แอบรักออนไลน์ by ร่มแก้ว

ไมํ รว๎ู ําท้งั สองจะยงั คงจอ๎ งตากนั อีกนานแคไํ หน ถา๎ หากไมมํ เี สียงโครมดงั ขึ้น
จากการทอี่ วศั ยาทง้ิ ขา๎ วของทหี่ อบอยใูํ นมอื ลงบน โต๏ะ และคนท้ังออฟฟิศก็หนั มา
มองเธอ...

‚คุณลิปดาซ้อื ของมาฝากจากเมืองจนี ...‛ เธอประกาศเสียงเรียบ แล๎วปราย
ตามาทางปราณนต๑...

‚ปราณนต๑..ชํวยจดั สรรแจกให๎ครบทุกคนด๎วย‛

‚ครบั ‛ ปราณนต๑กา๎ วเข๎ามา ‚...แลว๎ ของพ่ีศยา?‛

‚ของพีไ่ มตํ ๎อง‛

อวัศ ยาตอบแลว๎ เหลือบมองเด็กสาวคํูสนทนาของปราณนต๑เม่ือครูํ ฝา่ ยน้ัน
ย้มิ สดใสมาให๎พรอ๎ มยกมือไหว๎ อวัศยารบั ไหวแ๎ ทบไมํทนั เพราะไมคํ ิดวําจะเจอเดก็ มี
สัมมาคารวะ

‚เธอกเ็ ลือกของฝากไปอันนงึ ด๎วยนะ‛ อวัศยาบอกเดก็ สาว กอํ นจะหมนุ ตวั
เดนิ กลับเข๎าหอ๎ งทํางานไปทันที แตํก็ยงั ไมํเร็วไปกวาํ ทจ่ี ะไดย๎ ินเสียงหวานๆ ของเจ๎า
หลํอนเอยํ ขอบคุณแววํ ไลํหลงั มาดว๎ ย

อวัศ ยากลับมาท้ิงตวั น่งั ลงบนเกา๎ อ้ีทํางาน...เดก็ ผ๎หู ญงิ คนน้ันนํารักจรงิ ๆ
ขนาดเธอเปน็ ผู๎หญิงยงั รู๎สึกถงึ ความนําเอน็ ดแู บบเดก็ ๆ และรอยย้มิ สดใสกบั ลกั ยม้ิ
สองข๎างแก๎ม ไมแํ ปลกที่ปราณนต๑จะตะลึงไปนิดๆ แบบนั้น

อวัศ ยาถอนใจ กํอนจะเปิดลิ้นชกั หยิบนามบัตรสขี าวยับๆ ใบหนงึ่ ออกมา
สมั ผสั เบาๆอยาํ งทนถุ นอม แล๎วมองออกไปนอกหน๎าตําง ยงั ทอ๎ งฟา้ สีครามสดใส...
พลางหวนคดิ ถึงวันหนึง่ วันทที่ ๎องฟ้าชาํ งแตกตาํ งกนั นักกบั วันนี้

มัน เป็นวนั ทีฟ่ า้ ครม้ึ ฝนกระหน่ํา และดูจะเป็นวันร๎ายๆ ของเธอ แตํอวศั ยาก
ลบั ไมํเคยลมื เลอื นมัน ตรงกันขา๎ ม เธอกลับยงั หวนคดิ ถึงมนั บอํ ยๆ ราวกบั มนั เปน็
ความทรงจาํ ที่หลํอเลย้ี งใจในวันท่ีเธอร๎ูสกึ วา๎ เหวแํ ละเบ่ือ หนาํ ยกบั ชวี ิต...

ฟ้าคร้มึ สลับกับเสียงคํารามครนื และแสงฟา้ แลบแปลบปลาบมาต้ังแตํเยน็ ...

ทั้ง ออฟฟศิ ทเ่ี งยี บกรบิ แหํงนีม้ ีเพียงอวัศยาท่ียงั คงนงั่ มองออกไปนอก
หน๎าตาํ ง สลับกบั กม๎ มองนาฬกิ า แล๎วบอกตวั เองวาํ ในเย็นวนั ศุกร๑ท่ีอากาศภายนอก
แปรปรวนเชนํ น้ี เธอไมํควรจะตอ๎ งมานัง่ อยูเํ พียงลาํ พงั ในออฟฟศิ แบบนี้เลย

ทกุ วินาทที ผ่ี าํ นไป อวัศยานกึ แชงํ ชกั หักกระดูกเจ๎านาย คนทสี่ งั่ ให๎เธอ
อยรูํ อคนสํงเอกสารสาํ คัญของเขาทป่ี ลํอยใหเ๎ ธอรอเกินเวลาเลิก งานไปรวํ มสอง
ชว่ั โมงแลว๎ ความจริงหน๎าทีร่ อคนสงํ เอกสารไมนํ าํ จะเป็นหน๎าทเ่ี ธอ แตํด๎วยความที่
เลขาของลปิ ดาจาํ เป็นต๎องกลบั ไปดแู ลลกู ท่ไี มคํ ํอยสบายทบ่ี า๎ น และคนอน่ื ๆ กล็ ว๎ น
มธี ุระสวํ นตัวในเยน็ วันศุกร๑ จงึ พากนั รีบออกจากออฟฟิศเพอื่ หวงั จะหลีกเลี่ยงสภาพ
รถติดหนกั หนาสาหัสบนท๎อง ถนนในวนั สุดสปั ดาห๑ปลายเดือน

ใน ทสี่ ุดก็เหลอื แตํอวศั ยาคนเดียวที่ไรภ๎ าระ อยํตู วั คนเดียว ไมมํ ี
ครอบครวั เธอจงึ ปราศจากข๎ออ๎างเกีย่ งงอนใดๆ เมือ่ ลิปดาโทรมาสัง่ วาํ ...

‘อวัศยา...เด๋ยี วจะมแี มสเซนเจอรม๑ าสงํ เอกสารสําคัญถงึ ผม คณุ อยาํ เพ่งิ
กลับบ๎าน ชํวยอยูํรอรับใหก๎ อํ นนะ’

เสยี งของลปิ ดาท่ียา้ํ น้าํ หนักตรงคาํ วาํ ‘เอกสารสาํ คัญ’ มากเป็นพเิ ศษทาํ
ใหอ๎ วัศยาเถียงไมํออก แล๎วเจ๎านายของเธอกว็ างหไู ปหนา๎ ตาเฉยตามสไตลค๑ นคิดไว
ทําไว

อวศั ยาจะทําอะไรได๎อกี นอกจากวางกระเป๋าสะพายกลับลงบนโตะ๏
เหมือนเดมิ นั่งดคู นอ่ืนทยอยกลับบา๎ นไป จนในที่สดุ ก็เหลือแตํเธอคนเดียวทีน่ ่งั มอง
ฝน และฟังเสยี งฟ้าคะนองอยูคํ นเดียวในออฟฟศิ ขณะที่เจา๎ คนสงํ เอกสารบา๎ นั่นมา
สายไปรวํ มสองชั่วโมง!

บรรยากาศ ฝนตกตอนหวั คาํ่ สรา๎ งความหดหํูและหวาดกลวั ให๎เธอไดท๎ ุกคร้งั
โดยเฉพาะอยํางย่งิ เม่อื เธอต๎องอยูํคนเดียวตามลําพงั ในสถานที่ที่ไมใํ ชบํ า๎ น ความ
จริงเธอไมคํ วรจะมานั่งอยคํู นเดยี วในออฟฟศิ โดยมพี นักงานรักษาความปลอดภัยท่ี
ไมรํ ู๎วําไว๎ใจไดห๎ รือเปลําเฝ้าอยดํู ๎าน ลาํ งตกึ

นาที นน้ั ภาพขําวทีเ่ คยได๎ยนิ มาเกย่ี วกับคดีลักทรพั ย๑ ปล๎น ฆาํ และขํมขืน
ทยอยลืน่ ไหลเขา๎ มาในหัวสมองราวกบั เธอกําลงั เปิดวีดโี อ อวศั ยาพยายามจะหยดุ
ภาพเหลํานน้ั แตเํ สยี งกกุ กักท่ดี ังขึน้ ท่ีหน๎าประตอู อฟฟศิ ทําใหอ๎ วศั ยาผวาเสยี กอํ น...

เธอสะดุ๎ง ลุกขึนยืน ประสาทเครียดเขม็ง...มองออกไปทป่ี ระตแู ลว๎ ก็ตอ๎ งใจ
หายวาบ เหมือนมีใครเอาน้ําเยน็ ๆ สาด

ผูช๎ าย ราํ งอว๎ นใหญํ ในเส้ือฮท๎ู กนั ฝนสีทมึ กาํ ลงั ยืนอยตูํ รงนั้น ดวงตาเลก็ ๆ
นัน้ จ๎องเขมง็ มาท่ีเธอ รมิ ฝีปากมันยิม้ แสยะและคํอยๆ ขยับเหมือนจะพูดอะไร
บางอยําง อวศั ยาเผลอกรีดรอ๎ งออกมาแล๎วถอยกรูด

ตอน นนั้ เธอควรจะว่ิงไปล็อคประตูกระจกบานนั้นเพ่อื ไมใํ หไ๎ อโ๎ รคจิตบุกเขา๎
มาได๎ แตํด๎วยความทสี่ ติแตกไปแล๎วโดยสนิ้ เชิง อวศั ยาจงึ ได๎แตํมดุ ลงไปใตโ๎ ต๏ะดว๎ ย
ความคดิ โงๆํ วาํ จะหลบไอ๎ผ๎ูร๎ายไดส๎ ําเรจ็

และแลว๎ มนั ก็บกุ เขา๎ มา...!

มนั เปิดประตูเข๎ามาอยาํ งงํายดาย อวัศยากลวั สดุ ชวี ิตตอนทีค่ ํอยๆ ฟังเสียง
มนั ลากฝีเท๎าใกลเ๎ ข๎ามาเรื่อยๆ อวศั ยาหลับตาแนนํ ภาวนาอยาํ ให๎มันพบเธอ ..เสียง
ฝีเท๎าเงียบไป อวศั ยาคํอยๆ เปดิ ตาขึน้ แล๎วก็...

‚กรีด๊ !!!‛

เธอ แหกปากร๎องล่นั เมอื่ เห็นใบหนา๎ ดาํ ทะมนึ ใหญยํ ักษ๑อยตํู รงหนา๎ มนั กาํ ลัง
กม๎ มองเธอดว๎ ยดวงตายิบหยีเหมือนจะหัวเราะพงึ พอใจกบั ความกลัวของเธอ

อวัศยาฟาดกระเปา๋ สะพายเปร้ียงใสํหน๎ามนั ทนั ท!ี

ได๎ ผล อยํางน๎อยก็ทําใหม๎ นั เสยี จังหวะ ผงะออกไป อวัศยาถือโอกาสน้ันผลบุ
ออกมาจากใต๎โตะ๏ กวาดแฟม้ และทุกอยํางบนโต๏ะใสํเจ๎าคนรา๎ ย สงิ ห๑โตทับกระดาษ
ตวั หนง่ึ หลนํ โครมลงบนหัวมนั อยาํ งจัง ทาํ เอามนั ร๎องโอดโอยทรุดหนา๎ ลงกับฝา่ มอื

อวัศยาอาศยั จงั หวะน้ันวิง่ เปดิ แนบํ อยาํ งเร็วท่สี ุดผลกั ประตอู อกไปจาก
ออฟฟศิ ! เธอ เลือกว่ิงลงบนั ไดที่ใกลท๎ ีส่ ุดเพราะไมํอยากเสยี่ งว่ิงตามโถงทางเดนิ ไป
ถึง ลิฟท๑ เธอลงมาถงึ ช้ันลาํ งในเวลาไมกํ นี่ าที และวง่ิ ผํานยามรักษาความปลอดภัย
ของตกึ ที่กาํ ลงั น่งั สปั หงกหลับสนทิ ออกไปนอก ถนนทันที โดยไมสํ นใจวาํ ฝนจะ
กาํ ลังกระหน่าํ อยํูอยาํ งรนุ แรงแคไํ หน!

ตอน นัน้ ในใจเธอมีความคดิ อยูอํ ยาํ งเดียวคอื การแชํงชักหกั กระดกู นาย
ลิปดา เจา๎ นายสดุ หํวยที่เปน็ ต๎นเหตุให๎เธอตอ๎ งเผชญิ เร่อื งเฉียดโดนขํมขนื แบบเม่อื
ครํู!

อาจ เปน็ เพราะความกลวั ท่ที าํ ให๎จติ ของหญิงสาวยงั เตลดิ เปิดเปิง อวัศยาจึง
วิ่งทะเลอํ ทะลาํ ไปแบบไมรํ ๎ูทศิ ทางจนถลาออกนอกถนนโดยไมํร๎ตู ัว เสียงกดแตรยาว
ดงั ลนั่ เป็นสง่ิ ที่เรียกสตเิ ธอกลับมา แตไํ มทํ ันแล๎ว อวัศยาหนั ขวับไปมองดา๎ นขวาก็
เห็นดวงไฟจา๎ ๆ สองดวงกาํ ลงั พํุงตรงเขา๎ มาใสเํ ธอ!!

‚กรด๊ี !!‛

เธอ หลับตาแนํน และได๎ยินเสียงลอ๎ รถบดถนนดังเอ้ยี ดจากการเบรก แล๎ว
เธอกร็ ส๎ู กึ วําถูกชน.. ไมใํ ชํสิ ถูกกระชากอยํางแรงตรงรอบเอว ราํ งของเธอลอยละ
ลอํ งอยํใู นอากาศเส้ยี ววนิ าทกี ํอนจะตกลงกระแทกกับพืน้ ถนนเฉอะ แฉะอยาํ งแรง
เธอร๎ูสึกถงึ รสปราํ ๆ ของนา้ํ ฝนทีเ่ จิง่ บนถนนท่กี ระเดน็ เข๎าปาก และเสียงโหวกเหวก
โวยวายฟังไมไํ ด๎ศพั ท๑ของผ๎ูคน

ใครบางคนเขยําตวั เธออยาํ งแรง...อวัศยาลมื ตาข้นึ ...

