แอบรักออนไลน์ by ร่มแก้ว

ไปนัง่ คูกํ นั ตรงท่นี ่ังดา๎ นหลัง สวํ นอวัศยาก็ระเหจ็ ไปนั่งด๎านหน๎าคูํกบั ลงุ คนขบั รถซะ
อยาํ งง้ัน...

เธอลอบมองสองคนนนั้ จากทางกระจกสํองมองหลัง...พรบิ พราวกําลงั หันไป
ชวนปราณนตพ๑ ูดคุยอยาํ งราํ เรงิ ปราณนต๑ก็ตอบรับด๎วยรอยย้ิมสดใส...

เปน็ อกี ครงั้ ...ท่อี วัศยารู๎สึกวาํ หนมุํ สาวคนูํ ีด้ เู หมาะสมกัน...

สํวนเธอ...รู๎สึกราวกับวาํ ตวั เองเป็นพ่ีสาวท่กี าํ ลงั จะพานอ๎ งสองคนไปเท่ยี ว
ทะเลยังไงกไ็ มํร!ู๎

แล๎วล๎อรถก็เคลอ่ื นออกจากที่.. การเดนิ ทางที่อวัศยาร๎สู กึ หดหํูทีส่ ดุ เทาํ ท่เี คย
ร๎ูสึกมาก็เรม่ิ ต๎นข้นึ ...

สามช่วั โมงถดั มา ท้งั หมดกม็ าถงึ โรงแรมรมิ ชายหาดอันเงียบสงบและเปน็
สํวนตวั แหํงหนงึ่ ของทะเลระยอง อนั เปน็ สถานท่จี ดั งานประชุมสมั มนา...

ตัว โรงแรมเปน็ อาคารสงู ประมาณสบิ ช้นั แตํละช้นั ลดหล่ันเลํนระดับลงเปน็
จงั หวะกลมกลืนกับเชิงเขาทางดา๎ นหลงั จากตรงนี้ มองขึน้ ไปเห็นวําหอ๎ งพักแตลํ ะ
หอ๎ งล๎วนประกอบดว๎ ยระเบียงกว๎าง หันหนา๎ เขา๎ หาทะเล

ชัน้ ลาํ ง พนื้ ที่ด๎านหน๎าโรงแรมมีสระวํายน้ํารูปวงรีขนาดใหญํ...ถดั ไปทาง
ดา๎ นขวาของสระ วํายนํ้าเป็นรา๎ นอาหารและบารร๑ มิ สระรมํ ร่ืน กนิ พ้ืนทย่ี าวลงไปถงึ
ชายหาด ..ณ ทน่ี น้ั มสี ะพานไมก๎ ว๎างทอดยาวจากฝัง่ ลงไปสทํู ะเล ตรงก่งึ กลาง

สะพานซงึ่ เป็นบรเิ วณที่ออกแบบไว๎ให๎กวา๎ งกวาํ สํวนอ่นื ๆ ต้งั โต๏ะอาหารแบบนั่งได๎
สองคนสาํ หรบั คํูรักที่อยากจะดินเนอร๑ชมวิวทะเล

‚โอโ๎ ห...โรแมนตกิ จงั คํะ ยอดไปเลย‛

ทนั ที ทลี่ งจากรถ พริบพราวอทุ าน พลางเงยหน๎าข้นึ สูดลมหายใจเอาลม
ทะเลเขา๎ ไปเต็มปอด แสงแดดสะท๎อนกบั เส๎นผมสีน้ําตาลนํุมเบาที่ปลวิ สะบัดตาม
ลม...

อวัศ ยาไมรํ ูว๎ าํ ปราณนต๑ท่ีเพ่งิ จะกา๎ วตามลงจากรถไปจะคิดอยาํ งไรกับภาพ
อันนําดูของสาวน๎อยตรง หนา๎ น้บี ๎าง เธอไมํกล๎ามองไปยังเขา เพราะกลวั วําจะถ๎าหัน
ไปแลว๎ เกิดเหน็ สายตาของปราณนต๑มแี ววช่ืนชมตอํ สาวน๎อยคน น้ัน...เธอคงทน
ไมํได๎

ขณะท่ีอวศั ยากาํ ลังคิดฟ้งุ ซาํ น...เสยี งท๎ุมๆ ของปราณนตก๑ ็ดงั ขึน้ ใกล๎ๆ ทํา
เอาเธอสะดุ๎ง

‚ไมํลงมาเหรอครับ...เมารถหรอื เปลาํ ?‛

อวัศ ยาลมื ตา หันไปมองและเห็นปราณนต๑กาํ ลงั ยนื เกาะหนา๎ ตาํ งรถขา๎ งท่ี
เธอนัง่ อยํู...สายตา ท่มี องมาทาํ เอาอวศั ยาร๎อนซาํ ขึ้นท่แี ก๎มอยาํ งห๎ามตัวเองไมทํ ัน...
สายตาอาทร แบบนนั้ มันเหมือนกบั ที่เขาใชม๎ องเธอในคร้ังแรกท่ีเจอกนั กลางถนน
วนั ฝนตกไมผํ ิดเพีย้ น

‚สงสัยจะเมารถ...หนา๎ แดงมากเลยครบั ‛ ปราณนต๑ทาํ เสียงร๎อนใจขึ้น ขณะ
ที่อวัศยารบี ยกมือขึ้นลูบหน๎าแรงๆ สาํ ยหัวดิก...

‚ไมํไดเ๎ ป็นอะไร...‛

‚พ่ีณนต!๑ ‛ เสยี งเรยี กของพริบพราวขดั ขน้ึ พอดี ทง้ั สองหันไปมอง เหน็ พริบ
พราวเดนิ ไปถงึ เชงิ สะพานไมแ๎ ล๎ว ตอนนีเ้ ธอกําลงั โบกมือเรยี กอยหํู ยอยๆ

‚...มาดูทางนีก้ นั เถอะคํะ สวยมากเลย...มาสิคะ!‛

อวศั ยาคอแขง็ ขนึ้ มาทันที ชาํ เลืองมองปราณนตเ๑ หมือนจะคอ๎ น...

‚ไปดเู อาไว๎สิ เดย๋ี วแฟนคุณจะตกทะเลไปซะกํอน‛ อวศั ยาพูดเสียงเรียบ
วางทําเหมือนเจา๎ นายจอมโหดอีกครง้ั ปราณนตไ๑ ดย๎ นิ แล๎วสะดุ๎ง...

‚เฮย๎ ...ไมใํ ชํนะครับ...ผม...‛

‚ไมํจาํ เป็นต๎องปฏเิ สธหรอก เรื่องสํวนตัวของคณุ ฉนั ไมํสนใจ...โนํน รอ๎ งเรยี ก
จนคอจะแตกแล๎ว รบี ไปส‛ิ อวศั ยาไลอํ ีก

ปราณนต๑ จงึ ได๎แตทํ าํ หนา๎ เหมอื นโดนยาขม แล๎วเดนิ ไปทางพริบพราวทย่ี ัง
โบกมือเรยี กไมํหยุด แตยํ งั ไมทํ นั เดนิ หํางออกไปมากนัก ก็ไดย๎ นิ เสียงอวศั ยาพูดไลํ
หลังมาอกี ...

‚บาํ ยโมงเจอกันทห่ี อ๎ งสมั มนาเลยแล๎วกัน ฉันจะเอากระเป๋าไปเก็บท่ีหอ๎ ง
กํอน...คุณสองคนคงจัดการเรอ่ื งห๎องพักกันเองได‛๎

วํา แลว๎ อวศั ยาก็ไมํรอคาํ ตอบ เธอหนั ไปหวิ้ กระเป๋าท่ีลงุ คนขับยกลงมาจาก
ทา๎ ยรถให๎ แล๎วเดินลวิ่ เขา๎ ตัวโรงแรมไปทนั ที ปราณนตไ๑ ด๎แตถํ อนใจมองตามราํ ง
เพรียวทเ่ี ดินจา้ํ พรวดๆ จากไปดว๎ ยความร๎ูสึกหนักใจ...เขาจะทํายงั ไงใหห๎ วั หน๎าเขา

คนนี้เขา๎ ใจเสยี ที วําเขากบั พรบิ พราวไมํได๎เป็นแฟนกนั ดเู หมือนวาํ เรอ่ื งในลานจอด
รถคืนนัน้ จะฝงั ใจอวศั ยาเอามากๆ ทเี ดียว

ไอ๎ เรอื่ งเขา๎ ใจผดิ ความจริงมันกไ็ มเํ ทําไหรํ...แตอํ าการป้ันปง่ึ ทีเ่ ธอแสดงตอํ
เขาทุกครงั้ ที่พดู ถงึ เรื่องพริบพราวนสี่ ิ...ทาํ ให๎เขาไมสํ บายใจเลย ใหต๎ าย!

แอบรักรมิ ทะเล

คร่งึ วนั เช๎า..ต้ังแตํมาถึงระยอง พริบพราวเกาะตดิ อยูํกับปราณนต๑แทบ
ตลอดเวลาเหมอื นกบั ลูกลิงเกาะติดแมํ ถา๎ หากปราณนตไ๑ มํต๎องมาเขา๎ ห๎องสมั มนา
ในตอนบําย เจ๎าหลํอนกค็ งจะไมํยอมผละหาํ งไปงาํ ยๆ ...ขนาดเขาจะเข๎า
หอ๎ งสมั มนา ฝา่ ยนนั้ ยังเดินมาสงํ ถึงหนา๎ หอ๎ ง

เรื่องนส้ี ร๎างความหงดุ หงิดลกึ ๆ ในใจให๎อวัศยา พอๆ กับความรูส๎ ึกผิด...

เธอรส๎ู กึ เกลยี ดตัวเองทุกคร้งั ทเี่ รม่ิ รู๎สกึ วาํ เธอกาํ ลงั อิจฉาตาร๎อนเดก็ ผ๎หู ญงิ
คนน้นั !

ไมํเคยคิดมากํอนเลยวําจะมีวันทเ่ี ธอกลายเป็นเหมือนนางอิจฉาในละคร
โทรทศั นไ๑ ด๎ขนาดน!้ี ในหัวใจมแี ตคํ วามร๎อนรํุม หงดุ หงดิ และน๎อยใจ...

ตลอด เวลาสามชวั่ โมงที่น่งั ฟังสมั มนา เธอไมหํ ันไปมองหน๎าปราณนต๑เลย
แมแ๎ ตแํ วบเดียว แมว๎ าํ เขาจะนง่ั อยํขู ๎างๆ เธอนเ่ี อง หลายครัง้ ทเ่ี ขาก๎มลงจดอะไรลง
ไปในสมุดบนั ทึก แลว๎ แขนเขาบังเอิญมากระทบโดนแขนเธอ เธอก็จะขยับออกหําง
เสียทุกครงั้

จน กระทงั่ เธอกบั ปราณนตเ๑ ดินออกมาจากหอ๎ งสัมมนา พรบิ พราวก็ยัง
อตุ สําหม๑ ายนื รออยํหู นา๎ หอ๎ ง หญิงสาวท่ีเปล่ยี นเสื้อผา๎ เปน็ ชดุ เดนิ ชายหาดเรยี บร๎อย
แลว๎ กําลงั โบกมือเรียก อวัศยากับปราณนต๑ไหวๆ

‚วนั น้ีเสรจ็ งานแคํนแี้ ลว๎ ใชไํ หมคะ?‛ พริบพราวถามเสียงร่ืน

‚มงี านเลย้ี งบุปเฟต๑รมิ ทะเลตอนหนึ่งทมุํ อกี ท‛ี อวัศยาตอบสั้นๆ

‚เมอ่ื ก้ี พริบไปเดินเลํนหนา๎ โรงแรม...พนักงานบอกวาํ ถ๎าเดนิ เลียบหาดไป
ทางเหนือเรอ่ื ยๆ ลัดโขดหินไปอกี นิดจะเจอชายหาดเล็กๆ สวยมาก เราไปดูกนั นะ
คะ...นะพณี่ นต๑ พ่ศี ยา...‛

อวศั ยาหันไปมองปราณนต๑...เห็นเขากําลงั พยายามซํอนสหี นา๎ กระอัก
กระอํวนแลว๎ กอ็ ดนกึ ขําอยํูในใจไมํได๎...ใครจะรเ๎ู หมอื นท่ีเธอร๎ู วําปราณนตก๑ ลัว
ทะเล...

‚ไปนะคะ...พรบิ ไมกํ ล๎าเดินไปคนเดียว‛

‚คุณไปกันสองคนดกี วาํ ...แลว๎ คอํ ยเจอกันตอนทานขา๎ วแล๎วกนั นะ‛ อวศั ยา
วํา

พริบพราวไดย๎ ินแล๎วหันมามองอวศั ยาดว๎ ยดวงตาเจอื แววสงสยั ...

‚แนใํ จเหรอคะพ่ศี ยา...วําไมอํ ยากไปกบั ..เราสองคน‛ นํ้าเสยี งของพรบิ พราว
ตอนนั้นฟังดูแปลกๆ แตอํ วัศยาก็ไมไํ ดใ๎ สใํ จอะไรมาก เธอพยักหน๎ายํ้าแทนคาํ ตอบ
แลว๎ เดินแยกไปทนั ที

พริบพราวหันไปย้ิมสดใสให๎ปราณนต๑...

‚งน้ั เราไปกันเถอะคํะ พ่ีศยาอายุเยอะแลว๎ คงไมชํ อบเดิน‛

‚พ่ีศยาอายุมากกวําพ่ีแคสํ องปี ไดย๎ นิ วาํ พี่ศยาอายเุ ยอะ พ่ีพลอยรู๎สึกวํา
ตัวเองแกไํ ปดว๎ ยเลย‛ ปราณนตพ๑ ูดทเี ลนํ ทีจริง

‚ดูเหมือนวาํ พณี่ นตจ๑ ะสนิทกบั พีศ่ ยาจังนะคะ‛ พริบพราววาํ แล๎วก๎าวออก
เดิน...

ปราณนตฟ๑ ังคําถามทเ่ี หมอื นถามขึน้ เรอ่ื ยๆ เลนํ ๆ นนั้ โดยไมทํ ันเอะใจถงึ แวว
ตาขํนุ ๆ อยํางหงุดหงดิ เล็กๆ ของคนถาม

‚กต็ ามประสาคนทํางานด๎วยกัน พีศ่ ยาเป็นคนเกํง...พ่โี ชคดีท่ีได๎ทํางานดว๎ ย
ถงึ ใครจะวําพศ่ี ยาดูดุไปหนอํ ยก็เถอะ‛ เขาหัวเราะ

พรบิ พราวขมวดคว้ิ อยาํ งหงุดหงิดขึน้ ...ดุเหรอ...เธอคดิ อยาํ งเคืองๆ ย๎อนไป
ถึงข๎อความสนทนาระหวาํ งอวศั ยาในนามของมนุษย๑ออนไลนท๑ ่ีช่อื ‘แอบรัก’ กบั
ปราณนต๑ ทีเ่ ธอเผอญิ ได๎ไปเหน็ เข๎า...ข๎อความเหลาํ นัน้ ไมํใกล๎เคียงคําวํา ดุ เลย
แม๎แตนํ ดิ เดยี ว...

