แอบรักออนไลน์ by ร่มแก้ว

Silhouette says: ถ้าเปน็ ผม ผมคงอยากให้คณุ ปลอ่ ยมือผม แล้วกลบั ไป
ซอ่ื สตั ยต์ อ่ ความรสู้ กึ ของคุณดีกวา่ ...กลบั ไปต่อสู้เพอื่ ความรัก ของคุณที่มีต่อ
มิสเตอร์ L เถอะครับ!

แขกผู้มาเยือน

อวัศ ยาอ๎าปากหาวและบิดขีเ้ กยี จสุดตัว กํอนจะลกุ จากเตยี งอยาํ งงัวเงียเดนิ
ไปเปิดประตูห๎องนอนทีต่ อนน้ถี ูกเคาะรัว อยาํ งกบั ใครมาตีกลองอยูํหน๎าห๎อง...เมื่อ
เปดิ ออกไป เธอกเ็ ห็นคณุ ยายยืนหนา๎ ตูมอยํู

‚เปน็ ผู๎หญงิ ประสาอะไร นอนต่ืนสายตะวนั โดํงเชียว‛

อวัศยาหันไปขมวดคว้ิ มองนาฬกิ า...เพิ่งจะแปดโมงเทําน้ันเอง

‚โธํ คุณยายขา ตอนหนูอยกูํ รงุ เทพหนตู น่ื เช๎าทุกวัน มาพกั ร๎อนขอนอนให๎
สะใจบา๎ งเถอะคํะ‛

อวศั ยาพูดแล๎วทาํ ทําจะหวั ซนุ กลับไปที่เตยี งอีก แตํโดนคุณยายคว๎าแขนเสือ้
ไวก๎ อํ น...

‚มีแขกมาหายะํ ไมงํ ้ันฉันกไ็ มํมาปลุกใหเ๎ สยี เวลานอนกนิ บ๎านกนิ เมืองของแก
หรอก‛ คุณยายประชดเขา๎ ให๎ แตอํ วศั ยาไมไํ ดใ๎ สใํ จตรงน้ัน...สงิ่ ทส่ี ะดดุ หูเธอกค็ อื ท่ี
คณุ ยายบอกวาํ มแี ขกมาหา

‚แขก? ใครกันคะ‛

‚ฉันจะไปร๎จู ักได๎ไงยะ ลงไปดเู อง‛

หรือ วําจะเปน็ ปราณนต๑...ใชสํ นิ ะ วันน้ีวนั เสาร๑ และเธอกใ็ ห๎ทอี่ ยูทํ ่ีนีก่ บั เขา
ไปแล๎ว เขาอาจจะตอ๎ งการมาแบบเซอรไ๑ พรซ๎ ๑ จงึ ไมํโทรมาบอกลวํ งหน๎ากอํ น...อวัศ
ยาเผลอถอนใจออกมาเบาๆ โดยไมํรต๎ู วั แล๎วทาํ ทําจะหนั หลงั กลบั ...

‚แนํะ ยงั จะไปนอนตํออกี เหรอ‛ คุณยายท๎วงตามมาเสียงแหลม

‚เปลาํ คํะ...จะไปอาบนํ้าแตํงตัวตํางหาก‛

‚ดี...อยําใหแ๎ มหํ นคู นนนั้ เขารอนานลํะ‛ คณุ ยายบย๎ุ ใบ๎ลงไปทางห๎องรับแขก
ชน้ั ลําง แตํอวศั ยาสะดดุ กกึ ...

‘แมํหน’ู ง้ันเหรอ? ...ถ๎าง้ันกไ็ มํใชํปราณนตล๑ ํะสิ

อวัศ ยาจะเอํยถามคณุ ยาย แตไํ มํทัน เพราะคุณยายกา๎ วอยาํ ง
กระฉบั กระเฉงลงบันไดไปเสยี แล๎ว อวศั ยาจึงวิ่งเขา๎ ห๎องน้าํ ...เปล่ียนใจจากที่ตง้ั ใจ
จะอาบนํ้า เหลอื แคลํ ๎างหนา๎ แปรงฟนั และกเ็ ปลย่ี นเสื้อผา๎ แทน...

อีก สิบนาทถี ดั มา อวัศยากึง่ เดนิ กึ่งวิง่ ลงบันไดมา และภาพหญิงสาวท่กี าํ ลัง
นง่ั อยบํู นโซฟาหวายในหอ๎ งรบั แขก เหมํอมองออกไปยังวิวนอกระเบยี งนั่นก็แทบทํา
ให๎อวัศยาหน๎าท่ิมตกบันได...!

‚พแ่ี จน...‛ หญงิ สาวอุทานออกไปแทบไมมํ ีเสยี ง

แตํ น่นั กพ็ อทจี่ ะทาํ ใหจ๎ ารวลี ะสายตาจากววิ ดา๎ นนอก...เมอื่ หันมาเห็นเธอ
ฝ่ายนัน้ กล็ ุกขน้ึ ยืน พรอ๎ มเผยย้ิมกวา๎ ง...ถึงจะดูเหมอื นย้ิมที่จริงใจแคไํ หน แตอํ วศั ยา
ก็ยงั อดปวดใจไมไํ ดอ๎ ยํดู ี...

‚ศยา...‛

‚พ่ไี มํสบายใจตั้งแตํร๎วู าํ ศยาลาพกั รอ๎ น...กเ็ ลยไปถามท่ีอยํูจากปราณนต๑ คดิ
วาํ จะต๎องมาคุยกับศยาใหร๎ เู๎ รอ่ื ง‛ จารวเี ปน็ ฝา่ ยเอยํ ขึ้น ทาํ ลายความเงียบอันนาํ อดึ
อดั ที่ปกคลมุ อยํูนาน ตั้งแตํทงั้ สองออกมาเดินเลนํ ชมววิ ในสวนสม๎ ...

‚ความจรงิ ไมตํ ๎องคุยอะไรก็ได๎...ปลํอยๆ มนั ไปดกี วํา เดย๋ี วศยากล็ ืม‛ อวศั ยา
ถอนใจเบาๆ เงยหน๎ามองดอกสม๎ เคล่ือนไหวเบาๆ ดว๎ ยสายลมเย็นยามเชา๎ ...

‚ไมํไดห๎ รอก...ในเมอื่ ศยายงั เขา๎ ใจอะไรผิดๆ อยูํ จะปลอํ ยไปแบบนี้ไดย๎ งั ไง‛
อวัศยาขมวดค้ิว หนั มามองจารวี...

‚จนป่านน้พี แ่ี จนยังคดิ วําศยาเข๎าใจผิดอีกเหรอคะ‛
‚ใช.ํ ..‛ ดวงตาจารวีท่ีมองมานน้ั มํงุ มั่น จริงจัง ยนื ยันคาํ พูด

‚ถ๎า งน้ั สํวนไหนละํ คะ ท่ีผิด...เรือ่ งที่พ่ีแจนกับคณุ ลิปดาเป็นแฟนกนั มากอํ น
เรอ่ื งทค่ี ุณลปิ ดาหายไปกับพีแ่ จนทั้งคืน หรอื เรอื่ งที่ศยาเหน็ คุณลปิ ดากอดกับพแ่ี จน
ในหอ๎ งทาํ งาน...‛

อวัศยานํ้าตาคลอ เธอพยายามสะกดอารมณเ๑ อาไว๎ และมองจารวีอยาํ ง
คาดคัน้ จารวถี อนใจ...

‚เรอื่ งพวกนน้ั ไมํมอี ะไรผิดหรอก...แตํเร่ืองความร๎สู ึกของคณุ ลปิ ดาตาํ งหาก
ทศี่ ยาเขา๎ ใจผิด‛ จารวีเม๎มปากแล๎วคลาย เหมือนกําลังเรียบเรียงคําพูด...

‚...เอาลํะ ฟังนะ...ทกุ ส่งิ ท่จี ะออกจากปากพตี่ ํอไปนค้ี อื ความจริง...พีก่ ับ
ลปิ ดาเปน็ แฟนกนั มาต้ังแตสํ มยั เรียนมหาวิทยาลัยแล๎ว...‛

อวศั ยาหัวเราะหหึ ึในลําคอ...เมนิ หน๎าไปทางอื่น...

‚...ความ สัมพนั ธข๑ องเราเร่มิ ตน๎ จากการเป็นเพ่อื น และกค็ งเปน็ เพราะอยําง
น้ัน เลยทาํ ให๎ความรกั มนั ไมํคํอยนําตนื่ เต๎นเทําไหรใํ นความคดิ ของผ๎หู ญงิ ชาํ งฝนั ใน
ตอนน้นั ...‛ จารวีเหมือนจะถกู ดงึ กลบั ไปยังอดตี ...

‚...พอ เรียนจบ เราแยกยา๎ ยกนั ไปทาํ งาน เวลาเจอกันกน็ ๎อยลง แตนํ นั่ ไมสํ ําคญั เทํา
การท่พี เี่ จอผูช๎ ายคนใหมํ...เขาเปน็ รํุนพใ่ี นทีท่ ํางาน ของพเ่ี อง พ่เี ร่ิมคบกบั เขา...และ
หํางจากลิปดามากขน้ึ ทีละนดิ ‛

‚คนนีค้ ือสามีพ?ี่ ‛

‚ใช.ํ ..คณุ ทศั น๑...เขาขอพี่แตงํ งาน เขาเปน็ คนโรแมนติก เขาเปน็ เหมือนผช๎ู าย
ในอดุ มคติท่ีสาวๆ ในออฟฟิศล๎วนใฝ่ฝัน ขณะท่ตี อนน้นั ลปิ ดายังล๎มลุกคลกุ คลาน
อยเํู ลย...ดังนัน้ การตัดสนิ ใจของพ่ีจงึ ไมยํ ากเยน็ พตี่ กลงแตงํ งานกับเขาทันท‛ี

อวัศ ยากัดริมฝีปาก...เธอพอจะเขา๎ ใจวําในตอนน้นั ลปิ ดาจะเจ็บปวดขนาด
ไหน...และเมอื่ คิดวําเขาเจ็บปวดจากผ๎หู ญงิ คนอ่ืน หัวใจเธอกแ็ ปลบปลาบข้ึนมา
เหมือนกนั

‚...ตอน ทพี่ บ่ี อกลิปดา เขาไมวํ าํ อะไรเลย...แตํพ่รี ๎ูวําเขาเสยี ใจ...เสยี ใจมาก
...แตดํ ว๎ ยความเหน็ แกตํ วั ของพี่ พีข่ อร๎องใหเ๎ รายงั กลับไปเป็นเพือ่ นกันเหมอื นเดิม...
หลังจากพี่แตํงงาน เรากไ็ ด๎พูดคยุ กนั บา๎ งเป็นระยะ แรกๆ กห็ ลายๆ เดือนครั้ง แตํมา
เรมิ่ ถ่เี อาตอนทพี่ ่ีเรม่ิ มีปญั หากับคณุ ทัศน๑...ลิปดากลายเปน็ ที่ ปรกึ ษาเพยี งคนเดียว
ทพ่ี จ่ี ะหันหน๎าไปหาได๎...และในทส่ี ุดพ่ีกห็ ยําจากสาม‛ี

