แอบรักออนไลน์ by ร่มแก้ว

แอบรกั : จะ วําอารมณด๑ ีคงไมํได๎...เรยี กวําฉนั ทาํ ใจเย็นกบั คุณได๎แล๎วดกี วาํ ..
คณุ ลปิ ดาคะ ในฐานะทค่ี ุณเปน็ เจ๎านายของฉัน ฉันขอโทษทีต่ ะโกนใสหํ นา๎ คุณเม่ือ
กี้

Lipda: ถ๎าผมไมํใชหํ ัวหนา๎ คุณ ผมคงไมไํ ด๎รบั คําขอโทษนีส้ ินะ

แอบรัก: คุณจะไลฉํ ันออกหรือเปลาํ ?

Lipda: ทาํ ไมจะตอ๎ งไลํออก...ผมเปน็ ฝ่ายผิด

แอบรัก: แตยํ งั ไงคุณกเ็ ป็นเจ๎านาย เปน็ เจา๎ ของบริษทั เป็นคนท่ฉี ันไมํมีสิทธิ์
จะไปตะโกนดํา ไมํวาํ คณุ จะทาํ ตัวแยแํ คํไหนกต็ าม

Lipda: เป็นวาทะที่ซาบซงึ้ ใจผมจรงิ ๆ เลยคณุ

แอบรัก: ขอโทษคะํ

Lipda: คุณสบายใจเถอะ ผมไมํไลํคณุ ออก...แตมํ ขี ๎อแมว๎ าํ คณุ ตอ๎ งยกโทษ
ใหผ๎ มเหมือนกนั

แอบรกั : บอกแลว๎ ไงคะ วําฉันไมมํ ีสทิ ธ์ิโกรธคณุ เพราะคุณเป็นเจา๎ นาย

Lipda: คณุ ตอ๎ งล๎มเลิกความคดิ ที่จะย๎ายออกไปจากท่นี ด่ี ว๎ ย

แอบรกั : อนั นฉี้ ันวํา คณุ ควรจะดีใจมากกวํา ท่ีฉนั จะเลิกอยรูํ บกวนคณุ เสยี ที

Lipda: เผอิญวําผมไมํดีใจ

แอบรัก: ฉนั ไมสํ บายใจท่อี ยๆูํ กจ็ ะมาเบียดเบยี นอยหํู อ๎ งคณุ ฟรีๆ
Lipda: ถอื วาํ การใหค๎ ุณอาศยั อยํดู ๎วยเปน็ การไถโํ ทษในความเจ๎าก้ีเจา๎ การ
ของผมได๎ไหม
แอบรัก: คณุ ไมจํ าํ เป็นต๎องทําขนาดน้ัน
Lipda: ถา๎ งนั้ คุณก็จาํ ยคาํ เชาํ หอ๎ งใหผ๎ มแล๎วกนั
แอบรัก: ...?
Lipda: เดือนละห๎าร๎อย
แอบรกั : ถกู ไปไหมคะ
Lipda: พันนงึ ?
แอบรัก: สองพนั
Lipda: กดราคาจงั ...
แอบรัก: เอ๏ะ...คณุ น่ี
Lipda: แตํกโ็ อเค : )
แอบรกั : : (
Lipda: ตกลงเราดกี ันแลว๎ นะ?

แอบรัก: ฉันไมจํ ําเป็นตอ๎ งตอบ ตอนนถี้ งึ ฉันไมํอยากดีกับคุณฉนั กท็ าํ ไดน๎ ะ
เพราะเราไมตํ ดิ ค๎างอะไรกันแล๎ว ฉนั จาํ ยคาํ เชาํ คุณ ไมไํ ดอ๎ าศยั อยํฟู รีๆ

Lipda: หึ หึ...ยังครบั คุณยงั ไมไํ ด๎จําย
แอบรัก: ก็ตกลงกนั แล๎ววาํ ฉันจะจําย : (
Lipda: ออกมาจาํ ยเดยี๋ วนเ้ี ลยสิ
แอบรัก: เอ๏ะ คุณ...
Lipda: จะชักดาบผมเหรอ?
แอบรกั : !!! คณุ อยํูไหนละํ
Lipda: หน๎าห๎องคณุ
แอบรัก: ไดค๎ ะํ ฉนั จะออกไปจาํ ยเด๋ียวนแี้ หละ…!

เมอ่ื อวศั ยาเปดิ ประตหู อ๎ งออกมา สายตากป็ ะทะเข๎ากบั ดวงตาของผ๎ูชายราํ ง
สงู ท่ีนง่ั ขัดสมาธิเกง๎ กา๎ งอยูํบนพน้ื ดูเหมอื นวําเขาจะน่งั จอ๎ งประตูรออยูํแลว๎ บนตัก
เขามีคอมพิวเตอรแ๑ ลปทอ๎ ปเครอ่ื งหนึ่งวางอยูํ เมอื่ สบตากัน เขากย็ กั ไหลํ ดวงตาคม
น้ันมีรอยขนั ...

‚ถามจริงๆ เถอะคํะ ทําไมคณุ ถงึ อยากใหฉ๎ ันอยํูทน่ี ่นี กั ?‛ อวศั ยาถามออกไป
เปน็ คาํ แรก

ลิปดายกคอมพวิ เตอร๑ลงจากตกั วางบนพ้นื แล๎วลกุ ขน้ึ ยืนเต็มสํวนสูงซ่งึ ทาํ ใหอ๎ วศั
ยาตอ๎ งเงยหนา๎ มองเขาแทน...

‚ไมมํ ีเหตผุ ล‛ เขาตอบหนา๎ ตาเฉย

อวศั ยาขมวดควิ้ คอ๎ นเขา...

‚ตกลงจะอยหํู รือเปลาํ ?‛ เขาถามย้ิมๆ

‚เราควรทาํ ความตกลงกนั กอํ น‛

‚ความตกลง? เร่อื งอะไร‛

‚ความตกลงเรอื่ งการเชําห๎อง‛

ชายหนมํุ เลิกค้วิ มองหญงิ สาวเหมือนนึกไมํถงึ ...แลว๎ เขากย็ กั ไหลํ...

‚วํามา...‛

‚นบั จากวันนี้ไป ถอื วําฉนั เชําหอ๎ งนอนใหญจํ ากคุณ ในราคาสองพนั บาทตอํ
เดือน ดงั นั้นอาณาเขตของหอ๎ งนน้ั ถอื เปน็ กรรมสทิ ธขิ์ องฉันแล๎ว คุณไมมํ ีสิทธิ์เข๎ามา
ก๎าวกาํ ย...คณุ ตอ๎ งเอากญุ แจหอ๎ งน้ันทัง้ ตัวจริงและ กุญแจสาํ รองมาให๎ฉันถือไว๎
ท้งั หมด‛

เขามองเธออยาํ งทง่ึ ๆ...

‚แลว๎ ไงตอํ ...‛

‚ฉัน อนุญาตให๎คุณยงั เก็บข๎าวของหรือเสื้อผ๎าเอาไวใ๎ นตู๎เส้ือผา๎ ของคุณได๎
แตฉํ ันจะอนญุ าตให๎คุณเขา๎ ไปหยบิ เสื้อผ๎าแคํวันละหน่ึงครั้งเทาํ นัน้ และกอํ นจะเข๎า
ไปทุกคร้ัง คุณจะตอ๎ งบอกกลําวฉนั กอํ น‛

ลปิ ดาถึงกบั พูดไมอํ อก...

‚ขอ๎ สุดทา๎ ย...ระหวาํ งที่ฉนั เชาํ ห๎องนอนใหญํของคณุ คณุ ก็คงตอ๎ งไปต๎อง
นอนทหี่ ๎องรับแขก...แตยํ งั ไงก็ตาม ฉนั ควรจะมสี ทิ ธใิ์ ช๎หอ๎ งรบั แขกบา๎ งเหมือนกนั
ตามความเหมาะสม‛

‚ผมไมเํ คยหวงหา๎ มอยูํแล๎ว...แถมหอ๎ งครัวใหค๎ ณุ ใช๎ได๎ฟรอี ีกห๎องนงึ ดว๎ ย
เอ๎า!‛ เขาทําทาํ ยดื อกเหมือนจะยา้ํ ความเปน็ คนใจป้า แตเํ ธอกร็ ๎วู ําเขากาํ ลังประชด

‚ขอบคุณคะํ แตํฉันจะซอ้ื อาหารในสวํ นของฉันมาเอง ไมรํ บกวนคุณ‛

‚เอายังไงก็ตามแตํสบายใจเถอะ‛

‚ดีคํะ...‛ อวัศยาย้ิมอยาํ งพึงพอใจ

‚หมดแล๎วใชไํ หม ขอ๎ ตกลงของคณุ ‛

‚ตอนน้มี แี คนํ ้คี ํะ แตฉํ ันอาจจะเพ่ิมเติมในอนาคต....แล๎วน่ี คําเชาํ เดือนแรก
สองพัน‛ เธอวาํ พลางย่ืนเงนิ ใหเ๎ ขา ลิปดามองเงนิ แล๎วถอนใจ ไมํคิดเลยวาํ เธอจะ
จริงจังขนาดน้ี...ชายหนํมุ คดิ แลว๎ ย่นื มือออกไปรับ

อวัศ ยาทําทําจะวางเงนิ ใสํมือเขา แตแํ ล๎วเธอก็ชะงกั เม่อื อะไรบางอยาํ งท่ีมือ
เขาเตะตาเธอ มนั เปน็ เศษผา๎ สีขาวเยนิ ๆ ทพ่ี ันเอาไวล๎ วกๆ ตรงน้วิ โป้ง และทส่ี ําคัญ
ผ๎านน้ั เป้อื นอะไรบางอยํางสีแดงคล้าํ ทีด่ คู ลา๎ ยรอยเลือด...

‚นวิ้ คณุ เป็นอะไร?‛

ทันที ทีเ่ ธอทักออกไป ฝ่ายนั้นก็ทําทําเหมือนนกึ ได๎ เขารีบดงึ มอื กลับไปซอํ น
ไวด๎ า๎ นหลังทันที แล๎วยน่ื มอื อีกขา๎ งออกมารับเพื่อเงนิ แทน แตํคราวนีอ้ วัศยาไมยํ อม
ย่ืนเงนิ ใหเ๎ ขางํายๆ

‚ทําไมต๎องเอามอื ไปซํอนไวข๎ ๎างหลงั ดว๎ ย ขอดูหนอํ ยสคิ ะ‛ เธอหร่ีตามองเขา
อยํางจับผดิ ชายหนมุํ เมม๎ ปากสนิทอยาํ งมพี ริ ธุ แลว๎ ทําเปน็ นงิ่ เฉยเหมอื นไมไํ ดย๎ นิ
คําพูดของเธอ

‚...ตอกตะปูโดนนว้ิ เมือ่ กีน้ ี้ใชไํ หม?‛

เขายงั คงไมํตอบ ซา้ํ ทาํ เสมองไปทางอนื่

‚ทําไมต๎องทําตวั อยํางกับเดก็ ๆ...หอํ แผลไวส๎ กปรกๆ แบบนัน้ เด๋ียวกเ็ ปน็
บาดทะยกั หรอก‛ เธอขูเํ ขา พลางนกึ รําคาญข้ึนมา...ไมํนาํ เชอ่ื เลยวําเจา๎ นายของ
เธอจะมมี มุ ที่ทาํ ตวั อยาํ งกับเด็กอมมือด้อื ๆ แบบนีด้ ๎วย

ดลี ะํ เมื่อเขาทาํ ตัวไมยํ อมโต เธอกจ็ ะวางทําเปน็ ครอู นบุ าลปราบเสยี ให๎ร๎เู รื่อง

‚ยนื่ มือมาให๎ฉันดูเดย๋ี วนี้ ฉันจะทําแผลให‛๎ เธอส่งั เสยี งแขง็

‚ไมํตอ๎ งหรอก เดี๋ยวก็หาย‛

‚ไมไํ ด๎หรอกคะํ ...แผลเลก็ ๆ แตํถ๎าสกปรกจนเปน็ บาดทะยัก คณุ กอ็ าจจะตาย
กไ็ ด๎ หรอื เบาะๆ กอ็ าจต๎องตดั นิ้วท้งิ ‛

ลิปดา ชะงกั กระพริบตาปรบิ ๆ มองทําทางเด็ดขาดของเธออยํูสองสามวินาที
แล๎วอดึ ใจถดั มาเขาก็ทําทาํ เหมือนนกึ อะไรได๎ ดวงตานั้นเปน็ ประกายระยับ พูดยม้ิ ๆ
วํา...

‚คุณไมํเห็นจะต๎องเปน็ หวํ งผมเลย‛

‚ใครบอกวาํ ฉันเปน็ หํวงคุณ...แคํไมอํ ยากรส๎ู กึ ผิดทคี่ ุณตอ๎ งมาตายเพราะ
ตอกตะปตู อํ ครัวให๎ฉัน‛ เธอตอบไปทนั ควัน

‚...นงั่ ลงคํะ ฉันจะทําแผลให‛๎ เธอสงั่ แลว๎ ก็ชี้ให๎เขาไปนงั่ ตรงโซฟา กอํ นท่ี
ตัวเองจะเดนิ ไปหยบิ แอลกอฮอล๑ล๎างแผลและยาใสแํ ผลจากตูย๎ ากลับมาน่ังลง บน
โซฟาตัวขา๎ งๆ จอ๎ งหน๎าเขาเขม็ง เมือ่ เห็นฝา่ ยนนั้ ยังนัง่ เฉย เธอก็ถอื วสิ าสะเอ้อื มไป
ดึงมอื ข๎างที่เจ็บของเขามา ทําเอาชายหนํมุ สะดุ๎ง

‚โอ๏ย...เบาๆ สิ‛

‚พูดดีๆ ไมํชอบ กน็ กึ วําชอบความรุนแรง‛ เธอบนํ อุบ ขณะทเ่ี ริ่มลงมอื ใช๎แคํ
ปลายน้ิวโปง้ กับนิ้วชแ้ี กะทชิ ชเูํ ยนิ ๆ ทเ่ี ขาใช๎หํอแผลไวอ๎ อก แผลเขานํากลัวไมใํ ชเํ ลํน
นวิ้ โปง้ นน้ั กลายเป็นสีมวํ งคลํ้าและบวมใหญํ

‚ตอนสามทมุํ ใครเขามาตอกตะปกู ันอยูนํ ะคณุ เพอ่ื นบา๎ นไมํออกมาดําเอาก็
บญุ แลว๎ ...‛ เธอบํน พลางเอาสําลชี ุบแอลกอฮอล๑ลา๎ งแผลเช็ดน้วิ โปง้ ใหเ๎ ขาแบบไมํ

เบามอื นัก แตชํ ายหนุมํ กไ็ มไํ ดท๎ าํ ทําอิดออดหรอื บนํ อะไรอกี เขาเพียงน่งั นิง่ ๆ ดเู ธอ
ทําแผลให๎เขาอยาํ งคลํองแคลวํ

แล๎วจํูๆ เขากพ็ ูดขึ้นลอยๆ...