เธอ กาํ ลงั นอนมองทอ๎ งฟา้ สีดําทม่ี ีสายฝนปรอย ใบหน๎านับสิบท่เี ธอล๎วนไมํ
รู๎จกั กาํ ลังก๎มลงมามองเธอ และเม่อื เหน็ เธอลมื ตาได๎ พวกเขาก็ยิ้ม หนั ไปพูดอะไร
กันเหมอื นโลํงอก บางสํวนเลกิ มุงแลว๎ แยกย๎ายไป สวํ นน๎อยท่เี หลอื ยังคงอยูํรอเผอื่
วาํ จะต๎องชํวยพาเธอไปโรงพยาบาล

สํวน คนท่เี ขยาํ ตัวเธอ...อวัศยาหันมอง...เขาคือผ๎ูชายหน๎าตาหลอํ เหลา ท่ี
สภาพเปยี กโชกจนผมข๎างหน๎าตกลูํลงมาแนบหน๎าผาก หรอื เนอื้ ตวั ทเ่ี ปรอะเปือ้ นไป
ด๎วยโคลนกไ็ มํอาจบดบงั ความดดู ขี องเขาได๎

โดยเฉพาะลกู ตาสนี า้ํ ตาลทีม่ องมาท่เี ธออยํางต่ืนตระหนกและเปน็ กังวลนั้น
...มันนาํ ดยู ง่ิ กวาํ ส่ิงทดี่ ูดีทัง้ หมดท้ังปวงในโลก

‚คุณเป็นอะไรหรือเปลําครับ...เจ็บตรงไหนหรือเปลําครับ ขยับแขนขาได๎
ไหม‛

อวัศ ยายังคงงนุ งงและปลอํ ยใหเ๎ ขาพร่ําถามอยํูอยาํ งน้นั ไปอกี หลายคํา กวํา
จะได๎สตแิ ลว๎ สํายหน๎า...นอกจากเคลด็ ขดั ยอกเลก็ น๎อย เธอคดิ วําเธอไมไํ ด๎เจ็บ
ตรงไหน

เม่ือไดค๎ ําตอบ เขากย็ ้มิ ด๎วยความโลงํ อก เผยใหเ๎ หน็ ฟันขาวเรยี บเรยี งเป็น
ระเบียบ

‚คุณเกือบโดนรถชนแนะํ ครบั ‛

เขา วํา ขณะคํอยๆ พยงุ อวัศยาลุกขน้ึ นั่ง โดยมีมอื เหลําไทยมุงชํวยด๎วยอกี
แรง คนทช่ี ํวยชวี ติ เธอชี้ไปยังรถเกง๐ คันหน่ึงทจ่ี อดสนทิ ชนป้ายรถเมลจ๑ นดา๎ นหน๎า
ยุบไปพอสมควร คนขับคงจะหักพวงมาลยั เบี่ยงหลบเธอ จึงไปแนนํ ่งิ อยํตู รงน้ัน

อวัศ ยาหนั มามองหน๎าคนทช่ี ํวยชวี ติ เธออีกครงั้ และเพ่งิ สงั เกตเหน็ วํามเี ลอื ด
ซึมออกมาเป้ือนแขนเส้ือเชิ้ตสขี าวเปียกชมํุ ของ เขา แตํเขาไมไํ ด๎มีทีทําจะสนใจกับ
มันเทําไหรํ อวัศยาแนํใจวาํ แผลน้ันไดม๎ าจากตอนท่เี ขากระโจนเขา๎ คว๎าตัวเธอหลบ
รถจนพากนั ลม๎ กระแทกพืน้ อยํางแรง

กํอนท่อี วัศยาจะไดเ๎ อยํ ปากทกั อะไรเกีย่ วกบั แผลนั้น ไทยมุงวัยกลางคนคน
หน่ึงก็เอยํ ข้ึนเสียกํอน...

‚พํอหนํุมไปโรงพยาบาลเถอะ ดจู ะเจ็บอยเํู หมอื นกันนะเนีย่ ‛

เขากม๎ ลงมองแขนตวั เองเหมือนจะสํารวจ แลว๎ ก็เงยหนา๎ ขึ้นบอกคณุ ลุง..

‚ไมเํ ปน็ ไรมากครับ แคํถลอก...‛ วาํ แลว๎ เขากห็ ันมาถามเธออีกคร้งั ‚...คุณ
เถอะครบั แนใํ จนะวาํ ไมไํ ด๎เป็นอะไร คณุ นําจะไปเชค็ ท่ีโรงพยาบาลสกั หนํอย ตอนนี้
อาจจะยังไมรํ ู๎สกึ เจบ็ ‛

‚อะ...คะํ ...‛

ตอน นัน้ อวศั ยารส๎ู กึ เหมือนมนึ กับเหตกุ ารณ๑ทีเ่ กดิ ข้ึน มนึ กบั ผูค๎ นทม่ี ามุงดู
และมึนกบั รอยยิ้มและดวงตาใจดีของผู๎ชวํ ยชีวิต เธอจงึ แทบไมํรต๎ู ัวดว๎ ยซ้ําวําถกู
พยงุ ขน้ึ รถแทก็ ซ่ีตง้ั แตํเม่ือไหรํ มารตู๎ วั อกี ที กพ็ บวําตัวเองกาํ ลงั เกาะกระจกรถมอง

รํางสงู ในเส้ือผา๎ มอมแมมท่ยี ืนอยูกํ ลางถนน และภาพของเขาคํอยๆ หํางออกไป
เรอ่ื ยๆ

ตอนนั้นเองท่เี ธอนกึ ได๎วํา เธอลืมถามแมก๎ ระทงั่ ช่อื ของเขา...

‚ผู๎ชาย คนนัน้ ทช่ี ํวยคณุ ช่อื ปราณนต๑คะํ เขาฝากนามบัตรเอาไวด๎ ว๎ ย เผ่อื วํา
คณุ อยากได๎พยานเวลาเรียกคาํ เสยี หายจากไอ๎เจา๎ คนขับรถไมรํ ะวงั นั่น‛

พลเมืองดที ี่อาสาขึน้ แท็กซี่พาเธอไปโรงพยาบาลเอยํ ข้นึ พร๎อมยน่ื กระดาษ
แขง็ สีขาวยบั ๆ แผํนหนง่ึ ให๎เธอ อวัศยารบั มา แลว๎ ก๎มลงอําน...

‘ปราณนต๑ อศั วโชคชยั ....วิศวกรโครงสรา๎ ง’

เร่อื ง ราววนั นน้ั ผาํ นมาหลายเดอื นแล๎ว ฤดฝู นผํานพน๎ ไป แผลถลอกตามตวั ของเธอ
ก็จางหาย แตํรอยยมิ้ และแววตาของผชู๎ ายท่ีชวํ ยชีวิตวนั นั้นยงั ชดั เจนในความทรง
จาํ อวศั ยายอมรับวําเธอเป็นคนขีข้ ลาด แมแ๎ ตจํ ะโทรไปตามเบอรโ๑ ทรศัพทใ๑ น
นามบตั รเพ่อื กลาํ วขอบคุณเขาเธอยงั ไมกํ ลา๎

เขาคงลืมเธอไปแล๎ว ขณะทเี่ ธอยังจําเขาได๎ และคิดถึงเขาแทบจะทุกคืน
กอํ นนอน...

ดัง น้นั อวศั ยาจึงร๎ูสกึ ราวกบั ความฝนั เม่ือจูํๆ วันหนง่ึ ...เมือ่ สปั ดาห๑กอํ น
นเ่ี อง...คนทีว่ นเวียนอยํใู นความคดิ ของเธอใน ทุกๆ วัน ทุกๆ คืนกม็ ายนื อยตูํ รงหน๎า
...!

วนั น้ันเขาเดนิ เข๎ามาในออฟฟิศในสภาพใสเํ สือ้ เชต้ิ ผูกไทคเ๑ รยี บรอ๎ ย ผม
ถูกหวีเสยขึ้นเรยี บๆ อยาํ งเปน็ ธรรมชาติ ไมํเหลอื เค๎าผูช๎ ายตัวเปยี กปอนและเปอ้ื น
ไปดว๎ ยโคลนทชี่ ํวยชีวิตเธอวนั น้นั แตเํ ธอกย็ ังจําเขาได๎ตั้งแตวํ ินาทแี รก

ขณะทอ่ี วศั ยาตะลึงยืนมองเขาเหมอื นถูกสะกด ฝา่ ยนัน้ เพยี งเผยยิ้มอยาํ ง
เกรงใจและยกมอื ไหว๎...และไมมํ ีทที าํ วําเขาจะจําเธอได๎...

คนที่พาเขามาเอํยแนะนาํ วํา...

‘คุณอวศั ยา นป่ี ราณนต๑ พนกั งานใหมจํ ะมาอยูแํ ผนกคุณ ยังไงชํวยสอนงาน
ดว๎ ยนะ ปราณนต๑ไมํไดเ๎ รยี นมาดา๎ นนโ้ี ดยตรง เขาเป็นวิศวกรมากํอน’

อวัศ ยาไมรํ วู๎ าํ เธอยืนนงิ่ งนั อยูํแบบน้นั นานแคํไหน ไมรํ ูว๎ าํ เธอควรจะทาํ
อะไรตอํ ไปกบั ผชู๎ ายคนท่ยี นื สงํ รอยยิม้ นอ๎ ยๆ อยาํ งคนมีมนษุ ยสัมพนั ธ๑อยตูํ รงหน๎า
เธอ และในที่สดุ ส่ิงท่เี ธอพูดออกไปก็ไมไํ ดต๎ รงกบั ความร๎สู กึ และความตอ๎ งการของ
ตัวเองเลยแม๎ แตนํ ดิ เดียว...

‘คุณ ไมํได๎จบมาดา๎ นนโ้ี ดยตรง แตํโชคดที ่ีพอมีฐานลกู ค๎าอยูใํ นมอื ...
ยังไงคงตอ๎ งพยายามมากกวาํ คนอ่ืน ตลาดหุ๎นไมํใชเํ ร่ืองยาก แตํก็ไมํงาํ ย’

ต้ังแตํวนิ าทีน้นั อวัศยารู๎ เธอกลายเปน็ เจ๎านายสดุ เฮยี้ บในสายตา
ปราณนตไ๑ ปแลว๎ ...

จิตแพทย์ออนไลน์

ปราณนต๑ says: คุณแอบรัก หายไปไหนมานะคณุ เมือ่ เช๎าปลอํ ยใหผ๎ ม
รอต้ังนาน

แอบรัก says: ฉนั กจ็ งใจใหค๎ ุณรอไงคะ แล๎วเปน็ ไง ฉันทาํ ใหค๎ ุณคิดถึงไดใ๎ ชํ
ไหมลํะ

ปราณนต๑ says: ผมมเี รอ่ื งทไ่ี มรํ จู๎ ะไปปรึกษาใครดีตะหาก
แอบรัก says: ว๎า มคี ําแคนํ ีเ้ องเรา ไปดีกวาํ
ปราณนต๑ says: เอย๎ ...เด๋ียวสิครับ
แอบรัก says: ลอ๎ เลนํ คํะ ไมํหนไี ปดอื้ ๆ หรอก ไมอํ ยากเห็นใครบางคนต๎องมา
น่ังหนา๎ เศร๎าอยํูคนเดยี ว
ปราณนต๑ says: ขอบคณุ ครา๎ บ
แอบรกั says: เมอ่ื กค้ี ณุ วํามีอะไรจะปรึกษาฉันเหรอคะ วํามาเลยคํะ
จิตแพทยพ๑ รอ๎ มแล๎ว
ปราณนต๑ says: นค่ี ุณครับ อยําทาํ เหมอื นผมเปน็ คนไขโ๎ รคจติ สิ
แอบรกั says: ตกลงจะปรกึ ษาไหมคะ ฉนั คิดคําชัว่ โมงแพงนะ

ปราณนต๑ says: โอเคครบั ซเี รียสหนํอยสิครับ...ผมกาํ ลังกลุ๎ม

แอบรกั says: กลุ๎มเรอื่ งอะไรคะ

ปราณนต๑ says: ผมทําเอกสารสําคัญทตี่ อ๎ งสํงให๎ลกู ค๎าหาย เม่อื คืนกลับ
บา๎ นไปหาทัง้ คนื แทบจะพลิกบา๎ น แตํก็ไมํเจอ ผมคงเอาไปลืมไว๎ท่ไี หนแนๆํ วันนี้
ลกู คา๎ ก็โทรมาทวงอีกแลว๎ ดว๎ ย

แอบรกั says: แล๎วเปน็ เอกสารที่ทาํ ใหมไํ มไํ ด๎เหรอคะ

ปราณนต๑ says: ได๎ มนั ก็คงจะไดแ๎ หละครับ แตํที่สาํ คัญ ผมไมํกล๎าบอกเรอ่ื ง
น้กี บั หวั หน๎า

แอบรกั says: อา๎ ว ทําไมละํ คะ

ปราณนต๑ says: ผมไมํอยากคิดเลยวําถา๎ เธอร๎วู าํ ผมทาํ งานบกพรํองขนาดน้ี
เธอจะวําไง

แอบรกั says: อืม....

แอบรกั says: เธอคงดมุ ากเลยสินะ คุณถึงไดก๎ ลวั เธอขนาดนั้น

ปราณนต๑ says: หลายคนวาํ เธอเหมือนครูไหวใจร๎ายนะํ ครับ

แอบรกั says: แล๎วคุณก็คดิ วาํ เธอเป็นอยํางนน้ั เหมอื นกนั ลํะสิ

ปราณนต๑ says: ถ๎าดภู ายนอกเธอกเ็ หมอื น

แอบรัก says: นแี่ หละนะ คนเรามักเอาส่ิงทเี่ ห็นภายนอกมาตดั สินวาํ เค๎าเป็น
ยงั ไง

ปราณนต๑ says: เอ นคี่ ณุ เราจะมาเถียงกันเรอื่ งเจ๎านายผมเหรอครับเน่ีย

แอบรัก says: น่ันสิ โทษทีคํะ นอกเรือ่ งไปหนอํ ย...