ทด่ี ๆุ น้ันกเ็ ป็นแคํภาพลวงตาเทํานนั้ แหละ ลบั หลัง..ผ๎หู ญงิ คนนัน้ ก็แอบชอบ
ปราณนตอ๑ ย!ูํ

‚ใครจะไปรคู๎ ะ...แสดงทําทดี ุ แตลํ ึกๆ แลว๎ อาจไมใํ ชํอยาํ งน้นั เลยก็ได‛๎ พรบิ
พราวเอํยขน้ึ อยํางมนี ยั แตํปราณนต๑ยังคงไมํได๎คิดลึก.. เขาตอบอยํางพาซื่อ...

‚ใช.ํ ..พรบิ คดิ เหมือนพี่ ถงึ พ่ศี ยาจะดูดุ แตํทจ่ี รงิ แล๎วมเี หตผุ ลมาก ไมํเคย
โวยวายหรอื ตอํ วําใครให๎เสยี ใจโดยไมมํ เี หตผุ ลเลย‛

‚นน่ั สคิ ะ ทํางานก็เกํง นิสยั กด็ ี ทาํ ไมนะถึงยงั ไมแํ ตงํ งาน‛

‚ไมแํ นหํ รอก...บางทพี ่ีศยาอาจจะมีแฟนอยูํแล๎วกไ็ ด‛๎

ภาพของอวัศยากับลิปดาควงคกํู นั ไปงานวันเกดิ ขององศาปรากฎแจมํ ชดั ใน
ความทรงจาํ ของปราณนตอ๑ ีกครง้ั ...

นกั บริหารรํุนใหมํไฟแรง เจ๎าของบรษิ ัทหลักทรพั ย๑ กบั หวั หนา๎ มาร๑เก็ตตง้ิ สาว
อนาคตไกล...จะมอี ะไรเข๎ากันมากไปกวาํ น้อี กี ..

ปราณนตย๑ ้ิมนอ๎ ยๆ กบั ความคิดตวั เอง แลว๎ ถอนใจออกมาโดยไมรํ ตู๎ ัว...

เสยี งหัวเราะรําเรงิ ของพรบิ พราวตามมารบกวนโสตประสาทของอวัศยาอกี
คร้งั ในหนึง่ ช่ัวโมงถดั มา

ขณะ ทีอ่ วศั ยากาํ ลงั นงั่ อํานหนงั สือคํมู อื นักบริหารยุคใหมํทีพ่ กตดิ กระเป๋ามา
ด๎วย อยูํที่เก๎าอี้ผ๎าใบรมิ ชายหาด พรบิ พราวกับปราณนต๑ก็เดินหัวเราะรื่นกนั มาจาก
ทางชายหาดทที่ ง้ั สองไปเดินเลนํ เมือ่ ชว่ั โมงทแี่ ล๎ว

เม่อื สงั เกตเห็นวาํ ท้ังสองคนยังมองไมํเหน็ วําเธอนัง่ อยํูตรงน้นั อวศั ยาจึงรีบ
ลุกข้นึ เดนิ ไปนั่งหลบอยํูตรงบารเ๑ ครือ่ งด่มื รมิ หาดทตี่ ้ังอยํถู ดั ไป เธอเห็นท้ังสองคน

พูดอะไรกนั อยสํู กั พัก กอํ นทพ่ี รบิ พราวจะแกะเส้อื ทํอนบนออกหน๎าตาเฉย จนเหลือ
แตชํ ดุ วาํ ยนํ้าอยํางเดียว แล๎วเดินนวยนาดลงทะเลไป...

ปราณนต๑ นน้ั ยังยนื น่งิ อยทูํ ี่เดมิ เขายืนสงํ จนพริบพราวลงนํ้าไปทัง้ ตวั แล๎ว
เขากห็ มุนตัวกลับมาทางท่ีอวศั ยานั่งหลบอยพํู อดี เธอรบี ลกุ พรวดจากทีน่ ัง่ แลว๎ เดิน
หนไี ปทางชายหาดอกี ด๎าน

เมื่อ คิดวําพ๎นรศั มีทป่ี ราณนต๑จะสังเกตเหน็ เธออกี อวัศยาก็เดินลุยนํ้าทะเล
แคํระดบั ตาตํมุ เลาะไปตามชายหาดเลนํ ตอนนี้ท๎องฟา้ เริ่มเป็นสีสม๎ ด๎วยพระอาทิตย๑
กําลังจะตกดนิ เดนิ ไปสักพกั เธอก็ลดฝีเท๎าลง และหยุดยนื มองกอ๎ นเมฆทเี่ ลอ่ื มสี
ทองประหลาดตรงขอบฟ้า

ขณะท่ีกําลังเพลนิ กับภาพสวยงามที่เหน็ อยํแู กํสายตา เสยี งของปราณนตก๑ ็
ดังขึน้ ทางดา๎ นหลงั

‚มาเที่ยวทะเลบอํ ยไหมครบั ?‛

อวศั ยาสะด๎ุง หันไปมอง เหน็ ปราณนตย๑ นื อยตูํ รงหาดทรายบริเวณที่คลื่นซดั
ไมถํ ึง เขากาํ ลังมองไปทเ่ี มฆกลุมํ เดียวกับที่เธอมองอยูํกํอนแล๎ว...

‚ถามทําไม‛ เธอตอบห๎วนๆ แล๎วหนั หลังใหเ๎ ขา กลบั ไปมองทอ๎ งฟ้าตํอ

‚กเ็ ห็นพี่ศยาทาํ งานหนัก ผมไดย๎ ินมาวํา พี่ศยาไมํเคยใชพ๎ ักร๎อนเลย‛ คราวนี้
เสยี งเขาใกล๎เขา๎ มาอกี แตํก็ยงั ไมํลงมาถงึ บริเวณน้ําทะเลอยํูดี

‚ฉันนีท่ าํ ทางจะเป็นคนดังนะ ไมํยกั รู๎วาํ เร่อื งของตัวเองถูกพดู ถงึ ในออฟฟศิ
เยอะขนาดน‛ี้

ปราณนตห๑ ัวเราะเบาๆ เพราะฟงั ดแู ลว๎ ร๎ูวาํ เธอประชด

‚ทกุ คนชมพี่ศยาในเร่ืองความทํมุ เทให๎กบั งานครบั ‛ ปราณนตย๑ ํ้าด๎วย
นาํ้ เสยี งยิ้มๆ

‚การทาํ งาน ถา๎ มคี วามสุขกับมันเสยี อยาํ ง...เรากแ็ ทบจะไมํรส๎ู กึ ด๎วยซา้ํ วาํ มนั
คอื งาน แล๎วก็ไมํรูส๎ ึกวาํ อยากจะหยดุ พกั ดว๎ ย‛ เป็นประโยคแรกนบั แตคํ ุยกันมา
ทอี่ วศั ยาตอบคําถามเขาอยํางจรงิ จัง

‚นําอจิ ฉาจงั เลยนะครับ ทค่ี ๎นหาตัวเองเจอเรว็ ..จะได๎ไมํตอ๎ งไปเสยี เวลาเริ่ม
ใหมํที่ไหนอกี ‛

อวศั ยาหันกลบั มาจ๎องหน๎าปราณนต๑...

‚แลว๎ คณุ ละํ ...คุณคิดวาํ การมาทาํ งานที่นที่ าํ ให๎คุณพบส่ิงท่ีเป็นตวั คุณหรอื
ยงั ?‛

ปราณนต๑ยกมอื กอดอก ทาํ ทําครุนํ คดิ ...กํอนจะถามออกมาหน๎าตาย...

‚ถ๎าผมตอบ พ่ศี ยาจะทําเรอ่ื งตัดเงินเดือนผมหรอื เปลํา‛

‚น่ี เหน็ ฉนั เป็นคนยงั ไง? ...แตํเอาละํ ถา๎ กลวั มากนักลํะก็นะ ถือวําตอนนเ้ี รา
ไมไํ ด๎เปน็ หวั หน๎ากบั ลูกนอ๎ งกันก็ได๎ คดิ ซะวําเราเปน็ แคคํ นแปลกหน๎า เพงิ่ เดนิ มา
เจอกนั ตรงชายหาดนเี่ อง‛

ปราณนตห๑ วั เราะเบาๆ แล๎วสํายหวั ดิก...

‚ไมํเอาลํะครบั ‛

คาํ ปฏเิ สธของเขาทาํ เอาอวัศยาชะงักกกึ ฉวิ ข้ึนมาทันทีด๎วยอาการเหมือน
หนา๎ แตก

‚ไมเํ อาก็ไมตํ อ๎ งเอา‛ เธอวําแล๎วกา๎ วออกเดินลุยฟองคล่ืนตอํ ไป ปราณนต๑รีบ
กา๎ วตาม ขนานไปบนพื้นทรายโดยไมแํ ตะตอ๎ งนํา้ ทะเล...

‚เด๋ยี ว สคิ รบั ไมํใชอํ ยํางน้ัน...ผมแคคํ ิดวํา ถ๎าสมมตเิ ราเปน็ คนแปลกหนา๎
ผมคงไมกํ ล๎าเลําเรอื่ งสวํ นตัวใหฟ๎ ัง...ขออนุญาตผมสมมตเิ ราเป็นเพื่อนกนั ไมํ ได๎
เหรอครบั ?‛

อวัศยาหนั ขวบั มาจอ๎ งหน๎าน้ัน เมื่อเห็นสายตาจริงใจทม่ี องมา เธอกห็ ลบ
สายตา พยักหนา๎ ผํานๆ อยํางวางฟอร๑ม...

‚ตามใจ...เรื่องสมมติ จะเอาไงกไ็ ด๎‛

ปราณนตซ๑ อํ นยม้ิ ..แลว๎ เริม่ อธิบาย...

‚พดู ตามตรงนะครับ ผมยงั ไมคํ อํ ยแนํใจเลยวําระหวาํ งงานเกาํ กับงานใหมํน่ี
อะไรเป็นตัวตนของผมกนั แนํ หรอื ไมํเป็นเลยท้ังสองอยําง‛

‚หมายความวาํ ...คุณทง้ิ งานเกํามา ทง้ั ที่ยังไมํทันร๎เู ลยวํามนั เปน็ ตัวคณุ หรอื
เปลํา‛

‚ครบั ‛ เขากม๎ หวั ยอมรับ ‚...ความ จรงิ ผมใฝฝ่ นั อยากเป็นวศิ วกรมาตั้งแตํ
เดก็ และตอนทํางานทีบ่ ริษัทเดมิ ถึงแมห๎ ลายอยาํ งจะไมํคํอยเปน็ อยาํ งทผี่ มเคยคดิ
ไวส๎ กั เทาํ ไหรํ แตโํ ดยรวมแลว๎ กม็ ีความสขุ ด‛ี

‚แล๎วคณุ ออกมาทําไม‛ อวศั ยาถามออกไป ทงั้ ๆ ท่ีคดิ วาํ ตัวเองร๎คู าํ ตอบดอี ยูํ
แลว๎ ...วําทเี่ ขาออกมาก็เป็นเพราะเร่อื งของร๎ุงลดากบั องศา หาใชเํ ร่ืองงานไมํ

‚เกิดแอคซเิ ดนทน๑ ดิ หนํอยครบั ‛ ปราณนตต๑ อบสน้ั ๆ เพียงแคํนน้ั

‚แปลวําสักวัน คุณก็อาจจะกลับไปเป็นวิศวกรก็ได?๎ ‛

‚อาจจะเป็นอยํางนัน้ ครบั ...‛ เขาตอบกํากวม แล๎วตัดบทด๎วยการเปลี่ยนมา
ถามเธอแทน... ‚พี่ศยาลํะครบั เคยเปลยี่ นงานมากอํ นหรือเปลาํ ?‛

อวัศยาสํายหน๎า เส๎นผมปลวิ กระจายตามสายลมท่เี ร่ิมแรงข้ึน...

‚ฉันทาํ งานทีน่ เี่ ป็นทแี่ รก และกท็ ํามาจนถงึ วันน‛้ี

คําตอบนน้ั ทําใหป๎ ราณนตเ๑ ผลอลอบมองเสีย้ วหน๎าด๎านขา๎ งของเธอ ด๎วย
ความสงสยั บางประการผุดข้ึนในใจ...

‚ถ๎างั้น...พี่ศยาก็ร๎จู กั กับคุณลิปดามานานแล๎ว?‛

อวัศยาหันไปมองคนถามงงๆ ที่อยํูๆ ชอ่ื ของลิปดากอ็ อกมาจากปากฝา่ ยนั้น

‚กร็ จ๎ู ักนานพอๆ กบั ท่ีร๎จู ักบรษิ ทั หลักทรพั ย๑นาราภทั ร‛

‚คุณลิปดาคงเปน็ เจา๎ นายทีด่ ี ถึงรักษาคนใหอ๎ ยทํู าํ งานด๎วยได๎นานขนาดน‛ี้

‚คุณลปิ ดาเป็น ‘เจ๎านาย’ ทีด่ ‛ี เธอเผลอลงเสียงหนกั เนน๎ คาํ วําเจ๎านาย
เหมอื นจะยาํ้ วํา เรอ่ื งงานเทํานัน้ นะท่เี ขา ‘ดี’ สํวนเร่ืองอืน่ เชํนนิสยั สวํ นตัว...ไมขํ อ
คอมเมน๎ ต๑

‚ผม กว็ ําคณุ ลปิ ดาเป็นเจา๎ นายทด่ี ี ให๎ความเปน็ กนั เองกบั ลูกน๎อง...วันทีผ่ ม
ไปดกั รอพี่ทค่ี อนโด ยงั แปลกใจทค่ี ุณลปิ ดามาเจอแลว๎ ยงั อาสาชํวยโทรตามพลี่ งมา
ให๎‛

อยากรอ๎ู ยากเหน็ เรื่องลูกน๎องนํะสิ...นายคนนน้ั ! อวัศยานึกคํอน

‚โชคดี..ท่พี ่ศี ยากบั คณุ ลิปดาอยูํคอนโดเดียวกัน ไมํง้ันผมคงไมมํ ีปญั ญาตาม
พศ่ี ยาลงมา‛

‚น่ี...‛ อวศั ยาหนั ขวับไปจอ๎ งหน๎าปราณนต๑ เพราะทะแมงํ ๆ หหู ลายคร้ังใน
นํา้ เสียงท่ีเขาใชถ๎ ามเก่ยี วกับลปิ ดา และคอนโด...

