจหน่งึ กอํ นจะเงยหน๎าบอกผ๎ชู ายท่ีมาดว๎ ย

‚ไมํมีเลยคํะ สงสยั แจกที่ออฟฟิซไปหมดแล๎ว‛

‚แหม เสยี ดาย แตํก็ไมเํ ป็นไร ไมมํ ีการด๑ กเ็ ชิญด๎วยปากกแ็ ล๎วกนั นะ วันท่สี บิ
ห๎าเดอื นหน๎า ถา๎ นายวาํ ง เชญิ ทบ่ี ๎านฉนั ยังจาํ ทางได๎ใชไํ หม‛

‚ครับ‛ เสียงเลด็ ลอดรมิ ฝปี ากปราณนตอ๑ อกไปเหมือนละเมอ

บดั นช้ี ายหนุมํ รู๎สกึ เหมือนกับโดนใครเอาไม๎หนา๎ สามตีหัว เขามนึ งง ไมรํ ๎ูตัว
ด๎วยซํ้าวําองศากับรง๎ุ ลดาเดนิ จากไปตง้ั แตเํ มื่อไหรํ ในหัวสมองเขาวนเวยี นอยแูํ ตวํ าํ

วนั ทส่ี บิ หา๎ เดอื นหน๎า

เธอ ทาํ ไดอ๎ ยํางไร วนั ทสี่ ิบห๎าของเดือนท่ีแลว๎ เธอยังเปน็ แฟนเขาอยูํ แตวํ นั ที่
สบิ ห๎าเดือนหน๎า เธอจะแตํงงานกบั ผชู๎ ายอกี คน ทสี่ าํ คัญผช๎ู ายคนนน้ั เปน็ เจ๎านาย
เกําของเขาซะด๎วย

ปราณนต๑คว๎าเครอ่ื งดืม่ ทอ่ี ยํูใกล๎มอื ท่ีสุดยกข้ึนเทพรวดเขา๎ ปาก!

‚วา๎ ย ณนต๑ นน่ั มนั ขวดวอดกา ซดเขา๎ ไปไดย๎ ังไงนะํ ยังไมํได๎ผสมอะไรเลย‛

ลิลลี่โวยวาย แตํปราณนต๑ไมยํ อมปลํอยขวดเหล๎าทีอ่ ยํใู นมือ ไมํไดย๎ ิน ไมฟํ งั
ไมํสนอะไรอกี ตอํ ไปแลว๎

ตอนน้ีเขาอยากจะเมา เมาใหล๎ ืมโลกนไ้ี ปเลย

ทันที ทป่ี ลอํ ยราํ งสงู ใหญทํ ีเ่ วลานีอ้ ํอนปวกเปียกไร๎สตขิ องเพ่ือนสนิทลงกบั เบาะ
หลังรถโฟร๑วลี ทีจ่ อดอยใูํ ต๎แสงไฟสลวั ของลานจอดรถหน๎ารา๎ นอาหารกึ่งผบั รุจนก๑ ็
ยกทอํ นแขนขนึ้ ปาดเหงื่อ

ไอณ๎ นตม๑ ันหนักไมใํ ชํเลํนเหมือนกนั นะเน่ยี เขาไมเํ คยรู๎มากํอนเลย ใหต๎ าย
สิ

ก็รอ๎ ยวันพันปี เพื่อนเขาคนน้มี ันเคยปลอํ ยตวั เองให๎เมามายถงึ ขนาดใหค๎ น
อน่ื ตอ๎ งแบกหามแบบวันนี้ซะทไ่ี หน

ภาพ การดม่ื มาราธอนแบบไมลํ ืมหลู มื ตาของปราณนต๑ตลอดสามชว่ั โมงท่ี
ผํานมาบบี บังคบั ให๎รุจนต๑ อ๎ งหายเมาไปโดยปรยิ าย เพราะสญั ชาตญาณบอกวําคืน
น้เี หน็ ทเี ขามีภาระจะตอ๎ งหามปราณนต๑กลบั บ๎านซะแล๎ว

‚บอกแลว๎ อยําชวนณนตด๑ มื่ มาก เปน็ ไงละํ สลบไสลไมํไดส๎ ตแิ บบน้ี พรํงุ นี้
ทาํ งานไมไํ หวแนๆํ ‛ นดิ าหันไปหยิกเอวแฟนหนมํุ อยาํ งหมั่นไส๎

พีรากรแกลง๎ ร๎องโอดโอยแลว๎ ดงึ หญิงสาวเข๎าไปกอด ซกุ จมูกลงรมิ ใบหเู ธอ
ทนั ที

‚อี๋ เหม็นเหล๎า ไปหาํ งๆ เลย‛ นดิ าดันหน๎าร๎อนๆ แดงๆ ของพรี ากรออกหําง
อยาํ งไมจํ ริงจังนัก

‚แยํจัง‛ ลลินาทาํ หนา๎ ยํนเมือ่ มองปราณนตท๑ ่ีนอนงอกํองอขิงอยทูํ ี่เบาะหลงั
รถ แตกํ ระนนั้ ขายาวๆ ของเขาก็ยงั ย่ืนเลยประตรู ถออกมาจนปดิ ไมไํ ด๎ ‚…ณนตเ๑ มา
แบบน้ี ลลิ ลีจ่ ะกลบั บา๎ นยงั ไงลํะเนยี่ ‛

ขาดคําของลลินา ปราณนตก๑ ล็ กุ พรวดขน้ึ นัง่ ยนื่ หน๎าออกมานอกรถ แล๎ว
อาเจยี นออกมาโอก๎ ใหญํ ลลินาร๎องอ๋แี ล๎วกระโดดถอยไปหลบอยหํู ลังรจุ น๑ ขณะที่
ฝา่ ยนนั้ ปราดเข๎าไปลูบหลงั เพ่ือน