ปราณนต๑ says: ผมจะทําไงดี กลม๎ุ จนหัวแทบระเบดิ อยํแู ล๎ว เมื่อเชา๎ เจอ
หัวหนา๎ ผม เธอกย็ งั ถามเร่ืองนี้ ผมต๎องโกหกไปวําเอกสารยังไมเํ รียบร๎อย จะสงํ ให๎
ลูกค๎าไดพ๎ รุงํ นี้...รส๎ู ึกไมํดเี ลย

แอบรัก says: ถ๎างัน้ บอกเธอไปตรงๆ เถอะคะํ วําคุณทําเอกสารหายไปแลว๎

ปราณนต๑ says: นคี่ ณุ ...แกล๎งแนะนาํ ผมผดิ ๆ หรอื เปลํา

แอบรกั says: ฉนั พดู จริงนะคะ กค็ ุณบอกเองวํารสู๎ ึกไมดํ ที ี่ตอ๎ งโกหก ฉันเองก็
ไมํอยากใหค๎ ุณตอ๎ งกลายเปน็ คนโกหก...รไ๎ู หมคะ ความตรงไปตรงมาเปน็ เสนํห๑ของ
คุณ

ปราณนต๑ says: หอื ? คณุ รู๎ไดย๎ ังไงวาํ ผมเปน็ อยาํ งนน้ั

แอบรกั says: ก็...รจู๎ ากความร๎สู กึ เวลาที่เราคยุ กนั ไง คนเราคยุ กนั แม๎ไมํเหน็
หน๎า แตเํ ราก็สัมผสั ไดว๎ าํ คนท่เี ราคยุ ด๎วยจริงใจหรือเปลาํ ตรงไปตรงมาหรือเปลาํ

ปราณนต๑ says: คุณแอบรัก คุณทาํ ผมเขนิ พิมพ๑ไมํถกู เลยนะครับ

แอบรกั says: อยาํ ใหค๎ วามรูส๎ กึ ท่คี ุณกังวลไปกอํ นลํวงหน๎าจะมาทําให๎คณุ
สญู เสียขอ๎ ดใี นตวั คุณเลยนะคะ บางทถี ๎าคณุ บอกหัวหน๎าคุณ เรอ่ื งมนั อาจจะไมไํ ด๎
แยอํ ยาํ งทค่ี ณุ คาดไว๎ก็ได๎

ปราณนต๑ says: ผมแคํไมํอยากใหเ๎ ธอรู๎สึกผิดหวังกบั ผม เธอเป็นคนจรงิ จงั
กบั การทํางานมาก

แอบรัก says: แตํฉันวาํ ถา๎ เธอมาร๎ูทหี ลังวาํ คุณทํางานบกพรํองแลว๎ ยงั กลบ
เกลื่อนข๎อบกพรํองน้นั ดว๎ ย การถํวงเวลาไปเรอื่ ยๆ เธออาจจะรู๎สึกผดิ หวงั กับคณุ
มากกวําที่คุณจะยืดอกรบั ผดิ ตรงๆ กไ็ ดน๎ ะคะ

แอบรัก says: คุณคดิ วําไงคะ

ปราณนต๑ says: ผมกาํ ลังคดิ วาํ จะลองทาํ ตามท่ีคณุ แนะนํา

แอบรัก says: ผลเป็นยังไงบอกกันบา๎ งนะคะ J

ปราณนต๑ says: ถ๎าผมถูกหัวหนา๎ หักคอ ผมจะเป็นผีมาหลอกคณุ แนคํ รับ

แอบรกั says: แลว๎ จะเตรียมเครือ่ งเซนํ ไว๎ต๎อนรับนะคะ

ปราณนต๑ says: คุณนีจ่ ริงๆ เลย

แอบรัก says: สบายใจขึน้ บา๎ งแลว๎ ใชํไหมคะ ถ๎างั้นยิ้มให๎ฉนั ดกู อํ น

ปราณนต๑ says: มอี ยาํ งง้ดี ว๎ ย

แอบรัก says: ย้มิ กํอนสคิ ะ เปน็ คําจ๎างที่ฉันให๎คาํ ปรกึ ษาคุณไง

ปราณนต๑ says: J
แอบรัก says: โอเคคํะ ฉันชอบรอยยิม้ ของคณุ
ปราณนต๑ says: รอยย้มิ แบบน้ีคนใชเ๎ อ็มเอสเอน็ เค๎าใชก๎ นั ทั่วโลกนะครบั
แอบรกั says: แตํรอยยิม้ ของคุณไมํเห็นเหมอื นใครเลยคะํ
ปราณนต๑ says: ถ๎านั่นเป็นคาํ ชมก็ขอบคณุ ครบั
แอบรกั says: ยนิ ดคี ะํ
ปราณนต๑ says: ขอบคณุ สาํ หรับคําปรึกษาดว๎ ยนะครับ คุณจติ แพทย๑
แอบรกั says: J โอกาสหนา๎ อยําลมื มาใช๎บริการใหมํนะคะ เห็นไหมคะ ฉัน
คิดคําจ๎างไมํแพงเลย
ปราณนต๑ says: งนั้ คราวหน๎าคุณห๎ามมาสาย เอย๏ มาเทยี่ งแบบนีอ้ กี ลํะ
แอบรัก says: จะพยายามคะํ คณุ รบี ไปได๎แลว๎ ปา่ นนีห้ ัวหนา๎ คณุ คอยอยํู
แลว๎ ม้งั คะ
ปราณนต๑ says: ครับ ครบั แล๎วเจอกนั

เธอ ไมํได๎โวยวาย เธอไมํได๎แผดเผาเขาด๎วยสายตาแสงเลเซอร๑... ส่งิ ทีอ่ วัศยาทาํ
หลังจากฟังเขาสารภาพความผิดก็คือการนง่ั นงิ่ กอดอก ควิ้ เหนือกรอบแวนํ นนั้

ขมวดนิดๆ และเม๎มริมฝีปากสนทิ เหมือนกําลงั ครํนุ คดิ อะไรบางอยํางอยอํู ึดใจ
กอํ นท่เี ธอจะถอนใจเร็วๆ แลว๎ ลกุ ขึน้ ยืนเหมอื นตดั สินใจอะไรได๎

‚ขอเบอร๑โทรลูกคา๎ คุณหนํอย ฉนั จะโทรไปอธบิ ายความจําเปน็ ทเ่ี รา
ลําช๎า สวํ นคุณก็ต๎องไปจัดการแก๎ปัญหาซะ‛

ปราณนตแ๑ ทบจะถอนหายใจเฮือกออกมาด๎วยความโลงํ อก รส๎ู ึกเหมือน
ตวั เบาขนึ้ มากราวกับวําใครมาถอนภูเขาหมิ าลยั ออกไปจากอก

‚ทาํ ไมทาํ หนา๎ แบบนน้ั ลํะ‛ อวศั ยาทําหน๎ากึ่งยิ้มกึ่งบง้ึ เมอ่ื เหน็ เขาทําหนา๎
อยํางกบั จะหวั เราะและรอ๎ งไห๎ไปในจังหวะเดยี วกัน

‚ผมคดิ วาํ จะโดนลงโทษซะแล๎วครบั ‛ เขายม้ิ กวา๎ ง อวัศยาขมวดค้วิ

‚แล๎วใครบอกวาํ จะไมโํ ดน?‛

ปราณนตห๑ ุบยิ้มฉบั อวศั ยาเห็นเหงื่อเม็ดเปง้ ผุดขน้ึ ตรงขมบั เขา

‚คุณต๎องโดนตดั เงินเดอื นหนงึ่ เดือน ขยายชํวงโพรเบชัน่ ออกไปอกี เทําตัว
แลว๎ กต็ ๎องถกู บนั ทึกประวัตดิ ๎วย‛

ชายหนุํมทําหน๎าเหมอื นช็อค กํอนจะคอตกอยาํ งยอมรบั กรรม

อวศั ยายกนิ้วขน้ึ ดนั กรอบแวํน แล๎วหวั เราะเบาๆ กับอาการนั้น...

‚น่ี...คดิ วําฉนั จะโหดขนาดน้นั เลยรึไงกบั ความผดิ คร้งั แรกของลกู นอ๎ ง‛

ปราณนต๑ทาํ หน๎าไมํถกู ดเู หมือนเขาจะยงั ไมแํ นํใจวาํ อันไหนที่อวัศยาพดู
เลํน และอนั ไหนท่ีเธอพดู จริง

‚แปลวาํ ทพี่ ่ศี ยาพูดมาท้งั หมด....‛

‚นั่นสําหรบั ความผดิ พลาดคราวหนา๎ ...แตคํ ราวนี้ ฉันจะยกให‛๎

ปราณนต๑ย้ิมอยาํ งโลงํ อกอกี ครง้ั พร๎อมยกมือไหว๎เธออยํางเรว็ ไวจนอวัศยา
สะดุ๎งรบั ไหวแ๎ ทบไมทํ ัน

‚ขอบคณุ มากครบั พศี่ ยา...เฮ๎อ เป็นอยํางทคี่ ุณแอบรกั วําจรงิ ๆ ดว๎ ย‛ ประโยค
หลงั ปราณนต๑คิดดังไปหนํอย ทาํ ให๎อวัศยากดหัวค้วิ ลงขา๎ งหนงึ่ มองเขาอยาํ งไมํ
เข๎าใจ...

‚ใครวาํ นะ...?‛

‚เออ๎ ...‛ ปราณนต๑ทําหนา๎ ไมถํ ูก ย้มิ เขนิ ๆ ‚..ไมมํ อี ะไรครับ‛

อวัศยาพยกั หน๎า เหมือนจะไมํติดใจอะไรนกั กับคาํ พดู แปลกๆ ของชายหนมํุ
เธอมองเขาด๎วยทําทางจรงิ จงั ขน้ึ กอํ นจะพูด...

‚จําไว๎ ถ๎ามปี ญั หาอะไรในการทาํ งานคณุ ตอ๎ งบอกฉนั ถึงในสายตาคณุ ฉันจะ
ดแุ คไํ หน แตํฉันกม็ ีเหตุผลและพรอ๎ มจะฟังเหตผุ ลของคนอ่ืนเหมือนกนั ‛

ปราณนตย๑ มิ้ กวา๎ งสวาํ งไสวแทนคาํ ตอบ.. อวัศยามองรอยยิ้มนนั้ นดิ หนึง่ แลว๎
รบี หมนุ ตวั กลับไปทางโตะ๏ ทาํ งานของตวั เอง หนั หลงั ให๎เขาทนั ที...

‚คุณไปไดแ๎ ลว๎ ‛

‚ครับ...‛

ปราณนต๑รต๎ู ัววําตัวเองเดนิ ยม้ิ มาตลอดทางก็ตอนที่ รุจน๑ ซึ่งมานง่ั รอเขาอยูทํ ี่โตะ๏
ทํางานขมวดคิว้ มองมาแล๎วทักวาํ ...

‚มีความสขุ อะไรเหรอ เดนิ ยม้ิ ออกมาจากห๎องพศี่ ยาแบบนน้ั หรอื วาํ โดน
เทศนซ๑ ะนวํ มจนสมองกงํ ก๏งไปเลย‛

‚เปลาํ แคโํ ลงํ อก‛

‚โลงํ อก? แปลวําพ่ศี ยาไมดํ าํ นายเรอ่ื งเอกสารหายเหรอ‛ รจุ น๑ยืน่ หน๎ามาจ๎อง
เขาพร๎อมทาํ ตาโตแทบถลนออกมานอกเบ๎า และเม่ือเขายิม้ กร่มิ และพยักหน๎า หมอ
นั่นก็ทาํ ทาํ เหมือนจะเปน็ ลมตกเกา๎ อ้ี

‚พระเจ๎าชํวย ผีเข๎าแนๆํ ‛

‚ความจริงพ่ศี ยาเขาก็ไมไํ ด๎ดุ ไมํได๎โหดอยาํ งท่เี ราๆ คิดกัน บางทอี าจเปน็ เรา
ทีก่ ลวั ไปกอํ นเองก็ได‛๎

‚เฮ๎ย ไอณ๎ นต๑ รตู๎ วั ไหมวําพูดอะไรออกมา‛ รจุ นว๑ ําแล๎วมองไปรอบตัวเหมอื น
กลัวใครจะมาได๎ยิน ‚...ถ๎าใครไดย๎ ินเขา๎ ตอ๎ งคดิ วาํ นายโดนยาเสนหํ จ๑ ากพอี่ วัศยาจน
เหน็ ผิดเปน็ ชอบ เหน็ กงจกั รเปน็ ดอกบัวแนํๆ‛

‚เกนิ ไป ไอ๎รจุ น๑‛
เพ่ือนรกั ทาํ เหมือนจะค๎อนเขา กอํ นจะกลบั ไปนงั่ ในทาํ ปกติ
‚แตไํ มํมเี รอ่ื งอะไรร๎ายอยาํ งทค่ี ดิ กด็ ‛ี
‚แล๎วนีม่ านัง่ รอ มเี รื่องอะไรหรือเปลาํ ?‛ ปราณนต๑ถามถงึ ธุระของเพ่อื นบา๎ ง
‚ออ๐ ...ฉนั จะมาชวนนาย....‛
‚ไมํต๎องเลย วนั น้ีไมไํ ปเมาท่ไี หนอีกแล๎ว เอาไว๎วนั ศุกร‛๑ เขาดกั คอ
‚เฮย๎ ไมํได๎ชวนไปเมา อยาํ เพิ่งปิดทางสิ แคจํ ะชวนไปกินข๎าวเอง‛
‚กนิ ขา๎ ว? นายเนยี่ นะชวนฉันกินข๎าว?‛ เขาเหลํมองเพ่ือนด๎วยหางตาอยาํ งไมํ
ไวว๎ างใจ
‚น่ี ไมํต๎องมามองงัน้ เลย ฉันไมํได๎หันมาพิศวาสแกหรอก ไอ๎ณนต‛๑
ปราณนตแ๑ กลง๎ ทําทาํ โลํงอก จงึ โดนเพื่อนทําทาํ จะปาหัวเขาดว๎ ยทท่ี บั
กระดาษบนโตะ๏

‚ฉนั แคชํ วนแกไปเป็นตัวชวํ ยเทําน้ันแหละ คอื งี้...‛ รุจน๑จะพดู แลว๎ ก็หยุด ยก
มือขึ้นเกาหัว

‚ไมํต๎องลลี าได๎ไหม‛ ปราณนต๑ชักรําคาญ

‚ฉันจะชวนลิลล่ีไปกินข๎าว กลัววําถา๎ บอกวาํ ไปสองคนแลว๎ เธอจะไมํยอม ก็
เลยขอยืมช่ือนายไปอ๎างหนอํ ย‛

ปราณนตข๑ มวดคิว้ ยกมอื ขน้ึ เบรกเพือ่ น

‚เดย๋ี วๆ...ทาํ ไมต๎องชวนลิลลก่ี นิ ข๎าว?‛

แทนคาํ ตอบ รุจนก๑ ระพริบตาปรบิ ๆ แล๎วหลบสายตาคาดค้นั ของเขาดว๎ ยการ
ดีดปากกาใหห๎ มุนไปหมนุ มาเลนํ อยูบํ นโต๏ะ

‚อยําบอกนะ วาํ ...‛

‚เออ...‛ รุจน๑ลากเสียงเหมอื นจะตัดราํ คาญ ‚...ฉนั อยากจะจบี ยายลิลล่นี ั่น
แหละ ถามมากจริงวุย๎ !‛

‚อะฮ๎า...‛

‚อะฮา๎ อะไร? ตกลงจะชํวยเพอ่ื นไหม‛

‚แลว๎ ทาํ ไมจะต๎องเปน็ ฉนั ‛

‚นายกร็ ๎ูอยํู ลลิ ลีท่ าํ ทําเหมือนจะชอบนาย เยย่ี มหนา๎ มาใหเ๎ ห็นวันละสาม
เวลา เพราะฉะนั้นถ๎าอา๎ งช่อื นาย ยายนน่ั ไมปํ ฏเิ สธแน‛ํ

ปราณนต๑สํายหน๎าเหมือนไมํเห็นดว๎ ย

‚คิดไปเอง‛

‚อยาํ มาปฏิเสธซะให๎ยาก วนั เล้ียงตอ๎ นรับนายก็เห็นๆ อยํู ลลิ ล่นี ่งั เกาะนาย
แจอยํางกบั ลูกลงิ ‛

‚ถ๎าเปน็ อยํางงั้นจริง แล๎วนายจะมาชวนฉันใหไ๎ ปแยงํ ความสนใจทําไม‛

คราวน้ีรจุ นย๑ ิม้ กรม่ิ อยาํ งเจา๎ เลํห๑...