‚ทํากับข๎าวไมเํ ปน็ แตทํ าํ แผลเป็นก็โอเค‛

‚วําอะไรนะ?‛ อวัศยาเงยหนา๎ ขนึ้ มาจอ๎ งเขมง็

‚คุณเอาใจแฟนดว๎ ยการทํากับข๎าวไมํได๎ อยํางน๎อยก็ทําแผลใหเ๎ ขาเวลาเขา
โดนมดี บาดตอนทาํ กบั ขา๎ วใหค๎ ณุ ไดก๎ ย็ งั ด‛ี

อวัศ ยาค๎อน แล๎วราดทงิ เจอร๑ลงบนแผลของเขา หวังจะเห็นเขาสะดง๎ุ
ร๎องจา๏ ก แตํเขากลบั ไมมํ ปี ฏกิ ิรยิ าใดๆ ยังคงน่งั เฉยเหมอื นไมรํ ส๎ู กึ ร๎ูสา

‚ผชู๎ ายก็คิดแคํน้แี หละ อยากได๎ผ๎ูหญิงทสี่ าํ เรจ็ รูป ทําไดท๎ ุกอยาํ งตงั้ แตํหน๎าที่
เมยี ยันคนใช‛๎

‚อ๎าว อยาํ เพิ่งสรุปสิ...มีผมคนนงึ ละํ ที่ไมตํ อ๎ งการผู๎หญงิ สาํ เรจ็ รูป ผมไมํ
มายด๑หรอกนะ ถา๎ เมียผมจะทาํ กบั ข๎าวไมํเป็น เพราะบังเอิญผมทํากับข๎าวเกํงอยํู
แลว๎ ‛ เขาพดู หน๎าตาเฉย

อวัศ ยาแอบเบป๎ าก กอํ นเอาผา๎ กอซคอํ ยๆ พันรอบน้ิวโปง้ ของเขาทบเปน็
ช้นั ๆ อยาํ งปราณตี ลปิ ดามองทําทางตง้ั อกต้งั ใจของอวัศยาเพลิน แลว๎ จๆํู คําถาม
หน่งึ กผ็ ุดขน้ึ มาในสมอง...ชายหนุํมมองเส้ยี วหนา๎ ของหญิงสาวอยาํ งพนิ จิ พิเคราะห๑
กํอนทีจ่ ะตัดสนิ ใจถามออกมา...

‚คณุ ชอบปราณนต๑ตรงไหน?‛

อวัศ ยาชะงักกกึ ทนั ที เงยหน๎ามองเขา และเห็นคนถามกาํ ลังจอ๎ งมองมานิง่
ราวกับส่ิงที่เขาเพงิ่ พดู ออกมานั้นเป็นคาํ ถามสําคัญท่จี ะต๎องเอาคาํ ตอบให๎ได๎

อวัศ ยาถอนหายใจ...ความจริงเธอกไ็ มํจาํ เป็นจะต๎องตอบคาํ ถามนีข้ องเขา
แตํคดิ อีกที...ลปิ ดาร๎ูเรือ่ งของเธอหมดแลว๎ ไมมํ คี วามจําเป็นทเี่ ธอจะตอ๎ งปิดบงั อะไร
...

‚เพราะปราณนตเ๑ ป็นคนแรกทที่ าํ ใหฉ๎ นั ร๎สู ึกวําตัวเองเป็นนางเอก‛

แทนท่ีลปิ ดาจะหวั เราะกับคาํ ตอบของเธออยํางทีอ่ วศั ยาคาด เขากลับนงิ่ เฉย
เอาลน้ิ ดันกระพ๎งุ แกม๎ เหมือนครุนํ คิดอะไรบางอยาํ ง

‚...ตลอด มาฉันเหน็ วาํ มแี ตผํ ๎ูหญิงสวยๆ นาํ รกั ๆ เทํานนั้ ท่ีจะได๎รบั การ
ปกปอ้ งดูแลเอาอกเอาใจจากผู๎ชาย สวํ นผูห๎ ญงิ ธรรมดาๆ กลับตอ๎ งดแู ลตวั เอง เวลา
ขน้ึ รถเมล๑อยาํ วาํ แตจํ ะมผี ๎ชู ายคนไหนลกุ ใหน๎ ่ังเลย แมแ๎ ตจํ ะชํวยถือกระเปา๋ ก็อยาํ
หวงั ...ฉันเองกเ็ ป็นผู๎หญงิ ประเภทหลงั ‛

อวัศยาถอนหายใจ...

‚...แตํ มอี ยํูวันหน่ึง...ฉนั กลับพบวํามผี ชู๎ ายคนหนง่ึ เสย่ี งชีวิตปกปอ้ งฉัน เขา
ไมไํ ดท๎ ําเพราะวําฉันหนา๎ ตาดี แตเํ ปน็ เพราะวําเขาเปน็ คนจติ ใจดี...แลว๎ มันแปลก
เหรอถ๎าฉันจะหลงรักคนคนนัน้ ‛

‚เขาตอ๎ งเสีย่ งชวี ิตเพื่อคณุ เหรอไง คุณถงึ จะรกั เขา?‛ ลิปดาถามขึ้นเรยี บๆ

‚หรือคุณจะให๎ฉันรักผช๎ู ายทป่ี ระเภทท่ปี ลํอยให๎ฉันยืนเกาะราวรถเมล๑ แล๎ว
ตัวเองนั่งหลับหนา๎ ตาเฉยละํ ‛ เธอย๎อน

‚ก็ไมํถงึ ขนาดนั้น...‛ เขาทาํ ทําเหมือนพยายามจะเรยี บเรียงคําพดู ‚...ผมแคํ
คิดวํา ถ๎าคุณคิดแบบนัน้ มนั จะยตุ ธิ รรมกับคนท่ีรกั คณุ แตไํ มํมโี อกาสจะเสี่ยงชวี ติ
เพอื่ คณุ เหรอ‛

อวัศยาหัวเราะแคนํ ๆ...

‚น่ีคณุ ...คุณคิดวําฉันสวยขนาดที่วําจะมผี ช๎ู ายมาเขา๎ คิวขอเสีย่ งชีวิตเพ่ือฉัน
ขนาดไหนกนั ละํ ‛

‚ไมํรล๎ู ํะ...‛ เขายักไหลํ แลว๎ รอยยิ้มกรุม๎ กริม่ ก็ปรากฎขน้ึ ตรงริมฝีปาก เขายน่ื
หน๎าเข๎ามาใกลเ๎ ธอ แลว๎ ลดเสยี งต่ํา ดวงตาเป็นประกายระยับ ‚...จะวาํ ไปแลว๎ ผม
เองกเ็ คยเสี่ยงชีวติ ชวํ ยคุณไวค๎ รั้งหนึ่งเหมือนกันนะ ตอนไฟไหม๎หอ๎ งคุณไง‛

‚พูดบา๎ ๆ!‛ อวัศยาตะคอกเขาไปเบาๆ ขณะทีร่ ส๎ู ึกวาํ หน๎าร๎อนวาบเพราะนยั
จากคาํ พดู นั้น บวกกบั วธิ ีการมองของเขา

ชายหนมุํ มองหน๎าแดงๆ นน้ั แล๎วหัวเราะ

‚ตกลงจะตดั ใจจากปราณนต๑ใชํไหม?‛

‚คณุ ไมํต๎องยํงุ หรอก‛ เธอแหวกลบเกลอ่ื น

‚ใหผ๎ มชวํ ยไหมละํ ‛

อวศั ยาถลึงตาใสํเขา แตํชายหนมุํ ทําทําจริงจังขน้ึ ...

‚...พริบพราวเขาร๎คู วามลบั ของคณุ หมดแล๎ว คุณคดิ วาํ เขาจะยอมเชอ่ื งาํ ยๆ
เหรอวาํ คุณจะตัดใจเลกิ ยุํงกับแฟนเขาได๎ ผมวําให๎ผมชวํ ยดีกวาํ นะ‛

‚คณุ จะชวํ ยยงั ไง?‛ หญงิ สาวถามหยงั่ เชิง

‚ก็ชํวยให๎พรบิ พราวกับใครๆ เขา๎ ใจวําคุณมีแฟนใหมํ และกเ็ ลกิ สนปราณนต๑
แลว๎ ไงละํ ‛ เขายกั คว้ิ ยื่นหนา๎ เข๎ามาใกลอ๎ กี ‚..ไหนๆ เรากอ็ ยํูบ๎านเดียว..เอ๎ย..แชร๑
บ๎านกันอยูํแล๎ว มนั กไ็ มยํ ากหรอกท่ีจะทําใหใ๎ ครๆ เขา๎ ใจวําเราเป็นแฟนกัน…คณุ สน
ไหมละํ ‛

อวศั ยาผุดลกุ ขึ้นยืน เชิดหนา๎ ...

‚คุณ อยํูเฉยๆ ไมํต๎องไปป่าวประกาศอะไรทง้ั นนั้ ...แตถํ ๎าเกิดจะมีใครเขา๎ ใจ
เรื่องท่ีเรา อยํูบ๎านเดยี วกันไปอยาํ งท่ีคณุ วาํ นน่ั กช็ ํวยไมไํ ด๎ ถอื วําเปน็ ผลพลอยไดก๎ ็
แล๎วกนั ‛

วาํ แลว๎ อวัศยาก็ควา๎ กระเป๋าอปุ กรณ๑ปฐมพยาบาลเดินหันหลงั กลบั เข๎า
หอ๎ งนอนไปทันที โดยไมํหนั กลับมามองคนท่ยี งั นั่งหัวเราะหหึ ึอยูํบนโซฟาแม๎แตํนิด
เดยี ว...

นั่น นําเสยี ดาย...เพราะถ๎าหากวําเธอจะหันกลบั มามองสกั หนอํ ย เธอจะได๎
เห็นดวงตาทเี่ ปล่ียนไปของชายหนมํุ ในยามทม่ี องตามหลงั เธอมา...มนั เป็นดวงตา
ลกึ ซงึ้ แบบทีเ่ จา๎ ตวั เองกไ็ มํรวู๎ าํ เขาไมํเคยใชส๎ ายตาแบบนัน้ มองใครมากอํ นเลย...

ดาวในดวงตา

แคํ การที่อวัศยามาทํางานด๎วยรถของลปิ ดาทกุ เชา๎ และกลบั พรอ๎ มเขาทกุ วนั
ในตอนเยน็ นน้ั ก็สามารถสร๎างความเขา๎ ใจผดิ ไปได๎ไกลเกนิ กวาํ ที่ตวั หญิงสาวเองจะ
คาดคดิ

ใคร จะสนใจวํา ระหวํางวนั ทงั้ วัน เธอกับลิปดาจะเอาแตํกม๎ หนา๎ ก๎มตา
ทาํ งานของตัวเองโดยแทบไมไํ ด๎พูดกันเหมอื น เดมิ หรอื ถา๎ พูดกนั กเ็ ป็นเพยี งการ
สัง่ งานสนั้ ๆ หว๎ นๆ เหมอื นทกุ คร้งั ...ทกุ คนกลับไปสนใจกบั การทเี่ ธอห้ิวกระเปา๋ ข้ึน
รถลิปดากลับ บ๎านตํางหาก

เสียง พนกั งานในออฟฟศิ วิพากษว๑ ิจารณค๑ าดเดาถงึ ความสัมพนั ธ๑ของเธอ
กบั ลิปดากนั อยาํ ง ตน่ื เตน๎ ราวกบั ได๎เจอเร่ืองเหลอื เชือ่ น้ันดงั เขา๎ หอู วัศยากห็ ลายครั้ง
สายตาของพวกผ๎ูหญงิ ท่ีมักจะเหลมํ องอวัศยาแปลกๆ เหมือนสนเทหํ ก๑ ็หลุดมาให๎
เห็นหลายหน แตเํ ธอกไ็ มเํ คยคดิ จะอธบิ ายอะไรกบั ใคร

อยาํ งเชํนวันหนึ่ง เธอบังเอญิ ไปได๎ยนิ กบั หูตอนที่นดิ ากาํ ลงั เม๎าทเ๑ รื่องเธออยูํ
กบั พนักงานรํนุ นอ๎ งอีกสองคนในห๎องน้ํา...

‚ไมํเขา๎ ใจเลยนะวําบอสเราคิดยงั ไง พนกั งานสาวๆ สวยๆ ในออฟฟศิ ก็มีตง้ั
หลายคน ทําไมถงึ ดันไปคว๎าเอายายเชยอวัศยามาควงซะด๎ายยยย‛ นดิ าลากเสยี ง
ยาวตรงท๎ายประโยคเหมือนเหลอื เชื่อสุดๆ

‚ตกลงเค๎าเป็นแฟนกนั จรงิ เหรอพ่ีนดิ า?‛ คํเู ม๎าทค๑ นหน่ึงถามขึ้น ด๎วยนํา้ เสยี ง
เหมอื นเสยี ดาย ความจรงิ ลิปดาทั้งหลอํ และเปน็ ทห่ี มายปองของพนักงานสาวๆ ใน
ออฟฟิศไมใํ ชํน๎อย ตดิ แคํวํา เขาไมเํ คยแสดงทีทาํ จะสนใจลกู นอ๎ งคนไหนในเชิงชู๎
สาว แตจํ ํูๆ มีขาํ ววําเขาคบหากับอวศั ยาออกมาได๎กย็ ํอมสรา๎ งความตื่นตะลึงไมํใชํ
น๎อย

‚แหม มาด๎วยกนั กลับดว๎ ยกนั ซะขนาดน้ัน...แตพํ ี่ไมอํ ยากเรียกวาํ แฟนหรอก
นะ เพราะบางทีอาจจะเปน็ แคํ...คคูํ วง...กไ็ ด‛๎

อวศั ยาซงึ่ น่งั อยํใู นหอ๎ งสุขากํามอื แนํน พยายามขมํ อารมณ๑...