‚สงสัยต๎องท้งิ รถนายณนต๑ไว๎น่ี แบบนขี้ บั รถไมํได๎แน‛ํ

นดิ าทําทาํ คิดอยนูํ ิดหนึ่ง กอํ นจะโพลงํ ออกมาอยาํ งนึกได๎

‚เอาง้สี ิ ลลิ ล่กี ไ็ ปกับรุจน๑ พอสงํ ณนต๑เขาที่บ๎านเสร็จ รุจนก๑ ช็ วํ ยแวะไปสงํ ลลิ ล่ี
ให๎ด๎วย‛

ลลินาหนั มากะพริบตาปรบิ ๆ มองสาวรุํนพ่ีเหมอื นไมคํ ํอยแนใํ จ

‚เอาเถอะนํา พว่ี านหนํอยนะรุจน๑ พเ่ี องกต็ ๎องขบั ไปสํงพ่ีกรเขาเหมือนกนั ‛

รจุ น๑หันมองลลนิ าแล๎วทาํ หน๎าลาํ บากใจเล็กน๎อย

ลลินาขมวดควิ้ เม่ือเหน็ ทาํ ทางอยํางนนั้ ของชายหนํุม แตแํ ลว๎ เขาก็ชงิ อธบิ าย
ขึ้นกอํ นท่เี ธอจะเข๎าใจวําเขาไมํเต็มใจไปสงํ เธอ

‚ผมไปสงํ ได๎สบายอยแูํ ลว๎ ครบั ถ๎าลลิ ล่ีไมํมีปญั หากบั หมอน‛่ี เขาพยกั พเยิด
ไปท่ปี ราณนต๑ทตี่ อนน้ีนอนกุมขมับรอ๎ งครวญครางอยาํ งหมดสภาพและไมํร๎สู ติ

‚เห็นทาํ มนั จะอว๎ กไปตลอดทางแน‛ํ

ลลนิ าทาํ หน๎าเหมือนกนิ ยาขม แตํทาํ ไงได๎ ไมํมที างเลอื กแล๎วนี่

วันทีท่ ้องฟ้าสวย

เชา๎ วนั นเี้ ป็นเชา๎ ท่ีทรมานท่ีสดุ ในชวี ิตของปราณนต๑

เขาต๎องพยายามทรงตวั นั่งอยหูํ นา๎ คอมพิวเตอร๑ การบังคบั ให๎หัวอันแสน
หนกั อ้งึ ไมฟํ ุบลงกระแทกกับโต๏ะทาํ งานนั้นมนั ชาํ งเปน็ เรื่องยากลาํ บากเสยี
เหลอื เกนิ ในเวลาน้ี

ชายหนมุํ เหลอื บมองไปเพ่อื นรวํ มออฟฟิซหลายสิบชวี ติ แล๎วบอกตวั เองวาํ
เขาจะแสดงให๎ใครเห็นไมไํ ดว๎ าํ เขาแฮงก๑ แฮงก๑อยาํ งรนุ แรงเสียด๎วย

เม่อื เช๎าเขาตน่ื ขึ้นมากอํ นเวลาเข๎าทาํ งานเพียงแคํห๎านาทดี ว๎ ยสภาพสดุ โทรม
พบวาํ ตวั เองอยํใู นเสือ้ ผ๎าชุดเมอื่ คืนท่ยี ับเยิบและเหม็นเหล๎าอยํางนาํ รังเกยี จ หวั
สมองปวดอยาํ งหนักเหมอื นมันกําลังจะระเบิด ยง่ิ เม่อื สอํ งกระจก ชายหนมํุ ก็แทบ
จะเอาหัวโขกอํางลา๎ งหน๎าตายเมอ่ื เห็นคนในกระจกขอบตาดาํ คลํ้า อยํางนํากลัว

ยงิ่ กวาํ นัน้ ความจริงท่ีวาํ ร๎ุงลดากาํ ลังจะแตํงงานกบั ไอ๎เจา๎ องศายงั คงสร๎าง
ความรูส๎ กึ ปวด แปลบราวกับเป็นฝนั ร๎ายที่ตามหลอกหลอนเขาอยํางไมํหยุดหยํอน
สังขารและสภาพจิตใจทย่ี ่าํ แยํบอกเขาวาํ ให๎โทรไปลางาน และนอนตอํ จนกวาํ จะ
หายปวดหวั และปวดใจ แตจํ ิตสํานกึ กลบั ห๎ามเขาไว๎ เขาจะลางานท้งั ๆ ทเ่ี พิง่ เร่ิม
ทาํ งานได๎สปั ดาห๑เดยี วได๎ยังไง ท่ีสาํ คญั อวัศยา หัวหนา๎ ของเขาร๎ูดวี ําเม่อื คนื เขาไป
งานเล้ียง ถ๎าเขาขาดงาน มีหรือทคี่ นฉลาดอยาํ งเธอจะไมรํ ูว๎ าํ เขาเป็นอะไร

วินาที นน้ั ปราณนต๑นกึ อยากจะตายเสยี ใหไ๎ ด๎ แตเํ มือ่ ตระหนกั วําไมํได๎ เขา
จึงรีบอาบน้าํ แตํงตัวลวกๆ ออกจากบ๎าน สดุ ท๎ายก็มานั่งมนึ อยํูทีโ่ ต๏ะทํางานแบบนนี้ ี่
แหละ

‚ณนต๑ เป็นไงบา๎ ง‛

เสยี ง เรยี กแบบกระซิบกระซาบของลลนิ าดงั ขึ้นขา๎ งตัว ปราณนต๑หันไปมอง
เห็นผูห๎ ญงิ ทย่ี นื อยแํู ยกราํ งออกเป็นสองคนเน่อื งจากอาการตาลายของเขาเอง

‚นกึ วาํ วันน้ณี นตจ๑ ะหยดุ ซะอกี นะเน่ีย รู๎ไหม เม่ือคนื นะํ …‛

ปราณนต๑ ยกมอื ขา๎ งหนง่ึ ข้นึ ห๎ามเธอ อีกขา๎ งกุมขมบั ไว๎ คิดวาํ หากเธอขืนยนื
พูดอะไรอยเํู หนอื ศีรษะเขาแบบน้ตี อํ ไปอกี สกั สองสามคาํ เขาจะต๎องเวียนหวั และ
อาเจียนออกมาตรงนีแ้ นํๆ