‚ก็ เพราะคะแนนนยิ มนายตกต้ังแตํคืนทน่ี ายเมาอ๎วกอยํใู นรถฉนั ให๎เธอเห็น
นน่ั แล๎ว ถ๎าวันนน้ี ายจะยอมเลํนบทพระรอง ทําตัวนาํ เกลียดๆ อีกสกั นิด คะแนนฉัน
แซงหน๎านายแน‛ํ

‚เฮยํ ไอน๎ !่ี ‛

‚นาํ ชวํ ยเพือ่ นหนํอยไมํได๎เหรอ นายไมไํ ดช๎ อบลิลล่ไี มํใชํเหรอไง‛

ปราณนตท๑ าํ ทาํ ไมเํ ห็นดว๎ ยนกั แตเํ มอื่ เหน็ สายตาอ๎อนวอนนําหมนั่ ไสข๎ อง
เพือ่ น เขาก็ถอนใจ พยกั หนา๎ อยํางเสยี มิได๎

‚เออๆ แตไํ มํรับปากนะโวย๎ วาํ จะทําตวั เป็นพระรองไดแ๎ นบเนยี น ถ๎าไปๆ มาๆ
ลิลลีเ่ กิดชอบฉันมากข้ึนกวําเดมิ จะมาวําไมไํ ด‛๎

‚เร่อื งนั้นไมตํ อ๎ งเป็นหวํ งวอ๎ ย..ฉนั เตรยี มวางแผนการรบไวเ๎ รียบรอ๎ ยแล๎ว‛
รจุ น๑ยักคว้ิ

‚หมดเร่อื งแลว๎ ใชํไหม ไปเลยไป‛ เขารุนหลังเพอ่ื นให๎พน๎ ไปจากโตะ๏ สํวนตัว
เองหันหนา๎ เขา๎ หาคอมพวิ เตอร๑

‚ฮั่นแนํะ จะออนไลน๑อีกลํะสิ แชตกับใครหวาํ ทาํ ตวั เป็นโรคจิตหลอกเด็ก
สาวๆ ทางอนิ เตอรเ๑ นท็ รเึ ปลํา‛

ปากกา ดา๎ มหนึ่งปลวิ หวือ เฉียดปลายจมกู รุจน๑ไปเพียงแคํไมํกี่เซ็นต๑ รจุ น๑จึง
หัวเราะแล๎วรบี เผํนจากไปทันทกี อํ นท่จี ะมเี ครื่องเขยี นอยํางอื่นปลวิ ตามมา

‚ไปกไ็ ด๎ แลว๎ เย็นนีอ้ ยําลืมไปทําหนา๎ ท่ีผู๎ชํวยพระเอกนะเพื่อน‛

แอบรัก says: หมหํู รือจําคะ
ปราณนต๑ says: รอดตายครบั
แอบรัก says: แบบนฉี้ ันจะไดร๎ างวลั อะไรนา๎ ...
ปราณนต๑ says: {
แอบรัก says: ดอกไม๎ ถ๎าใหพ๎ ร่ําเพร่ือกไ็ มํมคี วามหมายหรอกนะคํะ
ปราณนต๑ says: คุณรู๎ได๎ไงวําผมให๎ใครพรํา่ เพรื่อ ผมต้งั ใจขอบคุณคุณจรงิ ๆ
นะครบั คาํ แนะนาํ ของคณุ ทําผมโลงํ อกมากเลย
แอบรกั says: ถ๎างน้ั ก็เตม็ ใจรบั ไวค๎ ํะ
ปราณนต๑ says: ความจรงิ บางคร้งั ผมกร็ ๎ูสกึ วาํ ตวั เองเอาเปรยี บคณุ ได๎แตํ
บนํ ๆ ปญั หาให๎คุณฟงั เหมือนคณุ เปน็ โปรแกรมจติ แพทยอ๑ อนไลน๑ง้นั แหละ

แอบรกั says: บางทีฉันอาจเปน็ โปรแกรมอะไรอยาํ งทคี่ ุณวาํ กไ็ ด๎ คณุ จะรไู๎ ด๎
ยงั ไงวําฉนั มตี วั ตนจริง

ปราณนต๑ says: อาจ เปน็ เพราะวาํ การคยุ ผาํ นโปรแกรมสนทนาออนไลน๑
แมจ๎ ะไมเํ ห็นหน๎ากนั แตํก็พอจะสัมผสั จากความร๎สู ึกไดว๎ ําใครหลอกลวงหรือ
ตรงไปตรงมากับเรา

แอบรัก says: ขีโ้ กง คณุ ลอกคาํ พดู ฉนั น่ี
ปราณนต๑ says: J ใครวาํ ผมแครํ สู๎ กึ เหมอื นคุณตาํ งหาก
แอบรกั says: เชอะ...อยํามาหลอกใหฉ๎ ันดีใจซะใหย๎ ากเลยคํะ
แอบรัก says: ...
แอบรัก says: ทําไมเงยี บไปลํะคะ ยงั อยรํู เึ ปลํา
ปราณนต๑ says: ผมกาํ ลังจินตนาการหน๎าตาคุณอยํู
แอบรัก says: L หน๎าตาฉนั เป็นแบบน้ีละํ คะํ
ปราณนต๑ says: ผมกาํ ลงั คดิ ถงึ ชอ่ื ของคุณดว๎ ย
แอบรกั says: หมายความวาํ ไงคะ
ปราณนต๑ says: ท่คี ุณใช๎ชือ่ วําแอบรกั ...หมายถึงผมหรอื เปลําครับ?
ปราณนต๑ says: วําไงครบั

แอบรกั says: หลงตัวเอง...
ปราณนต๑ says: แลว๎ ‘หลงตัวเอง’ นี่แปลวําใชํหรือไมใํ ชลํ ะํ ครบั J
แอบรัก says: หลงตัวเองกแ็ ปลวําหลงตัวเองคํะ
ปราณนต๑ says: ผร๎ู า๎ ยปากแข็ง
แอบรัก says: ถ๎าฉันบอกคุณก็กลวั คืนนค้ี ณุ จะหลับฝนั ดีเกินไป เพราะฉะน้ัน
ฉนั ไมบํ อกดีกวํา
ปราณนต๑ says: ง้นั คืนน้ีผมจะฝนั ร๎ายถงึ คณุ นะครบั ....

แอบรกั is offline...............

ปราณนต๑ สาบานไดว๎ าํ เขาตง้ั ใจสงบปากสงบคําและสงวนทําทีมาตลอดนับต้ังแตํ
มานงั่ รํวม โตะ๏ กับรจุ น๑และลลินาในร๎านอาหารญ่ปี นุ่ ช่ือดงั ถัดจากออฟฟศิ ไปไมกํ ่ี
ชํวงตกึ โดยหวงั จะตีบทพระรองใหแ๎ ตกชนิดท่ตี อ๎ งได๎รางวลั ตก๏ุ ตาทองนักแสดง
สมทบชายยอด เยยี่ ม และดนั สงํ ให๎เพ่อื นรักกลายเป็นพระเอกเต็มตวั ตํอหนา๎ หญิง
สาวทีเ่ พื่อนกําลัง หลงรักให๎จงได๎

แตโํ ทษเขาไมํไดเ๎ ลยที่หน่ึงช่ัวโมงให๎หลัง สถานการณม๑ นั ดันกลับ
ตาลปตั รและดนั สํงให๎สปอตไลท๑ย๎ายขา๎ งมาสอํ งทีเ่ ขาแทน...

ต๎องโทษคาํ ถามนน้ั ของไอ๎เจ๎ารุจนเ๑ องแทๆ๎ ...

‚จาํ วนั นัน้ ได๎ไหมครับลิลล่ี ท่ไี อณ๎ นตม๑ นั เมาแปร๐แล๎วผมต๎องไปสงํ คุณท่ี
บ๎านนํะ ผมยังคิดตํออีกตง้ั หลายวันวาํ โชคดีจังท่มี โี อกาสไปเห็นบา๎ นคุณ เพราะบา๎ น
ลิลลี่นํารักมากเลย หลงั เลก็ ๆ ปลกู ต๎นไม๎เยอะๆ...ลลิ ล่อี ยูบํ ๎านหลังนน้ั มานานหรอื ยัง
ครับ‛

ลลินามีหน๎าตาไมํสบายใจข้นึ มาทนั ทที ่ีพูดถึงบา๎ น...

‚อยมํู าตั้งแตเํ กิดเลยละํ แตตํ อนนีล้ ิลล่ีกาํ ลังกลม๎ุ ใจกบั มนั อยพํู อด‛ี

ขณะทปี่ ราณนตเ๑ พียงยนํ หวั ค้ิวอยํางสงสยั นิดหนง่ึ เมื่อเห็นสีหน๎าของลลิ
นา รุจน๑กลับทาํ หนา๎ หวํ งใยอยํางออกนอกหน๎า พร๎อมยืดอกเสนอตวั อยํางกระดี๊
กระด๏า...

‚เกดิ อะไรข้นึ ผมชวํ ยอะไรไดบ๎ ๎างหรอื เปลาํ บอกมาไดเ๎ ลยนะครับ‛

‚คอื ง้ีคํะ ด๎านหลงั บา๎ นลิลลีเ่ ค๎ากํอสรา๎ งอาคารแปดช้ัน แลว๎ ทาํ บา๎ นลลิ ล่ี
ร๎าวไปด๎วย ตอนนคี้ นทีบ่ า๎ นลิลลพ่ี ากันกลุม๎ ไปหมด‛

‚แลว๎ ลลิ ลไ่ี ปติดตํอกับผู๎รบั เหมาทางโนน๎ เขาหรอื ยัง‛ ปราณนต๑เอยํ ขึ้น
เปน็ คําแรก เพราะอดไมไํ ด๎ กใ็ นเมอื่ บทสนทนามนั มาเข๎าทางอาชพี เกาํ ของเขาน่ี

‚เคย บอกอยํเู หมอื นกัน ต้ังแตตํ อนที่เค๎ากํอสร๎างใหมๆํ บ๎านมนั ก็เริ่มมี
รอยร๎าวนะ แตไํ มเํ ยอะเทําน้ี เคา๎ กส็ ํงวิศวกรมาดูบ๎านลิลล่ี แลว๎ เค๎ากบ็ อกวาํ เดยี๋ วจะ
มาซอํ มใหท๎ ีเดียว ลลิ ล่ีกไ็ มคํ ดิ วาํ มันจะเป็นหนกั แตพํ อเค๎าสร๎างตึกเสรจ็ น่สี ิ ผนัง
บ๎านลิลลีแ่ ยกเป็นสองสํวนเลย‛

ดูเหมือนรุจนจ๑ ะอับจนคําพูด ไมํรจ๎ู ะให๎คําปรึกษายังไง จึงหนั มามอง
ปราณนต๑งงๆ เหมือนกัน

‚แลว๎ ตรงพนื้ บา๎ นนํะ มอี ะไรผดิ ปกตหิ รือเปลํา‛ ปราณนต๑ถาม

ลลนิ าทําทําครนํุ คดิ กํอนจะพยกั หน๎า

‚พน้ื บา๎ นมันทรดุ แลว๎ ก็เอียงนดิ หนอํ ยด๎วยนะ‛

‚แบบ นอ้ี นั ตรายนะลิลล่ี บางทบี ๎านลลิ ลี่อาจไมํใชํแคแํ ตกร๎าวเฉยๆ แตํอาจมี
เสาเข็มหัก หรอื โครงสรา๎ งของบา๎ นเสียหายอยูขํ ๎างใต๎ ผมวาํ คณุ นําจะใหว๎ ิศวกรเข๎า
ไปตรวจสอบชดั ๆ ดีกวาํ บางทถี ๎าโครงสร๎างมนั เสียหายอยาํ งหนัก อาจเกดิ อันตราย
กไ็ ด‛๎

ลลินาทาํ ตาโต กระพรบิ ปรบิ ๆ มองปราณนต๑เหมือนอยากได๎ท่ีพ่ึง

‚ร๎ายแรงขนาดนน้ั เลยเหรอณนต๑ ถา๎ งัน้ ทําไมบา๎ นลลิ ล่ไี มํทรดุ ตงั้ แตตํ อนเคา๎
กําลงั กํอสร๎าง แตํเพ่ิงมาทรดุ ตอนเค๎าสรา๎ งจะเสร็จแลว๎ ลํะ‛

รจุ น๑มองปราณนต๑สลบั กับลลนิ าซ๎ายทีขวาทีอยาํ งไมรํ จ๎ู ะพดู อะไร

‚เทํา ที่ฟัง ผมวาํ มนั นําจะเกิดความผดิ พลาดตอนท่ีทางไซตง๑ านเค๎าดงึ ชที
พายออก...เอํอ ชที พายเนยี่ นะ เปน็ เหมือนกาํ แพงก้นั อยูํใตด๎ นิ เพอ่ื ไมํใหก๎ าร
กอํ สรา๎ งไปกระทบกระเทือนโครงสรา๎ งของบ๎านเรอื นใกล๎เคยี ง พอเค๎าสรา๎ งตึกเสร็จ
เคา๎ กต็ ๎องถอนชที พายออก ถา๎ ถอนไมํดีก็อาจเกิดดนิ ไหล ทําใหม๎ ีผลกระทบกับ
โครงสร๎างที่อยใํู ต๎ดนิ ของบ๎านของคุณ‛

ลลินาฟังแล๎วหน๎าซีด มองปราณนต๑เหมือนจะขอความชวํ ยเหลอื ... นาทนี ้นั
เธอลมื ไปสนิทแล๎ววาํ มรี จุ น๑นั่งอง้ึ กิมกี่รํวมโต๏ะอยํูดว๎ ย

‚ลลิ ลีจ่ ะทาํ ไงดีลํะณนต‛๑

‚ผม ร๎ูจักรนํุ พี่เปิดบรษิ ัทวิศวกรท่ีปรกึ ษาอยูํ เดย๋ี วจะลองติดตํอขอให๎เขาไปดู
ความเสียหายท่ีบ๎านลิลล่ีให๎กอํ น.. เพราะสง่ิ ทีผ่ มวาํ มาก็เป็นแคํสมมตฐิ านเทํา
นนั้ เอง ถา๎ ไปตรวจสอบแล๎วจะยงั ไงตํอ เค๎าก็นาํ จะแนะนาํ ได‛๎

ลลนิ าเกาะแขนปราณนตห๑ มบั รุจนส๑ ะดง๎ุ มองเพ่อื นตาลุก

‚ชํวยหนํอยนะณนต๑ บา๎ นลิลลีม่ ีแตํผห๎ู ญงิ ลว๎ นๆ กับคนแกํ ถา๎ ไมํได๎ณนต๑ชํวย
กไ็ มรํ จ๎ู ะไปปรึกษาใครแล๎ว‛

รจุ น๑ สะอึก เมือ่ ดทู าํ เขาจะบํมไิ ก๏ในสายตาสาวเจา๎ ไปเสยี แลว๎ ตรงขา๎ มกบั
ปราณนตท๑ ีเ่ หมือนพระเอกขม่ี า๎ ขาวมาชํวยนางเอกท่บี ๎านกําลงั จะถลํม ไมํมผี ดิ !
รุจนบ๑ อกตัวเองวาํ เขาต๎องรบี แกส๎ ถานการณอ๑ ยาํ งเรงํ ดํวน!

