แอบรักออนไลน์ by ร่มแก้ว

ปล.คุณกลัวทะเลเหรอคะ ทะเลสวยจะตาย...
ที่ คุณบอกวาํ อยากให๎ ใครคนทท่ี ําใหฉ๎ นั หายกลัวฝนมาชวํ ยทาํ ให๎คณุ หาย
กลัวน้ําทะเลบา๎ ง...อนั นฉ้ี ันดู แลว๎ คงไมํไดห๎ รอกคะํ เพราะอะไรรไู๎ หมคะ...

เพราะเขาคนนั้นกก็ ลัวทะเลเหมอื นกนั คะํ ...
เสียใจดว๎ ยนะคะ/ ฉนั เอง

From: [email protected]
To: [email protected]
Subject: ขอค๎านครบั

เม่อื ตะก้ี อํานอีเมลลค๑ ุณแลว๎ ตอ๎ งรีบวางชอ๎ น (ผมอยทํู บี่ ๎าน อํานเมลล๑ไป
ทานขา๎ วไปดว๎ ยครับ) แล๎วมาเขยี นตอบคณุ ทนั ที เพราะมบี างอยาํ งท่ีผมตอ๎ งรีบ
คัดค๎านคณุ อยํางเรํงดํวน

กเ็ รื่องทค่ี ุณบอกวาํ ‘การ คุยกนั แบบไม่เห็นหนา้ ค่าตา มันกเ็ หมือนใส่
หนา้ กากเขา้ หากนั ดีๆ น่เี อง ใครอยากจะหลอกอะไรใครก็ทําได้ท้ังน้นั จะพูดความ
จรงิ หรือยกเมฆข้นึ มาท้งั หมดกไ็ มม่ กี ฎกตกิ าอะไรจะมาตรวจสอบได’้

เรือ่ ง นจี้ ะจรงิ ไปได๎อยาํ งไรครับ ในเมือ่ คุณก็รด๎ู วี าํ ตอนนผ้ี มอยใูํ นมมุ
สวาํ ง คณุ รูจ๎ กั ผมดี รเ๎ู รอ่ื งของผมหลายอยําง ผมเองก็ไมกํ ล๎าและไมเํ คยคดิ ทจ่ี ะ

โกหกคณุ เพราะผมรูส๎ กึ เหมอื นกับวาํ คุณกาํ ลังมองผมจากทไ่ี หนสักแหงํ ใกลๆ๎ ตัว
ผมนีเ่ อง และผมร๎ูวาํ ผมคงโกหกคณุ ไมสํ ําเรจ็ ...ผมไมํอยใํู นฐานะท่ีจะใสหํ น๎ากาก
เข๎าหาคุณได๎เลยนะ ครับ

สวํ น ตวั คณุ เอง...ผมกภ็ าวนาเหลอื เกนิ วาํ ส่งิ ท่ีผมได๎รจ๎ู กั ตวั คณุ ผําน
ตวั อักษรท้ังหมดตั้งแตํคร้ังแรกท่เี ราคุยกนั จะเป็นตวั ตนของคุณจรงิ ๆ เพราะผมคง
รูส๎ กึ เหมือนกบั วําหวั ใจโดนทาํ รา๎ ยอยํางมาก ถา๎ หากพบวาํ คณุ ไมมํ ตี ัวตน หรอื ตวั ตน
ของคณุ ไมไํ ด๎เป็นอยํางทคี่ ณุ ทาํ ใหผ๎ มร๎จู ัก...

ผม คงไมํอาจบังคบั หรอื กดดันใหค๎ ณุ แสดงตัวให๎ผมรวู๎ าํ คณุ เปน็ ใคร
เพราะฉะนั้นผมกไ็ ด๎แตภํ าวนาครบั ...ภาวนาวําผมไดร๎ ๎ูจกั ตัวจริงของคณุ แอบรัก
ผํานตัวอักษรแล๎วตลอดเวลาหลายสัปดาห๑ที่ผาํ นมา และทงั้ หมดไมใํ ชกํ ารถกู
หลอกลวง

ออ๎ ... ผมเคยบอกคณุ หรือเปลาํ วาํ ผมชอบชือ่ อเี มลล๑ของคณุ มาก Love
in a mist ...รักในสายหมอก... มันฟังดโู รแมนติก แตํก็เหงาๆ เศร๎าๆ ยงั ไงไมํรูส๎ ิ...
และบางครั้ง มนั ก็ทาํ ให๎ผมใจหาย...

ความรักในสายหมอก...สักวนั คงจะจางหายไปใชไํ หมครบั

ตอบผมท/ี ปราณนต๑

From: [email protected]

To: [email protected]

Subject: รักในสายหมอก

ขอ ยํ้าวาํ คณุ นะํ ร๎ายจรงิ ๆ...คุณแยกตวั เองออกจากขอ๎ กลาํ วหา แลว๎
เพงํ เลง็ มาวําเปน็ ฉนั ฝ่ายเดียวท่ีซอํ นตวั อยํใู นมมุ มืด และมองคณุ ทยี่ นื อยใํู นทท่ี ่ีมีไฟ
สอํ งสวําง

คณุ จะคิดอยาํ งนนั้ ก็ได๎ สงิ่ ใดท่คี ณุ พยายามหลอกถามเก่ียวกับตวั ฉัน
และเจตนาของฉัน...ฉันไมตํ อบหรอก คะํ มสี ง่ิ เดียวทฉี่ ันยนื ยนั กับคุณได๎อยํางมน่ั ใจ
ท่ีสุดกค็ อื ...ฉนั เป็นเพียง ‘คนข้ีขลาด’ แตํไมใํ ชํ ‘คนหลอกลวง’ อยาํ งแนนํ อน...

แทน ที่จะคิดวาํ รักของฉนั จะจางหายไปเม่อื หมอกสลาย ทําไมคุณไมํ
คิดลํะคะวํา เมอ่ื ถึงวันทห่ี มอกจางไปแล๎ว คณุ อาจมองเห็นความรกั ของฉนั ได๎ชดั เจน
ข้นึ กไ็ ด๎...

From: [email protected]

To: [email protected]

Subject: เมือ่ ไหรํครับ

ดู เหมือนผมจะสลดั เร่อื งของคุณออกจากหวั สมองไมํได๎เสยี แลว๎ คณุ ร๎ู
ไหม หลังจากอํานเมลลฉ๑ บบั ทแ่ี ล๎วของคุณ คาํ ถามมากมายวนเวียนในสมองผม...

เมอื่ ไหรํทีห่ มอกจะสลาย และความรกั ของคุณทซ่ี อํ นตัวอยํหู ลังสายหมอกนน่ั จะมี
หน๎าตาเปน็ อยํางไร

และในเมือ่ ตอนนี้ผมยังไมํสามารถหาคําตอบดว๎ ยตัวเองได๎ ผมจึง
ปรึกษาเพ่อื นรกั ของผมไปพลางๆ กํอน เพอื่ นคนนช้ี ือ่ วาํ google ครับ 

ผมเพิง่ รจ๎ู ากกเู กิล้ วํา Love in a mist หรือ รักในสายหมอก น้ันเป็นช่อื
ของดอกไม๎..ผมเห็นหน๎าตาของเจ๎าดอกไม๎ดอกเลก็ ๆ น่นั แล๎ว สง่ิ ทที่ าํ ใหผ๎ ม
ประหลาดใจกค็ ือ...ผมพบวําดอก Love in a mist ทแ่ี สนจะโรแมนตกิ กลบั มีช่อื
เรยี กอีกชือ่ ทีแ่ ตกตาํ งกนั อยํางสดุ ข้วั วาํ Devil in a bush หรอื ...ปศี าจในพุํม
ไม๎

คณุ แอบรักครับ...บอกผมไดไ๎ หมวําคุณคือ ‘รกั ในสายหมอก’ หรอื วํา
‘ปีศาจในพุมํ ไม๎’ กนั แนํ...

ผมรอคอยคําตอบอยคูํ รบั / ปราณนต๑

ปราณนต๑ เงยหนา๎ จากจอคอมพิวเตอรเ๑ ม่อื รส๎ู ึกถึงมือของใครคนหน่งึ ทส่ี มั ผัสบาํ เขา
แรงๆ เมอ่ื หันไปมอง ก็เจอเพอ่ื นรักเพ่อื นแค๎นของเขายืนยิม้ ยิงฟันขาวรออยํูแล๎ว...

‚ฮั่นแนํ...สงํ อเี มลลไ๑ ปหลอกเดก็ อกี แลว๎ ‛

ปราณนตถ๑ อนหายใจเซง็ ๆ ใหก๎ ับสหี นา๎ กรุม๎ กรม่ิ ของรุจนท๑ ่ีมองมาอยาํ ง
หมายจะแซว

‚นน่ี ายอยําเอาพฤติกรรมตัวเองมาเหมารวมวาํ คนอื่นจะเปน็ ยังงน้ั ได๎
ไหม‛ เขาวํา โดยสายตายังจับไปที่หนา๎ จอคอมพวิ เตอร๑ รจุ น๑ยื่นหนา๎ เข๎ามาดบู า๎ ง
และเห็นขอ๎ ความวํา อีเมลล๑ถกู สงํ ไปเรียบร๎อยแล๎ว...

‚อยาก จะรจู๎ ัง คุณเลฟิ อนิ อะมสิ ต๑...รักในสายหมอกน่ีแกมีมนต๑ดอี ะไร
เสกให๎นายปราณนต๑ของเรากลายเป็นมนุษย๑คอมพวิ เตอร๑ไปได๎ วาํ งเม่ือไหรไํ มํ
ออนไลนก๑ เ็ ปน็ ตอ๎ งสํงเมลล๑...‛ รุจน๑ยมิ้ กริม่ แล๎วยนื่ หนา๎ เขา๎ มาถามโดยลดเสยี งลง
‚...ถามจรงิ เหอะ คยุ อะไรกัน?‛

‚น๎อยๆ หนํอย...เร่ืองสวํ นตวั ‛ ปราณนต๑เอามือยันหนา๎ เพ่อื นออกไป
หํางๆ อยํางหมน่ั ไส๎

‚เร่อื งสํวนตัว...‛ รจุ น๑ลากเสยี งลอ๎ เลยี น ‚...แหม... กเ็ พราะเป็นเร่ือง
สํวนตัวสวิ ะ ถึงอยากร๎ู ถ๎าเป็นเร่อื งงานของนายฉนั คงไมํอยากรหู๎ รอก ใครจะไปวาง
เฉยได๎ เหน็ เพ่อื นนัง่ หน๎าบานอยหูํ น๎าคอมพ๑...ใครเห็นหน๎านายตอนน้กี ต็ อ๎ งคิดวํา
นาย กาํ ลังมีความรกั ท้งั นนั้ ...รกั บนไซเบอรซ๑ ะดว๎ ย ทนั สมยั จริงว๎อย‛

ปราณนต๑ทําทําเดาะหมดั เหมือนเตรียมจะตั้นหน๎าเพอื่ น ฝ่ายนั้นหวั เราะ
แลว๎ เลื่อนเก๎าอ้หี ลบถอยหาํ งรัศมหี มัดไปนิดหนง่ึ

‚ดจุ รงิ วอ๎ ย...อะไรกัน เราอตุ สําห๑หวงั ดี จะมาชํวยเป็นนักสืบตามหาตัว
จริงของคณุ รักในสายหมอกนะเนีย่ ‛

คาํ พูดของเพื่อนทําให๎ปราณนตช๑ ะงกั ไปนดิ หน่ึง ขมวดค้วิ มองเพ่อื น...

‚วาํ ไงนะ‛

‚อา๎ ว...คยุ กับเขามาตั้งนาน นายไมเํ คยคดิ สงสัยอยากร๎ูเลยเหรอวาํ นาย
กําลังคุยอยํกู บั ใครอย‛ํู

ปราณนต๑ทําทําครํนุ คดิ แลว๎ สํายหวั ...

‚ใครจะไมํสงสยั ...ฉันพยายามถามแลว๎ แตเํ ขาไมํยอมเปดิ เผย‛

‚ป๊ดั โถ๎...ถามตรงๆ ใครมันจะยอมเปดิ เผยงํายๆ ละํ โดยเฉพาะอยาํ งย่ิง
คนทม่ี ีลับลมคมในขนาดนนั้ เพราะฉะน้ัน เร่ืองแบบนี้เราตอ๎ งสบื เอาเอง!‛

‚สืบ?...สืบยงั ไงลํะ‛

‚โธํ...มันตอ๎ งมวี ธิ ีสืบได๎สนิ าํ ไมงํ ้นั เคา๎ จะมตี ํารวจไซเบอรไ๑ ว๎ทาํ ไม เชื่อมอื ฉัน
เหอะ‛

ปราณนต๑เหลํมองเพ่อื นอยาํ งสงสยั ...

‚มาเสนอตวั แบบน้ีตอ๎ งการอะไรแลกเปลย่ี นหรอื เปลํา ถ๎าเปน็ แบบคราวที่
รา๎ นอาหารญป่ี ุน่ โนนํ ไมเํ อาแล๎วนะ‛

‚ที่มาเสนอตัวชวํ ยเหลอื กเ็ พราะอยากจะไถบํ าปเรือ่ งน้นั แหละวะ...ฉันรูว๎ ําทาํ
กับนายเกินไปหนํอย‛ รจุ นต๑ บบาํ เขาแรงๆ ปราณนต๑มองเพือ่ นอยํางยังไมํคํอยไว๎ใจ
ดีนกั

‚แลว๎ เรื่องลลิ ลี่ละํ ...เปน็ ยังไงบา๎ ง‛

คําถามของเขาทําใหร๎ ุจน๑ถอนใจยาว สํายหัว...

‚สงสยั จะไมมํ หี วงั ตง้ั แตํวันนัน้ เจา๎ หลอํ นก็ไมเํ ห็นมที ที ําอะไรเลย ฉันชวนไป
กินข๎าวก็ไมยํ กั วาํ งซกั ท‛ี

‚อาจจะยงํุ ๆ เร่ืองบ๎านอยูํกไ็ ด๎ ถา๎ อยากทาํ คะแนนจริงๆ นายก็ควรไปชํวยลลิ
ล่ีเรอ่ื งบ๎านของเธอ เธอคงกําลังตอ๎ งการทป่ี รกึ ษา‛

‚โอย อยํางฉันจะไปมคี วามร๎อู ะไรเรือ่ งน้ัน ฉันไมใํ ชวํ ศิ วกรเกาํ อยาํ งนายน‛่ี

‚มนั ไมํเกีย่ ว เพราะตอนนี้หน๎าทต่ี รวจสอบบา๎ นทร่ี ๎าวกเ็ ปน็ ของวศิ วกรท่ี
ปรึกษาท่ีฉนั แนะนํา ใหล๎ ิลลี่ไปแล๎ว ตอนน้ีทเี่ ธอต๎องการนาํ จะเปน็ ที่ปรกึ ษาด๎าน
กําลังใจมากกวํา‛

รุจนม๑ องมาทเี่ ขาด๎วยหางตา ทําทาํ ครนุํ คดิ ...