‚และสามพี ่กี ไ็ มไํ ดต๎ ายอยาํ งทพี่ เ่ี คยบอกศยา...‛

‚พข่ี อโทษ...อาจจะเป็นเพราะพ่อี ายท่ีจะบอกใครๆ ไปวาํ พีผ่ าํ นการหยาํ รา๎ ง
...สูใ๎ หท๎ ุกคนคิดวําพีเ่ ป็นแมหํ มา๎ ยสามีตายคงจะดกี วาํ ‛

ดวงตาเศรา๎ ของจารวที าํ ใหอ๎ วศั ยาเลอื กทจ่ี ะไมํพูดตอกยํา้ ในประเดน็ นอ้ี กี

‚...หลงั หยาํ พี่ตอ๎ งลาออกจากงานเดมิ เพราะพี่กับสามเี ลกิ กนั แบบแตกหกั
ชนิดทีท่ นทาํ งานอยทํู ่เี ดยี วกนั ไมไํ ด๎อกี ตํอไป...ตอนนนั้ บรษิ ัทหลกั ทรัพย๑ของ ลปิ ดา
เริ่มอยตูํ ัวแล๎ว...เขาเลยชวนพม่ี าทํางานดว๎ ย‛

‚เปน็ เพราะเขายงั รกั พ่แี จนอยูํ...‛ อวัศยากลนื ก๎อนแข็งๆ ทต่ี บี ตนั อยทํู ีล่ าํ คอ
กลบั ลงไปอยํางยากลําบาก...หากแตจํ ารวสี ํายหน๎ากบั คําพูดของอวศั ยา...

‚ที แรกพี่ก็คดิ อยาํ งน้ันแหละศยา...คดิ วําทเ่ี ขาชวนพก่ี ลับมาทํางานด๎วยเป็น
เพราะ วาํ เขายังรักพ่ี...พ่เี องก็กําลังว๎าเหวเํ หมือนขาดทพ่ี ่งึ ไหนจะมีลกู ต๎อง
รับผดิ ชอบอกี สองคน พี่เลยคิดวําบางทพี ่กี ับลปิ ดาอาจจะกลบั มา...รกั กันได‛๎

จารวีถอนใจและสาํ ยหนา๎ ช๎าๆ...

‚...พ่ี เปิดรบั ลปิ ดาทกุ อยําง...แตํกลบั พบวํา เขามีเส๎นแบํงเขตแดนของเขา
และไมํเคยมที ที าํ จะข๎ามมาเลย...ลปิ ดายังคงชํวยเหลือพ่ี ชํวยดแู ลลกู ๆ ของพี่...เขา
ยงั คงทาํ ตัวมนี ํา้ ใจเสมอต๎นเสมอปลาย บางคร้งั พีน่ กึ เสยี ดายเขาจนอยากร๎องไห๎...
แตํดเู หมือนพ่ีย่ิงต๎องการเขากลบั มาเทําไหรํ เขากจ็ ะย่ิงถอยหํางออกไปเทําน้ัน...‛

อวัศยาขมวดควิ้ กบั สิ่งทีไ่ ด๎ฟงั ...

‚...เขา เลอื กทจี่ ะควงผ๎ูหญงิ เปลย่ี นหนา๎ ไปเร่ือยๆ ไมํจรงิ จังกบั ใคร แรกๆ พ่ี
ยังคิดเข๎าข๎างตัวเอง วําเขาอาจจะต๎องการแคปํ ระชดพบ่ี า๎ ง และสดุ ท๎ายเขาก็ตอ๎ ง
เลอื กพี่...จนกระท่งั วันหน่ึง พ่ีถึงรู๎วาํ ตัวเองเขา๎ ใจผิดถนัด...‛

จารวหี ันมามองหน๎าอวัศยาตรงๆ แลว๎ ย้มิ ...

‚...วนั นั้นเป็นวันทีพ่ ีไ่ ด๎สงั เกตสายตาของลปิ ดา ทเ่ี ขามองพนักงานใหมํคน
หน่งึ ท่เี ขาเพง่ิ ตัดสินใจรบั เขา๎ มาทํางานด๎วยตวั ของ เขาเอง...สายตาแบบนน้ั ...ทาํ ให๎
พน่ี ึกถงึ ตอนที่เขาใช๎มองพี่ครั้งแรกในวันที่ เราตกลงเป็นแฟนกนั ...พ่นี ึกไดว๎ ําพีไ่ มํได๎
เหน็ มันมานานเหลือเกนิ แลว๎ ...และ พ่กี ็สาํ นึกทนั ทวี าํ สายตาแบบนน้ั ของลปิ ดามัน
ไมไํ ด๎มีไว๎มองพ่ีอกี ตํอไปแลว๎ ...‛

จารวยี ืน่ หน๎าเขา๎ มาจ๎องตาอวัศยาทีย่ ืนองึ้ อยํยู ้ิมๆ...

‚...ศยาจาํ ที่พ่ีเคยบอกเรอ่ื ง ‘ดาวระยับๆ ในดวงตา’ ได๎หรือเปลําจะ๏ ?‛

อวัศยาพยกั หนา๎ งงๆ และจารวหี วั เราะเบาๆ เหมอื นพอใจในคาํ ตอบ กอํ นจะ
พูดด๎วยน้าํ เสียงรื่นเรงิ ...

‚...น่ันแหละ พีเ่ หน็ ดาวในดวงตาของคณุ ลิปดา...เวลาท่เี ขามองศยา...รตู๎ ัว
หรอื เปลาํ ?‛

Silhouette says: แล้วคุณตอบเขาไปว่ายงั ไงล่ะ?

แอบรกั says: ไมร่ ู้สิ...

Silhouette says: อ้าว...

แอบรกั says: ฉันอาจจะยงั สับสนอยู่

Silhouette says: สับสน? คณุ ยงั จะสับสนอะไรอกี เลา่ เคา้ มาพูดชดั เจน
ขนาดน้ีแล้วว่าเค้ากับมิสเตอร์ L อะไรของคณุ ไม่ได้เป็นอะไรกนั

แอบรกั says: แลว้ คุณจะใหฉ้ ันทํายงั ไง เกบ็ ข้าวของกลบั กรุงเทพไปหาเขา
เด๋ยี วนเี้ ลยงนั้ เหรอ

Silhouette says: แลว้ คุณจะรออะไรอยู่ละ่ ...หรือวา่ นกึ เสยี ดาย มิสเตอร์ P
ขึ้นมาอีก?

แอบรัก says: เอ๊ะ คณุ ซลิ เุ อท...วนั น้ีคุณเป็นอะไรคะ ทําไมตอ้ งมาทํา
หงดุ หงดิ ใส่ฉนั ดว้ ย

Silhouette says: ผมขอโทษ...ผมแคไ่ ม่เข้าใจวา่ คณุ ยังลงั เลอะไรอยู่ ในเมอ่ื
คแู่ ข่งของคณุ เขากม็ าบอกชดั เจนแล้ววา่ เขากับมิสเตอร์ L ไม่ไดม้ อี ะไรมากกว่า
เพื่อน และทมี่ สิ เตอร์ L หายไปกับเขาทัง้ คืน กไ็ ม่ไดม้ อี ะไรไม่ใชเ่ หรอ

แอบรัก says: ค่ะ เขาแคไ่ ปชว่ ยเธอ เพราะสามีเกา่ เธอกลบั มาหาเรอ่ื ง...แลว้
ไม่รไู้ ปเจา้ กี้เจา้ การท่าไหน เลยโดนสามีเกา่ เธอตอ่ ยหน้าเขียวกลบั มาอกี แผลดว้ ย

Silhouette says: น่นั สิ...ดูเหมอื นทุกอยา่ งมันก็ลงตัวแลว้ ...ที่สาํ คัญ...ฟงั
จากผู้หญิงคนนนั้ ดูเหมือนวา่ มิสเตอร์ L จะไม่ไดร้ กั คณุ เพยี งเพราะความบังเอิญ...
แต่เขารกั คณุ มาตงั้ นานแล้ว

แอบรัก says: แลว้ ถ้าเธอเข้าใจผดิ ล่ะ บางทีมิสเตอร์ L อาจจะไมไ่ ด้คิด
อยา่ งนั้นก็ได้...คนอย่างฉันไมเ่ หน็ จะมอี ะไรดีเลย เขาจะมารักฉันตั้งแต่แรกได้ไง

Silhouette says: คุณจะตอ้ งใหใ้ ครมาช่วยยนื ยนั อกี สกั ก่คี นถึงจะพอใจ?

แอบรกั says: นี่คุณประชดฉนั เหรอ : (

Silhouette says: เฮ้อ...ผมละ่ ปวดหวั กบั คณุ จงั

แอบรกั says: นี่คุณ ทาํ ไมพดู อย่างงลี้ ะ่ ...ฉนั ก็ปวดหวั กับคณุ เหมือนกนั
แหละคะ่ ทําไมนะ ถงึ ไดด้ เู หมือนวันนีค้ ุณลาํ เอยี ง เข้าข้างนายมิสเตอร์ L น่นั จงั เลย

Silhouette says: ผมไปดกี วา่ ...

วาํ แล๎วนาย Silhouette ก็ offline ไปเสียเฉยๆ ปลํอยใหอ๎ วัศยายังคงน่ังหน๎า
บ้ึงอยํูหนา๎ คอมพ๑ตํอไปเพยี งคนเดียว...

ทาํ ไม นะ...ความจริงเธอกส็ ังเกตมาระยะหนึ่งแลว๎ วาํ เพอื่ นทางเอ็มเอสเอ็น
ของเธอคน นีด้ ไู มํคํอยจะอยํกู บั รํองกบั รอยเทาํ ไหรํ บางวันกพ็ ูดจาดี สุภาพ...แตบํ าง

วันกด็ ขู ี้หงุดหงิด...ถ๎าจะใหล๎ องคิดเฉลีย่ ดู ดูเหมือนวาํ เขาจะพูดดไี ด๎แควํ ันเว๎นวนั
อยํางน้ันแหละ...

อวัศยาคิดอยํางหงดุ หงิด...อยากจะรจู๎ ริงๆ วํานายคนนี้หน๎าตาเป็นยงั ไง...

เช๎า วนั รุงํ ขึน้ กอํ นทจี่ ารวีจะกลับกรงุ เทพ...เธอก็ขอให๎อวศั ยาพาไปซ้อื ของใน
ตวั เมือง อวัศยาขอยมื รถสงํ กระบะท่เี อาไว๎สงํ สม๎ ของคุณยายขับออกมา...ท้ังสอง
ไมไํ ดพ๎ ูด ถึงเรอ่ื งของลปิ ดาอกี ราวกบั วําบทสนทนาทกุ อยํางไดจ๎ บไปต้ังแตํเม่อื วาน
แล๎ว...