‚เอ๎อ...กนิ ของหวานกันม้ัย!‛ รจุ นโ๑ พลงํ ออกมา

เป็น ผลให๎อีกสองคนทเ่ี หลอื ในโตะ๏ หนั มามองเขาเปน็ ตาเดยี ว คนหนง่ึ ขมวด
คว้ิ งงๆ ทจ่ี ูํๆ เขาก็เปลย่ี นเร่ืองออกมาขณะทเี่ ธอกาํ ลงั ปรึกษาปญั หา ขณะทีอ่ ีกคน
เรม่ิ รู๎ตวั วําแยงํ ซนี เพื่อนรักไปเต็มๆ แลว๎ ... ปราณนต๑รีบเปล่ยี นทาํ ที

‚กินของหวาน..ดีๆ...ดีเหมอื นกัน ลิลลี่อยากกนิ อะไรถามนายรจุ น๑นะ เร่อื ง
อาหารมันเกงํ ‛ เขาพยายามเบย่ี งเบนความสนใจกลับมาทเ่ี พ่อื น แตเํ หมือนจะไมํ
คอํ ยสาํ เรจ็ ...

‚ณนต๑กนิ อะไรก็สง่ั เผอื่ ลิลลท่ี ี่นึงด๎วยละกัน ลลิ ลขี่ ้ีเกียจคดิ ขอลอกเมนูณนต๑
ดีกวาํ ‛ ลลนิ ายม้ิ หวานให๎ปราณนต๑ ทําเอาไอ๎เจ๎ารจุ นห๑ นั มามองเขาหนา๎ ตาถมึงทงึ
ปราณนต๑หัวเราะเจ่ือนๆ แลว๎ เสไปก๎มลงดูเมนูงํวน

ขณะ ที่หวั สมองของรุจน๑ทาํ งานอยํางรวดเรว็ ...ไมํไดก๎ ารละ...เขาดนั เผลอ
เปิดทางให๎ ไอ๎เจ๎าณนตม๑ นั แยงํ บทเดนํ ไปครองซะหมด เพราะฉะน้นั เขาคงต๎องทาํ
อะไรสักอยาํ งเพอื่ ดับแสงสปอตไลทท๑ ่สี อํ งเพื่อนแลว๎ เท คบทเดนํ มาครองซะเอง...ขอ
โทษนะเพอ่ื น!

ไว เทําความคิด ขายาวๆ ของรุจน๑ยืน่ ออกไปด๎านข๎างเก๎าอี้ กะจงั หวะให๎พอ
ดบิ พอดกี บั ท่ีไอห๎ นํุมเด็กเสริ ๑ฟคนหนงึ่ สาวเท๎าผาํ นมาพร๎อมถาด ใสํไอศกรีมชาเขียว
สองถว๎ ยเทินอยูบํ นบํา

เพยี งพรบิ ตาเดยี วและไมทํ ันที่ใครจะเหน็ ปลายเท๎าของรจุ น๑สะกดิ ขวางข๎อ
เท๎าของหนํุมเด็กเสิร๑ฟเพยี งกึกเดียว...

ตุบ...

เครง๎ ...!!

เจ๎าหนมํุ เดก็ เสริ ฟ๑ ลงไปนอนหมอบบนพ้ืน พร๎อมถ๎วยแกว๎ ท่ีปราศจากไอศรีม
ชาเขียวแล๎ว

เพราะบดั นี้ เจ๎าไอศกรีมชาเขยี วสองลูกนั้นมันไปแหมะอยูบํ นเสื้อเช้ติ สฟี า้
ของปราณนตเ๑ ปน็ ทีเ่ รียบรอ๎ ยโรงเรยี นจีน...!

ขณะท่ีทกุ คนในร๎านท่ีเหน็ เหตกุ ารณก๑ ําลังอ๎าปากคา๎ ง รุจน๑กลบั ยกมอื อุดปาก
กลั้นหัวเราะ

ไอ๎ณนต๑เอ๏ย ยกโทษให๎เพ่ือนด๎วยเถิ้ด...

เพื่อนรักนาโชค(ร้าย)

ไมํ กน่ี าทีถดั มา ปราณนต๑เดนิ หัวยํุง หน๎ายนํ ออกมาจากรา๎ นอาหารญปี่ ุ่นเพียง
ลําพงั ... ไอศกรมี ชาเขียวสองลูกนัน้ ถูกพนกั งานร๎านชํวยมาเชด็ ออกไปแล๎ว ทิ้งไวแ๎ ตํ
รอยเป้อื นเปน็ ดาํ งดวงนาํ เกลียดและความเหนยี วเหนอะหนะของมนั บน เสือ้ ของ
เขา

‘เฮย๎ ไอณ๎ นต๑ เตือนกที่ แี ลว๎ วําขานายมนั ยาวเกง๎ ก๎าง นัง่ นํะอยําให๎มนั ยนื่
ออกไปเกาะกะคนอื่นเคา๎ ดูเดะ มคี นสะดดุ เข๎าจนได‘๎

หลัง จากทีม่ ันดสิ เครดติ เขาเรียบรอ๎ ย ไอร๎ จุ นก๑ ็สั่งให๎พนักงานพาเขาไปล๎าง
ไอศกรมี ออกจากตวั แตปํ ราณนต๑เขา๎ ใจแผนการของเพื่อน จงึ กัดฟันกรอดขํม
อารมณ๑แลว๎ ยอมยกใหม๎ นั วันหนึง่

‘เออ ขาฉนั มันยาวไปหนอํ ย อยไํู มํสุข ชอบสร๎างความเดือดร๎อนให๎
ชาวบ๎านอยํเู รอ่ื ย...ยังงมี้ ันนาํ จะตัดทิ้งซะ’

สายตาและอาการกดั ฟนั พูดของปราณนตท๑ ําเอารุจน๑ยมิ้ เหย...

‘ชํางเหอะ ฉันวาํ ฉนั กลบั กอํ นดีกวาํ ไหนๆ ก็เป้อื นหมดแลว๎ นายสองคน
ชํวยรับผิดชอบจดั การไอพ๎ วกทเี่ หลอื บนโต๏ะนีใ่ หห๎ มดทนี ะ’ ปราณนต๑วาํ แล๎วลกุ ข้ึน
ลลนิ าทาํ ทําจะประท๎วง แตปํ ราณนต๑หนั มาปั้นยม้ิ แบบละอายๆ พดู ดักคอข้นึ กํอน

‘ลลิ ลกี่ นิ ตอํ เถอะนะ ถา๎ ลุกกลับกันหมดผมรสู๎ กึ เหมือนตวั เองทําวงแตกยังไง
ไมรํ ๎ู’

คําพดู ของปราณนตท๑ ําให๎ลลนิ าพยักหนา๎ อยาํ งไมเํ ตม็ ใจนัก และแล๎ว
ปราณนต๑กร็ ะเห็จออกมาจากร๎านอาหารสมปรารถนาของไอเ๎ จา๎ รุจน๑...

ปราณนต๑ เดินอยํางหวั เสยี ออกมายงั ลานจอดรถด๎านหน๎ารา๎ น พลางล๎วงหา
กญุ แจรถในกระเปา๋ กางเกง แตํก็ต๎องแปลกใจเม่อื พบวาํ ในกระเป๋าวํางเปลาํ เขา
ลว๎ งกระเป๋าหลงั มีแตกํ ระเป๋าสตางค๑ใบเดียว สํวนกระเปา๋ เส้อื ก็มเี พียงเศษกระดาษ
โน๎ตยบั ๆ

กญุ แจรถเขาหายไปไหน!

ปราณนต๑ หนั ขวับไปมองทางรา๎ นอาหารท่เี พ่ิงเดนิ ออกมาทนั ที...ตายละํ
สงสยั เขาจะลืมวางไว๎บนโต๏ะ ปราณนต๑สบถออกมาเบาๆ อยาํ งหงดุ หงิดตวั เอง กอํ น
จะทง้ิ ตัวลงนัง่ อยํางเซง็ ๆ ทีร่ มิ ขอบฟุตบาทของลานจอดรถ ป่านน้ไี อ๎เจา๎ รุจน๑มนั คง
เรํงทําคะแนน ขนื เขากลับเขา๎ ไปเอากญุ แจ มันจะตอ๎ งหาวาํ เขาเข๎าไปขดั จงั หวะเป็น
แนแํ ท๎...

ขณะ ทป่ี ราณนตก๑ ําลังตัดสินใจวาํ จะน่งั รอจนเพอื่ นออกมาจากรา๎ น หรอื จะ
ตัดสินใจนัง่ แท็กซ่ีกลับบา๎ นดี เขากไ็ ด๎ยนิ เสียงหวั เราะเบาๆ ของผูห๎ ญงิ คนหนง่ึ ดงั ข้นึ
เหนอื ศรี ษะ ปราณนตห๑ ันไปมองอยาํ งแปลกใจ...

ผ๎ูหญงิ ราํ งเล็กคนหนึ่งยืนมองเขาอยํู...รอยยิ้มนําดูแต๎มทง้ั ริมฝีปากและ
ดวงตากลมโตของเธอ

‚พริบ...‛ ปราณนต๑ลุกข้นึ ยืน มองเธออยาํ งแปลกใจ...แลว๎ คาํ พดู ของเธอก็ยงิ่
ทําใหเ๎ ขาแปลกใจยงิ่ ขนึ้ ไปอีก...

‚นําสงสารจัง โดนแกลง๎ ‛

ปราณนตท๑ ําทํางงอยํูอึดใจ กอํ นจะยมิ้ กระดากๆ เมอื่ เรมิ่ เดาออกวําเธอ
หมายถงึ อะไร

‚พริบเห็นด๎วยเหรอ‛

เด็กสาวพยักหนา๎ ...

‚โดนไอตมิ หกใสํเลอะเต็มตวั ไปหมด แถมยงั โดนใสรํ า๎ ยวําเป็นคนทําอกี เปน็
พริบไมยํ อมหรอกนะคะ‛

ปราณนต๑ เลิกค้วิ มองเธอท่ึงๆ สงิ่ ทีเ่ กดิ ข้ึนเมื่อครูํมันเรว็ มาก นาํ แปลกท่ี
ผ๎หู ญงิ คนน้ีสามารถจับรายละเอยี ดทัง้ หมดได๎วําเกดิ อะไรขึ้น ขนาดลลนิ าท่นี ง่ั รํวม
โต๏ะอยดํู ว๎ ยยังมองไมํทนั เลย

‚เส้ือพณี่ นต๑เลอะหมดเลยนะคะ‛ เธอมองคราบไอศรมี บนเสอ้ื เขาทเ่ี รมิ่ จะ
แหง๎ และแขง็ ตัว

‚ไมํเปน็ ไรหรอก นดิ หนอํ ยนะํ ‛

‚แล๎วพี่ณนต๑จะกลบั บา๎ นทั้งอยํางน้นี ะํ เหรอ‛ เธอมองเสื้อเขาอยํางพนิ ิจ
พิเคราะหอ๑ ีกครง้ั กอํ นทจี่ ะทําเหมือนนกึ อะไรขึน้ มาได๎ ‚...จรงิ ดว๎ ยคะํ วันนพ้ี รบิ ได๎
เส้ือทีเชิ้ตของบรษิ ัทมาตัวนึงอยูใํ นรถ พณ่ี นตเ๑ อาไปเปล่ยี นกํอนเถอะคํะ‛

‚เออํ ..ไมํเปน็ ไรหรอกพริบ เดยี๋ วพนี่ งั่ แทก็ ซแี่ ป๊บเดยี วกถ็ ึงบ๎านแล๎ว‛

‚น่งั แท๏กซ?ี่ ‛

‚กุญแจรถพห่ี ายนํะ‛

ได๎ยินดังนั้น เธอกท็ ําทาํ เอยี งคอมองเขาอยาํ งนํารัก...

‚ถ๎างั้นยิ่งต๎องห๎ามปฎิเสธเลยคะํ พี่ณนตไ๑ ปเอาเส้ือท่ีรถพรบิ เปลี่ยนกํอน แลว๎
พริบจะไปสํงท่ีบา๎ น...นะคะ‛

‚แตํพว่ี าํ ...‛

‚นะคะ...‛ เธอเอียงคอมองมาดว๎ ยสายตาแบบอ๎อนๆ ทาํ เอาปราณนต๑ปฏิเสธ
ไมํออก

‚ไมํต๎องเกรงใจหรอกนะคะ ไปเถอะคะํ ...ไป...‛ วําแล๎วเธอกด็ งึ แขนเส้อื เขาให๎
เดินตามไปยงั รถของเธอท่จี อดอยูใํ ตโ๎ คมไฟสีส๎มของลานจอดรถมืดสลัว

เธอไขกุญแจรถ และเม่ือหันมาเห็นปราณนตย๑ งั ยนื ลังเลอยหูํ นา๎ รถ เธอก็
ลงทุนวง่ิ มาเปดิ ประตทู น่ี ัง่ ด๎านข๎างใหเ๎ ขาซะเลย...

‚ขึน้ มาเถอะคะํ นะคะ...‛

ปราณนต๑ จึงก๎าวขนึ้ ไปน่ังบนรถอยํางเกรงใจ ขณะทเ่ี ด็กสาวเองกน็ งั่ ประจาํ ท่ี
คนขับ เธอสตาร๑ทรถ เปิดแอร๑ เสรจ็ แลว๎ ก็เออ้ื มตวั ยน่ื มอื ไปยังท่นี ั่งดา๎ นหลงั เพ่อื
หยิบเสอื้ ทเี ช้ติ สีดาํ ของบริษทั ทย่ี งั ไมํได๎แกะถงุ พลาสติกมาย่นื ให๎ เขา...

