แอบรักออนไลน์ by ร่มแก้ว

คาตอบของหวั ใจ

ถา๎ ยอ๎ นเวลากลบั ไปเพยี งไมกํ เี่ ดอื นกอํ นหนา๎ น้ี...อวัศยาจะไมมํ ีวันเชื่อเลยวาํ
ภาพพจนเ๑ ธอในสายตาของคนอ่นื ๆ ในออฟฟศิ จะเป็นไปอยาํ งท่ีมนั เป็นอยปํู ัจจบุ นั
ไปได๎...

เวลา น้ีไมมํ ีสายตาคไํู หนอีกแลว๎ ทีจ่ ะมองวําเธอเป็นสาวบ๎างานขึ้นคาน...แตํ
ภาพ พจน๑เธอกลบั กลายเปน็ สาวเสนหํ แ๑ รงทเี่ ดอื นทีแ่ ลว๎ เพ่ิงควงกับกรรมการผู๎
จัดการบริษัท แลว๎ เดือนน้กี ็กลบั มาควงกบั มารเ๑ กต็ ต้งิ หนุมํ รูปหลอํ ...ในออฟฟิศ
เดียวกนั !

อวศั ยารด๎ู ีวําเรือ่ งของเธอถกู พูดถึงมากมายแคไํ หน...แตํเธอไมํเคยคิดจะ
สนใจ มนั กแ็ คกํ ารนินทาทเ่ี ธอเคยโดนมานักตอํ นักต้ังแตกํ อํ นจะมีเรื่องปราณนต๑
หรือ ลิปดาซะอกี เพียงแตํวาํ ตอนนมี้ นั เปลีย่ นรปู แบบไปเทํานน้ั เอง...

ปราณนต๑ เองกด็ ูเหมือนจะไมสํ นใจเสยี งวิพากษ๑วจิ ารณใ๑ ดๆ เชนํ กัน...เขา
ยังคงเป็นผูช๎ ายทแ่ี สนดี ไมํผิดกับท่ีเธอเคยจนิ ตนาการไว๎วําเขาจะเป็น...

ทกุ เชา๎ ปราณนต๑จะขับรถไปรับเธอทค่ี อนโด มาทานข๎าวเชา๎ ดว๎ ยกันทีแ่ คน
ทนี ตลอดเวลาเขาจะชวนเธอพดู คยุ ให๎ไดห๎ ัวเราะ ตามประสาคนมองโลกในแงํดี...
และยงั ชอบเอาบทสนทนาระหวํางเขากับคณุ แอบรกั มาแซว เธอบํอยๆ...และพอเธอ
เรมิ่ แกลง๎ ทําหนา๎ ตึงๆ เขากจ็ ะหวั เราะแล๎วมองเธอด๎วยสายตาง๎องอน ท่ใี ครเหน็ แล๎ว
กค็ งโกรธเขาไมลํ ง...

อวศั ยาบอกตวั เองวํา เวลาที่อยูํกับปราณนต๑ เธอกม็ คี วามสุข...ปราณนต๑
เป็นผู๎ชายท่ีดีเกินกวาํ ทใ่ี ครจะคาดคดิ และเกินกวําท่ีจะพบเจอได๎งาํ ยๆ ตามท๎อง
ถนน...

ใชํ...เธอควรทจ่ี ะมีความสุข ในเมื่อเธอสมหวงั ในความรกั ทฝี่ ันไวต๎ ั้งแตํแรก
มนั ก็ไมํเหน็ นาํ จะมีปัญหาอะไรอกี ...

แตํ บางขณะทอ่ี วัศยาเผลอยอมรับกับใจตัวเองวํา ความทรงจําเกย่ี วกบั
ผู๎ชายอกี คนมันยงั คงตดิ ตรึงเหมอื นรอยเปื้อนฝังลกึ ในหวั ใจ ของเธออยํางนาํ
ประหลาด...เขาไมใํ ชคํ นทเ่ี ธอหลงรักมานานอยาํ งปราณนต๑ เขาไมํใชผํ ู๎ชายแสนดี
เหมอื นในเสป็คของเธอ เขาเขา๎ มาพัวพันในหวั ใจเธอเพยี งชํวงเวลาไมํนาน...

...แตทํ าํ ไมเธอกลับลืมเขาไดย๎ ากเย็น...

หลัง จากเหตุการณ๑แตกหักระหวํางเธอกบั เขาไมกํ ่วี นั ลิปดากต็ อ๎ งบินไปธุระ
ที่ตํางประเทศหนงึ่ สัปดาห๑... การทเ่ี ขาไมํอยํูเหมือนการพักยกใหอ๎ วัศยาทาํ ใจ และ
ตัง้ สติ...

และวนั นกี้ ็เปน็ วันทเ่ี ขาจะกลับมาแลว๎ ...อวัศยาไมรํ ูว๎ าํ เธอต้ังหลักได๎ดีแคไํ หน

เธอทําใจได๎หรอื ยังที่จะต๎องพบเจอหนา๎ เขา...ไดย๎ ินเสยี งเขา และได๎เห็น
รอยยิม้ แบบนน้ั ...

‚พี่ศยาครบั ...ไมสํ บายหรือเปลํา?‛

เสยี ง นํมุ ทุม๎ ทแ่ี ทรกเขา๎ มาในภวังค๑ความคิดนั้นทาํ ใหอ๎ วัศยารู๎สกึ ตัว เธอหัน
ไปมองเจา๎ ของเสียงทน่ี งั่ อยูหํ ลังพวงมาลยั ฝ่ายนัน้ กาํ ลังยนื่ หนา๎ มามองเธอดว๎ ย
สายตากังวล หลังมอื ใหญๆํ ของเขาย่ืนมาอังท่ีแกม๎ เธอ...

เม่อื เหน็ อวศั ยาสนั่ หนา๎ ...ปราณนต๑จงึ ยิ้มออกมา..

‚คอํ ยยงั ชว่ั หนํอย เห็นน่งั นิ่งอยํูต้ังนาน นกึ วําไมํสบายซะอีก...เอ หรือวํามวั
นั่งคิดถงึ ใครอย‛ํู

คาํ พดู แซวเลนํ ของปราณนต๑น้นั กระแทกใจอวัศยาอยาํ งจงั เธอหันขวบั ไป
มองหนา๎ เขาด๎วยสายตามีพริ ุธ...และน่ันกท็ าํ ใหป๎ ราณนต๑เหมอื นจะ อง้ึ ไปอึดใจ
กํอนทีแ่ ววรนื่ เรงิ จะกลบั มาในสหี น๎าเหมอื นเดิม...

‚ออ๐ ...ผมร๎แู ลว๎ ที่แท๎ก็คิดถงึ ผมอยนํู ี่เอง‛

อวศั ยามองปราณนต๑อยาํ งเหลอื เชอื่ กอํ นจะหวั เราะออกมาบ๎าง...

‚ใครบอก‛

‚ดแู ววตากร็ ู๎...‛ เขาวาํ พลางผวิ ปากแล๎วหันไปดบั เครื่อง ล็อคพวงมาลยั กอํ น
จะหนั กลบั มายิม้ อกี คร้ัง ‚...ผมก็น่งั อยตูํ รงนี้ คิดถงึ ก็หนั มาบอกกันก็ได๎ ไมํตอ๎ งนัง่
คิดเงียบๆอยคํู นเดียวหรอกครบั ‛

เขายกั ค้ิวแล๎วเอยี งตวั หลบ เม่อื อวัศยาทําทําจะฟาดกําปั้นมาใสํเขาดว๎ ย
ความหมั่นไส๎

‚โอย...ใจเย็นๆ ครบั เอะอะก็ใช๎กําลังเดี๋ยวผมหนา๎ เขยี วเข๎าไปในออฟฟิศแลว๎
พีศ่ ยาจะอายคนนา๏ ...‛ วาํ แล๎วเขากค็ ว๎ากระเปา๋ เอกสารของตัวเองและของเธอกา๎ ว
ลงจากรถไป

อวัศยามองตาม ถอนใจยม้ิ ๆ...น่นั สนิ ะ อยํูกบั ปราณนต๑แลว๎ เธอจะไปคดิ ถงึ
‘คนอื่น’ อีกทาํ ไม และมเี ขาอยํใู กลๆ๎ ‘คนอ่ืน’ ก็คงไมมํ ีอทิ ธิพลกบั ความร๎ูสกึ เธอได๎
หรอก...อยําลมื สิ จบกค็ ือจบ

อวศั ยาเตอื นตัวเองอยํางหนักแนํนวํา ความจริงเธอคงไมํได๎ร๎สู กึ อะไรกบั
ผชู๎ ายคนนัน้ ตงั้ แตแํ รกอยํูแลว๎ เขาก็แคํเข๎ามาถกู จงั หวะทีเ่ ธออกหกั เธอก็เลย
เคลิบเคล้ิมไป ตามประสาผหู๎ ญิงทไี่ มเํ คยใกล๎ชดิ ผูช๎ ายคนไหนขนาดน้นั มากํอนก็
เทํานน้ั เอง

อวศั ยาคดิ แลว๎ กส็ ดู ลมหายใจลึกๆ เปดิ ประตลู งจากรถเรงํ ฝเี ท๎าเดินเคียงกับ
ปราณนต๑เข๎าไปในตวั ตึก...

ทนั ที ทที่ ้งั สองเดนิ ออกจากลฟิ ท๑และผลักประตเู ข๎าไปในบริษทั ท้งั เธอและ
ปราณนต๑ก็ชะงัก เมือ่ เห็นคนกลุมํ ใหญกํ าํ ลังมุงดอู ะไรบางอยํางอยํทู ่ีบอร๑ดด๎านหน๎า

อวัศ ยาคงจะคดิ วาํ คนกลุมํ น้ันกาํ ลังอํานประกาศขน้ึ เงนิ เดอื น เพ่ิมโบนสั
หรือการเปลย่ี นแปลงวันหยดุ ประจาํ ปอี ยูํ ถ๎าหากวาํ เสยี งพดู คุยวิพากษ๑วิจารณ๑
เซ็งแซขํ องทุกคนท่ีบอรด๑ จะไมํหยดุ กึกลง ราวกับปิดสวิตซ๑เมอื่ เธอและปราณนตเ๑ ปิด
ประตูเขา๎ มา...!

และ จากสายตาทุกคํูทห่ี ันมาจับจ๎องทเ่ี ธอและปราณนตเ๑ ป็นตาเดียว...ทาํ
ใหอ๎ วัศยา สังหรณใ๑ จทนั ทวี าํ ...อะไรกต็ ามท่ตี ดิ อยูบํ นบอรด๑ มนั ตอ๎ งเกยี่ วกับเธอ...
และ ก็คงจะไมํใชเํ รอ่ื งทดี่ เี สียดว๎ ย!

อวัศยาหน๎าเครํง...เดนิ แหวกกลมุํ คนเขา๎ ไปที่บอรด๑ นัน้ อยํางรวดเร็ว แลว๎ สิ่ง
แรกบนบอรด๑ น้นั ท่ปี ะทะสายตาก็คือ...

ภาพ ถาํ ยหน๎าตรงเหมือนภาพติดบัตรพนกั งานของเธอและปราณนต๑ถกู
ขยายตดิ ไวค๎ กูํ ัน ถัดลงมาดา๎ นลําง...เป็นข๎อความการสนทนาทางเอ็มเอสเอ็นระ
หวํางคนสองคนถูกซี รอกซ๑ขยายเป็นขนาดใหญํตดิ ไว๎เต็มบอรด๑ ...และชอ่ื เจา๎ ของ
บทสนทนายงั ติดหรา กาํ กบั อยูทํ กุ ข๎อความ...

แอบรัก กบั ปราณนต๑...!

อวัศ ยาหนา๎ ซดี เผือด ปากส่ัน โดยเฉพาะเมื่ออํานข๎อความตวั ใหญตํ รงหัว
บอร๑ด ท่ีสรุปเรือ่ งราวทง้ั หมดไวส๎ น้ั ๆ หากแตํได๎ใจความเป็นที่สดุ ...

‘ตํานานรกั โรแมนติกในนาราภทั ร หัวหนา้ สาวแฝงกายออนไลนจ์ ีบลกู นอ้ ง
หนุม่ ...!’

อวศั ยารูส๎ ึกหน๎ามดื วบู และโชคดที ป่ี ราณนต๑ย่นื มอื มาประคองไว๎ทัน เธอเงย
หน๎ามองเขา แลว๎ ได๎ยนิ เสียงเขากัดฟันกรอด...คําคําหน่งึ ถกู คํารามลอดไรฟัน
ออกมา...

‚พรบิ พราว!‛

เสียง ฮอื ฮาจากกลุมํ คนทีย่ นื มุงบอร๑ดอยํูท่ีดังขนึ้ อีกครงั้ เรยี กใหอ๎ วัศยาและ
ปราณนต๑หมนุ ตัวกลบั ไปมอง และพบวําพนักงานคนอืน่ ๆ พากนั แยกวงออกไปเพอ่ื
เปิดทางให๎คนทมี่ าใหมํ...สองคน

อวัศ ยากลืนนํ้าลายอยาํ งยากลาํ บากเม่ือสบตากับผ๎ูชายรํางสงู ในชดุ สทู สี
เทา ดวงตาสีดาํ สนิทลกึ ลํา้ ยากท่ีใครจะหยั่งไดว๎ าํ เขากําลังคดิ หรือรูส๎ ึกอยําง ไร...
ดวงตาที่เธอไมํไดเ๎ ห็นมาหนง่ึ อาทิตยเ๑ ตม็ ๆ นั้นทําเอาหัวใจอวศั ยาไหววบู อีกครั้ง

เธอรีบเมนิ มองไปทางอื่น...โกรธตัวเอง...ทัง้ ทีต่ ั้งใจแล๎วเชียววําให๎ต้งั สติ อยํา
หวั่นไหว...แตกํ ย็ งั เผลอจนได๎

‚ดูท่บี อรด๑ นั่นสิคะคณุ ลปิ ดา...‛ เสยี งพรบิ พราวทีย่ นื อยขํู า๎ งลิปดาดงั ขน้ึ

‚...พรบิ ไมอํ ยากเชอ่ื เลยวําจะโดนพี่อวศั ยาหกั หลงั มาตลอด ถงึ วาํ ทาํ ไม
พี่ณนต๑ถงึ ทง้ิ พริบ!‛ พริบพราวบีบนา้ํ ตา มองอวัศยาและปราณนตด๑ ๎วยสายตา
เหมอื นตัดพอ๎

‚...แลว๎ พริบกไ็ มํอยากเชอื่ ดว๎ ยวาํ พณ่ี นต๑จะหักหลงั คุณลปิ ดา เหน็ อยํูแท๎ๆ วํา
พี่ศยาคบกับคุณลปิ ดาอยูํ ทําไมถงึ ทาํ กันลงคะ?!‛

‚พริบพราว!‛ ปราณนต๑ขบกราม แลว๎ หันไปมองลปิ ดาอยาํ งกังวล ‚...มัน
ไมํใชอํ ยาํ งน้นั นะครับคณุ ลิปดา‛

พริบพราวก๎าวพรวดเข๎ามาดักหนา๎ ปราณนต๑ และไมํทนั ทีใ่ ครจะต้งั ตวั ฝ่ามือ
ของเธอก็ฟาดเผียะลงบนซกี หนา๎ ดา๎ นหนง่ึ ของเขาอยํางแรง...