‚เป็นอะไรหรอื เปลํา?‛ นํา้ เสยี งลลินาบอกความเปน็ หวํ ง

‚ไมํ ไมํเปน็ ไร‛

ปราณนต๑ พยายามทาํ สมาธิ สูดลมหายใจเขา๎ ออกลกึ ๆ ขณะทไี่ ด๎ยินเสยี ง
รองเท๎าสน๎ สูงของใครคนหน่งึ ดงั เป็นจังหวะใกลเ๎ ข๎ามา และหยดุ ลงหน๎าโตะ๏ ทาํ งาน
เขา ปราณนต๑ชะงัก เงยหนา๎ ขนึ้ มอง

‚ปราณนต๑ เข๎าไปพบฉันทห่ี ๎องหนอํ ย‛

น้ําเสยี งเรียบๆ ของอวศั ยาทําให๎ปราณนตส๑ ะด๎งุ ยืดตัวข้นึ นั่งตรงๆ พยายาม
ฝืนยม้ิ หวงั วําจะทาํ ใหห๎ นา๎ ตาของเขาดูป่วยน๎อยลง

อวศั ยาพูดจบกเ็ ดนิ ลวํ งหน๎ากลับเขา๎ ห๎องทํางานของเธอไปทนั ที

ลลินามองตามคนท่ีเพง่ิ เดนิ คอแข็งจากไปแลว๎ สํายหนา๎

‚อะไรกัน คนไมสํ บายอยูํยังมาทาํ เสียงโหด เรยี กไปใชง๎ านอีกแนํะ‛

‚ลลิ ล่ีกลับไปทํางานตํอเถอะ ผมไมํเป็นไร‛ ปราณนตว๑ าํ พยายามควบคุม
ตัวเองให๎ลุกขึ้นยืน ควา๎ แฟม้ เอกสารประจําวนั เดนิ เซนดิ ๆ ไปยงั หอ๎ งของอวัศยา

กํอน จะเคาะประตู ชายหนํุมหลับตา สูดลมหายใจเข๎าและออกลกึ ๆ ขมํ
ความร๎สู กึ พะอืด พะอมอยากอาเจยี นเอาไว๎ ปน้ั หน๎าย้ิม แล๎วผลักประตูเข๎าไป

‚พศ่ี ยาจะ…‛

‚เมือ่ เช๎า กํอนคุณจะมาทาํ งานตอนเกา๎ โมงครง่ึ ลูกค๎าสามรายโทร. มาบอก
วํายังคณุ ยังไมํได๎สํงใบหลักทรพั ยใ๑ ห‛๎ อวัศยาพูดแทรกขึ้นเรียบๆ

ปราณนตช๑ ะงกั ไปนดิ หนึ่ง พยายามใชส๎ มองอนั แสนป่นั ปว่ นครํนุ คิด ใบห๎นุ ?
เม่ือ วานกํอนออกจากออฟฟซิ เขาจาํ ได๎วาํ เขาหยบิ มันใสํกระเปา๋ เอกสาร เตรียมจะ
เอาไปฝากใหแ๎ ผนกทร่ี บั ผิดชอบเรื่องการสงํ เอกสาร เอ แลว๎ เขาเอาไปฝากหรอื
เปลาํ ?

ปราณนตย๑ กมือขึน้ ปิดปาก หน๎าเสยี ทาํ ไมเขาจาํ อะไรไมไํ ดเ๎ ลยนะ

แลว๎ กระเปา๋ เอกสารของเขาไปไหน? เม่ือเชา๎ เขาไมํได๎ถือมันมาทาํ งานดว๎ ย
หรอื วําอยูํทบี่ ๎าน? แล๎วอยํตู รงไหนลํะ ปกติแมบํ ๎านจะเอากระเป๋าเอกสารมาวางรอ
เขาทห่ี นา๎ ประตทู ุกวัน แตวํ นั นไี้ มํเหน็ มี

ถา๎ ง้นั กระเป๋าเขาไปไหน?

จาํ ไมไํ ด๎ ทําไมเขาจาํ อะไรไมไํ ด๎เลย

ปราณนตป๑ วดหวั หนบึ จนต๎องเผลอยกมือข้นึ กดขมับอยาํ งแรง

‚ปราณนต๑ เปน็ อะไรไปนะํ ‛

นา้ํ เสยี งแปลกใจของอวศั ยาเหมอื นแวํวมาจากทไี่ กลๆ ปราณนตพ๑ ยายามลมื
ตามองเธอ แตสํ ่งิ ท่ีเหน็ มีเพยี งสีดํา ความมดื

เขาหนา๎ มืด ทรดุ ลงกับพนื้ โดยไมํร๎ูตัว

‚ปราณนต!๑ ‛

กอํ น ท่ีราํ งสงู ใหญํของชายหนุํมจะกระแทกกบั พน้ื อวศั ยาก็ถลาเข๎ามา
ประคองเขาไว๎ทัน แตํราํ งผอมบางของเธอหรือจะรบั นํา้ หนักของผ๎ชู ายสูงหกฟตุ ไหว
แทนที่จะชวํ ยพยงุ จึงกลายเปน็ วาํ เธอเซตามเขาลม๎ ลงไปเคเ๎ กบ๎ นพน้ื ยังโชคดีทก่ี าร
ประคองของเธอทาํ ใหศ๎ รี ษะเขาไมกํ ระแทกพน้ื

หน๎าของปราณนตซ๑ ดี เผอื ด

อวศั ยาพยายามประคองศีรษะของเขาขนึ้ วางไว๎บนตักของเธออยาํ งทลุ ักทุเล

‚ปราณนต๑ เปน็ อะไรมากหรอื เปลาํ ‛

‚ผม‛

ปราณนตพ๑ ยายามฝนื ร๎สู กึ วําน้ําลายเหนยี วหนดื ขวางลาํ คอ
‚ผม‛
‚ปราณนต‛๑
‚ผมจะอว๎ ก‛
‚อยํานะ!‛
แตํทวาํ ไมทํ นั เสยี แล๎ว