‚ฝ่ายธุรการบอกวําเหลอื ไซสเ๑ ลก็ สดุ คือ M...พรบิ ใสไํ มํไดอ๎ ยํแู ลว๎ พณี่ นตเ๑ อา
ไปใสเํ ถอะคะํ อาจจะคบั นิดหนอํ ย แตนํ าํ จะพอแกข๎ ัดได‛๎

ปราณนต๑ กลาํ วขอบคุณแล๎วรบั เส้ือมา หญงิ สาวยิม้ แลว๎ หนั ไปเขา๎ เกียร๑
เตรียมออกรถ แตํพอสงั เกตเหน็ วาํ เขายงั นั่งเฉย เธอก็หวั เราะแล๎วเรงํ ...

‚เปลย่ี นเลยสคิ ะพีณ่ นต‛๑

‚เอ...‛ ปราณนตท๑ าํ ทาํ ลาํ บากใจ หญงิ สาวเจา๎ ของรถจึงหัวเราะเบาๆ หน๎า
แดงขึน้ นดิ หนึ่งอยํางนาํ เอน็ ดู...

‚พริบปดิ ตากไ็ ดค๎ ะํ ‛ วาํ แลว๎ เธอกย็ กมอื ทั้งสองข๎างขน้ึ ปดิ หนา๎ น่งิ

ปราณนตเ๑ ห็นอยํางนั้น จงึ ไมรํ จ๎ู ะทําอะไรทด่ี ไี ปกวาํ การทาํ ตามท่เี ธอบอก
ชายหนุมํ ถอดเสอ้ื เชต้ิ ออก...

ด๎วย ความท่อี ยูใํ นสถานทจ่ี าํ กดั และตวั เขากใ็ หญเํ กอื บเต็มเนอื้ ทีร่ ถคันเล็กๆ
ของเธอ จงึ ทาํ ใหเ๎ ขาต๎องทลุ ักทเุ ลอยนูํ านพอสมควรกวําจะถอดเส้อื ออกได๎ และยัง
ไมํทันที่ปราณนต๑จะแกะเสอื้ ตัวใหมํจากถงุ มาสวม พริบพราวก็เอยํ ขนึ้ ...

‚เสรจ็ แล๎วใชํไหมคะ‛ วาํ แลว๎ เธอก็เปิดตาอยํางไมํรอฟงั คําตอบ

ทนั ที ที่เธอเหน็ รํางทอํ นบนที่เปลอื ยเปลาํ โชว๑กลา๎ มเนือ้ สมสวํ นของปราณนต๑
ผวิ หน๎าของหญงิ สาวก็เปลยี่ นเปน็ สีชมพู กํอนจะคํอยๆ เขม๎ ข้ึนจนกลายเป็นสีแดง!

‚ว๎าย...‛

ดว๎ ยอารามตกใจหรืออยํางไรก็ไมทํ ราบได๎...เท๎าของหญิงสาวเผลอเหยยี บ
หมับลงบนคันเรํง! ตัวรถกระชากไปขา๎ งหน๎า พุงํ เขา๎ หาหน๎ารถคนั ที่จอดอยูํแถวตรง
ข๎ามทันท!ี

‚ว๎าย!!‛

ขณะ ท่ีพรบิ พราวตกใจจนทําอะไรไมถํ ูก โชคดีทีป่ ราณนต๑ยงั มสี ติ เขาทิ้งถงุ
เส้อื แลว๎ คว๎าเบรกมอื ดงึ พรวด สงํ ผลให๎รถหยุดกกึ เฉียดรถคนั ทจี่ อดอยํดู ๎านหนา๎ ไป
เพียงหนึ่งไมบ๎ รรทัด...!

พรบิ พราวน่งิ อ้งึ ตามองผํานกระจกออกไปด๎านนอกรถอยาํ งตกตะลงึ ...

สํวนปราณนตถ๑ อนหายใจใหก๎ บั ความเฉยี ดฉวิ ...

‚ทหี ลังถ๎ายงั ไมอํ อกรถ เข๎าเกียร๑วาํ งไว๎กํอนจะปลอดภัยกวํานะครับ‛

พรบิ พราวคํอยๆ หนั มามองปราณนต๑ หน๎าของเธอซีดขาวเหมือนกระดาษ

‚พรบิ ...เป็นอะไรหรอื เปลํา‛

แทนคําตอบ พรบิ พราวโผเขา๎ กอดคอเขาทันท!ี

‚พรบิ !‛

‚เกอื บไปแลว๎ คะํ ...เกอื บไปแล๎ว...ถา๎ ชน พํอตอ๎ งฆาํ พริบตายแนํๆ...เกอื บไป
แลว๎ ‛ พริบพราวพร่าํ พดู ย้าํ อยํแู คนํ ั้น ขณะท่ปี ราณนต๑พยายามแกะแขนเธอออกจาก

รอบคออยํางสภุ าพที่สดุ พลางรูส๎ กึ อึดอัดจนเหงอื่ ตกเมอ่ื ระลึกวําตวั เองยังอยูใํ น
สภาพเปลอื ยทอํ น บน...

‚พริบครบั ...ใจเยน็ ๆ กอํ นนะ เราไมํได๎ชนอะไรเลย...‛ ปราณนต๑ลูบไหลหํ ญงิ
สาวเบาๆ แลว๎ พยายามดนั รํางนมํุ บางนนั้ ออกหําง ..จงั หวะนนั้ เงาอะไรบางอยาํ ง
เคล่ือนไหวอยดํู ๎านนอกรถ ปราณนต๑ชะงัก แล๎วมองเลยผํานไหลํหญิงสาวออกไป...

สงิ่ ท่เี หน็ ทําเอาชายหนุํมใจหายวาบ ตัวเยน็ ตั้งแตศํ รี ษะจรดปลายเทา๎ เหมอื น
ใครสาดนํา้ เยน็ เข๎าใสํ...!

ผห๎ู ญิง คนหน่งึ ยืนอยตํู รงนนั้ ...หาํ งจากจุดที่รถจอดไปไมํเกินหา๎ เมตร เธอ
กาํ ลงั มองอยํางตกตะลึงเข๎ามายงั เขากับพรบิ พราวทีก่ ําลงั กอดกนั กลมดิก!

ผหู๎ ญงิ คนน้นั ...คืออวัศยา!

ปราณนต๑ ผละออกหาํ งจากรํางนมุํ นิ่มที่กอดเขาอยทํู ันทรี าวกบั โดน
ไฟชอ๎ ต เปิดประตูผลัวะออกไป...เปน็ จังหวะเดยี วกบั ท่อี วศั ยาก๎าวตรงเขา๎ มา เธอ
หยดุ ยืนตรงข๎ามเขา โดยมหี น๎าหมอ๎ รถก้ันอยตูํ รงกลาง...

‚พี่ศยาครับ...ผมไมไํ ด๎...‛

ผัวะ!

ปราณนตห๑ นา๎ หงาย เม่ือกระเปา๋ เอกสารในมอื อวศั ยาฟาดเปรย้ี งเขา๎ เต็มหน๎า
ของเขา...

ปราณนตม๑ ัวมึนไปดว๎ ยแรงปะทะ ดังนั้น พอเงยหน๎าข้ึนมาอีกที เขาก็เหน็ แคํ
ด๎านหลงั ของอวศั ยาซงึ่ กาํ ลังสาวเท๎าจํา้ หาํ งออกไปอยาํ งรวดเรว็ ...

‚พศ่ี ยา...‛

ปราณนตท๑ าํ ทําจะวงิ่ ตาม แตถํ กู เบรกไวด๎ ว๎ ยเสยี งของผห๎ู ญิงอกี คนทเี่ ปิด
ประตูรถออกมามองเขางงๆ...

‚เอ๏ะ...เกดิ อะไรข้นึ คะพ่ณี นต๑ นัน่ คณุ อวัศยาไมํใชํเหรอ...‛

ปราณนต๑ ได๎สติวําเขายงั อยใูํ นสภาพใสํกางเกงไมใํ สํเสอื้ ชายหนุํมจึงได๎แตํ
มองอวศั ยาขน้ึ แทก๏ ซี่หายลับสายตาไป...ท้งิ ไว๎แตํความไมํ สบายใจอยาํ งแปลก
ประหลาดทปี่ กคลุมหนาทึบอยูํในจิตใจของเขา...

นี่...วนั นมี้ ันเป็นวนั มหาโลกาวนิ าศหรือไงนะ...ทกุ อยํางมันเป็นเพราะไอ๎รุจน๑
แทๆ๎ เชียว!

ปราณนตก๑ าํ ลงั พรอดรกั อยูกํ ับยยั เด็กพนกั งานใหมใํ นรถคนั นนั้ ...!!

สิง่ ทีเ่ หน็ เม่ือไมํกช่ี ว่ั โมงที่ผํานมาตามรบกวนจติ ใจอวศั ยาอยํางรนุ แรง
ตลอดทางทน่ี ั่งอยบํู นรถแทก็ ซมี่ ํุงหนา๎ กลบั บ๎าน เธอพยายามหยิกแขนตวั เอง หวังให๎
รูส๎ ึกตัวตื่นขน้ึ จากฝนั ร๎าย แตํหยิกทไี รก็เจบ็ ...ภาพท่ีเธอเห็นมันเปน็ ความจรงิ !

เจบ็ ใจกเ็ จ็บ...แตทํ ยี่ ่ิงกวาํ นนั้ คอื เธอผดิ หวงั ในตัวปราณนต!๑

ผูช๎ าย คนท่ีเธอคดิ วาํ เขาดสี มความฝนั ของเธอทกุ อยาํ ง ทําไมถึงไร๎
รสนยิ มขนาดที่ไปเปลือยกายพรอดรกั กับผห๎ู ญงิ ท่ีเพิ่งรู๎จกั กันไมํ กว่ี ันในสถานท่โี ลโซ
อยํางลานจอดรถร๎านอาหารแบบนั้น!

ความ โกรธและผิดหวงั ทาํ ใหข๎ อบตาอวศั ยาร๎อนผาํ ว...เธอแนบแกม๎ กบั
กระจกรถแท็กซี่ เยน็ ๆ หวังใหช๎ ํวยบรรเทาความรูส๎ กึ ร๎อนรํมุ ในหวั ใจ แตยํ ังไมทํ ันทจ่ี ะ
รส๎ู กึ ดีขนึ้ ...

‚ขอโทษนะครับ...ถงึ คอนโดคณุ แลว๎ ครับ‛ คนขับแทก็ ซี่เอยํ ขนึ้ อยาํ ง
เกรงใจ

‚ขอนง่ั อีกเดย๋ี วไมไํ ดเ๎ หรอ!‛ อวศั ยาหนั ขวบั ไปแยกเขี้ยวใสํ...แตเํ มอ่ื เหน็
คนขับแท็กซ่ีขวัญออํ นทาํ ทาํ สะดุ๎ง อวัศยากล็ ๎มเลิกความคิดจะพาลใสเํ ขา...เธอ
ควกั ธนบตั รยบั ๆ ในกระเป๋าเสอื้ สํงให๎คนขับโดยไมํนบั ไมสํ นใจวาํ ท่ีใหไ๎ ปจะขาด
หรือเกิน แล๎วกผ็ ลักประตเู ปิดผลวั ะลงรถไปทนั ที

หญงิ สาวจา้ํ ผาํ นสวนหยอํ มท่ีมีแสงสวาํ งเพยี งสลวั ๆ จากไฟสนามสสี ๎มท่ตี ดิ
ไวก๎ ับเสาต๎นเตย้ี ๆ เรยี งไปตามทางเดนิ ตรงไปยังประตูทางเขา๎ คอนโดมเิ นียมทเี่ ธอ
พกั อยูํ

ตลอด ทาง อวศั ยาจงใจเดินก๎มหนา๎ ก๎าวฉับๆ ไมํมองใคร ไมอํ ยากเจอ ไมํ
อยากทกั ทายเพ่ือนรวํ มคอนโดคนใดทง้ั สิน้ .. ไมํเว๎นแมแ๎ ตํเจ๎าบลู ด็อกชือ่ สตีฟ ซ่งึ
กาํ ลงั เดินเลํนแบบไมํรูเ๎ วลาํ่ เวลาอยํูทสี่ นามกบั คณุ ลงุ เจา๎ ของมนั ซึ่งพัก อยชูํ น้ั
เดยี วกับเธอ มนั เหาํ ทกั เสียงดังสน่นั เมือ่ เห็นอวัศยาเดนิ ผาํ น ปกตเิ ธอจะตอ๎ งแกลง๎
ทาํ เป็นลูบหวั มันอยํางเอน็ ดูตามมารยาท แตวํ นั นี้เธอไมํมอี ารมณจ๑ ะทกั คนหรอื หมา

ตวั ไหนท้งั นน้ั เธอจงึ ได๎แตแํ กลง๎ ทาํ เปน็ หหู นวกแลว๎ เดนิ ผาํ นเจ๎าสตีฟและเจ๎าของมัน
ไปหน๎าตา เฉย

จน กระท่ังเดนิ มาจนถงึ หนา๎ ประตคู อนโดนนั่ แหละ ความตงั้ ใจทัง้ หมดของ
เธอจึงถูกทาํ ลาย เธอเจอคนท่ไี มอํ ยากเจอเกอื บท่ีสุดคนหนึ่ง..และเธอก็ทาํ เป็นไมํ
ทักเขาไมไํ ด๎ เสียด๎วย!

คนคนนน้ั ก็คอื คณุ ลปิ ดา เอม็ ดขี องเธอเอง...

ตอนเธอเห็นเขา เขากาํ ลงั ยืนอยูตํ รงเคาน๑เตอร๑หนา๎ ลฟิ ท๑ และแจกจาํ ยของ
ฝากจากกวางเจาให๎พนกั งานรักษาความปลอดภัยและโอเปอเรเตอร๑ของคอนโด

พอเขาหนั มาเห็นเธอยนื อยดํู ๎านนอกของประตูกระจกท่รี ักษาความปลอดภยั
ดว๎ ยระบบคยี ก๑ าร๑ด เขาก็หนั มากดปุม่ เปิดประตูให๎...

‚ขอบคุณคํะ คุณลปิ ดา‛ เธอพูดขณะทก่ี ๎าวผาํ นประตเู ขา๎ มา

‚กลบั ดกึ เหมือนกนั นะคณุ ‛ เขาวํา แล๎วขมวดคิ้วมองหนา๎ เธออยูํอดึ ใจ... ‚..
หนา๎ ตาดูหมองๆ นะ ไมํสบายหรอื เปลํา‛

นนั่ ไง...ก็บอกแล๎ววาํ ไมํอยากเจอ อยากทกั ใครทัง้ สิน้ ก็เพราะแบบนีแ้ หละ

‚แคเํ หนือ่ ยนิดหนอํ ยเองคะํ ‛

‚อมื ...อยําทํางานหนกั มากนักละํ ‛

‚ขอบคุณคะํ ‛ อวศั ยาวาํ แลว๎ เดนิ แยกไปทางปกี ตกึ ด๎านตะวนั ตก ขณะที่
ลิปดากห็ ันกลบั ไปเสวนากับพนักงานรักษาความปลอดภยั และแมสํ าวโอเปอเรเตอร๑
ตอํ

ลปิ ดา นน้ั พักอยํูคอนโดเดียวกับเธอมานานแล๎ว เธอเคยเดนิ สวนกับเขาไป
มาบา๎ ง แตํกไ็ มบํ อํ ยนัก เพราะหอ๎ งพักของเธอและเขาอยกูํ ันคนละปีกตึก...แนนํ อน
ปีกตกึ ฝง่ั ตะวนั ออกของเขายอํ มเปน็ ห๎องชุดทีห่ รหู รากวาํ ห๎องเธอหลายเทํา...