‚นายมนั เป็นพวกใสํใจ เขา๎ ใจแบบน้ีแหละนา๎ ผู๎หญงิ ถึงได๎ติดใจนกั ...บวกกับ
หน๎าตาแบบพระเอกมาเองของนายอีก ฉนั มนั กแ็ พท๎ ุกประต‛ู รุจน๑ทําทําครํา่ ครวญ
ซบหนา๎ ลงกับทํอนแขน ปราณนตห๑ ม่นั ไส๎ ทําทาํ จะลกุ ขึ้นเตะ

รจุ น๑เผํนหลบ แลว๎ ย้ิมราํ เหมือนเดิม...

‚แบบนไ้ี ง ฉันถงึ ตอ๎ งรีบชํวยสืบ ชวํ ยเชยี รน๑ ายกับรกั บนไซเบอรข๑ องนายให๎
สาํ เร็จโดยเรว็ จะได๎เป็นการกาํ จดั ศตั รูหวั ใจไปในตวั ‛

‚อ๎อ...‛ ปราณนตล๑ ากเสยี งยาว ชี้หน๎าเพ่อื น ‚...ที่แท๎ก็แบบนีน้ ี่เอง ไอเ๎ ราก็
สงสยั อยูตํ ัง้ นานวาํ ทําไมเพื่อนถึงมาแสดงทที าํ หวงั ด‛ี

กอํ น ท่ีปราณนตจ๑ ะเขา๎ ถงึ ตวั รจุ นแ๑ ลว๎ อัดสักปา้ บสองป้าบอยํางทต่ี ั้งใจ เสียง
โทรศพั ท๑บนโตะ๏ ทาํ งานเขาก็ดังขึน้ เสียกอํ น ปราณนตช๑ ้ีหน๎ารุจนห๑ ัวเราะๆ อยาํ งจะ
ฝากไว๎กํอน แล๎วยกหโู ทรศพั ท๑ขึน้ ...พบวาํ มนั เป็นสายจากรเี ซฟชั่นของออฟฟศิ

‚คณุ ณนต๑...เลิกงานแล๎ว จะออกมาหรือยังคะ มคี นมารอพบอยํตู รง
เคานเ๑ ตอร๑เนย่ี คํะ‛

‚มาพบผม? ลกู คา๎ หรือเปลาํ ครับ‛

‚จอยถามแลว๎ คะํ เค๎าวําเป็นเพอ่ื น...‛

‚เพ่อื น? ชํวยถามชอ่ื ให๎หนอํ ยไดไ๎ หมครับจอย‛ ปราณนตย๑ นํ หัวค้ิวงงๆ เพราะ
ปกติเขาไมเํ คยมีเพื่อนมาหาถงึ ทีท่ าํ งานแบบน้ี

‚รอเด๋ยี วนะคะ‛ แล๎วรีเซฟชน่ั สาวกก็ ดพักสาย ใหเ๎ ขาฟังเพลงระหวาํ งรอ
สวํ นตัวเธอก็หายเงียบไปอึดใจ กํอนจะสบั สายกลับมาและบอกวํา...

‚เธอบอกวําชอ่ื ...ร๎งุ ลดาคะํ ‛

หโู ทรศัพท๑แทบหลดุ จากมอื ปราณนต๑เดีย๋ วนนั้ ...

ปศี าจในพุ่มไม้

‘...บอกผมได้ไหมวา่ คณุ คือ ‘รกั ในสายหมอก’ หรือวา่ ‘ปีศาจในพุ่มไม้’
กนั แน่...’

อวัศยาอาํ นทวนประโยคนั้นซ้ําไปซ้าํ มาอยหูํ ลายคร้ัง แลว๎ ย้มิ กับตัวเอง
บางๆ...หวั ใจตน้ื ตันเปน็ สขุ อยาํ งไรบอกไมํถกู ...

หญงิ สาวร๎ูสกึ วาํ แมห๎ ลายๆ ประโยคของปราณนต๑ในอีเมลลท๑ ีเ่ ขียน
โต๎ตอบกันนน้ั จะแสดงถึงความสงสยั แตสํ ่งิ ทซ่ี ํอนอยภํู ายใน เธอสัมผัสไดถ๎ งึ ความ
เอาใจใสํ เชือ่ มั่น และคาดหวงั ที่เขามตี ํอคูสํ นทนาอยาํ งคณุ แอบรกั ...

อวัศ ยายอมรับวาํ การได๎อาํ นความคิดของเขาทีถ่ าํ ยทอดผาํ นตัวอกั ษร
มันกลายเปน็ กิจวตั รประจาํ วนั และกลายเป็นความสุขของเธอไปแลว๎ ...ทุกครัง้ ท่ไี ด๎
อํานข๎อความจากเขา เธอจะรสู๎ ึกวาํ ตวั เองได๎ใกล๎ชิดสนทิ สนมกบั ปราณนต๑ ในแบบ
ที่ใคร...หรอื แมก๎ ระทง่ั ผ๎หู ญงิ ท่ีช่ืออวัศยา...กไ็ มอํ าจทาํ ได๎

หญงิ สาวยิม้ กับตัวเองอกี ครง้ั กอํ นจะเปิดโปรแกรม word ขึ้น มาเพอื่ จะ
พิมพจ๑ ดหมายตอบ... มนั ตดิ เปน็ นสิ ัยเสียแล๎ววาํ ทุกครงั้ ที่เธอจะตอบจดหมายเขา
เธอจะไมํเขยี นตอบในอเี มลล๑ แตํจะใช๎วิธพี ิมพใ๑ น word แลว๎ คอํ ยก๏อปปขี้ ๎อความ ไป
แปะในอเี มลลแ๑ ลว๎ สงํ เพือ่ วาํ เธอจะมนั่ ใจไดว๎ ําถา๎ เคร่อื งคอมพวิ เตอรเ๑ กิดแฮงค๑
ข้ึนมาในเวลาท่เี ธอกําลงั พิมพจ๑ ดหมายถึงเขาอยํู ขอ๎ ความท่ีเธอพมิ พ๑ไว๎แล๎วจะไมํ

หายไป เธอจะสามารถกคู๎ นื มาได๎ ...ท่ีสาํ คัญ การพิมพใ๑ น word ทําใหเ๎ ธอสามารถ
เซฟขอ๎ ความทกุ อันทเี่ ธอสงํ ถึงเขาเก็บไว๎ไดอ๎ ยํางครบถว๎ น

สบิ นาทีถัดมา เธอก็พมิ พข๑ อ๎ ความเสรจ็ เรยี บรอ๎ ย หญิงสาวกดก๏อปปี้
ข๎อความท้งั หมด เตรยี มจะไปแปะในอีเมลล๑เพื่อสงํ แตจํ งั หวะนั้น กม็ สี ญั ญาณ
เตอื นวาํ มีจดหมายเข๎ามาในกลํองข๎อความอีเมลล๑แอดเดรสของบรษิ ทั ซ่ึงเป็นคนละ
อันกบั ที่เธอใชส๎ ํงเมลล๑หาปราณนต๑

อีเมลล๑แอดเดรสของบริษทั น้ี เป็นอเี มลลท๑ ีเ่ ธอเอาไวใ๎ ชส๎ าํ หรบั ตดิ ตํอกบั
ลูกคา๎ เพ่ือนรํวมงาน และโดยเฉพาะอยาํ งย่งิ ...เจ๎านาย

อวัศยามองช่อื เจา๎ ของอีเมลลท๑ เี่ พ่ิงเข๎ามาใหมํ แล๎วทาํ หน๎าเบ่ือๆ เม่ือ
พบวาํ มันมาจากลปิ ดา

เธอ กดคลิกเพ่ือเปิดอีเมลล๑อําน...มันเป็นข๎อความบรรทดั เดียว ส้ันๆ
หว๎ นๆ ได๎ใจความ อนั เป็นปกติวสิ ยั ของคนคนนี้...คนท่ีเธอสงสยั วาํ เขาอาจจะสอบ
ตกวชิ าเรยี งความ ตอนมัธยม จงึ เขยี นอะไรไดไ๎ มเํ คยยาวเกนิ หนง่ึ บรรทัด

‘สุดสัปดาหน์ ไี้ ปงานสมั มนาประจาํ ปสี มาคมบริษทั หลกั ทรัพยแ์ ทนผม
ได้หรอื เปลา่ ’

เจ๎า นายของเธอเพ่งิ เดินทางไปตํางประเทศเมอื่ วานน้ี และทุกครง้ั ที่เขา
เกิดมีธรุ ะอะไรกบั เธอตอนทเี่ ขาไมอํ ยเํู มอื งไทย เขาจะสงํ อีเมลลก๑ ุดๆ ดว๎ นๆ ไมมํ ี
เกริน่ นํา ไมํมลี งทา๎ ยแบบนม้ี าให๎เธอ อวัศยารนู๎ สิ ยั เขาดี ปว่ ยการจะไปถามอะไรให๎
มากเรือ่ งมากความ ถ๎าไมเํ ขา๎ ใจอะไรกถ็ ามพี่แจน เลขาของเขาจะร๎ูเรอ่ื งมากกวํา...

อวศั ยาจึงคลกิ ตรง reply แล๎วตอบกลบั ไปส้ันๆ งาํ ยๆ อยาํ งจงใจเชนํ กนั
...

‘สุดแลว้ แตเ่ จ้านายจะสัง่ เถอะคะ่ ’

วาํ แลว๎ อวัศยากย็ ม้ิ กร่มิ อยํางสะใจ กอํ นจะกด send สงํ ขอ๎ ความเป็นอัน
เรียบรอ๎ ย

ขณะท่ีอวัศยากาํ ลงั น่งั หมน่ั ไส๎ปนสะใจกับอเี มลลท๑ ต่ี ัวเองเขียนได๎ส้นั
ทีส่ ดุ ในชวี ิตอยํนู ัน้ เสยี งอินเตอร๑คอมบนโต๏ะทํางานก็ดงั ขึ้น...

‚ศยาจะ๏ เชญิ ประชมุ จ๎า ทกุ คนรออยํพู รอ๎ มแลว๎ ‛

อวัศ ยาสะด๎ุงเฮอื ก มองนาฬกิ า...พบวําเลยเวลาประชุมมาสองสามนาที
แล๎ว แล๎วเธอกต็ กใจเมื่อนึกไดว๎ ํายงั ไมไํ ด๎สงํ อเี มลล๑ทพี่ มิ พไ๑ ว๎แล๎วให๎ปราณนต๑ เลย
หญิงสาวรีบเปดิ อเี มลล๑ขน้ึ มาอยํางรบี ร๎อน...ขณะท่ีเสียงจากอินเตอรค๑ อมเรงํ มาอีก
...

‚ศยา...!‛

‚คะํ ๆ ขอเวลาสองนาท‛ี

แลว๎ อวศั ยากล็ กุ ล้ีลุกลน ก๏อปปข้ี อ๎ ความทเี่ ขียนถงึ ปราณนตจ๑ าก word
แปะลงไปในหน๎าอเี มลลอ๑ ยํางรวดเรว็ แลว๎ หลบั หหู ลบั ตากดปมุ่ send อยํางรีบร๎อน
กอํ นจะคว๎าแฟ้มลกุ ไปจากโต๏ะโดยไมํรอดูข๎อความวําสํงไปเรยี บร๎อยแลว๎ หรือไมํ...

และเธอนกึ ไมํถึงเลยวํา ความรบี รอ๎ นครั้งนนั้ จะนาํ ไปสํหู ายนะแท๎ๆ เลย
ทีเดียว...

ขณะ ท่ีชายหนุมํ กาํ ลังน่งั ขมวดควิ้ ลบู คาง เพงํ มองข๎อความสน้ั ๆ ห๎วนๆ ใน
อเี มลล๑ที่เพิง่ ไดร๎ ับมาเมือ่ ครํู แล๎วนึกสงสยั วาํ เขากาํ ลังโดนเจา๎ ของข๎อความนั้น
ประชดอะไรบางอยํางหรือเปลาํ กม็ สี ัญญาณเตอื นข้ึนมาวํามีอเี มลล๑อีกฉบบั ถกู สงํ
มาถงึ เขา...

ลปิ ดาดูช่อื ผส๎ู งํ ...อวศั ยา...แวบแรกเขาคิดวาํ อเี มลลอ๑ นั แรกทเ่ี ธอเขียน
มากุดๆ แควํ ํา ‘สดุ แลว้ แตเ่ จ้านายจะสั่งเถอะค่ะ’ นัน้ คงจะเป็นความผิดพลาด เธอ
จึงต๎องสํงอเี มลลย๑ า้ํ มาอีกฉบับหน่งึ แตพํ อเขาอํานช่ือหัวขอ๎ อีเมลล๑ ค้วิ เข๎มๆ นั้นก็
ตอ๎ งขมวดเข๎าหากันอกี ครัง้ ...

‘Subject: ปศี าจในพ่มุ ไม้’

เอ...ชื่อ หวั ข๎อน้ีมันไมเํ หน็ นาํ จะเกย่ี วอะไรกบั เร่ืองไปสมั มนาสมาคมฯ
เลยน่ีนา ลปิ ดากดหัวคิว้ ลงอกี กํอนจะคลกิ เขา๎ ไปอาํ นขอ๎ ความในหวั ข๎อปีศาจในพํมุ
ไม๎...และข๎อความยาวคร่ึง หนา๎ กระดาษนั้นก็ทาํ ให๎ลปิ ดาตอ๎ งนงั่ อํานดว๎ ยสหี น๎าครึง่
ยิ้มครง่ึ บง้ึ ไปจน จบ...

...............