อวัศ ยาพาจารวไี ปเดินซอ้ื ของฝากท่ถี นนเล็กๆ เสน๎ หนง่ึ ซง่ึ ถูกกน้ั ไว๎เป็นถนน
คนเดนิ และมีของพนื้ เมืองของจังหวัดวางขาย...อวศั ยาปลํอยให๎จารวเี ดินดขู องไป
เพลนิ ๆ สํวนเธอกม็ ายืนรอซ้อื กาแฟเย็นโบราณเจา๎ ดงั แล๎วจํๆู มอื ใครคนหน่ึงก็ย่นื
มาสะกิดที่บาํ เธอเบาๆ พรอ๎ มทกั ดว๎ ยนํา้ เสียงต่นื เตน๎

‚สวัสดคี รับ...คณุ อวัศยาใชไํ หมเนย่ี ?‛

อวศั ยาหันไปอยาํ งแปลกใจ แลว๎ กแ็ ทบจะยกมือขึ้นขยต้ี าเมอ่ื เห็นหน๎าผ๎ชู าย
คนท่ียนื ยม้ิ กว๎างอยตูํ รงหน๎าชัดๆ...

‚คุณองศา...?‛ ใชแํ ลว๎ ...เธอจําได๎แมํนยาํ องศา ลูกพ่ีลูกนอ๎ งของลิปดา คนที่
เปน็ หวั หน๎าเกําของปราณนต๑อีกที

‚ไมนํ าํ เช่ือเลยจะมาเจอกันทีน่ ี่ โลกกลมจรงิ ๆ นะครบั ‛

‚คะํ ...คุณองศามาทาํ อะไรท่นี คี่ ะ แลว๎ มาคนเดียวเหรอ?‛

‚มากับร๎งุ ครับ...จําไดห๎ รอื เปลํา‛ องศามองซา๎ ยมองขวา แล๎วกโ็ บกมอื เรียก...
รุ๎งลดาจงึ คอํ ยๆ เดินแทรกผ๎ูคนทีเ่ ดินขวักไขวํเข๎ามายนื ขา๎ งๆ องศา...อวศั ยา
สงั เกตเห็นวําองศาย่ืนมอื ไปโอบเอวหญิงสาวข๎างกายเขาหลวมๆ อยํางอาทร

‚ผมกบั รงุ๎ มาฮันนีมูนกนั ครับ...‛

หลงั อิม่ จากอาหารเย็นมอ้ื ทอ่ี วัศยาเสนอตัวเป็นเจา๎ ภาพเล้ยี งฉลองให๎กับคูํ
ฮนั นมี นู ทีม่ าเยอื นถึงถน่ิ บา๎ นเกดิ เธอ...องศากอ็ อกไปยนื ท่รี ะเบยี งไมก๎ วา๎ ง ที่ทาง
รา๎ นอาหารจัดไว๎เปน็ จดุ ชมวิว...เขาทอดสายตามองไปยงั เนินเขาสูงตํ่า เบื้องหน๎าซึ่ง
บัดน้เี ปน็ สีเขม๎ ตัดกับท๎องฟา้ สีชมพูแกํยามอาทติ ย๑จะลับขอบ ฟ้า...เขาสดู อากาศ
เยน็ ๆ เข๎าไปเตม็ ปอดกํอนจะหันมาพูดกบั อวศั ยา ท่เี ดินตามออกมายืนข๎างๆ...

‚รง๎ุ ลดาชวนคุณจารวคี ยุ นาํ้ ไหลไฟดบั เลยสิครับ?‛ เขาวําพลางบย๎ุ ใบ๎เขา๎ ไป
ยังโต๏ะภายในรา๎ น ท่ีสวํางด๎วยแสงสลัวๆ ของตะเกยี ง ‚....เด๋ียวนีเ้ จอใครทีเ่ คยมลี กู
เป็นพุํงเข๎าไปคุยทกุ ท‛ี

อวัศ ยาฟงั น้าํ เสียงขององศาท่ีพูดถงึ ภรรยาอยาํ งเอ็นดกู ็อดจะอมยม้ิ ไมํได๎...
ไมนํ ํา เชื่อเลยวําน่ีคือคนท่ลี ปิ ดาเคยบอกเธอในคร้งั หน่งึ วาํ ...

‘...ถงึ นายองศามันจะคบผ๎หู ญิงเป็นตัวเปน็ ตนจริงจงั กวําผม แตลํ ึกๆ แล๎วเรา
กเ็ หมือนกันน่ันแหละ รกั อิสระ ไมชํ อบผกู มดั ...’

แตใํ นทส่ี ุด...วนั น้ี...องศากบั ร๎งุ ลดาเพง่ิ ผํานงานแตํงงานเลก็ ๆ แตํอบอนุํ มาไมํ
นาน ทีส่ ําคัญ...ร๎งุ ลดากาํ ลังต้ังครรภ๑...

‚...แตจํ ะวาํ ไปแล๎ว ผมเองกเ็ หอํ ลกู ไมํนอ๎ ยไปกวาํ เค๎าหรอกครับ...ไมํเคยคิด
เลยวาํ ตวั เองจะเปน็ ไปได๎ขนาดนน้ั ‛ องศาหวั เราะ ‚...วําไปแลว๎ ก็ไมเํ คยคดิ ดว๎ ยซํา้
ไปวาํ ตัวเองจะแตํงงาน‛

‚คํะ...มคี นเคยบอกดิฉนั เหมอื นกนั ‛

เขาหัวเราะ และอธบิ าย...

‚ผม เคยบอกตวั เองวํา จะไมํยอมใหผ๎ ูห๎ ญิงคนไหนมาจบั ผมแตํงงานเพียง
เพราะเหตุผลวาํ เธอทอ๎ ง...แตรํ ูไ๎ หมครบั วันท่รี งุ๎ มาบอกวําท๎อง...ผมแทบจะกระโดด
ลากเธอไปจดทะเบยี นเดยี๋ วนัน้ เลย ทง้ั ทร่ี ง๎ุ ไมํได๎ออ๎ นวอนหรอื ขเูํ ข็ญอะไรผมทงั้ น้นั ...
ผมไมํเคยรูม๎ ากอํ นวํา ตัวเองจะอยากแตงํ งานกบั ใครได๎มากขนาดนน้ั ‛

ใบหนา๎ ขององศากระจํางไปดว๎ ยรอยยมิ้ อยํางคนกําลงั มีความสุข...

‚นนั่ สินะคะ...บางทกี ารไมทํ าํ อะไรเลยของผ๎หู ญิงคนหนง่ึ อาจทําใหผ๎ ู๎ชายคน
หนึ่งอยากรํวมชวี ิตกบั เธอมากที่สดุ ก็ได๎...‛ อวัศยาเอยํ เหมอื นพึมพํา คําพดู น้ี...ใคร
คนหน่ึงเคยพูดไว๎...

‚ครับ...และ แล๎วผมก็ได๎แตํงงานกํอนเจ๎าลปิ มนั จนได๎...ผมกบั มนั เคยพนนั
กันไวว๎ ําใครจะ ครองความโสดไดน๎ านกวํา ทีแรกผมคิดวาํ ผมจะชนะแล๎วซะอีก...
โดยเฉพาะอยํางยิ่งตอนทีเ่ ห็นมนั พาคุณไปงาน วันเกดิ ผม‛

‚คะ?‛ อวัศยายํนหัวคิว้ หนั ไปมององศาอยํางไมํเข๎าใจ ‚...ฉนั ไปเกยี่ วอะไร
ดว๎ ยคะ?‛

องศาหวั เราะเบาๆ กบั ตัวเอง...

‚ก.็ ..ชวํ ง นนั้ นายลิปมันแปลกๆ มาพักใหญํ ผมเขา๎ ใจวาํ มันกําลังมคี วามรัก
...แตคํ าดคัน้ เทําไหรกํ ไ็ มยํ อมบอก สุดท๎ายกเ็ ลยตอ๎ งขอรอ๎ งมันวํา วันเกิดผมผมไมํ
เอาของขวัญ ขอแคพํ าสาวคนนนั้ มาใหผ๎ มเห็นหน๎าสักทเี ถอะ ผมอยากรู๎วาํ ใครกันที่
ทาํ ใหไ๎ อน๎ อ๎ งชายผมมนั จิตใจไมอํ ยกูํ บั เน้ือกับ ตวั ..แลว๎ พอมนั พาคุณมา...ผมก็คิดวํา
...คนน้ีคงใชแํ นแํ ลว๎ ‛

มอื ของอวัศยาทเี่ กาะอยํบู นระเบียงกาํ แนนํ ข้ึน ราวกับวําถ๎าเธอไมเํ กาะไวด๎ ๆี
เธอจะเสยี การทรงตวั และตกระเบียงไปกไ็ ด๎...จากคาํ พดู ขององศา...

หญิงสาวหนา๎ แดง...พูดไมอํ อก...

‚คณุ ศยาครบั ...ไอล๎ ิปมนั ไมํเคยควงผ๎หู ญงิ คนไหนมาใหญ๎ าตเิ ห็นหนา๎ นะครับ
...‛

อวศั ยากดั ริมฝปี าก กระพรบิ ตาถๆี่ มองมอื ตัวเอง...ขณะที่หัวใจทาํ งาน
ผิดปกตไิ ป...

‚...ยง่ิ ทราบวําคณุ เป็นพนกั งานทอ่ี อฟฟิศมัน ผมยิง่ เขา๎ ใจวําทาํ ไมมันต๎อง
ลบั ลมคมในนกั ...ไอ๎เจา๎ ลิปมนั ไมํนยิ มการมคี วาม รกั ในออฟฟศิ ครบั และในท่ีสดุ ก็
ดนั มาเป็นซะเอง...‛

‚ฉัน...ฉนั คงไมํ...‛

‚อยํา ปฏเิ สธเลยครบั ...ตัง้ แตํคุณจากมา ไอเ๎ จ๎าลิปมนั กบ็ า๎ ๆ บอๆ ไมํคอํ ยอยูํ
กบั รอํ งกบั รอยเทาํ ไหรํ...นีม่ ันกเ็ ตรยี มจะหอบผา๎ หอบผอํ นหนไี ป อยํูตาํ งประเทศแล๎ว
ด๎วย...ถา๎ คณุ ไมํเห็นใจ ไปลามันหนํอยกย็ ังดีนะครบั ...‛

หัวใจอวศั ยากระตุกวบู ...ลิปดานํะเหรอจะย๎ายไปอยตํู ํางประเทศ...?

อวศั ยาจอดรถลงหนา๎ บ๎าน บดิ กญุ แจ และเม่ือเสียงดังกระห่ึมของ
เครอื่ งยนตร๑ ถกระบะเกําแกํดบั ลง รอบขา๎ งเธอกเ็ หลือเพียงความมดื และเงยี บ...
เงียบจนเสยี งแมลงกลางคืนดเู หมือนจะกลายเปน็ สงิ่ ทดี่ งั ทสี่ ุดใน ยามนี้

หญงิ สาวพงิ ศีรษะกับพนักพิงแลว๎ หลบั ตา...ร๎ูสกึ ปวดหัวตุบๆ...