‚ยาย นน่ั ปกตกิ ห็ าแฟนไมํได๎ เลยตัง้ ใจจะจบั คุณลปิ ดาซ่งึ ท้ังหลอํ ทงั้
นําสนใจ และก็อยใูํ กลต๎ วั ดดี ๎วย คณุ ลิปดาเองก็คงไมไํ ดค๎ ดิ อะไร มีผู๎หญงิ มาเสนอให๎
เขาก็สนองตามประสาผ๎ูชายเจา๎ ช‛ู๎

อวศั ยาฟงั แล๎วไมํอยากจะเชื่อเลยวาํ คนเราจะมีจินตนาการไปไดไ๎ กลถงึ
ขนาดนกี้ ับสงิ่ ท่ีตัวเองไมํไดร๎ ู๎เหน็ จรงิ เธอพยายามทํองบทแผํเมตตาใหย๎ ายนิดาไป
พลางๆ ด๎วยขณะแอบฟัง

‚คุณลิปดาเนย่ี นะคะ เจ๎าช?๎ู ‛ พนกั งานอีกคนถามเสยี งสงู

‚ใชสํ จิ ๏ะ หนเู พ่ิงเขา๎ มาทํางานใหมํ ไมรํ ูอ๎ ะไรซะแล๎ว คุณลปิ ดาเน่ยี เคา๎ เจา๎ ชู๎จะ
ตาย ควงผหู๎ ญิงซํ้าหน๎าซะท่ีไหน‛ นดิ าทําเสยี งอวดภูมิ ขณะท่ผี ๎ูรวํ มวงอกี คนเสริม
วํา

‚ใชํ คณุ ลปิ ดานํะเจา๎ ชู๎ เพียงแตํเขาไมเํ คยทาํ นิสัยสมภารกนิ ไกวํ ัดเทาํ น้ันเอง
เราเลยไมเํ คยเห็นเขาควงพนกั งานในออฟฟศิ เลย พอมาเปน็ พศี่ ยาก็เลยชอ็ คไง‛

นิดาหัวเราะในลําคอกบั การแสดงความคดิ เห็นของรํนุ น๎องคนนน้ั

‚ตายแล๎ว หนนู กี่ ไ็ มํรอู๎ ะไรเหมือนกนั ...‛

‚อะไรคะ?‛

‚ที่จริงแลว๎ ยายอวัศยาน่กี ไ็ มใํ ชํไกํวดั รายแรกหรอกนะทีค่ ณุ ลปิ ดาจับกิน...‛

‚หมายความวาํ คุณลิปดาเคยมีแฟนเปน็ พนักงานท่ีนีเ่ หรอคะ??‛

อวัศยากลั้นหายใจรอฟงั คําตอบอยูํหลังบานประตูอยาํ งลมื ตวั เชนํ กนั ลปิ ดา
นํะเหรอเคยมแี ฟนอยใํู นออฟฟิศ ใครกนั ?

แตํ แทนที่นิดาจะตอบอะไร อวศั ยากลับไดย๎ ินเพียงเสียงยายนัน่ หวั เราะหหึ ึ
แลว๎ เดินออกจากหอ๎ งน้ําไป โดยมเี สยี งรนํุ นอ๎ งท้งั สองวิ่งตามไปอ๎อนวอนขอใหน๎ ิดา
เลาํ ให๎ฟังตอํ

อวัศยาจึงคํอยเปดิ ประตหู อ๎ งนํา้ ออกมาอยํางหงดุ หงิด เชอะ นินทาแล๎วก็ไมํ
ยอมนนิ ทาใหฟ๎ ังให๎จบ.. มนั นาํ นกั !

อยํางไรก็ตาม อวศั ยาก็ได๎เรียนรว๎ู าํ อยํางน๎อยมคี นหนึง่ ในออฟฟศิ ท่ไี มํหูเบา
เชือ่ ไปกบั คนอ่ืนดว๎ ยวาํ เธอกลายเป็น ‘คํูควง’ ของลปิ ดาไปแล๎ว...คนคนน้นั ก็คอื จา
รวี

‚ดังใหญํแลว๎ นะศยา..‛ พ่แี จนทักขนึ้ ยิม้ ๆ ในวันหน่ึง อวศั ยารบี ทาํ หน๎า
เหนอ่ื ยหนาํ ย...

‚พแี่ จนอยาํ เขา๎ ใจผิดนะคะ คณุ ลิปดาเปน็ แคํเกราะกันกระสนุ ให๎ศยาเทํานน้ั
เอง‛

จารวหี วั เราะราํ ...

‚โอย พี่ไมํเข๎าใจผิดหรอกจะ๎ ...แตํพเ่ี องก็เพ่ิงร๎ูเหมอื นกนั วําคนในออฟฟิศนี้หู
เบากนั เหลอื เกนิ ใครลืออะไรก็เช่ือกันไปหมดแลว๎ ‛

‚ขอบคณุ คํะ ทอ่ี ยํางนอ๎ ยพีแ่ จนกย็ ังไมํเข๎าใจยงั งน้ั ไปกบั เขาดว๎ ย‛

จารวไี ด๎ยนิ แลว๎ จอ๎ งหน๎าเธอยมิ้ ๆ กํอนจะย่นื หนา๎ เข๎ามาพูดเสียงเบา นัยนต๑ า
ข้ีเลนํ

‚น่ี รู๎ไหม ใครกต็ ามถา๎ เป็นคนชํางสงั เกตซะหนํอยจะไมํเช่ือเลยวําศยากบั คณุ
ลิปดาเปน็ แฟนกนั ‛

‚หือ?‛ อวัศยายนํ หัวค้ิวงงๆ

‚กศ็ ยาชอบตีหน๎ามยํุ ใสคํ ุณลปิ ดาอยเํู รือ่ ยแบบนน้ั คนมสี ติทไ่ี หนเขาจะเช่อื
วาํ เป็นแฟนกนั ‛

‚ขนาดนน้ั เลยเหรอคะ?‛ อวศั ยาทง่ึ กับข๎อสงั เกตของจารวี

‚นี่ พ่ีจะสอนให๎นะศยา เวลาทแ่ี ฟนเขามองกนั เขาต๎องทาํ ตาหวานๆ แบบน้ี
ตํางหาก‛ วําแล๎วจารวกี ส็ าธติ ดว๎ ยการทาํ ทาํ เอียงคอนิดหนึ่ง และชอ๎ นสายตามอง
หวานเชือ่ ม

แตเํ ม่อื เห็นอวัศยาทําหนา๎ งงกลบั มา จารวีกห็ ัวเราะ

‚ไมํเกท็ เหรอ ง้ันเอาใหมนํ ะ ศยามองตาพ่นี ะ มองเขา๎ ไปลึกๆ เวลาผ๎ูหญงิ
มองผ๎ชู ายท่ีเปน็ แฟน เคา๎ จะมดี าวระยับๆ อยํใู นดวงตา‛

คราว น้ีอวัศยาลองตั้งใจมองใหมํ แล๎วกต็ ๎องเลิกคว้ิ อยาํ งทึง่ ๆ เม่ือเห็นวาํ
ดวงตาของจารวดี พู ราวระยับล๎อแสงไฟ...น่เี หรอ ดวงตาของคนมีความรัก

‚พแ่ี จนทําไดไ๎ งคะเนยี่ ?‛ อวศั ยาถามอยํางท่งึ

‚ไมํยากหรอก แคํคิดถงึ ตอนทส่ี บตากบั แฟนเกาํ ‛

‚ศยาทาํ ไมไํ ด๎หรอกพีแ่ จน‛ อวศั ยาสํายหวั

‚แหม...ฝึก หนอํ ยเด๋ยี วกเ็ ป็นเองแหละ เร่ืองการใชส๎ ายตาแบบน้ีมันเป็น
เสนํหข๑ องผห๎ู ญิงนะศยา ต๎องฝึกเอาไว๎ มันทําให๎เรามเี สนหํ ๑ขึน้ ...และถ๎าอยากใหค๎ น
บางคนเช่อื วาํ ศยาเป็นแฟนกบั คณุ ลิปดาจรงิ ศยาก็ตอ๎ งฝึกมองคณุ ลิปดาดว๎ ย
สายตาแบบน้ีบ๎าง‛

อวศั ยาทาํ หนา๎ ปูเลี่ยนๆ...กํอนจะถอนหายใจเฮอื ก...

‚ศยาคงทาํ ไมํเปน็ หรอกคํะ คนอยาํ งศยาน่คี งไมํเหมาะกับการมีแฟนเลยนะ
พี่แจน‛

คราวนีจ้ ารวีหัวเราะอยาํ งเอน็ ดู...

‚อยาํ ไปคิดมากเลยกบั ส่งิ ท่พี พี่ ูด ความจรงิ ศยาไมตํ อ๎ งไปฝกึ อะไรทัง้ นั้นก็ได๎
เรอื่ งแบบนถี้ ๎าร๎สู ึกอยขํู ๎างใน สายตามันก็จะมาเอง...‛

เมื่อเหน็ อวศั ยาทําหน๎างงอกี จารวจี ึงตัดบทยม้ิ ๆ...

‚เดี๋ยวมแี ฟนเมอ่ื ไหรกํ ร็ ูเ๎ องแหละ‛

ดาวระยบั ๆ ในดวงตาหรือ...?

มนั เป็นยงั ไงกนั นะ แล๎วตอนท่ีเธอมองปราณนต๑เม่อื กอํ นนี้เธอมีดาวใน
ดวงตารึเปลาํ ...

ปริศนา เหลําน้ันยังคงสร๎างความกงั ขาในหัวใจให๎อวศั ยามาจนถงึ ยามน้ี
และอวศั ยากค็ งจะพร่ําถามเองตอบเองตํอไป ถ๎าหากไมํได๎ถูกปลกุ จากภวังค๑
ความคิดด๎วยเสยี งถอนหายใจหนักๆ เหมือนเจตนามากกวาํ เปน็ ไปตามธรรมชาติ
ดงั มาจากคนที่นงั่ ข๎างๆ

‚น่ังเหมอํ อะไรอย‛ูํ

น่ัน เอง อวศั ยาจึงรตู๎ ัววํา บดั นร้ี ถยนต๑ท่เี ธอนัง่ มาไดจ๎ อดสนทิ อยํูตรงลาน
จอดรถด๎านหนา๎ โรงแรมซึ่งเป็น จดุ หมายของการเดนิ ทางเรียบร๎อยแล๎ว ด๎านนอกรถ
มีเพียงแสงไฟสลัวและความเงียบ ในรถเองกเ็ ชํนกนั ...

อวัศ ยาหนั ไปมองผช๎ู ายตวั โตในสทู เนย้ี บท่นี ่ังอยํูหลังพวงมาลยั เขานัง่ เทา๎
ศีรษะวางศอกยนั ไว๎กบั ประตูรถ หนั หน๎ามามองเธออยํูกอํ นแลว๎ ด๎วยดวงตาเรยี บๆ

‚ถึงแล๎วเหรอคะ‛ อวัศยาอุทานเบาๆ แล๎วดึงท่เี ปดิ ประตู หากแตพํ บวํามัน
ติดลอ็ ก

‚เปดิ ล็อคสคิ ะ‛

ฝ่าย นั้นยังนั่งเฉย ไมมํ ที ีทาํ วาํ จะขยับตัว อวศั ยาเร่มิ เอะใจ...น่ีนายลิปดา
กาํ ลงั จะกวนประสาทเธออีกแนํๆ เธอจึงถอนใจเบาๆ แลว๎ พดู กบั เขาอยาํ งใจเยน็ ...

‚คุณลิปดาคะ ถ๎าไมํรีบเขา๎ ไปในงานทุกคนจะรอนะคะ‛ แนนํ อน..งานคนื น้ี
เป็นงานเลย้ี งประจําปีของบรษิ ัท ถา๎ ขาดกรรมการผ๎จู ัดการไปสกั คน งานจะเร่มิ ได๎
อยํางไร มหิ นาํ ซ้ํา งานวนั นี้ยังถกู จดั ขน้ึ อยาํ งพเิ ศษกวําทุกปี เพราะมันรวมโอกาส
พิเศษอีกอยาํ ง กค็ อื การแสดงความยนิ ดกี บั ลิปดา ทีไ่ ด๎รบั ยกยํองให๎เป็นผบ๎ู รหิ ารรุํน
ใหมํทนี่ ําจบั ตาท่สี ุดของปนี ี้จาก นติ ยสารธรุ กจิ ช่ือดงั ฉบับหนงึ่

‚คณุ นั่นแหละ น่งั เหมอํ มาตลอดทางจนลืมอะไรไปหรือเปลํา?‛ เขาเอํยขึ้น
เป็นประโยคแรก

‚อะไรคะ?‛

เขาเลกิ คว้ิ มองมาเหมือนจะรอคอยใหเ๎ ธอคดิ เอาเอง อาการอมพะนําของเขา
ทําให๎อวศั ยาชกั จะรําคาญ...

‚นคี่ ณุ ลปิ ดาคะ...ปา่ นนี้พนักงานคงจะยนื ขาแข็ง ถือกลอํ งของขวญั รอคณุ
เงกกนั อยํหู นา๎ งาน เรารีบไปกนั ดีกวํานะคะ‛

‚น่นั สินะ...คนอื่นเขาคงถอื ของขวัญรอแสดงความยนิ ดกี ับผมเงกอยํหู นา๎
งาน...แตผํ มน่ังอยกํู บั คณุ ตรงนี้แลว๎ คณุ จะรออะไรละํ ‛ วาํ แลว๎ มอื ใหญํๆ ของเขาก็
ยน่ื ออกมาแบตรงหนา๎ เธอหนา๎ ตาเฉย

หญิงสาวอดไมํได๎ทจี่ ะคอ๎ นเขาไปทหี น่งึ แตํกย็ อมหยิบกลํองของขวัญกลอํ ง
เลก็ ๆ ออกมาจากกระเปา๋ ถอื แล๎ววางลงไปบนมอื น้นั แตํโดยดี

ฝ่ายนน้ั จึงคอํ ยพยักหนา๎ และอมย้มิ อยาํ งพงึ ใจ...

‚คนอะไร ทวงของขวญั กเ็ ปน็ ‛ อวศั ยาบนํ อุบอบิ แตํร๎แู นํวําเขาได๎ยนิ เขาจึง
หวั เราะเบาๆ

‚กอ็ ยากได๎จากคุณเปน็ คนแรก‛

อวัศยาหนั ขวับไปมองอยํางไมํไว๎ใจ อดรูส๎ กึ ไมํได๎มาหลายครง้ั แลว๎ วาํ นบั แตํ
‘หลวมตวั ’ ไปแชร๑หอ๎ งกับเขา และอาศยั เขาชวํ ยเบนความสนใจของพรบิ พราวและ
ปราณนต๑ เขาก็ชักจะชอบพูดจาอะไรแปลกๆ ที่มนั กวนประสาทเธอแบบนี้อยํูบํอยๆ

อาการหันขวับของอวศั ยากลบั ทําใหล๎ ปิ ดาหวั เราะเหมอื นชอบอกชอบใจ...

‚อยาํ คิดมากสิ กใ็ ครๆ เขาเข๎าใจวาํ เราเป็นแฟนกัน ผมก็ควรจะเดนิ เขา๎ งาน
แบบมีของขวญั จากแฟนอยํใู นมือแล๎วไมํใชํเหรอ ถงึ จะสมจรงิ รคึ ณุ วําไง?‛

‚ดทู าํ คณุ จะสนุกกบั การเลนํ ละครใหฉ๎ นั จังเลยนะคะ‛ อวัศยาเก็บน้ําเสียง
ประชดไมํมิด

‚สนกุ จะตาย‛ เขารบั หนา๎ ตาเฉย

‚งั้นเอาละํ คะ ในเมอ่ื คณุ ได๎ของขวัญไปแลว๎ เราจะลงไปกนั ไดร๎ ยึ ังคะ‛ อวัศ
ยาควา๎ มือจบั ประตอู กี ครง้ั

‚ยังกํอน‛

อวัศยาหนั ขวบั ไปตั้งใจจะถามเขาวําจะเอายังไงอกี แตยํ ังไมํทนั พดู อะไร ฝ่าย
นั้นกช็ ิงแสดงความต๎องการของตวั เองออกมากอํ น...