‚...คงไมไํ ดน๎ กึ ใชไํ หม...วาํ ฉันกับคณุ ลปิ ดาอยคํู อนโดหอ๎ งเดียวกนั ?‛

ปราณนต๑เลิกค้ิว กระพริบตาปริบๆ เหมือนแปลกใจท่เี ธอถามอยํางนั้น แตํใน
ขณะเดยี วกัน เขาก็ไมไํ ดแ๎ สดงทําทปี ฏเิ สธวําเธอเข๎าใจผิด

‚ฉนั กบั คุณลปิ ดาเป็น ‘เจา๎ นาย’ กับ ’ลกู นอ๎ ง’ กันลา๎ นเปอร๑เซ็นต๑...สํวนเรอื่ ง
จะเลื่อนไปเปน็ คคูํ วงหรอื อะไรอยํางอืน่ ‛ ...ของผูช๎ ายแบบนน้ั ... ‚จะเปน็ เร่ือง
สดุ ทา๎ ยในโลกที่ฉนั คดิ ‛

‚นนั่ สิครับ...‛ ปราณนต๑หวั เราะเกอ๎ ๆ อยาํ งละอายในสิง่ ทีต่ ัวเองแสดงความ
สงสัยออกไป ‚...ผห๎ู ญงิ เกํงอยาํ งพศี่ ยาคงคิดเร่อื งคูํควงเป็นเร่อื งสุดท๎าย‛

‚ใครวาํ ..‛

เสยี งค๎านเบาๆ ของอวศั ยาทาํ เอาปราณนตช๑ ะงัก มองเธออยาํ งแปลกใจ

‚...นัน่ เป็นสิ่งแรกในโลกท่ฉี ันคดิ ตอนน้ดี ว๎ ยซา้ํ ...เพยี งแตวํ าํ คนทฉี่ ันคดิ ด๎วย
ไมํใชํคณุ ลิปดา...‛

ดวง ตาของอวศั ยาจ๎องมองมายงั ตาของปราณนตต๑ รงๆ เปน็ การยืนยนั ส่ิงท่ี
พดู ปราณนต๑เองก็กาํ ลงั ยนื นิ่งงนั กับสง่ิ ท่ไี ดย๎ นิ แสงแดดสีส๎มแกอํ มทองสะท๎อนอยํู
ในดวงตาสีน้าํ ตาลสวยราวกบั ลกู แกว๎ ของเขา และมันเหมือนสะกดให๎อวศั ยาไมํอาจ
ถอนสายตาไปได๎...

ทจ่ี รงิ แลว๎ ...ถ๎าหากคนภายนอกมองมายงั ทัง้ สองคนในตอนนี้ คงแยกแยะไมํ
ออกวาํ ใครถูกสายตาของใครสะกดกนั แนํ...

และอาการของทั้งสอง ตกอยใํู นสายตาคํูหน่ึงโดยตลอด...

เจา๎ ของสายตาร๎ูสึกรอ๎ นรํมุ ในอก ท้งั ๆ ท่ีกําลังแชอํ ยํูในน้าํ ทะเลเย็นสบาย...
วินาทีนนั้ เธอบอกตัวเองวํา เธอทนเห็นสองคนนั้นยืนจ๎องตากันแบบนนั้ ไมํได๎ตํอไป
อีกแมแ๎ ตํวินาทเี ดยี ว...

‚กรดี๊ ...ชํวยด๎วย!!!‛

เสยี งกรีด รอ๎ งทดี่ งั ข้นึ กระชากท้งั อวัศยาและปราณนต๑ออกจากภวังค๑ ท้ังสอง
หนั ขวบั ไปมองทางต๎นเสียงอยํางใจหาย...และพบวํา ในน้าํ ทะเล หาํ งออกไปจากฝัง่
ประมาณห๎าสิบเมตร...ราํ งหนึง่ กาํ ลงั ผลุบๆ โผลํๆ เดยี๋ วจม เดย๋ี วทะลง่ึ ข้นึ มาเหนอื
น้ํา สองมอื โบกไหวๆ เหมอื นขอความชวํ ยเหลอื ขณะทผ่ี ๎คู นบนฝงั่ เริ่มเขา๎ มามงุ ดู
ด๎วยความแตกตืน่ ...

‚คนจมนาํ้ !! ชวํ ยดว๎ ย!!‛

ทุก คนมองหน๎ากันเลกิ่ ลั่ก แตํไมํมใี ครทําทาํ จะลงไปชวํ ย เพราะคนท่เี หน็
เหตกุ ารณส๑ วํ นใหญํจะเปน็ ผู๎หญงิ และเด็กๆ ที่ยังเลํนนาํ้ เลนํ ทรายกันอยตูํ อนน้ี สวํ น
ผ๎ูชายทมี่ อี ยคํู นสองคนในทีน่ ้นั ทําทาํ ลงั เลอยพูํ ักหนง่ึ กํอนจะตัดสินใจวิ่งกลับไปท่ี
โรงแรมเพอ่ื เรียกเจ๎าหน๎าทไี่ ลฟ์การด๑ ลงมาชํวย

อวศั ยายกมือขึ้นปิดปากอยาํ งตกใจกบั ภาพที่เห็น...

นน่ั มันพรบิ พราว...!

ผห๎ู ญิงที่กาํ ลงั จะถูกคลน่ื กลืนหายคนน้นั คอื พรบิ พราวไมผํ ดิ แนํ..

อวัศยาใจหาย กลวั เหลือเกินวาํ มือท่โี บกขอความชวํ ยเหลอื อยูํเหนอื นํา้ น้นั จะ
จมหายไปกับคล่ืนทีซ่ ดั โถมมาไมํหยุดในวนิ าทีใดวินาทหี น่งึ !

ทัน ใดน้นั ปราณนต๑ทย่ี นื อยํูขา๎ งเธอกต็ ัดสินใจถอดเสอ้ื ยืดท่ีใสอํ ยํูออก ปาทงิ้
ไปด๎านหน่งึ อยํางรวดเรว็ กอํ นจะวง่ิ ลุยลงไปในทะเล...มงุํ หน๎าตรงไปยังเปา้ หมายที่
ผลุบๆ โผลํๆ ใกล๎หมดแรงนนั้ !

เมื่อ คนท่มี ุงดอู ยเูํ หน็ ชายหนมํุ ลุยลงไปชํวยหญิงสาวผก๎ู าํ ลังจะจมน้ํา เสยี งโหํ
ร๎องเชียร๑ก็ดังขน้ึ โหวกเหวก บอกใหเ๎ ขาชํวยคนจมนํา้ ข้นึ มาให๎ได๎...ทกุ คนร๎ูสกึ มี
ความหวงั ข้ึน แตอํ วศั ยากลับใจหายวาบ และรู๎สึกตรงกนั ข๎ามไปอยาํ งส้ินเชิง!

‚ปราณนต!๑ !‛

อวัศยารอ๎ งตะโกนเรยี กไลหํ ลังไปอยาํ งตกใจเหมือนจะสนิ้ สติ...

ถา๎ คนท่ีลงไปนัน้ ไมํใชํปราณนต๑ แตเํ ป็นผ๎ชู ายคนอนื่ ท่รี ปู รํางใหญํโตและ
แขง็ แรงเทํากัน เธอจะไมกํ ังวล และออกจะมั่นใจดว๎ ยซํ้าวําเขาจะตอ๎ งชํวยพริบพราว
ขนึ้ มาได๎

แตนํ ี่คอื ข๎อยกเว๎น...ปราณนตก๑ ลัวทะเล!!

เธอรู๎ดีแกใํ จ พอๆ กบั ท่ีปราณนตร๑ ต๎ู ัวเอง! แล๎วทาํ ไมเขาถึงยงั ตัดสนิ ใจลุยลง
ไปแบบน้ันลํะ

อวศั ยามองปราณนต๑วํายน้ําตรงเขา๎ ใกล๎พริบพราวเขา๎ ไปทุกทดี ๎วยหัวใจท่ี
เตน๎ แรงราว กับจะทะลอุ อกมานอกอก ในใจเฝ้าภาวนาขอใหส๎ ่ิงศักด์ิสิทธ์คิ ุม๎ ครอง
เขา..

ปราณนต๑ ควา๎ รํางของพรบิ พราวได๎ในท่สี ุด และกําลังกึ่งพยุงกง่ึ ลากเอารําง
นั้นกลบั ขึน้ มาบนชายหาด มีอยูํจงั หวะหน่ึง ทดี่ เู หมอื นวาํ แรงกอดของพริบพราวท่ี
ยึดปราณนตไ๑ วแ๎ นนํ อยาํ งเปน็ ทพี่ ่ึงสุด ทา๎ ยทาํ ใหป๎ ราณนต๑เสยี จังหวะ พาเอาพริบ
พราวดําวูบลงไปใตน๎ าํ้ พรอ๎ มกัน

สง่ิ ท่ีเหน็ นัน้ ทาํ เอาอวศั ยาและเหลาํ คนทีม่ ุงดใู จหายไปตามๆ กนั แตํวินาที
ถดั มา เขาก็โผลขํ ึน้ มาใหมํ พยายามดึงรํางของพริบพราวกลบั ใกล๎ฝ่ังมาเร่ือยๆ

ความ ชุลมนุ ของเหลําไทยมุงเกดิ ขึน้ อกี ครง้ั เมื่อปราณนต๑อุม๎ เอารํางออํ น
ปวกเปียกของพรบิ พราวขนึ้ มาวางบนหาดทราย พรบิ พราวดเู หมอื นจะหมดสติไป
แล๎ว...

‚ตายหรอื เปลํา?‛ ใครคนหนึ่งร๎องถามอยาํ งตกใจ

อวัศยาโผเขา๎ ไปนง่ั ทรุดขา๎ งๆ ราํ งของหญิงสาวออํ นวัยกวํา แล๎วพยายามรอ๎ ง
เรียกชื่อ แตํไมมํ ที ีทาํ วําฝ่ายน้ันจะรูส๎ ึก

ปราณนต๑ ตัดสินใจทันที...เขาปั๊มกดลงไปท่ีอกของหญงิ สาว สูดหายใจเขา๎
เต็มปอด มอื ขา๎ งหนง่ึ แล๎วบบี จมูกของเธอ อีกขา๎ งรองไว๎ท่ีคาง แล๎วประกบรมิ ฝปี าก
ลงไปผายปอด เป่าลมหายใจตํอชวี ติ ให๎ฝ่ายนนั้ ...

อวศั ยาร๎สู กึ สนั่ สะเทือนในหัวใจอยํางรุนแรงกบั ภาพทเ่ี หน็ ...กอํ นทจี่ ะตําหนิ
ตัว เองในวินาทถี ัดมา...ตอนนเี้ ป็นเวลาแหํงความเป็นความตาย เธอจะมัวมาร๎สู กึ
หงึ หวงอยํไู ด๎ยงั ไง!

ปราณนต๑ผายปอดให๎กบั พริบพราวอยสูํ องสามครง้ั ฝา่ ยนน้ั ก็เรม่ิ สาํ ลกั เอาน้ํา
ทะเลออกมา แลว๎ รสู๎ ึกตัว...

‚พรบิ ...เป็นไงม่ัง!‛ ปราณนต๑รอ๎ งถามอยํางวติ ก แตํเมื่อพรบิ พราวปรบั
สายตาให๎มองเหน็ หนา๎ คนท่ีชํวยชีวิตเธอไดช๎ ัด หญิงสาวกป็ ลอํ ยโฮ แลว๎ โผเข๎าโอบ
รอบคอปราณนตไ๑ ว๎ทนั ทีเหมอื นขวญั เสีย...

‚พีณ่ นต!๑ พริบยังไมํตายใชํไหมคะ...‛

‚ยงั จะ๎ ...พรบิ ปลอดภยั แล๎ว...‛ มือของปราณนต๑ลูบหลังและไหลํของคนใน
อ๎อมกอดเหมอื นหมายจะปลอบใหค๎ ลายจากอาการตกใจ

เมือ่ เหน็ วาํ หญงิ สาวผจู๎ มนา้ํ ปลอดภยั แนแํ ลว๎ ไทยมงุ คนหนึ่งกเ็ ริม่ ปรบมือขึ้น
เรียกเสยี งปรบมือจากคนอื่นๆ ประสานกันเกรยี วดว๎ ยความชื่นชมให๎แกปํ ราณนต๑...
ตอนนเี้ ขากลายเปน็ ฮีโรไํ ป แลว๎ ...

ภาพหญิงสาวทถี่ กู ชํวยชีวิตขน้ึ มาโผเขา๎ กอดฮโี รํของเธอแนํน เป็นภาพทน่ี าํ
ประทับใจในสายตาผ๎เู ฝ้าดูเหตกุ ารณท๑ ง้ั หลาย...

คงจะมีเพียงแตํอวศั ยาเทํานัน้ ทรี่ ๎สู กึ สะท๎อนเยอื กในใจ...

เหตกุ ารณน๑ ี้ มนั แทบจะไมํตาํ งกนั เลยกบั คราวทเ่ี ขาชํวยเธอจากการถกู รถชน
ในคืนวนั ฝนตกเมอื่ เกอื บปีกอํ น...

ผดิ แตวํ าํ วนั น้ี...นางเอกของปราณนตไ๑ มใํ ชเํ ธอ หากแตเํ ปน็ พริบพราว ผซ๎ู ึ่ง
เหมาะสมสอดคลอ๎ งกันกวาํ มาก

อวศั ยาจาํ ต๎องเมินหนา๎ หนีจากภาพนั้น...ดว๎ ยหวั ใจท่ีเจบ็ แปลบอยาํ งบอกไมํ
ถกู

หลงั จากการปฐมพยาบาลพริบพราวในเบ้อื งตน๎ แล๎ว ปราณนตก๑ บั อวัศยา
พยายามขอให๎พริบพราวยอมไปตรวจรํางกายทโี่ รงพยาบาล แตํพรบิ พราวปฏิเสธ

และยนื ยนั แขง็ ขันวาํ เธอไมํเปน็ อะไร นอกจากอยากพักผอํ นเทํานน้ั ปราณนต๑และ
พนกั งานของโรงแรมจึงชวํ ยกันพาเธอกลบั ไปพักในห๎อง...

เหตุ ฉุกเฉนิ ทเี่ กดิ กับพริบพราว ทําใหท๎ ้ังปราณนต๑และอวศั ยาไมํได๎ไป
รวํ มงานเลี้ยงบฟุ เฟต๑อาหารคํ่ารมิ ทะเล แตํต๎องมาเข๎าเวรผลดั กนั ดแู ลพรบิ พราว
แทน...

ใน ตอนแรกอวัศยาเสนอให๎ย๎ายพรบิ พราวมาพกั หอ๎ งเดยี วกบั เธอ หรอื ไมํเธอ
ก็จะมานอนเฝา้ พริบพราวเอง แตํปราณนตเ๑ สนอวําใหพ๎ ริบพราวนอนห๎องเดมิ แล๎ว
ผลัดเวรกนั มาเฝา้ ดแู ลจะดกี วํา ไมํเชํนนน้ั จะกลายเป็นวาํ ทิง้ พริบพราวเป็นภาระ
ใหแ๎ กอํ วศั ยาเพยี งลาํ พัง

อาบ นาํ้ เปลีย่ นเสอื้ ผา๎ เสร็จแล๎ว พรบิ พราวกต็ ัวรมุ ๆ คลา๎ ยจะมไี ข๎ พนักงาน
โรงแรมจงึ จดั การหาขา๎ วต๎มและยามาใหท๎ าน ไมํนาน พริบพราวกห็ ลบั ไปด๎วยฤทธ์ิ
ความเหน่ือยออํ นบวกกับฤทธิ์ยา

จาก นั้น กถ็ งึ คิวท่ีอวศั ยากบั ปราณนตจ๑ ะได๎แยกย๎ายกนั ไปอาบน้าํ เปลยี่ น
เสอ้ื ผ๎า แล๎วก็ส่งั อาหารแบบรมู เซอร๑วสิ ข้นึ มาทานกันอยใูํ นหอ๎ งของพรบิ พราวน่นั เอง

ระหวาํ ง ทนี่ ง่ั ทานขา๎ ว อวัศยาสังเกตเห็นวําปราณนตเ๑ งียบขรมึ ลงไปกวาํ ปกติ
เธอมองเขาอยํางพินจิ เห็นวาํ ใบหนา๎ ขาวน้นั ตอนน้กี ลับแดงก่ํา...และแดงลามไปถึง
ลาํ คอกับใบหูด๎วย...