...ลปิ ดาจะย๎ายไปอยูํตํางประเทศ...

ทาํ ไมเขาจะตอ๎ งทําขนาดนัน้ ...เป็นเพราะเธอหรือ...เปน็ เพราะเธอทํารา๎ ยเขา
ใชํไหม...เหมือนทจี่ ารวีเคยทําไว๎เมอื่ หลายปกี อํ น...

เธอทาํ ให๎เขาเจบ็ เป็นหนทีส่ อง...

ถา๎ ถามวาํ ตอนนี้สิง่ ทเ่ี ธออยากทําท่ีสดุ คืออะไร...แนนํ อน ไมใํ ชํการมานงั่ ทมึ่
อยใูํ นรถแบบน้ีแน…ํ เธออยากจะกลับกรุงเทพ กลับไปบอกลปิ ดาวาํ ...เธอรกั เขา
มากแคไํ หน...

ใช.ํ ..เธออยากจะทาํ อยํางน้นั ทส่ี ดุ !

แล๎ว เธอจะรออะไรอยํู...อวัศยาผลักประตู กา๎ วลงมาจากรถ แล๎ววิ่งข้นึ บันได
บ๎านเพอ่ื ไปเก็บขา๎ วของ...แตเํ มือ่ จะผลักประตบู า๎ นเขา๎ ไป ใครบางคนกเ็ ปิดสวน
ออกมาเสยี กํอน...

‚อ๎าว...ยายกาํ ลังจะลงไปตามพอดี ไดย๎ ินเสียงรถต้งั นานแล๎วสงสัยวาํ ทําไม
ยงั ไมํข้ึนบา๎ นอีก...แลว๎ นี่จะรีบร๎อนไปไหนลํะเนีย่ ‛

‚คุณยายคะ เด๋ียวหนูจะออกไป...‛

‚ไมํต๎องไปไหนท้ังนัน้ แหละ แมํคณุ ...มแี ขกมารอต้ังแตเํ ย็นแล๎ว‛

อวศั ยาชะงกั ขมวดคว้ิ งงๆ

‚แขก?‛

ยงั ไมํทนั ท่ีเธอจะไดเ๎ ดาวําแขกท่ีคณุ ยายวําเป็นใคร...ราํ งสงู รํางหนึง่ ก็กา๎ ว
ออกมาจากเงามืดๆ ด๎านหลังคุณยาย...เขาเผยยม้ิ กวา๎ งให๎เธอ ดวงตาน้ันเป็น
ประกายสดใส...

‚พี่ศยา...กลับมาแลว๎ หรอื ครบั ?‛

‚ปราณนต?๑ !‛

อวัศ ยาผลกั ประตทู ่ีเปิดไปยังระเบียงกวา๎ งออกเบาๆ...ยืนมองแผํนหลงั กวา๎ ง
ของชาย หนุํมท่ียืนกอดอกหนั หนา๎ ออกไปนอกระเบยี ง เขากาํ ลังเงยหน๎ามอง
ท๎องฟ้าสีดาํ ท่เี ตม็ ไปดว๎ ยดาวระยิบระยบั เหมอื นตกอยใูํ น ภวังค๑...

ถา๎ ปราณนตไ๑ มมํ าตอนน้ี...ปา่ นนี้เธออาจจะอยูบํ นรถไฟ มํงุ หนา๎ เข๎ากรงุ เทพ
แลว๎ กไ็ ด๎...

ชาํ งเถอะ...บนฟ้าอาจจะกําหนดมาแลว๎ ...วําไมใํ หเ๎ ธอไป

อวศั ยาถอนใจเบาๆ...กอํ นจะเดนิ เขา๎ ไปยืนขา๎ งๆ เขา เมื่อเขาหันมายิม้ เธอก็
ยืน่ แก๎วกาแฟให๎...

‚มายืนอยทูํ ําไม หนาวจะตายเดีย๋ วเป็นหวดั หรอก‛

‚นานๆ ทจี ะไดเ๎ จออากาศหนาวๆ แบบนส้ี ักทีนะํ ครับ...‛ เขาตอบ แล๎วสงั เกต
เธอ ‚...พี่ศยาตํางหาก ใสํเส้อื แขนยาวตวั เดียว ไมหํ นาวเหรอ‛

‚ชินแล๎ว...‛

ปราณนต๑ มองเธอเหมือนจะตําหนิ กอํ นจะวางแกว๎ กาแฟลงบนระเบียงไม๎
ถอดเสอ้ื แจ็คเก็ตของตวั เอง คอํ ยๆ คลมุ ลงมาเบาๆ บนไหลํเธอ...อวศั ยากัดรมิ
ฝปี ากตวั เองอยาํ งแรง...

‚ปราณนต๑...ฉนั ...‛

‚ห๎ามปฏิเสธครับ...รไ๎ู หม มือเย็นยังกะนํ้าแขง็ ‛ เขาวําพลางคว๎ามือเธอไป
คลงึ เบาๆ ในอุ๎งมือเขา อวศั ยารู๎สกึ ลําคอตีบตนั พดู ไมอํ อก...

คดิ ถงึ คาํ พูดของคณุ ซลิ ุเอท...

‘…ถา้ ไมร่ ักมสิ เตอร์ P แล้ว คณุ ก็บอกเขาไปตรงๆ...ถ้าเขามาร้วู ่า คุณแค่
กาํ ลงั ‘พยายาม’ รักเขา เพียงเพราะว่าเขาเปน็ คนดี เขาคงไม่ดีใจแน่...’

แลว๎ มนั พูดออกไปงํายนกั หรอื ...

โดยเฉพาะกับคนท่ไี มมํ คี วามผิด...และหาขอ๎ ผดิ พลาดไมไํ ดอ๎ ยํางปราณนต๑

‚วันนพี้ ่ศี ยาไปไหนมาเหรอครบั ...เห็นคุณยายบอกวําออกไปตั้งแตบํ าํ ย‛

‚ฉัน...พาพแี่ จนออกไปซือ้ ของ แลว๎ กเ็ จอคนรจู๎ กั เข๎าพอดีนะํ ก็เลยไปทานขา๎ ว
กัน‛ เธอเลือกใชค๎ ําวํา ‘คนร๎ูจัก’ เพราะไมํแนํใจวาํ ปราณนต๑ร๎หู รอื ยังเรอ่ื งการ
แตํงงานของ ร๎งุ ลดา แฟนเกําของเขาเอง

‚...ขอโทษจรงิ ๆ เลยนะท่ีปลอํ ยใหร๎ อจนค่าํ ...พรุงํ น้กี ็ตอ๎ งกลบั ไปทํางานแล๎ว
ส‛ิ

‚ผมลาไว๎ครงึ่ วันเช๎านํะครับ...ความจริงวําจะมาตั้งแตํเมอ่ื วานแลว๎ แตมํ ัวติด
ธุระกบั ทีบ่ า๎ นอย‛ํู

‚ความจรงิ ไมเํ หน็ จําเปน็ ต๎องรบี เลย เอาไว๎อาทติ ยห๑ น๎าคํอยมาก็ได๎...ฉนั ยัง
หยดุ อกี นาน‛

‚ไมไํ ด๎หรอกครับ...‛ ปราณนต๑หนั มามองอวัศยายิ้มๆ ‚...ผมตั้งใจไวแ๎ ล๎ววํา
ต๎องมาเจอพศ่ี ยา...จาํ เปน็ มากๆ ด๎วย‛

‚มีอะไรหรอื เปลํา...‛ อวศั ยาถามไปแล๎วกต็ อ๎ งหลบสายตาของปราณนต๑ทนี่ ่ิง
มองมาคล๎ายกาํ ลงั พเิ คราะห๑ ชงั่ ใจอะไรบางอยาํ ง...

‚ทําไมมองแบบนนั้ ลํะ...‛

‚เมื่อไหรํพศี่ ยาจะกลับไปทาํ งานครบั ?‛

‚ก.็ ..เมื่อใช๎พกั ร๎อนหมดไงลํะ ทําไมเหรอ‛

‚ถา๎ พ่ศี ยาเบอ่ื งาน...กไ็ มํจาํ เป็นตอ๎ งทําก็ได๎นี่นา‛

อวศั ยาหันไปขมวดคิว้ มองปราณนตง๑ งๆ แตํเขาทําหน๎าตาจริงจัง...

‚...ถ๎าพีศ่ ยาเบื่อการเปน็ นักค๎าหน๎ุ แลว๎ ...อยากมาเปน็ แมบํ า๎ นหรือเปลําละํ
ครบั ‛

‚หมายความวําไง?‛ เธอถามไปดว๎ ยหวั ใจหวาดหวั่น...เมือ่ สงั หรณ๑ถึงสงิ่ ท่ีเขา
กาํ ลงั จะเอยํ ออกมา...

‚พ่ศี ยาออกมาอยบูํ า๎ นเฉยๆ หรือทําอะไรกไ็ ด๎ทีพ่ ี่ศยาอยากทํา...สวํ นผมจะ
เป็นคนทํางานเอง...‛ ปราณนตส๑ ดู ลมหายใจลึก จบั ไหลํเธอใหห๎ ันมาประจันหน๎ากนั
ตรงๆ อวัศยามองไอบางๆ ทอี่ อกมาจากปากเขาขณะทีเ่ ขาพูดออกมาเบาๆ วํา...

‚พศ่ี ยาครับ...ถา๎ ผมขอพแี่ ตงํ งาน พจี่ ะตกลงหรือเปลาํ ...‛

หวั ใจอวศั ยากระตกุ วูบ เธอหลบสายตาเขาทันที...พยายามซํอนความสับสน
ร๎อนรนในแววตานัน้ ...แตํเธอไมรํ ู๎ตวั หรอกวําซอํ นไมํสาํ เร็จ... ทุกอยํางกระจํางชดั ทั้ง
ในสายตาและหัวใจของปราณนต๑...

‚ปราณนต๑...ฉนั ...ฉนั ไมํ......‛

ปราณนต๑แตะนว้ิ เบาๆ ทร่ี ิมฝีปากเธอ...อวศั ยาเงยหน๎ามองเขางงๆ แล๎วก็
แปลกใจท่เี หน็ ปราณนต๑ย้มิ กว๎าง...

‚ไมตํ ๎องตอบหรอกครับ...ผมแคถํ ามเลํนๆ เทาํ นนั้ เอง...ตอนน้มี ันคงจะเรว็
เกินไปท่ีจะถาม‛

อวัศยายม้ิ ตอบเขาอยํางฝนื ๆ กํอนจะเสไปมองดวงดาวระยบิ ระยับบนฟ้า...
ลอบถอนหายใจออกมาอยาํ งแผํวเบา...