สงิ่ ทป่ี ลุกปราณนต๑ข้ึนมาจากอาการหมดสติกค็ อื ผา๎ ขนหนูชุบน้าํ เย็นๆ ผสม
กล่นิ หอมของออดิโคโลญออํ นๆ ใครบางคนกาํ ลังใชผ๎ ๎านมํุ ๆ หอมๆ ผนื นั้นเชด็ หนา๎
เชด็ ตาใหเ๎ ขาอยํางเบามอื

สมองของเขาคิดทบทวนขณะที่ยังไมลํ ืมตา
เขามาเป็นลมในหอ๎ งของอวศั ยาน่นี า ปราณนต๑ระลกึ ไดแ๎ ล๎วก็ขนลกุ วบู
ไมํนําเชือ่ เลยวาํ นอกจากเธอจะไมํดดี เขาออกไปจากหอ๎ งแลว๎ เธอยงั มาน่งั
เช็ดหนา๎ ให๎เขาดว๎ ย ปราณนต๑ตัดสนิ ใจลมื ตาข้นึ ชา๎ ๆ
‚พศี่ ยา‛
เอะ๏ ! ทําไมหน๎าของอวศั ยาทก่ี ม๎ ลงมายมิ้ ใหเ๎ ขาดูเหย่ี วๆ

‚เฮ๎ย!‛

ปราณนต๑สะดง๎ุ ลุกพรวดขึน้ นงั่ แลว๎ ถอยไปติดผนังอยํางตกใจเมอ่ื เห็นวาํ คน
ทก่ี ๎มลงมาย้มิ ให๎เขาเสียใกล๎คอื คุณป้าแมํบา๎ นประจําออฟฟซิ

คุณป้าทาํ หน๎างงมองเขา ขณะทใ่ี นมือยงั ถอื ผ๎าขนหนคู ๎างอยูํ

‚ปา้ จ๎องผมซะใกล๎ ตกใจหมดเลยครับ‛

คณุ ปา้ ทําทําเขินอายแลว๎ ยม้ิ โชวฟ๑ ันครบสามสบิ สองซ่ี

ที่แทค๎ นที่เชด็ หนา๎ ใหเ๎ ขากค็ ือคุณป้าแมํบ๎านนเ่ี อง หาใชอํ วัศยาไมํ นน่ั สิ อวศั
ยาจะมาเชด็ หน๎าให๎ลูกนอ๎ งเมาๆ ทาํ ไม

‚สราํ งแลว๎ เหรอ‛

น้ํา เสยี งเยน็ ชาทดี่ ังแทรกความคิดของเขาทําให๎ปราณนตช๑ ะงัก หนั ขวับไป
มองอวัศยาท่ียนื พิงโตะ๏ ทาํ งานในทํากอดอก เธอกาํ ลงั มองเขาด๎วยสายตาเย็นชา
พอๆ กับนํ้าเสยี ง

‚เอ๎อ ครบั ‛

อวัศยาหันไปพดู กบั ปา้ แมบํ ๎าน

‚พอแล๎วละคะํ ปา้ ขอบคณุ นะคะ‛

แล๎วคณุ ปา้ แมํบา๎ นกป็ ระคองกาละมงั น้ําเดินออกไปจากหอ๎ ง

เม่ืออยํูกันลําพัง ปราณนต๑กต็ กเป็นเป้าสายตาเรดาร๑ของอวศั ยาอกี คร้งั

‚เมาค๎างในวนั ทํางาน ฉันมีสิทธทิ์ าํ รายงานและตดั เงนิ เดอื นคณุ ‛

ปราณนตก๑ ลนื นาํ้ ลายอยํางยากลําบาก

‚ครบั ‛

‚มนั เกดิ อะไรขน้ึ ‛

ปราณนตเ๑ งยหน๎ามองเธอ แววตานัน้ จ๎องเขาอยาํ งจริงจงั หรอื อกี นยั หนง่ึ
กดดนั ใหเ๎ ขาสารภาพ

‚ผมเผลอด่ืมมากไปหนอํ ยครับ เม่อื คืนผมมเี ร่ืองไมสํ บายใจ‛

‚นัน่ ไมใํ ชํข๎อแกต๎ วั ‛

ปราณนต๑พดู ไมํออก

‚ไมมํ ีคนท่ปี ระสบความสําเร็จในชวี ิตคนไหนเอาเรื่องสํวนตวั กับเรื่องงานมา
ปนกัน‛

อวัศยาหร่ีตามองเขาอยาํ งโหดๆ

‚ถ๎า เมอื่ คนื เปน็ วันศกุ ร๑ แลว๎ วันน้ีเป็นวนั หยดุ ของคณุ ตํอใหค๎ ณุ ไปเมานอน
ขา๎ งถนนอยทํู ่ไี หนฉนั กจ็ ะไมํสน แตนํ ่ี วนั น้เี ปน็ วนั ทํางาน คุณกลับมาสาย คุณตอบ
ฉนั ไมไํ ด๎วําทําไมยังไมํสํงใบหนุ๎ ใหล๎ กู ค๎า และทสี่ ําคญั คุณอ๎วกใสํกระโปรงฉัน‛
น้ําเสยี งตรงทา๎ ยประโยคดเู หมือนจะเยยี บเย็นทีส่ ดุ

สาย ตาของปราณนตเ๑ ลื่อนจากใบหน๎าเธอลงไปยงั กระโปรงสีดําน้ันทนั ที เขา
ทําหนา๎ เหยอยํางรูส๎ กึ ผิดเมื่อเห็นวาํ กระโปรงของเธอมรี อยเปน็ ดวงใหญๆํ เหมอื น
ผาํ นการซกั น้าํ มาแล๎ว