‚แสดงความยินดกี บั ผมกํอนส‛ิ

‚อนั นี้ต๎องทําเพื่อความสมบทบาทดว๎ ยเหรอคะ‛

‚เปลํา...แตํอันนต้ี ๎องทําเพราะผมอยากฟงั ‛ เขาพดู หน๎าตาเฉย แตทํ ําให๎อวศั
ยาถึงกับอึ้งไป

...จะ วํากันตามจริง หนา๎ ตาคนพูดนั้นก็ไมคํ ํอยเฉยเทําไหรํ โดยเฉพาะดวงตา
นั้น อวัศยานกึ เสียใจวาํ ไมนํ ําหนั มาสบเลย เพราะบัดนี้มนั กาํ ลังจ๎องมาที่เธอดว๎ ย
ประกายพราวระยับลอ๎ แสงไฟสลวั จากนอกรถ อวศั ยารู๎สึกหนาวเยอื กขนึ้ มาอยําง
ประหลาดจนต๎องกระชบั ผ๎าคลุมไหลํ

‚เอา๎ ...เรว็ สิ ใจคอจะไมแํ สดงความยินดีกบั ผมเลยเหรอ‛

อวศั ยาทาํ หนา๎ ควา่ํ ขมํ ใจ..

‚ความจรงิ ฉันกร็ ู๎อยํูแลว๎ วําสกั วนั คณุ ตอ๎ งไดร๎ างวัลนี้...ยินดดี ว๎ ยนะคะ‛

พดู ไปแล๎วแทบจะกัดลน้ิ ตาย เม่อื ลปิ ดาทําทําเอามือกมุ หนา๎ อก ถอนหายใจ
เฮือก...

‚อมื ...ชืน่ ใจ ถงึ จะฝืนใจพดู ก็เถอะ‛

วินาที น้นั อวศั ยาเพ่ิงเขา๎ ใจวาํ คงจะเปน็ ดวงตาพราวระยบั และคาํ พูดหยอก
เย๎าข้ีเลนํ แบบนีล้ ํะม้งั ท่ีเป็นเสนํห๑ ทาํ ให๎ผูห๎ ญงิ หลายๆ คนติดใจเขา...มนั คงเปน็
คุณสมบัตพิ เิ ศษของผ๎ูชายเจา๎ ชู๎...แตํไมํนึกเลย ตอนน้ีเขากําลงั เอาคุณสมบตั ิ
เหลาํ นัน้ มาใชก๎ บั เธอ...

อวัศ ยารีบเตอื นสติตวั เอง...ไมํไดน๎ ะ เธอจะหลงไปกับคาํ พดู และแววตาแบบ
นน้ั ไมไํ ด๎ มนั ก็เป็นแคลํ ูกไมข๎ องผู๎ชายเจ๎าชท๎ู ใี่ ช๎เกี้ยวผห๎ู ญิงเทาํ นน้ั เอง และเธอก็
บงั เอญิ หลดุ เขา๎ มาอยูํใกลต๎ ัวเขา เขาจงึ อดที่จะเผลอทาํ ไปตามความเคยชนิ ไมํได๎

ดงั นนั้ ถ๎าเธอหลงไปกับมันก็โงเํ ตม็ ที...

เธอร๎ูดีวํา ผห๎ู ญงิ มีสติอยาํ งเธอควรตอ๎ งเลอื กผูช๎ ายดๆี อยาํ งปราณนต๑
ตํางหาก...

แตํเดี๋ยวกํอน...เธอหมายความวํา ผช๎ู าย ’อยําง’ ปราณนตเ๑ ทํานน้ั นะ...ไมํใชํ
ตัวปราณนตเ๑ อง! เพราะปราณนตม๑ ีแฟนแล๎ว...ไมนํ ับ

เมื่อ กา๎ วเขา๎ มาในงาน ลิปดาก็แทบจะถกู ดงึ ตัวไปในทันทโี ดยเหลาํ ผบู๎ รหิ าร
บริษัทและพนกั งานทีร่ ุม เขา๎ ไปแสดงความยนิ ดแี ละมอบของขวญั ให๎เขา

อวศั ยารบี หลบฉากออกมาอีกด๎านหนึ่ง แฝงตวั ให๎กลืนไปกับผู๎คนท่ีเข๎าแถว
ออกนั อยํตู รงซุ๎มอาหารซึ่งจัดเปน็ แบบ คอ็ กเทล...อวศั ยาหายไปในฝูงชนไมนํ าน
เทาํ ไหรํ เธอกก็ ลับออกมาดว๎ ยจานสองใบกับแก๎วไวนอ๑ กี หนึ่งใบในมือทม่ี เี พยี งสอง
มือ...

‚ผมชวํ ยถือไหมครับ‛ นาํ้ เสียงสภุ าพกล้วั หวั เราะเบาๆ ทีแ่ วํวขึ้นข๎างตัวทํา
ใหอ๎ วัศยาสะดงุ๎ เฮือก จานใบทีว่ างประคองอยบํู นทอํ นแขนแทบจะหลํนลงพ้นื โชคดี
ที่เจ๎าของเสยี งยืน่ มือมารบั ไว๎ทนั เขาดงึ จานใบนน้ั ไปถือไว๎เสยี เอง

‚ปราณนต๑...‛ อวศั ยาพมึ พาํ ทัก ยม้ิ ใหเ๎ ขาพอเปน็ พธิ ี กํอนจะมองไปรอบๆ ตัว
เหมือนจะมองหาใครอกี คนท่เี ธอคาดวํานําจะมากบั เขา แตกํ ไ็ มเํ หน็ วแี่ วว

‚พรบิ พราวไมํมาเหรอ‛

‚ไมํได๎มาพร๎อมกนั ครับ‛ เมื่อไดย๎ ินคาํ ถามถึงพริบพราว แววตาของปราณนต๑
กป็ รากฎแววไมํสบายใจขน้ึ มาเล็กน๎อย

‚สัปดาหท๑ ่ีผาํ นมาไมํคอํ ยมเี วลาคุยกบั พศ่ี ยาเลยครบั ‛ ปราณนตว๑ าํ และอวศั
ยาคดิ ในใจ...มันแนํนอนอยูํแล๎ว นัน่ ไมใํ ชํความบังเอญิ เพราะเธอเองนน่ั แหละทเ่ี ป็น
คนมอบหมายงานใหป๎ ราณนต๑ทําจนหัวป่นั และใหอ๎ อกไปพบลกู ค๎าจนแทบไมํได๎
อยํตู ิดออฟฟศิ

ทงั้ หมดท้ังปวงก็เปน็ เพราะเธอไมอํ ยากเผชญิ หน๎ากับเขา...หนึ่ง คอื ตอ๎ งการ
ทําใจ และสอง ข้ีเกียจมปี ัญหากับพรบิ พราว ผูซ๎ งึ่ อวศั ยาหนั ไปสบตาทีไร ก็ต๎อง
พบวาํ เจา๎ หลํอนกาํ ลังมองเธออยาํ งจบั ผิดทุกที

แตํทาํ ไม๏...ทาํ ไม...เธอจะต๎องมาเผชิญหนา๎ เขาจงั ๆ ในวันนี้จนได๎

‚มอี ะไรรเึ ปลํา?‛ อวศั ยาตีหนา๎ ซอื่ ถามออกไป

‚คือผมอยากจะขอโทษเรื่องวนั น้ัน...ที่พรบิ พราวอาละวาด‛

‚ฉันลมื ไปแล๎วละํ ‛ อวศั ยารบี พดู

‚ความจรงิ ผมอยากขอโทษพีศ่ ยาหลายคร้ังแลว๎ แตํหาโอกาสไมไํ ดซ๎ ะที...ขอ
โทษนะครบั ‛

‚ไมเํ ป็นไร...กแ็ คเํ รือ่ งความเขา๎ ใจผดิ ฉันไมไํ ดถ๎ อื เปน็ สาระหรอก‛ อวัศยาพูด
ไปพลางกพ็ ยายามมองหาตัวชํวย ใครก็ได๎ทีจ่ ะมาขัดจงั หวะการสนทนาของเธอกบั
ปราณนต๑ กอํ นท่เี ขาจะถามถึงเร่อื ง....

‚พ่ีศยาครับ ผมขอถามอะไรหนอํ ยไดไ๎ หมครับ‛

นน่ั ไหมละํ ...เอาแลว๎ !

อวศั ยามองเขาอยาํ งขยาดๆ ขณะทด่ี วงตาสีนํา้ ตาลคํสู วยของชายหนมํุ นั้น
แฝงแววประหลาด มันเหมอื นเขากาํ ลังสงสัยอะไรบางอยํางในตัวเธอ

‚มี...เออํ ...มีอะไรเหรอ‛ เสียงตะกุกตะกักจนหญิงสาวอยากจะหยกิ ปาก
ตัวเอง

‚ไมมํ ีอะไรมากหรอกครับ...คอื วํา ผมอยากจะขออเี มลล๑แอดเดรสของพีศ่ ยา
ไปแอดในเอ็มเอสเอ็นนํะครบั ‛

คราวนอ้ี วศั ยาแทบจะทําแกว๎ ไวน๑พลัดหลดุ มอื หวั ใจเตน๎ รวั เปน็ กลอง...
ปราณนตต๑ อ๎ งกําลงั สงสัยอะไรในตัวเธอแนํ ถงึ มาขออเี มลลแ๑ อดเดรสแบบน้ี

‚...ชํวงนผี้ มตอ๎ งออกไปทาํ งานข๎างนอกบํอย เวลามีอะไรอยากปรึกษาพศ่ี ยา
ผมจะได๎ออนไลน๑คุยมาจากข๎างนอกได๎สะดวกหนอํ ยนํะครบั ‛

‚คือวําฉนั ไมํ...‛

‚ผมไมเํ ชื่อหรอกนะครับวําพี่ศยาไมใํ ช๎เอม็ เอสเอ็น‛ เขาพดู ด๎วยน้ําเสียง
สุภาพอารมณ๑ดธี รรมดา แตํเผอญิ อวศั ยาร๎ูสกึ ได๎จากอะไรบางอยํางท่ีซอํ นใน
นาํ้ เสยี งน้ัน วําเขากาํ ลังดกั คอเธอ

อวศั ยาสดู ลมหายใจลกึ ๆ ตั้งสติ...แลว๎ เชดิ หน๎า

‚เผอญิ วําฉันไมไํ ดใ๎ ช๎เอ็มเอสเอ็น‛ เธอตอบไปหน๎าตาเฉย เอาสิ เธอจะยนื ยนั
หนกั แนนํ แล๎วเขาจะมาเอาอะไรจากเธอได!๎

‚เหรอครับ...นําเสยี ดาย‛

ไมํร๎อู วศั ยาอปุ าทานไปหรอื เปลํา แตหํ ญงิ สาวรู๎สึกวาํ แววตาน้ันไมไํ ดด๎ วู าํ จะ
เชื่อในสิง่ ทีเ่ ธอพดู เลยสกั นิด

‚คุณมอี ะไรก็โทรมาได๎ ทําไมจะตอ๎ งคุยทางเอม็ เอสเอ็นด๎วย‛

‚นนั่ สินะครบั ...อาจจะเป็นเพราะวาํ ผมเคยคยุ กบั คนคนนงึ ทางเอม็ เอสเอ็น
แล๎วรู๎สกึ วําเขามอี ะไรบางอยาํ งคลา๎ ยพี่ศยา...‛ ดวงตาปราณนตม๑ ีประกายวบั พาด
ผาํ นมาวูบ แลว๎ กห็ ายไป ‚...แตขํ ณะเดยี วกัน ก็มอี ะไรหลายอยาํ งท่ีตํางกันอยําง
สิ้นเชงิ ‛

อวัศ ยาเม๎มปาก รู๎สึกอึดอดั ขึ้นมาอยาํ งมากกบั สายตาทเี่ ขามองมา มนั
เหมอื นคาดค้นั และจับผิดอยใํู นที จังหวะทอ่ี วัศยากําลังจะจนแต๎ม ใครคนท่อี วศั ยา
ไมํอยากเจอทสี่ ุดก็โผลมํ า...

‚พี่ณนต๑...มาอยูํที่นี่เอง พริบตามหาซะท่ัวงาน‛ ราํ งเล็กในชดุ สีชมพเู ขม๎ ขบั
ผิวขาวผํองปราดเขา๎ มาเกาะแขนปราณนต๑ และไมวํ ายเหลือบหางตามามองอวัศยา
อยาํ งไมพํ อใจ...

ภาพ บุคคลทีส่ ามทีเ่ ขา๎ ไปแทรกการสนทนาของอวัศยาและปราณนต๑อยูํใน
สายตาของผู๎ชาย อีกคนที่ยนื พงิ เสาจิบไวน๑ในทวํ งทาํ สบายๆ ในอีกมมุ หน่ึงของงาน
แววตาของเขาเตม็ ไปด๎วยความสงสยั ...

ถงึ แม๎เขาเคยรบั ปากอวัศยาไว๎วําจะเลกิ ยํุงเรือ่ งปราณนต๑ แตํเม่อื เห็นภาพ
แบบน้ีเขากอ็ ดไมํได๎...

เขา ไมํอยากเชอื่ วาํ ปราณนต๑จะคุยกับคุณแอบรกั เพยี งเพอ่ื วําจะรอเวลาฉกี
หน๎ากาก ผู๎หญงิ ที่กล๎าจบี ผ๎ชู ายทางอินเตอรเ๑ นท็ เทํานั้น...มนั เป็นเหตุผลที่ง่ีเงํา
เกนิ ไปสาํ หรับคนอยาํ งปราณนต๑

อยาํ งท่ีวาํ ผู๎ชายดกู ันออก...เขาวาํ เขาดปู ราณนตไ๑ มใํ ชคํ นแบบนั้น!

‚คุณลิปดามายืนหามมุ สงบอยตํู รงน้ีเอง‛

เสยี งผชู๎ ายอกี คนท่ดี ังขน้ึ ใกล๎ๆ ตัวทาํ ให๎ลิปดาละสายตาจากภาพท่จี บั ตา
มองอยํู แลว๎ หันไปยิ้มน๎อยๆ...

‚อ๎อ...รจุ น๑ มอี ะไรกับผมหรอื เปลํา?‛ ลปิ ดาเปน็ เจ๎านายทีจ่ าํ ชือ่ ลกู น๎องไดท๎ กุ
คนอยํูแล๎ว จงึ ไมํแปลกทเ่ี ขาจะรท๎ู นั ทวี ํา...นายรุจนค๑ นนี้เอง เพ่ือนสนิทของ
ปราณนต๑...