‚จะแกต๎ วั อะไรเหรอ คนโกหก! หรอื จะโยนความผดิ ทกุ อยาํ งให๎พรบิ ก็ได๎ เอา
สิคะ!‛

ปราณนต๑มองพริบพราวเหมือนไมํเชือ่ สายตา...เขาไมอํ ยากเชื่อเลยวําผู๎หญงิ
ตัวเลก็ ๆ คนนี้จะเจ๎าแผนการอะไรไดถ๎ ึงขนาดน!ี้

‚ท้ังๆ ที่มีแฟนอยูแํ ลว๎ ทัง้ คํู แตคํ ุณสองคนก็ยงั ไปออนไลน๑จบี กัน...ทาํ กบั พรบิ
ไมํเปน็ ไร แตํทาํ กบั คุณลปิ ดาซึง่ เป็นถงึ เจา๎ นาย มนั ไมเํ กนิ ไปหรอกเหรอคะ!‛

อวศั ยาหน๎าชา เมอ่ื พรบิ พราวเสยี งดังขน้ึ เรอื่ ยๆ และเธอกับปราณนต๑ก็ตก
เป็นเป้าของสายตาทุกคํใู นท่นี น้ั ทมี่ องมาอยาํ งคาด โทษ...เธอรู๎สกึ วาํ ความอดทน
ของเธอหมดลง...

‚พริบพราว เธอ....‛

‚เลิกเลนํ ละครได๎แล๎ว...‛

อวศั ยาชะงกั เม่ือเสยี งของลปิ ดาเอยํ ขดั ข้นึ แบบกลั้วหวั เราะ ราวกบั วาํ
สถานการณ๑อันตงึ เครยี ดทเี่ กดิ ขึ้นในเวลานีเ้ ปน็ เพยี งเรอื่ งขบขัน เสยี เตม็ ประดา
และนนั่ ทําใหท๎ ุกสายตาหนั ไปมองเขาเป็นตาเดยี ว โดยเฉพาะอวัศยาและพรบิ พราว
ท่หี นั ไปอยํางงงงันเหมือนยงั ไมํเขา๎ ใจวําเขาหมาย ถึงใครกนั แนํ...

‚คุณนนั่ แหละ พริบพราว...‛ เขาย้ําพรอ๎ มด๎วยสายตาคมกรบิ ที่จ๎องพรบิ พราว
ซึ่งทําให๎พรบิ พราวหนา๎ แดงกํ่า เธอตกเป็นเปา้ สายตาของทกุ คนในทน่ี นั้ แทนทันที

‚อะ...อะไรกันคะ คุณลปิ ดา...‛

‚อยําคดิ วําผมเปน็ เด็กอนบุ าลเลยนะ...‛ วาํ แลว๎ ลปิ ดากเ็ ดินไปหน๎าบอร๑ด
โดยทุกคนพากนั แหวกทางให๎โดยไมํต๎องบอก เขาดึงกระดาษทเี่ ปน็ บทสนทนา
ระหวํางคุณแอบรกั กับปราณนตอ๑ อกมาชตู รงหน๎าพรบิ พราว...

‚...เกบ็ ของเลํนของคณุ ไปเถอะ แลว๎ คราวหนา๎ คราวหลังก็กรุณารู๎เวลํา่ เวลา
สกั หนอํ ย นม่ี ันเวลางาน...เรอื่ งสวํ นตวั ผมขอใหไ๎ ปคยุ กันขา๎ งนอก‛ แม๎น้ําเสียงจะ
ไมไํ ดเ๎ ครงํ เครียด แตรํ อยยม้ิ เหย้ี มเกรียมนัน้ ก็มผี ลทาํ ใหพ๎ รบิ พราวเกดิ อาการหนา๎
แดงแล๎วซดี สลบั กนั

‚คณุ ...คุณลปิ ดาจะปกป้องสองคนนนั้ อกี ทาํ ไมคะ คุณกาํ ลังถูกหลอกนะ
คะ!‛

‚ผม ไมํไดโ๎ งํหรอกนะ...คณุ เองก็รู๎อยเํู ตม็ อกวาํ เรื่องราวในบทสนทนาพวกนี้
มนั เกดิ ขนึ้ กํอนทที่ ั้งคณุ และผมจะเข๎ามาขอ๎ งเก่ียว...ถ๎าจะมใี ครทาํ ตัวเปน็ บุคคล ท่ี
สามไปแทรกกลางความรกั ของใคร คนคนนัน้ นําจะเปน็ เรามากกวํา!‛

คํา พูดของลิปดาเรยี กเสียงฮอื ฮาดงั ขึน้ ทันทจี ากทกุ คนทย่ี นื มุงอยํทู ตี่ าํ ง
วิพากษว๑ จิ ารณ๑กันเซง็ แซํ พรบิ พราวแทบจะร๎องกร๊ีดกบั เหตุการณท๑ ก่ี ลับตาลปัตร

‚ไมจํ ริง คณุ ลิปดาพดู แบบนไ้ี ดย๎ งั ไงคะ!‛

‚พรบิ พราว...ถา๎ คุณไมนํ กึ สนกุ ไปสวมรอยแทนอวัศยาให๎ปราณนตเ๑ ข๎าใจผดิ
สองคนนีเ้ ขาก็คงจะได๎คบกนั ต้ังนานแลว๎ ...แบบนีค้ ุณจะหาวําเขาหกั หลังคุณ หกั
หลังผมได๎ยงั ไง...ผมร๎วู ําคณุ เปน็ คนขีเ้ ลนํ แตํถ๎าทหี ลังอยากจะอําใครกต็ ๎องคิด
มากๆ กวํานหี้ นํอยนะ เพราะเลนํ แบบน้มี นั เกินไป คนอืน่ เขาเดือดรอ๎ น‛

พริบ พราวอา๎ ปากคา๎ ง หนา๎ ร๎อนฉําเหมือนถูกตบหน๎ากลางสายตาผค๎ู น
มากมาย...แตํลิปดาไมสํ นใจอาการ นน้ั เขากลับเดินเขา๎ มาตรงหน๎าปราณนตซ๑ ง่ึ ยืน
งงอยํู แลว๎ ย่ืนมือมาตรงหน๎า...

‚ดีใจด๎วยนะ ที่ตอนนไ้ี ด๎รคู๎ วามจรงิ สักทีวาํ คนทค่ี ณุ ออนไลน๑คยุ ด๎วยคือใคร
...‛

สายตาเขาหันไปจ๎องมองที่อวัศยา ซ่งึ ยนื เมม๎ ปากสนิทอยขูํ ๎างปราณนต๑ และ
พูดตํอดว๎ ยนํ้าเสยี งที่แหบลงเลก็ นอ๎ ย...

‚...ความรักของคณุ สองคน...นําประทบั ใจมาก‛

อวศั ยาร๎สู ึกเหมอื นหวั ใจถูกกระตกุ ด๎วยกระแสบางอยาํ งจากดวงตาสีดํา
สนทิ คนํู ัน้ แตกํ เ็ พียงแวบเดียว...เพราะอึดใจถัดมาเขากเ็ มินหนา๎ หนั กลับไปประกาศ
กบั ทกุ คน...

‚...กลบั ไปทาํ งานกนั ตํอเถอะ เราสนกุ กนั มามากพอแลว๎ ...ถ๎าใครอยากยนิ ดี
กับความรกั คใํู หมํในบริษัทกเ็ อาไวห๎ ลังเลกิ กนั กแ็ ลว๎ กนั นะ‛

วํา แลว๎ ลิปดากห็ ันหลังกา๎ วฉบั ๆ กลบั ไปทางห๎องทาํ งานของเขา...พรบิ พราว
ยืนหนั ซ๎ายหันขวาอยูทํ ํามกลางสายตาของ ทกุ คนทมี่ องมาอยาํ งสงสัย แล๎วในที่สุด

กต็ ัดสินใจเดินตามลปิ ดาไป เธอตามเขาทนั ขณะทีเ่ ขากําลังเปดิ ประตูจะกลบั เข๎า
หอ๎ งทาํ งานพอดี...

‚คุณลปิ ดาคะ!‛

ลิปดาชะงัก หนั กลบั มาหร่ตี ามองเธอ ถามด๎วยนาํ้ เสยี งราบเรยี บ...

‚ยังมอี ะไรตดิ ใจสงสยั อยอํู กี เหรอพรบิ พราว?‛

‚คณุ ลปิ ดาพดู อยาํ งน้ันได๎ยงั ไงคะ คุณลิปดาไปฟังใครเขาใสรํ า๎ ยพรบิ มา
ทาํ ไมถึงไมํเปิดโอกาสใหพ๎ ริบได๎ชแี้ จงบ๎าง ไปฉีกหน๎าพริบตอํ หน๎าทุกคนแบบนนั้
พริบจะทนสห๎ู นา๎ ใครๆ ทาํ งานอยํูทีน่ ตี่ ํอไปไดย๎ งั ไงคะ!‛ พรบิ พราวปลอํ ยโฮ ซกุ หนา๎
ลงกับฝ่ามือตวั เอง

แตโํ ชคร๎าย...ลิปดาไมใํ ชผํ ูช๎ ายที่แพน๎ ้าํ ตาผ๎หู ญงิ เขามองเธอด๎วยดวงตาเซง็ ๆ
...และรู๎ทัน

‚เอาเถอะ...ผมเข๎าใจวาํ คณุ อายมาก ถา๎ งน้ั ถา๎ คณุ คิดวําทนส๎ูหน๎าใครๆ ทีน่ ่ี
ตอํ ไปไมํไดแ๎ ล๎ว ผมกจ็ ะไมํร้งั คุณไวแ๎ ล๎วกัน‛

พริบพราวได๎ยนิ กส็ ะดงุ๎ โหยง หยุดร๎องไห๎ทันทแี ละพูดรัวเรว็ แบบล้ินแทบจะ
พันกัน...

‚พะ...พริบไมํได๎หมายความอยํางงั้น!‛

‚อ๎าว...‛ ลิปดาแกล๎งตหี น๎าซอื่ ‚...งน้ั หรอื กเ็ หน็ คณุ ร๎องหมํ ร๎องไหบ๎ อกวาํ ไมํ
อยากทนส๎ูหนา๎ คนในออฟฟิศน้ี ผมกอ็ ตุ สําหจ๑ ะสงเคราะหใ๑ ห๎ ถา๎ คุณจะลาออก

นอกจากจะไมยํ บั ยง้ั แลว๎ ผมจะจาํ ยคําชดเชยใหค๎ ณุ อกี 10 เดอื นเปน็ กรณพี เิ ศษ ถือ
วาํ ชวํ ยกัน‛

พริบพราวหน๎าเสยี ปากคอสั่นดว๎ ยกลัวจะตกงาน...

‚พรบิ ...พริบไมไํ ดค๎ ิดถงึ ขนาดจะลาออก....‛

‚อ๐อ งนั้ หรอื ...‛ ลปิ ดาแกล๎งพยกั หนา๎ ชา๎ ๆ กอํ นจะยิ้มเหีย้ มๆ ยืน่ หนา๎ เข๎ามา
จ๎องเธอ แลว๎ ลดเสียงลงเหลือแคํพอใหไ๎ ด๎ยินกนั แคํสองคน...

‚...ถา๎ งนั้ ทีหลงั ก็อยําพูดให๎ผมเขา๎ ใจผิดอกี ...ผมไมมํ ีนโยบายเหน่ียวรัง้ ผ๎หู ญิง
โรคจติ ใหอ๎ ยูํทํางานตํอซะด๎วยส!ิ ‛

วําแล๎วลิปดากเ็ ดินเข๎าห๎องทาํ งานไปดว๎ ยทํวงทาํ เหมอื นสบายอารมณ๑ ทง้ิ ให๎
พรบิ พราวยนื อา๎ ปากคา๎ ง และเมือ่ เขา๎ ใจวาํ คาํ วํา ‘ผห๎ู ญงิ โรคจิต’ ท่ีเขาพดู ถงึ
หมายถึงใคร เธอก็ได๎แตเํ มม๎ ปากกลั้นเสียงกร๊ดี อยูํตามลําพังตรงน้ันเอง...

‚ผมขอโทษนะครับ เปน็ เพราะผมแท๎ๆ‛

ปราณนต๑ เอยํ ข้นึ เปน็ คําแรก หลงั จากทที่ ้ังสองมาเดินเลํนเรอ่ื ยๆ อยทํู ี่
สวนหยอํ มด๎านหลังคอนโดของอวศั ยาในยามเยน็ ...ท๎องฟ้าเป็นสีสม๎ นกพริ าบนับ
รอ๎ ยบนิ เร่ียนํา้ ไปมานําดู...

อวศั ยาละสายตาจากบรรยากาศเงียบสงบนนั้ หันไปมองเจ๎าของคําพูด แลว๎
ก็เห็นเขายืนน่งิ ๆ มองเธออยํกู ํอนแล๎วดว๎ ยดวงตาแฝงรอยกงั วล...