‘รหู้ รอื เปล่า ปราณนต์ สาํ หรบั ฉันแล้ว มันไมแ่ ปลกเลยทด่ี อก Love in
a mist จะมีช่อื เรยี กอีกอย่างวา่ Devil in a bush เพราะ ความรกั ทชี่ มุ่ ชืน่

อ่อนหวานเหมอื นสายหมอกนั้น ในบางเวลามนั ก็อาจซอ่ นความร้ายกาจทีส่ ามารถ
ทาํ ลายหวั ใจคนใหเ้ จบ็ ปวดได้เหมือน ปศี าจที่ซอ่ นตัวอย่ใู นพมุ่ ไม้...คณุ วา่ ไหม

ฉันเช่ือวา่ คุณต้องเห็นดว้ ย เพราะคุณเองก็เคยเจอฤทธ์ิความร้ายกาจ
ของปีศาจในพุ่มไมม้ าแลว้ ไมใ่ ช่เหรอ

ส่วน ทคี่ ณุ ถามฉนั วา่ ฉันคือรกั ในสายหมอก หรือวา่ ปีศาจในพมุ่ ไม้กนั
แน่...แนน่ อนคะ่ ฉันกต็ อ้ งตอบวา่ ฉันคือความรักในสายหมอกนะ่ สิ ฉันยนื ยนั เหมือน
ท่ยี นื ยันตลอดมา วา่ ฉนั ไมเ่ คยมีเจตนาจะโกหกหรือหลอกลวงคุณ แต่ทฉ่ี ันไม่
เปิดเผยตัวออกมาก็เป็นเพราะความข้ขี ลาดของฉันเท่านนั้ ...ฉันเอง ก็กลัวจะโดน
ปศี าจในพ่มุ ไมท้ ําร้ายเอาเหมอื นกนั น่ี

ฉันยงั ไมเ่ ขม้ แข็งพอทีจ่ ะเปดิ เผยตวั ออกไปแลว้ ถกู หักอกหรอกนะ...

และถา้ คุณถามฉนั ต่ออกี วา่ แลว้ ‘เมื่อไหร’่ ฉนั จะเผยตวั ฉนั กจ็ ะตอบ
ว่า...เมื่อคณุ ตัดใจจากแฟนเกา่ คุณได้ และคิด ‘ชอบ’ ฉันข้นึ มาบ้าง ฉนั อาจจะกา้ ว
ออกมาจากท่ซี อ่ นของฉันกไ็ ด้...

แต่ ถ้าคุณคดิ วา่ คงจะไม่มวี ันนัน้ ...คุณก็อยา่ พยายามโน้มน้าวใหฉ้ นั
เปิดเผยตวั เสยี ใหย้ ากเลย นะ...เพราะฉันจะไมม่ วี นั ออกมาให้คุณสมน้าํ หนา้
แน่นอน

/ ฉันเอง’

...................

อืม... ลปิ ดาลูบคางดว๎ ยอาการครํุนคดิ เม่ืออาํ นจบ อึดใจถดั มา ริมฝีปาก
ไดร๎ ปู สวยตามแบบผู๎ชายน้นั กค็ อํ ยๆ โค๎งเปน็ รอยยมิ้ จางๆ ทม่ี มุ ปาก กํอนจะคล่ี
กว๎างข้ึนเป็นอาการยมิ้ เต็มที่อยํางเข๎าใจเรอื่ งทงั้ หมด...

ชายหนุมํ สํายหัว แล๎วก๎มหน๎าลงซํอนรอยยิม้ ทเ่ี กนิ จะกลั้นน้ัน ถอนใจ...

อวัศ ยา...เห็นทีเขาจะต๎องเตือนเธอเสยี แลว๎ วําเวลาจะสํงอเี มลล๑ถงึ ใคร
ควรจะตอ๎ งเช็คช่ืออเี มลลแ๑ อดเดรสของผร๎ู ับให๎ดกี ํอนจะกดสํงทกุ ครง้ั ...จะได๎ ไมเํ กดิ
กรณีสํงอเี มลลผ๑ ดิ แบบข๎ามทวปี เชนํ น้อี กี !

อัน ท่ีจรงิ แลว๎ มันเป็นเวลานบั ครั้งไมํถว๎ นทเี่ ขากบั เธอมานัง่ กันอยํลู าํ พงั ใน
รา๎ นอาหาร บรรยากาศดีๆ แบบน้ี แตํครงั้ น้กี ลับเปน็ ครัง้ แรกทปี่ ราณนตร๑ ส๎ู ึกอึดอดั ...

เขา คลึงข๎อนว้ิ ของตวั เองไปมา มองอาการนิง่ งนั ของผูห๎ ญงิ ทนี่ ่ังอยูํตรง
ขา๎ มอยาํ งลาํ บากใจ เปน็ เวลาหลายนาทีแล๎วท่ีเธอไมํยอมพูดอะไร เหมือนจะรอให๎
เขาเป็นฝ่ายเริ่มต๎น...ท้งั ๆ ท่ีเธอเปน็ ฝา่ ยมาหาเขา...

และในทีส่ ุด เขาก็เป็นฝ่ายอดรนทนไมไํ ด๎...

‚รง๎ุ ...‛ ปราณนต๑ฝนื ยิ้มออกไปพยายามให๎ดเู หมือนปกติท่ีสุด ‚...มาหา
ผมมธี ุระอะไรหรอื เปลาํ หรอื วาํ อยากจะเลนํ หุ๎น?‛

ร๎งุ ลดาเงยหน๎าขนึ้ จากอาการมองมอื ตวั เอง ค้ิวเรยี วสวยนน้ั ขมวดให๎เขา
ในดวงตามแี ววตดั พ๎อ...

‚ณนตค๑ ดิ วาํ ร๎ุงมาเพราะเรื่องน้นั จริงๆ นะํ เหรอ‛

ปราณนตเ๑ มนิ สายตาไปเสียจากดวงตาเศรา๎ เปิดเผยความร๎ูสึกนน้ั ...

‚ผมจะไปร๎ไู ดย๎ ังไง นึกไมอํ อกวาํ คณุ จะมีธรุ ะอะไรกับผมอีกนอกจากเรอื่ ง
น‛้ี

‚ระหวาํ งเรา ไมเํ คยมีเร่ืองงานไมใํ ชํเหรอ...มันเปลยี่ นไปตง้ั แตํเมื่อไหรํ
เหรอณนต‛๑

เสยี งคาดคนั้ นน้ั ทําให๎ปราณนตอ๑ ยากจะตอบไปนัก...เมอื่ คุณเปลี่ยนใจ
ไปรักคนอื่นไงละ่ ...แตํสิ่งทป่ี ราณนตเ๑ อํยออกไปมเี พยี ง...

‚ผมถามจรงิ ๆ เถอะ รง๎ุ ยังคิดวํามอี ะไรเหมือนเดมิ อีกหรอื ?‛

‚ณนต๑...รงุ๎ ขอโทษ‛ เสยี งเธออํอนเบาและสนั่ เครอื ‚...ความจรงิ ทีร่ ุ๎งมา
หาณนตก๑ ็เรอื่ งน‛ี้

ปราณนต๑หันไปมองหน๎าเธอตรงๆ รุ๎งลดามีทําทอี ดึ อัดไมํสบายใจ...

‚...รุ๎งอยากถามณนตม๑ านานแล๎ว วนั นน้ั ...ณนตไ๑ ปงานวนั เกิดคุณองศา
ทาํ ไม‛

‚คุณมาถามผมเรือ่ งแคํน้ีนํะเหรอ?‛

ปราณนต๑จอ๎ งรง๎ุ ลดาเตม็ สายตา และเธอจงึ คอํ ยเปิดเผยเจตนาทีแ่ ท๎จริง
ออกมา...

‚ผห๎ู ญงิ ท่ีคณุ พาไปงานวันนัน้ ...แฟนใหมคํ ณุ เหรอ‛

‚คุณ ถามทําไม...เขาจะเป็นหรือไมเํ ป็นอะไรกบั ผม หรอื ผมจะรู๎สึกยงั ไง
กับเขา คณุ ตอ๎ งสนใจดว๎ ยเหรอ ปกติคณุ กไ็ มเํ คยสนใจความรส๎ู กึ ของผมอยํูแล๎ว‛

‚ณนต๑...! ร๎งุ รว๎ู าํ ณนตโ๑ กรธรุ๎ง...ทร่ี ๎งุ มาวนั นก้ี ็เพราะไมํสบายใจที่เห็นคณุ
ประชดรงุ๎ ด๎วยการควงผู๎หญงิ คนอื่นมาให๎เห็น เพราะความจริงมันกท็ รมานรงุ๎
เหมอื นกนั พอเหน็ ณนต๑กับคนอื่น..วนั น้ัน ร๎งุ รต๎ู วั เองวาํ ความจริงรุ๎งกย็ งั ลืมณนต๑
ไมํไดห๎ มดใจเหมือนกนั ‛

‚รง๎ุ !‛

ปราณนต๑มองนาํ้ ใสๆ ทเี่ อํอคลอในหนวํ ยตาสวยของผห๎ู ญงิ คนที่นงั่ อยูํ
ตรงข๎ามเขาด๎วยความฉงน...

‚ความจรงิ เรากค็ บกนั มาต้ังนาน มีความทรงจาํ ดๆี มากมาย ไมํแปลกใชํ
ไหมที่รุง๎ ยงั ลืมณนต๑ไมํได‛๎

‚อยาํ ลืมนะ...คณุ เป็นคนทง้ิ ผม‛ ปราณนตพ๑ ูดเหมือนคราง

รงุ๎ ลดาพยักหน๎า แล๎วซบหนา๎ ลงกับฝา่ มอื ...

‚รงุ๎ เสยี ใจ...‛

‚คุณ...รกั เขาหรือเปลาํ ‛ ปราณนตร๑ ๎วู าํ รงุ๎ ลดารดู๎ ีวําเขาหมายถงึ ใคร รุ๎ง
ลดาเม๎มปาก แลว๎ สํายหน๎าอยํางสับสน

‚ไมรํ .ู๎ ..รุ๎งไมํแนใํ จ‛

‚แล๎ว...ทาํ ไม...‛

‚เขา เปน็ คนรกั ที่ดี เขาทุมํ เท เอาใจใสํ เขา๎ ใจ แล๎วกอ็ อํ นโยนกบั รุ๎งทุก
อยาํ ง...รุ๎งคดิ วาํ ตัวเองคงมีความสขุ ทไ่ี ด๎อยกูํ ับ เขา แลว๎ ร๎งุ กเ็ ขา๎ ใจไมผํ ิด มนั เปน็ เร่อื ง
จริง แตทํ ่ีมันแยํก็คอื ...ขณะทร่ี ุ๎งคบอยํกู บั คณุ องศา ทาํ ไมรงุ๎ ยงั ลืมณนต๑ไมํได๎ก็ไมํร‛๎ู

ปราณนต๑อึง้ กํอนจะปลํอยเสียงหัวเราะขมข่ืน...

‚ผม...งงไปหมดแลว๎ ‛

‚ณนต๑...‛ ร๎งุ ลดายน่ื มือเรียวนมุํ เข๎ามาควา๎ มือเขา ‚...ร๎ุงไมไํ ด๎โกหกนะ
ตอนนีร้ ุ๎งกําลงั สับสนมาก‛

‚คุณจะเอายงั ไง...‛

‚เป็น ไปได๎ไหม ที่คณุ จะรอร๎ุง ใหเ๎ วลาร๎ุงอีกสักพกั ใหร๎ งุ๎ ได๎คิดอะไร
ทบทวนอะไรให๎ถี่ถว๎ น...ถา๎ เรายังรักกนั บางคร้งั เราอาจจะกลับมาเป็นเหมอื นเดิม
...‛

ปราณนต๑ จ๎องลึกลงไปในดวงตาคํูสวยท่เี ขาเคยหลงรกั หวั ปกั หัวปา และ
เคยเจ็บปวดรวดร๎าวอยาํ งหนกั เม่อื มนั หนั ไปจ๎องมองทคี่ นอ่ืน... นําแปลก วินาทนี ้ี
ปราณนต๑ร๎ูสึกเหมอื นวาํ เขาสามารถมองทะลุผาํ นดวงตาสวยคนํู ัน้ ลึกลงไป...เห็น สง่ิ
ที่ซํอนอยูภํ ายใน ทเ่ี ขาไมเํ คยมองเหน็ มากอํ น...

‚คณุ เหน็ แกตํ วั ‛

‚ณนต!๑ ‛

‚คณุ กําลงั จะบอกใหผ๎ มรอคุณ จนถึงวนั ทคี่ ณุ สามารถจะตัดสินใจเลือก
วําจะยงั อยูํกบั เขา หรือหวนกลับมาหาผม...คุณเคยคดิ บ๎างหรอื เปลาํ วาํ ถ๎าถึงวนั นนั้
คนท่ีคุณเลอื กไมใํ ชผํ ม ผมจะรส๎ู ึกอยํางไร...ผมจะไมํเหมือนไอ๎โงทํ ่ถี กู หลอกซาํ้ สอง
เหรอ‛

ปราณนตป๑ ลดมือเธอทเี่ กาะเกีย่ วมือเขาอยูํออกอยํางแผํวเบา สุภาพ
หากแตํเยน็ ชา...

‚ผมวาํ ...ผมเพ่งิ ร๎ูจกั คุณดวี ันนเี้ อง ร๎งุ ‛

‚ณนต๑...ณนต๑ไมเํ ข๎าใจ‛ รง๎ุ ลดาพดู รอ๎ นรน

‚วนั ที่คณุ ทิ้งผมไปหาองศา ผมเจ็บมาก และมองไมํเห็นทางเลยวาํ
ตวั เองจะทาํ ใจได๎ยงั ไง...แตพํ อถึงตอนน้ี...ผมชกั จะงง วาํ ตลอดมาผมมัวงมโขงํ อยํู
กับอะไร...ขอบคุณมากท่ีชํวยให๎ผมตาสวําง‛

ปราณนต๑ป้ันย้ิมเครียดๆ ให๎รง๎ุ ลดาทน่ี ง่ั ปากคอสั่น พูดไมอํ อก...

‚ผมวําผมคงไมบํ ังอาจทําใหค๎ ุณตอ๎ งลําบากในการตดั สินใจเลือก
ระหวาํ งเขากบั ผม...เพราะฉะนั้น ผมขอถอนตวั ดกี วํา‛

‚เพราะยายเด็กผ๎หู ญิงคนนนั้ ใชํไหม!‛ รงุ๎ ลดาโพลํงออกมา ปราณนต๑
สาํ ยหนา๎ ช๎าๆ...