‚ปราณนต๑...ไมํสบายหรอื เปลาํ ?‛ หญิงสาวทกั ขนึ้ ดวงตาท่ีมองเขาอํอนแสง
ลงอยาํ งอาทรโดยไมรํ ต๎ู ัว...

ทนั ทที ่เี ธอทัก ปราณนตว๑ างช๎อนลงเบาๆ แล๎วยกสองมอื ขนึ้ ลบู หน๎า...

‚เวียนหัวนดิ หนอํ ยครบั แตไํ มเํ ปน็ ไร‛

แตอํ วัศยาไมเํ ชอื่ ยังคงขมวดคิว้ จ๎องทาํ ทางเหนื่อยๆ เพลียๆ ของเขาอยํู
อยาํ งนั้น...

‚คณุ เองกเ็ กือบจมนาํ้ เหมือนกนั ...อาการไมคํ ํอยดีแล๎วใชไํ หม?‛ อวศั ยาวาํ
แลว๎ แตะหลังมอื สมั ผสั ท่ีหน๎าผากเขาเบาๆ ปราณนต๑สะดุง๎ นดิ หน่ึงอยํางนกึ ไมถํ ึง ยก
มือขึ้นแตะรงั้ มอื เธอไว๎แผํวเบา

ความร๎อนจากสมั ผัสของปราณนต๑ทาํ ใหอ๎ วัศยาชะงกั ปราณนตร๑ ตู๎ วั ปลํอย
มอื ทนั ทีเหมือนกัน...

‚ผมไมํเปน็ ไรหรอกครบั ‛

‚ถามหนอํ ยเถอะ...คิดยังไงถึงกระโดดลงทะเลไปชวํ ยเขา แทนทจี่ ะรอไลฟ์
การด๑ ‛ อวศั ยาโพลงํ ถามออกมาด๎วยแรงขบั ดนั บางอยาํ งในหวั ใจ ปราณนต๑กระ
พรบิ ตาปรบิ ๆ อยาํ งงงกับคําถาม

‚พรบิ กําลังจะจมนาํ้ ตอนน้นั ผมไมมํ ีเวลาคิดอะไร ขนื รอไลฟก์ ารด๑ คงไมทํ ัน‛

‚น่ันสินะ...เห็นพริบพราวจมน้าํ ไปแบบนนั้ ตอํ ใหเ๎ กลยี ดกลัวทะเลแคํไหน
คุณก็คงลมื หมด‛ อวัศยาพูดออกไปดว๎ ยความน๎อยใจทผ่ี ุดมาอีกครงั้ และยง้ั ไวไ๎ มํ
อยํู

ประโยคน้นั ทําใหป๎ ราณนต๑หยุดกึก...เขาขมวดค้ิว จ๎องมองอวศั ยาอยาํ ง
สะดดุ ใจในคําพูดของเธอ ดวงตาเขาเปลงํ ประกายวาบ...เอยํ ถามรวั เรว็ ...

‚พี่ศยาทราบได๎ยงั ไงครับวําผมกลัวทะเล?‛

เก้าโมงเช้าวันจันทร์

‚พ่ีศยาทราบไดย๎ งั ไงครบั วาํ ผมกลัวทะเล?‛
อวัศยาใจหายวาบเมอ่ื รว๎ู าํ ตัวเองพลาดไปแลว๎ ...’อวัศยา’ ไมํควรจะร๎เู ร่ือง
อาการกลวั ทะเลของปราณนต๑ คณุ แอบรักตาํ งหาก ท่ีรู๎...!
อวัศยาอึกอัก...เสยี งในสมองบอกใหร๎ ีบหาขอ๎ แกต๎ ัวโดยดํวน!
‚เออํ ...ก.็ ..แล๎วคณุ ไมไํ ดไ๎ มชํ อบทะเลหรอกเหรอ‛
สายตาของปราณนต๑มองมาเหมือนจะจับสงั เกต...
‛...ฉันสงั เกตเหน็ จากตอนทีเ่ ดินคยุ กนั ตรงชายหาด คณุ ไมยํ อมเหยียบน้าํ
ทะเลเลย ฉันกเ็ ลยคดิ วาํ คณุ คงไมํชอบ...หรือไมกํ ว็ าํ ยน้ําไมเํ ป็น‛
อวัศยาแกต๎ วั ไปอยํางตะกุกตะกกั
ปราณนต๑ ขมวดคิว้ มองเธอเหมอื นจะช่งั ใจอยูอํ ึดใจหนึง่ อวศั ยาแทบหยุด
หายใจล๎ุนวําปราณนตจ๑ ะเช่ือคําแก๎ตัวของเธอหรอื เปลํา แล๎วนาทีถดั มา ดวงตาของ
ปราณนต๑จึงเรยี บสลดลง กม๎ หน๎า ท้งิ มือลงขา๎ งลาํ ตัวอยํางเหนื่อยๆ...
‚พี่ศยาเดาถกู ครับ ผมไมํคอํ ยชอบทะเล...แตตํ อนน้ันเหน็ คนจะจมนํ้าอยํตู อํ
หนา๎ มันก็ทนไมํได๎ ตอนนน้ั ยงั ไมํเหน็ วําเป็นพรบิ ดว๎ ยซํา้ ‛

‚หมายความวํา...‛ อวัศยาหรต่ี ามองเขา ‚...ตอนกระโดดลงน้าํ ไปคุณไมํร๎ู
เหรอวํานัน่ คือพริบพราว?‛

‚เพิ่งร๎วู าํ เปน็ พรบิ ก็ตอนวํายไปเกือบถึงตัวแล๎วลํะครับ‛

อวศั ยาจอ๎ งหนา๎ เขาอึง้ ๆ...นี่เธอเข๎าใจผดิ คิดวาํ เขาเสย่ี งตายลงไปชวํ ยเพราะ
รวู๎ ําเป็นพริบพราวเสยี อกี

‚พศี่ ยาครับ...‛ ปราณนต๑หนั มาจอ๎ งเธอต้ังแตเํ มอื่ ไหรกํ ็ไมรํ ู๎ ‚..พ่ีพอจะมพี ารา
ฯ ตดิ มาสกั สองเมด็ หรือเปลาํ ?‛

อวศั ยาพยักหนา๎ มองเขาอยํางสงสาร...

‚โชคดที เ่ี มอื่ กีข้ อพนักงานโรงแรมเอาไว๎แผงนึง‛ อวศั ยาวําแลว๎ รื้อกระเป๋า
ยาํ มของเธอกกุ กักอยูสํ กั พกั หยิบยาออกมา ย่ืนสงํ ให๎ปราณนต๑...มองดเู ขาแกะยา
สองเมด็ ออกจากแผง โยนเขา๎ ปากแลว๎ ด่มื นํา้ ตาม...

‚ไหวหรอื เปลํา?‛

‚ผมไมํเป็นไรมากหรอกครับ‛ ปราณนต๑หันมายิ้มเหนื่อยๆ

‚กลบั ไปนอนเถอะ เด๋ียวฉนั ดูพรบิ เอง...‛

‚แตวํ ํา...‛

‚คณุ อยจํู ะชํวยอะไรได๎ อาการกเ็ ริม่ จะแยํ...เดี๋ยวจะยิง่ กลายเปน็ ภาระ แทนท่ี
จะต๎องดูแลคนปว่ ยคนเดียว กลบั ตอ๎ งกลายเป็นสองคน‛

ปราณนต๑หวั เราะแหง๎ ๆ

‚ถา๎ งนั้ ...ผมขอนอนตรงนไี้ ด๎ไหมครบั ‛ เขาหมายถึงโซฟาตวั ยาวท่เี ขานง่ั อยูํ
ทาํ สายตาเหมอื นเดก็ ผ๎ูชายดอ้ื ๆ ทกี่ ําลงั อ๎อนขออะไรจากผ๎ูใหญํ.. ‚..ผมหลับสักแป๊บ
เดยี วกห็ ายแล๎วครับ เผอ่ื มีอะไรฉุกเฉินจะได๎ลกุ มาชวํ ยพ่ไี ด๎งํายๆ แตํถ๎าไมํมีอะไร
เทยี่ งคืนคํอยปลกุ ผมขนึ้ มาผลดั เวร‛

อวศั ยามองชายหนํุมรํุนน๎องท่บี ดั นี้อยูใํ นชุดเสือ้ ยดื กางเกงวอรม๑ สบายๆ ...
เส๎นผมทเ่ี พ่ิงแหง๎ และไมํไดเ๎ ซ็ทอยํางทุกวนั นั้นนาํ ดเู หลอื เกินในสายตา เธอ...

แตํนัน่ เปน็ เพียงความรู๎สกึ ที่เกิดขึน้ ภายในใจของหญงิ สาวเทําน้นั สงิ่ ทีเ่ ธอ
แสดงออกมากลับเป็น ทําทางเฉยเมยไมํแยแส...

‚ตามใจ...อยากนอนตรงไหนกน็ อนไปเถอะ‛ เธอวําแล๎วลกุ จากทน่ี ัง่ เดนิ เข๎า
ห๎องน้าํ ไป

กลบั ออกมาอกี ที ก็เหน็ ปราณนต๑นอนเหยียดยาวอยูํบนโซฟาตัวใหญทํ ่ียงั
สนั้ กวําความยาวตัวเขา หมอนอิงใบหนงึ่ วางกอดอยูํบนอก เปลือกตาปิดสนทิ เสยี ง
ลมหายใจดงั แผวํ เปน็ จงั หวะสมํา่ เสมอ...

ภาพ ผู๎ชายท่นี อนหลบั อยูตํ รงหน๎าเธอตอนนี้มนั เป็นภาพท่นี ํามองเหลอื เกิน
วินาทีนัน้ อวศั ยาคิดวํา ถา๎ ใหเ๎ วลาเธอทัง้ ชีวิตเพอื่ นั่งมองเขาหลบั แบบนี้...เธอก็จะไมํ
เบ่อื เลย

อวัศ ยาไมํรู๎ตัววํายนื มองภาพน้ันอยนูํ านแคํไหน กระทัง่ เมื่อปราณนตพ๑ ลิก
ตัวเปล่ียนทํานอนนน่ั แหละ อวศั ยาจงึ ได๎คํอยรู๎ตวั แล๎วละสายตาจะเขาอยํางละอาย
ใจ...

เธอเดินไปนง่ั ลงข๎างๆ เตียงท่พี รบิ พราวนอนอยูํแทน...แตะหลังมอื บน
หน๎าผากมนของหญิงสาวรนุํ นอ๎ ง สัมผสั ได๎ถงึ ความรอ๎ นรุมๆ ด๎วยพิษไข๎

เกือบ สชี่ ั่วโมงหลงั จากนัน้ ...อวศั ยางวํ นอยกูํ ับการเชด็ ตัวพรบิ พราวเพือ่ ลดไข๎
สลบั กบั การงีบหลับไปเป็นพักๆ อยํูสามสีร่ อบ จนรอบสดุ ท๎าย เธอหลับไปนานทีส่ ดุ
มารตู๎ วั อกี ทกี ็แทบสะดุ๎งตกเก๎าอี้ เมื่อเห็นวําปราณนตม๑ าน่งั อยูํฝง่ั ตรงข๎ามเธอ โดยมี
เตียงของพริบพราวกน้ั กลาง ดวงตาสีนา้ํ ตาลของเขามองมาทเี่ ธออยูกํ ํอนแล๎ว...

‚ต่ืนข้ึนมาตง้ั แตเํ มอ่ื ไหร‛ํ อวัศยาถามเร็วๆ ขณะที่เผลอเอามอื ลูบหน๎า ลูบผม
โดยไมํรู๎ตัว ไมํรูว๎ าํ เม่ือกง้ี ีบดว๎ ยทําทางนําเกลียดหรอื เปลาํ ส!ิ

ปราณนต๑เพยี งยม้ิ ๆ แลว๎ บอกวํา...

‚พี่ศยาไปนอนเถอะครับ เท่ยี งคนื แล๎ว เดีย๋ วผมเฝา้ ตํอให๎เอง...พรบิ คงไมเํ ป็น
อะไรแลว๎ ดว๎ ย ตัวเย็นลงเยอะแลว๎ ‛

เขาวาํ อยาํ งนั้น อวศั ยาจึงพยกั หน๎า ลกุ ขน้ึ คว๎ากระเป๋า...

‚ฝากดว๎ ยแล๎วกัน‛

วําแล๎วเธอก็รบี เดินออกไปจากหอ๎ ง มือยังไมํเลกิ ลบู สาํ รวจเส๎นผมวํายํุงเหยิง
ขนาดไหน

เมื่อ ในห๎องเหลอื แตพํ รบิ พราวท่ีหลับสนิทอยบูํ นเตยี ง ปราณนต๑ ซง่ึ ร๎สู กึ ดีขึ้น
มากหลงั ไดห๎ ลบั พักไปหนงึ่ งบี ใหญํๆ ก็เดนิ กลับไปเอาโน๎ตบค๎ุ จากห๎องพกั ของเขามา
เสยี บสาย ตํออนิ เตอรเ๑ นท็ อยูํขา๎ งเตยี งของพรบิ พราวนนั่ เอง...

ชายหนมํุ เปดิ อีเมลล๑อาํ นทวนจดหมายฉบบั ลําสดุ ท่ีไดร๎ ับจากคณุ แอบรกั เมือ่
สองวนั กอํ น ซึ่งเปน็ ข๎อความสนั้ ๆ เพยี งหนึง่ บรรทดั ...

‘โขกตอ่ ไปอีกสามวนั แล้วฉนั จะคดิ ดอู กี ที...’

มัน เป็นขอ๎ ความที่สนั้ ที่สดุ ทค่ี ณุ แอบรกั เขยี นถงึ เขา นบั ตงั้ แตรํ ูจ๎ กั กันมา แตํ
กลับเป็นฉบบั ที่ทาํ ให๎เขาย้ิมได๎ทกุ ครั้งทเี่ ปดิ อําน...แล๎วกช็ น่ื ใจขึน้ มาอยําง
ประหลาด

สําหรับเขา อเี มลล๑ฉบับนี้มคี วามพิเศษตรงทีว่ าํ ...มันเปน็ แสดงถึงความใจ
ออํ นของเธอ หลังจากโกรธเขามานานเกอื บสัปดาห๑เต็มๆ

ปราณนตย๑ ้ิมกบั ตัวเอง...แลว๎ กเ็ ริม่ ลงมอื เขียนอเี มลลไ๑ ปถึงเธออีกฉบบั ...