‚ขอโทษทาํ ไม ไมํเกยี่ วกบั คุณสกั หนํอย‛ เธอยม้ิ ให๎เขาเหมือนปลอบ

‚บันทึก การสนทนาของเราทพี่ รบิ พราวเอาไปตดิ บอร๑ด ผมเปน็ คนไปแอบป
รน้ิ ทม๑ าจากคอมพิวเตอรข๑ องพี่ศยาเองครับ ผมเอาไปใหพ๎ รบิ พราวดู แตํไมคํ ิดวําเขา
จะแอบหยิบไปทาํ อะไรแบบน้ี ตอนน้ที กุ คนในออฟฟศิ กเ็ ลยรู๎หมดเลย‛ ปราณนต๑
เทาทา๎ ยทอยดว๎ ยทําทอี ดึ อดั อยาํ งรสู๎ กึ ผดิ

‚ฉนั ไมคํ ดิ อะไรหรอก...‛ อวศั ยาหัวเราะเบาๆ แลว๎ ทบุ ต๎นแขนเขาเบาๆ
เหมือนจะบอกให๎เขาอยํากงั วล ‚...ตอนนฉี้ นั ไมขํ ี้ขลาดเหมือนเม่ือกอํ นอกี แลว๎
ความจรงิ กค็ อื ความจริง ใครจะร๎ูก็ชํางเขา‛

คํา พดู นัน้ ทาํ ให๎ปราณนตค๑ อํ ยยม้ิ ออก เขารวบกําปน้ั เธอทที่ ุบแขนเขามากุม
ไวห๎ ลวมๆ แล๎วดึงเบาๆ ให๎เธอกา๎ วเขา๎ มาใกล๎...ดวงตานั้นพราวระยับแขํงกับ
แสงแดดยามเยน็ ทีส่ ะท๎อน กบั ผิวน้าํ

‚ครับ...ความจริงก็คอื ความจริง แล๎วทาํ ไมถงึ ไมยํ อมรบั ความจริงตงั้ แตํแรก‛

ปราณนตย๑ นื่ หน๎าเขา๎ มาใกลอ๎ ีกเพือ่ จ๎องตาเธอ...

‚กค็ ง...กลัวอกหักมงั้ ‛

‚ก็ถ๎าบอกซะต้ังแตํตอนนัน้ กไ็ มํอกหักหรอกครับ‛

อวศั ยาแปลกใจตัวเอง...ได๎ยินปราณนตพ๑ ูดแบบน้ี ใช๎น้ําเสียงออํ นโยนแบบ
นี้...แตทํ ําไมเธอกลบั ร๎สู กึ เฉยๆ หัวใจก็ยงั เต๎นเป็นธรรมดาอยูํในจังหวะเดมิ ไมํไดเ๎ รว็
ขึ้นหรอื วําสะดุดผดิ แผกไปแม๎แตนํ อ๎ ย...

ไมํ หรอก...คงเป็นเพราะเธออยํกู บั ปราณนต๑แล๎วสบายใจละม้ัง ก็เลย
สามารถฟงั เขาพูดหวานๆ ไดโ๎ ดยไมตํ อ๎ งตนื่ เตน๎ ให๎เหนือ่ ย...อวัศยาบอกตวั เองไป
อยํางนั้น

ปราณนต๑ ออกจะแสนดี เขาไมเํ หมือนผช๎ู ายคนอนื่ เขาคอื ผ๎ูชายท่ีเธอคดิ วํา
หาไมไํ ด๎อกี แล๎วในโลก...และทีส่ าํ คญั ตอนนเี้ ขาก็รกั เธอ อยํางทเี่ ธอรอคอยมาตลอด
แลว๎ น่ีนา...

‚นน่ั สนิ ะ...ไมํรูจ๎ ะมัวลีลาอยทูํ าํ ไม‛

‚แตํ ก็นั่นละํ ครบั ถ๎าพี่ศยาบอกรักผมจรงิ ๆ ตอนนั้น ผมอาจจะชอ็ คก็ได๎
เพราะไมเํ คยเหน็ เอะใจมากอํ นวําพ่ศี ยาจะชอบผม...บอกผมไดไ๎ หมครบั วําทําไม?‛
ปราณนตถ๑ ามยม้ิ ๆ ดวงตาสนี ้าํ ตาลใสของเขามองมาอยํางรอคอยคาํ ตอบ

อวศั ยายิม้ เรมิ่ ออกเดนิ ชา๎ ๆ แตปํ ราณนต๑ไมยํ อมปลํอยมอื เขาก๎าวตามและ
ยังคงกมุ มืออวัศยาอยอํู ยํางนัน้

‚คณุ คงจาํ ไมํได๎แล๎ว...เราเคยเจอกนั มากํอน‛

ปราณนตช๑ ะงกั เลิกคิ้ว...

‚...กํอน ท่คี ุณจะมาทาํ งานท่ีนี่ไมํนาน วันนน้ั ฝนตกหนัก ฉันว่งิ ทะเลํอทะลาํ
ออกมาตดั หน๎ารถ แล๎วคุณก็วิง่ เขา๎ มาชํวยควา๎ ตวั ฉนั ไว๎ เฉยี ดลอ๎ รถไปนดิ เดยี ว...‛
อวศั ยาหยุดเดินอีกครง้ั แลว๎ หนั ไปมองเขายิ้มๆ ‚...จําไมไํ ด๎ละํ ส‛ิ

ปราณนต๑หนา๎ แดง...เขาอ๎าปากคา๎ งอยูนํ าน กํอนที่คําพดู จะหลุดจากปาก
ออกมาแบบงงงนั ...

‚นะ...นนั่ ...น่นั พ่ศี ยาเหรอครับ!‛

‚ใช.ํ ..ฉนั เอง วําแล๎ววําคณุ ต๎องลืมหมด แยจํ ริง ฉนั สิ ออกจะจําไดแ๎ มํน...จาํ
ไดต๎ ้งั แตวํ ันแรกที่คุณมาแนะนาํ ตัวกบั ฉนั ทบ่ี ริษทั ‛ อวศั ยาพูดกลัว้ หัวเราะ ขาํ กับ
หนา๎ ตาตะลงึ งันของเขา แล๎วเธอก็ทาํ ทาํ จะหนั หลังเดนิ ตอํ หากแตํปราณนต๑กลับ
ควา๎ มือเธอกระตกุ ร้งั ไวเ๎ บาๆ...

‚เดีย๋ วครับ...‛

อวัศ ยาหนั กลบั มาตามแรงดงึ และอยํางไมทํ ันต้งั ตวั ...ราํ งสูงของปราณนตก๑ ็
โน๎มเข๎ามาใกล๎ จมกู โดงํ สวยของเขาอยํูในระดับสายตาเธอ และรมิ ฝีปากของเขาก็
ประชิดเข๎ามา...!

อวศั ยาสะด๎งุ เกรง็ ตวั หนีกํอนทร่ี มิ ฝปี ากเขาจะแตะถูกเธอ หากแตํสัมผัสจาก
ฝา่ มือของเขาท่ปี ระคองรง้ั ไว๎ท่ีบั้นเอวเธออยาํ งแผํวเบาทาํ ให๎หญงิ สาวไดส๎ ติ...เธอ
จะหนีเขาทาํ ไม?

หญิงสาวจงึ นง่ิ ...หลบั ตาลง รอรบั สมั ผัสจากริมฝีปากอนํุ ๆ ของปราณนต๑ท่ี
คํอยๆ แตะลงมาอยาํ งแผํวเบาบนรมิ ฝปี ากเธอ...

อวศั ยาปลอํ ยใจ...รับจบู ...จบู จากคนที่เธอหลงรักมาตลอด...มนั นาํ จะเป็น
จบู ท่หี วานฉ่ํา และทาํ ใหเ๎ ธอหวั ใจเตน๎ แรงอยาํ งมคี วามสุข...สินะ...

ใชสํ ิ...มนั นําจะเป็นอยํางน้นั ...แตทํ าํ ไม...

ทาํ ไมหัวใจถงึ เจ็บ...

ทาํ ไมน้าํ ตาถึงไหลออกมา...!

สมั ผัส จากน้ําตาเปียกๆ ที่ไหลมาเปอื้ นแก๎มโดยไมรํ ู๎ตวั ทาํ ให๎อวัศยาสะดงุ๎
ผละออกหํางจากปราณนตอ๑ ยํางเรว็ สองมอื เผลอผลกั อกกว๎างนั้นอยํางแรงจนเธอ
หลดุ ออกมาจากออ๎ มแขนเขา!

ปราณนต๑ยนื นงิ่ เหมือนอง้ึ ด๎วยความแปลกใจ...

ขณะ ทอ่ี วศั ยาไมํอาจกลนั้ สะอนื้ ไดอ๎ กี ตํอไปแล๎ว...เธอยกมอื ขา๎ งหน่ึงขึน้ กด
กระบอกตาเพอื่ ตั้งสติ อกี มอื กาํ แนนํ จนร๎ูสกึ วาํ เล็บจิกฝงั ลงไปทีอ่ ๎งุ มืออยํางแรง...

‚ขอโทษ...ปราณนต๑...ฉันขอโทษ...‛

แล๎วอวัศยากร็ บี หนั หลังกลับ เดนิ แกมว่ิงกลบั ไปทางคอนโดทนั ที...คงเหลือ
แตํเพียงปราณนต๑ทย่ี ืนนิ่งงันอยํเู ชนํ นนั้ เหมอื นลืมหายใจ...

จน กระทั่งรํางบอบบางของคนทเี่ พิง่ อยูใํ นอ๎อมแขนเขาเมอื่ ครํูลับสายตาไป
แลว๎ ชายหนมุํ จึงยกมือขึน้ ลบู หนา๎ แรงๆ แลว๎ ทรุดตวั ลงน่งั บนพนื้ หญา๎ นุมํ ...เกบ็
ความร๎ูสึกทง้ั หมดซํอนไวห๎ ลังฝ่ามือ ข๎างทก่ี ดปดิ อยํบู นเปลือกตานัน้ ...

มนั เกิดอะไรขึ้นกนั นะ...

อวศั ยาทรดุ ตวั ลงกบั พ้ืนหอ๎ งอยาํ งหมดแรงทันทีที่ประตหู ๎องปดิ ลง กนั้ เธอไว๎
จากสายตาของโลกภายนอก...ขณะท่คี วามรูส๎ กึ บางอยํางกลับไหลบําเขา๎ สใูํ จอยาํ ง
ท่ีไมํมีอะไรจะกัน้ ไวไ๎ ด๎อีก

ไมํ นาํ เลย...สมั ผสั ของปราณนต๑เม่อื ครูํมันเหมอื นจะยาํ้ ความจรงิ บางอยาํ ง
ให๎ กระจํางชดั ในหัวใจของอวัศยา เปน็ ความจรงิ ทเ่ี ธอพยายามจะไมํยอมรับมา
ตลอด...

เธอ รูท๎ นั ที ต้งั แตวํ ินาทที ี่ปราณนตจ๑ ูบเธอแลว๎ ไมมํ ีกระแสไฟฟ้าวง่ิ ผํานจากตัว
เขามาสํู ตัวเธอ...เธอรูท๎ นั ที ตัง้ แตทํ ี่หัวใจเธอไมํเตน๎ แรง...เธอไมํรส๎ู ึกถงึ ความ
ปั่นป่วน มึนชา และลํองลอยเหมอื นกับตอนท่ไี ดร๎ บั สิง่ เดยี วกนั น้ีจากผูช๎ ายอกี คน...!

เธอ ร๎ูแล๎ว การท่หี ัวใจเธอหวัน่ ไหวและเกดิ ความรูส๎ ึกปนั่ ป่วนตาํ งๆ นานา
ตอนทโ่ี ดนลิปดาจูบมันไมใํ ชเํ ป็นเพยี งเพราะวาํ นัน่ เป็นจบู แรกของเธอ ไมํใชํเรอ่ื ง
ธรรมดาที่เธอจะมีความรูส๎ กึ ตอบกลับกับจบู หน่งึ ไดม๎ ากมายขนาด นน้ั และไมํใชวํ ํา
สมั ผสั จากผชู๎ ายทุกคนจะทาํ ให๎ผูห๎ ญงิ หว่ันไหวไดเ๎ ทํากนั ...

ทุกอยาํ งมนั ขึน้ อยูกํ ับ...ความรู๎สึกท่เี ธอมตี อบกบั เจ๎าของสัมผัสนน้ั ตาํ งหาก...

เธอหวน่ั ไหว...เพราะเจา๎ ของสัมผัสนั้นคอื ลิปดา...

และ นาํ ตลกสน้ิ ดีที่เธอเคยคดิ วาํ เธอจะลมื เขา ลมื เรอ่ื งราวท้งั หมด และ
เรมิ่ ตน๎ ใหมไํ ด๎งาํ ยๆ...อวัศยาหัวเราะเยาะตวั เองทัง้ น้ําตาอยาํ งสดุ สมเพช...
ความรู๎สกึ เมอ่ื ครํมู นั บอกชดั วาํ เธอคงไมํมีวนั ลมื เขาได๎...

เธอ...รกั ลิปดามากขนาดนตี้ ัง้ แตํเมื่อไหรํกนั นะ...

พักร้อนแรก

ชาย หนุมํ ไมํได๎มองด๎วยซา้ํ เม่อื นว้ิ เรียวๆ ของเธอเลื่อนแผนํ กระดาษสขี าวมา
ตรงหน๎าเขา... สายตาของเขายงั คงจ๎องนง่ิ ๆ อยทูํ ใี่ บหน๎าของเธอเหมอื นกาํ ลงั
พยายามอํานความหมายในหนา๎ กระดาษวํางเปลํา...

‚พักร๎อน?‛ เขาเอํยขึ้นเปน็ คําแรก สัน้ ๆ เรียบๆ
‚คะํ ...‛ เธอตอบ ไมํแมแ๎ ตํจะมองหนา๎ เขา.. ลิปดาหัวเราะหยนั ตัวเองในใจ
บางทีเขาอาจจะไมนํ าํ สนใจเทาํ ทีท่ ับกระดาษบนโตะ๏ ทเี่ ธอกาํ ลงั มองอยอํู ยํางตั้ง อก
ต้งั ใจกไ็ ด๎
‚กว่ี ัน?‛
‚ทง้ั หมดทมี่ .ี ..‛
ลปิ ดาหัวเราะลึกๆ ในลาํ คอกับคาํ ตอบนัน้ อวศั ยาขมวดค้ิว เงยหนา๎ มองเขา
อยาํ งไมเํ ขา๎ ใจความหมายของเสียงหัวเราะนน้ั จนกระท่งั คําพดู ตอํ มา...
‚ไปฮนั นีมนู รไึ ง?‛
กระแสเลือดท้งั หมดไหลย๎อนขึ้นมาบนใบหน๎า...หญิงสาวเม๎มรมิ ฝีปากเป็น
เส๎นตรงอยาํ งไมํพอใจ...น่ีเขากําลงั รวนเธอใชไํ หม?
‚คงง้นั มง้ั คะ‛ เธอตอบรวนไปบา๎ ง

และคําตอบนนั้ ทําใหค๎ ิ้วเข๎มๆ ของผช๎ู ายตรงหน๎ากระตุกเขา๎ หากันทันที แวว
ตาเข๎มๆ ของท้งั คูจํ ๎องสก๎ู ันอยํางไมลํ ดละ และไมํมีใครยอมใคร

‚ไปฮันนมี นู จริงๆ หรือวําไมํอยากเจอหน๎าผมกันแน?ํ ‛

‚ฉนั คงไมลํ งทุนใช๎วันพักรอ๎ นท้ังหมดเพยี งเพอื่ จะหลบหน๎าคณุ ...แล๎วก็ไมํมี
เหตุผลให๎ต๎องหลบดว๎ ย‛ อวัศยาเชดิ หนา๎ พูดไปอยาํ งมนั่ ใจ...มีเพียงตวั เองคนเดียว
ทร่ี ว๎ู าํ ทงั้ ประโยคนน้ั โกหกท้ังเพ!