‚เพราะผห๎ู ญงิ คนท่ีน่ังตรงหนา๎ ผมตอนนีต้ ํางหาก...‛ เขาจอ๎ งหญงิ สาว
เต็มสองตา และพดู อยาํ งเตม็ คาํ ‚..ถา๎ จะมีใครทาํ ใหผ๎ มหมดความร๎สู กึ ที่มีตํอคณุ ได๎
คนนนั้ กค็ อื ตวั คณุ เอง...‛

ขาดคาํ นาํ้ เยน็ เฉยี บในแกว๎ ใสถูกสาดโครมเขา๎ เต็มหนา๎ ของชายหนมํุ ! ...
ด๎วย ฝีมอื ของร๎ุงลดา และนนั่ ทําใหป๎ ราณนต๑ตกเปน็ เป้าสายตาของคนเกอื บทง้ั รา๎ น
ทันที แตดํ เู หมือนเขาจะไมํสนใจ.. ชายหนมุํ หันไปโบกมือเรียกพนกั งานเพ่อื จาํ ยเงิน
คําอาหาร...

เรยี บรอ๎ ยแลว๎ เขาก็หนั มาบอกรุ๎งลดาทีย่ งั น่งั อึ้ง...

‚ถา๎ คณุ อยากจะนง่ั อยํูตรงนี้ตํออีกสักพักก็ไมํเปน็ ไร แตผํ มคงตอ๎ งไปกํอน
...ขอโทษนะรงุ๎ ‛

นาทถี ดั มา ปราณนตผ๑ ลักประตอู อกไปจากร๎านอาหารแหงํ น้ัน ด๎วยหัวใจ
ท่ีเป็นอิสระทส่ี ดุ เทาํ ทเี่ ขาเคยรู๎สึกมา...

อวัศ ยาอดแปลกใจไมํไดท๎ สี่ องวนั ถดั จากท่ีเธอเขยี นอเี มลล๑ฉบบั สุดท๎ายไป
หาปราณนต๑ ไมํมีอีเมลลต๑ อบกลบั มาจากเขา...ทั้งๆ ทปี่ กตแิ ลว๎ เขาไมํเคยทงิ้ คา๎ ง
เงยี บหายไปแบบขา๎ มวนั มากอํ น...

เธอ กระสับกระสาํ ย เวลาเจอหนา๎ ปราณนตใ๑ นทีท่ าํ งาน เธอแทบจะรัง้
ตวั เองไว๎ไมํอยแํู ลว๎ เดินเขา๎ ไปถามวาํ ทําไมเขาจึงไมตํ อบอเี มลล๑ ของคณุ แอบรัก โชค
ดที ่ีอวัศยาร้ังตัวเองไว๎ไดจ๎ นถงึ วนั ทสี่ าม...วันที่เธอได๎รับอีเมลลจ๑ าก เขาจนได๎

เธอเกอื บจะโลงํ อก ถ๎าหากวาํ ...อีเมลล๑ฉบบั น้นั จะไมํสรา๎ งความงุนงงแกํ
เธออยาํ งทสี่ ุด...

.....................

From: [email protected]

To: [email protected]

Subject: คนใจรา้ ย

คณุ ใจร้ายมากครบั คณุ แอบรกั ...ทป่ี ลอ่ ยใหผ้ มรอเก้อถงึ สามวันสาม
คนื โดยไมย่ อมตอบอีเมลล์ผม ผมคิดวา่ ผมควรจะรอคุณจนกว่าคณุ จะตอบ แตใ่ น
ทส่ี ุดผมกร็ อไมไ่ ด้ ต้องเป็นฝา่ ยเขียนมาหาคุณกอ่ น...เพราะว่าผมมีเรอ่ื งบางอยา่ งที่
อยากจะบอกคุณ

ผม นงั่ คดิ นอนคิดใคร่ครวญว่าในอเี มลลฉ์ บบั สดุ ท้ายของผม มอี ะไรท่ี
ทําให้คณุ อึดอัดหรอื ไม่พอใจหรือเปล่า คณุ ถงึ แกล้งทาํ เพิกเฉย ไมต่ อบผมเสียอย่าง
นั้น...ขอ้ บกพรอ่ งที่ผมพอจะประมวลไดว้ ่าอาจจะเปน็ สาเหตมุ ี ดงั น้คี รบั ...

ผมดนั ทาํ ตัวขี้สงสัย เฝ้าถามซักไซ้เกี่ยวกับตัวคุณมากเกินไป

ผมดนั ไปละลาบละล้วงเรอ่ื งความหมายของชอ่ื อเี มลล์คุณ ท้ังทีค่ ุณอาจไม่
อยากเปดิ เผยหรอื พดู ถงึ

ผมดันไปสงสัยวา่ คุณเป็นรกั ในสายหมอก หรอื ปีศาจในพ่มุ ไม้...หรอื ...

คณุ ไมไ่ ด้โกรธผมเลย แต่คณุ เกิดตดิ ธรุ ะ ไมม่ ีเวลาจะตอบ

ความจรงิ แลว้ เป็นข้อไหนครบั ...ช่วยเฉลยที ส่วนผมภาวนาใหเ้ ปน็ ข้อสี่

แต่ ถ้าหากคําตอบเกดิ เปน็ ข้อใดขอ้ หนึ่งในสามข้อแรก ผมตอ้ งบอกว่าผม
ไมไ่ ดต้ ัง้ ใจเลยและต้องขอโทษดว้ ย ถ้าหากคุณใจอ่อนลงบา้ งแลว้ ช่วยตอบผม
หนอ่ ยนะครับ...เพราะผมมเี รอื่ งบางอย่างอยากจะบอกคณุ จรงิ ๆ

รออยู่นะครับ/ ปราณนต์

..................

ทนั ที ทอ่ี ํานจบ อวศั ยาใจหายวาบ...ทําไมปราณนตถ๑ ึงคดิ ไปไดข๎ นาดวําเธอ
โกรธจนไมํยอมตอบอีเมลล๑ เขา ทั้งท่ีเธอตอบไปเรยี บรอ๎ ยแลว๎ และยังเซฟเกบ็ ไวอ๎ ยํู
เลย แตํจากอีเมลล๑ฉบบั น้ี เหน็ ได๎ชัดวําเขาไมไํ ด๎รบั อเี มลลต๑ อบฉบบั สดุ ทา๎ ยจาก
เธอ…

คดิ มาถึงตรงนอ้ี วัศยาก็ชะงกั สังหรณ๑ใจบางอยาํ งขึน้ มาตะหงดิ ๆ

หญงิ สาวกดั รมิ ฝีปากครนํุ คิด...มือเย็นเฉียบเมอ่ื คดิ ถึงอะไรบางอยาํ งท่นี าํ
กลวั ...

อะไร บางอยาํ งดลใจใหเ๎ ธอรีบเปดิ อเี มลล๑แอดเดรสของบรษิ ทั ขน้ึ มา...กดเขา๎
ไปในกลอํ ง บนั ทึกขอ๎ ความทถ่ี ูกสํงออกไปเมื่อสามวันกํอน และแล๎วส่งิ ที่ปรากฎแกํ
สายตาก็ทาํ ให๎อวัศยาตัวชา

อเี มลล๑ฉบบั หนง่ึ ที่ถกู บนั ทึกไว๎วํามีการสํงออกไป มนั โชวช๑ อื่ หราวาํ ...

‘Sent to: [email protected] Subject: ปศี าจในพมุ่ ไม้’

อวัศยาแทบจะกรี๊ด...!

เธอสงํ อีเมลล๑ทเ่ี ขยี นถงึ ปราณนตฉ๑ บับนั้นผิดไปหาลปิ ดา!

อวศั ยารู๎สึกเหมอื นโลกทัง้ โลกจะถลํมโครมลงมาตรงหนา๎ น่เี ลย...ป่านน้ี...
นายลิปดา จอมรท๎ู นั คงจะนง่ั หัวเราะคิกคกั กบั ความลบั ของเธอที่เขาได๎ลํวงรู๎จนทะลุ
ปรุ โปรํงจากอีเมลล๑ฉบบั น้ัน!!!

โอ พระพทุ ธเจา๎ ....เธออยากตาย!

นักสืบไซเบอร์

‚อะไรกัน คุณแอบรกั หายไปแคไํ มกํ วี่ นั นายถงึ กับตอ๎ งมาออนไลนร๑ อจน
ไมํยอมไปกินข๎าวกนิ ปลาเลยเหรอ‛

รุจนว๑ ําพร๎อมฝา่ มอื หนักๆ ท่ีตบลงมาบนไหลํ...

‚ปกตเิ คา๎ ไมํเคยเงียบหายไปนานขนาดนี้...‛ เขาเปรยเนือยๆ ทัง้ ทีส่ ายตา
ยงั จบั จอ๎ งที่หน๎าจอคอมพิวเตอร๑ แตํรุจน๑ฟังแล๎วหรต่ี าจ๎องหน๎าเพื่อนเขม็ง...

‚น่อี าการของนายดทู าํ จะไมเํ บาแลว๎ นะ...รู๎ตวั หรือเปลาํ วาํ กาํ ลังโดนคุณ
แอบรักอะไรนน่ั เลนํ จิตวทิ ยาดว๎ ย‛

ปราณนตข๑ มวดค้ิวหนั มองหน๎าเพื่อนอยํางไมเํ ข๎าใจ รุจนจ๑ งึ อธบิ ายดว๎ ย
หน๎าตาจรงิ จงั ...

‚นาย ไมเํ หน็ เหรอ...ยายน่ันเร่มิ ต๎นด๎วยการเข๎ามาคุยกบั นายทุกวัน
เพ่ือใหเ๎ กิด เปน็ ความเคยชิน แลว๎ พอนายเริม่ รส๎ู กึ วําการคุยกบั เธอเป็นสวํ นหนงึ่ ของ
กจิ วัตรประจําวนั เธอกใ็ ช๎แผนสอง คือลาํ ถอย...ทาํ เปน็ เงียบหายไปหลายๆ วัน ให๎
นายเกดิ อาการกระสบั กระสําย รู๎สกึ เหมอื นชวี ิตขาดอะไรไปบางอยําง...แลว๎ เธอก็
ทาํ สําเร็จ นายตกหลมุ เธอในที่สุด มาน่ังกินไมไํ ด๎นอนไมํหลบั อยนํู ี่ไง‛

‚ฮอ้ื ...‛ ปราณนตย๑ กมือขนึ้ โบกเหมือนปดั แมลงวัน ‚..นายนี่มองโลกใน
แงรํ ๎ายไปหรือเปลํา‛

‚นายนน่ั แหละไอณ๎ นต๑ ท่มี องโลกในแงํดเี กนิ ไปเสมอ‛

น้ําเสยี งของรจุ น๑ทาํ ใหป๎ ราณนตช๑ ะงัก

‚...ลอง คดิ ดูนะ คุณแอบรักนนั่ โผลเํ ข๎ามาในชีวิตนายแบบมลี ับลมคมใน
ตั้งแตํแรก คํอยๆ ทําให๎นายไวว๎ างใจดว๎ ยการทาํ ตัวเปน็ ทปี่ รึกษา ใชท๎ งั้ ลูกลํอลกู ชน
อารมณข๑ นั จนนายเริม่ สบายใจที่ไดค๎ ุยดว๎ ย จากนน้ั ก็เริม่ ทาํ ใหน๎ ายสนใจดว๎ ยการ
ทาํ ตัวลึกลบั เปน็ ปริศนาให๎ดนู าํ ค๎นหา พอนายเร่มิ ทมุํ ความสนใจไปทีเ่ ธอ...เธอก็
หายตวั ไป! คิดดูสิ เธอทําอะไรเปน็ กระบวนการ มีการวางแผนลวํ งหนา๎ มากอํ น
ทั้งนั้น‛

ปราณนต๑นง่ิ เงยี บ สหี นา๎ เร่ิมเครยี ดขน้ึ อยํางครํุนคดิ ...

‚...คุณแอบรกั นํะเลํนเกมรกุ กับนายตัง้ แตแํ รก นายมวั เอาแตนํ งั่ ตั้งรบั รอ
ให๎เขาป่นั หวั อยูแํ บบนก้ี ต็ ายส‛ิ

‚แล๎วฉันจะทําไงละํ ‛

‚ไมเํ ห็นยาก เราก็ต๎องรกุ บ๎างสิ...เรมิ่ ให๎เรว็ ที่สดุ วางกับดกั เธอ ถ๎าเธอไมํ
ยอมบอก เรากต็ ๎องสบื สบื ใหร๎ ูว๎ าํ เธอเปน็ ใครใหเ๎ รว็ ท่ีสุด! ไมํเคยไดย๎ ินรไึ ง...รู๎เขารเ๎ู รา
รบร๎อยครง้ั ชนะรอ๎ ยครง้ั !‛

รจุ น๑ทํานาํ้ เสยี งจรงิ จังฮกึ เหมิ ราวกับวําจะเตรยี มวางแผนการรบจรงิ ๆ

ปราณนต๑หันหน๎ากลบั ไปมองจอคอมพิวเตอร๑ ครุํนคดิ ...

จงั หวะนั้น หน๎าตาํ งขอ๎ ความเล็กๆ อันหนึ่งปรากฎขนึ้ ตรงมุมหนา๎ จอ...
มนั ทําให๎หวั ใจปราณนต๑กระตกุ วาบ...

‘แอบรัก has signed in’

สายตาของรจุ น๑หันมาเหน็ ข๎อความน้ันพอดเี ชนํ กนั ...หนมุํ จอมวางแผน
แทบกระโดดตวั ลอย แล๎วโพลํงออกมาดว๎ ยความตื่นเต๎น...

‚ไอณ๎ นต!๑ ได๎เวลาเร่มิ แผนรกุ บา๎ งแล๎วเพ่อื น!‛

‚แผนรุก?‛ ปราณนต๑หนั ไปถามรจุ นด๑ ๎วยสายตา

‚ใช.ํ ..นาย เคยบอกใชํไหม วํารูส๎ กึ เหมอื นวําคณุ แอบรกั จะตอ๎ งเปน็ คน
ใกล๎ๆ ตัวนาย...ใกล๎จนรูค๎ วามเคลอ่ื นไหวของนาย นายคดิ หรือเปลําวาํ บางทีเธอ
อาจจะอยํใู นออฟฟศิ เดียวกบั เรานเ่ี อง!‛

ปราณนต๑ขมวดควิ้ มองช่ือคณุ แอบรักด๎วยแววตาครนุํ คดิ กอํ นจะพยกั
หน๎าชา๎ ๆ...

‚ฉันเองกส็ งสยั อยาํ งนน้ั ‛ เขายอมรับ

‚ถ๎า เปน็ ยงั งัน้ จริงยิ่งไมํยาก ฟังนะ...สงิ่ ทนี่ ายตอ๎ งทาํ กแ็ คํ คุยกับเธอไป
เร่ือยๆ...ถวํ งเวลาเอาไว๎ แลว๎ ท่ีเหลอื ปลอํ ยให๎เป็นหนา๎ ทขี่ องฉันเอง‛

‚นายจะทาํ อะไร‛ ปราณนตห๑ นั มาขมวดค้ิว รจุ นย๑ กั ค้ิวทหี น่ึงแลว๎ ตอบ
เบาๆ...