วนิ าที แรกท่ีพรบิ พราวร๎สู ึกตัวลมื ตาข้นึ มา และเหน็ ปราณนต๑น่งั อยขูํ า๎ งเตียง
เธอโดยหนั ดา๎ นข๎างให๎ หัวใจของพริบพราวเตน๎ แรงอยํางยินดี...หากแตํนาทตี อํ มาที่
เธอสํานึกวาํ เขากําลังนง่ั ยิ้มอยํกู บั หนา๎ จอคอมพิวเตอรโ๑ น๎ตบค๎ุ ของเขา รอยย้ิมบน
ใบหน๎าเธอกอ็ ันตรธานหายไป...ค้วิ เรียวสวยน้ันคอํ ยๆ ขมวดเขา๎ หากนั

ปราณนตย๑ ้ิมอะไรกบั คอมพิวเตอร๑ ?...พริบพราวถามตวั เอง

คาํ ตอบงํายนิดเดียว...ส่งิ ท่ีเขากาํ ลังอาํ นอยูํคงจะเป็นข๎อความจากผู๎หญงิ
สองหนา๎ คนนัน้ ! อวศั ยา!...พริบพราวคิดอยาํ งหงดุ หงิดใจ

แลว๎ ความคดิ อยํางหนงึ่ กจ็ ํูโจมจิตใจเธอ...เธออยากรูน๎ ัก วําผ๎หู ญงิ คนน้นั
เขียนอะไรมา ถงึ ทาํ ใหป๎ ราณนตน๑ ง่ั ย้มิ คนเดียวอยํางมีความสุขได๎ขนาดน!ี้

เธอจะต๎องรูใ๎ ห๎ได๎...!

สมองของพรบิ พราวทาํ งานอยาํ งรวดเร็ว...

‚แคํก...แคํก...‛

พริบ พราวไอออกมาดว๎ ยเสียงแหบแหง๎ .. และนน่ั เรยี กใหป๎ ราณนตห๑ ยุดกกึ
ละมอื จากคอมพวิ เตอรโ๑ นต๎ บุค๎ ของเขา หันมามองพรบิ พราว เม่ือเห็นเธอปรอื ตา
มองเขาอยูํ เขากข็ ยบั ตัวเขา๎ มาชดิ เตียง

‚พริบ...เปน็ ไงบา๎ ง‛

‚พณ่ี นต๑...พรบิ ...อยากไดน๎ ํ้าอนุํ ‛ พรบิ พราววาํ แล๎วไอแห๎งๆ ออกมาอีก

‚นา้ํ อนุํ เหรอ...รอเดีย๋ วนะ บนห๎องน้ไี มมํ กี ระติกด๎วยสิ...‛ เขาหนั รหี นั ขวาง ‚...
เอาง้ี พีจ่ ะโทรสั่งรูมเซอรว๑ สิ ‛

ปราณนต๑ทาํ ทําจะลุกไป แตพํ ริบพราวจบั แขนไว๎...

‚พรบิ อยากไดช๎ ารอ๎ นๆ ด๎วย...‛

‚โอเค เดย๋ี วพีจ่ ะโทรไป...‛

‚พรบิ ดม่ื แตชํ าสมุนไพรคะํ ...‛ พริบพราวแทรกข้นึ เบาๆ ‚...ที่โรงแรมคงไมํมี
หรอก พ่ณี นต๑ชวํ ยไปซื้อใหท๎ ร่ี า๎ นขายยาไดไ๎ หมคะ‛ พรบิ พราวไอออกมาอกี ชดุ ใหญํ

ปราณนต๑ลงั เล แลว๎ ขมวดคิ้วเมื่อเห็นพรบิ พราวอาการทาํ จะไมํดนี กั

‚พริบ เปน็ อะไรมากหรือเปลาํ ...อยากไปหาหมอม้ยั ?‛

พรบิ พราวสํายหน๎าเหนอ่ื ยๆ

‚ไมคํ ะํ ...ขอแคํชากพ็ อแล๎ว พรบิ เจบ็ คอมาก ทรมานจัง...‛

‚ถ๎างัน้ ...ต๎องรอสกั พกั นะ ไมํร๎วู ํารา๎ นขายยาแถวนจ้ี ะมหี รือเปลาํ ...ชาอะไร
นะ?‛ เขาหันมาถามเธออกี คร้งั เมื่อพรบิ พราวระบชุ อ่ื ชาสมุนไพรบอกเขาไป
ปราณนตก๑ ร็ บี คว๎ากระเปา๋ สตางคเ๑ ดินออกไปจากห๎อง...

ทันทีทีป่ ระตปู ิดตามหลงั เขา แลว๎ ลงกลอนอัตโนมัติ...พริบพราวก็ลกุ พรวดขึ้น
จากเตยี ง โดยไมหํ ลงเหลืออาการอํอนแรงอยํางคนป่วยอยูอํ ีกตอํ ไป!

อาการ เธอคอํ ยยังชัว่ ต้งั แตํรสู๎ ึกตวั ขน้ึ มาแลว๎ แตํท่อี ิดออดอยากดม่ื ชาน้ันก็
เป็นเพยี งแคํแผนไลปํ ราณนตอ๑ อกไปจากหอ๎ งชว่ั คราวเทาํ นนั้ เพ่ือท่ีเธอจะไดม๎ เี วลา
ดู อะไรบางอยําง!

สายตาวาววบั ของพรบิ พราวจอ๎ งมองดคู อมพวิ เตอรโ๑ นต๎ บค๎ุ ทยี่ งั ถกู เปดิ ท้งิ
เอาไวบ๎ นโต๏ะเต้ีย เธอปราดเขา๎ ไปท่คี อมพต๑ ัวน้นั

ปราณนต๑ เปดิ หน๎าอเี มลล๑คา๎ งไว๎ ขอ๎ ความในหน๎านนั้ บอกวาํ อีเมลลฉ๑ บับหนง่ึ
เพิ่งถกู สํงออกไป พรบิ พราวรบี คลิกไปทีก่ ลํองบนั ทกึ ขอ๎ ความท่สี ํงออก และแล๎วเธอ

กเ็ จอ มันเปน็ อเี มลลท๑ ่ปี ราณนตเ๑ ขียนไปหาเจา๎ ของอีเมลล๑
[email protected] !

.......................

Subject: เกา้ โมงเชา้ วนั จันทร์

คณุ แอบรักครบั ...สองวนั ท่ีผ่านมาน้ี ผมใชเ้ วลาวันละสิบนาที เอาหวั โขกพ้ืน
ขอโทษคณุ ตามทีค่ ณุ บญั ชามา...ได้ยนิ แบบน้ีแล้วคณุ จะหายโกรธผม ได้หรอื ยัง?

วนั น้ี ผมลงโทษตัวเองไป คดิ น้อยใจไปด้วยวา่ ...ทาํ ไมคณุ ถึงใจรา้ ยกบั ผม
ขนาดนี้ วันน้ีผมเกอื บจมน้าํ ตาย สําลักนํา้ จนปวดหัวปวดหไู ปหมด แตก่ ย็ งั ต้องมา
โขกพืน้ ให้คณุ อกี โดยไม่รู้เลยว่าในท่สี ุดแล้วคณุ จะใหอ้ ภัยผมหรือยัง หรอื ว่าผม
จะตอ้ งโขกตอ่ ไปอีกกว่ี นั ...

ผม อดจะสงสัยไม่ได้เลยวา่ ผมผดิ มากหรอื ครบั ที่อยากรู้ว่าตัวเองกําลงั คยุ
อยกู่ ับใคร จนต้องพยายามสืบเสาะหาตัวคณุ ที่จรงิ ผมต่างหากท่ีน่าจะเปน็ ฝา่ ย
โกรธ (แตผ่ มกไ็ ม่เคยโกรธ) ทีค่ ุณเอาแตร่ ู้จักผม รู้ข้อมูลผมอยู่ฝา่ ยเดยี ว แต่พอผม
นึกอยากจะรู้ข้อมลู ของคุณบ้าง คณุ กโ็ กรธผมปึงปัง...มนั ไม่คอ่ ยยตุ ธิ รรมเลยนะ
ครับ

เม่อื กี้ ผมมโี อกาสได้คดิ อะไรเงียบๆ...และไดค้ วามคดิ ขึ้นมาวา่ ถ้าคณุ ไม่
ชอบให้ผมสบื หาคณุ ในขณะที่ผมอยากร้จู ักตวั จริงของคุณเหลือเกนิ ... ทําไมคณุ ไม่
เป็นฝ่ายเปดิ เผยตวั ใหผ้ มรเู้ สยี เองละ่ ครับ

ตอน สมัยเรยี น เพ่อื นผมหลายคนเคยนดั เจอกบั สาวๆ ท่รี จู้ ักกันทาง
อินเตอร์เน็ท...การนดั เจอกับคนท่ไี ม่เคยเห็นหนา้ ไมเ่ คยได้ยนิ เสียง มันกย็ ากท่จี ะรู้
ว่าคนไหนคือคนทเี่ รานัดพบ ดงั นัน้ ก็จําเปน็ ท่จี ะตอ้ งสร้างสญั ลักษณ์ขน้ึ มา เชน่ ...
ตกลงกนั ว่าจะใหต้ ่างฝา่ ยตา่ งถอื ดอกกุหลาบแดงหนงึ่ ดอกมาเจอกนั ที่สถาน ทีน่ ัด,
ใหอ้ ุม้ ตุ๊กตาหม,ี ให้ใส่หมวกสีเขียว อะไรทํานองนี้ แล้วเจา้ พวกเพื่อนตัวแสบของผม
มันก็มักจะไมท่ าํ ตามข้อตกลงพวกน้ัน แตจ่ ะแตง่ ตัวธรรมดาที่สุด กลมกลืนไปกบั
กลุ่มคนที่อยบู่ รเิ วณสถานท่นี ัดพบ แลว้ แอบดูคูน่ ัดของมันเงยี บๆ

ถ้า หากเหน็ วา่ เพอ่ื นทางอนิ เตอร์เนท็ ท่ีนดั มาพบ หนา้ ตาโดนใจ ถูกเสป็ค ก็
ค่อยแสดงตัวออกไป...แต่ถา้ หากไม่ มนั กเ็ ปิดแนบ่ และหายหัวไปเลย และเพื่อนทาง
อินเตอร์เน็ทคนนน้ั กอ็ ย่าหวงั จะได้เจอเพื่อนผมออนไลนอ์ กี เลย ตลอดชีวติ ...

มนั แสบไหมครบั ...

แต่ว่าผมได้ไอเดียน้มี าใชก้ ับการเปิดเผยตวั ของคณุ ครบั ...

วันจนั ทร์นี้ ตอนเกา้ โมง...ผมจะใสเ่ สือ้ สีฟ้า พกดอกกหุ ลาบสีขาวดอกหนง่ึ ไว้
ในกระเป๋าเส้อื ไปน่งั รอคณุ อยทู่ ีแ่ คนทนี ออฟฟิศ...

ผม อนุญาตให้คณุ มาแอบดผู มก่อน...ถา้ คิดและตัดสินใจแล้ววา่ ผมนะ่
พอจะโดนใจหรอื ตรงเสปค็ คุณบา้ ง...ก็ขอให้คุณทําอยา่ งเดยี วกนั ...พกดอก กุหลาบ
สีขาวหนึ่งดอกไวใ้ นกระเป๋าเส้ือ ผมเห็นแล้วจะร้ทู ันที..วา่ นน่ั คอื คณุ ...

ผมจะรออย่คู ร่งึ ชว่ั โมง...ถ้ายังไมเ่ หน็ ใครทม่ี ีกหุ ลาบสีขาวเสียบอยูต่ รงอกเสือ้
ผมจะเขา้ ใจว่า ผมไม่ตรงเสปค็ ของคุณ...และอกหกั

ตกลงตามนนี้ ะครับ....

............................

เมื่อ อาํ นขอ๎ ความทั้งหมดนนั้ พรบิ พราวรส๎ู กึ เหมอื นมีกองไฟรอ๎ นรุมํ ลกุ โพลง
อยูใํ นหวั ใจ เธอกดั รมิ ฝปี าก ครนุํ คดิ ... แลว๎ อึดใจถดั มา ดวงตาคนํู ้ันก็เปลงํ ประกาย
วาบวบั อยาํ งเจา๎ เลหํ ๑ ดว๎ ยแผนการอันแยบยลบางอยาํ งผุดขึ้นในหัวสมอง...

หญิง สาววางมือจากคอมพวิ เตอรน๑ ัน้ กลบเกล่ือนหลักฐานทัง้ หมดใหแ๎ นํใจ
วําปราณนตจ๑ ะไมรํ ู๎วาํ มีคนมาแอบดู กอํ นจะรบี กลบั ไปนอนบนเตยี ง หลบั ตารอฟัง
ความเคลือ่ นไหวทหี่ นา๎ ประตูห๎อง ไมนํ านนกั เสียงกุกกกั ก็ดงั ขนึ้ ปราณนตเ๑ ปดิ
ประตูเขา๎ มา

...เมือ่ เขาเหน็ พริบพราวนอนหลบั ตา ทอดเสียงหายใจสมํ่าเสมอเหมอื นหลบั
สนทิ เขากเ็ ดนิ เข๎าไปเรยี กช่ือหญิงสาวเบาๆ แตกํ ็ไมมํ ีทาํ ทีวําพรบิ พราวจะรูส๎ ึก เขา
จงึ คดิ วาํ พรบิ พราวคงหลับไปแลว๎ ...

ชาย หนุํมวางถงุ ใสํกลอํ งชาและถว๎ ยนํา้ ร๎อนที่ไปขอมาจากหอ๎ งอาหารลงบน
เคานเ๑ ตอร๑ กํอนจะกลับไปน่ังลงหน๎าคอมพิวเตอรโ๑ นต๎ บ๎คุ ...โดยท่ีไมไํ ด๎ระแคะระคาย
เลยแม๎ แตํนิดเดียววาํ ...บัดนีข้ อ๎ ความในอีเมลล๑ฉบบั นนั้ ไมํไดเ๎ ป็นความลับระหวําง
เขากับคุณแอบรกั เพียงสองตํอสองอกี ตํอไปแล๎ว...!

ลปิ ดา เดนิ ทางมาถงึ ระยองตอนรงํุ เช๎าวนั ตอํ มา เมื่อร๎เู รอื่ งทพ่ี ริบพราวจมนาํ้
เขากต็ ัดสินใจทันทีทนั ใดตามสไตลข๑ องเขา ส่ังการใหพ๎ ริบพราวกลับกรุงเทพไปกํอน
เพอ่ื จะไดไ๎ ปพักผํอนและให๎หมอตรวจรําง กายเชค็ ดใู ห๎แนวํ ําไมํได๎เป็นอะไร

คาํ สงั่ น้ันไมไํ ดส๎ ร๎างความแปลกใจให๎อวศั ยา แตปํ ระโยคตํอไปของเขานสี่ ทิ ่ี
ทําใหอ๎ วัศยาตอ๎ งหนั ขวับ...