เธอ เองร๎ูอยํเู ต็มอก...สาเหตุที่เธอมาขอใช๎วนั พกั ร๎อนเปน็ คร้ังแรก และรวด
เดยี วหมดนก่ี ็เปน็ เพราะเธอต๎องการเวลาทําใจ...ตอนนเี้ ธอไมํม่นั ใจใน สภาพจิตใจ
ของตัวเอง และการเห็นหน๎าเขาอยูทํ กุ วนั ๆ กเ็ ป็นสง่ิ ที่ทรมานทส่ี ุด...เธอคงไมํมีวนั
ทําใจได๎ หากตอ๎ งสู๎หน๎าเขาไปเร่อื ยๆ แบบนี้ ทนดเู ขากบั จารวใี กลช๎ ิดกนั ...

และ ถา๎ หากเธอยังอยูํไปแบบนโ้ี ดยทีล่ มื ลปิ ดาไมํได๎...เธอจะมองหน๎า
ปราณนตไ๑ ด๎ อยํางไร ปราณนตไ๑ มมํ คี วามผิด เธอเป็นคนไปดงึ เขามาเกย่ี วข๎องกบั
เรอื่ งน้ตี ัง้ แตํแรก เพราะฉะนนั้ เธอกต็ ๎องรบั ผดิ ชอบกับสง่ิ ท่ตี วั เองทํา

ดงั นัน้ อวัศยาหวังวํา สิบหา๎ วันทเ่ี ธอหยุดไปพักสมอง จะทาํ ใหเ๎ ธอลมื ลปิ ดา
และตง้ั ต๎นใหมไํ ด๎ แตใํ นทส่ี ุดแลว๎ ถ๎าหากเธอยงั ไมสํ ามารถทําใจได๎ในระยะเวลาแคํ
นั้น เธออาจจะตอ๎ งตดั สินใจ...เปล่ยี นทีท่ าํ งานใหมํ

คําพูดของอวัศยาทําใหล๎ ิปดายิม้ มมุ ปากหยนั ๆ...

‚จริงสินะ...ผมจะไปมอี ิทธิพลอะไรกับคุณขนาดนน้ั ‛

หวั ใจเธอสัน่ คลอนเมือ่ ร๎สู กึ ถงึ แววนอ๎ ยใจบางอยํางท่ีแฝงอยใํู นคาํ พูดคล๎าย
ประชดประชนั ของเขา...แตกํ ็แคแํ วบเดยี ว...

หญงิ สาวดงึ ความเข๎มแข็งของตัวเองกลบั มา แล๎วรีบตัดบท..

‚ตกลงคณุ อนุมัตใิ ชํไหมคะ‛

คําพูดหว๎ นๆ ของเธอทาํ ใหล๎ ิปดายืดตัวข้ึน ละสายตาจากเธอ กม๎ ลงมอง
กระดาษตรงหน๎าเป็นครงั้ แรก แลว๎ คว๎าปากกา...

‚อ๐อ...แนํนอน มเี หตผุ ลอะไรทีผ่ มจะไมอํ นุมัติสิทธิอนั ชอบธรรมของคณุ ละํ ‛
แลว๎ เขากเ็ ซน็ ช่อื ลงในใบลาแผนํ น้ันอยํางรวดเร็ว...ราวกับวาํ หากชกั ชา๎ กวํานัน้ อีก
สักหนํอย ตัวเองจะเปล่ียนใจ

‚ขอบคณุ คะํ ...‛ อวศั ยาเอื้อมไปรบั ใบลากลับมา และวางซองสขี าวซองหนึ่ง
ไวแ๎ ทนท่ีโดยไมไํ ด๎พูดอะไร กอํ นจะหนั หลังกลับเดนิ ออกไปจากห๎องโดยเรว็ ...บังคับ
ตวั เองไมใํ หห๎ นั กลับไป มองเขา ไมใํ หเ๎ ดินเซ ไมใํ ห๎มอื ส่นั และไมํใหน๎ าํ้ ตาไหล...

หญงิ สาวสดู ลมหายใจลึกๆ เดนิ ไปย่ืนใบลากบั ฝา่ ยบคุ คล กํอนจะกลบั มาท่ี
โตะ๏ ทาํ งานเพอ่ื เก็บของ...และระหวํางนนั้ เสยี งเสียงหนง่ึ ก็ลอยตามลมมา...

‚เธอพกั ร๎อนซะเตม็ สตรมี แบบน้ี ฉนั กแ็ ยํส‛ิ

อวัศยาชะงกั มือ หนั ไปมองทางต๎นเสียง...

นิ ดายืนกอดอกอยํูขา๎ งๆ โต๏ะเธอ แม๎วาํ เจา๎ หลอํ นจะทาํ เปน็ เชิดหนา๎ ...
แตอํ วัศยาอดจะอมยม้ิ ไมํได๎เม่ือเห็นรอํ ง รอยความเก๎อเขนิ ในใบหนา๎ นั้น

‚ไมํดเี หรอ เธอจะได๎มีโอกาสโชว๑ฝีมอื เตม็ ท่ี จะไดเ๎ ล่อื นข้นั กับเขาซะท‛ี

นิ ดาหันมายํนหน๎า...การท่อี วัศยาไมเํ คยขาดไมเํ คยลาพกั ร๎อน มันกลายเปน็
ความเคยชนิ ของทุกคนในแผนกไปแล๎ว และถ๎าขาดเธอไปสกั คน นดิ าก็ไมํรวู๎ าํ มนั จะ
วํุนวายขนาดไหน...มหิ นําซ้ํา งานและลูกค๎าที่อวศั ยาเคยรบั ผิดชอบอยูํในมือ
มากมายกาํ ยกองก็จะตอ๎ งถูกโอน เฉล่ียไปใหค๎ นอน่ื ๆ ทํา...รวมทง้ั ตวั เธอด๎วย

แตทํ ่นี ิดามานี่...กไ็ มํใชจํ ะมาโวยเรอื่ งงานเปน็ ประเด็นหลักหรอก...

‚ถา๎ ฉันโดนยายพริบพราวทาํ เหมือนทีเ่ ธอโดน...ฉนั จะไมปํ ลํอยยายน่นั เอาไว๎
ให๎ลอยนวล‛

อวศั ยากระพริบตามองนิดาอยํางงงๆ...นิดาทําทาํ เคืองๆ เหลมํ องไปทางโตะ๏
ทาํ งานของพริบพราว ซึ่งวันนี้กม๎ หนา๎ ก๎มตาทํางานไมํพูดจากับใคร...เพราะอับอาย
จนสหู๎ น๎าใครไมํ ได๎ แตํทกุ คนก็เหน็ พ๎องต๎องกันวาํ คนอยํางเจ๎าหลํอนไมํนําจะอาย
ได๎นาน

‚...ยายนนั่ ควรจะเป็นฝ่ายไป ไมํใชเํ ธอ‛

อวศั ยาซํอนยมิ้ ...นี่เปน็ ครง้ั แรกหรือเปลาํ นะ ทน่ี ดิ าเขา๎ ข๎างเธอ...

‚ฉันไมไํ ด๎พกั รอ๎ นเพราะพรบิ พราวหรอก‛

‚อา๎ ว...‛

‚แคํรสู๎ กึ วําทาํ งานมาห๎าปี ไมํหยุดพักร๎อนเลยมนั กเ็ หมอื นเสยี สทิ ธิ...อกี อยําง
ฉันไมไํ ด๎กลับบา๎ นตาํ งจงั หวัดมานานแลว๎ ดว๎ ย‛ อวัศยายิม้ ใหน๎ ดิ าอยาํ งเป็นมติ ร...
เปน็ คร้ังแรก

‚เออํ ...แลว๎ เรือ่ งคณุ ลิปดา....‛ ดเู หมือนนิดาจะยงั ไมเํ ช่ือวําการลาพักร๎อน
เป็นคร้งั แรกในประวตั ิชวี ิตการทํางานของอวศั ยาจะมสี าเหตแุ คทํ ีเ่ จา๎ ตัวบอกจริงๆ

‚ก็ไมมํ อี ะไร เราไมํได๎เปน็ อะไรกันอยูแํ ล๎ว...เขาจะคบใครกช็ ําง‛ อวัศยารบี
ตอบส้ันๆ ไดใ๎ จความที่สดุ ‚...ขอบใจนะ สาํ หรับเรื่องท่เี อามาบอก แล๎วอีกสบิ ห๎าวนั
เจอกันนะ‛

เมือ่ อวัศยาตดั บท นดิ าจงึ พูดตอํ ไมอํ อก เธอแคํยกั ไหลํ แลว๎ เดินกลบั ไปท่ีโตะ๏
เพ่อื ทํางานตอํ อวัศยามองตามไปยมิ้ ๆ กอํ นจะหนั มาคว๎ากระเปา๋ ...เดินออกไปจาก
ออฟฟิศ

ยัง ไมทํ นั จะพน๎ ประตู ราํ งสูงราํ งหนงึ่ กก็ า๎ วมายนื ขวาง...อวัศยาเงยหนา๎ มอง
เห็นปราณนตก๑ าํ ลงั ยนื มองเธอสลับกับข๎าวของทเี่ ธอหอบหิ้วอยํูในมอื งงๆ

‚ไดย๎ นิ วําพีศ่ ยาจะพกั รอ๎ นเหรอครับ?‛

‚แหม...ฉนั พกั รอ๎ นแคนํ ี้ ลอื กระฉํอนกันไปท้ังออฟฟศิ เลยนะ‛ เธอหัวเราะ แตํ
ปราณนต๑ไมไํ ดข๎ ําไปดว๎ ย

‚ถา๎ เป็นเพราะเรื่องเมอื่ วาน....‛

‚ไมใํ ชํหรอก‛ อวศั ยารีบสาํ ยหน๎าปฏิเสธจนผมกระจาย ขณะที่เผลอหลบ
สายตาเขา...หารู๎ไมํวาํ อาการน้ันบํงบอกพริ ธุ ทท่ี ําใหป๎ ราณนต๑ตอ๎ งขมวดคิ้ว...

‚พศ่ี ยาครบั ...ผมขอโทษ เม่อื วานผมทําอะไรบํุมบาํ มไปหนอํ ย...‛

‚ก็บอกแลว๎ ไงวาํ ไมํใชํ‛

เธอเผลอกระชากเสียงหว๎ นๆ ทําใหป๎ ราณนต๑ชะงกั อวัศยาเองก็เหมือนจะ
รส๎ู ึกตวั เธอฝืนยม้ิ ...

‚เรื่องเมอ่ื วานฉันเองตาํ งหากทต่ี อ๎ งขอโทษ พอดีมัน...เอํอ...ตกใจนิดหนอํ ย
นะํ ‛

‚ถา๎ งน้ั ...ทาํ ไมต๎องพักนานขนาดนั้นด๎วยละํ ครบั พศ่ี ยาเคยบอกวาํ ถา๎ ทํางาน
มคี วามสขุ กไ็ มํร๎ูสึกวาํ อยากจะหยดุ พัก...แปลวาํ ตอนน้ีไมํมีความสขุ แล๎วหรือครับ?‛

สิ่งท่ีเขาพดู ตรงใจเธอเสียจนนาํ ตกใจ แตํอวศั ยายงั ฝนื หวั เราะเบาๆ กลบ
เกลอ่ื น...

‚ลืมไปแลว๎ นะเนี่ยวาํ เคยพูดแบบน้ันเอาไว๎...เอาเข๎าจรงิ คนเราก็ตอ๎ งมเี วลาท่ี
เหนอื่ ยหรอื เบอ่ื บา๎ งใชํไหมลํะ...‛ อวัศยาไมรํ ๎ูตวั วําขณะท่ีพูดนัน้ สายตาเธอเผลอ
เหลือบไปมองทางห๎องทาํ งานของกรรมการผูจ๎ ดั การแวบหน่งึ โดย อตั โนมัติ...และ
น่นั ไมํเลด็ รอดสายตาของปราณนตไ๑ ปได๎

ชายหนํุมเมม๎ ริมฝีปาก...

‚...พอ จะหยดุ ท้งั ทีก็เลยขอหยดุ ใหค๎ ๎มุ ซะหนอํ ย อีกอยําง ฉนั ไมํไดก๎ ลบั ไป
เย่ียมยายท่ตี าํ งจังหวัดตั้งนานแลว๎ ดว๎ ย...เสารอ๑ าทติ ย๑ วาํ งๆ คณุ จะตามไปเท่ยี ว
บา๎ นฉันก็ได๎นะ...‛

‚พี่ศยา...อยากให๎ผมไปจริงเหรอครับ‛ ชายหนมํุ มองเธอด๎วยดวงตาอํานยาก
...อวศั ยามองเขาอยาํ งหวน่ั ๆ ไมรํ ๎ูวาํ เขากาํ ลังคิดอะไรอยูํ...

‚ทําไมถามแบบน้ันลํะ‛

ปรา ณนต๑ถอนใจ แล๎วกเ็ ผยยิ้มออกมา...ทาํ ทีแปลกๆ ของเขาหายไป
กลับมาเป็นปราณนตผ๑ ๎ูยิม้ แยม๎ อารมณ๑ดีเหมือนเดิม อวัศยารส๎ู กึ โลงํ อก...ขณะท่ี
ปราณนต๑ย่ืนหน๎าเขา๎ มาพูดเบาๆ วํา...