ลาก่อน...คุณแอบรกั

ปราณนตข๑ บั รถกลับไปตัง้ แตํเช๎ามืด...อวัศยาตน่ื ข้นึ มาสํงเขา แล๎วก็นอนไมํ
หลับอกี ...เธอจึงเปิดเครือ่ งคอมพวิ เตอร๑...ออนไลน๑

ทแี รกก็ไมไํ ดค๎ ิดหรอกวาํ จะมีใครตื่นขน้ึ มาออนไลนต๑ ง้ั แตํเช๎าตรแํู บบนี้...แตํ
เม่อื เหน็ รายชอื่ ในลสิ ต๑แล๎วกต็ อ๎ งขมวดคว้ิ งงๆ...

คณุ ซลิ ุเอท กําลังออนไลน๑อยํู...
แอบรัก says: ทําไมต่ืนเชา้ จงั เลยคะ?
Silhouette says: ยงั ไม่ได้นอนเลยต่างหากครบั
แอบรกั says: ทาํ งานหนกั เกินไปรไึ ง
Silhouette says: คิดหนกั ต่างหาก
แอบรัก says: พดู แบบน้ี มีอะไรไมส่ บายใจหรือไงคะ...ปรกึ ษาฉนั ไหม
Silhouette says: ไมเ่ อาหรอก...ผมใหค้ าํ ปรึกษาคุณดีกวา่
แอบรัก says: อะไรกัน...คุณไมใ่ ช่เหรอที่กาํ ลังไมส่ บายใจ
Silhouette says: คุณก็กําลงั ไมส่ บายใจเหมอื นกนั นี่ครบั
แอบรกั says: รไู้ ด้ไง?

Silhouette says: รู้สคิ รบั

แอบรกั says: เอ...คุณพูดจาแปลกๆ นะวันน้ี

Silhouette says: ตกลงคณุ ตัดสินใจเรอ่ื งความรักของคุณไดห้ รือยัง

แอบรัก says: คุณกาํ ลังเฉไฉอยูห่ รือเปล่า...

Silhouette says: 5555 เฉไฉเรอื่ งอะไรกนั ครบั

แอบรกั says: ฉันไม่เคยถามคุณมากอ่ นเลยว่าคุณเปน็ ใคร...และทาํ ไมคุณ
ถึงดูสนอกสนใจกับเรอื่ งของฉนั จงั ...

Silhouette says: คุณกําลังสงสยั ในตวั ผมหรือไงครับ

แอบรัก says: แล้วคุณเปน็ ใครกนั ล่ะคะ

Silhouette says: เอ...นผ่ี มวา่ จะมาใหค้ ําปรึกษาคณุ ไม่ใช่มาให้คุณคาดค้นั
สกั หน่อย

แอบรัก says: ฉนั ชกั ไม่ไวใ้ จในตวั คณุ ซะแล้วสิ

Silhouette says: คุณอยา่ พดู อยา่ งนนั้ สิครับ ผมใจเสียนะ

แอบรัก says: ฉันวา่ ตลอดมาฉนั ไว้ใจคนแปลกหน้าอยา่ งคุณมากเกนิ ไป
แลว้ ฉนั จะไมพ่ ดู อะไรอกี จนกวา่ ฉนั จะรจู้ ักคุณมากกว่านี้

Silhouette says: ถา้ ไดเ้ ห็นหน้าผม...จะทาํ ใหค้ ณุ ไวใ้ จผมมากขึ้นหรือเปลา่
ละ่

แอบรกั says: ฉนั จะแนใ่ จไดไ้ ง ว่ารูปที่คุณจะสง่ มาจะเปน็ รูปคณุ จรงิ ๆ

Silhouette says: ใครบอกคุณวา่ ผมจะส่งรูปไป...

แอบรัก says: อ้าว

Silhouette says: ถา้ อยากเห็นหนา้ ผมนัก กอ็ อกมาพบกนั สคิ รบั

แอบรกั says: ว่าแล้วเชียววา่ คุณตอ้ งเฉไฉ...ตอนน้ีฉันไมไ่ ด้อยู่กรงุ เทพ และ
ฉันก็คงไมถ่ อ่ กลับไปเพียงเพื่อว่าจะไดเ้ ห็นหนา้ คณุ หรอกนะ

Silhouette says: คุณไม่ต้องลาํ บากขนาดนน้ั หรอกครับ...ถา้ อยากเจอผม ก็
แคข่ บั รถเข้ามาในตวั เมืองก็พอแล้ว

แอบรกั says: ว่าไงนะ!

Silhouette says: ตอนนี้ผมพกั อยโู่ รงแรมในตัวเมืองเพชรบรู ณค์ รบั

แอบรกั says: ทําไมคณุ ถึงรวู้ า่ ฉนั อยูเ่ พชรบรู ณ์...ฉนั ยังไม่เคยบอกคุณเลยนี่
นา!

อวัศ ยาบ่ึงรถด๎วยหวั ใจที่รอ๎ นรนไปตามถนนสายทีม่ งํุ เขา๎ สูตํ ัวเมือง...ตรงทีน่ ง่ั
ข๎างๆ เธอมดี อกกุหลาบสขี าวกาํ หนึง่ วางอยํู...มนั จะเปน็ สญั ลกั ษณ๑การแสดงตวั
ของเธอ และคนท่เี ธอนัดพบ...

‘...ผม จะถือกุหลาบสีขาวหนึง่ ช่อ รอคณุ อยู่ในรา้ นทคี่ ณุ ไปเม่อื วานนี้...คณุ
เองกอ็ ยา่ ลมื ถอื มาช่อนงึ ด้วยนะ ครับ ผมจะไดร้ วู้ ่าคนไหนคอื คณุ ...’

แตถํ า๎ พูดตามจรงิ ...อวัศยาไมํคิดหรอกวําดอกกหุ ลาบชํอนัน้ จะจําเป็นนัก...

...ในเม่ือตอนน้เี ธอคอํ นข๎างจะมั่นใจเลยทเี ดยี ววาํ ...นาย Silhouette จะต๎อง
เป็นใครสักคนที่เธอรจู๎ ัก!

ก็ถา๎ นาย Silhouette เป็นคนแปลกหน๎าจริงๆ อยาํ งท่เี ขาแสดงตนมาตลอด
เขาจะรไ๎ู ด๎ยังไงวาํ เม่อื วานเธอไปกนิ ข๎าวร๎านไหนมา...!

ภาย ในใจเธอคาดเดาไปตํางๆ นานา...ซงึ่ เธอร๎ูวํามันไมมํ ีประโยชน๑เลย ทาง
ทด่ี ที ส่ี ุดคอื รบี บ่ึงเข๎าเมอื งให๎เรว็ ทส่ี ดุ ...และไปดูหนา๎ ผชู๎ ายคนน้ัน ดว๎ ยตาตัวเอง!

อวัศยาจอดรถทห่ี นา๎ รา๎ นอาหาร...กา๎ วลง...สูดลมหายใจลึกๆ

ทกุ กา๎ วท่ีเธอเดนิ เข๎าไปในร๎าน...หัวใจเธอเหมือนกับจะเตน๎ แรงข้นึ เรือ่ ยๆ ด๎วย
ความสงั หรณ๑ใจบางอยําง...

ยาม เชา๎ เชนํ น้ี ผ๎ูคนในรา๎ นไมหํ นาแนนํ เทําตอนเย็นอยาํ งเม่ือวาน...ดังน้ันจงึ
ไมํยากเลยท่ี เธอจะมองเห็นผชู๎ ายคนหน่งึ ที่น่งั อยทูํ ี่โตะ๏ ริมหนา๎ ตํางบานใหญํ เขา
กําลังหนั มองออกไปขา๎ งนอกเหมือนกบั กําลงั เพลิดเพลินกับบรรยากาศเงยี บสงบ
ของ ภูเขาและตน๎ ไม๎...

บนโต๏ะของเขาไมมํ ีอาหาร...มีเพยี งแกว๎ กาแฟแกว๎ หน่ึง...กบั ชํอดอกกหุ ลาบสี
ขาวหนึ่งชํอ!

แสง แดดยามเชา๎ ทส่ี อํ งเขา๎ มาทางหน๎าตําง ทาํ ให๎เธอไมอํ าจเหน็ หน๎าเขาได๎
ชดั ส่ิงท่เี ห็นเป็นเพียงเงาของโครงราํ งนน้ั ...เหมอื นภาพยอ๎ นแสง...

แตํตํอใหเ๎ หน็ แคนํ ัน้ ...มนั กเ็ พยี งพอแลว๎ ท่ีจะทาํ ใหอ๎ วศั ยาจาํ ได๎...จําไดอ๎ ยาํ งดี
ทีเดยี ว

อวศั ยาคํอยๆ ก๎าวเขา๎ ไป มอื ทีก่ ําก๎านดอกกหุ ลาบสน่ั เทา...เธอหยดุ ยืนหําง
จากโต๏ะนนั้ สองสามก๎าว... พร๎อมกับท่ีผ๎ชู ายคนนนั้ หันกลบั มามอง.....

‚คณุ ...ทําแบบนี้เพื่ออะไร?‛ เธอถามออกไปด๎วยน้าํ เสียงแหบพราํ

เขาไมตํ อบ...เพยี งยืนข้นึ แลว๎ เผยยมิ้ บางๆ ซึ่งเมื่อประกอบกบั ดวงตาสีดํา
สนิทพราวระยบั นน้ั ...เธอมองวําเป็นยม้ิ ที่เจ๎าเลํหท๑ ส่ี ุด!

‚ท่ีแท๎คณุ ก็คือนายซิลเุ อทสินะ...คณุ ลปิ ดา!‛

‚ถูกครึ่งเดยี วครับ...‛

อวัศยาชะงัก...เพราะคนทีต่ อบไมใํ ชผํ ๎ชู ายท่ียืนตรงหนา๎ เธอ...แตํเสยี งน้นั ดัง
มาจากทางเบื้องหลงั !

หญงิ สาวขมวดค้ิว..หนั ขวับกลบั ไปมอง และกต็ อ๎ งงนุ งงเป็นอยํางย่งิ เมือ่ สิง่
แรกทป่ี รากฎแกสํ ายตาก็คือ...ชํอดอกกหุ ลาบสีขาวอีกชอํ ที่ถอื อยใํู น มือของผช๎ู าย
อีกคนหน่งึ ...เธอมองไลขํ ้นึ ไปถึงใบหนา๎ เขา กํอนจะกัดรมิ ฝปี ากแนนํ เม่อื เหน็ วํา
ปราณนตก๑ าํ ลังยนื ย้ิมบางๆ อยตํู ํอหน๎าเธอ...

‚...เพราะผมกค็ ือนายซลิ ุเอทเหมือนกัน!‛

อวศั ยาหันมองหน๎าผ๎ชู ายทัง้ สองคนสลบั กนั อยํางตกตะลงึ ...บอกไมถํ กู วาํ
ตัวเองจะ รูส๎ ึกอยาํ งไรได๎อีก นอกจากรส๎ู ึกเหมอื นกบั วําตัวเองไดก๎ ลายรํางเปน็ ยาย
ซอ่ื บ้อื ที่กําลังถกู ผชู๎ ายสองคนปน่ั หวั !