‚อวศั ยาหรือปราณนต๑...คณุ คนนงึ กลับไปเป็นเพ่อื นพรบิ พราว สํวนอกี คนอยํู
ทาํ หนา๎ ท่ีเป็นเลขาผมแทน‛ นํา้ เสียงของลปิ ดาราบเรยี บเหมือนเจ๎านายสั่งงาน
ลกู น๎องธรรมดา แตํดวงตาสีดําสนทิ น้ัน อวศั ยาไมํอยากคิดเลยวํา...มนั ดเู ปน็
ประกายเจ๎าเลํหเ๑ หมือนเจา๎ ตวั กําลังสนกุ กับอะไรบางอยาํ ง

‚เอาไง ตกลงวําใครจะอยูํ ใครจะกลบั ?‛ เขาถามย้าํ ขึน้ มาเม่ือเห็นวาํ ยังไมไํ ด๎
รบั คําตอบ

อวศั ยาขมวดคิ้วใสํลิปดา พูดดว๎ ยอาการขบกรามนิดๆ...

‚ระหวาํ งฉันกับปราณนต๑ คณุ คิดวาํ ใครจะทําหน๎าทเ่ี ป็นเลขาใหค๎ ุณแทนพริบ
พราวลํะคะ...ปราณนตง๑ ้ันเหรอ‛

ลิปดายกั ไหลํ แลว๎ สรุปโดยทําเป็นไมรํ ไ๎ู มเํ หน็ ทําทกี ง่ึ ประชดของอวศั ยา...

‚เปน็ อนั ตกลงวําปราณนตพ๑ าพริบพราวกลบั ไปกอํ น สวํ นอวศั ยาอยูกํ ับผม‛

พรบิ พราวมสี หี นา๎ แววตาระรน่ื ขึ้นมาอยํางเหน็ ได๎ชัด ขณะยกมอื ไหว๎
ขอบคณุ ลปิ ดา อวศั ยาลอบมองอาการน้ัน แลว๎ แอบหนั ไปค๎อนลิปดาทนี่ ัง่ ยิม้ เฉย...
ตกลงนายลิปดาจะเอายงั ไงกบั เธอกันแนํ

อวศั ยาเชือ่ วํา ลิปดาเจตนาสง่ั ให๎เธอกบั ปราณนตม๑ าตํางจังหวดั ด๎วยกัน
เพราะเขาได๎รค๎ู วามลบั ของเธอผาํ นอีเมลล๑ท่ีเธอสงํ ผิดฉบับนนั้ เจา๎ นายจอมเจ๎าเลํห๑
ก็เลยจงใจแกลง๎ แตจํ ๆูํ พริบพราวกด็ นั โผลเํ ขา๎ มาเป็นบุคคลท่ีสาม

ถงึ ตอนน้ี ลปิ ดาเกดิ จะใหป๎ ราณนต๑กบั พริบพราวน่งั รถกลบั กรุงเทพไป
ด๎วยกัน โดยปลํอยเกาะเธอเอาไว๎ทนี่ ่ีอีก...ตกลงลิปดากําลังทําอะไรอยูํกันแน!ํ

เขากาํ ลังเชียรเ๑ ธอ...แกล๎งเธอ...หรือกาํ ลังเชยี ร๑พริบพราวอยกํู นั แน!ํ

ให๎ตายสิ...เดาความคิดของผ๎ชู ายเจา๎ เลหํ ๑คนนี้ไมํออกจรงิ ๆ!

ครงึ่ ช่วั โมงถดั มา พรบิ พราวกับปราณนต๑ก็ข้ึนรถคนั เดิมเดินทางกลบั กรงุ เทพ
รถออกไปไดไ๎ มํนานนัก ปราณนต๑กเ็ รม่ิ ปิดปากหาวดว๎ ยความรู๎สกึ อํอนเพลยี ท่เี ม่อื
คืนนอนไมํเต็มอม่ิ พริบพราวเหน็ อาการนั้นเขา๎ พอดี เธออมยมิ้ พูดด๎วยนํา้ เสยี ง
กงั วลนดิ ๆ...

‚งํวงเหรอคะ...เพราะพรบิ แทๆ๎ เลย เม่อื คนื ตอ๎ งให๎พีณ่ นตเ๑ ฝา้ ท้งั คนื ไมํได๎
หลบั ได๎นอน‛

เขารีบหันมาสาํ ยหน๎า...

‚ครึ่งคนื เอง อกี ครึง่ หน่ึงพ่ีศยาเปน็ คนเฝา้ ‛

พรบิ พราวเลกิ คิว้ กับส่งิ ท่ไี ด๎ยิน...เมื่อคนื ตอนหวั ค่ํา การเลํนละครบทจมน้ํา
ของเธอดันทาํ ให๎เธอไขข๎ น้ึ จรงิ ๆ ในชํวงครึง่ หลบั คร่งึ ต่ืนด๎วยอาการไข๎อยนํู ้ัน เธอ
รูส๎ กึ ตวั วาํ มีคนคอยเช็ดตวั ใหต๎ ลอด เธอคิดวําเปน็ ปราณนต๑ เพราะอนมุ านจากการ
ท่เี ธอสราํ งไข๎ตอนกลางดึก ลมื ตาข้นึ มาเหน็ ปราณนตน๑ ง่ั อยูํขา๎ งๆ เตยี ง...

ทีแ่ ท๎ กํอนหนา๎ นน้ั คนทคี่ อยเช็ดตวั ให๎เธอกค็ ืออวัศยาหรอกหรือน่ี...พริบ
พราวแอบเบป๎ าก

‚แลว๎ ตอนน้ียงั รู๎สึกไมํสบายอยูํหรอื เปลาํ ?‛ ปราณนต๑ถามขนึ้ โดยไมํได๎
สงั เกตเหน็ อาการนัน้ พรบิ พราวจึงรีบปรบั สีหน๎า หนั มาตีหนา๎ ซื่อยม้ิ สดใส...

‚ยังเวียนหวั นดิ หนํอย แตคํ ดิ วําตวั ไมํร๎อนแล๎วนะคะ ไมเํ ชื่อจบั ด‛ู เธอย่นื หน๎า
เข๎ามาให๎เขาแตะหน๎าผาก ปราณนต๑จึงแตะหลงั มอื สัมผัสหนา๎ ผากมนนั้นเบาๆ
พบวําตัวเธออุนํ ๆ แตํคดิ วําไมมํ ีอะไรนําเปน็ หํวงนกั

เมื่อปราณนตจ๑ ะชกั มือกลบั มอื เขากลับถกู มอื บอบบางของอีกฝา่ ยจับ
กระชบั เอาไว๎มน่ั ...

‚พรบิ ยังไมํได๎ขอบคุณเลย ที่พณ่ี นตช๑ ํวยชีวิตพรบิ ไว๎เมื่อวานน‛ี้ ดวงตาน้ัน
บอกความหมายเดียวกัน

‚ไมเํ ป็นไรหรอก...เล็กน๎อย‛ ปราณนต๑ยิม้ แบบไมํได๎คดิ อะไรมาก แตพํ รบิ
พราวทําหนา๎ ตาจริงจัง...

‚ไมไํ ด๎คะํ ...เป็นเร่ืองใหญมํ ากตํางหาก ชวี ติ พริบท้งั ชีวิต ถา๎ ไมไํ ด๎พี่ณนต๑ก็คง
ตายไปแล๎ว...‛ เธอเวน๎ จังหวะนิดหนง่ึ กํอนจะคอํ ยๆ เผยยิ้มขเ้ี ลนํ ออกมาเมื่อพูดวาํ ..
‚...ถา๎ เปน็ หนงั จนี กต็ อ๎ งเรยี กวาํ พรบิ เป็นหน้ีชวี ติ พ่ณี นต๑ ตํอจากน้ีไปตอ๎ งขออุทิศตัว
เป็นข๎ารับใช๎‛

‚ขนาดนนั้ เลยเหรอ‛ ปราณนตห๑ ัวเราะ

‚พ่ีณนตอ๑ ยากไดอ๎ ะไรจากพริบ บอกมาเลยนะคะ พรบิ ใหไ๎ ดท๎ ุกอยําง‛

ปราณนต๑ สะดง๎ุ นิดๆ ในใจกบั ประโยคนั้น แตเํ ม่ือหันไปมองหน๎าคนพูด เธอ
ยังคงยิ้มกว๎างสดใสราวกับประโยคนนั้ ไมไํ ดก๎ นิ ความหมายลกึ ซง้ึ ใดๆ เขาจึงคอํ ยย้ิม
ออก

‚ถ๎างั้นขออยาํ งนงึ แล๎วกนั ...อยาํ ไปจมนา้ํ ทไี่ หนอีก‛

‚ได๎เลยคํะ‛ พริบพราวตอบอยาํ งแข็งขัน ยกมอื ขึน้ ชสู องนวิ้ เป็นสัญญาด๎วย
‚...แลว๎ อยากได๎อะไรอีกไหมคะ‛

‚แคํน้พี อแล๎ว‛

‚แตํวาํ ...พรบิ มอี ะไรบางอยํางจะให๎พีณ่ นตค๑ ํะ...‛ ดวงตาของพริบพราวพราว
ระยบั อยํางมีลับลมคมใน ปราณนต๑ขมวดคิว้ งงๆ

‚อะไร?‛

‚บอกตอนนีไ้ มํได๎หรอกคะํ ...วันจนั ทร๑ เดย๋ี วพีณ่ นต๑ก็จะร๎เู อง‛

พริบพราวทงิ้ ท๎ายไว๎แคนํ ้ัน แล๎วตัดบทสนทนาด๎วยการหันไปมองนอกรถ
ซอํ นดวงตาทเ่ี ต็มไปด๎วยประกายเจา๎ เลํหไ๑ ว๎จากสายตาชายหนุํมเสยี ...

คอยดเู ถอะ จนั ทร๑น้ี...เขาจะต๎องประทับใจกบั สงิ่ ที่เธอใหแ๎ นํๆ !

ฟ้าฝนเปน็ ใจ

เม่ือ พรบิ พราวกบั ปราณนตก๑ ลับไปแล๎ว ก็เหลอื เพยี งอวัศยาอยํกู บั ลปิ ดา
เพยี งสองคน มนั เป็นความอดึ อัดสุดชีวติ ของอวศั ยาเลยทีเดยี วกบั การท่ีตอ๎ ง
เผชิญหน๎าอยูํ ตามลําพงั กบั คนท่ีคิดวําเขากาํ ความลบั ของเราเอาไว๎...แตํดันตหี น๎า
ซ่ือ ทําไมํรไ๎ู มชํ ้ี ไมพํ ดู ถงึ ได๎แนบเนยี นทีส่ ุด!

การสมั มนาวันนี้เป็นเซสชนั่ ของผ๎ูบริหาร หนา๎ ทขี่ องเลขาจําเปน็ อยํางอวัศยา
กค็ ือการฟงั ๆๆ แลว๎ จดบันทกึ ให๎ลิปดา

การ ประชุมสัมมนาครง้ั นกี้ ค็ ล๎ายกบั ทกุ ครั้งท่เี ธอเคยเขา๎ ไปสงั เกตการณ๑
ลปิ ดามีบทบาทโดดเดนํ เปน็ ท่ีช่ืนชมของผ๎บู รหิ ารบริษทั อน่ื ๆ ทีม่ ักจะสงู วัยกวาํ หาก
เปน็ เรอ่ื งงาน...อวัศยาเถียงไมไํ ดว๎ ําลิปดาเกงํ ฉลาด ม่ันใจ มพี รสวรรค๑และมอี ะไร
หลายๆ อยํางท่ีนอ๎ ยคนนักจะทาํ ได๎ นัน่ เปน็ เหตุผลทท่ี าํ ให๎เขาสามารถก๎าวขนึ้ มา
เปน็ กรรมการผ๎จู ัดการบริษัทหลัก ทรพั ยไ๑ ด๎ดว๎ ยวัยเพียงสามสบิ กวําๆ...

แตํก็นน่ั แหละ...ความดดู ีนาํ ทงึ่ ของเขาอยูไํ ดเ๎ พียงในหอ๎ งประชุมเทําน้ัน...

เพราะทนั ทที พ่ี น๎ จากเรอ่ื งงาน ก๎าวออกมาจากหอ๎ งประชุม ลายของเขาก็ออก
ทนั ที...

อวัศ ยาลอบมองดว๎ ยสายตาปลงๆ ไปทีล่ ิปดาซึง่ ตอนนี้กาํ ลังยืนสงํ สายตา
พราวๆ ให๎เลขาสาวใหญขํ องคณุ วรชิต กรรมการผ๎จู ัดการบริษัทหลักทรัพย๑คํูแขํง
เจา๎ หลํอนเองกม็ องตอบลิปดามาดว๎ ยอาการแบบ ‘จูนกนั ติด’

ลปิ ดาเขา๎ ไปยนื คุยเรอื่ งสภาพเศรษฐกิจกับเจา๎ นายของหลอํ นอยูสํ ักพัก แลว๎
ก็เริ่มเบนความสนใจไปทเี่ จ๎าหลํอนอยํางเต็มตวั ...

‚ไมไํ ด๎เจอกันตง้ั นาน ผมวาํ คุณดูผอมไปนะนิ ทาํ งานหนกั หรอื เปลํา?‛

การทักทายอยาํ งสนทิ สนมน้ันทําใหอ๎ วศั ยาเพ่งิ เข๎าใจ... ท่แี ทก๎ ร็ ู๎จกั กันมา
กอํ นนี่เอง...

สํวน เลขาสาวใหญเํ ม่ือได๎ยินประโยคทกั ทายอยาํ งสนทิ สนมประโยคนนั้ เธอ
ก็มองลิปดาเหมอื นจะคอ๎ นนดิ ๆ ในดวงตามรี อยตัดพอ๎ อะไรบางอยําง...ขณะที่พูด
ออกมาแบบทเี ลํนทีจรงิ ...

‚ถ๎ารู๎วาํ อยํูกับคุณวรชติ แล๎ว นติ ๎องถกู ใชง๎ านหนัก ทาํ ไมคุณลปิ ดาไมํชวนนิไป
ทาํ งานด๎วยละํ คะ...‛ ทนี ส้ี ายตาของเลขาสาวท่แี ทนตวั เองวํา นิ ก็เหลํมามองอวศั
ยาดว๎ ยสายตาแปลกๆ ทดี่ ูไมํคํอยเปน็ มติ รเทาํ ไหรํ

‚...จะรับเลขาคนใหมํกไ็ มเํ คยบอกกันเลย นจิ ะได๎ไปสมคั รแขงํ บ๎าง‛

อวัศยาอา๎ ปากจะเถียงวํา เธอไมใํ ชเํ ลขาคนใหมํของลปิ ดา แตํเสียงพูดกล้ัว
หวั เราะอยาํ งอารมณ๑ดีของลิปดาดังขดั ข้นึ มากํอน

‚สําหรบั คณุ ไมเํ หน็ ตอ๎ งรอให๎ผมเปดิ รบั สมัคร...เดินเข๎ามาเมือ่ ไหรํ ผมกร็ บั
เม่ือนั้นอยูํแล๎ว‛

น้ํา เสียงหวาํ นเสนํหข๑ องลปิ ดา ทาํ เอาอวศั ยาลืมเรือ่ งทจ่ี ะเถยี งแมํเลขานไิ ป
ทันที ขนลกุ เกรียวขน้ึ มาแทน...เธอหันไปมองปฏกิ ิริยาของคณุ วรชติ เมื่อเลขาสาว
ของเขา ถกู ‘จีบ’ ตํอหน๎าตํอตา แตํกต็ ๎องแปลกใจทีว่ รชติ ไมํไดแ๎ สดงอาการโกรธ
หรอื ไมํพอใจใดๆ เลย เขากลับอา๎ ปากกวา๎ งหวั เราะเสยี งดัง พรอ๎ มพูดวํา...