‚ไมมํ ีอะไรหรอกครบั แคํอยากถามใหแ๎ นํใจกอํ น เพราะถ๎าผมไป...ผมอาจจะ
ถอื โอกาสขอพศ่ี ยากบั คุณยายเลยก็ได‛๎

อวศั ยาชะงกั กึก...

อาการนั้นทําให๎แววตาปราณนต๑วาบขนึ้ มานดิ หนึ่งเพราะความแนใํ จอะไร
บางอยาํ ง...แล๎วเขาก็กลบเกล่ือนมันเอาไว๎ ด๎วยการหวั เราะดงั ๆ

‚ผมลอ๎ เลนํ ครับ...พ่ีศยายงั ไมทํ นั อนญุ าตเลย ทะเลอํ ทะลําไปขอเด๋ียวจะโดน
ตะเพดิ กลับมาแทบไมํทัน‛

‚อืม...ถ๎างัน้ เอาไว๎โทรนดั กันอีกทนี ะ‛

‚ครับ...‛

อวัศยายิ้มให๎เขากอํ นจะหอบขา๎ วของเดินออกจากประตูออฟฟิศไป...

ทนั ทที อ่ี วัศยาลับสายตาไปแล๎ว แววตาของปราณนตก๑ ็เปล่ยี นไป มัน
เครงํ เครยี ดขึ้นดว๎ ยความคดิ บางอยาํ ง...เขาจะเชอ่ื ไดจ๎ ริงหรือวํา ปฏกิ ิริยาตอํ ต๎าน
อยาํ งรนุ แรงตอนทเี่ ขาจูบเธอเม่ือวาน...การพกั ร๎อน กะทนั หัน...และสายตามพี ริ ุธ
แปลกๆ ของเธอในยามที่พดู กับเขาเมอ่ื ครูํ มนั จะไมํไดเ๎ ปน็ สัญญาณบํงบอกอะไรสัก
อยาํ งเลย...

ปราณนต๑หนั มองไปยงั หอ๎ งทาํ งานของกรรมการผ๎จู ดั การบรษิ ัทอยํางเครยี ดๆ
...แลว๎ ตดั สนิ ใจทนั ที...

ลิปดาจอ๎ งเครื่องรางซงึ่ เปน็ แผนํ ไมเ๎ ลก็ ๆ เขยี นสลกั ไว๎ด๎วยตวั อกั ษรจีนสามตัวที่แปล
ความหมายไดว๎ ํา ‘จงลงจากคาน’ นน้ั อยํางนงิ่ งนั อยูนํ านเทําไหรเํ ขาก็ไมํร๎ูตัว...

เคร่อื งรางนีถ้ ูกบรรจุไวใ๎ นซองสขี าวที่หญงิ สาวคนเมื่อครวํู างเอาไวใ๎ ห๎เขา
กอํ นทเ่ี ธอจะผลุนผลันออกไป...

แวบแรกที่เปิดซองออกดูและเหน็ สง่ิ ทีบ่ รรจอุ ยูํภายใน...ลิปดาสารภาพวําเขา
เกือบจะกดั ลิ้นตวั เอง...

ทําไมผ๎หู ญิงคนน้นั ถงึ ได๎ใจร๎ายขนาดนีน้ ะ... !

เธอ เรียกเอาความรู๎สึกทุกอยํางที่เธอเคยให๎เขาคืนไป...ยังไมํพอ...เธอยงั
พยายาม จะเอาความร๎สู ึกของเขามาโยนคืนให๎ดว๎ ย พรอ๎ มๆ กบั เคร่อื งรางอนั น้ี...
เธอไมํเข๎าใจหรือไงนะ วําความรู๎สกึ มนั คืนใหก๎ นั ไมํได๎งํายๆ...

สง่ิ ที่เขาให๎เธอไปแลว๎ เขาจะเรียกคนื กลับมาไดอ๎ ยํางไร ?

มนั สายเกนิ ไปแลว๎ ...

ลปิ ดากาํ แผํนไม๎น้ันไวใ๎ นอ๎งุ มอื ...กาํ แนํนจนขอบคมๆ ของมันกดลงไปในเน้อื
เขารส๎ู กึ ถึงความเจ็บ...แตํมนั ก็สะใจดี

ชาย หนํุมปดิ เปลือกตาลง คิว้ เขม๎ นน้ั ยังกระตุกนดิ ๆ อยํางเครียดๆ...แตวํ ินาที
ถัดมาเขากต็ อ๎ งสะดง๎ุ เปดิ ตาข้ึนมากะทันหนั เม่ือใครคนหนงึ่ ผลกั ประตูหอ๎ งทาํ งาน
เขาเข๎ามา...โดยไมเํ คาะ

ลปิ ดาขมวดคิว้ อยาํ งงงๆ...เม่ือเห็นหน๎าชายหนํุมราํ งสูงผบ๎ู กุ รกุ ซึง่ บดั นก้ี ําลงั
ยืนมองมายงั เขาด๎วยแววตาเครงํ เครียดจรงิ จัง...

อาการแปลกใจของลิปดาปรากฎอยํเู พียงแวบเดียวเทํานน้ั กอํ นที่เขาจะ
หัวเราะลึกๆ ในลําคอ ถามออกไปวํา...

‚จะมายื่นใบลาพกั ไปฮนั นมี นู รไึ ง...‛

มอื ของอวัศยาลบู เบาๆ ลงบนพนื้ ผวิ ขรขุ ระของราวระเบยี งไม๎ สดู หายใจเขา๎
ลกึ ๆ เอากลนิ่ ไมป๎ นกับกลนิ่ ดนิ จางๆ ทีอ่ วลอยใูํ นอากาศเข๎าไปเต็มปอด...ความรสู๎ กึ

สดช่นื ข้ึนมาเลก็ น๎อย หญงิ สาวทอดสายตามองไปยังอาณาบริเวณของสวนสม๎ ท่ี
ทอดยาวไปจรดแนวทวิ เขาไกลสุด ตา และฉากหลังที่เป็นท๎องฟ้าสชี มพอู อํ น...

นานแคํไหนแล๎วที่เธอไมรํ ูส๎ กึ อบอํุนแบบน้ี...นหี่ รือเปลาํ ท่ีเขาวํากันวาํ บ๎าน
คอื ทีพ่ กั ใจ...

ในยามทหี่ วั ใจออํ นแอ...บ๎านคอื ทที่ ส่ี งบที่สุด

แมว๎ าํ เธอจะไมไํ ดใ๎ ช๎เวลาอยูทํ บ่ี ๎านมากนักตงั้ แตเํ ล็กจนโต อีกทงั้ บา๎ น ของ
เธอยามนี้กเ็ ปลี่ยนไปจนแทบจะจําภาพเกาํ ไมไํ ดก๎ ต็ าม...

‚เปน็ ไง...‛ เสียงพดู กลัว้ หัวเราะดังขน้ึ เบาๆ ขา๎ งตวั พร๎อมกบั สัมผัสอบอุํน
ของมอื เห่ียวๆ ทว่ี างพาดลงมาบนไหลขํ องเธอ...

อวศั ยาหันไปมองหญิงสูงวยั ทีย่ นื กอดคอเธอ มืออีกขา๎ งเทา๎ เอวดว๎ ยทวํ งที
ทะมดั ทะแมงยิม้ ๆ...

‚บ๎าน เปล่ยี นไปเยอะมาก ยายปลูกบ๎านใหมซํ ะใหญํ ปลกู สวนสม๎ จนโต
ขนาดนี้...ถ๎าคนขบั สองแถวไมยํ นื ยนั หนกั แนํนวํานบ่ี ๎านคุณ นายอรณุ เจา๎ แมํเงนิ กู๎
ช่อื ดังของอําเภอจริงๆ หนคู งคดิ วาํ ตัวเองมาผดิ บา๎ น หรือไมํก็คิดวาํ คณุ ยายขายทใี่ ห๎
ใครไปแล๎ว‛

ก็ จะไมํใหเ๎ ธอแปลกใจไดอ๎ ยํางไร เม่อื กอํ นบา๎ นนี้เปน็ เพยี งบ๎านไมส๎ องช้ัน
หลังเลก็ ๆ ท่ีต้งั อยกํู ลางสวนรกๆ กวา๎ งหลายไรทํ ค่ี ณุ ยายใหค๎ นเชําปลกู ผักผลไมไ๎ ป
ตามมตี ามเกิด...แตเํ ดยี๋ วนี้ พื้นที่สวนสารพดั พืชเหลํานนั้ ถกู แปรสภาพเปน็ ไรสํ ๎ม

กว๎างใหญํ และบา๎ นเลก็ ๆ หายไป ถกู แทนทด่ี ๎วยบ๎านไม๎สวยงามหลงั ใหญทํ ่ีตง้ั อยํู
บนเนนิ เตี้ยๆ มองออกไปเห็นอาณาบรเิ วณของไรไํ ดโ๎ ดยรอบ

ยายเธออา๎ ปากหวั เราะดังๆ กับคําพดู ของเธอ...

‚กแ็ กไมํยอมกลบั บ๎านมาเปน็ หลายปี...ดสู ิ กลับมาเห็นบ๎านตัวเองทีแลว๎
ถงึ กับชอ็ ค มันนาํ อายไหมละํ ‛

อวศั ยาแกล๎งคอ๎ นใหย๎ ายแล๎วหัวเราะเบาๆ

‚ยายสร๎างบ๎านใหญขํ นาดนี้ จะชวนพวกลุงป้านา๎ อาย๎ายครอบครัวกลบั เข๎า
มาอยูํด๎วยกันเหรอไงคะ‛

คุณ ยายเบป๎ ากแลว๎ สํายหนา๎ หวอื ...อวศั ยาหวั เราะ เพราะรดู๎ วี าํ หลงั จากลูกๆ
ของยายแยกครอบครวั ออกไปแล๎ว ก็ไมํมใี ครคิดจะกลับมาอยรํู วมกบั แมซํ ่ึงมี
ชอ่ื เสียงในเรอ่ื งของการ ‘เขมํนลูกสะใภ๎ หม่นั ไส๎ลูกเขย’ อยาํ งคณุ อรุณอีกเลย

คุณ อรุณเองกเ็ หมอื นจะร๎ดู ี...เธอเองกไ็ มตํ ๎องการใหเ๎ หลาํ สะใภแ๎ ละเขยที่
ไมํได๎ ดง่ั ใจเขา๎ มาวํนุ วายอยูใํ นบา๎ นให๎เสยี อารมณ๑ สเ๎ู อาหไู ปนาเอาตาไปไรแํ บบน้ี
สบายใจกวาํ ...

‚ถงึ พวกนน้ั มากราบออ๎ นวอนขอฉันอยูฉํ ันก็ไมํใหห๎ รอกยํะ ฉันกม๎ หนา๎ ก๎มตา
เก็บดอกเบ้ยี ของฉันอยตํู งั้ นานกวําจะมาสร๎างบา๎ นหลงั มหมึ า ขนาดน้ไี ด๎ ใครอยํา
หวงั มาชบุ มือเปบิ ‛

‚โอ๎โห...‛ อวศั ยาเลิกคว้ิ ทาํ ทาํ ขยาดๆ

แตํจูํๆ คณุ อรุณกห็ นั ขวบั มาจอ๎ งหน๎าเธอ สองมอื เห่ยี วๆ น้นั ยังประคอง
หนา๎ อวัศยาใหห๎ นั มาจ๎องตาอีกด๎วย...

‚...ยกเวน๎ แก...‛

‚คะ?‛

คณุ อรณุ จอ๎ งอวัศยาอยํางจรงิ จงั น้ําเสยี งท่พี ดู ประโยคตํอมาฟงั ดอู ํอนโยนลง
...

‚บา๎ นนี้ ฉันตง้ั ใจสรา๎ งเอาไวเ๎ ปน็ เรอื นหอให๎แก‛

อวศั ยาชะงกั อ๎าปากคา๎ งอยาํ งรบั ไมํทนั

‚คุ...คุณยาย?!‛

‚ใน หมํูลูกหลาน...ก็มีแตํแกท่หี วั เดียวกระเทยี มลบี ...ไมมํ ีพํอแมํคอยสร๎าง
เรือน หอเตรยี มไว๎ให๎ สมบัตพิ สั ถานอะไรก็ไมํมี...บ๎านนี้ ท่ดี นิ ท้งั หมดฉันเปลย่ี นเป็น
ชื่อแกหมดแลว๎ เผ่อื ฉันเป็นอะไรไป แกจะไดไ๎ มํตัวเปลํา‛

อวศั ยาร๎สู กึ เหมือนมกี ๎อนแข็งๆ มาจกุ ทลี่ าํ คอ...เธอพูดไมอํ อก ตั้งแตํเล็กจน
โต ภาพของยายคือผ๎ูหญิงสงู วัยท่ีมบี ุคลกิ แข็งๆ ไมํมีคาํ หวาน ไมมํ ีออ๎ มกอด...จน
หลายครัง้ เธอคิดวํายายเลีย้ งเธอไปตามหนา๎ ทเ่ี ทํานัน้ ...แตํวันนี้อวศั ยารูแ๎ ลว๎ วาํ มัน
ไมํใช.ํ ..

หญิงสาวนา้ํ ตาคลอ...สวมกอดยายเงียบๆ...

‚ขอบคณุ คะํ ...แตํยายไมตํ ๎องทําเพอื่ หนขู นาดนนั้ ก็ได‛๎

‚ไดไ๎ ง...ฉันไมํทาํ แล๎วใครจะทํายะ พํอแมํแกก็ไปเปน็ เทวดานางฟา้ กัน
หมดแล๎ว‛

อวศั ยาหัวเราะท้ังนา้ํ ตา...

‚โธํ...‛

‚ถา๎ ฉันไมทํ าํ ไว๎ อกี หนํอยฉนั ตายไปแลว๎ แกเกดิ แตํงงานไปกับคนไมรํ วย แก
ไมํตอ๎ งไปเชําห๎องรหู นอู ยเูํ ปน็ เรอื นหอหรอกเรอะ‛

คาํ พดู ของคุณยายบาดหัวใจอวัศยาจนเธอต๎องกัดรมิ ฝีปาก...น้ําเสียงทพ่ี ดู
ออกมาเหมอื นจะเยย๎ ตัวเอง...