หญงิ สาวพยายามขํมลมหายใจ มือกาํ ก๎านดอกกหุ ลาบที่ถอื มาแนํนจนแทบ
จะหักคามือ...

‚และแล๎ว ฉันกก็ ลายเป็นตวั ตลกของพวกคณุ ใชํไหม...‛ เธอเอยํ ออกมาดว๎ ย
เสยี งท๎ุมตาํ่

‚ศยา...‛

‚...ฉนั เกลยี ดคณุ สองคนท่ีสุด...กลับไปกันให๎หมดเลย!!!‛

อวัศ ยาปาดอกกหุ ลาบหกั ๆ ท้ังชอํ ท่ีถืออยูํในมอื ใสํหน๎าลปิ ดา...อาจจะเปน็
เพราะเธอโกรธเขามากกวาํ หรอื เขาอยูใํ นมมุ ทเี่ ธอถนัดกวาํ กไ็ ด๎...แลว๎ เธอกผ็ ลัก
ปราณนต๑ออกจากทาง กอํ นจะว่งิ พรวดพราดลงไปจากรา๎ น สตารท๑ รถ ขับออกไป
อยาํ งเร็วราวกับพาย!ุ

...ท้งิ ใหผ๎ ๎ูชายสองคนหันมองหนา๎ กนั อยํางเหนื่อยใจ...

ทันที ที่ว่งิ เข๎าบา๎ นได๎ เธอก็ผลักประตูกระจกด๎านหนา๎ ปดิ ลงกลอนทุกอนั
เทําทม่ี ี...ปราณนต๑วง่ิ ตามมาถึงตอนทเี่ ธอลงกลอนอนั สุดท๎าย เสร็จพอดี...เขาเกาะ
ประตแู ละเคาะกระจกเบาๆ...

‚พศ่ี ยาครบั ...เปดิ หนอํ ยเถอะครับ มาคยุ กนั ดีๆ‛

อวศั ยาจ๎องตาเขาผาํ นกระจก...จ๎องเลยไปยังลปิ ดาทีว่ ิ่งตามมายนื รออยูํหําง
ออกไปดว๎ ย

‚ไมํจําเป็น ไมมํ ีอะไรต๎องคุย...ทําให๎ฉันหน๎าแตกได๎กน็ ําจะพอใจแล๎วน!่ี ‛

‚โธํ...พ่ศี ยา ไมํใชนํ ะครับ‛

อวศั ยาหวั เราะหึหใึ นลําคอ แลว๎ หันหลัง ทําทาํ จะเดนิ ขึ้นบนั ไดกลบั เขา๎ ห๎อง
แตเํ พยี งเหยียบบนั ไดข้ันแรก เธอกต็ อ๎ งชะงักกึก...เม่อื ได๎ยินเสียงใครบางคนปลด
กลอน และเปดิ ประตหู น๎าบ๎านออก...หญิงสาวหนั ขวบั ...

‚คณุ ยายคะ!‛

อวศั ยารอ๎ งเสียงหลงเม่อื เหน็ คณุ ยายกาํ ลังเปดิ ประตใู หป๎ ราณนต๑ก๎าวเข๎ามา
...

‚กลบั ลงมานเ่ี ลยนะ...แกอยาํ ทําตวั เป็นเด็กๆ ไปหนํอยเลยนาํ อายุก็ต้งั
เทําไหรํแล๎ว...‛ คณุ ยายเทา๎ สะเอวอยํางดๆุ ‚...ลงมาคยุ กับเขาให๎รู๎เรื่องเดีย๋ วน‛้ี

อวัศยาเม๎มปากอยาํ งขัดเคือง...โดยเฉพาะเมอ่ื เห็นปราณนต๑หนั ไปไหว๎
ขอบคณุ คณุ ยาย

‚คณุ ยายไมํเห็นเหรอคะ เขามากนั ตัง้ สองคน มารมุ หนู แบบนีห้ นกู ็
เสียเปรียบนํะส‛ิ อวศั ยาพยายามหาข๎ออ๎าง

‚ถา๎ ง้นั ก็คุยทีละคนสิ...พอํ หนมุํ วําไง‛ คณุ ยายหนั ไปเลกิ ค้ิวถามปราณนต๑

อวัศยาจ๎องปราณนต๑กับลปิ ดาสลับกันอยาํ งทา๎ ทาย...และในทสี่ ุด ลิปดาก็
เป็นฝา่ ยหันหลงั เดินกลับลงไปด๎วยสหี นา๎ บง้ึ ตึง

‚คยุ กันให๎รเู๎ รอื่ งละํ ‛ คุณยายวาํ แล๎วก็เดนิ หลบฉากไปบ๎าง...

อวศั ยายนื น่ิง เมม๎ ปาก...คํอยๆ ก๎าวกลับลงมายืนประจนั หน๎ากบั ปราณนต๑
พยายามขํมความโกรธ...

‚ไมํจําเป็นหรอกนะ...ถ๎าคุณจะตามมาขอโทษ....‛

‚ผมไมไํ ด๎จะมาขอโทษ‛ ปราณนตพ๑ ูดแทรกขึ้นเรยี บๆ สีหนา๎ จรงิ จงั ‚...ถงึ พี่ศ
ยาจะโกรธ ผมก็ไมสํ น...ทผ่ี มมาน่ี กแ็ คจํ ะมา...บอกเลกิ ‛

อวศั ยาอง้ึ จ๎องหนา๎ ปราณนต๑ราวกับวําเมื่อครํูเธอหูฝาดไป !

‚เรา...เลิกกันเถอะนะครบั พ่ศี ยา‛

‚ปราณนต๑...‛ เธอมองเขาอยาํ งตกตะลงึ

‚น่ี คือเจตนาท่แี ทจ๎ รงิ ท่ผี มมาทนี่ ่ี ตั้งแตํเม่ือวาน...ผมตัง้ ใจจะมาใหโ๎ อกาส
พ่ีศยาเป็นคร้งั สุดท๎าย...ถ๎าพ่ีศยา ไมรํ บั โอกาสนัน้ ไว๎ ผมก็ตั้งใจจะเป็นฝ่ายขอเลิก
กับพี่เอง‛

เขาเม๎มปาก คลา๎ ยจะเรียบเรียงคาํ พดู ...

‚...ผม สงั เกตตัง้ แตแํ รกแล๎ว วําพ่ศี ยาดูแปลกๆ ไป...ไมํผดิ ใชไํ หมครับท่ผี ม
จะระแวงวําพี่ศยาอาจจะกําลัง..รกั คนอืน่ ...ผมก็ เลยจาํ เป็นตอ๎ งพสิ จู น‛๑

‚หมายความวํา...‛

‚ผม เปน็ คนวางแผนเร่ืองนายซลิ ุเอทขนึ้ มาเองครับ...ถึงพ่ีศยาจะโกรธผมก็
ไมสํ น ผมจําเปน็ ต๎องทํา...ไมงํ ั้นผมกไ็ มํมที างร๎ูวาํ พ่ีจะโกหกความร๎สู กึ ตัวเอง และ
โกหกผมไปจนถงึ เมอ่ื ไหรํ...‛

‚ปราณนต๑...ท่ีแท๎คุณเองเหรอ ฉันนกึ วาํ เปน็ ความคิดของ...‛ อวัศยาหันไป
มองนอกบ๎าน

‚ผม เอาแผนนี้ไปปรึกษาเขา และเขาก็เห็นด๎วย...เรากเ็ ลยตกลงกนั วํา เราจะ
สลบั กันคุยกบั พ่ีศยาในนามของคุณซิลุเอทเพือ่ ความยตุ ิธรรม ไมํมกี ารได๎เปรยี บ
เสยี เปรียบกนั ...เราจะตอ๎ งพยายามทําทกุ วถิ ที างใหพ๎ ี่ศยาบอก ความรส๎ู กึ ท่แี ทจ๎ รงิ
ออกมาใหไ๎ ด๎...วําพศี่ ยารักใครกันแนํ...‚

อวัศ ยากลืนนํา้ ลายอยํางยากลาํ บาก...พยายามนกึ วําเธอบอกอะไรกบั คุณซิ
ลเุ อทไปบ๎าง... คิดแลว๎ กส็ มเพชตวั เอง เมอ่ื ระลึกไดว๎ าํ เธอบอกเขาไปทุกอยาํ ง...ทุก
อยาํ งที่เธอรสู๎ ึกจริงๆ!

‚ในที่สุดเราก็ไดร๎ ู๎...พี่ศยายอมรับกับคณุ ซิลุเอท เหมอื นกบั ที่พี่ยอมรับกับ
ตัวเองมากอํ นหน๎าน้นั แล๎ว...วาํ พ่ีรกั คุณลปิ ดา...ไมใํ ชํผม‛

‚ปราณนต๑...ฉนั ขอโทษ...‛

ปราณนต๑ยม้ิ เศรา๎ ๆ ดวงตาสีนา้ํ ตาลสวยทค่ี รั้งหนึง่ เธอเคยหลงรักกาํ ลังมอง
มาอยํางหนกั แนํนม่ันคง...

‚...ผม พยายามจะใหโ๎ อกาสพี่อกี คร้ัง เปน็ ครั้งสุดทา๎ ย...ดว๎ ยการขอพี่
แตํงงานเม่ือคนื แตพํ ี่ไมํรับไวเ๎ อง...ดงั นั้นพี่จะโกรธผมไมไํ ด๎ ถา๎ ผมจะเป็นฝา่ ยขอเลกิ
กบั พ่ี‛

นํ้าตาของอวัศยาไหลออกมาเงยี บๆ...

‚ขอโทษนะปราณนต๑...ขอโทษทด่ี งึ คณุ เขา๎ มาข๎องเกย่ี วกบั เรอื่ งทกุ อยําง...ถา๎
ไมมํ ีคณุ แอบรัก...‛

‚อยาํ พดู อยํางน้นั สิครับ‛ ปราณนต๑ยกมอื ขน้ึ ห๎าม ‚...ตํอ ใหไ๎ มํมีคุณแอบรัก
ผมก็แนํใจวําผมคงจะต๎องตกหลมุ รักผ๎หู ญิงชือ่ อวัศยา อยูํดี...ดงั น้ันจะโทษวาํ เปน็
เพราะความผิดของคณุ แอบรกั ก็ไมํได‛๎

อวัศยารส๎ู ึกตีบตนั ในลาํ คอ ถงึ กับพูดไมอํ อก...

ปราณนต๑ยิ้มบางๆ ใหเ๎ ธอ แล๎วบีบไหลเํ หมือนจะให๎กําลังใจ...