‚คุณ นริ มน คุณอยํูกับผมนะํ คดิ ถกู แล๎ว...คุณลปิ ดาเขานํารกั กบั สาวๆ เสมอ
นอกเวลางาน แตํถา๎ หลวมตัวไปเปน็ ลกู น๎องเขาเม่อื ไหรํ อยําหวังเลยวาํ เขาจะยัง
ปากหวานกับคุณแบบน‛้ี

นริ มนเลกิ คว้ิ สงู มองลิปดาทีย่ งั ยืนยิ้มเฉยอยาํ งไมอํ ยากเช่ือ...วรชติ เห็น
อาการน้นั จึงยาํ้ โดยการหันมายิ้มกว๎างกบั อวศั ยา...

‚...ไมเํ ช่อื กถ็ ามเลขาคณุ ลปิ ดาดสู ‛ิ

ทนี ้ีอวัศยาจงึ ได๎โอกาสแกค๎ วามเข๎าใจผิด..

‚ดฉิ ันไมใํ ชํเลขาของคณุ ลปิ ดาหรอกคํะ วันนี้มาทาํ หนา๎ ทีแ่ ทนเทํานั้นเอง...‛
อวศั ยาวําแล๎วหนั ไปสบตาลปิ ดานดิ หนงึ่ เมอื่ เหน็ เขายังยิ้มๆ เฉยๆ ไมมํ ีทที าํ จะวํา
อะไรเธอจงึ ออกความเห็นตอบคําถามของวรชติ ...

‚...แตํ เทาํ ทท่ี าํ งานกับคณุ ลิปดามา คณุ ลิปดาเปน็ เจา๎ นายท่ดี คี ํะ ใหส๎ ิทธิ
และความยตุ ิธรรมกับพนกั งานเตม็ ท่ี แตเํ วลาใช๎งานก็เตม็ ที่เหมอื นกนั ‛

คาํ ตอบของอวศั ยาทําเอาวรชิตหวั เราะดังขึน้ จนพงุ กระเพอ่ื มอยํางชอบอก
ชอบใจ

‚ใช.ํ ..แลว๎ เคยไดย๎ ินหรอื เปลาํ สมภารไมํกินไกํวัด...เพราะฉะนน้ั คุณอยํูคน
ละวัดกบั เขาแบบนีน้ ะํ ดีแลว๎ ‛

‚ว๎า...คณุ วรชติ เลํนเปดิ โปงผมแบบนี้ อกี หนอํ ยผมทาบทามใครมาเป็นเลขา
คงไมมํ ีใครกล๎ารับปาก‛

‚คณุ ยังไปจีบไว๎อีกเยอะไมใํ ชเํ หรอ...ขอเว๎นเลขาผมไว๎สักคนนาํ ‛

‚โธํ...คุณวรชิตก็พดู เกนิ ไปครบั ‛

วํา แล๎วท้ังคูกํ ็หัวเราะขึน้ พรอ๎ มกนั อยํางรืน่ เรงิ แทบดูไมํออกเลยวาํ ผช๎ู ายสอง
คนนีเ้ ป็นคูํแขํงกันในการทํางาน ตอนนท้ี ้งั คกูํ ็ดูเหมอื นเพ่ือนตํางวยั กนั ดีๆ น่เี อง

อวศั ยาลอบสังเกตนริ มน เหน็ ไดช๎ ดั วาํ หญิงสาวไมไํ ด๎ขําไปด๎วยกับผ๎ูชายทงั้
สองคน แตกํ ลบั ลอบมองลปิ ดาคอ๎ นๆ อวัศ ยาอดนกึ สงสัยข้ึนมาไมไํ ด๎วาํ ลปิ ดาไป
สนิทสนมกับเจา๎ หลอํ นถงึ ข้นั ไหนนะ ดเู จ๎าหลํอนจึงแสดงความสนอกสนใจลิปดา
เป็นพเิ ศษ และดูจะเคืองอยํูไมํน๎อยเมอ่ื โดนเจ๎านายขัดคอ และลปิ ดาก็ยงั หัวเราะ
เออออหํอหมกไปดว๎ ยอกี ตํางหาก

แตํ ยังไงก็ตาม กํอนจะแยกจากคณุ วรชติ และเลขาของเขามา ลิปดาสงํ
สายตาโปรยเสนหํ ใ๑ หน๎ ริ มน พรอ๎ มคําพูดท้ิงทา๎ ยท่ีพอจะทาํ ใหส๎ หี นา๎ ของเจ๎าหลอํ นดี
ขนึ้ ...

‚เยน็ นเี้ สร็จงานแลว๎ ถ๎าพอมเี วลา ใหเ๎ กยี รติไปทานขา๎ วกับผมสักมอ้ื นะครบั ...
ขออนุญาตนะครับคณุ วรชติ ‛

‚เชญิ ครับเชญิ ...นอกเวลางานแล๎วผมจะไปหา๎ มได๎ยังไง แตคํ ณุ นริ ะวังอยาํ
ไปหลงคารมพํอหนมุํ รปู หลอํ ให๎มากกแ็ ล๎วกัน‛ คณุ วรชติ มองลปิ ดายิม้ ๆ อยาํ งผู๎ชาย
ด๎วยกันมองกันออก

เมอื่ เดินแยกมาจากสองเจา๎ นายเลขาคนูํ ้นั กเ็ ป็นครัง้ แรกทลี่ ปิ ดามเี วลา
วํางเวน๎ จากการสนทนากบั ผ๎ูบรหิ ารบริษัทตาํ งๆ แล๎วหันมาสังเกตอาการของเลขา
จาํ เปน็ ของตัวเอง อวศั ยากาํ ลงั เดนิ หน๎ามุํยนาํ หน๎าเขาอยูํสองสามกา๎ ว ลิปดาเรํง
ฝีเทา๎ ตามไปจนทนั แลว๎ เอยํ ถาม...

‚เป็นอะไรหรอื เปลาํ หน๎าตาดูไมคํ ํอยเอ็นจอยเทาํ ไหรํเลยนะ‛

อวศั ยาเหลือบไปมองเขานิดหนงึ่ ด๎วยสายตาเยน็ ชา แล๎วหันกลบั ไปมองตรง
เหมอื นเดมิ

‚เวลางานคะํ ไมํใชํเวลาเอน็ จอย‛

‚เอ...ฟงั ดเู หมือนคุณกาํ ลังประชดประชนั อะไรผมอยูเํ ลยนะ‛ ลิปดายงั ไมํ
ยอมลดฝเี ท๎า เขายงั คงไลํกวดเธอมาดว๎ ยความเรว็ พอๆ กนั

‚...เฮอ๎ ...เวลาทาํ งานมันก็ต๎องมีทงั้ จริงจงั ทง้ั ผอํ นคลายสิคณุ พอเห็นผมมี
ความสขุ คณุ ก็เลยหงุดหงดิ งนั้ เหรอ‛

ประโยค ท่ถี ามมาลอยๆ ของเขานนั้ ทําใหอ๎ วัศยาหยดุ กกึ .. ลปิ ดาเบรกตาม
แทบไมํทนั อวศั ยามองสายตาของเขาอยํางระแวง...ไมรํ ๎วู าํ คําพดู ของเขามีนัย
กระทบวาํ เธอ หรอื เปลาํ แตํเมื่อฝา่ ยนนั้ ยังคงยม้ิ เฉย ตีหน๎าตายได๎เนยี นท่สี ุด เธอจงึ
ถอนใจ และพดู จรงิ จังข้ึน...

‚คณุ จะมคี วามสุขก็มไี ปเถอะคํะ...แตํ...ขออนญุ าตพดู นะคะ...คุณไมํ
จาํ เป็นต๎องแสดงออกโจงํ แจง๎ ขนาดน้ันกไ็ ด‛๎

‚ผม?‛ เขาชต้ี วั เองทาํ หน๎างงๆ ‚..ผมนํะเหรอ แสดงออกโจํงแจง๎ ? เรอ่ื งอะไร?‛

‚คุณ ควรจะเกรงใจคณุ วรชิตบ๎าง คุณไปจบี เลขาเขาซงึ่ ๆ หน๎าแบบน้นั ได๎
ยงั ไง...ทีพ่ ดู นี่กแ็ คํทําหนา๎ ท่เี ลขาของคุณ คอยทักท๎วงในสิง่ ท่ีคดิ วําไมเํ หมาะสมและ
จะทําใหเ๎ จ๎านายเสียภาพพจนเ๑ ทาํ นัน้ ลํะคํะ‛

แทนที่ลิปดาจะจรงิ จงั กบั คําเตือนของเธอ เขากลบั หวั เราะเสียงดงั ...

‚โธํ คดิ วาํ เรือ่ งอะไร‛ เขายิ้ม ยนื ดว๎ ยทวํ งทําสบายๆ สองมอื ล๎วงกระเป๋า
ทอดสายตามองเธอ ‚...คุณ วรชติ เขาไมํไดม๎ ที ําทีขดั ข๎องอะไรสกั หนํอยทผ่ี มจะจีบ
เลขาของเขา...และทผ่ี ม ทาํ อะไรตอํ หน๎าเขา มันกด็ ีกวาํ ไปแอบทําลบั ๆ ลอํ ๆ ลบั
หลงั ไมํใชํเหรอ?‛

พูด มาถงึ ตรงน้ี ลูกตาสดี ํามันปลาบของลิปดาฉายแววแฝงเลศนยั ก่ึงขบขนั
...มนั ทาํ ใหอ๎ วศั ยาร๎ูสกึ หนาวๆ รอ๎ นๆ ขณะทเี่ ขาลดเสยี งลง ยื่นหน๎าเขา๎ มาพูดวํา...

‚...ผมเปน็ พวกตํอหน๎าเปน็ ยงั ไง ลับหลงั ก็เปน็ อยาํ งงั้น จะจบี ใครก็จบี เลย...
ไมชํ อบทาํ อะไร ‘แอบๆ ซํอนๆ’ เหมอื นทคี่ นสมยั นี้เขาชอบทํากันเสยี ด๎วย‛

น้าํ เสยี งท่ีเน๎นตรงคาํ วํา ‘แอบๆ ซอํ นๆ’ และสายตาคมกริบแสดงชัดวาํ ‘รู๎’
อะไรบางอยํางของเขานน้ั ทาํ ให๎อวศั ยาหน๎ารอ๎ นวาบขึน้ มาทนั ที...เขาตงั้ ใจจะพูด
กระทบเธอชดั ๆ!

‚คณุ หมายถงึ ใคร? ที่วําชอบทําอะไรแอบๆ ซอํ นๆ?‛ อวัศยาเชดิ หนา๎ ส๎ู ตั้งใจ
วาํ ไหนๆ กไ็ หนๆ แล๎ว เธอควรเคลียร๑กบั เขาใหร๎ ๎ูเรือ่ งไปเลย เรือ่ งอเี มลล๑สํงผดิ ฉบับ
น้ัน

‚ใคร?...ผมกบ็ อกแล๎วไง วาํ พูดถึง ‘คนสมยั น’้ี ไมไํ ดเ๎ จาะจงวําใครสักหนอํ ย‛
เขายกั ไหลํ ตหี นา๎ ซ่อื อยาํ งนําหมั่นไส๎ท่ีสดุ ในสายตาอวัศยา.. ‚...เอ หรือวาํ ผมพูด
อะไรท่เี ปน็ การแทงใจดําคุณ?‛

‚คุณลปิ ดา!‛ อวัศยาตบะแตกในท่สี ดุ ...นอ๎ ยคนนกั จะทําใหผ๎ ๎หู ญงิ ใจเย็น
รกั ษาฟอรม๑ สุดชวี ติ อยาํ งอวศั ยาตบะแตกได๎ แตํนายลิปดาทําได!๎ ตอนนี้อวศั ยา
โกรธจนควนั ออกหู...

‚คณุ ลปิ ดา..คณุ มันแยํทส่ี ุดทล่ี วํ งรคู๎ วามลบั คนอ่ืน แล๎วเอามายอ๎ นเคา๎ แบบ
น‛ี้

‚หอื ? ผมนะํ เหรอร๎คู วามลบั ของคุณ?‛ เขาตีหน๎าตาย ยม้ิ เฉย

‚ก็ใชนํ ํะส!ิ ‛

‚ความลับเร่อื งไหนเหรอ?‛

อวัศยาแทบกรด๊ี เธอกํามือแนํน และกดไว๎ขา๎ งตวั ไมใํ หเ๎ ผลอตวดั ขน้ึ เสย
ปลายคางเจา๎ นายตัวเอง เธอพูดเสียงตํา่ อยํางขมํ อารมณ๑...

‚คณุ รด๎ู อี ยูแํ ลว๎ ‛

‚เหรอ เอ...‛ เขายืดตวั ขนึ้ กอดอก มอื หน่งึ ลบู ปลายคางสากทเ่ี ขยี วไปดว๎ ยไร
เคราจางๆ ทําทาํ เหมือนกําลังครุนํ คดิ

‚...ผม วําผมร๎คู วามลับของคณุ หลายเร่ืองอยูนํ ะ ทงั้ เร่ืองทค่ี ณุ ทํากับขา๎ วไมํ
เป็น ซักผา๎ ด๎วยมอื ไมํได๎ คณุ เคยไปพังเครอื่ งซักผ๎าหยอดเหรยี ญที่ร๎านลาํ งคอนโด
เพราะแอบเอารองเทา๎ ผ๎า ใบเขา๎ ไปซกั คณุ กลวั ผช๎ู ายหน๎าโหดจนขน้ึ สมองถงึ ข้นั เคย
คิดวําแมสเซนเจอรเ๑ ป็นโจรปลน๎ ฆํา...อะไรอีกละํ ...เยอะแยะไปหมด แลว๎ คุณ
หมายถึงเรื่องไหนทว่ี ําผมเอามายอ๎ นคณุ ‛

‚กเ็ ร่อื ง...‛ อวัศยาจะพูด แตํก็พูดไมอํ อก ได๎แตํยนื จ๎องลิปดาที่ยืนยม้ิ กริ่ม
เหมือนอารมณ๑ดเี หลือเกินท่ีไดแ๎ หยํเธอ

‚...เรอื่ งท่ีคณุ วําฉนั ทําอะไรแอบๆ ซํอนๆ!‛

‚อ๐อ...‛ เขาทําทาํ พยักหนา๎ เหมือนเพิ่งจะนกึ ออก แตํดกู ็รู๎วาํ แสร๎งทาํ อวัศยา
ขมํ อารมณ๑

‚นนั่ มันเป็นเร่ืองสวํ นตวั ของฉนั ถึงแมฉ๎ ันจะเผลอตวั ไปทําให๎คุณร๎ูแล๎วกต็ าม
...ดังนัน้ ถา๎ คณุ มคี วามเปน็ สุภาพบุรษุ พอ ฉันหวงั วาํ คุณคงจะไมเํ อาความลับของ
ฉนั ไปเปิดเผยกับใคร‛

ลิปดายกั ไหลํ...