รุจนย๑ ม้ิ กวา๎ งเม่ือเหน็ เจ๎านายจาํ ชือ่ เขาได๎...

‚คุณธชั กบั คณุ สุรฝี ากผมถามหาคณุ ลปิ ดาแนะํ ครบั เห็นวาํ อยากฟงั เพลง
จากกรรมการผจู๎ ดั การสักเพลง‛ คุณธชั กบั คณุ สรุ ีทร่ี ุจนพ๑ ูดถงึ ก็คอื ผ๎ูบริหารระดับสงู
ของบริษัทนัน่ เอง

‚ผมอุตสาํ หห๑ นีมาน่แี ลว๎ นะ ยงั อุตสําหต๑ ามจนเจออีก‛ ลิปดาหวั เราะ

‚แลว๎ น่ีคณุ ลิปดายืนดูอะไรอยหํู รอื ครบั ?‛ รจุ นม๑ องตามทศิ ทางทเ่ี หน็ ลิปดา
ยนื มองอยูเํ มอ่ื ครูํ แลว๎ ก็เผยยิม้ กวา๎ ง... ‚อ๐อ...มองพ่ีอวัศยาอยนํู ่นั เอง‛

รุจน๑กระเซ๎า แตํสายตาของเขาไมไํ วพอท่ีจะเห็นแววตาของลิปดาทเ่ี ปน็
ประกายข้นึ มานิดหน่งึ อยาํ งคนมแี ผน...

‚ใช.ํ ..ผมมองเพราะสงสัยวาํ อวศั ยาจะไปสัง่ งานลูกน๎องอกี แล๎ว ไมเํ วน๎ เลย
จรงิ ๆ ขนาดวําอยูํนอกเวลางาน และแฟนเขาก็ยนื อยํทู นโทนํ ะน่ัน‛ ลิปดาแกล๎งเปรย
ออกไป

‚อ๐อ...ปราณนต๑กับพริบพราวนะํ เหรอครับ‛

ลิปดารูท๎ นั ทวี ําถงึ เวลาทเ่ี ขาจะเขา๎ ประเด็นแลว๎ ...

‚สอง คนน้นั ดูเปน็ คูํท่ีนํารกั ดนี ะ แตไํ มํมีแววมากอํ นเลยวําจะเป็นแฟนกันได๎
...ขนาดพรบิ พราวเปน็ เลขาผมเองแท๎ๆ ผมยงั ไมเํ คยระแคะระคายมากํอนเลย‚

รุจนห๑ ัวเราะเสยี งดงั ทนั ที ตามประสาคนปากเบา...และไมเํ คยร๎ูตัววําขาย
ความลบั ของเพือ่ นมานกั ตอํ นกั แล๎ว...

‚เจา๎ นายไมํรไู๎ มํแปลกหรอกครับ เพราะสายฟ้าแลบจรงิ ๆ...ขนาดเจา๎ ณนต๑
เองมนั ยังต้ังตวั แทบไมํทนั ...‛ รุจนพ๑ ดู ไหลลื่นอยํางไมํรตู๎ ัว และไมํคดิ จะติดเบรก ‚...
พรบิ พราวใชว๎ ิธีจบี เจ๎าณนต๑ทางเอ็มเอสเอน็ นะํ ครบั ใช๎นามแฝงซะโรแมนตกิ วํา...
คณุ แอบรกั !‛

แววตาของลปิ ดาเครยี ดขน้ึ ทันที...

‚พ่ีณนตก๑ ับพศี่ ยาคุยอะไรกนั อยูเํ หรอคะ ทาํ ทางซีเรียสเชียว‛

พริบพราวทเี่ กาะแขนปราณนต๑แนนํ เอํยถามออกมาดว๎ ยนาํ้ เสียงรนื่ เริง ซึง่
ตํางกบั แววตากระด๎างของเจา๎ หลอํ นราวฟา้ กับเหว

‚เร่ืองสัพเพเหระนํะ ไมํต๎องหํวงหรอก‛ อวศั ยาพดู อยาํ งแฝงนัยบอกให๎รู๎วํา
เธอไมํแยํงแฟนหลํอนแนํ

‚เอ...แตํดูเหมือนพริบเผลอทไี ร พี่ณนตก๑ ับพศ่ี ยาจะตอ๎ งมาคุยเรอ่ื ง
‘สัพเพเหระ’ กันเร่อื ยเลยนะคะ‛

‚พริบ!‛ ปราณนตป๑ ราม หนา๎ เครํงไปทนั ที

อวัศ ยาเองก็หน๎าชากบั คาํ พดู กดั จังๆ ของพริบพราว บรรยากาศนน้ั อดึ อัด
อยํางมาก และถ๎าเปน็ ระเบดิ เวลา มนั คงจะกาํ ลงั นับถอยหลัง...และแล๎ว หนวํ ยกู๎
ระเบดิ กโ็ ผลเํ ขา๎ มาในวนิ าทสี ดุ ท๎าย ทาํ เอาพริบพราวทก่ี าํ ลงั จะอ๎าปากกัดตํอตอ๎ งหุบ
ปากฉับทันควัน

‚ศยา...คุณมาอยํูนี่เอง นมี่ ันงานเลยี้ ง คณุ ยงั จะมาคุยเร่ืองงานกนั อีกเหรอ
หนา๎ ตาซเี รียสเชียว‛ ลิปดาหนา๎ ระรืน่ เขา๎ มารํวมวงพร๎อมโอบแขนหมบั เขา๎ ทเ่ี อวขอ
งอวัศยาหนา๎ ตาเฉย

อวัศ ยาเหน็ สายตาทม่ี องมาอยํางกงั ขาของพรบิ พราวแลว๎ ก็บอกตัวเองวํา
ถ๎าจะทําให๎เจา๎ หลํอนเชอ่ื วาํ ตอนน้เี ธอเปน็ แฟนกับลปิ ดา และไมสํ นใจปราณนตอ๑ ีก
แลว๎ ก็มที างเดียว...คือเธอตอ๎ งเลนํ ละครให๎สมบทบาทกวาํ น!้ี

‘...เวลาผหู๎ ญงิ มองผ๎ูชายทเี่ ป็นแฟน เค๎าจะมดี าวระยบั ๆ อยใํู นดวงตา...’

อวศั ยาไมํรอช๎า เธอเงยหนา๎ ข้ึนมองผู๎ชายรํางสงู คนท่ีเพิ่งเข๎ามายนื ประชิด
แล๎วเผยยม้ิ หวาน

‚คุณไปไหนมาคะ‛ เธอถาม พรอ๎ มมองเขาดว๎ ยดวงตาหวานซงึ้ โปรยเสนหํ ๑
อยาํ งที่คิดวําคนทพี่ ศิ วาสกนั เขาจะทาํ ...ก็เทําท่จี ําตวั อยํางทีจ่ ารวสี าธติ ได๎น่นั แหละ!

และ สายตาแบบน้นั ของอวศั ยากํอใหเ๎ กิดปฏิกิรยิ าทันที...ไมํใชํกับสองคนน้นั
...แตํ เป็นกบั ลปิ ดา เขากดหัวควิ้ ทง้ั สองข๎างลง ดวงตามรี อยฉงนปนหงดุ หงดิ
บางอยํางพาดอยํูในนนั้ แตกํ แ็ คแํ วบเดยี วมันกห็ ายไป แลว๎ เขาคล่ยี ิ้ม มองตอบมา
ดว๎ ยสายตาวับๆ ใกลเ๎ คียงกัน...เขาคงเขา๎ ใจบทท่ีเธอสํงใหแ๎ ล๎ว

‚ผมคุยกบั คณุ สาธิตอยตํู รงโน๎น นกี่ ็จะตามคุณไปคยุ ดว๎ ยกัน...คยุ อยคูํ นเดียว
มนั เหงา‛ ประโยคสุดทา๎ ย เขาทอดเสยี งออํ น พร๎อมย่นื หนา๎ เขา๎ มากระซิบเคลยี อยํู
ตรงขมับเธอ ลมหายใจของเขาท่เี ป่ารดทาํ ให๎อวศั ยาขนลุกซํู... เธอผงะ.. ‘ดาวใน
ดวงตา’ หายวบั ไปทันที กลบั กลายเป็นถลึงตาใสํเขาอยํางลมื ตัว...

มันจะมากไปแล๎วนะคณุ ลิปดา!

‚ตกลงคยุ ธรุ ะสําคญั กันอยรูํ ึเปลาํ ‛ ลิปดาทาํ ไมํรู๎ไมํชี้ หนั ไปถามปราณนต๑
และพรบิ พราวยมิ้ ๆ

‚เปลําครับ...เชญิ ตามสบายครบั คณุ ลิปดา‛ ปราณนต๑ตอบ ไมํรู๎วาํ อวศั ยาหู
ฝาดหรอื เปลาํ ท่รี ส๎ู ึกเหมอื นกบั วําเสยี งของปราณนต๑ฟงั ดูแปรงํ ๆ ไปในโทนทุม๎ ตํ่า
กวํากวําปกติ

‚ถา๎ ง้ันผมขอเอาตัวอวศั ยาไปลํะนะ...‛ วาํ แลว๎ เขากแ็ ตะประคองอวศั ยาตรง
แผนํ หลงั พาเธอเดินแยกออกไป

เม่ือ แนใํ จวาํ พน๎ จากสายตาของทง้ั คูมํ าแลว๎ อวศั ยาก็รบี เบ่ียงตวั ออกจาก
ออ๎ มแขนเขา เดนิ กา๎ วฉบั ๆ เล่ยี งออกไปยงั บรเิ วณทีค่ อํ นข๎างลับสายตาคน โดยรด๎ู วี ํา
เขาต๎องเดินตามมา เมอ่ื แนํใจวาํ มายืนอยํูตรงทท่ี ี่พน๎ รศั มีการไดย๎ ินของใคร อวศั ยาก็
หยุดเดิน หนั มาเผชญิ หน๎าลปิ ดา แยกเขี้ยวคํารามลอดไรฟนั ...

‚คณุ ไมตํ อ๎ งทําขนาดนัน้ กไ็ ด๎นะคะคณุ ลิปดา‛

‚ทาํ ขนาดไหน?‛ ฝา่ ยนน้ั เลิกคว้ิ ทําพาซ่ือ

‚ก็ขนาดทแ่ี ทบจะ...‛ อวัศยากลนื คําวาํ ไซร๎ซอกคอ กลับลงคอไป ด๎วย
กระดากเกนิ กวาํ จะพูดออกมา

คราวนล้ี ิปดาอมยิม้ แตดํ วงตาทีห่ ร่ีมองมาเหมือนมีความหงุดหงิดไมํพอใจ
บางอยาํ งปนอยูํ

‚จะอะไร...พูดมาสิ‛

‚จะ...อะไรกช็ ํางมนั เหอะ‛ อวศั ยาสะบดั หนา๎ หนั หนไี ปอกี ทาง สองแกม๎ ร๎อน
ผําว และแลว๎ ก็ไดย๎ ินเสยี งอกี ฝา่ ยหัวเราะหหึ ใึ นลําคอ เขายน่ื หน๎าเขา๎ มาใกล๎เธอ
จนอวัศยาต๎องถอยหนี

‚ทาํ ไมละํ ...ทีคณุ ทําอะไรผม ผมไมเํ หน็ จะบํน‛

อวัศยาหนั ขวับกลบั มาถลึงตาใสเํ ขาทันที

‚เมาไวน๑หรือไง...ฉนั ไปทําอะไรคุณเม่อื ไหร?ํ !‛

ลปิ ดายืน่ หนา๎ เขา๎ มาอกี ดวงตาจ๎องอวัศยาเหมอื นผใ๎ู หญํกําลงั คาดโทษเดก็
...

‚กส็ ายตาที่คณุ ใช๎มองผมเมอ่ื กไี้ ง...ถามหนํอยเหอะ ใครสั่งใครสอนใหท๎ ํา
สายตายวั่ ประสาทขนาดน้ัน‛

สายตาย่ัวประสาทเหรอ? อวศั ยาหนา๎ แดง...ดว๎ ยความโกรธ...เขาเรยี ก ‘ดาว
ระยับๆ ในดวงตา’ ของเธอวาํ สายตาย่ัวประสาท!

‚นี่ บอกไวก๎ ํอนเลยนะ...สายตาแบบนั้น-หา๎ ม-ไปทํากับผูช๎ ายคนไหนอกี เลย
เชียว ไมงํ ัน้ จะหาวาํ ไมํเตือน!‛

อวศั ยาเมม๎ ปาก เชิดหนา๎ ส๎ู...

‚กจ็ ะทําไม?‛

‚เอาเถอะนํะ หา๎ มกแ็ ล๎วกัน...ถา๎ ไมเํ ชื่อ ระวังจะโดน‛

‚โดนอะไร?‛

ลิปดาทําทาํ จะตอบ แล๎วกช็ ะงกั ...นิง่ ไปอึดใจเหมือนคดิ ใครํครวญ ในท่สี ุดก็
ตอบออกมาหน๎าตาเฉยวํา...

‚ทาํ ตายัว่ ประสาทกจ็ ะโดนตีหัวเอานํะส‛ิ

‚คนบา๎ !‛

อ้อมแขนของความจรงิ

หลังจากฮึม่ ๆ ใสกํ นั เรอื่ งสายตา ‘ย่วั ประสาท’ อวัศ ยากห็ ลบฉากไปเกาะตดิ
อยํกู ับจารวีตลอดงาน สํวนลปิ ดากโ็ ดนผ๎บู ริหารบริษทั จบั แยกไปชนแก๎ว จนพอมา
เจอกันอกี ที อวศั ยากพ็ บวําผวิ หน๎าคลา๎ มของลปิ ดานัน้ แดงก่ําไปถงึ ลําคอและใบหู

ระหวาํ ง ทางกลับบา๎ น อวศั ยาไมเํ ปดิ ปากพูดอะไรสักคําเพราะยังหม่ันไส๎
ความปากไมํดขี องเขาอยํู สวํ นลิปดากต็ งั้ หน๎าตง้ั ตาขับรถเงยี บๆ มาตลอดทาง...
ครํา่ เครงํ กบั างสิ่งท่ีรบกวนจิตใจของเขา นนั่ ก็คือ เรอ่ื งของปราณนตก๑ ับพรบิ พราวท่ี
ได๎รู๎จากรจุ น!๑

บอํ ย ครัง้ ลปิ ดาจะเหลือบมองผ๎ูหญงิ ท่นี ั่งอยูํขา๎ งกายเขา แล๎วคิดลงั เล...เขา
จะบอกเธอดีหรือไมํ...วาํ เธอโดนพรบิ พราวสวมรอยเป็นคณุ แอบ รกั ซะแล๎ว...

แตํหลายคร้งั ทีเ่ ขาคดิ จะพดู มันกเ็ หมอื นมีอะไรบางอยํางมาร้งั ปากเขาไว๎ทาํ
ให๎พูดไมอํ อก

อาจจะเปน็ สัญชาติญาณความเห็นแกํตัวของมนุษย๑ก็ไดล๎ ะํ มั้ง...