‚ตายหะ‛ ปราณนต๑เผลอสบถออกมาครึง่ คํา แล๎วกร็ ส๎ู กึ ตวั ยกมอื ขนึ้ อุดปาก
ตวั เองไว๎ทนั เขาอว๎ กออกไปหมดไส๎หมดพงุ ถงึ วําตอนนี้เขาจึงร๎ูสกึ ดีข้นึ มาก อาการ
พะอืดพะอมไมมํ อี ยแํู ล๎ว สวํ นอาการปวดหวั เหลือเพยี งเบาบางเทาํ น้นั

แตคํ วามรูส๎ กึ ผดิ และละอายใจนี่สิ เป่ียมลน๎ เกินจะบรรยายเลยทเี ดยี ว

‚ขอโทษครบั พ่ีศยา ผมไมํได๎ตั้งใจจริงๆ ผมทําพีเ่ ลอะมากหรือเปลําครบั ‛

‚ไมตํ ๎องพดู อะไรแล๎ว‛

ปราณนต๑ที่กําลงั ลุกจากโซฟาหยุดกกึ

‚หวังวําครั้งน้คี งเป็นคร้งั แรกและครั้งสุดทา๎ ยท่ฉี ันเห็นคณุ เหลวไหลจนเสีย
งาน ฉนั ไมํอยากผิดหวงั ในตวั คุณมากไปกวาํ น้ี คุณปราณนต‛๑

นาํ้ เสยี งเฉยี บขาดของเธอทําเอาปราณนตต๑ อ๎ งกลนื น้าํ ลายอยาํ งยากลาํ บาก

‚ครบั ‛

‚ออกไปไดแ๎ ลว๎ อยําลมื สํงใบหลกั ทรัพยใ๑ ห๎ลกู คา๎ ด๎วย‛

น่ัน ย่ิงทําให๎ชายหนมํุ เหมอื นจะหายใจไมอํ อกเขา๎ ไปใหญํ เขารบี คอ๎ มศีรษะ
ให๎อวศั ยานดิ หนึ่งแล๎วถอยออกมาจากห๎องทาํ งานของเธอ รตู๎ ัววําปัญหาใหญํรออยํู
ขา๎ งหน๎าแลว๎ เขาตอ๎ งหาเจ๎ากระเปา๋ เอกสารนั่นให๎เจอโดยดวํ นทีส่ ุด

สบิ หา๎ นาทตี ํอมา ปราณนตว๑ างหโู ทรศพั ทล๑ งกบั แปน้ แลว๎ ยกมือขึ้นขย้ีผม
ตวั เอง

‚ไปอยูํไหนวะ ไอก๎ ระเป๋าบา๎ เอย๏ ‛ ปราณนตข๑ บเขีย้ วเคี้ยวฟนั อยากจะทบุ หวั
ตัวเองใหแ๎ ตกนัก

เมื่อครํเู ขาโทรกลบั บ๎านไปถามคุณแมํบา๎ นของเขาเร่อื งกระเปา๋ เอกสาร แตํ
ไดร๎ บั คาํ ตอบทย่ี ่งิ ทาํ ให๎รูส๎ ึกแยํมากๆ

‘เมือ่ คืนตอนคุณรจุ นแ๑ บกคณุ ณนตก๑ ลับมาสงํ ปา้ ไมเํ หน็ วําจะมีกระเป๋าอะไร
กลับมาด๎วยเลยนค่ี ะ ปา้ ยังนึกวาํ คณุ ณนต๑เก็บกระเป๋าไว๎ที่ออฟฟซิ เสยี อีก’

เพื่อ ความมน่ั ใจ เขายังขอใหป๎ ้านวลลองขน้ึ ไปหาดูในหอ๎ งของเขาอีกรอบ
และห๎องรบั แขกกบั ห๎องทานข๎าวอกี อยํางละรอบ สบิ นาทถี ดั มา คณุ ป้ากลับมาพูด
สายพร๎อมคาํ ยนื ยนั วาํ ไมเํ จอกระเปา๋ เฮงซวยอะไรท้ังส้นิ

โอ๏ย! จะ บา๎ ตาย ทาํ ไมเรื่องรา๎ ยๆ ถึงได๎ระดมเข๎ามาใสํเขาไมไํ ดห๎ ยดุ หยอํ น
เขาผดิ หวังเรอ่ื งความรกั ยงั ไมํพอ น่ีเขาจะตอ๎ งลมํ จมในเร่อื งการงานด๎วยหรอื นี่
ถา๎ อวัศยารู๎เข๎าวาํ เขาทําใบห๎นุ ของลูกค๎าหาย งานของเขาเปน็ อันจบเหแํ นนํ อน

ตงึ๊
ปรา ณนต๑ชะงัก เงยหนา๎ มองจอคอมพวิ เตอร๑ ไฟสีส๎มกะพรบิ อยดํู า๎ นลํางของ
หนา๎ จอ ชายหนมํุ แตะเมาส๑ เลื่อนไปคลิกเพื่อเปดิ หน๎าตาํ งอํานข๎อความจากคณุ
แอบรัก

แอบรัก says: คณุ รู๎อะไรไหม เวลาอกหกั ต๎องเงยหนา๎ ขึ้นสงู ๆ
ปราณนต๑ says: คุณรไ๎ู ด๎ยงั ไงวําผมอกหัก???
แอบรัก says: รู๎กแ็ ล๎วกนั
ปราณนต๑ says: คณุ ทาํ ผมแปลกใจอีกแลว๎
แอบรัก says: ฉนั อุตสาํ หเ๑ ป็นหวํ ง ถึงได๎มาแนะนําคณุ นะ
ปราณนต๑ says: โอเคครับ แล๎วการเงยหน๎าข้นึ มันจะชํวยยงั ไงไมํทราบครบั
แอบรัก says: คุณจะไดเ๎ ห็นฉนั ไง J
ปราณนต๑ says: หือ ชักไมํแนใํ จแล๎ววาํ คณุ จะชํวยให๎ดขี น้ึ หรอื แยํลง
แอบรัก says: อารมณ๑ดขี ึ้นหรอื ยงั คะ
ปราณนต๑ says: ยงั
แอบรัก says: ว๎า เอาใจยากจงั