‚...แล๎วกเ็ ลกิ ขอโทษผมไดแ๎ ล๎ว...คนทพี่ นี่ าํ จะขอโทษ รออยํขู ๎างนอกนน่ั
ตาํ งหาก...‛ เขาพยกั พเยิดออกไปดา๎ นนอกประตูยม้ิ ๆ

‚...พท่ี รมานเขามานานแล๎วนะครบั ท้งั ทีเ่ ขาไมไํ ด๎มคี วามผิดอะไรสกั หนํอย‛

อวัศยาหวั เราะทง้ั นํา้ ตา แลว๎ พยกั หนา๎ ...ใช.ํ ..เธอทรมานผ๎ูชายคนนน้ั มานาน
แคไํ หนแลว๎

เธอ ปลํอยให๎เขารัก โดยไมยํ อมจะรตู๎ ัว...เธอพดู เต็มปากเต็มคําวาํ รกั ผ๎ชู าย
คนอืน่ ตอํ หนา๎ เขา... เธอเดินหนั หลังใหเ๎ ขา เพียงเพราะเข๎าใจไปเองวําเขารกั ผ๎หู ญิง
อกี คนซึ่งแท๎จริงแลว๎ กเ็ ป็นเพยี งอดตี ของเขาเทําน้นั ...

ไมรํ สู๎ นิ ะ วําคําขอโทษก่ีล๎านคําถึงจะทาํ ใหเ๎ ขายกโทษให๎เธอได๎...

แตบํ างที...เธอควรจะเริ่มเอํยคําแรกได๎แลว๎ ...

ผชู๎ าย ราํ งสูงคนน้นั กําลังยืนลว๎ งกระเปา๋ พิงรถยนต๑สีดําคนั ใหญขํ องเขาซึ่ง
จอดอยํใู ตร๎ ํมไม๎ดว๎ ยสีหนา๎ เครํงเครียด... และทันทที ่ีเขาได๎ยินเสยี งฝเี ท๎าแผํวเบาขอ
งอวัศยาเหยยี บพืน้ หญา๎ เดนิ ใกล๎ เขา๎ มาชา๎ ๆ เขากย็ ดื ตวั ขน้ึ อยาํ งรวดเร็ว ดวงตาสี
ดําสนิทจ๎องมองมาทางเธออยํางร๎อนรน ขยับรมิ ฝีปากเหมอื นจะพดู อะไร แตกํ ไ็ มไํ ด๎
พูด...

เม่ือ มองหนา๎ กนั ชดั ๆ เป็นคร้งั แรก...อวัศยาจึงสังเกตเหน็ ความเปลย่ี นแปลง
หลายอยํางท่เี กดิ กับเขา ระหวาํ งที่ไมํไดเ๎ จอกัน...เชํน ไรเคราเขียวครม้ึ ตรงคาง
สี่เหล่ียม ซึ่งแสดงถงึ การปลอํ ยปละละเลย ไมเํ อาใจใสตํ ัวเอง...

อวัศยาถอนหายใจเบาๆ...แล๎วพูดออกไปเปน็ คําแรกวาํ ...

‚ไหนวําจะยา๎ ยไปอยูเํ มอื งนอก แล๎วนีม่ ายนื ทําอะไรอยตํู รงน‛้ี

คาํ พูดนนั้ สํงผลให๎ลิปดาย่ิงมีอาการรอ๎ นรน เขาก๎าวเข๎ามาทางเธออกี สอง
ก๎าว แลว๎ หยดุ เหมือนกลัววาํ ถ๎ากา๎ วมาใกล๎กวํานั้น เธอจะวง่ิ หนีไปอยํางน้ันแหละ...

อวศั ยาเอียงคอมองเขาอยํางพนิ ิจพจิ ารณา...

‚ฉันจะทํายงั ไงกบั คณุ ดนี ะ...‛

‚ศยา...ถา๎ คณุ โกรธเรอื่ งนายซลิ ุเอท คณุ จะดําผม ตบผม หรอื จะตอํ ยผมก็ได๎
ท้ังน้นั ...‛

เขา หยุดพูด เมื่อเห็นวําอวศั ยาคํอยๆ ก๎าวเข๎ามาใกลเ๎ ขา...สหี นา๎ เธอเหมอื น
กาํ ลังครนํุ คดิ อะไรบางอยาํ ง ซ่งึ ลปิ ดาคาดวําคงไมพํ ๎นเรอื่ งจะลงโทษเขาดว๎ ยวธิ ไี หน
ดี...

และเมื่อเธอก๎าวมาหยุดตรงหนา๎ ลิปดากห็ ลบั ตา เชิดหน๎าเตรยี มรบั หมดั โดย
ไมหํ ลบ...

มัน เหมอื นนานจนแทบลมื หายใจ...กํอนท่หี ัวใจชายหนุํมกระตุกวบู เมือ่ รูส๎ กึ
ถึง สัมผสั แผํวเบาของรมิ ฝีปากของหญงิ สาวท่ีแตะลงตรงปลายคางของเขาอยําง
ออํ น โยน...แทนท่จี ะเป็นหมดั หรอื ฝ่ามอื !

ลิปดาลืมตาข้นึ อยาํ งรวดเรว็ ..และพบวาํ ใบหนา๎ ของอวัศยาอยูชํ ดิ ปลายคาง
ของเขานเ่ี อง

‚ศยา...‛

‚ฉนั ขอโทษ...‛

‚วําไงนะ?‛ ลปิ ดารูส๎ กึ มึนยงิ่ กวาํ โดนหมดั ซะอกี

‚ขอโทษทีเ่ ข๎าใจคุณผิด...ขอโทษสําหรับทุกสง่ิ ทุกอยํางท่เี กิดขึน้ ...‛

ลปิ ดา จอ๎ งลึกลงไปในดวงตาของหญงิ สาว เหมอื นจะคน๎ หาคําตอบของ
คาํ ถามมากมายในหวั ใจเขา...และสงิ่ ที่เขาเจอก็คอื ...ดาว ระยิบระยบั ในดวงตาของ
เธอ

ชายหนุํมคํอยๆ สอดแขนโอบรอบเอวบาง และก๎มแตะหนา๎ ผากลงตรงริม
ขมบั ของหญิงสาว สูดลมหายใจเขา๎ ลกึ เตม็ ปอด...

วินาทีนี้ นอกจากเสยี งลมหายใจแลว๎ เขายังได๎ยินเสียงหัวใจตวั เองเต๎น...ดงั
เหมือนจะทะลุหน๎าอกออกมา

‚คุณจะยกโทษใหฉ๎ นั ไดไ๎ หมคะ‛ เสียงพดู กลั้วหัวเราะแผํวเบาของอวศั ยาดงั
อยํชู ดิ ใบหนา๎ เขานี่เอง...ลปิ ดาหลับตา หวั เราะเบาๆ กบั ตวั เอง...

‚คณุ พูดขอโทษแคํไมํกี่คาํ ถา๎ ผมยกโทษให๎ มนั จะงาํ ยไปหรือเปลาํ ...‛

อวัศ ยาหัวเราะเบาๆ...เพราะนํ้าเสยี งอํอนหวานของเขาบอกความหมายคน
ละอยํางกับคาํ พูด โดยสนิ้ เชงิ ...หญงิ สาวผละหาํ งจากเขาออกมานิดหน่งึ เพื่อจะ
มองหน๎าเขาให๎ชัดๆ กอํ นจะเอยํ ออกไปวํา...

‚งนั้ ...ถ๎าเป็นคาํ วํา ‘ฉันรักคุณ’ ลํะคะ...ยงั จะงาํ ยไปอยํไู หม‛

ลิปดาไมํต๎องตอบ...เพราะรมิ ฝปี ากอบอํนุ ของเขาทกี่ ดประทบั ลงมาอยาํ ง
นุํมนวลบนรมิ ฝปี ากเธอตอบแทนทกุ อยาํ งแลว๎ ...

สัมผสั น้นั ยงั คงทาํ ใหห๎ ัวใจอวศั ยาเตน๎ แรงได๎เหมอื นเดิม ผีเสอ้ื นับรอ๎ ยยงั คง
บนิ อยูใํ นโพรงอก และรํางทงั้ รํางยังคงรูส๎ ึกราวกับถูกเหวีย่ งไปในสายลม...มนั เป็น
ความร๎ูสึก ท่ีเกดิ ขน้ึ ได๎ เพราะผ๎ูชายคนนี้ เพียงคนเดียวเทํานนั้ ...

อวศั ยากําลังจะนํา้ ตาซมึ ดว๎ ยความรส๎ู กึ ตืน้ ตนั ในใจ...จนกระทัง่ รสู๎ ึกถึงริม
ฝีปากของลปิ ดาทีเ่ ร่ิมไลลํ งมาท่ีซอกคอ..

‚คุณลิปดา...‛

ฝา่ มอื รอ๎ นๆ ของลิปดาเริม่ สอดเข๎ามาในเสื้อ...

อวัศยาชะงัก...ฟาดเผยี ะเขา๎ ท่มี อื น้ันโดยอัตโนมตั !ิ

‚คุณลปิ ดา หยดุ เดีย๋ วน้นี ะ!‛

‚โอ๏ย...‛ เขาอทุ าน ชกั มอื ออกไปทันควัน มองเธอดว๎ ยหน๎าตาเหยเก ‚...ไหน
จะไมํตผี มแลว๎ ไง‛

อวัศยาคอ๎ นลิปดา โดยเฉพาะเมื่อเห็นดวงตาเจา๎ เลํหน๑ นั้ พราวระยบั ...

‚คนลามก...ไมํได๎บอกซะหนอํ ยวาํ จะไมตํ ี...‛ เธอหรต่ี ามองเขาอยํางคาดโทษ
‚...ดีลํะ เม่อื ก้ฉี นั ขอโทษคุณไปแล๎ว คราวนต้ี าคุณม่ัง ปกปดิ อะไรไว๎เคลียร๑ออกมา
ใหห๎ มดเลยนะคะ ไมํง้นั โดนหนักกวําน้แี น!ํ ‛

ดวงอาทติ ย๑สสี ม๎ กาํ ลงั จะลับเหล่ียมภูเขา...ท๎องฟ้ากลายเป็นสสี ๎มแกปํ นทอง
ขณะที่คนสองคนเดินเคยี งกนั ไปตามทางเดินภายในไรํ...

สายลมหนาวปะทะแกม๎ ..แตํอวศั ยากลบั ร๎ูสกึ อบอุํนเมอื่ มอื ของเธอถูกกระชบั
กุมไวใ๎ นอง๎ุ มือใหญขํ องผชู๎ ายตัวโตทเ่ี ดนิ เคยี งขา๎ ง

‚วันนนั้ ...หลังจากทีค่ ุณมาลาพกั รอ๎ น อยํๆู ปราณนตก๑ เ็ ข๎ามาพบผมในห๎อง
ทาํ งาน...‛ เขาเริม่ เลํา ‚...เขาบอกผมวํา...เขาสงสัยวําคุณอาจจะไมํไดร๎ ักเขาแลว๎ ‛

อวศั ยาถอนใจเบาๆ...ร๎สู ึกผดิ กับปราณนต๑เหลือเกิน

‚...แล๎วเขาก็ชวนผมพสิ ูจน๑...ผมตอบตกลงโดยไมลํ ังเล...อะ๏ คุณอยาํ คอ๎ นสิ
นายปราณนตเ๑ คา๎ เป็นคนคดิ แผนนะ ไมํใชํผม‛

‚ใครเปน็ คนสํงอเี มลล๑กลอนพวกนนั้ มา‛ อวัศยามองเขาอยาํ งคาดคนั้

ลปิ ดาหัวเราะแหะแหะ...