‚สวมวิญญาณสปายไง!‛

แอบรัก says: ปราณนต๑...
ปราณนต๑ says: คิดวาํ คณุ จะไมยํ อมออนไลนอ๑ ีกซะแล๎ว...วํางแล๎วเหรอครบั
แอบรัก says: ยงั ยุงํ ๆ เหมือนเดมิ คํะ แตํอํานเมลล๑คุณแลว๎ ต๎องรบี มา
ออนไลน๑เพราะร๎ูสกึ วําคุณเข๎าใจอะไรฉันผดิ บางอยาํ ง
ปราณนต๑ says: ขอ๎ สนั นษิ ฐานของผมสีข่ อ๎ น้นั ไมํมอี ันไหนเปน็ คําตอบเลย
หรือครบั ?
แอบรกั says: คํะ...คาํ ตอบของฉันเป็นส่งิ ท่คี ณุ คิดไมถํ ึงแนๆํ ...อยําวาํ แตคํ ุณ
เลย ฉันเองกแ็ ทบนึกไมถํ ึงเหมอื นกนั
ปราณนต๑ says: เกดิ อะไรข้นึ ครบั
แอบรัก says: ฉันเขียนอเี มลลต๑ อบคุณไปแลว๎ เม่อื สามวันกํอน...แตํ...
ปราณนต๑ says: แตอํ ะไรครบั ?
แอบรกั says: ฉนั รีบรอ๎ นเกินไป เลยสงํ ผดิ ไปให๎คนอืน่ ...
ปราณนต๑ says: ?!!!
แอบรัก says: มนั แยํกวําทค่ี ดิ ใชไํ หม

ปราณนต๑ says: สาํ หรบั ผม..ไมนํ ะ เพราะอยาํ งนอ๎ ยผมกโ็ ลํงใจได๎ที่รู๎วาํ ทจ่ี รงิ
แลว๎ คณุ ไมไํ ด๎หายหน๎าไปเพราะโกรธอะไรผม

แอบรัก says: ฮึ...แตํสําหรับฉนั มันแยมํ ากคะํ คดิ ดูสิ...ฉันสํงข๎อความที่เขียน
ถงึ คณุ ..ขอ๎ ความท่คี วรจะเป็นความลับ ไปใหค๎ นอืน่ อาํ น

ปราณนต๑ says: ท่ีคณุ เขียน...เป็นความลบั มากเหรอ

แอบรกั says: เปน็ สิ่งที่คุณควรอาํ นคนเดียว

ปราณนต๑ says: อมื ...ผมวาํ ผมเริ่มจะเขา๎ ใจความร๎ูสกึ คณุ นะ วําแตํคนที่ได๎
อาํ นอีเมลล๑ทีค่ วรเปน็ ของผมคนน้นั เป็นใครกันครบั

แอบรัก says: เจา๎ นายฉัน

ปราณนต๑ says: โอ...

แอบรกั says: คณุ ไมเํ ข๎าใจหรอกวาํ มันแยขํ นาดไหน ฉันขายความลับของ
ตัวเองให๎เจา๎ นายรไ๎ู ปหมดแลว๎ ...

ปราณนต๑ says: ใครวําผมไมเํ ข๎าใจ...ถา๎ เป็นผม ผมกค็ งไมํรูส๎ กึ ดแี นๆํ ถ๎าหาก
เจา๎ นายดนั เผลอมาเหน็ อเี มลลท๑ ผี่ มเขียนสารภาพความรูส๎ กึ กบั ใครบางคนเข๎า

แอบรัก says: แน๎ คณุ .. ใครบอกวํานน่ั เปน็ อเี มลลส๑ ารภาพความรสู๎ กึ กนั
เฮอะ?

ปราณนต๑ says: ก็คุณบอกเองวํา สิง่ ท่คี ณุ เขยี นในอเี มลล๑ฉบบั นั้น เปน็ สิ่ง
ท่ผี มควรอาํ นคนเดียว

แอบรกั says: นั่นแหละ แตฉํ นั ยงั ไมํไดบ๎ อกเลยวําเขียนอะไร...เอ วนั น้ีคุณดู
จะอารมณ๑ดแี ละมีความสขุ กบั การยวนฉันจรงิ ๆ นะ

ปราณนต๑ says: 55555

แอบรัก says: หัวเราะอะไรคะ

ปราณนต๑ says: ผมมคี วามสขุ จริงๆ แหละครบั

แอบรัก says: ใหฉ๎ ันทายนะ...ตอ๎ งเปน็ เร่อื งทค่ี ณุ บอกวําอยากจะบอกฉัน
แนํๆ เลย

ปราณนต๑ says: ครับ

แอบรกั says: เรื่องอะไรคะ

ปราณนต๑ says: ผมเปน็ อสิ ระแล๎ว

แอบรกั says: คณุ หมายความวาํ ไง

ปราณนต๑ says: ไมรํ ส๎ู ิ ผมก็อธบิ ายไมถํ ูก...เม่อื สองสามวันกํอน ผมเจอแฟน
เกาํ ผม เราคยุ กนั ...พอคุยจบ ผมกร็ ๎สู กึ เป็นครัง้ แรกวาํ ตวั เองเปน็ อิสระ

แอบรัก says: เกิดอะไรข้นึ ??

ปราณนต๑ says: ผม รสู๎ กึ วาํ ...การทเ่ี รารักคนคนหนึ่งมากๆ จนปลอํ ยให๎
อารมณอ๑ ยํเู หนอื เหตุผล มนั กเ็ หมอื นกบั เรากาํ ลงั ใสแํ วนํ สชี มพูมองโลก เราจะ
มองเห็นเฉพาะขอ๎ ดีของคนท่ีเรารัก และมองข๎ามข๎อเสียของเขาได๎หมด... แตํพอวนั
หน่งึ เมอื่ เราถอดแวํนสีชมพนู ัน้ ออกได๎สําเร็จ สายตาของเราก็สามารถมองเหน็
ความเป็นจริงที่ซํอนอยูํในตวั ของเขาได๎ชัดเจน ขน้ึ

แอบรกั says: แปลวาํ ตอนนี้...คุณถอดแวํนสชี มพขู องคุณออกแล๎วเหรอ

ปราณนต๑ says: ตอนนผี้ มมองเหน็ โลกเป็น true color ครับ

แอบรกั says: ยินดดี ๎วยนะคะ ดีใจด๎วยจริงๆ

ปราณนต๑ says: รอฟังคาํ น้ีอยํูครบั

แอบรัก says: แล๎วคณุ คดิ จะทาํ อะไรตํอไปคะ...

ปราณนต๑ says: เปลี่ยนจากการต้ังรบั มาเปน็ ฝ่ายรุกมง้ั ครับ

แอบรกั says: วําไงนะ?

ปราณนต๑ says: ตลอด มาผมอาจมวั คิดถงึ แตํเรื่องกล๎ุมๆ ของตวั เอง จงึ
ปลอํ ยให๎ผู๎หญิงคนหนง่ึ ท่ีผมไมรํ ๎ูจักหนา๎ มาเลนํ เอาเถดิ เจ๎าลํอกบั ผมอยูํ ฝ่ายเดยี ว...
แตตํ อนนี้ผมวาํ งแล๎ว ผมเลยคดิ จะป่ันหวั เธอบ๎าง... 

แอบรกั says: คุณน!่ี

‚กรด๊ี !! ผีหลอก!‛

เสยี ง รอ๎ งทด่ี งั มาจากด๎านนอกหอ๎ งทําใหอ๎ วัศยาทกี่ ําลงั น่ังยม้ิ กับ
จอคอมพิวเตอร๑ถึง กับชะงัก...ใครมากรด๊ี แถวน?ี้ เทย่ี งแบบน้นี ําจะออกไปทานขา๎ ว
กลางวนั กันหมดแลว๎ นน่ี า

หญงิ สาวละมือจากแป้นพมิ พ๑แลว๎ ผุดลุกจากโต๏ะทํางาน เงยี่ หฟู ังเสียงพูดคุย
กันอยํางสบั สนด๎านนอก ตดั สินใจผลกั ประตูออกไป...

พนักงาน สามสีค่ นยืนออกันอยทํู ่โี ต๏ะของแผนกประชาสมั พนั ธท๑ ่ีอยถํู ดั จาก
ห๎องทํางานของ เธอไปไมํไกลนัก ทกุ คนจ๎องคอมพวิ เตอรเ๑ คร่อื งหนึง่ เป็นสายตา
เดยี ว อวัศยาขมวดคิ้วงงๆ กอํ นจะเดินเขา๎ ไปดู...

‚เกดิ อะไรข้ึน ใครรอ๎ งโวยวายอะไร?‛

เสยี งเรยี บๆ ของอวศั ยาเรียกใหท๎ ุกคนหันมามอง แลว๎ ถอยเปดิ ทางให๎เธอ...
กลางวงนั้น ลลนิ ายืนหน๎าเสียอยูํ

‚ลลิ ล่ีตาฝาดคะํ ...บอกวาํ เหน็ ผีคอมพิวเตอร‛๑ ใครคนหน่งึ ทีเ่ ขา๎ มาดู
เหตกุ ารณ๑กอํ นหันมาบอกอวศั ยา ขณะท่ลี ลินาสํายหัวดกิ รบี พูดด๎วยนํ้าเสยี ง
ละลาํ่ ละลัก...

‚จรงิ ๆ นะคะ...เม่ือกี้ ลกู ศรบนหนา๎ จอมนั ขยับไปมาเองได๎ ลิลลีส่ าบานวํา
ไมํได๎แตะเม๎าสเ๑ ลย‛ เธอชโี้ บช๏ ี้เบ๏ไปทีห่ นา๎ จอ อวัศยาขมวดควิ้ แลว๎ กม๎ ลงมองตาม
บัดนี้ ลกู ศรหรือเคอเซอร๑ท่ลี ลินาพดู ถงึ ยงั คงหยดุ แนํน่ิงอยํกู บั ทีอ่ ยาํ งสงบเรียบ ร๎อย
ดี

อวัศยาเงยหนา๎ มองลลนิ าอีกคร้ัง...

‚จรงิ ๆ นะคะพีศ่ ยา...มันเลอ่ื นเองได๎ เหมอื นมี..ใครบังคับ‛

คราว นี้ อวศั ยาฟงั แล๎วพอจะเข๎าใจอะไรบางอยํางไดล๎ างๆ แตกํ ํอนท่เี ธอจะ
ได๎พูดอะไรออกไป เสียงรอ๎ งอุทานอยาํ งตกใจของพนกั งานฝ่ายวเิ คราะห๑ขอ๎ มลู ท่ีน่งั
อยถูํ ัดไปจาก แผนกประชาสมั พนั ธ๑เลก็ น๎อยก็ดังข้ึนอีก...

‚อ๏ุย..เมา๎ สเ๑ ล่อื นเองได!๎ ‛

ทกุ คนในทีน่ ั้นหนั ไปเบิกตามอง...ยกเวน๎ อวัศยาท่ีเริ่มเดาได๎วําอะไรเป็นอะไร
...

‚เหน็ ไหมคะ..!‛ ลลินารอ๎ งเสยี งหลง อวัศยายกมอื หา๎ ม...

‚ไมํใชํผอี ะไรหรอก...คนตาํ งหาก...และคนทจี่ ะทาํ แบบนไี้ ด๎กม็ ีอยํูไมกํ ค่ี น
ดว๎ ย‛ อวศั ยาพูดด๎วยสีหนา๎ เครํงๆ แล๎วก็เอะใจอะไรบางอยาํ ง อวศั ยารีบเดินกลบั ไป
ท่หี อ๎ งทํางานของตัวเอง...ถลาไปที่คอมพิวเตอร๑ แล๎วกต็ ๎องถอนหายใจอยาํ งโลงํ ใจที่
ไมํเห็นลูกศรบนหน๎าจอขยบั เองไดเ๎ หมือนสอง คนขา๎ งนอกนั่น เธอรีบปิด
คอมพวิ เตอร๑อยํางรวดเรว็ แล๎วเดินกลบั ออกมาจากหอ๎ งอีกครง้ั

ลลนิ าและพนกั งานกลมุํ เดิมยนื ออรอเธออยตํู รงหนา๎ หอ๎ ง โดยมสี มาชิกเพ่ิม
มาคนหนงึ่ ซ่ึงกค็ ือพริบพราว ทไี่ ดย๎ ินเสียงแลว๎ เดนิ เข๎ามารํวมวง

‚ทกุ คนรออยูนํ ่แี หละ...เด๋ยี วพี่ไปจดั การเอง‚

อวศั ยาพูดแคํนั้น แลว๎ เดินผํานคนทง้ั กลํุมไปทางบันได ลลินา พริบพราวและ
พนักงานอีกสองสามคนเดินตามเธอมาด๎วยความสงสยั ใครํร๎ู.. อวัศยาไมํได๎วําอะไร
...เปน็ เพราะเธอรอ๎ นใจเกนิ กวาํ จะคดิ เรื่องอืน่ หญิงสาวเดนิ แกมวิ่งลงบันไดมายังชนั้
ลาํ งอนั เป็นทต่ี ง้ั ของแผนกคอมพิวเตอร๑ ของบรษิ ทั ..

กํอนจะถงึ ประตขู องแผนกคอมพวิ เตอรน๑ ้นั อวัศยาลดฝเี ท๎าลง...พวกทีเ่ ดนิ
ตามมากท็ าํ ตาม ทัง้ หมดคํอยๆ ยอํ งกริบเขา๎ ไป...

ใน หอ๎ งทํางานของแผนกคอมพิวเตอร๑ซ่ึงไมํใหญนํ ักตอนนม้ี ีคนนง่ั กันอยํูแคํ
สองคน ท้ังสองนัง่ หนั หลงั ให๎ประตู กาํ ลงั จ๎องมองไปยงั หน๎าจอคอมพวิ เตอรต๑ ัว
เดยี วกันอยาํ งต้งั อกตั้งใจ...และไมํ รู๎ตัวเลยวาํ บดั นม้ี ีคนสามสคี่ นมายืนจ๎องอยํู
เบื้องหลัง...