ถึง ตลอดมาเขาจะพยายามทาํ ตวั เปน็ คนดแี คํไหน...แตทํ ีส่ ุดแล๎ว เขาก็คือ
มนษุ ยค๑ นหน่งึ ทมี่ ีโลภ มีโกรธ และมีรัก...ทีส่ ําคญั มีความอยากครอบครองเป็น
เจา๎ ของ...

กระทง่ั ท้ังสองกลับมาถงึ ห๎องพักในคอนโด อวัศยาก็เดินดุมํ ๆ ตรงเขา๎
หอ๎ งนอนใหญทํ เ่ี ธอจบั จองอยํูโดยไมหํ ันมาพูดกบั เขาสักคํา ...ลิปดาถอนใจยิม้ ๆ...
ด๎วยความทน่ี ึกหมน่ั ไส๎เธอ เขาจงึ แกลง๎ ทาํ ทาํ จะเดินตามเธอเขา๎ ไปในหอ๎ งด๎วย
เมอ่ื อวัศยาหนั กลับมาเพอื่ จะปดิ ประตู แล๎วเหน็ เขาเดนิ ตามมา เธอก็สะดงุ๎ ...

‚จะเข๎ามาทาํ ไม ออกไปนะคุณ‛ อวัศยาพยายามดนั ประตูปดิ แตลํ ิปดาท่ยี ืน
อยํดู า๎ นนอกก็ดันกลับเข๎ามา

‚นีค่ ณุ ...ผมขอเข๎าไปเอาเสื้อหนํอยไมไํ ด๎รึไง ไหนวําผมมสี ิทธ์ิเข๎าไปเอา
เสอื้ ผา๎ ในตู๎ไดว๎ ันละคร้งั ไง‛ เขารีบยาํ้ เตือนขอ๎ ตกลง

อวัศยาเถยี งไมํออก เธอเมม๎ ปากอยาํ งขดั ใจเลก็ นอ๎ ย..กอํ นจะพูดสะบดั ๆ

‚รออยตูํ รงนแี้ หละคํะ เดี๋ยวไปเอาใหเ๎ อง‛ วาํ แล๎วอวศั ยาก็หนั หลังเดินไปทต่ี ู๎
เส้อื ผา๎

ลปิ ดายืนกอดอกพงิ กรอบประตมู องตามเธอย้ิมๆ...วันนเ้ี ธออยใูํ นชุดราตรสี ี
ฟา้ สีโปรดของเขาอกี แล๎ว...

‚นค่ี ุณ...หาใหม๎ ันเร็วๆ หนํอยไดไ๎ หม ผมงํวงแล๎วนะ‛ ลิปดาแกลง๎ ตะโกนเรํง
ตรงขา๎ มกับใจท่คี ดิ วาํ ใหเ๎ ขายนื มองเธอยามตั้งอกต้ังใจหาเสือ้ ผ๎าให๎เขาอยาํ ง
ขมักเขมน๎ แบบนที้ ั้ง วนั ทัง้ คืน เขากจ็ ะทาํ ได๎โดยไมํมีเบอื่ ...กป็ กตเิ ขาเหน็ แตตํ อนเธอ
กม๎ หน๎าก๎มตาทาํ งาน หรอื ไมกํ ็ยืนอธบิ ายงานฉอดๆ ในห๎องประชุมด๎วยทาํ ทาง
ทะมัดทะแมง...แล๎วภาพแบบนหี้ าดไู ด๎งํายซะท่ีไหน...

‚ใจเยน็ ๆ สิคุณ..เจอแล๎ว‛

ลิปดารบี กลบเกลอื่ นแววตาประหลาดลกึ ซ้ึงใหจ๎ างหายไป ทันทีทีอ่ วศั ยาหนั
กลับมา

หญิงสาวเดินมายื่นชดุ นอนใหเ๎ ขา ลิปดารบั ไว๎

‚ขอบคุณครบั ..‛ เขาวําแล๎วหนั กลับ ทาํ ทาํ จะเดินออกไปจากห๎อง อวศั ยาเอง
กเ็ ดนิ ตามเขาไปตดิ ๆ เพอื่ จะปิดประตู แตแํ ลว๎ ก็ตอ๎ งสะดดุ กึก เมื่อจๆํู ราํ งสงู ใหญทํ ี่
เดนิ นาํ หน๎าก็เกิดหยดุ เดนิ กระทันหัน ทําเอาหนา๎ เธอชนโครมเขา๎ กบั แผํนหลังตรง
ชํวงบําของชายหนมุํ เขา๎ จงั ๆ จนดั้งแทบหกั

‚โอ๏ย...หยดุ ก็ไมบํ อก‛ เธออทุ าน แตยํ ังไมํทันไร กต็ อ๎ งรอ๎ งดงั กวําเกาํ

‚..เฮ๎ย!‛

นน่ั เปน็ เพราะลิปดาไมํได๎จงใจแคใํ หเ๎ ธอเดินชนเขา หากแตเํ ขายังถอื โอกาส
ที่เธอเสียจงั หวะ หนั กลบั มาประจนั หน๎ากบั เธอในระยะประชดิ อวัศยาผงะจะถอย
หลงั แตกํ ็ทาํ ไมํได๎ เมื่อมอื แขง็ แรงของลปิ ดาร้ังเอวเธอไว๎เสยี กอํ น

ความใกล๎ชดิ แบบรํางแนบรํางน้นั ทําใหอ๎ วศั ยาหนา๎ แดงวาบขน้ึ ทันที !

‚คุณลปิ ดา!‛ อวัศยาถลงึ ตาใสเํ ขา พดู ลอดไรฟัน ‚..ถอยออกไปเดี๋ยวนีเ้ ลย
นะคะ เหมน็ เหล๎า!‛

เขาอมยม้ิ ไอ๎เจา๎ ดวงตาฉาํ่ เย้มิ ดว๎ ยฤทธแ์ิ อลกอฮอลน๑ ่นั ทําให๎อวศั ยาชกั ใจไมํ
ดี รสู๎ กึ แปลกๆ ยงั ไงกไ็ มรํ ๎ู ..ลปิ ดาเองดูเหมือนจะไมํสนใจอาการเหมือนรังเกียจเสีย
เต็มประดาของอวศั ยา เขายิ่งยืน่ หน๎าเข๎ามาใกลอ๎ กี พลางทําจมูกฟดุ ฟิด...

‚ทีคณุ เหม็น ผมยังไมเํ ห็นบํนเลย‛

อวัศยาทําทาํ อยํางจะกินเลอื ดกนิ เนือ้ ...

‚ถา๎ ตัวฉันเหมน็ เหล๎า คุณกเ็ อาหนา๎ คุณออกไปไกลๆ ซ‛่ี ไมํวาํ เปลํา หญงิ สาว
พยายามเอามือยนั คางเขาออกไป แตํก็ไมํไดม๎ ผี ลใหใ๎ บหน๎านัน้ หาํ งออกไปเทําไหรํ
มือที่โอบเอวกลับยง่ิ รดั รํางเธอเข๎าไปใกลอ๎ กี

‚นค่ี ณุ จะทาํ อะไรนํะ...เมาจนเสียสติไปแลว๎ เหรอไง ปลํอยนะ‛ อวัศยาโวย ใจ
ไมดํ นี ัก

‚ปลอํ ยนะํ ปลํอยแนํ...แตํขอถามอะไรอยํางนึงกอํ น ไมงํ ั้นนอนไมหํ ลับ‛

อวศั ยาเหลํมองเขาอยํางไมํเข๎าใจ...และไมไํ วใ๎ จ...

‚ถามอะไร‛

ลปิ ดากัดริมฝปี ากตวั เองเบาๆ ทําสีหนา๎ ครํุนคดิ เหมอื นกาํ ลงั เรียบเรยี งคาํ พดู
...แลว๎ ในท่สี ดุ เขากถ็ ามออกมา...

‛คุณทําใจจากปราณนตไ๑ ปไดแ๎ คไํ หนแล๎ว?‛

เธอขมวดค้ิวใสเํ ขา และมองด๎วยสายตาแทนคาํ พูดวาํ ‘มายุํงอะไรดว๎ ย’

‚วาํ ไง คณุ ลืมปราณนต๑ได๎รยึ งั ?‛

‚นี่ไมํใชํปิดสวติ ซน๑ ะคณุ จะไดล๎ มื ได๎ปุบปบั ‛ เธอตอบออกไปเพอื่ ตัดรําคาญ
มากกวํา หากแตํแววตาคนฟงั มรี อยประหลาดพาดผาํ นมาวูบหนึ่ง ขณะพูดเสยี งตํา่
..

‚นัน่ สนิ ะ ถงึ วํา เมอ่ื กผ้ี มเหน็ ยงั มองเขาตาละห๎อย‛

‚ฉันไปทําตาละห๎อยตอนไหน?!‛ อวศั ยาร๎องเสียงหลง ด๎วยมน่ั ใจวําเธอไมไํ ด๎
มองปราณนตด๑ ว๎ ยสายตาแบบนัน้ แนํๆ วนั นเี้ ธอเก็บอาการได๎อยํางดีมากตํางหาก

ลิปดาเหน็ อาการแหวของเธอแล๎วกห็ วั เราะเบาๆ ในลําคอ ดวงตาสีดาํ สนทิ
เป็นประกายเจา๎ เลหํ น๑ นั้ จอ๎ งเข๎ามาในตาเธอ

‚คณุ อยากลืมปราณนต๑ให๎สนิทแบบปิดสวติ ซ๑ไหมละํ ?‛

‚ทําไม?‛ อวศั ยาถามอยํางไมไํ วใ๎ จ

‚ผมเลํนกลเปน็ อยูํอยาํ งหนงึ่ ใชส๎ ะกดจิตให๎คนลมื อะไรกไ็ ด๎...ผมจะทาํ ใหค๎ ณุ
ดูเอาไหม?‛

อวศั ยาเอามือยันอกเขาไวเ๎ มื่อรส๎ู กึ วําแขนแขง็ แรงทร่ี ดั อยูทํ ีเ่ อวชักจะรั้งราํ ง
เธอแนนํ ข้ึน หวั ใจสั่นรวั เม่อื ร๎ูสึกถึงความไมํนําไว๎ใจบางอยํางในรอยยิม้ น้ัน

‚คุ...คณุ จะทําอะไรนํะ‛

ไมํ ทนั ขาดคาํ เธอกเ็ หน็ ใบหน๎าของลิปดาคอํ ยๆ เคล่อื นเขา๎ มาใกลเ๎ ร่อื ยๆ
ใกลจ๎ นเธอมองสํวนประกอบของใบหน๎านน้ั ไดไ๎ มชํ ัดอกี ตํอไป เธอนําจะรวู๎ าํ เขากาํ ลงั
จะทําอะไร แตนํ าํ แปลกท่อี วศั ยาไมํสามารถแมแ๎ ตํจะหันหนา๎ เบ่ียงหนี...เพราะ

ตอนน้ี ดวงตาดาํ สนิทลกึ ซงึ้ ของลิปดากาํ ลังสะกดสายตาเธอไมใํ ห๎สามารถละไป
ไหนได!๎

เปลอื ก ตาอวัศยากระตกุ เล็กน๎อยเม่ือรบั ร๎ถู ึงสมั ผสั แผวํ เบาทแี่ ตะลงตรงริม
ฝปี าก...หัวใจเธอหลํนวูบอยํางแรง สะดุง๎ หนีจากสัมผสั น้นั ด๎วยความตกใจ แตํนํา
แปลกทแี่ ทนที่เธอจะสะบดั ตวั ใหห๎ ลดุ จากการกอดรัดของเขา เธอกลบั ยังนิง่ คา๎ งอยํู
ในอ๎อมกอด เหมอื นรีรอ...รอจนริมฝีปากอํุนจนร๎อนนนั้ ตามมาประกบลงกบั รมิ
ฝีปากของเธออีก คร้งั ...

และ ครง้ั นเ้ี ธอปลอํ ยให๎สัมผัสนั้นครอบครองความร๎ูสกึ ...เปลือกตาของอวศั
ยาคอํ ยๆ ปิดลงโดยไมํร๎ูตวั ...ความอบอนํุ นํมุ นวล และร๎อนรมํุ ทีร่ มิ ฝปี ากเขาสร๎าง
ข้นึ พาใหอ๎ วศั ยาร๎ูสกึ ปั่นป่วนในท๎อง หัวสมองมึนชา รูส๎ กึ เหมอื นเทา๎ ลอยขน้ึ จากพ้ืน
และรํางของเธอเหมอื นถกู เหวี่ยงข้ึนไปในอากาศ...

เป็นครง้ั แรกในชีวิตจริงๆ ท่เี ธอรูส๎ ึกแบบน้ี...

เขากําลงั เลํนกลกบั เธออยูํสนิ ะ...

ลิปดา ถอนริมฝีปากออก แล๎วประทับลงไปใหมํ สร๎างความรูส๎ ึกที่หนักหนํวง
ยง่ิ ขึน้ ในหวั ใจของอวศั ยา เธอรูส๎ ึกวํารํางเธอกลายเป็นขี้ผึ้งลนไฟ ไรเ๎ ร่ยี วแรง และคง
จะลม๎ ไปแล๎วหากไมํมีอ๎อมแขนของอีกฝา่ ยประคองเอาไว๎ ดงั นั้นเธอจงึ ไมํอาจตํอส๎ู
เม่ือลปิ ดาคํอยๆ กา๎ ว ขยบั ตัว ดันราํ งเธอใหก๎ า๎ วถอยหลงั ...ถอยไปเร่ือยๆ จนขาเธอ
สมั ผัสขอบเตยี ง...และเธอกล็ ๎มลงไปบนนั้นโดยทม่ี รี าํ งใหญํหนาหนกั ของ ลปิ ดา
ทาบทับตามลงมา...

พร๎อม กันนั้น รมิ ฝีปากร๎อนๆ ของลิปดาก็เร่มิ รุกเลยไลํไปตามผวิ แก๎ม จนถึง
ซอกคอ...และตอนน้ันเองท่สี ญั ญาณเตอื นภยั ดงั ข้ึนในหวั สมองของอวัศยา!

‚คุ...คณุ ลปิ ดา...หยุ...หยุดนะ!‛

เขาชะงกั เพยี งเลก็ นอ๎ ย และก๎มหนา๎ ลงมาอีก และอวัศยารวู๎ าํ ถ๎าเธอปลํอยให๎
เขาสมั ผสั อีกครั้ง คราวนเ้ี ธอจะหา๎ มเขาไมํไดอ๎ กี ตํอไป!