ปราณนต๑ says: ผม กาํ ลงั เครียดนะครบั คณุ แอบรัก ผมอกหกั ทําเอกสาร
หาย แลว๎ กเ็ พิ่งจะอ๎วกใสหํ ัวหน๎า เจอเรอื่ งแยํๆ มาตดิ ๆ กันแบบนี้จะให๎ผมหายปุบ
ปับได๎หรือ

แอบรกั says: เฮอ๎ มนษุ ย๑ตัวเล็กๆ ชอบคิดวําความทุกข๑ของตัวเองใหญหํ ลวง
นัก

ปราณนต๑ says: คณุ วําผมเหรอ L

แอบรัก says: อา๎ ว กฉ็ ันพดู ความจริง ถ๎าไมเํ ชอ่ื คณุ ก็ลองเงยหนา๎ มองท๎องฟา้
สิ วันน้ีทอ๎ งฟ้าสวยมากเลยนะ

ปราณนต๑ says: แลว๎ มนั เก่ียวอะไรกับเร่ืองทเ่ี ราคุยกนั อยูํดว๎ ยไมทํ ราบครบั

แอบรัก says: คณุ มองท๎องฟา้ กํอนสิ

ปราณนต๑ says: ครบั ผมมองอยํู

แอบรกั says: เห็นรเึ ปลาํ ท๎องฟา้ กวา๎ งใหญมํ ากเลย อยํมู านานเป็นล๎านๆ ปี
แล๎วดว๎ ย

ปราณนต๑ says: แลว๎ ไงครับ

แอบรกั says: เปรียบ เทยี บกันแล๎ว คณุ กเ็ ป็นแคํมนุษย๑ตัวนิดเดยี ว อายุก็ส้ัน
แคไํ มํถงึ รอ๎ ยปี เพราะฉะน้ันความทุกขข๑ องคุณมันจะใหญโํ ตได๎แคํไหนกันเชยี ว

แอบรกั says:…

แอบรกั says: คุณปราณนต๑ทาํ ไมเงียบไปลํะคะ
ปราณนต๑ says: คณุ ทําใจกบั ชีวติ ได๎ขนาดน้ี นําอจิ ฉานะ
แอบรัก says: ฉัน ยังไมํไดป๎ ลงไดก๎ ับทุกส่ิงทกุ อยํางหรอก แตเํ วลาฉันมีความ
ทุกข๑ ฉนั ก็จะพยายามปลอบตัวเองด๎วยวธิ ีเดยี วกบั ท่ีฉนั กาํ ลงั ปลอบคณุ อยูนํ แ่ี หละ
ปราณนต๑ says: เพ่งิ ร๎ูนะน่วี าํ คณุ กําลังปลอบผมอยูํ
แอบรัก says: แลว๎ ฉันทาํ สาํ เรจ็ หรือเปลําลํะคะ J
ปราณนต๑ says: เสียใจด๎วยนะครับ ดูเหมือนจะไมํ
แอบรัก says: เอาใจยากจรงิ ๆ ด๎วยแฮะ ถ๎างน้ั คณุ มีอะไรอยากระบายหรือ
เปลําลํะคะ
ปราณนต๑ says: ผมปวดหัว
แอบรกั says: นาํ สงสารจัง
ปราณนต๑ says: คณุ ชวํ ยไดแ๎ คํสงสารผมเหรอ
แอบรัก says: J เร่อื งนคี้ ุณต๎องไปหายากนิ เอง แตํถา๎ เปน็ เรอ่ื งอนื่ ก็ไมํแนํ ลอง
เลาํ มาสคิ ะ
ปราณนต๑ says: แฟนเกาํ ผมกาํ ลงั จะแตํงงานกบั แฟนใหมํของเธอ
แอบรัก says: เธอถูกบงั คับใหแ๎ ตํงเหรอ

ปราณนต๑ says: เปลํา

แอบรัก says: ถ๎างั้นก็ไมเํ ห็นนาํ จะมปี ัญหาอะไรนี่

ปราณนต๑ says: เอ... ผมรส๎ู ึกเหมือนคุณกําลงั กวนผมอยเํู ลย

แอบรกั says: 555 ใจเย็นๆ สคิ ะ

ปราณนต๑ says: โอเคครบั ผมกําลงั พยายามคิดวําคุณไมไํ ดต๎ ง้ั ใจจะมา
ซ้าํ เติมผม

แอบรกั says: ฮิ ฮิ สาบานเลยคํะวาํ ไมใํ ชํ ฉนั แคจํ ะบอกวาํ ถา๎ แฟนเกาํ คุณ
เต็มใจจะแตงํ งานกับแฟนใหมขํ องเธอ ก็แปลวาํ เธอกาํ ลงั จะมคี วามสขุ คุณควรจะดี
ใจกบั เธอไมํใชํเหรอ

ปราณนต๑ says: L ท้งั ๆ ที่ผมกําลงั มคี วามทุกข๑แสนสาหัสเน่ยี นะ

แอบรัก says: งนั้ สิ ฉันถอื วําการยนิ ดีทจี่ ะทาํ ทุกวิถที างเพ่ือใหค๎ นทเ่ี รารักมี
ความสุขนี่เป็นวรี กรรมสดุ ยอดเลยเชยี วนะ

ปราณนต๑ says: คุณทําอยาํ งทพ่ี ดู ได๎หรือไง

แอบรกั says: กก็ าํ ลังพยายามทํากบั คุณอยํูนไ่ี งคะ

ปราณนต๑ says: คุณหมายความวําไง?