‚ยาย...ไมตํ อ๎ งหวํ งเร่ืองนน้ั หรอกคะํ หนคู งไมํไดแ๎ ตํงงานงํายๆ หรอก‛

‚อ๎าว...‛ ยายรอ๎ งเสยี งหลง ดันตัวหลานสาวออกนิดหนึง่ เพื่อจะมองหน๎าให๎
ชัด ‚...นหี่ ายไปอยํกู รงุ เทพซะต้งั หลายปี อยําบอกนะวําแกหาแฟนไมํไดเ๎ ลยซัก
คน?‛

อวศั ยาถอนใจ...น่ียายเธอคดิ วาํ การหาความรกั ท่มี ันลงตวั มันงํายขนาดน้ัน
เลยหรือ...เอ หรือวาํ ของคนอน่ื มันงําย แตขํ องเธอมันยาก...

‚วําไง...แกมีแฟนกะเค๎ามง่ั รึเปลํา‛

หญิงสาวนิ่งไปอดึ ใจเหมอื นครํุนคิด...แลว๎ กต็ อบออกมาอยาํ งที่คิดวํานาํ จะ
ตรงความจรงิ ทีส่ ุด

‚ก็คง...มอี ยํูคนนงึ มงั้ คะ‛

‚คง...มีม้ัง...?! ตกลงตัวเองมแี ฟนรึเปลาํ ยังไมแํ นใํ จเลย‛

‚มีก็ไดค๎ ํะ‛

คณุ ยายขมวดค้วิ มองหลานสาวอยํางพิเคราะห๑ อวัศยาหลบสายตา...

‚แฟนแกเป็นใคร ทาํ ไมไมํพามาให๎ยายรู๎จักบ๎าง‛

‚ก.็ ..สุดสัปดาห๑นี้ถ๎าเค๎าวาํ ง เคา๎ ก็อาจจะมา‛ เธอพยายามตอบใหส๎ ้ันท่สี ุด
แตดํ ูเหมือนคุณอรุณจะไมํยอมลดละงํายๆ

‚เค๎าเปน็ ใคร?‛

‚ลกู นอ๎ งหนทู ี่ออฟฟิศคะํ ‛

คุณยายขมวดคิว้ ย่งิ ข้ึน...ไมํได๎เปน็ เพราะรว๎ู าํ แฟนของหลานเปน็ ‘ลกู นอ๎ งท่ี
ออฟฟิศ’ แตเํ ป็นเพราะน้ําเสยี งแปรงํ ๆ และอาการหลบสายตาน้ันตํางหากทีท่ าํ ให๎
คุณอรุณรส๎ู กึ ถงึ อะไรทผ่ี ดิ ปกติ

‚ไหน มองยายแล๎วบอกซิ...ทําไมต๎องทาํ ทําอึดอดั เหมอื นคนอมโลกด๎วย นแี่ ก
รักหมอนนั่ รึเปลาํ รึมีใครบงั คบั ให๎แกคบมันรึไง?‛

คาํ พดู ของยายเหมือนจะท่ิมแทงลงไปกลางใจของอวัศยาอกี แลว๎ เธอปกปดิ
ความรูส๎ กึ ไหวหว่นั บางอยาํ งเอาไวจ๎ ากสายตายาย และจากการยอมรับของตัวเอง
ดว๎ ยการสาํ ยหน๎าแรงๆ

‚ไมคํ ะํ ...! หนูรกั เขาสคิ ะ แอบรักเขามาตั้งนาน หนูเป็นคนจีบเขากํอนด๎วย
เรื่องอะไรจะตอ๎ งอดึ อัด หนมู ีความสุขจะตาย‛

หญงิ สาววําแลว๎ หันซา๎ ยหันขวา...ตดั บท...

‚หนหู ิวแล๎ว...ได๎ยินวําลูกมอื ของยายทาํ อาหารห๎าสบิ อยํางเลี้ยงตอ๎ นรับหนู
ไมใํ ชเํ หรอคะ ไปดูกํอนดกี วําวําตอนน้ีทาํ ไปถงึ คร่งึ รึยงั ‛ เธอแกล๎งทาํ เป็นตลก แลว๎
รีบผละไป...

คณุ อรณุ ไดแ๎ ตํยนื เทา๎ สะเอว ขมวดควิ้ มองตามหลานสาวไปอยาํ งไมํคลาย
ความสงสยั ...

ชํวง เวลาอาหารเย็นมอื ใหญํนน้ั แม๎วําอาหารที่วางเรยี งรายอยูํเตม็ โต๏ะจะนาํ
กนิ ขนาดไหน อวัศยากไ็ มํมีความร๎ูสึกอยากจะทานเลย เธอเลม็ น่ันนิดน่ีหนํอย และ
ใชว๎ ธิ ีเลนํ บทราํ เริง พดู มากๆ หัวเราะดังๆ เข๎าไวเ๎ พือ่ ไมใํ หย๎ ายสงั เกตเหน็ วําเธอ...กิน
ไมํลง

หลัง กนิ เสร็จและนงั่ คุยกับยายอกี พกั หนึง่ พอเป็นพธิ ี อวัศยาก็เดนิ กลบั เข๎า
มาในห๎องนอน ทนั ทที ีป่ ดิ ประตูลงกลอน เธอก็ตอ๎ งถอนหายใจออกมาอยาํ งเหนือ่ ย

ออํ นเป็นคร้ังแรก เรีย่ วแรงเหมือนจะหมดไปกบั การ ‘กลบเกลอ่ื น’ จนตอนนี้เธอรสู๎ กึ
ราวกบั เครื่องใชไ๎ ฟฟ้าทถ่ี าํ นหมด

หญิง สาวทง้ิ ตัวลงบนทนี่ อน...หลบั ตา...ทแี รกเธอคิดวาํ ตวั เองเหน่อื ยจน
อยากจะนอน แตํพอนอนจริงๆ แลว๎ กก็ ลับไมํอาจปิดสวติ ซค๑ วามคดิ อนั สับสน
วนุํ วายลงได๎

เธอ ยอมรับวํา ถงึ แมต๎ อนน้ีตัวเองกําลังนอนอยใํู นหอ๎ งนอนแสนสบายใน
บา๎ นสวยทีค่ ณุ ยายสรา๎ ง ขนึ้ ใหมํ แตใํ จกลบั อดคดิ ถึงเตียงนอนในห๎องสีทึมๆ ของ
ผ๎ชู ายคนหนง่ึ ซ่ึงเธออาศยั นอนอยํูเป็นสัปดาห๑ไมไํ ด๎...กลน่ิ ของหอ๎ งน้นั ยังติดตรึงอยูํ
ในความทรงจาํ และเรยี กความรู๎สกึ ปวดปรําใหเ๎ กดิ ขนึ้ ทก่ี ระบอกตา...

ป่านนเี้ ขาจะทาํ อะไรอยูนํ ะ เธอไมํอยแูํ ลว๎ เขาจะคดิ ถงึ บ๎างหรอื เปลาํ ...

ไมํหรอก...เขาคงจะควงผู๎หญงิ สักคนขึ้นมาอยํเู ปน็ เพ่อื น...บางทผี ห๎ู ญิงคน
น้ันอาจจะเป็น จารวี...

อวัศยาผดุ ลกุ ขึ้นนง่ั ทนั ทดี ว๎ ยความหงุดหงดิ !

เธอ จะไปคดิ ถึงลปิ ดาทําไม คนทเ่ี ธอควรจะคดิ ถึงคือปราณนตต๑ าํ งหาก...
ป่านนป้ี ราณนตก๑ ็คงจะกาํ ลังคิดถงึ เธออยํูเหมอื นกนั และคนอยาํ งเขาก็ไมํมีทางจะ
หาใครมาเปน็ เพอ่ื นแกเ๎ หงาแทนเธอด๎วย

อวศั ยาควา๎ โทรศพั ทข๑ ึน้ มา...กดเบอรไ๑ ปไดส๎ ามตวั แลว๎ ก็หยุด...วางมนั ลง
กลบั ที่เดมิ

อยําโทรเลย...เธอไมรํ ว๎ู าํ จะพดู อะไรกบั เขาในตอนนี้ และไมรํ วู๎ ํานาํ้ เสยี งของ
เธอจะแสดงพิรุธอะไรออกไปใหเ๎ ขาไมํสบายใจอีกหรอื เปลาํ

อวศั ยาถอนหายใจ ลกุ ข้ึนไปน่งั หน๎าคอมพิวเตอร๑...เพราะไมํรูจ๎ ะทําอะไรดี
แท๎ๆ เธอจึงลงมือเปิดคอมพวิ เตอร๑ ต้ังใจวาํ จะเชค็ อีเมลล๑แก๎เหงาเพราะต้ังแตํมเี รื่อง
วํุนวายเกิดขึน้ เยอะๆ เธอกไ็ มไดเ๎ ชค็ เมลล๑มาหลายวนั แล๎ว

หญงิ สาวเข๎าอีเมลล๑ โดยไมคํ ดิ จะสนใจโปรแกรมสนทนาออนไลน๑ทเ่ี ธอเคย
ตดิ มันเหลือเกนิ

อวัศ ยาไมแํ ปลกใจเทําไรนกั เมอื่ เหน็ วํามีอีเมลลเ๑ ข๎ามาในกลอํ งขอ๎ ความใหมํ
ของเธอประมาณสิบกวาํ อัน เพราะคิดวําสวํ นใหญกํ ค็ งจะเปน็ พวกเมลล๑ขยะ...แตํ
เมือ่ นวิ้ เรยี วของเธอคลิ กเข๎าไปดลู ิสต๑ข๎อความใหมเํ หลํานนั้ หญิงสาวกต็ อ๎ งขมวด
คิว้ อยาํ งงงๆ

กวําครง่ึ ของขอ๎ ความใหมํนัน้ เปน็ เมลลข๑ ยะจรงิ ...แตอํ ีกครงึ่ ...ประมาณ 5-6
อเี มลล๑นส่ี ิ ถกู สงํ มาจากแหลงํ เดียวกนั ...คนท่เี ธอไมคํ น๎ุ ช่ือมากอํ น...

[email protected]

และ ทุกขอ๎ ความไมรํ ะบุชื่อหวั ข๎อ...ข๎อความแรกถกู สํงมาต้ังแตเํ มือ่ เย็นวาน
ข๎อความอ่ืนๆ ตามมาเรอื่ ยๆ เป็นระยะ จนขอ๎ ความสดุ ทา๎ ย เพง่ิ ถูกสํงมาเมอ่ื ช่วั โมง
กอํ นหนา๎ น้เี อง!

ภาพย้อนแสง

ด๎วย ความอยากรู๎ หญิงสาวกดเมา๎ ส๑คลิกเข๎าไปในข๎อความลาํ สุดที่เพง่ิ ถูกสงํ
มาเมือ่ ชว่ั โมงท่ี แลว๎ ...แลว๎ ก็ต๎องยํนหวั คิ้วอีก.. เพราะสงิ่ ทีป่ รากฏอยํูในอีเมลลน๑ นั้ ก็
เปน็ ปรศิ นาพอๆ กบั ตัวเจ๎าของอเี มลล๑
มนั ไมมํ ีข๎อความอะไรเขียนอธิบายสถานภาพของผู๎ใชช๎ ื่ออเี มลลว๑ าํ
[email protected] นัน้ ส่ิงทบ่ี รรจอุ ยใูํ นอีเมลล๑ฉบับนนั้ มีเพียงแคํ...กลอน
บทหน่ึง...

…
It hurts to love someone
and not be loved in return,
but what is more painful

is to love some one
and never find the courage

to let that person know
how you feel.

...

หญงิ สาวกัดริมฝปี ากจนเจ็บเม่ืออํานกลอนบทน้นั จบ...ความหมายของมนั
กระทบสวํ นลกึ ของใจเธออยํางนาํ ขัน...

...สงิ่ ที่เจ็บกวาํ การไมํไดร๎ กั ตอบกลบั มา กค็ อื การทีไ่ มกํ ล๎าพอท่จี ะบอกไปวาํ
รกั ...

จรงิ สินะ ชีวติ ของเธอวนเวยี นอยกูํ บั ความรส๎ู ึกนีม้ าตลอด...ความเจ็บปวดจากการ
รกั ท่ไี มกํ ลา๎ บอก...และ...จากความรักทบี่ อกไมไํ ด๎

และ เกินจะห๎ามตัวเอง มือของเธอเลือ่ นเมา๎ สโ๑ ดยอตั โนมัติ ไปคลกิ ทีข่ ๎อความ
กอํ นหน๎าน้ัน...ทีถ่ ูกสํงมาจากคนคนเดียวกัน และพบวํามนั เป็นกลอนภาษาอังกฤษ
อกี หนึง่ บท...

…

Whenever I hear a beautiful sound

It’s your voice that I hear

Whenever I smell a beautiful scent

I know that you are near

Whenever I play a beautiful tune

The music we both share

Whenever I see a beautiful sight

I look to find you there

Whenever I have a beautiful dream

My night was shared with you

Whenever I think a beautiful thought

My memories are of you

‘Whenever I’

by Vicky Joy Nash

…

อวศั ยาเผลออมยิ้มออกมาโดยไมํรู๎ตวั ...ใครกันนะทีส่ ํงกลอนหวานขนาดนมี้ า
...

แม๎ เธอจะไมคํ ิดอะไรมากไปกวําคนคนนัน้ คงสงํ จะผดิ มาถึงเธอ เธอกย็ งั อดไมไํ ด๎ที่
จะรูส๎ ึกอบอุํนเมอ่ื ไดอ๎ ําน และก็อดไมํไดท๎ ีจ่ ะเปิดอาํ นข๎อความตอํ ไป

อี เมลลอ๑ ีกสี่ฉบบั ทเี่ หลอื จากบุคคลนิรนามผูน๎ นั้ ก็ไมํตํางไปจากสองอเี มลล๑
แรก เทาํ ไหรํ มนั บรรจเุ พียงบทกลอนหวานปนเศร๎า และไมํมีข๎อความใดๆ ทีจ่ ะ
นิยามตัวตนของผสู๎ ํงตามเคย

ขณะทอี่ วัศยากาํ ลังอาํ นอเี มลลเ๑ หลํานัน้ เพลินๆ เสียงโทรศพั ทก๑ ็ดงั ข้ึน...หญิง
สาวสะดุ๎งนดิ ๆ กอํ นจะรบี ลกุ จากเกา๎ อี้ ไปยกหู...

‚มหี นํุมโทรมาหาแนํะ...‛ เสยี งคณุ ยายดังมาตามสายซ่ึงพวํ งกันท้งั บา๎ น...

หัวใจอวัศยากระตุกนิดหน่งึ โดยอัตโนมัตดิ ๎วยความคาดหวังลึกๆ บางอยาํ ง...
เธอถามออกไปรวั เร็ว...