‚หยุดเด๋ยี วนี้นะคุณลปิ ดา!‛ อวัศยารวบรวมเรยี่ วแรงที่มีอนั เลก็ น๎อยตะโกน
ออกไป และพบวาํ เสยี งตัวเองสน่ั เทาและแหบพรําจนนาํ ตกใจ

ลิปดา หยุดทนั ที...เขายันตัวขน้ึ ราํ งยังทับอยูบํ นราํ งเธอ ดวงตาสดี ําสนิทซ่งึ
บดั น้ฉี าํ่ ไปดว๎ ยความรูส๎ ึกของเขาพิศใบหน๎าเธอ และเมอื่ เห็นผิวแกม๎ เนียนทีบ่ ัดน้ี
แดงกาํ่ เหมือนเพิ่งออกมาจากตู๎อบ บวกกบั ดวงตาตน่ื ตระหนกของเธอ เขาก็สดู ลม
หายใจลึก กํอนจะผํอนออกมาช๎าๆ ยาวๆ พลิกตัวลงจากราํ งเธอมานอนตะแคงซ๎อน
ด๎านหลังและดงึ ราํ งเลก็ บอบบางนนั้ เขา๎ มากอดไว๎ ซุกหน๎าลงกับเรือนผมนํมุ ๆ ยงุํ ๆ
ตรงท๎ายทอย...แลว๎ หลับตา...

‚วนั นขี้ อผมนอนดว๎ ยนะ‛ เขากระซิบเบาๆ อยํตู รงริมหูเธอนเี่ อง อวัศยาสะดุง๎
...

‚คณุ จะบา๎ เหรอ!‛

อวัศยาหนา๎ แดง และไดย๎ นิ เสียงหัวเราะในลาํ คอของคนทีน่ อนซอ๎ นอยูํ
ดา๎ นหลงั

‚ทาํ ไม ตอ๎ งร๎องเสียงหลงด๎วย...ผมหมายถงึ นอนหลบั จรงิ ๆ ไมไํ ด๎จะทาํ อะไร
สกั หนํอย...ขอนอนอยูเํ ฉยๆ แบบน้ีคืนนงึ นะ นอนโซฟาหลายๆ วนั มนั กเ็ ม่อื ย
เหมือนกันนะคุณ‛

‚งนั้ คุณก็ปลอํ ยฉัน คนื น้ฉี นั จะออกไปนอนข๎างนอกให๎เอง‛

เขาไมํปลอํ ย และไมํตอบ...เธอไดย๎ นิ เพยี งเสียงครางงมึ งาํ เหมอื นคนงํวงนอน

อวัศ ยากดั ริมฝปี าก อยากจะหนั ไปจอ๎ งหนา๎ เขาและใช๎สายตาเดด็ ขาดของ
เธอทเี่ คยใช๎ออกคําส่งั กบั ใครๆ ได๎ผลเสมอบังคบั ใหเ๎ ขาทาํ ตามคําสง่ั ของเธอ แตํ
ด๎วยวาํ ออ๎ มกอดหนาแนํนของเขาล็อคจนเธอไมสํ ามารถหนั ไปได๎ และเธอกไ็ มํมี
เร่ียวแรงพอจะฝืนแรงของเขาด๎วย

ในที่สุดอวัศยาจงึ ทําได๎แคํถอนใจ พูดด๎วยน้ําเสียงสับสน...

‚คุณจะมาทําแบบนี้ไดย๎ ังไง ฉันไมใํ ชํคูํขาสาวๆ ของคุณนะ...ไมใํ ชํคณุ นริ มน
ด๎วย‛ อวศั ยาจงใจยาํ้ ถึงนิรมน เลขาคแํู ขงํ ทางธรุ กจิ และเป็นคูกํ ิ๊กเกําของลิปดา
ทอ่ี วศั ยาเพงิ่ จะเห็นเขาปอ้ เจ๎าหลํอนกบั ตาตวั เอง ท่รี ะยองเม่อื ไมํนานมาน้ี

เสียงหวั เราะเบาๆ ของลปิ ดาดังขนึ้ ท่ีริมหู...

‚แนนํ อนอยแูํ ล๎ว...คุณไมเํ หมือนพวกเคา๎ อยํูแล๎ว‛

‚หมายความวํายงั ไง...‛

‚สําหรับผม...คณุ ไมเํ หมือนใครเลย และเอาไปเปรียบเทียบกับใครไมไํ ด๎ดว๎ ย‛

‚เอะ๏ คณุ ...หมายความวําไง‛ อวัศยาพยายามจะแกะมอื เขาออกเพราะ
คาํ พูดคลมุ เครือแปลกๆ นนั้ แตํทอํ นแขนหนาๆ น้ันเหนียวเหลือเช่ือ ...ลปิ ดาแกลง๎
คาํ รามเบาๆ แล๎วกระซบิ ทีห่ ูเธอด๎วยนาํ้ เสยี งนุํมๆ หากแตมํ ่นั คง ชัดเจน...

‚คณุ รน๎ู าํ ...วาํ ผมหมายความวํายงั ไง‛

แล๎ว เขากร็ ้งั ราํ งเธอเข๎าไปชดิ แนนํ ขึ้นอกี ...เครือ่ งปรบั อากาศยงั คงทาํ งานของ
มัน ไป อากาศในหอ๎ งเย็นเฉียบ หากแตํสองข๎างแก๎มของอวัศยากลบั ร๎อน...รอ๎ น
เพราะลมหายใจอนุํ ๆ ของลิปดาทีเ่ ป่ารดอยตํู รงท๎ายทอยเป็นจงั หวะสม่าํ เสมอ...

อวัศยาถอนใจ เมอื่ ไมํมีแรงจะเอาตวั เองออกจากออ๎ มแขนของเขา จงึ ได๎แตํ
ปลอํ ยให๎ตัวเองนอนองิ อยกํู บั อกกวา๎ งและหลับไปอยํางน้ันเอง...

ถงึ กระน้ัน คาํ ถามบางอยาํ งยังตามไปทวงคาํ ตอบถึงในฝัน...

....นม่ี นั กาํ ลังเกดิ อะไรขึน้ กับหวั ใจกนั นะ...

ไมํ จําเป็นตอ๎ งเงยหนา๎ ขึ้นมอง พรบิ พราวกจ็ ําเงาของรํางสงู ทมี่ าหยุดยนื ขา๎ ง
โต๏ะท่ีเธอกาํ ลงั นง่ั อยไํู ด๎ทันที หญิงสาวจงึ เลอื กทีจ่ ะสํงเสยี งไปกอํ นแลวํ คํอยเงยหน๎า
ขน้ึ มองทีหลงั ...

‚พ่ณี นต!๑ นัดพรบิ มาแลว๎ ทําไมมาช๎าจังคะ พรบิ นงั่ รอจนโต๏ะอ่ืนเขากนิ ขา๎ ว
เสร็จลกุ ไปกันจะหมด....อย๏ุ ‛ พรบิ พราวหยดุ บนํ ทันที แล๎วเปลย่ี นทา๎ ยประโยคเป็น

การอทุ านเบาๆ อยํางแปลกใจปนดีใจ เมื่อเพิ่งเงยหนา๎ ขน้ึ ไปเห็นวาํ ในมอื ของ
ปราณนตม๑ กี ระถางดอกไม๎เล็กๆ ถอื อยูดํ ว๎ ย

มอื เรียวของชาวหนมุํ คํอยๆ วางกระถางดอกไมน๎ นั้ ลงบนโต๏ะ ตรงหน๎าหญงิ
สาว

‚นม่ี นั อะไรกันคะพ่ณี นต๑...‛

‚ขอโทษทใ่ี หร๎ อนานนะพริบ พอดพี ่มี วั แตไํ ปเลือกดอกไมอ๎ ย‛ํู ปราณนตย๑ ม้ิ น๎อยๆ
แล๎วเล่อื นเกา๎ อ้นี ง่ั ลงตรงข๎ามกับหญงิ สาวทก่ี าํ ลังชืน่ ชมดอกไมท๎ ่เี ขาซื้อมาให๎

และคงจะเปน็ เพราะเธอมวั แตํดใี จ จึงไมไํ ดเ๎ งยหน๎าขน้ึ มาสงั เกตแวว
บางอยาํ งในดวงตาของปราณนต๑ท่มี นั แปลกไปกวาํ ทุกวัน...

‚นํารกั จังเลยคํะ เนือ่ งในโอกาสอะไรคะน‛ี่

‚ไมํมีโอกาสอะไรหรอก แคํอยากใหพ๎ ริบเห็นดอกไมน๎ ี้เทาํ น้นั ‛ ดวงตาสี
นํา้ ตาลของปราณนต๑ทเี่ คยแสดงความรส๎ู ึกอยาํ งเปิดเผยมาตลอด ยามจับจอ๎ งที่
ดอกไมเ๎ ลก็ ๆ นนั้ มนั กลบั ดูลกึ ล้ํา ยากจะคาดเดาความคดิ ...

พรบิ พราวเองกไ็ มํเอะใจใดๆ เธอหาร๎ูไมํวําปฎิกริ ิยาของเธอทุกอริ ิยาบทกําลัง
ถกู จบั ตามองอยาํ งสงั เกตจากคนตรงหน๎า

‚หวานจงั คะํ พณี่ นต๑...แลว๎ นม่ี ันคือดอกอะไรเหรอคะ ไมเํ คยเห็นเลย‛

พรบิ พราวถามอยํางพาซื่อ ปราณนตจ๑ อ๎ งหน๎าพริบพราวนงิ่ แล๎วตอบออกมา
ชา๎ ๆ ชดั ๆ...

‚Love in a Mist...พริบไมรํ จู๎ ักเหรอ‛

‚ไมเํ คยร๎จู ักเลยคํะ ชื่อแปลกจงั ...แตํ เอ...จะวาํ ไปแลว๎ ก็ค๎ุนๆ เหมอื นกนั นะ
เหมอื นเคยไดย๎ ินทไ่ี หน‛ พรบิ พราววาํ แตํก็ไมไํ ด๎มีทําทางจะครนํุ คดิ จรงิ จังวําเคยได๎
ยินชอื่ แบบนี้ท่ไี หนมากอํ น

คว้ิ ปราณนต๑ขมวดเข๎าหากันเครยี ดๆ ในทนั ที

...เป็น ไปไมไํ ดห๎ รอกท่คี ุณแอบรักจะบอกวาํ ไมํรจ๎ู ักช่ือดอกไมท๎ ี่เธอเอามาใช๎
เป็น ชอื่ อเี มลล๑ตวั เอง...หรืออีกอยําง เหตผุ ลอยํางเดียวท่ีเธอจะไมรํ ูก๎ ็คอื ...เธอไมใํ ชํ
คุณแอบรัก!

อยาํ งไรก็ตาม ปราณนตย๑ ังเก็บอาการไดอ๎ ยาํ งดีจนพริบพราวไมํนกึ สงสยั ...

ยงั หรอก...ขอ๎ พสิ จู น๑ขอ๎ เดยี วอาจยงั ไมพํ อ

‚พณ่ี นตน๑ ัดพริบมานมี่ ีอะไรรึเปลําคะ‛ พริบพราวถามถงึ เร่ืองท่เี มอ่ื เชา๎ เธอ
มาถงึ ทท่ี ํางานกเ็ ห็นโนต๎ วางอยบํู นโตะ๏ เป็นข๎อความจากปราณนต๑นดั ให๎เธอมาเจอ
เขาที่แคนทีน

‚ชํวงนพ้ี ีร่ ส๎ู กึ เหนือ่ ยๆ...‛

‚กพ็ ีณ่ นต๑ทํางานหนัก วันๆ ก็ถูกใช๎ใหอ๎ อกไปขา๎ งนอกตลอด แทบไมไํ ดอ๎ ยูตํ ิด
ออฟฟิศ‛ พรบิ พราวคงจะบํนลามไปจนถึงหัวหนา๎ ของปราณนตโ๑ ทษฐานทใ่ี ชง๎ าน
เขาหนักแนํๆ ถ๎าหากวาํ ปราณนตไ๑ มพํ ูดขน้ึ เสียกอํ นวํา...

‚...กเ็ ลยนึกอยากจะชวนพรบิ ไปเท่ยี วทะเล ไปนอนเลํนชายหาด...แล๎วก็...ไป
วาํ ยนาํ้ ‛ เขาเน๎นเสียงตรงคาํ สุดทา๎ ยในประโยค พรอ๎ มจับสงั เกตอาการของพรบิ
พราว ซงึ่ ฝ่ายน้ันไมํได๎มีทีทาํ อะไรมากไปกวาํ ความต่นื เต๎นยนิ ดี...

‚ดจี ังคํะ...พรบิ กอ็ ยากไปทะเลเหมือนกนั ‛

‚พรบิ จมนํ้าคราวกํอน...คงยังไมไํ ดก๎ ลวั ทะเลไปใชไํ หม‛ เขาถามหยง่ั เชงิ

‚ไมหํ รอกคํะ เพราะวาํ มีพ่ณี นต๑คอยชํวยซะอยําง พริบไมกํ ลัวหรอก และ
คราวน้พี รบิ ก็สัญญาด๎วยวาํ จะวํายเกาะอยูขํ า๎ งๆ พี่ณนตต๑ ลอดเลย‛

‚พวี่ าํ ยนํ้าไมเํ กงํ ไมํกลัวเหรอวําพจี่ ะพาพรบิ จมไปดว๎ ย...‛

‚ไมํจริงหรอกคะํ อยํามาอาํ เลย พ่ณี นต๑วาํ ยนาํ้ เกํงจะตาย ไมํง้นั คราวท่ีแลว๎
พริบคงตายไปแล๎ว‛ พริบพราวชม ปราณนต๑หัวเราะเบาๆ ในลาํ คอ ซอํ นความรู๎สึก
...

‚เราจะไปกันเมื่อไหรํดีละํ คะ อาทิตยน๑ เ้ี ลยดีไหม‚

‚พี่ยังมีบางอยํางทีต่ ๎องทํา...ถา๎ ยงั เคลยี ร๑ไมํเสรจ็ กค็ งยงั ไปไหนไมไํ ด‛๎
ปราณนต๑หมายความตรงไปตรงมาอยํางท่ีพูดจรงิ ๆ...ตรง จนพรบิ พราวไมมํ วี นั นกึ
ถึง

‚เมื่อไหรํจะเสรจ็ ลํะคะ งานสําคัญขนาดนนั้ เลยเหรอ‛

‚สําคญั มากทส่ี ดุ ...และพ่ีจะไมํให๎มนั ยืดเยอื้ ไปนานกวํานห้ี รอกพริบ พี่
สัญญา!‛

ไมํ นานหลงั จากน้นั ปราณนตเ๑ ดนิ กลับเขา๎ มาในออฟฟศิ หน๎าตาเขาเรียบ
เฉย แตํไมํมีใครรวู๎ ําสองมือทีเ่ ขาซกุ ไว๎ในกระเปา๋ กางเกงนั้นกําลังกําแนนํ ...ด๎วย
ความโกรธ...

ปราณนต๑ยอมรับ...เขาไมโํ กรธใครนอกจากตัวเอง

ถา๎ หากตํอยหนา๎ ตัวเองได๎ เขาก็คงจะทาํ ไปแลว๎ ...โทษฐานทโ่ี งํนกั !