แอบรกั says: คดิ เอาเอง

ปราณนต๑ says: ไมํกลา๎ ครับ กลัวคดิ ผดิ

แอบรกั says: งั้นให๎เวลาคดิ หน่งึ คนื ฉนั ไปละ อยาํ ลมื นะคะ วนั นที้ อ๎ งฟ้าสวย
ไมสํ บายใจมากๆ กอ็ อกไปเดินเลํนมองฟ้าบ๎าง อาจจะรู๎สกึ ดีขนึ้

เธอ offline จากไปแล๎ว

แตสํ ายตาของปราณนตย๑ งั คงจับคา๎ งอยทํู ่ีจอ น้ิวเรียวยาวเคาะโตะ๏ เบาเป็น
จังหวะอยาํ งคนใช๎ความคิด แอบรกั เธอคือใครกันนะ

เธอ ร๎ูเร่ืองราวและความเคล่อื นไหวของเขา เพราะฉะน้นั เธอนาํ จะอยูไํ มํใกล๎
ไมํไกลตัวเขานีแ่ หละ เขาสนั นิษฐานไดแ๎ คนํ ้ัน นอกนน้ั เขาไมรํ ๎อู ะไรเกย่ี วกับตวั เธอ
เลยสกั อยําง

ออ๎ อาจจะมีอีกอยาํ งทีเ่ ขาร๎ู คอื เธอเป็นผหู๎ ญิงท่ีมอี ารมณ๑ขัน และปลอบคน
เกํงเสียดว๎ ย

ปราณนต๑ ถอนหายใจเบาๆ เบอื นหนา๎ มองออกไปนอกหนา๎ ตําง มองทอ๎ งฟ้า
ขณะทเ่ี ขากําลังคดิ ถึงสิง่ ท่คี ณุ แอบรกั พูดเพ่อื ปลอบใจเขาเมือ่ ครูํ เสียงสดใสกลั้ว
หวั เราะของผ๎ูหญิงคนหนึ่งกด็ ังขน้ึ ทางเบอ้ื งหลังของเขา

‚มองจากวิวตรงนี้ เห็นทอ๎ งฟ้าสวยมากใชํไหมคะ‛

ปราณนต๑ชะงกั กึก หันขวับไปมองตน๎ เสียง ผู๎หญงิ คนหนงึ่ ยืนย้ิมให๎เขา
ดวงตาเป็นประกายสุกใส

ความทรงจาวันฟ้าไมส่ วย

หญงิ สาวไมแํ นํใจวําเสยี งกระแอมทดี่ ังขน้ึ ดา๎ นหลงั น้นั จะเกิดจากการ
บงั เอิญหรอื จง ใจ รแู๎ ตํวํามนั ทําให๎เธอสะด๎งุ สุดตัว แล๎วเผลอกดปิดสวติ ชเ๑ ครื่อง
คอมพิวเตอรท๑ ันที..

‚ปดิ คอมพวิ เตอร๑ด๎วยวิธนี ้นั ไมดํ นี ะ คอมพ๑ผมพังหมด‛

อวัศ ยาหนั ขวบั ไปมอง คนพูดประโยคนนั้ กําลังยนื พิงกรอบประตูใน
ทํวงทาํ สบายๆ มือข๎างหนง่ึ ล๎วงกระเปา๋ กางเกง สวํ นอีกขา๎ งถอื ถุงอะไรสกั อยําง
ใบหนา๎ เขาแตม๎ รอยย้มิ บางๆ..รอยยิ้มแบบคนฉลาดทคี่ ิดวาํ ตวั เองรท๎ู ันคนอ่นื ไป เสีย
หมดทุกเรอื่ ง!

รอยย้ิมแบบท่อี วศั ยาไมํคํอยจะถกู โฉลกดว๎ ยเลย ใหต๎ ายสิ...

‚ดเู ว็บไซต๑ ‘ผู๎ใหญ’ํ อยํูหรือไง ถงึ จะต๎องตกใจรีบปดิ ซะขนาดนัน้ ‛

อวัศ ยาเผลอถลงึ ตาใสเํ ขาโดยไมํรูต๎ ัวในวนิ าทีแรก แตํแลว๎ วนิ าทีถดั มา
เธอก็พยายามทํองบอกตัวเองอยใํู นใจวําวํา ผช๎ู ายคนน้ีคอื เจ๎านายของเธอ... คอื
กรรมการผูจ๎ ดั การบริษทั ... คอื คนท่จี าํ ยเงินเดอื นเธอด๎วย...

เพราะฉะนัน้ ...เขาอยากจะพดู จะทาํ อะไร เธอก็ควรวางเฉยเขา๎ ไว๎...

‚ดูอะไรอยูํกด็ ูตอํ ไปเถอะ ผมไมไํ ด๎วาํ ...‛

เอ๏ะ...หมอนีท่ ําทางจะไมยํ อมลดละงาํ ยๆ แฮะ อวศั ยานบั หน่ึงถงึ สิบในใจ
แล๎วพดู ไปด๎วยน้าํ เสยี งราบเรยี บ จริงจัง และภมู ฐิ านที่สดุ ...

‚คณุ ลปิ ดามาเงยี บๆ ดฉิ ันตกใจ มอื มนั กเ็ ลยเผลอไปกดปดิ คอมพ๑ ก็แคํ
น้นั เอง...ถ๎าคุณกลวั คอมพค๑ ณุ เสีย คราวหน๎าชํวยกรุณามาแบบใหซ๎ ํมุ ให๎เสียงหนํอย
นะคะ‛

ฝา่ ยนนั้ มองเธอ แล๎วกย็ กั ไหลํ...เปน็ สัญลักษณ๑วาํ เขากาํ ลงั จะเปลย่ี นเรอ่ื ง...ดี
...

ชายหนุํมยกถงุ ในมอื ขา๎ งหนึ่งขึ้นมาให๎เธอดู...