ทกุ ครงั้ ท่เี ธอเจอกบั เขา เธอจะแคํยิม้ ทกั ทายเขาพอเป็นมารยาท เพราะถือ
วาํ เมอ่ื อยํูนอกเวลางานและนอกบรษิ ัท เธอยํอมมเี วลาสวํ นตวั ถึงในออฟฟิศเขาจะ
เปน็ ถงึ กรรมการผ๎จู ัดการ แตพํ ออยนํู อกออฟฟศิ เขากเ็ ปน็ แคํเพ่อื นรวํ มคอนโดคน
หนง่ึ เทาํ นัน้ อง

อาจ มีหลายคนสงสยั วาํ ทาํ ไมพนกั งานบรษิ ัทธรรมดาอยํางอวัศยาจงึ มี
โอกาสมาเชําหอ๎ งในคอนโดหรูใจกลาง เมืองสงู กวาํ สามสบิ ชัน้ แหงํ เดียวกับผบ๎ู รหิ าร
คําตอบกค็ อื เจ๎าของคอนโดนี้เป็นลกู หนเ้ี ครดินบาลานซข๑ องบรษิ ทั เธออยํู และเมอื่
เขาประสบปัญหาเร่ืองการจาํ ยหนี้ จงึ ชําระเป็นหอ๎ งพกั ในคอนโดของเขาแทน แลว๎
บรษิ ทั กเ็ อามาขายตํอให๎พนกั งานในราคาถูกสดุ ๆ

หนง่ึ ห๎องจงึ ตกมาเป็นของอวัศยาดว๎ ยประการฉะน้ี..

หอ๎ ง พกั ของอวศั ยานน้ั อยํบู นชัน้ เกา๎ ซ่ึงนับวาํ เปน็ ช้ันลาํ งๆ ถ๎านับจากความ
สงู ทงั้ หมดของตกึ กวําสามสิบช้ัน ห๎องของเธออยูํสุดรมิ ทางเดนิ ซึ่งจะมีระเบียงกว๎าง
กวําห๎องปกติเลก็ น๎อย

อวศั ยาไขกุญแจเข๎าไป แลว๎ กดเปิดสวิตชไ๑ ฟขา๎ งประตู ความมืดทีถ่ ูกขบั ไลํ
ออกไปเปดิ เผยให๎เหน็ สภาพห๎องพักแคบๆ รกๆ ท่ีแสนจะนาํ เบอ่ื ...

ห๎อง พักของเธอเปน็ ห๎องแบบสตูดิโอเน้อื ที่จํากดั แตํการใชเ๎ คาน๑เตอร๑วางกน้ั
พืน้ ทใ่ี ชส๎ อยแยกออกเปน็ สํวนของหอ๎ งนอนและสํวน ของหอ๎ งนั่งเลํนอยาํ งชัดเจนก็
ทาํ ใหล๎ ดความเป็นกลอํ งส่ีเหลย่ี มของหอ๎ งลงไปได๎ บ๎าง

แตํทาํ อยาํ งไรมนั กย็ ังหาํ งไกลจากความเป็น ‘บา๎ น’ อยดํู ี...

จะวาํ ไปแลว๎ อวัศยาไมํเคยฝนั ถงึ คาํ วาํ ‘บ๎าน’ มากอํ น...จนกระทัง่ ไดม๎ าพบกับ
ปราณนต๑...

หญิงสาวไมเํ คยเข๎าใจวําการมบี ๎านเด่ยี วสองช้ันทม่ี สี นามหญ๎านนั้ มนั จะ
นํา อภริ มยอ๑ ะไรตรงไหน ในเมือ่ หอ๎ งเลก็ ๆ กะทัดรดั ในคอนโดใจกลางเมืองกส็ ะดวก
พออยแํู ล๎วสําหรับการอยูลํ าํ พัง

ใชแํ ลว๎ ...นัน่ เพราะเธอไมํเคยคิดมากํอนถึงการตอ๎ งอยรํู วํ มกันกบั ‘ใครสกั คน’

ตั้งแตํ เล็กจนโต อวัศยาไมํได๎สัมผัสถงึ ความร๎สู ึกของการอยูรํ วมกันเปน็
ครอบครวั เทําไรนกั พํอแมเํ ธอเสยี ไปตั้งแตํยังจาํ ความไมไํ ด๎ คนทเี่ รยี กได๎วําเป็น
สมาชกิ ในครอบครัวของเธอมีอยเํู พยี งคนเดียว นนั่ ก็คอื คุณยาย ซงึ่ ทาํ อาชีพเปน็
เจา๎ แมํเงินกอ๎ู ยทูํ ีเ่ พชรบูรณ๑

สวํ น ญาติๆ คนอนื่ ๆ อวัศยารู๎จกั เพียงผวิ เผนิ เพราะตํางแยกยา๎ ยกันไปมี
ครอบครัวของตัวเองกันหมด และไมํมีใครจะสนใจหลานกาํ พร๎าอยาํ งเธอมากนกั

อาจ เปน็ เพราะอยากใหช๎ ินกับสภาพความโดดเดี่ยวไร๎ญาตขิ าดมิตร คุณ
ยายของเธอจึงสํงเธอเข๎าเรยี นโรงเรียนประจาํ ตงั้ แตยํ ังเลก็ เธอจะได๎กลบั บา๎ นไปเจอ
ยายก็แคเํ สาร๑อาทติ ย๑กบั ปดิ เทอม จนกระทั่งเข๎ามหาวทิ ยาลัยเธอกย็ า๎ ยเขา๎ มาเรยี น
ในกรงุ เทพโดยเชําหออยูํ นับจากนัน้ กใ็ ช๎ชวี ติ อยใูํ นกรงุ เทพเรอื่ ยมาจนวนั นี้...

เพราะ อยํางนั้น ..บา๎ น.. ของอวัศยาจึงมีความหมายตรงตัว...คือเป็นแคํทพ่ี ัก
ซกุ หวั นอนตอนกลางคืน ไมํได๎มอี ะไรเรียกรอ๎ งใหผ๎ ูกพันอาลยั ยามต๎องจากมนั ไป
ไหนนานๆ และเวลานกึ ถึงก็ไมไํ ดก๎ ํอใหเ๎ กิดความร๎ูสกึ อบอนํุ ใดๆ

และ อยาํ งท่ีบอก อวศั ยาก็ไมํเคยเดือดรอ๎ นอะไรกับสภาพนัน้ มากํอน...แม๎วาํ
หลายครั้งหลายคราที่ เธอจะเหน็ เพอ่ื นๆ หรอื คนร๎จู กั หลายคนทเ่ี คยมีชีวติ ความ
เปน็ อยูํคลา๎ ยกับเธอคอํ ยๆ โบกมอื อําลาความเป็นอยํูแบบนี้ แล๎วขยบั ขยายออกไป
ซือ้ บ๎านเป็นของตัวเอง แตเํ ธอก็ไมํเคยนึกอจิ ฉาหรือวาํ อยากจะทําตาม...

อาจเปน็ เพราะวําเธอไมรํ ูจ๎ ะมบี า๎ นใหญกํ วาํ น้ี และสนามหญ๎าทเ่ี ปน็ ของเธอ
เองไปทาํ ไม ในเมอ่ื เธอกอ็ ยูขํ องเธอแคคํ นเดียว...

ใช.ํ ..ต้งั แตเํ ดก็ จนโตมาอวศั ยาไมเํ คยคดิ ถึงการอยรํู ํวมกบั คนอื่น...โดยเฉพาะ
อยาํ งยงิ่ เพศตรงขา๎ ม...

คิด มาถงึ ตรงน้ีอวัศยาก็อยากจะหัวเราะ ความจรงิ ในชวี ติ เธอมันก็เหมอื นกบั
ที่เพื่อนรวํ มงานชอบเอาเธอไปนนิ ทาลบั หลัง นัน่ แหละ...โสด ขึน้ คาน ทํางานจนไมํ
มีแฟน...

ใชํ วาํ จะไมเํ คยมผี ๎ชู ายผํานเขา๎ มาในชวี ติ ของอวัศยาเลย แตสํ ําหรับหญิงสาว
แลว๎ ความรกั มกั จะมาหลังการเรยี นและการงานเสมอ ทาํ ใหต๎ ั้งแตํเลก็ จนโตอายุ
เลยเบญจเพสไปแลว๎ เธอกย็ ังไมเํ คยมแี ฟนเลยสักคนเดียว!

ถ๎า จะบอกวําอวัศยาไมํรส๎ู ึกร๎ูสมอะไรเลยกับเร่อื งน้กี ็ไมใํ ชเํ สยี ทีเดียว...มี
บางคร้ังท่ีเพือ่ นๆ ของเธอมีความรกั แล๎วแอบหนีไปอยูํในโลกสชี มพู ทงิ้ ใหอ๎ วศั ยา
อยํตู ามลําพงั ในโลกแหงํ ความเป็นจริง เธอก็อดจะเหงาไมไํ ด๎ ...เหงา...แตํกต็ าม
เพ่อื นเขา๎ ไปในโลกสีชมพใู บน้ันดว๎ ยไมไํ ด๎เชํนกนั

แตํ ความเหงาเหลาํ น้นั กไ็ มํถงึ กบั ทําให๎อวศั ยาเดือดร๎อนหรอื ทนไมํได๎...เธอ
อยูํคน เดียวมาตลอดชีวติ และเคยคดิ วํา ถงึ จะต๎องอยตํู ํอไปแบบนจ้ี นแกํ เธอกจ็ ะ
อยํูของเธอไปได๎

แตํเม่ือปราณนต๑เขา๎ มาในชวี ิต เขาเปน็ คนบอกเธอวํา...ไมใํ ช.ํ ..

ความเหงามันไมํได๎เอาชนะไดง๎ ํายดายอยาํ งทเ่ี คยคิด

และเธอเองกต็ ๎องการมใี ครสักคนเหมอื นกนั ...

หลัง จากครนํุ คดิ อยนํู านหลายวันหลายคนื นับต้งั แตํเจอปราณนต๑ อวัศยา
ตอบตัวเองวํา...ที่เธอไมํเคยเดอื ดรอ๎ นกบั การไมํมแี ฟน นัน่ เป็นเพราะวําเธอไมเํ คย
เจอคนทีใ่ ชํ...

เธอ ไมเํ คยเจอผู๎ชายทีเ่ ปน็ สุภาพบรุ ุษ คนท่ีเสี่ยงชวี ิตเพอ่ื เธอ คนทีห่ วํ งใย
เพือ่ นมนุษย๑ คนท่จี ริงใจ และคงไมเํ คยคดิ รา๎ ยกับใคร...อยาํ งเชํนปราณนต๑ ผท๎ู ่เี กิด
มาในครอบครัวทดี่ ีพรอ๎ ม สภาพจิตใจของเขาจงึ สมบรู ณ๑และพร๎อมที่จะเผื่อแผํนา้ํ ใจ
และความรักใหค๎ นอ่ืน อยํูเสมอ

และคนอยํางนแี้ หละทอ่ี วัศยาคิดวาํ เปน็ คนท่เี ธอรอคอย...

แล๎ววนั นเ้ี กิดอะไรขน้ึ ...

วันนี้ ส่งิ ท่เี ธอเหน็ เขาทาํ มนั ทําให๎เธอรสู๎ กึ ผดิ หวงั ในตัวเขาอยาํ งมาก...ที่เธอ
เคย คิดวาํ เขาไมเํ หมอื นใคร...ท่ีจริงแล๎วเขาก็เหมอื นกบั ผู๎ชายคนอื่น...

มกั งําย และมีความเหน็ แกตํ ัวเหมือนผชู๎ ายท่วั ๆ ไปทพี่ บเจอได๎ตามท๎องถนน
...

เจ้านายตัวแสบ

ตอน ทีเ่ สยี งกร่ิงโทรศัพทก๑ รดี ร๎องข้ึนในความเงียบ อวศั ยากําลังนอนแนบ
หนา๎ กบั โต๏ะวางกระบะใสเํ ปลือกไมอ๎ นั เป็นทอ่ี ยูํของเจา๎ ฮิปป้ี หนแู ฮมสเตอรอ๑ ยํูไมํ
สุขของเธอ พร๎อมทอดสายตาเล่ือนลอยมองมันถบี จกั รอยาํ งขยันขันแข็ง

หญิงสาวสะบดั หนา๎ ไปมองโทรศัพทร๑ าวกับจะค๎อนใหก๎ บั มันทเ่ี กดิ จะมา
รบกวนเวลา แหงํ การปลอํ ยอารมณซ๑ มึ เศร๎า.. แตํพอมันดังซํา้ เปน็ ครง้ั ทส่ี าม เธอก็
คลานไปยกหูขน้ึ อยาํ งหงุดหงดิ

‚ฮัลโหล!‛ อวศั ยากรอกเสียงลงไปแบบไมเํ ป็นมิตรท่สี ุด

‚อ๋ึย...‛ เสียงปลายสายอุทานมาแววํ ๆ เหมือนกับวําเจา๎ ตัวได๎ดึงโทรศัพท๑
ออกหาํ งจากหเู พราะตกใจเสียงแว๎ดของเธอ

...อวศั ยาขมวดคว้ิ นิดหน่ึง...เสยี งผูช๎ าย

‚ผมขดั จงั หวะอะไรเหรอคณุ ทาํ ไมถึงต๎องทาํ เสียงขํกู รรโชกกนั ซะขนาด
น้นั ‛

อวัศยาตาเหลือก...ไมเํ ข๎าใจเหมอื นกันวาํ ทาํ ไมตัวเองถงึ จําเสยี งคนได๎
แมํนขนาด นี้ ฟงั แคนํ าํ้ เสยี งและลักษณะการพดู หญงิ สาวจึงไดร๎ ูท๎ นั ทวี าํ คนท่โี ทรมา
คอื ...

‚คณุ ลิปดา?!‛

‚พักกิจกรรมของคุณไว๎กอํ น แลว๎ ลงมาข๎างลาํ งหนอํ ยนะ‛ เขาพดู ออกมา
อยํางปกตธิ รรมดาสดุ ๆ ขณะท่อี วัศยาแทบกรด๊ี นม่ี นั ไมใํ ชเํ วลางาน เขาไมมํ ีสิทธิ์
โทรมาเรียกเธอไปพบเหมอื นตอนอยูํออฟฟิศนะ!