‚ใครคะ?‛

‚น่นั สิ ยายกอ็ ยากจะร๎เู หมอื นกัน...ขอยายฟังดว๎ ยไดไ๎ หมลํะ ยายจะไดร๎ วู๎ าํ
ใคร‛

‚คณุ ยายขา!‛

เสยี งคณุ ยายหวั เราะคิกๆ มาตามสาย กอํ นจะวางหไู ป อวัศยาจึงคอํ ยๆ
กรอกเสียงลงไปในโทรศัพท๑...

‚ฮลั โหล...‛

‚พศี่ ยาเหรอครับ...เปน็ ยังไงบ๎าง‛ เสยี งนุํมๆ เจอื แววย้ิมแย๎มของปราณนต๑ดัง
แววํ มา...

‚ปราณนตเ๑ องเหรอ...‛

‚ผมเองครับ...เอ...หรอื วําพ่ีศยานกึ วําเป็นใคร‛ แม๎น้าํ เสยี งนน้ั จะเปน็ ไป
ในทางหยอกล๎อเลนํ มากกวํา แตํมนั กลับทําใหอ๎ วัศยาหนา๎ เสยี ...โชคดีท่เี ขาไมํ
สามารถเห็นสีหนา๎ เธอผําน เคร่ืองโทรศพั ทไ๑ ด๎

‚เปลําหรอก...ก็แคํพูดไปอยาํ งนน้ั เอง‛

‚พศ่ี ยาอยูํที่นน่ั เป็นยงั ไงบ๎างครบั เหงาหรอื เปลาํ ...‛

‚ไมํหรอก...มเี ร่อื งคุยกบั คุณยายเยอะแยะเลย ไมํไดเ๎ จอกนั เป็นปีๆ คุยอีก
อาทิตยก๑ ค็ งไมจํ บ‛ อวัศยาพดู กลัว้ หวั เราะ

‚เมอ่ื ก้ีผมกไ็ ดค๎ ยุ กับคณุ ยายนิดหนงึ่ เหมอื นกนั ครบั ดูทาํ ทางคุณยายของพศ่ี
ยาจะคุยเกงํ ‛

‚หือ?...คุยอะไรกันบา๎ งเนยี่ ‛

‚ก็ ไมมํ ีอะไรมากหรอกครบั ...ทาํ นแคถํ ามผมวาํ ผมช่ืออะไร เปน็ ลูกเต๎าเหลาํ
ใคร ทํางานทีไ่ หน รจ๎ู กั พีศ่ ยาไดย๎ ังไง...เป็นอะไรกับพศี่ ยา...แล๎วก็...‛

‚พอแลว๎ ...พอ...‛ อวศั ยาหวั เราะ ปราณนต๑กต็ อบกลบั มาด๎วยอาการเดยี วกนั

‚...ทแ่ี ทค๎ ณุ กโ็ ดนซกั จนขาวไปหมดแลว๎ นเ่ี อง‛

‚ยงั หรอกครับ ยงั บอกไมหํ มด...‛

‚เหลืออะไรอีกละํ ‛

‚ตอนคณุ ยายถามผมวาํ เป็นอะไรกับพี่ศยา ผมบอกแคํวําผมเป็นลูกน๎องที่
บรษิ ทั ไมํไดบ๎ อกหรอกวําเราเปน็ อะไรกนั ...ผมกลัวคุณยายจะตหี วั เอา‛

อวศั ยาไมอํ ยากจะบอกปราณนต๑วาํ พดู แคํนั้นยายกค็ งจะร๎ูแล๎ววําเธอกับ
เขาเปน็ อะไรกนั เพราะเม่ือเย็นเธอเพ่ิงบอกยายไปเองวํา เธอมีแฟนเป็นลูกน๎องที่
บริษทั ..

แลว๎ ย่ิง ‘ลกู น๎องท่บี รษิ ทั ’ คน น้โี ทรมาหาเธอตอนกลางคํ่ากลางคืน ยายจะไมํ
ร๎เู ลยหรอื ไง ...คดิ แลว๎ กอ็ ดจะนึกคอํ นไมไํ ด๎ ทีเม่อื กบ้ี อกวาํ ไมรํ ู๎ใครโทรมา คุณยายน่ี
รา๎ ยจริงๆ แฮะ...

ปราณนตเ๑ ลาํ เร่อื งการทํางาน ไถํถามสารทุกข๑สกุ ดบิ ของเธออีกพกั ใหญํ
กํอนทเ่ี ขาจะตัดบท...

‚ผมกวนพ่ีศยาแคนํ ้ีแล๎วกนั นะครบั ...ถา๎ กวนนานกวําน้ีอีกนดิ ผมต๎องติดลม
แนํเลย‛

‚อมื ...ไปนอนเถอะ พรุํงน้ีตอ๎ งไปทาํ งานแตํเชา๎ อยาํ ให๎ลูกค๎าวาํ เอาได๎นะ‛

ปราณนต๑หวั เราะเบาๆ คิดในใจวาํ ตํอให๎สถานภาพเปลย่ี นไปยงั ไง เธอก็ยัง
ไมลํ ืมเรอ่ื งงานอยูํดี

‚ครบั ...ออ๎ เด๋ียวครบั ลมื บอกไปอยํางนงึ ‛

‚หอื ?‛

‚คดิ ถึงนะครบั ‛ น้ําเสียงนัน้ ทอดเบา หากแตหํ วานและจรงิ จัง

อวัศ ยาเม๎มรมิ ฝีปากเป็นเสน๎ ตรง...รส๎ู กึ ผิดขึน้ มาวบู หนึง่ ...พร๎อมคาํ ถามที่
ถาม ตวั เองวาํ แลว๎ เธอลํะ ได๎คดิ ถึงเขาบ๎างหรือเปลาํ ...หรอื ตอํ ใหค๎ ิดถงึ ความคดิ ถงึ
น้นั ก็มักจะถกู แทรกดว๎ ยภาพของผ๎ชู ายอีกคนหน่งึ เสมอๆ

‚พศ่ี ยาละํ ครับ...ลมื บอกอะไรผมไปบ๎างหรือเปลํา‛ เขาหัวเราะเบาๆ อยําง
อารมณด๑ ี

เธอร๎ูดวี ําเขาหมายถึงอะไร แตํสิง่ ที่หญงิ สาวคดิ วาํ ตัวเองจะสามารถพดู
ออกไปโดยทีไ่ มรํ ู๎สึกวาํ ตัวเองเป็นคนโกหกก็คอื ...

‚ฝันดีนะ...‛

ปลายสายเงียบไปสองสามวนิ าที กํอนทจ่ี ะพูดข้นึ อยํางราํ เริงเหมือนเดิม...

‚ขอบคุณครบั คนื นี้คงหลับฝนั หวานแนๆํ ...เทําน้ีนะครับ‛

แล๎วสัญญาณกต็ ัดไป...

อวศั ยาถอนใจ แลว๎ คํอยวางหโู ทรศัพท๑ลงบา๎ ง...แล๎วกเ็ ดนิ กลบั มานง่ั หนา๎
คอมพวิ เตอร๑ด๎วยทาํ ทางซมึ ๆ...แตทํ นั ใดท่ีสายตามองตรงหนา๎ จอ ความร๎สู ึกน้ันก็
ถูกแทนที่ด๎วยความแปลกใจ...

มอี ีเมลลฉ๑ บับใหมเํ ขา๎ มาในกลอํ งขอ๎ ความของเธอ...คงจะเป็นในชํวงที่เธอคยุ
โทรศพั ท๑กับปราณนตอ๑ ยนูํ ีเ่ อง...

อวศั ยาขมวดคว้ิ ด๎วยความสงสยั เธอคลิกเขา๎ ไปอาํ นข๎อความนั้น...คราวนี้
มนั เปน็ เพยี งประโยคสั้นๆ ทอี่ ํานแลว๎ อวัศยาตอ๎ งสดู ลมหายใจลึกๆ...ข๎อความนน้ั
เขยี นไวว๎ าํ ...

…

It will be great to

have you back here

in my arms.

…

มันคงจะดีจริงๆ

ทเี่ ธอจะกลับมาอยูทํ ี่นี่...

ในอ๎อมแขนของฉัน

…

อวศั ยาไมํรู๎วาํ ตวั เองคิดอะไร...ร๎แู ตวํ ําทุกอยํางมันราวกับเปน็ ไปโดยอตั โนมตั ิ
เมอ่ื เธอเปดิ โปรแกรมสนทนาออนไลนท๑ แี่ สนคน๎ุ เคยข้ึนมา แล๎วลงมือ add อเี มลล๑
[email protected] เขา๎ มาในลสิ ตร๑ ายชือ่ ทันที

และราวกบั วาํ คนคนนัน้ ก็กาํ ลังออนไลน๑รออยูํแล๎ว คําขอ add ของ เธอไดร๎ ับ
การตอบรับอยาํ งรวดเร็ว และชื่อของเจ๎าของอเี มลล๑ก็ปรากฎออนไลนอ๑ ยํูในลสิ ตข๑ อง
เธอทันที...อวศั ยาไมํ ลังเลท่จี ะคลิกท่ีชอ่ื คนคนนน้ั เพื่อเรม่ิ การสนทนา...

แอบรัก says: สวัสดีค่ะ

เธอ พิมพ๑ขอ๎ ความทกั เข๎าไป...แตํสง่ิ ท่ีตอบกลับมามแี ตํความเงียบ อวัศยานัง่
จอ๎ งหน๎าตํางขอ๎ ความทีเ่ ธอพิมพ๑ลงไปอยาํ งอดทนรอคอย...นาทีถดั มา...เสยี ง
สัญญาณก็ดังข้นึ บอกวํามีการตอบกลบั มาจากฝ่ายตรงขา๎ ม!

Silhouette says: นน่ั คณุ หรอื ...

อวศั ยาขมวดคิว้ อยํางสงสัยกบั คาํ ถามนัน้ ...แลว๎ รบี พมิ พ๑ตอบกลับไปทันที...

แอบรัก says: เรารู้จกั กันดว้ ยหรอื คะ...

Silhouette says: ไม่ครบั ...คงจะไมร่ ู้จักแนๆ่

แอบรัก says: ถา้ งนั้ คุณเปน็ ใครกนั ? แลว้ ทาํ ไมคณุ ถงึ ส่งอเี มลล์มาถึงฉนั ละ่
คะ?

Silhouette says: ผม...ขอโทษนะครับถา้ เปน็ การรบกวน

แอบรัก says: ฉันงงไปหมดแล้วนะคะ คุณเปน็ ใคร แล้วทาํ ไมคณุ จะต้องขอ
โทษดว้ ย

Silhouette says: เพราะว่าผมถอื วิสาสะส่งอเี มลลไ์ ปถงึ คุณ...

แอบรัก says: คณุ บอกว่าเราไมร่ ูจ้ กั กนั ถา้ งนั้ คณุ ไปเอาอีเมลลฉ์ นั มาจาก
ไหน แลว้ ส่งอีเมลล์มาหาฉนั ทําไม ชว่ ยอธิบายหน่อยจะไดไ้ หมคะ?

Silhouette says: ผม จําไม่ได้แล้วว่าไดช้ ื่ออเี มลลค์ ณุ มาจากไหน ผมคงจะ
ไปเหน็ มาจากทใ่ี ดทห่ี น่ึงในอินเตอร์เนท็ อาจจะเปน็ ชื่อทพ่ี ่วงรวมมากับเมลล์ฟอร์
เวิรด์ หรือจะเปน็ จากเว็บไหนทคี่ ุณเผลอไปท้งิ ชื่ออเี มลลไ์ ว้ ผมกจ็ ําไม่ได้...

แอบรัก says: แล้ว...?

Silhouette says: ผมมกั จะสง่ อเี มลลไ์ ปหาคนแปลกหนา้ ทผ่ี มชอบช่อื
อีเมลลข์ องเค้า...มันอาจจะเปน็ เพราะผมไม่รู้จะสง่ หาใครกไ็ ดม้ ั้งครบั

แอบรัก says: คุณเลือกสง่ มาหาฉนั เพยี งเพราะชอบช่ืออีเมลล์ฉันเทา่ น้นั
เหรอคะ

Silhouette says: ครับ...และไมเ่ คยคิดวา่ คุณจะใสใ่ จจน add ผมเขา้ มา
ในเอ็มเอสเอน็

แอบรกั says: ฉันชอบกลอนทค่ี ุณสง่ มาค่ะ

Silhouette says: ตามความเชอื่ ของผม มคี นอย่สู องประเภททีจ่ ะซาบซง้ึ กับ
บทกลอน...คอื คนมีความรัก กับคนอกหกั ...คณุ เปน็ ประเภทไหนหรือ?

แอบรัก says: อมื ...

Silhouette says: ตอ้ งคดิ นานเชียวเหรอครับคณุ

แอบรกั says: ฉันคิดว่าฉันคงเป็นทัง้ สองประเภทพร้อมๆ กันมง้ั คะ

Silhouette says: อมื ...คาํ ตอบน่าสนใจนะครบั : )

แอบรกั says: แตฉ่ นั ว่าคณุ น่าสนใจกว่า เพราะคณุ เปน็ คนสง่ กลอนพวกนน้ั
...คณุ เป็นประเภทไหนคะ

Silhouette says: คุณเปน็ ทง้ั สองแบบ สว่ นผม...ไม่เป็นทง้ั สองแบบครับ

แอบรัก says: คุณยอ้ นฉัน?