‚ผมซื้อของมาฝากจากกวางเจา เด๋ียวคุณชวํ ยเข๎ามาเอาไปแจกพนกั งาน
หนอํ ยนะ‛ วาํ แล๎วเขากห็ นั หลงั เดนิ กลับเขา๎ ห๎องเขาไปหน๎าตาเฉย

อวัศยาไดแ๎ ตํขมวดค้ิวมองลอดแวนํ ตามรํางสงู ในชดุ สทู ยบั ๆ นัน้ ไป กํอนจะ
คว๎าแฟ้มขอ๎ มลู เดินตามเขาเข๎าไปในห๎องอยํางเสียไมํได๎

ผช๎ู าย คนนี้ ไรว๎ ินัยในเร่อื งการมอบหมายงานตามเคย การเอาของฝากไป
แจกใหพ๎ วกพนกั งานควรจะเป็นหน๎าทขี่ องเลขาเขาตาํ งหาก ไมใํ ชหํ น๎าทีข่ องเธอ..!

สบิ นาทถี ัดมา อวศั ยาเดนิ ออกมาจากห๎องทํางานของลิปดาในสภาพที่
ในออ๎ มแขนเต็มไปด๎วยถุงที่ เตม็ ไปด๎วยสารพัดของฝาก ไมวํ ําจะขนม ทีค่ ่นั หนงั สือ
พวงกญุ แจ ต๏กุ ตาต้ังโตะ๏ ท่ีทบั กระดาษ และนานาสารพัดส่ิงทเี่ หลําของฝากจะ
สามารถเปน็ ได๎

ของ ฝากเหลาํ นี้อตี าบอสบอกให๎เธอจัดการแบงํ สรรเอาเองวําช้นิ ไหนจะเปน็
ของใคร แตสํ าํ หรบั สํวนของเธอน้ัน เขาใหเ๎ ครอื่ งรางเล็กๆ เป็นแผํนไมส๎ ี่เหล่ยี ม มี
อกั ษรภาษาจีนสามตัวทเ่ี ขาไมไํ ด๎บอกความหมายไว๎ใหด๎ ๎วย

อวศั ยาหอบขา๎ วของในมอื เดินทลุ ักทเุ ลมาแล๎วภาพบางอยาํ งทเี่ ธอเหน็ ก็ทํา
ใหห๎ ญิง สาวชะงกั กึก เธอคอํ ยๆ ก๎าวถอยไปยนื หลบอยูหํ ลงั ฉากก้นั แถวนน้ั ขณะท่ี
สายตาไมลํ ะไปจากภาพชายหญิงตรงหน๎า

ปราณนต๑ นัง่ อยบํู นเกา๎ อ้ีทาํ งานและกําลงั เงยหน๎าข้ึนมองผูห๎ ญงิ ราํ งเล็กคน
หน่งึ ท่ี อวัศยาไมํร๎จู ักช่อื แตจํ ําได๎วาํ เปน็ ผูช๎ ํวยเลขาคนใหมขํ องคุณลิปดา เด็กสาว
คนน้ันกาํ ลงั ยืนเกาะคอกกน้ั โตะ๏ ของปราณนตแ๑ ละสงํ รอยย้มิ สดใสจนแทบจะ เป็น
ประกาย

อวศั ยาเผลอเอาหแู นบฉากก้นั โดยไมรํ ต๎ู ัว...

‚พรบิ เล็งโตะ๏ ตรงนีไ้ วต๎ ัง้ แตํวันแรกแนํะคํะ คดิ วําววิ ดจี ัง อยูํติดกับหน๎าตาํ ง
เวลาทํางานเครียดๆ กม็ องออกไปเหน็ ท๎องฟา้ ‛

อวศั ยาเหน็ ปราณนตม๑ องหญิงสาวนงิ่ คล๎ายจะอง้ึ อยพูํ กั หนึ่ง กํอนทเี่ ขาจะ
กระพริบตาแล๎วหัวเราะเบาๆ

‚เหรอครบั ผมเองกลับไมคํ อํ ยไดส๎ นใจวิวเทําไหร‛ํ เขาวาํ มองเธอแล๎วลุกขน้ึ
ยนื ความสงู ของเขาทําให๎เดก็ สาวท่ตี วั เลก็ อยูํแล๎วยงิ่ ดเู ลก็ ไปถนัดตา

‚ผมปราณนต๑...‛

เด็กสาวย้ิมจนเหน็ ลักยิ้มเปน็ รอยบมุ๐ นาํ ดู

‚ทราบแล๎วคะํ พณี่ นต๑...‛

‚อ๎าว...‛

‚พริบ พราวคะํ ...เพิ่งเข๎ามาเปน็ ผ๎ูชวํ ยเลขาของคุณลปิ ดา เม่ือวานพ่แี จนก็พา
พรบิ มาแนะนําแถวนี้รอบหนึ่งแลว๎ แตพํ ่ณี นตท๑ ํางานยงุํ อยูํ สงสัยคงจะจําพรบิ
ไมไํ ด๎‛

ปราณนต๑ยกมอื ขึน้ เกาท๎ายทอยเหมือนจะละอาย

‚ขอโทษที คือ...พี่คงมัวยงุํ อยูํจรงิ ๆ ไมํทันสงั เกตเลย‛

‚ไมเํ ป็นไรคํะ พริบเองเพิ่งมาทาํ งานเม่อื วานเปน็ วันแรก จะใหท๎ กุ คนใน
ออฟฟิศร๎ูจกั หมดภายในวันเดียวคงเปน็ ไปไมํได๎หรอก‛

คําวํา ‘เมอื่ วาน’ และ ‘วนั แรก’ ของเดก็ สาวทาํ เอาปราณนตช๑ ะงักไปนดิ หนงึ่ ...
เมอื่ วานก็เป็นวันแรกทเี่ ขาได๎คยุ กับคณุ แอบรักเหมือนกนั ...จะเปน็ ไปได๎ไหมวาํ ...

‚เมอื่ วานเราเดนิ สวนกนั เฉยๆ แตํวนั นีเ้ รารูจ๎ กั กนั แลว๎ นะคะ‛ หญงิ สาว
หัวเราะเบาๆ...

ปราณนต๑ยังคงยืนจ๎องเธอด๎วยสายตาเตม็ ไปดว๎ ยคาํ ถาม ขณะท่อี ีกฝ่ายมอง
ตอบเขาดว๎ ยดวงตาสวยกลมโต