‚แตดํ ฉิ ันกําลงั จะนอนคะํ ...!‛ หญิงสาวพยายามขํมอาการหัวเสียไมใํ ห๎
หลุดออกไปทางน้ําเสียง

‚กาํ ลังจะนอน? โชคดีจงั ทยี่ งั ไมนํ อน...ผมจะรออยูํท่สี วนหยํอมนะ‛ วาํ
แล๎วเขาก็วางสายไปแบบไมรํ อคาํ ตอบและไมเํ อํยลา เหมือนจงใจปิดโอกาสท่อี วศั
ยาจะโตเ๎ ถียง

อวัศยาถือหโู ทรศัพทค๑ า๎ ง...ความรอ๎ นพงํุ ปรด๏ู ปรา๏ ดขน้ึ มาบนใบหนา๎ ดว๎ ย
ความโกรธ

คนอะไร...ถือวาํ ตวั เองเป็นเจ๎านายแล๎วจะวางอาํ นาจไดท๎ ้งั ในและนอก
เวลางานรไึ งนะ!

อวศั ยานับหน่ึงถงึ ร๎อยในใจอยํางพยายามขํมความโกรธ ขณะทล่ี ุกขนึ้
ไปหยิบกุญแจหอ๎ ง คยี ก๑ าร๑ด ไมํลืมสมดุ โนต๎ กับปากกาด๎วย เผื่อวาํ พํอเจ๎าประคณุ
เจา๎ นายเกดิ อยากจะส่งั งานอะไรขึ้นมา...ถึงจังหวะนี้ แลว๎ เธอเช่อื วําเขาคงไมํ
เกรงใจเธอแลว๎ ลํะ

อวศั ยาลงลฟิ ท๑มาถงึ ช้ันลําง แล๎วผลกั ประตูหน๎าคอนโดออกไปยัง
สวนหยอํ ม...จากระยะไกล อวศั ยาเหน็ วํามผี ช๎ู ายสองคนยืนอยูํตรงเกา๎ อี้ม๎านั่งใต๎ตน๎
หางนกยงู ใหญํ เป็นเพยี งสองคนทย่ี ืนอยูํในสวนหยํอมนี้ ในแสงไฟสนามสสี ม๎ สลวั ...

ลิปดาไมไํ ดอ๎ ยํคู นเดียวหรอกหรอื ?
อวศั ยาสาวเท๎าเขา๎ ไปใกล๎อยํางรวดเรว็ เสยี งเหยียบพนื้ หญา๎ ของเธอทํา

ใหร๎ ํางสงู ๆ ของลปิ ดาหมนุ ตัวกลบั มามอง เขาอยใํู นชุดกางเกงวอร๑มและเสอื้ ยดื เนื้อ
บางซ่ึงดูแปลกตาสาํ หรบั อวัศยา ผ๎ซู ่ึงเคยเห็นแตยํ ามท่เี ขาใสสํ ูทผูกไทค๑

‚ไหนวาํ จะนอนแล๎ว...‛ เขาทัก สายตาจับอยทูํ ่ีชดุ ของเธอเหมอื นกัน เธอ
ยังอยูใํ นชดุ ทํางานอยเูํ ลย

‚ใสชํ ุดน้แี ล๎วนอนไมไํ ดเ๎ หรอคะ คุณลปิ ดามอี ะไรเชญิ วาํ มาเลยคํะ‛
ลิปดาทําทาํ เหมอื นจะย้มิ ขันกับอาการหวั เสียของเธอ กํอนจะยกั ไหลํ...
‚ผมนะํ ไมํมหี รอก คนโนน๎ ตํางหากทม่ี ี...‛
เขา บย๎ุ ใบข๎ า๎ มไหลํตัวเองไปทางด๎านหลงั แล๎วกา๎ วหลบไปด๎านข๎างหนง่ึ ก๎าว
เผยใหเ๎ หน็ ผช๎ู ายอีกคนซึ่งยืนอยํใู ตเ๎ งาของต๎นหางนกยงู พอดี เธอจงึ ไมํเห็นหน๎าเขา
ในทแี รก...
และตอนนี้ เมือ่ เห็นชดั ๆ วําคนทย่ี ืนอยํูกับลปิ ดาตง้ั แตแํ รกเป็นใคร อวศั ยาก็
ใจหายวาบ!
‚ปราณนต๑.....‛ อวัศยาอทุ านชอ่ื ของเขาออกมาเบาๆ อยํางเผลอตวั

ผู๎ชายท่ียืนย้มิ เจื่อนๆ อยํตู รงหนา๎ ของเธอเวลาน้ยี ังอยํูในชุดทาํ งานเหมอื นกัน...

นีแ่ สดงวาํ ต้งั แตํ ‘เกิดเร่ือง’ ทล่ี านจอดรถ เขายงั ไมไํ ดก๎ ลบั บ๎าน...?

หัวใจของอวศั ยาเตน๎ แรง ด๎วยไมคํ ดิ ไมฝํ ันวําจะเหน็ คนทท่ี ําใหเ๎ ธอคิดถงึ
อยาํ งหงดุ หงิดมาตลอดหลาย ชั่วโมงจะมายนื อยทํู ่ีนี่ ตรงหนา๎ เธอแลว๎ ในตอนน้ี...แตํ
สง่ิ ที่อวัศยาแสดงออกไปน้ันตรงข๎าม เธอเพียงแตํยืดตัวตรงคอแขง็ ทําจมูกเชดิ และ
มองเขาดว๎ ยสายตาเยน็ ชา...

‚คุณมาอยํทู นี่ ่ีได๎ยังไง มธี รุ ะอะไร‛

เจอน้ําเสยี งเยน็ เยยี บของอวัศยาเข๎าไป รอยยม้ิ กป็ ราณนต๑ก็ย่ิงเจ่อื นข้ึน
ไปอีก เขาก๎มหน๎าลงมองสงิ่ ที่อยํใู นมือ แลว๎ คํอยๆ ยกมันสูงข้ึนให๎หญงิ สาวเห็น...

‚ผมเอากระเป๋าเอกสารมาคืนให๎...‛

อวศั ยาขมวดคิว้ ...จรงิ สิ เธอเกอื บลมื ไปเลยวาํ เธอใช๎มนั ฟาดใสํหน๎าของ
ปราณนต๑แล๎วกท็ ิ้งมันไวต๎ รงนัน้ แหละ

อวัศยาก๎าวเข๎าไปดงึ กระเป๋าเอกสารสีดําของเธอคืนมาโดยยังเชิดหนา๎ ไมํ
สบตาเขา

‚ขอบใจ‛

เมอ่ื เหน็ เธอตอบส้ันๆ หว๎ นๆ แคํนัน้ แล๎วไมไํ ด๎พดู อะไรอีก ปราณนต๑มที ที ํา
อดึ อดั อยาํ งเหน็ ได๎ชัด...ไมํร๎ูวําผ๎ชู ายอกี คนทย่ี นื หํางออก ไปนิดหนึง่ จะสังเกตเหน็
หรือเปลาํ รแู๎ ตํวาํ จูๆํ เขากผ็ ิวปากหวือ...

‚โอโ๎ ห..นีค่ ุณอวศั ยา คณุ กลายเป็นคนข้ลี ืมไปต้ังแตํเม่ือไหรเํ น่ยี ถึงต๎อง
ใหพ๎ นกั งานตามเกบ็ ของมาสํงให๎ถึงท‛ี่

อวศั ยาหันขวับไปมองเหมือนจะคอ๎ น ลปิ ดาน่ังหม่นิ ๆ อยบูํ นที่เท๎าแขน
เกา๎ อมี้ า๎ นั่ง สองมือล๎วงกระเปา๋ รอยย้ิมพรายแต๎มรมิ ฝีปาก

‚พ่ีศยาลมื ไวท๎ ่รี ๎านอาหารครบั ผมกลวั วาํ พ่ีศยาอาจตอ๎ งใชอ๎ ะไรในกระเปา๋
คนื นี้ ก็เลยคดิ วําเอามาคนื ใหเ๎ ลยดีกวาํ ‛ ปราณนตอ๑ ธิบายแบบไมลํ งรายละเอียด
อะไรมากนกั ขณะทพ่ี ดู ดวงตาเขาจบั ท่ีใบหนา๎ ของอวัศยาอยาํ งไมสํ บายใจ ขณะที่
หญิงสาวหันมองไปอกี ทาง

‚แลว๎ คณุ มาถกู ไดย๎ งั ไง‛ เธอถามขึน้ โดยไมํมองหนา๎ เขา

‚ผมโทรไปถามพีน่ ดิ ามาครบั ...‛

ไมแํ ปลกท่นี ดิ ารทู๎ ่อี ยขํู องอวศั ยา ...คนอยํางน้นั ตอํ ใหบ๎ อกวาํ รู๎สผี า๎ ปูท่ีนอน
ของทุกคนในออฟฟศิ เธอก็จะไมํแปลกใจ

‚เออ..พี่ศยาครบั ผม...‛ ปราณนต๑ทําทําอึดอัดเหมือนจะอยากพูดอะไร แตํ
ดว๎ ยความทบ่ี คุ คลที่สามยังยนื มองอยูํอยาํ งสบายอารมณ๑ ไมํมีทีทาํ วําจะผละไป
ไหน เขากพ็ ดู ไมํออก

อวศั ยาพอจะเดาออกอยเํู หมือนกันวาํ เขาจะพูดเรื่องอะไร...

‚หมดธรุ ะแล๎วกก็ ลบั ไปเถอะ ขอบคณุ มากสําหรบั กระเป๋า‛ อวศั ยาตัดบท
อยากอาํ้ อ้งึ ดนี ัก เธอกไ็ มอํ ยากรอฟงั อะไรแลว๎

ปราณนต๑เห็นสายตาเยน็ ชาของอวัศยาแล๎วกแ็ อบถอนใจออกมาเบาๆ

‚ครับ เจอกันพรงํุ นีน้ ะครับ‛ วาํ แลว๎ เขากห็ นั ไปหาผูช๎ ายอีกคน.. ‚..ขอบคุณ
นะครบั คณุ ลปิ ดา ผมลาละํ ครับ‛

ลิปดาพยกั หน๎ารบั ...

ปราณนต๑เหลอื บมามองอวศั ยาอกี คร้งั เมอื่ เห็นเธอเมนิ หน๎าไปทางอื่น เขาก็
หมุนตัวกลบั แลว๎ เดนิ คอตกนดิ ๆ จากไป...

ทนั ทีท่ีปราณนตค๑ ล๎อยหลงั เสียงของลิปดากล็ อยมาตามลม...

‚นาํ สงสารจงั สงสัยนายปราณนตจ๑ ะโดนหัวหน๎าโกรธอะไรเข๎าแล๎วสิเนย่ี ‛

อวัศยาหันไปขมวดคิ้วใสเํ ขา..

‚ปัญหาจุกจิกของพนกั งานระดบั ลาํ ง ผ๎บู ริหารคงไมจํ าํ เป็นตอ๎ งรห๎ู รอกใชํไหม
คะ‛

ลปิ ดายกั ไหลํ

‚แตํ ผมวํามันจะไมเํ ลก็ เอานะ ไมํงนั้ หมอนั่นคงไมมํ ายนื กระสับกระสาํ ย
แหงนหนา๎ มองคอนโดคุณลังเลอยูเํ ป็นนาน แบบนี้ ถา๎ ผมไมเํ ดนิ มาเจอเขา๎ ไมํรค๎ู นื น้ี
หมอจะยนื แกรํวอยจํู นเช๎าหรือเปลํา‛

อวศั ยาขมวดค้ิว ทําทําเหมอื นไดย๎ นิ ไมํถนดั ...

‚คุณลปิ ดาวาํ อะไรนะคะ ปราณนต๑นํะเหรอมายนื อยํนู านแล๎ว‛

‚ใชํ คุณคิดวําที่ผมโทรเรียกคุณลงมานี่เป็นความบงั เอญิ ง้นั เหรอ ผมเดนิ
กลับมาจากซปุ เปอร๑ เห็นปราณนต๑มายนื ด๎อมๆ มองๆ กเ็ ลยถามวาํ มาทาํ อะไร พอร๎ู
วาํ มาพบคณุ ก็เลยชํวยโทรเรียกคุณลงมาใหเ๎ ขานี่แหละ‛

โอย๏ ...มีนํ้าใจดแี ท๎ๆ... อวัศยาแอบนกึ คํอนอยูใํ นใจ

ลิปดามองเธออยาํ งพินิจพเิ คราะห๑ แล๎วพดู ตอํ หนา๎ ตาเฉย...

‚...อยาํ โหดกับลูกนอ๎ งมากนักเลยนาํ ถ๎าผมเปน็ ปราณนต๑ เห็นสายตาคม
กรบิ แบบนั้นของคณุ ผมกค็ งตกใจวิ่งกลบั ไปร๎องไหท๎ บ่ี ๎านแนๆํ ไมแํ คํเดนิ คอตก
กลับไปเหมือนเขาหรอก‛

‚คุณลปิ ดา!‛ อวศั ยาเกอื บจะลืมไปแล๎วเชยี ววาํ คนคนนคี้ อื กรรมการ
ผ๎ูจัดการบริษัททเี่ ธอทํา งานอยูํ แตํพอนึกได๎ เธอกพ็ ยายามขํมอารมณ๑ นบั หนง่ึ ถึง
สบิ ในใจ...ขณะที่ลิปดาพดู ตํอเหมือนไมํรไ๎ู มชํ ี้...

‚จะโกรธจะไมํพอใจอะไรกพ็ ูดคุยกันเถอะนาํ ใชอ๎ ารมณห๑ รือลงไม๎ลงมอื
กนั มันไมกํ อํ ประโยชนห๑ รอกนะ ไมใํ ชวํ ธิ สี ่ังสอนลูกนอ๎ งท่ีดีด๎วย‛

คราวนอ้ี วศั ยามองหน๎าเขาราวกับเหน็ ผี ใบหนา๎ แดงกา่ํ ขนึ้ มาทนั ที...ฝา่ ย
น้นั ก็ดจู ะย่งิ ขบขันมากขน้ึ ไปอีกเมื่อเหน็ สี หนา๎ อยํางนน้ั ของอวศั ยา.. เขายนื่ หนา๎ เข๎า
มาใกล๎ และลดเสียงพูดลงให๎ตา่ํ เบาเหมอื นกลวั ใครจะมาไดย๎ นิ ...

‚โหนกแกม๎ เขายงั เป็นรอยตรากระเปา๋ กุชชข่ี องคณุ อยูํเลย‛ วําพลางน้ิวเรียว
ยาวของเขาเคาะเบาๆ ตรงตราเหล็กอักษรตัวจีท่ตี ิดอยํตู รงบนกระเป๋าเอกสารยี่ห๎อ