โงํเงําปลอํ ยใหผ๎ ห๎ู ญิงคนเดยี วตม๎ ตน๐ุ เขาไดเ๎ สยี สนทิ ! เชือ่ ไปได๎วาํ พรบิ พราว
คือคุณแอบรัก...พรบิ พราว ซง่ึ ไมรํ อู๎ ะไรเก่ยี วกบั ตวั เขาและตวั คณุ แอบรกั เลยสกั
อยาํ ง!

สํวนคณุ แอบรกั ตวั จริง...เขากลบั ปลอํ ยใหเ๎ ธอหลุดมอื ไป

ตลอดเวลาทพ่ี ริบพราวสวมรอยมาหลอกเขา คณุ แอบรกั ไปอยเูํ สยี ที่ไหน?...
เกิดอะไรขึ้นกบั เธอ?!

ปราณนตข๑ บกรามแนํน เดินเรงํ ฝีเทา๎ เร็วขึน้ อีก และไมํร๎ตู วั วาํ เดินชนใครบา๎ ง..

‚เฮย๎ ...ไอ๎ณนต๑ เดนิ ชนคนไมํเบรกแบบนี้ถ๎าเป็นบนถนนตอ๎ งจับมาตรวจ
แอลกอฮอล‛๑ เสยี งน้ันคือเสียงของรจุ น๑ เพอื่ นเขาเอง ปราณนตห๑ นั ขวับไปมองมนั
ด๎วยดวงตาเครยี ดๆ เขาไมํร๎หู รอกวาํ หน๎าตาตัวเองนํากลัวขนาดท่ที ําให๎อกี ฝ่าย
สะด๎งุ ..

‚นี่ ไอณ๎ นต๑...แกไปโกรธใครมาวะ ทําไมทําหน๎าเหมอื นจะฆําคนแบบนั้นลํะ‛

‚ใช.ํ ..ฉันอยากจะฆาํ ไอ๎โงํตัวนงึ มากเลยวะํ ...‛

‚เฮ๎ย ใจเยน็ ๆ ใคร? ไอ๎โงทํ ไี่ หน?‛

‚ไอ๎โงํทีย่ นื อยํตู รงหนา๎ แกตอนน้ไี ง รจุ น!๑ ‛

กอ๏ ก ก๏อก...

อวศั ยารอ๎ งบอกอนุญาตใหค๎ นท่ีเคาะประตูห๎องเธอเข๎ามาได๎โดยไมํได๎แม๎แตํ
จะเงยหนา๎ ขนึ้ ไปมองด๎วยซาํ้ เพราะคดิ วาํ คงจะเป็นลกู นอ๎ งคนใดคนหนึง่ ซ่งึ ปกติก็
เดินเขา๎ เดนิ ออกหอ๎ งเธอวัน ละหลายๆ รอบอยํแู ล๎ว

‚มีอะไรเหรอ...‛ เธอถาม มือยงั ไมปํ ลอํ ยดินสอท่ีกําลังจดอะไรลงไปในสมดุ
โน๎ตเปน็ ระวิงอยํู...แทนท่ีผู๎ ซงึ่ เดนิ เข๎ามาใหมจํ ะตอบคําถามอวศั ยา ใครคนนนั้ กลบั
เดนิ เขา๎ มาหยดุ ที่หน๎าโตะ๏ และยื่นมือมาปลดดินสอออกไปจากมอื เธอเสียเฉยๆ

‚เอะ๏ ...‛ อวัศยาเงยหนา๎ ขน้ึ ไปมองอยํางก่ึงหงุดหงดิ ก่ึงแปลกใจ แลว๎ ปากท่ี
อ๎าเตรียมจะโวยกลบั ต๎องหุบกลับเหมือนเดิม เมื่อเห็นวํารํางสูงทย่ี ืนอยใํู นทวํ งทํา
สบายๆ มือข๎างหนงึ่ กาํ ลังหมนุ เดาะดินสอของเธอเลนํ อยนูํ น้ั ก็คอื ...ลปิ ดา

อวศั ยาค๎อนเขา...

‚ขอดินสอคนื คํะ‛

‚ไม.ํ ..‛ เขาไมวํ าํ เปลํา ยังโยนดนิ สอแทํงนั้นลงไปในกลํองเก็บปากกาทวี่ างอยูํ
อกี มมุ โต๏ะหนา๎ ตาเฉย กํอนหันกลบั มาสั่งวํา ‚...กลบั บา๎ นไดแ๎ ลว๎ ‛

‚แตฉํ นั ยงั ไมํเสร็จงาน คุณลปิ ดากลบั ไปกอํ นสิคะ‛

‚ไมํไดห๎ รอก อยํบู า๎ นเดยี วกัน กลับคนละทีมนั เปลอื งนาํ้ มนั ...อกี อยาํ ง ลืม
แลว๎ เหรอ วนั นผี้ มจะสอนคณุ ทํากับข๎าวด๎วย‛ เขายิม้ กร่มิ ย่นื มือออกมาตรงหนา๎ เธอ
‚...ไปเถอะ ผมหิวแลว๎ ...‛

อวัศ ยามองมือใหญํๆ อันประกอบด๎วยนวิ้ เรียวสวยท่แี บอยูตํ รงหนา๎ กอํ นจะ
เงยขึ้นไปค๎อนเจา๎ ตวั แบบไมํได๎จรงิ จังนกั ...แลว๎ ถอนหายใจ ยอมวางมอื ลงไปในมอื
ใหญอํ บอํนุ นนั้ ใหเ๎ ขาดึงเธอลุกขน้ึ จากโตะ๏ ทํางานแตํโดยดี

เม่อื เธอลกุ แล๎ว เขากลับไมยํ อมปลอํ ยมือ...

‚ปลอํ ยสคิ ะ‛

‚ไมปํ ลํอย‛

‚ดคี ํะ...จูงไปจนถึงรถเลยนะ คนในออฟฟศิ เขาจะได๎เห็นกนั ให๎หมด‛ เธอยิ้ม
แบบทา๎ ทาย

‚คุณอนุญาตแลว๎ นะ?‛ ดวงตาสีดาํ น้ันกรม๎ุ กริม่ เจา๎ เลํห๑...

อวัศ ยาสาํ ยหน๎าอยาํ งระอา แลว๎ เริม่ ลงมอื เกบ็ ขา๎ วของดว๎ ยมือเดียว เพราะ
ลิปดาดทู ําจะไมํยอมปลํอยมืออกี ข๎างของเธอจรงิ ๆ และอวศั ยาก็ขเี้ กียจจะตํอล๎อตํอ
เถียงด๎วยแล๎ว...

ไมํ รส๎ู ิ...นอกจากข้ีเกยี จเถียง เธอยงั ขี้เกยี จคดิ ข้เี กยี จหาเหตผุ ลด๎วยวาํ ทําไม
ความสมั พนั ธ๑ของเธอกบั ลปิ ดามันจึงกลายเปน็ แบบ นไ้ี ปได๎...นับตงั้ แตํคืนท่ลี ปิ ดาจํู
โจม...จบู ...เธอน่นั แหละ

จากวันนนั้ การแสดงบท ‘คนรัก’ ของเธอกับลิปดาก็ไมํได๎จํากัดอยเํู พยี งเวลา
ทอี่ ยูํตํอหน๎าปราณนตก๑ บั พรบิ พราว หรือตอํ หน๎าคนอ่ืนๆ อีกตอํ ไป...เวลานี้ มัน
เกดิ ข้ึนแม๎ในยามทเ่ี ธอกบั เขาไมไํ ด๎อยํตู อํ หน๎าใครเลย

หรือทีจ่ รงิ ...มนั ไมไํ ดเ๎ ปน็ เพยี งการแสดงอกี ตอํ ไปแลว๎

แตมํ ันคือความจริง...ความจริงท่ีอวัศยาเองก็หาเหตุผลไมํได๎วาํ ทําไมจงึ
ปลํอยใหม๎ ันเปน็ ไป

ก็อยํางทบ่ี อกนน่ั ละํ นะ...เธอขเี้ กียจจะคดิ แล๎ว

‚วันนี้อยากจะลองทําอะไรกํอน อาหารไทย จนี ฝรง่ั หรอื แขก...‛ ลิปดาถาม
เม่อื เดินออกมาจากหอ๎ งทํางานของอวศั ยา ไมสํ นใจสายตาเหลาํ พนักงานทค่ี อยจะ
ลอบมองมาอยาํ งสนอกสนใจ...แตกํ ระนัน้ อวัศยาเป็นฝ่ายทอี่ ดจะกระดากไมํได๎
เธอดงึ มือออกจากมอื เขา แลว๎ หันไปพดู ประชดเบาๆ

‚พูดยังกะทําอาหารเป็นทกุ ชาตทิ กุ ภาษา แบบนีค้ ณุ คงไมํไดเ๎ ป็นนกั ค๎าหุน๎
แล๎วมง้ั คะ ไปเป็นเชฟไมดํ กี วําเหรอ‛

‚แนํะ ดถู กู กนั ซะอกี งนั้ เดยี๋ ววนั นีจ้ ะทาํ โชวใ๑ หค๎ รบทง้ั สช่ี าติเลย‛ ลปิ ดาทาํ ทํา
ยืดอกม่ันใจ

อวศั ยาค๎อนอยาํ งหม่นั ไส๎ แลว๎ แกล๎งบนํ ...

‚นาํ เสียดายจัง พี่แจนลาหยุด ไมงํ ั้นจะชวนไปชํวยกนิ ซะหนํอย เวลาท๎องเสีย
จะได๎ไปหาหมอเปน็ เพือ่ นกัน‛

‚เกินไปแล๎วนะคณุ ...พดู แบบนี้ เย็นนีจ้ ะบังคบั ใหก๎ ินสักสิบจาน ตอํ ให๎โทรไป
ฟอ้ งแจน เขากม็ าชํวยคณุ ไมไํ ดด๎ ๎วย‛ เขาพูดอยํางมนั เข้ียว

อวศั ยาทาํ จมูกเชดิ และเม่อื พูดถึงจารวี เธอกอ็ ดไมไํ ดท๎ ่จี ะถามดว๎ ยนํา้ เสยี ง
หวํ งใย

‚พูดถึงพี่แจน ไมมํ าทาํ งานตั้งสองวนั แล๎ว มีอะไรหรือเปลาํ คะ‛ อวศั ยาร๎ดู วี ํา
จารวกี ็คลา๎ ยกับเธอนะํ แหละ ร๎อยวนั พนั ปีไมเํ คยหยดุ งาน จะใชพ๎ ักรอ๎ นกเ็ ฉพาะ
ในชวํ งทล่ี กู ทง้ั สองคนของเธอปดิ เทอมเทาํ นนั้ แล๎วจํูๆ สองวนั นี้ จารวีก็หยดุ งานไป
เธอจงึ อดจะแปลกใจไมไํ ด๎

ลปิ ดานิ่งไปนดิ หนึ่ง รอยยิ้มข้ีเลํนจางหายไปจากใบหน๎า เขาหนั ไปไขกญุ แจ
รถ.. ตอบคําตอบท่ีไมไํ ดใ๎ หค๎ วามกระจํางอะไรไปมากกวาํ เดมิ เลย

‚ไมมํ อี ะไรมากหรอก คงตดิ ธรุ ะทีบ่ า๎ นนิดหนํอย‛

‚พี่แจนไมไํ ด๎แจ๎งคุณลปิ ดาเหรอคะ‛ ทีถ่ ามไปเชํนน้นั ก็เพราะเธอร๎ดู ีวํา จารวี
ทาํ งานกับลปิ ดามานาน คิดแล๎วกเ็ ป็นเวลาเกอื บสิบปี ใครๆ กร็ ว๎ู าํ ท้งั สองสนทิ กนั จน
แทบจะเป็นเพอ่ื นกนั มากกวําเจ๎านายกบั เลขา...ใน ออฟฟิศน้ดี เู หมือนจะมจี ารวคี น
เดียวท่กี ล๎าเถยี ง ขดั ใจ จนถึงขัน้ ทะเลาะกับลปิ ดาได๎

ออ๎ ...แตํวันนดี้ เู หมือนจะมีอกี คนแลว๎ ทก่ี ล๎าทําแบบนั้น...อวศั ยานน่ั เอง

‚กแ็ คบํ อกวําติดธรุ ะท่บี า๎ น...พรํุงน้ีกค็ งมาทาํ งานแล๎วลํะ คุณไมตํ อ๎ งเป็นหํวง
ผมหรอก‛

‚ฮะ?‛ อวัศยาสะดดุ หกู บั ประโยคทา๎ ยของเขา ‚...ทําไมฉันจะตอ๎ งหวํ งคณุ
ด๎วย‛

ลปิ ดาสตาร๑ทรถ แล๎วหันมาแกลง๎ ทาํ หน๎าเหรอหรา...

‚อา๎ ว ทถี่ ามถึงจารวที ง้ั หมดนไ่ี มํใชหํ วํ งวาํ ผมจะเหนอ่ื ยเพราะขาดเลขาหรอก
เหรอ‛

‚คุณนน่ี ะ...ฉนั เปน็ หํวงพแ่ี จนตํางหาก ใชคํ ุณทไี่ หนกัน‛ อวัศยายนํ จมูก แล๎ว
ก็บํนอุบอิบ ‚...หยดุ ไปพักสมองมั่งกด็ เี หมอื นกนั เจอเจา๎ นายแบบน้ที กุ วันมาตลอด
สิบปี คงจะเครียดนาํ ด‛ู

‚บํนอะไร ผมได๎ยนิ นะ‛

จาก น้นั เธอจะบนํ อะไรอกี หรือเปลําเขากไ็ มรํ ู๎ เพราะมีแตเํ พยี งเสียง ฮึ แบบ
ข้ึนจมูกเทํานน้ั ท่ีแววํ มากระทบหู ลปิ ดาอมยม้ิ แลว๎ เคลือ่ นรถออกไป

อวศั ยายังคงตอ๎ งรบั มือกบั ความเจ๎าเลํห๑ ปากร๎าย กวนประสาทของลิปดาไป
ตลอดทาง...โดยไมํไดค๎ ดิ เอะใจใดๆ เลยวํา ทนั ทที เ่ี ธอนง่ั รถออกไปพน๎ บรเิ วณ
ออฟฟิศ เจา๎ ของสายตาคหํู นง่ึ ทจ่ี บั จ๎องมองความเคลื่อนไหวของเธออยตูํ ลอดจาก
ช้นั สูง ของอาคารกบ็ อกตวั เองวํา ทางสะดวกแลว๎ ...

เขา รีบผละจากหน๎าตําง กา๎ วเร็วๆ ไปตามทางเดนิ โดยมจี ุดมุํงหมายอยํทู ่ี
หอ๎ งทํางานของอวัศยา...และเครอื่ งคอมพิวเตอรท๑ ่ีตั้งอยํบู นโต๏ะทํางานของเธอ!