Silhouette says: เปลา่ นะครบั ..ผมกแ็ คช่ อบอา่ นกลอน แล้วก็อยาก
แบ่งปนั ให้คนอื่น แตไ่ มร่ จู้ ะสง่ ไปหาใครดี ผมกเ็ ลยเลอื กสง่ ไปตามชื่ออเี มลลท์ ผ่ี ม
เจอและประทบั ใจ...เผ่ือว่าจะมีใครชอบ เหมือนผมบา้ ง...แลว้ ผมก็เจอคณุ ไง

แอบรกั says: คุณไม่ได้มคี วามรัก ไม่ไดอ้ กหกั ?...งั้นคุณก็คงจะเปน็ คนโร
แมนติกมากๆ สินะ

Silhouette says: ก็พอตัวอยคู่ รับ : ) เอาละ่ ผมเลา่ เร่ืองผมไปแลว้ คุณเลา่
เรอ่ื งคณุ บ้างสิครับ ทาํ ไมคุณถงึ บอกวา่ คุณกาํ ลงั ท้งั มคี วามรกั แลว้ ก็ทงั้ อกหักไป
พร้อมกนั

แอบรัก says: ทําไมฉนั จะต้องบอกคณุ ดว้ ยนะ เราไม่ร้จู กั กันซะหนอ่ ย

Silhouette says: กเ็ พราะเราไมร่ ู้จกั กันน่ะสิครับ คุณถงึ ควรจะบอกผม
อยา่ งน้อยคุณก็จะไดป้ รึกษาผมได้ โดยทคี่ ุณไมต่ อ้ งอาย

แอบรัก says: คณุ รไู้ ดย้ ังไงวา่ ฉนั อยากจะปรึกษาคณุ

Silhouette says: ถ้าไมอ่ ยากจะพูดอะไรกบั ใคร คณุ คงไม่ add ผมหรอก
ใช่ไหมครบั

แอบรกั says: คุณเจา้ เล่ห์เหมือนใครคนหนง่ึ ทฉี่ ันรจู้ กั เลย

Silhouette says. ไม่หรอกครบั คนอย่างผมไม่เหมือนใคร และไมม่ ีใคร
เหมอื นแนน่ อน...วา่ แต่ว่า คณุ จะเริม่ เลา่ ไดห้ รอื ยังละ่ ครับ ผมอยากรจู้ ะแย่อยู่แลว้

แอบรัก says: ไม่นานมานี้ มีผชู้ ายสองคนเขา้ มาในชวี ิตฉัน..ฉันจะเรยี กวา่
มสิ เตอร์ P กับมิสเตอร์ L ก็แลว้ กันนะ

Silhouette says: โอเคครบั มสิ เตอร์ P กับมสิ เตอร์ L

แอบรัก says: เรือ่ งมนั เริม่ จาก...ฉนั แอบรกั มสิ เตอร์ P......

แล๎ วอวัศยาก็เร่ิมเลําเหตกุ ารณท๑ เ่ี กิดขนึ้ ในชํวงไมํก่ีเดอื นทผี่ ํานมานใ้ี ห๎ กบั
เพอ่ื นใหมทํ างอนิ เตอรเ๑ นท็ ฟัง...อยํางไมํเอะใจเลยวาํ เธอกําลงั หลวมตวั กระโจนลง
ไปในกบั ดกั ของใครบางคนเข๎าซะแล๎ว...

ทนั ที ท่ีเสรจ็ จากการไปปิคนคิ ปูเสอ่ื กินข๎าวกลางวนั กับคุณยายในไรํสม๎ เสร็จ
เรยี บรอ๎ ย อวศั ยากข็ อตัว โดยอา๎ งวาํ งํวงนอน แล๎วกว็ ิง่ จด๏ู กลับมาท่ีบ๎านไม๎หลังใหญํ
ปดิ ประตลู ็อคตวั เองไว๎ในห๎องนอน แลว๎ เปิดคอมพิวเตอร๑...

ระหวาํ ง รอใหเ๎ ครอ่ื งทํางาน เธอก็เงยหน๎ามองนาฬกิ าทต่ี ิดอยํูบนฝาผนงั มัน
บอกเวลาเทย่ี งตรงพอดี...เป็นเวลานัดหมายของเธอกับ คณุ ซลิ เุ อท...เงาของใคร
บางคน

เมอ่ื คืน อวัศยาคุยกบั เพือ่ นใหมํทางอนิ เตอร๑เน็ทคนนน้ั ตดิ พนั จนกระท่ังเวลา
ลวํ งเข๎า เชา๎ วนั ใหมํ แตํเธอกลับไมรํ ๎สู กึ งํวงเลยจนนดิ เดียว คูสํ นทนาของเธอก็
เชนํ กัน เขาต้งั อกตง้ั ใจฟงั เธอตลอดโดยไมเํ ปลย่ี นเรอ่ื ง และเธอก็เลาํ เร่อื งระหวาํ ง
เธอกบั ลิปดาและปราณนตใ๑ ห๎เขาฟงั ไปจนหมดเปลือก โดยมีคณุ ซลิ เุ อทโต๎ตอบ
แสดงความเห็นเป็นระยะ

และ เม่ือคืนเม่อื เห็นวาํ ดึกมากแลว๎ เธอกับเขาจงึ ตกลงกนั วําจะแยกย๎ายไป
นอน...โดยคุณซิลเุ อทนัดแนะเธอวําใหม๎ าเจอ กันเพ่ือคยุ ตอํ ในตอนเทย่ี งของ
วนั รุงํ ขน้ึ ซึ่งเขาจะมเี วลาคุยไดเ๎ พราะเปน็ ชํวงพักทานอาหารกลางวัน

อวัศ ยาตอบรับทนั ที เพราะเธอก็อยากจะคุยกับเขาตํอ...คงเปน็ เพราะเธอ
อยากจะระบายความรส๎ู กึ กับใคร สักคน และเธอบอกตัวเองไมไํ ดเ๎ หมอื นกันวําเหตุ
ใดเธอจงึ ไวใ๎ จเขา ทําไมถงึ ยอมเลําเร่ืองสวํ นตวั ให๎คนแปลกหน๎าฟังได๎ละเอยี ดละออ
ขนาดนัน้ ...

อมื ...คิดอกี ที เหตุผลอาจจะเป็นเพราะวํา เขาคอื ‘คนแปลกหนา๎ ’ น่ันแหละ

คนแปลกหนา๎ ท่ีไมรํ ๎ูจกั เธอ และไมมํ วี ันเอาความลับเธอไปขยายกบั ใครได๎...

เมอื่ อวัศยาออนไลนเ๑ ขา๎ ระบบสาํ เร็จ กเ็ ห็นคุณซิลุเอทออนไลน๑รออยูํกํอนแลว๎
...ข๎อความจากเขาปรากฎขน้ึ ทันที...

Silhouette says: มาแล้วหรอื ครับ ผมกําลงั รออยเู่ ชยี ว...นึกว่าคณุ จะไม่มา
ซะแล้ว

แอบรกั says: มาสิคะ...แหม ฉันสายไปแคส่ ามนาทีเอง

Silhouette says: นั่นสนิ ะครับ บางทอี าจะเปน็ ผมเองทีใ่ จรอ้ นไป : )

แอบรกั says: ใจร้อนเรอ่ื งอะไรคะ

Silhouette says: คอื เมื่อคนื ผมนอนคิดทบทวนเร่ืองท่ีคุณเลา่ มา...แล้วก็นึก
อยากจะถามคุณต่ออกี หลายอย่าง...

แอบรัก says: อะไรคะ

Silhouette says: จากท่ฟี ังคณุ เล่าเมือ่ วาน ดูเหมือนวา่ ตอนนี้คณุ กน็ ่าจะมี
ความสขุ ดีนน่ี า คุณไดม้ าลงเอยกับมสิ เตอร์ P ซงึ่ เป็นคนท่ีคุณแอบรกั มาต้ังแตแ่ รก
แล้วทําไมคณุ ถึงบอกวา่ ตวั เองยังอกหกั ...

แอบรัก says: ฉัน เองก็กาํ ลงั ถามคาํ ถามนนั้ กับตวั เองอยู่เหมือนกนั ค่ะ ท้งั ๆ
ทด่ี เู หมือนทุกอยา่ งมนั จะเปน็ ไปตามท่ฉี นั ฝนั ไวต้ ้งั แตแ่ รก แตใ่ นใจมนั กลับร้สู กึ
เหมอื นกบั ว่า อะไรๆ มันลว่ งเลยไปกวา่ จดุ นั้นซะแลว้

Silhouette says: หรอื ว่า คุณไมไ่ ดร้ กั นาย P แล้วเหรอครับ?

แอบรกั says: เขา เป็นคนดมี าก...เขาไมแ่ ตกต่างกับสิง่ ท่ีฉันเคยจินตนาการ
ไว้ว่าเขาน่าจะเปน็ อยา่ งนน้ั เขาเปน็ เหมือนท่ีฉันฝนั ไว้ทุกอย่าง...แตต่ อนอยูก่ ับเขา
ฉันก็ยงั ลมื ใครอีกคนไมไ่ ด้

Silhouette says: ถา้ ง้นั ผมวา่ ...คุณรกั มิสเตอร์ L คนทเ่ี ข้ามาทหี ลงั เข้าแล้ว
ละมงั้

แอบรัก says: คณุ กค็ ดิ อย่างน้ันเหรอ

Silhouette says: น่ันไง...พูดแบบนี้แสดงว่าคณุ เองก็เคยตอบตัวเองมาก่อน
แลว้ เหมอื นกนั ...ถา้ คณุ รกั มิสเตอร์ L ทาํ ไมคณุ ไมเ่ ลือกเขาละ่ ครบั

แอบรกั says: ฉันไมไ่ ด้อยู่ในสถานะที่จะเป็นคนเลือกคะ่ ...

Silhouette says: คณุ หมายความวา่ ไง?

แอบรกั says: เพราะหัวใจมิสเตอร์ L ไมไ่ ด้ว่างสาํ หรับฉนั ...เขามคี นทรี่ ักอยู่
แล้ว

Silhouette says: คนทร่ี ัก? ไม่นา่ ....

แอบรัก says: หอื ?...ไม่นา่ อะไรคะ

Silhouette says: เปลา่ ครับ

แอบรัก says: ไมน่ ่าเช่อื เหรอ...ทาํ ไมคะ คณุ รจู้ กั เคา้ รึไงถงึ ไดพ้ ูดเหมือนรู้
อะไร

Silhouette says: แหม..คุณกร็ ู้ ผมจะไปรูจ้ กั ได้ยังไงล่ะครบั ชอื่ จรงิ คุณก็ยงั
ไมย่ อมบอก บอกแคม่ ิสเตอร์ L

แอบรัก says: น่นั แหละคะ่

Silhouette says: เมอ่ื กคี้ ุณบอกเขามีคนท่รี กั อยูแ่ ล้ว เปน็ ใครหรือครับ แลว้
คณุ ร้ไู ด้ยังไง

แอบรัก says: เลขาส่วนตัวของเขาเองคะ่ ฉนั เพ่ิงรู้มาว่าเขาเคยเปน็ แฟนกัน
มาก่อนตอนสมยั เรยี น แต่เธอแตง่ งานไปกับคนอื่นซะกอ่ น...

Silhouette says: อ้าว ก็เธอแต่งงานแลว้ ?

แอบรัก says: ตอนน้ีเธอหยา่ กับสามีแล้ว และเขาก็ยงั รกั เธออยู่...ฉนั เห็นเคา้
สองคนกอดกนั กบั ตาตวั เอง

Silhouette says: ถา้ เคา้ ยงั รักกันอยจู่ ริงอย่างท่ีคุณว่า มสิ เตอร์ L จะมายงุ่
กับคุณทําไม

แอบรกั says: เพราะ ฉนั กเ็ ปน็ แคผ่ หู้ ญิงคนหนึ่งที่ผ่านเขา้ มาในชวี ิตของเค้า
...เหมือนผหู้ ญิงคน อนื่ ๆ มากมายท่เี คา้ เคยควง แล้วก็ผา่ นไป...แตไ่ ม่ใช่ตวั จริง...

Silhouette says: มิสเตอร์ L ของคุณทา่ ทางจะเจ้าชู้ไมเ่ บา...แตถ่ ้าเค้ามี
ผูห้ ญิงหลายคนอย่างทคี่ ณุ ว่า คุณจะรู้ไดย้ งั ไงว่าใครทเี่ ขาเหน็ ว่าเป็น ‘ตัวจรงิ ’

แอบรกั says: เพราะ เขาไม่เคยคบใครนาน...ยกเวน้ เลขาเขาคนนี้ เขารกั กนั
ต้ังแตส่ มัยเรยี น และถงึ วนั น้ี เธอผา่ นการแตง่ งาน ผ่านการหย่า มลี กู ติดสองคน แต่
เขาก็ยังคบเธออยู่...ถา้ เปรยี บเทียบเธอกบั ฉัน หรือกบั ผหู้ ญิงคนไหนก็ตามทผี่ า่ นเขา้
มาในชวี ิตเขา ชว่ั โมงบินมันก็ผิดกนั อย่างเห็นไดช้ ัด

Silhouette says: เพราะอย่างนีเ้ อง คณุ ถึงบอกว่าตวั เองอกหกั

แอบรกั says: ฉันบอกตวั เองวา่ ฉันจะต้องรกั มสิ เตอร์ P ให้มากๆ สมกบั ท่ี
เขาดกี บั ฉัน ส่วนเรอ่ื งทีผ่ า่ นมา ทมี่ ีบุคคลทสี่ ามเขา้ มาแทรกระหวา่ งเรา มนั ก็เปน็
เหตสุ ดุ วิสยั ไมใ่ ชค่ วามผดิ ของเขาเลย...

Silhouette says: คณุ ก็เลยทัง้ มคี วามรกั และอกหกั ไปพรอ้ มๆ กนั

แอบรกั says: คงงน้ั มงั้ คะ...ตอนน้ีฉันเลยหนมี าพักร้อน ไมอ่ ยากเจอใคร
ทัง้ น้นั ...รวมทง้ั มิสเตอร์ P...เจอเขา ฉันก็อดจะร้สู ึกผิดไมไ่ ด้

Silhouette says: รู้สกึ ผิดท่คี ุณโกหกความรู้สึกตวั เอง ซ่งึ กค็ ือการโกหกเขา
ด้วย?

แอบรัก says: อืม...

Silhouette says: อยา่ โกหกตัวเองเลยครับ...ถ้าไมร่ กั มสิ เตอร์ P แลว้ คุณก็
บอกเขาไปตรงๆ...ถา้ เขามารวู้ า่ คณุ แค่ ‘กําลงั พยายาม’ รักเขา เพียงเพราะวา่ เขา
เปน็ คนดี เขาคงไม่ดใี จแน่

แอบรัก says: ทาํ ไมคณุ พดู แบบน้ลี ะ่

Silhouette says: เพราะผมลองคิดว่า ถา้ ผมเป็นมิสเตอร์ P ผมคงไมด่ ใี จทร่ี ู้
ว่าคณุ รักผมเพียงเพอ่ื จะรับผดิ ชอบความร้สู ึกผม ท่ีคุณมาจีบผมก่อน...ทัง้ ๆ ทจ่ี ริงๆ
ตอนน้คี ุณก็ไม่ได้รักผมแล้ว

แอบรัก says: คณุ ซิลเุ อท!