‚แนํนอน...มันไมใํ ชํเรอื่ งใหญอํ ะไรเลยนะ คณุ คิดวาํ เรอื่ งแคํนัน้ ผมจะเอาไป
พดู เหรอ?‛

‚ถา๎ ง้นั ก็ดีคะํ ขอบคณุ ‛ อวศั ยารู๎สกึ โลํงอก แตกํ ็ได๎แคไํ มกํ ว่ี ินาทเี ทาํ น้นั ...
เพราะทนั ทที ่ีเขาพดู ตอํ อวัศยาแทบจะสะดุดเท๎าตัวเองหน๎าทม่ิ ...

‚...กบั เร่ืองแคคํ ุณ ‘แอบ’ เล้ียงหนูแฮมสเตอร๑ไว๎ในห๎องท้งั ๆ ทีท่ างคอนโดเขา
ไมอํ นญุ าต ผมคงไมํเอาไปบอกใครหรอก ผมสญั ญากย็ ังได‛๎

‚คุณลิปดา!‛

‚โอย..ตะโกนใสหํ ูทําไมครบั ...เอาลํะ คยุ กับคุณแลว๎ ผมเหนอ่ื ยจรงิ ๆ ผมขอ
ตัวดกี วํา เดี๋ยวต๎องเข๎าไปเครยี ดในหอ๎ งประชุมตอนบาํ ยอีก‛ เขาบนํ พลางเดินสาํ ย
หน๎านําไป โดยไมสํ นใจอวัศยาทยี่ นื อา๎ ปากคา๎ ง หน๎าแดงดว๎ ยความโกรธ...

คนอะไร ตหี นา๎ ซือ่ ได๎นาํ หม่ันไส๎ท่ีสุด ! เขา ไมํยอมรบั จนแล๎วจนรอดวําเขาร๎ู
ความลบั ของเธอ เร่อื งท่ีเธอปลอมตวั เป็นคณุ แอบรกั ไปแชตกบั ปราณนต๑...จะเพ่ือ
อะไรอีกละํ ก็เพอื่ ท่ีเขาจะไมตํ ๎องรบั ปากรักษาความลบั ของเธอไง แล๎วทนี ี้ เขาจะยก
มนั ขน้ึ มาแบลค็ เมล๑เธอเมื่อไหรกํ ไ็ ด!๎

ถ๎าอยํูๆ ลิปดาเกดิ นกึ สนกุ บา๎ ๆ ขนึ้ มา...ไปบอกกับปราณนตว๑ ําเธอคือคณุ
แอบรัก อะไรจะเกดิ ขน้ึ !

อวัศยาใจหายด๎วยความกงั วลลํวงหนา๎ ...เหน็ ทีเธอจะตอ๎ งรบี เคลียร๑เร่ืองนี้ซะ
แล๎ว

บางทอี าจถงึ เวลาที่เธอจะตอ๎ งเปดิ เผยตัวเอง กํอนท่ีจะมใี ครทาํ เปน็ หวังดมี า
เปดิ เผย...หรอื เรียกใหถ๎ ูกกค็ ือ เปดิ โปง...ใหเ๎ ธอเสียกํอน!

หลัง จากใช๎เวลาทงั้ หมดในชํวงบํายไปในหอ๎ งประชุม อวศั ยาร๎สู กึ โลงํ ใจเป็น
ทสี่ ุดเมอื่ การประชมุ จบลงตอนสโ่ี มงเยน็ พอคิดวําอกี ไมํก่ีชั่วโมงเธอก็จะไดก๎ ลับบา๎ น
มีเวลาเปดิ คอมพเ๑ ช็คอเี มลลห๑ ลังจากทไ่ี มํไดเ๎ ชค็ มาสองวันเตม็ ๆ เพราะไมไํ ดเ๎ อา
โน๎ตบุค๎ มาดว๎ ย

ทส่ี ําคัญ...เธอจะไดห๎ ลุดพน๎ จากการมองแบบรู๎ทันของลปิ ดาเสยี ที เบ่อื เต็ม
ทนแลว๎ !

แตํ ทกุ อยาํ งที่คิดไวด๎ ูเหมือนจะถลํมลงตรงหน๎า ในทนั ทีที่เธอก๎าวออกมา
จากหอ๎ งประชมุ พรอ๎ มกบั ทกุ ๆ คนแล๎วพบวําอากาศด๎านนอกโรงแรมกําลงั มดื ฟ้ามวั
ดนิ ดว๎ ยพายุฝนทีก่ ระหน่าํ รนุ แรง จนยอดมะพร๎าวแตลํ ะต๎นสะบดั ไปมารนุ แรงราว
กับจะโคํนหกั ลง

ทุก คนยืนอง้ึ มองผํานผนงั กระจกหนาดา๎ นหน๎าหอ๎ งประชุมออกไปยังภาพ
ดา๎ นนอกทเี่ บลอไปดว๎ ยมําน ฝนหนาทึบ สลบั กบั แสงจา๎ แปลบปลาบของฟา้ แลบ
ใครคนหนึ่งบนํ ขึ้นวาํ ...

‚ตายลํะ...ฟ้าถลมํ รึไง แล๎วแบบนี้จะกลบั กันยงั ไงลํะเนยี่ ?‛

อวัศ ยาหนา๎ เสยี เงยหนา๎ มองลิปดาทยี่ นื อยขํู า๎ งๆ เหมอื นจะขอความเหน็ แตํ
ฝา่ ยนน้ั ไมไํ ด๎มีสีหนา๎ กงั วลใดๆ เลย เขายนื ดว๎ ยทํวงทาํ สบายๆ ทอดสายตามองพายุ
ด๎านนอกราวกบั วาํ กาํ ลงั ชมวิวร่ืนรมยอ๑ ยงํู ้นั แหละ

จังหวะน้ัน ผู๎จดั การโรงแรมกเ็ ดนิ เขา๎ มาด๎วยสหี น๎ากังวลและแจ๎งวาํ ...

‚ฝนตกมา 2-3 ช่วั โมง แลว๎ ครบั ...ทางอุตุฯ เคา๎ แจ๎งวํามีพายุเข๎า แรงมากเลย
ครบั โตะ๏ เกา๎ อี้ด๎านนอกทีเ่ กบ็ ไมํทันปลวิ ไปตั้งหลายตัว ผมวาํ อยาํ เพิ่งออกไปกนั เลย
ดกี วําครับ‛

ผ๎ู เข๎ารํวมสมั มนาทงั้ หลายพากนั สาํ ยหวั กํอนจะแยกยา๎ ยกนั กลับไปพักผํอน
กันทีห่ ๎องพักซ่งึ ทางโรงแรมเปดิ ให๎พักรอจน กวําทฝ่ี นจะหยดุ อีกสวํ นกไ็ ปนงั่ รอทล่ี ็
อบบบ้ี า๎ ง คอฟฟ่ีช็อปบ๎าง ขณะทอ่ี วศั ยากาํ ลงั จะหันไปถามลิปดาวาํ จะเอาอยาํ งไร
นิรมนกเ็ ดนิ นวยนาดเข๎ามาใกล๎ คราวน้เี ธอมาคนเดยี ว ไมํมวี ่แี ววของเจา๎ นายเธอ

นริ มนเดินมาหยุดตรงหนา๎ ลิปดา แลว๎ มองเขาดว๎ ยสายตาแพรวพราว...

‚ทแี รกนิวําจะรบี กลบั กรงุ เทพ แตฝํ นตกแบบน้ี...‛ นิรมนมองไปด๎านนอกแล๎ว
ยกั ไหลํ ‚...สงสัยจะมเี วลาไปทานขา๎ วกบั คณุ แลว๎ ละํ ‛

ลิปดาหัวเราะเบาๆ...

‚ฟา้ ฝนเป็นใจใหผ๎ มเสมอ...คุณอยากทานอะไรครบั ?‛

‚เราถูกขงั อยูํในโรงแรมนี้แลว๎ นะคะ อยาํ ลมื ...ถามอยํางกับวํามีอะไรให๎เลือก
มากนกั ง้ันแหละ‛ นิรมนแกลง๎ ค๎อนลปิ ดา ตลอดเวลาทีท่ ้งั คูํสนทนากนั นิรมนไมมํ อง
มาทางอวัศยาเลยแมแ๎ ตํแวบเดยี ว

‚งั้นกไ็ ปกันเถอะ...‛ ลปิ ดาวาํ แลว๎ จะหันมาทางอวศั ยา อา๎ ปากจะพดู อะไร
บางอยาํ ง แตํหญงิ สาวพูดแทรกขึ้นกอํ น

‚เชิญคุณลปิ ดาตามสบายคํะ ดฉิ ันจะกลบั ไปรอท่ีหอ๎ งพัก ถ๎าฝนหยดุ แลว๎ คุณ
ยังทานข๎าวไมเํ สร็จกไ็ มํตอ๎ งเป็นหํวง ดฉิ ันจะหารถกลับเอง‛ วาํ แล๎วอวศั ยากเ็ ดินหนี
ไปทันที

ลิปดาเลกิ คว้ิ มองตามก่ึงยมิ้ กง่ึ บง้ึ แตนํ ิรมนดึงแขนเอาไว๎แล๎วเรงํ ..

‚ไปกันเถอะคํะคณุ ลิปดา เวลาของคณุ เป็นเงนิ เปน็ ทองไมํใชํเหรอคะ‛

ลปิ ดาจึงถอนใจ แล๎วหนั เดินไปในทิศทางตรงกันขา๎ มกบั ที่อวัศยาเดนิ จากไป
เมอ่ื ครูํ

อวศั ยากลบั ไปนงั่ ๆ นอนๆ ดโู ทรทัศน๑อยูใํ นหอ๎ งพักใหญํ พายุฝนดา๎ นนอกยงั
ไมํมีทที ําวําจะหยุด ซ้ําเสยี งฟ้าย่งิ รอ๎ งครนื โครมหนักข้นึ ราวกับจะถลมํ ลงมาอยาํ ง
นนั้ แหละ อวศั ยาทนเบอ่ื ไมไํ หว ในทีส่ ุดก็คิดบางอยาํ งออก...

ทาํ ไมเธอไมไํ ปขอใช๎อินเตอร๑เน็ตของโรงแรมละํ ?

จะไดเ๎ ช็คเมลล๑และตอบเมลล๑ของปราณนต๑แกเ๎ บอ่ื ...

วาํ แลว๎ อวศั ยาก็กระโดดผลงุ ขึ้นจากเตียง ควา๎ กระเปา๋ สตางค๑ แลว๎ ลงลฟิ ท๑
มาด๎านลาํ ง แจ๎งกับพนักงานท่เี คานเ๑ ตอรว๑ ําเธออยากจะขอใชอ๎ นิ เตอร๑เนท็ ติดตอํ
งานดวํ น พนกั งานโรงแรมจงึ กุลกี ุจอพาอวัศยาไปยังหอ๎ งบสิ ิเนสเซอร๑วิสที่ตอนนี้มี
แขก ตํางชาติของโรงแรมสองสามคนนง่ั ใช๎อนิ เตอร๑เน็ทอยูกํ อํ นแล๎ว อวัศยาเอํย
ขอบคุณพนกั งานโรงแรม กอํ นจะน่งั ลงทเ่ี ครอ่ื งวํางแลว๎ เขา๎ อีเมลล๑ทนั ที

เธออมยม้ิ เม่ือเหน็ ขอ๎ ความลาํ สุดจากปราณนต๑ ทเ่ี พง่ิ สงํ ถงึ เธอเมอ่ื คนื น้ีเอง...

อวัศยาไมรํ อชา๎ เธอคลกิ เข๎าไปอํานอีเมลล๑ท่มี ีชอ่ื หวั ข๎อวํา...

‘Subject: เกา้ โมงเชา้ วนั จนั ทร’์

ทนั ทที หี่ ญิงสาวกวาดสายตาอาํ นจนจบ หวั ใจของเธอเตน๎ แรงจนแทบจะทะลุ
ออกมาจากอก.. โดยเฉพาะยํอหน๎าที่วํา...

‘...วนั จนั ทร์นี้ ตอนเก้าโมง...ผมจะใส่เสื้อสีฟ้า พกดอกกหุ ลาบสีขาวดอกหนงึ่
ไวใ้ นกระเปา๋ เส้อื ไปนง่ั รอคณุ อยทู่ ่ีแคนทนี ออฟฟิศ...’

และ...

‘...ผม จะรออยคู่ รึ่งชั่วโมง...ถ้ายังไมเ่ ห็นใครทมี่ กี ุหลาบสีขาวเสยี บอยู่ตรงอก
เสือ้ ผมจะเขา้ ใจว่า ผมไม่ตรงเสป็คของคณุ ...และอกหกั ตกลงตามนน้ี ะครับ...’

อกหัก...อกหักเหรอ?

อวัศยารสู๎ ึกวําใบหน๎ารอ๎ นผําว...ปราณนตใ๑ ชค๎ าํ วํา อกหัก กับเธอ.. มันก็
หมายความวาํ เขา...ชอบ...เธอ...ง้นั เหรอ...

ไมํมีอะไรต๎องคิดหรือลงั เลอีกแลว๎ อวัศยาร๎คู ําตอบทันทวี ําเธอจะไปตามนดั
เขาหรอื ไม.ํ .

เธอคิดจะเปิดเผยตวั อยํแู ล๎วไมใํ ชหํ รอื ...และถึงตอนนี้ ทุกอยาํ งมนั ดูเหมอื น
จะดเี กินกวาํ ที่คาดคดิ เอาไวเ๎ สยี อีก...!

อวัศ ยาคดิ อยาํ งมคี วามสุข แตแํ ล๎วเสยี งฟา้ คํารามครืนๆ ด๎านนอกก็ทําให๎
หญงิ สาวสะดดุ กึก บัดนที้ อ๎ งฟ้าด๎านนอกเร่ิมมืดลงแลว๎ แตํฝนยงั ไมํมีทีทาํ วําจะเบา
บาง

หญงิ สาวเกดิ อาการกงั วลขึน้ มาทนั ที...ถา๎ ฝนยังคงตกหนักแบบนีท้ ัง้ คืน แล๎ว
เธอกลับไปไมทํ ันนัดเขา เธอจะทํายงั ไง?

ใช.ํ .. เธอตอ๎ งเขียนอเี มลลไ๑ ปบอกเขากอํ น

วาํ แลว๎ อวัศยากเ็ ปิดหน๎ากระดาษขึ้นมาเพ่ือเขยี นอเี มลลใ๑ หมํ...

......................

‘ปราณนต์...คุณคงเดาไม่ถกู วา่ ฉันรสู้ กึ อยา่ งไรตอนอา่ นอเี มลล์ ‘เกา้ โมงเช้า
วันจันทร’์ ของคณุ ฉันจะไม่บอกคุณตอนน้ี เพราะกลัววา่ เวลาอยู่ต่อหนา้ กนั เราจะ
ไมม่ ีอะไรคยุ ..

ใช่แล้ว..ฉนั ตกลงวา่ จะไปตามนดั ของคุณคะ่

แต่ว่าตอนนม้ี ปี ัญหาบางประการทอ่ี าจทาํ ให้ฉนั กลับไปไม่ทันเวลานดั ฉัน
..........’