‚แอบดูคอมพวิ เตอร๑คนอื่นโดยไมํมเี หตุผลสมควร...มนั ทาํ ใหค๎ ุณตกงานได๎
นะ คุณชําง!‛

เสยี ง เหมือนคาํ รามอยํใู นลาํ คอของอวศั ยาทาํ ใหส๎ องคนนัน้ สะดง๎ุ โหยง ผุด
ลุกขนึ้ จากเกา๎ อ้เี หมือนโดนไฟลน หมนุ ตวั หนั ขวบั มา...เผยให๎เห็นโฉมหน๎าชดั เจน
คนหนึง่ เปน็ ชํางคอมพิวเตอร๑ อวศั ยาไมแํ ปลกใจเพราะเธอก็คาดไว๎แลว๎ วําคนท่ีทํา
อยํางนไ้ี ดก๎ ็มีแตํพนกั งาน แผนกคอมพ๑ฯ เทํานนั้ ...หากแตํอกี คนนส่ี ิที่ทําให๎อวัศยา
ตอ๎ งขมวดคิ้วอยํางเครยี ดๆ...

‚รุจน๑?‛

‚พี่รุจน๑...‛

ลลิ นากบั พรบิ พราวอทุ านออกมาแทบจะพรอ๎ มกนั สวํ นรุจน๑ กบั พนักงาน
แผนกคอมพวิ เตอรช๑ ื่อสหัสนั้นก็อ๎าปากคา๎ งตอบมาด๎วยความตกใจเหมอื น คนทาํ
ผิดแลว๎ ถกู จับได๎

จังหวะ นน้ั ขวญั ...หนงึ่ ในพนกั งานทเ่ี ดินตามอวศั ยาลงมาดว๎ ยมองไปที่
หนา๎ จอคอมพิวเตอร๑ ทน่ี ายสองคนนัน้ นง่ั ดูกันอยตํู ง้ั แตํแรก แลว๎ ก็เบิกตาโต...

‚นมี่ ัน...หน๎าจอคอมพฯ๑ ขวญั น!่ี ทาํ ไมมนั มาขึน้ บนหนา๎ จอทนี่ ไ่ี ด๎ละํ !‛

อวัศยาหวั เราะหึๆ กอํ นจะอธิบายเครยี ดๆ...

‚ไมํ แปลกหรอก แผนกคอมพิวเตอรส๑ ามารถแฮกเขา๎ ไปดูขอ๎ มลู ใน
คอมพวิ เตอร๑ของทกุ คนในออฟฟิศน้ี ทเ่ี ปน็ ระบบแลนเชอ่ื มตอํ กันหมดได๎อยํแู ล๎ว เขา
แคพํ มิ พ๑เลขไอพีเข๎าไปกเ็ ทํานนั้ กเ็ รียกขอ๎ มูลบนหน๎าจอเรามาดไู ด๎สบาย มหิ นาํ ซ้ํา
ยังควบคมุ สัง่ การอะไรกไ็ ดเ๎ หมอื นกับน่ังอยํตู รงหนา๎ จอเครอ่ื งคอมพ๑ ของเราเอง‛
อวัศยาอธบิ ายแล๎วหันไปบอกลลนิ า.. ‚..เพราะยงั งัน้ ท่เี ธอเหน็ ลกู ศรชข้ี ยบั เองได๎
เมอ่ื ก้ี กฝ็ ีมือคนคนนแี้ หละ‛

สหัสยิ้มแหย แลว๎ พยายามพูดกลบเกล่ือน...

‚ครบั ...จะ ไดส๎ ะดวก เวลาจะคอมพิวเตอร๑ใครมปี ัญหา แคํยกหโู ทรมาบอก
กรก๊ิ เดียว ผมก็จะดแู ละแก๎ให๎จากข๎างลํางน่แี หละครบั ไมตํ ๎องเสยี เวลาเดนิ ขนึ้ ไป
ซํอม‛ นายสหสั ยิม้ กวา๎ งกลบเกล่ือนความผดิ แตํอวศั ยาไมขํ าํ ไปด๎วย

‚แตํ การที่คณุ ฉวยจงั หวะตอนพักเทีย่ งทค่ี ิดวําทุกคนคงออกไปทานข๎าวกนั
หมด แฮกเข๎าไปดูหนา๎ จอของคนอื่นโดยพลการ ทั้งๆ คอมพ๑เขากไ็ มไํ ด๎มีปัญหามัน
หมายความวํายงั ไง?‛

สหัส หนา๎ เสยี เหลือบไปมองรจุ น๑ ฝ่ายนน้ั ก็ยนื หนา๎ เหลอื สองนว้ิ เชนํ กนั
โดยเฉพาะเม่ือเขาหนั ไปเหน็ สายตาของลลินาท่จี ๎องมาอยาํ งจะกินเลือดกนิ เน้ือ

อวศั ยาจับสงั เกตอาการของสหัส แลว๎ พูดขํู...

‚...มาร๑เกต็ ตงิ้ แตํละคนเก็บข๎อมลู ลกู ค๎าซง่ึ เปน็ ความลับของบรษิ ทั ไว๎ใน
คอมพิวเตอรท๑ ้งั น้นั ...การทค่ี ณุ แฮกเข๎าไปไลํดูข๎อมูลในคอมพวิ เตอรข๑ องคนอ่นื แบบ
น้ี...จะให๎ ฉันคดิ วําไง ถ๎าไมใํ ชํวําคณุ กําลังทําตัวเป็นสปาย สบื ดูขอ๎ มูลของ
เจา๎ หน๎าทม่ี ารเ๑ กต็ ต้งิ ของเราเพ่อื เอาไปทําประโยชน๑ บางอยําง...‛

‚เปลาํ นะครับ พศ่ี ยา!‛ นายสหัสร๎องเสยี งหลง ชน้ี ิว้ หราไปที่รจุ น๑ทนั ที ‚...ผม
ไมํได๎เขา๎ ไปแอบจิ๊กข๎อมลู ลับอะไรเลยนะครบั แตํไอร๎ จุ นน๑ ่ี มันมาขอร๎องใหผ๎ มทาํ !‛

‚เฮย๎ ! สหัส!‛ รจุ นส๑ ะดงุ๎ โหยง

สายตาของอวศั ยาหันมองไปยังรจุ น๑ ฝ่ายนนั้ หลบตาวบู หนา๎ เสยี ...

‚ไร๎มารยาทท่ีสดุ ! คงสนกุ มากใชํไหมกับการทําตัวเปน็ พวกโรคจิตถํา้ มอง
คอมพิวเตอรค๑ นอื่นนะํ ‛ คนทีโ่ วยออกมาก็คอื ลลนิ า

‚ผมขอโทษครบั ...ผมแคํ...‛ รุจนอ๑ กึ อัก

‚แคํอะไร?‛ ดวงตาอวัศยาเป็นประกายวับนํากลวั ..

‚ผม...แคํอยากร๎ูวําแตลํ ะคนในออฟฟิศเราใชช๎ ่อื เอ็มเอสเอ็นอะไรกันบ๎าง‛
เขาสารภาพหงอยๆ ออกมาในทีส่ ุด อวศั ยาใจหาย..แม๎จะคิดไว๎ลํวงหน๎าอยํูแลว๎ แตํ
เธอกย็ ังอดตกใจไมไํ ด๎...

เธอ...เกอื บถูกจับได๎แลว๎ !

‚คุณตามหาใคร?‛ ลลินาถามขึ้นอยํางสงสยั

‚เออํ ...คนทใี่ ชช๎ ือ่ อเี มลล๑วาํ ....‛

‚คณุ ใช๎เจา๎ หน๎าท่ีคอมพวิ เตอรข๑ องบรษิ ัทมาสบื หาเรื่องสํวนตวั แยมํ าก...‛
อวศั ยาขัดข้นึ กอํ นทรี่ จุ น๑จะคายความลบั ออกมาหมดด๎วยจนตรอก ‚...กลับขน้ึ ไป
ขา๎ งบนได๎แล๎ว แลว๎ อยําให๎มีเรอ่ื งแบบนอ้ี ีก!‛

รจุ น๑ทําหนา๎ เจ่อื นๆ แล๎วเดนิ ตัวลบี หลบออกไปจากหอ๎ งคอมพวิ เตอร๑ อวัศยา
หันไปหรต่ี ามองสหัส...

‚คณุ ก็เหมอื นกัน อยาํ ทําอะไรนอกเหนอื จากหนา๎ ท่ีอีก ไมํงน้ั อยาํ หาวาํ ฉันไมํ
เตอื น!‛

อวศั ยาหมนุ ตัวเดนิ กลบั ออกไปจากหอ๎ งน้ันทนั ที สวํ นลลนิ ากับพวกที่ตามลง
มาต้งั แตแํ รกก็ยืนเพํงสายตารังสอี าํ มหติ ประณามสหัส อยํูอยาํ งนั้นอกี อดึ ใจใหญํ
กอํ นจะเดนิ ตามอวัศยาขนึ้ ไปทาํ งานตํอ...

เหลอื เพียงพริบพราวเทาํ นนั้ ทีย่ งั คงยืนนงิ่ อยูทํ ี่เดิม ครํนุ คดิ ...หวั สมองของ
เธอประมวลเรอื่ งท่ีเกิดข้ึนกับขอ๎ มลู บางอยาํ งที่ บังเอิญได๎รบั ร๎มู ากอํ นหน๎าน้ี แล๎วก็
เรมิ่ ปะติดปะตอํ เรื่องราวได๎...

เธอคดิ วาํ เธอรู๎แล๎ว...วํารุจน๑ ซ่งึ เป็นเพื่อนสนทิ ของปราณนตต๑ อ๎ งการตามหา
อะไรจากการพยายามแฮกดหู นา๎ จอของชาวบา๎ นคราวนี้...

รจุ น๑ อาจจะยงั ไมํได๎คําตอบทีเ่ ขาตอ๎ งการ เพราะโดนอวัศยาจับได๎เสียกํอน...
แตํ...พริบพราวซํอนย้ิม...เธอร๎แู ล๎ว รด๎ู เี สยี ดว๎ ยวาํ คนทรี่ จุ นก๑ าํ ลังตามหาอยคํู อื ใคร!

From: [email protected]

To: [email protected]

Subject: ทาํ ไดย้ ังไง?

ให้ตายเถอะ...คณุ รตู้ ัวหรอื เปล่าว่าทําอะไรลงไป?

คณุ กําลงั หกั หลงั ฉัน! ในขณะทีเ่ รากาํ ลงั แชตกันอยู่ต่อหน้า และฉนั
ไมไ่ ดร้ ะแวงสงสัยอะไรเลย คุณกลบั ส่งคนไปจบั ผิดฉันลับหลงั ...คณุ ทําได้ยังไง!

คุณไม่คดิ หรอื ว่าสงิ่ ทีค่ ุณทํามนั จะเปน็ การทาํ ลายความไวว้ างใจ
ระหว่างกนั ของเราจนหมดส้นิ

หรือว่าเป็นฉันเองที่เขา้ ใจผิด...ท่ีจริงแลว้ ตลอดมา มันไม่เคยมีคําว่า
‘ไวว้ างใจ’ ระหวา่ งเราเลย

ปราณนต์...คุณไม่รู้ตวั หรอกวา่ ทาํ อะไรลงไปบา้ ง!

From: [email protected]

To: [email protected]

Subject: ขอโทษ

ผม ไมว่ ่าอะไรเลยถ้าคุณจะโกรธผม ดุผม ดา่ ผม...ผมจะยอมก้มหน้า
รับความผิดท้ังหมดโดยไมโ่ ตแ้ ยง้ .. แต่คณุ ครับ...เร่อื งความไวว้ างใจระหวา่ งกนั นัน้
ผมตอ้ งขอเถียง..

สง่ิ ที่ผมทาํ ลงไปโดยไม่ทันคดิ ..ซ่ึงกค็ อื การพยายามสบื หาตวั คณุ ...มัน
ไมไ่ ดเ้ ก่ียว กบั เรอื่ งความไมไ่ วว้ างใจอะไรเลย ผมขอย้าํ อยา่ งทีเ่ คยบอกคณุ ไปแลว้
วา่ ผมเชอื่ ในความจรงิ ใจของคณุ และคณุ เองกค็ งรู้...ว่าผมก็คยุ กบั คณุ ด้วยความ
จริงใจมาเสมอ

ถา้ หากจะมคี วามผดิ พลาดเกดิ ขนึ้ บา้ งระหว่างเรา มันกเ็ ป็นความผดิ
ของผมเองในส่วนท่ีอยากจะร้จู กั ตวั จรงิ ของคุณมากเกนิ ไป จนทาํ อะไรทเ่ี ปน็ การ
ละลาบละลว้ งคณุ เข้า และทําใหค้ ณุ ไม่พอใจ...

ผมไมอ่ ยากไดย้ นิ เลยว่าความไวว้ างใจระหว่างเราถกู ทําลายไปแล้ว...

สญั ญาว่าผมจะไม่พยายามสบื หาตวั คณุ อกี นะครับ ถ้าคุณไมอ่ นุญาต

ยกโทษใหไ้ ด้ไหมครับ...

From: [email protected]

To: [email protected]

Subject: ขอโทษอีกครงั้ ครับ

คณุ แอบรักครบั ...คณุ จะไมย่ กโทษใหผ้ มจรงิ ๆ เหรอครบั ...

คุณ หายหนา้ ไปสองวันเต็มๆ แลว้ ...ไม่ออนไลน์ ไม่ตอบเมลลผ์ ม...ผม
แอบคิดภาวนาว่า ความจริงแลว้ คณุ ไม่ได้โกรธผมมากนัก แต่ทหี่ ายหน้าไปเปน็
เพราะไมไ่ ดร้ ับเมลลข์ อโทษคร้ังแรกของผมตา่ งหาก...แตม่ ัน คงเป็นไปไมไ่ ด้ใชไ่ หม
ครับ คุณไดร้ ับเมลล์ผมฉบับน้ัน แต่คราวน้คี ุณโกรธผมจรงิ ๆ...

จะใหผ้ มขอโทษอีกกีค่ รั้งก็ได้...กลบั มาเถอะครับ

ผมรออยู่...

ส่วนเกนิ

From: [email protected]
To: [email protected]
Subject: ขอโทษอกี พันครงั้
คน อะไรทําไมใจแขง็ ได้ขนาดนค้ี รบั ...ไหนตอนท่ีผมไม่สบายใจเรอื่ งอ่ืน คณุ
พยายามปลอบใจ พูดให้ผมสบายใจสารพดั ...แต่ตอนนี้ ตัวคณุ เองกลับเปน็ คนทํา
ให้ผมกลมุ้ ใจอย่างทสี่ ุด
ไมห่ ว่ ง ไมส่ งสารผมแล้วเหรอครบั ...ถงึ หายไปไดน้ านหลายวันขนาดนี้

‚ไมํตอบมาเลยเหรอ‛
ความ ร๎ูสึกผิดบรรจอุ ยํูในนํ้าเสียงเตม็ เปย่ี ม เม่ือรุจนเ๑ อํยคาํ ถามน้ันออกมา
ตามองปราณนต๑กดคลิกสํงอีเมลลไ๑ ปถึงคุณแอบรัก ผูซ๎ ึ่งเงยี บหายไปนานสามวัน
แล๎ว...เธอเงียบหายไปราวกับวาํ เธอไมํเคยมีตัวตน อยูํในโลก...

ปราณนต๑ ไมํได๎ตอบคาํ ถามนน้ั ทีค่ นถามก็ทราบคาํ ตอบดอี ยูํแล๎ว เขาเพยี ง
สาํ ยหัวเนือยๆ อยํางระทดท๎อใจ แล๎วเอนตัวพงิ พนกั เก๎าอ้ี ยกสองมือขน้ึ รองศีรษะ
ตามองเพดานเซง็ ๆ

‚เฮย๎ ...ฉันขอโทษนะไอ๎ณนต‛๑ รุจน๑ตบบําปราณนตเ๑ บาๆ น่ไี มํใชคํ รง้ั แรกทเ่ี ขา
เอํยขอโทษเพอ่ื น เพราะวันเกดิ เหตุเขาก็เฝา้ ขอโทษไปแล๎วไมตํ า่ํ กวําสิบรอบ

ปราณนตถ๑ อนใจ แล๎วหันมาบอกรุจน๑...

‚ไมํ เป็นไรหรอก เร่อื งสุดวสิ ยั ...ยังไงอยํางน๎อยเรากไ็ ด๎ร๎ูวาํ คุณแอบรกั ทาํ งาน
อยูํท่ีนีจ่ ริงๆ เธอถงึ ไดร๎ ู๎เร่อื งท่นี ายไปแอบเปน็ สปายทีแ่ ผนกคอมพิวเตอร‛๑

รุจน๑พยกั หน๎าแล๎วทําทาํ ครุํนคดิ ...

‚ฉนั วําคุณแอบรกั ต๎องเปน็ ใครคนใดคนหน่งึ ในกลํุมทต่ี ามยายคณุ อวศั ยาไป
ดาํ ฉันทหี่ อ๎ งคอมพ๑วนั นนั้ แนๆํ ..‛ รุจน๑หร่ตี า จอ๎ งหน๎าปราณนตเ๑ ขมง็ .. ‚..หวงั วาํ คง
ไมํใชลํ ิลลีข่ องฉนั นะ‛

‚เฮ๎ย พูดบา๎ ๆ...ก็นายบอกเองไมใํ ชํเหรอ วาํ ดูหนา๎ จอของลลิ ลีไ่ ปแลว๎ ตอนน้นั
เธอไมํไดอ๎ อนไลน๑เสียหนํอย‛

‚อมื ...ใชํ โลงํ อก‛ รุจนพ๑ ยักหน๎าอยาํ งนึกได๎ ‚..แตํ ถ๎างน้ั ใครละํ วันน้ันมวั
ตกใจ เลยไมํทันจบั พิรธุ ใคร มีอยาํ งเดียวทีจ่ าํ ได๎แมํนจนเก็บไปฝันร๎ายก็คอื รังสี
อํามหิตของเจอ๏ วัศยานั่น แหละ‛ รจุ น๑วําพลางทาํ ทําขนลุกขนพอง

‚ยังไงก็ขอบใจนะ ท่ยี ังอุตสาํ ห๑ปดิ เอาไวว๎ ํานายไปสืบเรื่องใหฉ๎ ัน‛ ปราณนต๑
พดู จากใจจรงิ

‚เฮ๎อ...คดิ แลว๎ กเ็ จบ็ ใจ เพราะพ่ศี ยาคนเดยี วเลย ดนั ฉลาดเปน็ กรด เดินตาม
ลงมาเฉํงไดถ๎ ึงที่ เสยี แผนหมด‛

ถงึ จะเครยี ด แตปํ ราณนตก๑ ็อดหวั เราะไมไํ ด๎...คิดๆ ไปแลว๎ ก็นําทึ่งจรงิ ๆ
ขณะท่ีคนอ่ืนๆ ร๎องโวยวายตกใจคิดวําผหี ลอกท่เี หน็ เคอเซอรบ๑ นหนา๎ จอขยบั เองได๎
อวัศยากลบั เดาเหตุการณอ๑ อก แล๎วยงั ปราดลงมาจบั คนรา๎ ยได๎ทนั ทํวงทอี กี

‚ไมฉํ ลาดแล๎วจะเปน็ หวั หน๎าคนฉลาดๆ อยํางฉนั ได๎เรอะ‛ ปราณนตแ๑ กล๎งพดู
อยาํ งอารมณด๑ ขี ้นึ ทําทาํ ยดื อกภาคภูมิใจในหัวหนา๎ ตัวเอง

‚เออ ภมู ิใจไปเหอะ ระวัง...ฉลาดเปน็ กรด รทู๎ นั หมดทกุ อยาํ งแบบนี้ นายอยาํ
เผลอทาํ อะไรผิดเขา๎ ใหแ๎ ลว๎ กัน‛

ปราณนต๑ หวั เราะเบาๆ ในลาํ คอ...ไมํนกึ กลัวเลยสกั นิดตํอคําขํขู องเพือ่ น
อาจเป็นเพราะวําเขาเคยรู๎มาแล๎วกไ็ ด๎ วําถา๎ หากเขา หรอื ลูกนอ๎ งคนอน่ื ๆ ทําผิด
อวัศยาจะทํายังไง...ดตู ัวอยาํ งได๎จากเม่อื คราวทีเ่ ขาทําใบหลกั ทรพั ยข๑ องลูกค๎า หาย
เธอใจเยน็ และชวํ ยแก๎ปัญหาขนาดไหน เขายงั จําไดด๎ จี นถงึ ตอนน้ี...

‚ณนต๑...‛ เสยี งเรยี กของรจุ น๑ดึงปราณนต๑กลับออกมาจากภวงั คค๑ วามคิด ‚...
แลว๎ เรอ่ื งคณุ แอบรักนี่ นายจะทําไงตอํ ?‛

ปราณนต๑หนั ไปจอ๎ งมองหน๎าจอคอมพิวเตอร๑...ตรงรายชือ่ ที่ออนไลนอ๑ ยํู
ในเอม็ เอสเอน็ เม่อื ไมํเหน็ ชอ่ื คนท่รี อ เขากย็ กั ไหลํ...

‚ไมํรู๎สิ...ก็...งอ๎ ตํอไปมงั้ !‛
เขาตอบเสียงดังฟังชัดท่ีสุด

เม่ือ อาํ นอีเมลล๑ฉบบั ลําสดุ ที่เพง่ิ มาจากคนคนเดมิ จบลง สีหน๎าท่ีเครํงเครียด
ของอวสั ยากค็ ลายลงอยํางไมํรตู๎ วั รอยย้มิ หมน่ั ไส๎นดิ ๆ จุดขน้ึ ทร่ี มิ ฝปี าก และหัวใจท่ี
เคยแข็งก็กลับออํ นยวบลงอยํางชวํ ยไมํได๎...

เธอ มองผํานผนังกระจกออกไปนอกห๎องทาํ งาน เมือ่ แนํใจวาํ ไมมํ ใี ครทอ่ี ยํู
ขา๎ งนอกจะหันมาสงั เกตเห็นอาการน่งั ยม้ิ คนเดยี ว ของเธอ อวัศยากเ็ รมิ่ อํานอีเมลล๑
ส้นั ๆ เพียงหา๎ บรรทดั ฉบบั นน้ั ใหมํอกี รอบ...
.........................
From: [email protected]
To: [email protected]
Subject: โป้ก!

โป้ก...โป้ก...โป้ก...
ได้ ยนิ ไหมครบั ผมกําลงั เอาหัวโขกพ้นื ทาํ โทษตวั เองในความผดิ ที่ทําลงไป...
แตไ่ มแ่ นใ่ จว่าจะต้อง โขกกค่ี ร้งั คณุ ถึงจะยกโทษ ก็เลยเขียนมาถามคุณกอ่ น...
คณุ ว่าผมควรจะโขกสักกี่ครง้ั ดีครับ?

ถ้าคราวนค้ี ณุ ยังไมต่ อบ ผมจะโขกไม่หยุดเลยนะครบั ...ไม่เชือ่ คอยดู

...........................

อวศั ยาค๎อนใหก๎ บั ข๎อความนาํ รกั น้นั แลว๎ พาลนึกคํอนคนเขยี น...ดสู ิ ในชวํ ง
เวลาซีเรยี ส ตัวเองกําลงั โดนโกรธ ยังมอี ารมณข๑ นั อยไูํ ด๎ เธออยากจะรู๎นัก หากวํา
เธอยังวางเฉย โกรธเขาตํออกี สกั สองสามวัน หรอื อาทติ ย๑นงึ เขาจะทาํ ยงั ไง จะยงั งอ๎
เธออยูไํ หม และจะสลดบ๎างหรือเปลาํ

แตยํ งั ไงก็ตาม ตอนนหี้ วั ใจอวัศยาอํอนยวบลงมากแล๎ว...เธอจงึ ตัดสนิ ใจ
เขยี นตอบเขาไปสน้ั ๆ กดุ ๆ อยาํ งจงใจ...

...........................

From: [email protected]

To: [email protected]

Subject: N/A

โขกต่อไปอีกสามวนั แล้วฉันจะคิดดูอีกที...

...........................

แทบ จะพอดกี ับทอี่ วัศยากดสํงอเี มลลฉ๑ บับนน้ั ออกไปเรียบรอ๎ ย เสยี งเคาะ
ประตูกด็ ังข้ึน หญิงสาวหันมองผํานผนังกระจกฝ้าๆ ไปด๎านนอก เห็นเงารํางของคน
ที่ยืนอยกํู จ็ ําได๎ทนั ทีวําเป็นจารวี เลขาของลิปดา จึงรบี ร๎องบอกให๎ฝา่ ยนน้ั เข๎ามา..

‚ยํุงอยํหู รอื เปลําศยา?‛ จารวีโผลแํ คหํ นา๎ เข๎ามาถาม

‚เปลําคํะ พี่แจนมอี ะไรเหรอคะ เขา๎ มาสิคะ‛

เมอ่ื ไดร๎ ับคาํ เชญิ อีกคร้ัง จารวีกเ็ ดนิ เข๎ามาดว๎ ยสีหน๎ายิ้มแย๎มเปน็ มติ รอยํางที่
เป็นเสมอ จารวีแทบจะเป็นเพอ่ื นรวํ มงานคนเดียวในออฟฟศิ น้ีก็วาํ ได๎ ท่ยี ิ้มให๎อวศั
ยาอยาํ งจรงิ ใจทีส่ ุด และเชอ่ื ไดว๎ าํ ไมํเคยเก็บเอาเธอไปวิพากษ๑วจิ ารณเ๑ ป็นเรื่อง
ขบขนั ลับหลัง เหมอื นท่ีอวัศยาโดนมานกั ตํอนกั จากคนอน่ื

‚มีธุระจากเจ๎านายฝากมาจะ๎ ‛ จารวโี บกกระดาษโนต๎ แผํนเล็กๆ ในมอื

อวศั ยามองกระดาษแผนํ นัน้ คิดถึงเจา๎ ของขอ๎ ความในกระดาษ แลว๎ กก็ ลนื
นาํ้ ลายอยํางยากลาํ บาก สีหน๎าจืดเจ่ือนไปอยาํ งชวํ ยไมไํ ด๎...เร่อื งหน๎าแตกเก่ียวกับ
อเี มลล๑ท่เี ธอ สํงผดิ ไปนัน้ ตอกย้ําให๎ร๎ูสึกกระอกั กระอวํ นอยาํ งไรพกิ ล...

จารวียังไมํไดค๎ ิดอะไรมากกบั สีหน๎าแปลกๆ ของอวศั ยา เธอยงั อารมณ๑ดี

‚ทายซเิ ร่ืองอะไร‛

‚เรอื่ งไปสมั มนาสมาคมฯ สดุ สัปดาห๑น้ีใชไํ หมคะ‛ อวัศยาเดาออก เพราะนกี่ ็
เกือบถึงวันที่เธอจะตอ๎ งไปงานสมั มนาสมาคมบรษิ ทั หลักทรพั ท๑แทนเขา แล๎ว แตํ
เขายงั เงียบหาย ไมยํ อมเมลลม๑ าบอกรายละเอยี ดอะไรสักอยาํ ง

การทายของอวศั ยาทาํ ใหจ๎ ารวีหัวเราะคิก...

‚พี่ วาํ แลว๎ ศยาตอ๎ งทายถกู ...คุณลิปดาจะทาํ อะไร ศยาเดาใจดกั ไวท๎ ันหมด
ทกุ ที แบบนีม้ นั นําให๎มาเปน็ เลขาแทนพี่ซะเลย พจี่ ะได๎หมดเวรหมดกรรมเสียท‛ี

อวศั ยายม้ิ นอ๎ ยๆ อยํางร๎ูวาํ จารวแี กล๎งทาํ บนํ ไปอยาํ งนั้นเอง หญงิ สาวผูน๎ ี้
ทาํ งานเป็นเลขาสวํ นตัวให๎ลปิ ดามานานแลว๎ ตั้งแตกํ ํอนอวัศยาจะเข๎ามาทาํ งานทีน่ ่ี
หลายปี ทาํ ไมอวศั ยาจะไมรํ ๎ูวํา จารวีรักใครํนับถือลิปดาเปน็ ทสี่ ดุ มหิ นําซ้าํ ยังคอย
ดูแล ตามอกตามใจยง่ิ กวาํ ลกู ของตัวเอง

จน อวัศยาอดสงสัยไมํไดว๎ าํ วาํ นอกจากความเกงํ กาจเร่อื งธรุ กจิ คา๎ หนุ๎ แล๎ว
เจา๎ นายคนนนั้ มอี ะไรนาํ นับถือหรอื ?...ยวั่ ยวนกวนประสาทก็เทาํ น้นั ชอบทําตัว
ฉลาดรู๎ทนั ไปเสยี ทุกเรอ่ื ง...เธอละํ เกลียดนกั เชียว คณุ สมบัติของเขาข๎อน้ี

อวัศ ยาเกลียดสายตาที่ชอบมามองเร่ือยๆ ยิ้มๆ เหมือนรู๎อะไรดี แตํไมยํ อม
พูดออกมาของลิปดาที่สดุ เธอร๎ูสกึ เหมอื นสายตาน้ันกาํ ลงั พูดกบั เธออยตํู ลอดเวลา
วํา ‘ร๎ูนะ คิดอะไรอย’ํู

แล๎ว ทนี ้ีย่ิงเธอพลาดไปเผยความลบั ให๎เขารผู๎ าํ นอเี มลลท๑ ี่สงํ ผิดฉบับนัน้ เสยี
อกี เรื่องมันกเ็ ลยยิ่งแยไํ ปใหญํ ...อวศั ยาไมรํ ๎วู ําเธอควรจะจัดการยังไงกับเขาดี

ถ๎า นเี่ ป็นหนังบู๏เกรดบีไรเ๎ หตุผล...เธอคดิ วําเธอคงจะฆาํ เขาปิดปากไปแล๎ว
เพอื่ จะได๎แนํใจวาํ ความลับเกย่ี วกบั ตัวตนออนไลนข๑ องเธอจะตายไปพรอ๎ มกบั เขา
ไมํตอ๎ งมาหวํ งพะวงวําเขาจะไปแฉความลบั ของเธอกบั ใคร..

‚คุณลิปดาส่งั อะไรมาบา๎ งคะ‛ อวศั ยาถาม พยายามลืมเร่ืองอเี มลล๑ฉบับน้ัน
ไปกํอน

‚นแี่ ฟกซ๑ กําหนดการงานสัมมนาทรี่ ะยอง ทางสมาคมแฟกซม๑ าใหเ๎ ม่ือก้ี...‛
จารวสี งํ กระดาษในมอื ใหอ๎ วัศยา ขณะท่อี วศั ยากม๎ ลงกวาดสายตาดูกระดาษแผํน
นน้ั จารวีกพ็ ูดตอํ ...

‚คุณลิปดาบอกวาํ ใหเ๎ ตอื นศยากับปราณนต๑แจง๎ ช่ือตอบรบั เขา๎ รํวมงานไป
ดว๎ ย...‛

อวศั ยาชะงักกกึ ...เงยหน๎ามองจารวีเขม็ง รูส๎ ึกเหมือนตัวเองหแู วํว...

‚พ่ีแจนวาํ อะไรนะคะ...เมอ่ื กี้ได๎ยนิ เหมือนพ่ีพดู ถึงปราณนต?๑ ‛

‚ศยาน่ี...‛ จารวหี วั เราะ ‚...ก็ ไดย๎ นิ แลว๎ น่นี า ทําไมต๎องทําทาํ อยํางนัน้ ดว๎ ย
เอาละํ จะพดู อกี ที...คุณลปิ ดาส่ังให๎ศยากับปราณนต๑รบี สงํ ชื่อตอบรบั เขา๎ รํวมงาน
ไป ท่ีสมาคมดว๎ ยนะ‛

‚ปราณนต?๑ ! ปราณนตม๑ าเกยี่ วอะไรด๎วยคะ‛

‚อา๎ ว! ปราณนต๑จะไปกบั ศยาดว๎ ยไมใํ ชํเหรอ?‛

‚ไมํเหน็ รู๎เร่อื งเลยคํะ‛ อวัศยาทําเสียงสูง สังหรณ๑ใจอะไรบางอยาํ ง...

‚เหรอ...ตาย จรงิ พีก่ ค็ ดิ วาํ คณุ ลิปดาบอกศยาแล๎วซะอีกนะเนย่ี นีก่ เ็ มลลม๑ า
บอกพซ่ี ะดบิ ดี วําจะใหศ๎ ยากบั ปราณนตไ๑ ปงานน้ดี ว๎ ยกัน สงสยั คุณลปิ ดาจะลืมนํะ
...ถ๎างน้ั ก็ถอื ซะวาํ พ่ีบอกให๎ตอนนี้เลยกแ็ ลว๎ กันนะ ศยาไปบอกปราณนตด๑ ว๎ ยนะ‛

‚แลว๎ ทาํ ไมตอ๎ งเป็นปราณนต๑ดว๎ ยลํะคะ?‛ อวศั ยาทําหน๎าเหมือนจะร๎องไห๎
แตแํ ลว๎ เมือ่ เห็นสายตาทม่ี องมาอยาํ งงงๆ ของจารวี เธอกร็ บี กลบเกล่อื นสีหน๎าให๎
กลับมาเป็นปกติ ขณะที่ในหวั ใจร๎อนรํุมแทบอยากจะร๎องกรดี๊ ออกมาดังๆ...

เธอแนํใจเสียยิง่ กวําแนใํ จ...นายลิปดาจงใจแกลง๎ เธอ!

นาทนี ัน้ เธอจินตนาการภาพลิปดามีเขาสองอันโผลอํ อกมาบนหวั ราวกบั
ปศี าจ นงั่ หวั เราะสะใจอยคูํ นเดียวกบั แผนการทเี่ ขากลั่นแกลง๎ เธอ!

อีเมลลฉ๑ บบั น้ันทาํ ให๎เขาร๎ูวําเธอคิดยงั ไงกับปราณนต๑...แล๎วเขาก็แกล๎งเธอ
ด๎วยการส่งั ให๎เธอกบั ปราณนต๑ไปตํางจังหวัดด๎วยกนั !

‚พกี่ ็ไมํรูเ๎ หมือนกนั นะ วําทําไมคุณลิปดาถึงเลือกปราณนต๑...คงเห็นวําเป็น
ผู๎ชายมงั้ เลยให๎ไปดแู ลศยา‛ จารวพี ูดอยํางไมํไดค๎ ิดอะไรมาก ‚...ทาํ ไมเหรอ ศยามี
ปัญหาอะไรหรอื เปลํา ทําไมทาํ หนา๎ ตึงแบบนน้ั ลํะ‛

อวศั ยาสะดง๎ุ รบี สาํ ยหวั ...

‚เปลําคํะ...ปราณนตก๑ ป็ ราณนต๑...ศยาไมมํ ีปัญหาอะไรหรอกคะํ ในเม่อื เปน็
คําส่งั ของคุณลปิ ดา ใครจะไปขดั ได!๎ ‛ อวศั ยากดั ฟนั กรอด

‚งั้นกด็ แี ล๎วจ๎ะ...พ่เี ตรียมรถไว๎ใหแ๎ ล๎วนะ เชา๎ วนั เสาร๑มาข้นึ ทีอ่ อฟฟิศตอนเจด็
โมง...ออ๎ คุณลปิ ดาฝากบอกดว๎ ยวาํ จะตามไปวันอาทติ ย‛๑

อวัศยาหัวเราะหึๆ ในลําคออยํางเคยี ดแคน๎ ...

ดี...ตามมาเถอะ เธอจะได๎หาโอกาสเหมาะๆ ผลกั เขาตกทะเลตายไปซะเลย!

ความ จรงิ ถา๎ ไมนํ บั รวมถงึ ความเคยี ดแคน๎ ในเร่ืองทวี่ ําลิปดาจงใจแกล๎งเธอ
การได๎ไปตํางจงั หวดั กับปราณนต๑ก็เป็นเร่อื งทนี่ าํ ยนิ ดไี มใํ ชํหรือ...

ด๎วย ความจริงขอ๎ นี้ คนื กอํ นเดินทาง อวศั ยาจึงถงึ กบั นอนไมหํ ลบั ทง้ั คืน...
เวลาอยํูออฟฟิศ พูดคุยกันแคเํ ร่ืองงาน เธอยังพอเกก๏ หน๎าเก็บความรสู๎ กึ เอาไว๎ได๎ แตํ
ถ๎าหากจะต๎องไปตํางจังหวัดด๎วยกัน...เจอหนา๎ กันตลอดเวลาถึงสามวนั สอง คืน...
เธอจะเก็บความรสู๎ ึกท่ีแทจ๎ ริงเอาไว๎ไดห๎ รือเปลาํ ?

แคํคดิ ก็กลุ๎มใจบวกมคี วามสุขยงั ไงกไ็ มรํ ๎ู...

แตํ ความรส๎ู กึ แบบนน้ั กอ็ ยํูกบั อวัศยาเพยี งแคคํ นื เดียวเทํานัน้ แหละ เพราะ
ทันทีทีม่ าถึงหนา๎ บรษิ ทั ตอนเช๎าวนั เสารเ๑ พ่อื ขึ้นรถ อะไรๆ มันดนั กลบั ตาลปตั รจากที่
คาดไว๎ไปหมด...

ทกุ อยําง มันเร่ิมต๎นเหมอื นจะดี...อวศั ยาเดนิ หวิ้ กระเปา๋ ลงจากแทก็ ซ่ี เห็น
รถโฟรว๑ ิลล๑คันหน่ึงของออฟฟศิ จอดอยตูํ รงประตหู นา๎ ...รํางสูงของปราณนต๑ ยนื รอ
อยูํแลว๎ เมอ่ื หนั มาเหน็ เธอ เขากย็ ิม้ กวา๎ ง เดินเข๎ามาทาํ ทาํ จะดึงกระเปา๋ ไปจากมอื ...

‚ผมชํวยครับ...‛

‚ไมเํ ปน็ ไรหรอก ไมํหนัก‛ อวัศยาเบยี่ งหลบ

‚ไมหํ นกั กย็ ิง่ ดีสิครบั ...แหม ผมคิดวําจะต๎องเรยี กยามมาชํวยแบกขึ้นท๎ายรถ
ซะแลว๎ ‛ เขาพดู เลํนอยํางอารมณ๑ดี อวัศยาหัวเราะเบาๆ แล๎วปลํอยใหเ๎ ขาดึง
กระเป๋าไปจากมอื

ขณะ ทป่ี ราณนตเ๑ อากระเปา๋ ไปใสํทา๎ ยรถ อวัศยากเ็ ดินตามไปดว๎ ย แลว๎ เธอก็
ตอ๎ งขมวดค้วิ งงๆ เมอ่ื เหน็ กระเปา๋ เดนิ ทางใบหน่งึ ซึ่งวางอยูํในนั้นกอํ นแล๎ว มันเป็น
กระเป๋าสขี าว มีลายสตรอเบอรีส่ แี ดงสดกระจายเต็มไปหมด...

‚ปราณนต๑...กระเป๋าคุณ...เอํอ...นาํ รกั ดนี ะ‛ อวศั ยาเหลือบมองปราณนต๑
กล้ันยม้ิ

ปราณนต๑ทําหนา๎ งงๆ แตํเมือ่ เหน็ สายตาอวัศยา เขากห็ ัวเราะแลว๎ รีบโบกมือ
ปฏเิ สธ...

‚เปลาํ นะครับ ไมใํ ชํของผม...‛

‚ยืมใครมาเหรอ‛ อวัศยามองยิม้ ๆ

‚โธํ...‛ เขามองอวศั ยาเหมอื นจะตดั พอ๎ แล๎วบุ๎ยใบ๎ไปทางประตู... ‚โนนํ ครบั ..
ของคนโน๎น ไมใํ ชํผมหรอกครับ ใชใ๎ บนเี้ หน็ ทจี ะไมคํ อํ ยเข๎ากบั การแตํงตัวผม
เทาํ ไหร‛ํ

อวศั ยาหนั มองตามไปทางประตู แลว๎ ก็ตอ๎ งขมวดคิ้วอยาํ งงนุ งงเม่อื เห็นรําง
เล็กๆ คน๎ุ ตาของพรบิ พราวเดินแกมวิ่งตรงเข๎ามา เธออยใํู นชุดกระโปรงสขี าวกึง่
ลาํ ลอง ดูสดใส และนาํ รกั ยิง่ ไปกวําทกุ วนั ...เมอ่ื เห็นอวัศยาเขา๎ เธอกย็ กมอื ไหว๎
ทักทายอยํางแจํมใส...

‚พ่ีศยามาแลว๎ ...รอนานไหมคะ พอดพี ริบไปเขา๎ ห๎องนํา้ มา‛

อวศั ยามองพรบิ พราวงงๆ กํอนจะหนั ไปมองปราณนต๑ เขาย้ิมเฉย ไมํได๎มที ี
ทาํ ผดิ ปกติ หรอื ทาํ ทาํ จะอธบิ ายอะไร อวัศยาจงึ ตอ๎ งถามออกไปเอง...

‚นี่...พริบจะไปไหนเหรอ?‛

พริบ ตาทําทําแปลกใจเมอื่ ได๎ยนิ คาํ ถามนน้ั .. แตกํ ํอนทเ่ี ธอจะได๎ตอบอะไร
จารวีกเ็ ดนิ ออกมาจากตัวตกึ เมอ่ื เห็นอวศั ยา ฝ่ายนนั้ กเ็ ดินยมิ้ ราํ เขา๎ มาหา...

‚ศยา มาแล๎วเหรอ...วนั นัน้ ลืมบอกไปนะวาํ ขอฝากเลขาไปด๎วยคนนงึ ...พรบิ
พราวจะไปรอคุณลิปดาทจี่ ะตามไปวันอาทติ ยน๑ ํะ‛

อวัศยาเผลอเม๎มริมฝีปากแนํน...พรบิ พราวเป็นเลขาอกี คนของลปิ ดา ดังน้นั
จึงไมํแปลกทเ่ี ธอจะตามลิปดาไประยองด๎วย

‚ที แรกพริบวาํ จะคํอยนัง่ รถตามไปวันเดยี วกับคุณลิปดาคํะ แตมํ าคดิ อกี ที
ไปพรอ๎ มกันวันน้ที ีเดียวเลยนาํ จะเปน็ การประหยดั นํ้ามนั รถบริษทั มากกวาํ ...ขอ
พรบิ ตดิ ไปดว๎ ยคนนะคะ‛ พริบพราวสรปุ พร๎อมยิ้มกว๎าง

‚แลว๎ พ่ีแจนไมํไปด๎วยเหรอคะ‛ อวัศยาหันไปถามจารวี

‚แหม...ศยากร็ ๎ดู นี ่ี พี่มีลูกๆ ต๎องดูแลจ๎ะ ไมทํ ํางานเสาร-๑ อาทติ ย๑...เอาละํ อยาํ
มัวพดู อยูเํ ลย รบี ออกเดนิ ทางดีกวํา เดี๋ยวสายกวํานีแ้ ล๎วรถจะเยอะ‛ จารวีพลาง
ตอ๎ นท้ังสามข้นึ รถ และไมรํ วู๎ าํ เธอจัดสรรท่นี ่ังอีทําไหน ปราณนตก๑ ับพริบพราวจึงได๎