‚ผมเอง...‛

‚เห็นมะ คุณมันเจ๎าเลํห๑กวําเขาชัดๆ‛

‚เราชวํ ยคดิ กนั คนละสวํ น...คณุ จะมากลําวหาวาํ ผมเจ๎าเลํหก๑ วําปราณนต๑ได๎
ไง..‛ ลิปดาทาํ ทํางอนๆ

‚คุณนํะท้ังเจ๎าเลํห๑ ทัง้ ขี้โม๎...หลอกซะฉันเชอ่ื สนทิ วําคณุ เปน็ พวกจติ ไมวํ ําง
ชอบสํงอีเมลล๑หาคนไมํรู๎จัก‛

‚อา๎ ว...ไหงพดู ง้นั ละํ คณุ ผมก็ไมํได๎โมไ๎ ปซะทุกอยํางหรอก มันก็มเี รอ่ื งจรงิ
บา๎ ง...‛

‚เรื่องไหน?‛

‚ก็กลอนพวกน้ัน...ผมซงึ้ กับมนั จริงๆ นะ มันแทงใจดําผม‛

อวัศยาคอ๎ นเขา...ลปิ ดาหัวเราะ ไมํวาํ อะไร กระชบั มือเธอแนํนขึน้ แล๎วเดนิ ตํอ
...

‚เพื่อ ความเทาํ เทียม...ผมกับปราณนต๑เลยตกลงกนั วาํ เราจะเปน็ คุณซลิ ุเอท
กันคนละวนั มสี ทิ ธิ์เชียรต๑ ัวเองให๎คณุ ฟังไดเ๎ ตม็ ที่ แตถํ า๎ คณุ พูดออกมาเมื่อไหรํวาํ
คณุ รกั ใคร...อีกคนตอ๎ งยอมหลีกทาง‛

‚ถงึ วํา...นายซลิ ุเอทถงึ ได๎ดูค๎ุมดคี ๎มุ รา๎ ย บางวนั ก็เป็นคนใจเยน็ พดู จาดี...แตํ
บางวนั กก็ ลายเปน็ คนขี้หงุดหงดิ พูดอะไรนิดอะไรหนอํ ยก็อารมณเ๑ สยี ‛

‚โธํ...ก็คุณนะํ เอะอะอะไรกก็ ลวั แตํปราณนต๑จะเสียใจ ผมน๎อยใจจนเกือบจะ
บบี คอเจา๎ น่ันตายหลายทีแลว๎ ‛

‚คุณนํะพาล...ตัวเองไดเ๎ ปรยี บกวาํ เค๎าชดั ๆ...ไหนบอกมาซวิ าํ ที่พ่ีแจนกับคณุ
องศามาทน่ี ีก่ ไ็ มํใชเํ ร่ืองบงั เอิญใชํไหมคะ?‛

ลปิ ดาทาํ หนา๎ ไมรํ ู๎ไมชํ ้ี แตํพอเหน็ อวศั ยาหรีต่ ามองมาอยํางคาดคัน้ เขาก็ยืด
อกยอมรับด๎วยทาํ ทางเหมอื นเดก็ ดอ้ื ๆ

‚ผมสํงมาเองแหละ‛

‚นั่นไง...ทแี่ ท๎ก็เตย๊ี มกนั ไว๎กํอนแล๎ว‛

ลิปดาเหน็ สายตาคาดโทษของเธอแลว๎ เขาก็หวั เราะ รีบโอบเธอเขา๎ มากอด
แกต๎ วั เป็นพัลวัน...

‚โธํ...ศยา... ผมสาบานวาํ แคสํ ํงพวกเขามา แตํไมไํ ดเ๎ ต๊ียมอะไรจริงๆ นะ บอก
แคใํ ห๎เคา๎ พูดความจริงใหค๎ ุณฟังกเ็ ทํานนั้ เอง เพราะถา๎ ผมมาพดู เอง คณุ ก็คงไมํเชือ่
ใชไํ หม‛

‚เขา๎ ใจแล๎ว คุณหลอกใหฉ๎ ันเผยไตอ๐ อกมาหมดเปลือก แล๎วกส็ งํ พแ่ี จนกับ
คณุ องศามาเปน็ ทัพหน๎า เคลยี รใ๑ ห๎ซะเรยี บร๎อย...แบบน้ไี มเํ จา๎ เลหํ จ๑ ะเรียกวําไงคะ?‛

เขายนํ หัวคิว้ เม่ือหมดทางแก๎ตัว...เริม่ แบํงโทษไปท่ีปราณนต๑บ๎าง...

‚แล๎วนายปราณนต๑นน่ั ไมเํ จา๎ เลหํ เ๑ หรอ ไดค๎ าํ ตอบแลว๎ แทๆ๎ วําคุณรักผม เมือ่
คนื ยงั ดอดมาขอคณุ แตงํ งาน...‛ ลิปดาทาํ ทําขบเข้ียวเคีย้ วฟัน ซงึ่ ดอู อกวําไมํได๎
โกรธจรงิ จังอะไร

‚...ผมจดบญั ชีไวแ๎ ลว๎ เดีย๋ วกลับไปจะตอ๎ งเคลยี ร๑ซะหนํอย‛

อวศั ยาหวั เราะ...และอึดใจตอํ มา ความคดิ บางอยาํ งก็เขา๎ มารบกวนจติ ใจ...
หญิงสาวจงึ หยดุ เดนิ แลว๎ หันมาเผชญิ หนา๎ กับลปิ ดาตรงๆ...

‚คุณลปิ ดาคะ ฉันไมํไดท๎ าํ รา๎ ยพแี่ จนจรงิ ๆ หรอื คะ?‛

ลปิ ดายม้ิ บางๆ แลว๎ ดงึ มือเธอมาจบู หนักๆ ตรงปลายน้วิ ...

‚ผม กบั แจนจบกนั ต้งั แตํวนั ท่ีแจนแตํงงานไปกบั นายทศั นอ๑ ะไรนน่ั แลว๎ ผม
ยอมรบั วําใชเ๎ วลาไมนํ อ๎ ยท่จี ะทาํ ใจ...เพราะเราเปน็ เพ่ือนกนั มากอํ น ผมจึงรู๎สกึ
เหมือนสูญเสียหมดทัง้ เพ่อื นและคนรักไปพรอ๎ มๆ กนั ...แตสํ ดุ ท๎ายผมกท็ ําใจได๎
ระหวาํ งผมกบั แจนเหลือแคํเพยี งแคมํ ิตรภาพ กบั บทเรยี นที่วาํ อยาํ รกั คนใกล๎ตัว ไมํ
งนั้ จะเจบ็ ปวดอยํางสาหัส ถ๎าสุดทา๎ ยแล๎วเรอ่ื งมันจบไมํสวย‛

อวัศ ยามองเขา๎ ไปในดวงตาของลิปดาอยาํ งพินิจ และเม่อื ไมํเจอเงารํองรอย
บาดแผลของอดีตซํอนอยํขู ๎างใน เธอก็ก๎าวเขา๎ ไปประชิดเขา สอดแขนกอดรอบเอว
เขาไว๎.. ลปิ ดาปัดปอยผมทปี่ ลิวด๎วยแรงลมทดั หใู ห๎เธออยํางแผวํ เบา กํอนจะพูดตอํ
ยมิ้ ๆ...

‚...จารวใี ห๎บทเรยี นผม แตํผมกลบั ไมจํ าํ ...ผมรักคนใกล๎ตวั เขา๎ อกี จนได๎ คราว
น้เี ป็นพนักงานในบริษัท‛

ดวงตาคนพดู เป็นประกายระยบั เมือ่ มองเธอในระยะใกล๎...อวัศยามองเขา
ดว๎ ยแววตาเต็มไปดว๎ ยคาํ ถาม...

‚ตง้ั แตเํ มอ่ื ไหรคํ ะ?‛

‚ตัง้ แตํแรกเห็น...‛

อวัศยาบอกไมํถูกวําเธอรสู๎ ึกอยาํ งไร...หวั ใจเธอต้ืนตันอยาํ งบอกไมถํ ูก...

เรอื่ งราวของความรักมันชํางประหลาด ขณะท่ีเธอแอบรักปราณนตจ๑ ะเปน็ จะ
ตาย...ใครบางคนก็แอบรักเธออยํูเชนํ กัน...

ถ๎าเพียงแตํเธอลองหันมองรอบตัวให๎ละเอียดขน้ึ บางทเี ธออาจจะไมรํ ชู๎ ๎า
อยํางนี้...

‚คุณชอบฉนั ...แล๎วทาํ ไมถึงไมบํ อกละํ คะ‛

‚ผมไมํนิยมรักคนใกล๎ตัว...อีกอยําง ถ๎าผมบอกแลว๎ คณุ ไมชํ อบ เดี๋ยวคุณก็
หนีไปเปลาํ ๆ...‛ ลิปดาย้ิม ดวงตาเป็นประกายสุกใส เมือ่ พดู ตอํ วํา ‚...ผมกลวั เสยี
มาร๑เก็ตติง้ เกงํ ๆ‛

‚โธํ...ทแี่ ทก๎ ห็ วํ งเรือ่ งงาน‛ อวัศยาคอ๎ น ‚...แลว๎ มาเชียรฉ๑ ันกบั ปราณนต๑
ทําไม‛

‚ผมก็...‛ เขากลอกตาขึน้ ข๎างบน ทําทาํ ครุนํ คดิ ‚...คงอยากให๎คุณมคี วามสขุ
มง้ั ‛

‚คณุ ทาํ ใหช๎ ีวิตฉันย่ิงวุํนวายตาํ งหาก‛

‚นัน่ สินะ...‛

อวัศ ยามองเขานง่ิ ๆ แล๎วยื่นมือท้ังสองขา๎ งไปสัมผสั ใบหนา๎ ครา๎ มและแกม๎ ท่ี
สากไปด๎วยไรหนวดเครา นนั้ ...สูดหายใจลกึ ๆ แล๎วพดู ดว๎ ยนาํ้ เสียงแผวํ เบาไมเํ กิน
กระซิบ หากแตํจรงิ จัง...

‚คณุ เข๎ามาวํุนวาย...จนฉนั รักคณุ จนได‛๎

ลิปดา หัวเราะเบาๆ...เขาลว๎ งมอื เขา๎ ไปในกระเป๋ากางเกง และหยิบอะไร
บางอยาํ งออกมา...เขาชมู ันตรงหน๎าเธอ...เครอื่ งรางอักษรภาษาจนี สามตวั บนแผํน
ไม๎เลก็ ๆ...ทแ่ี มอ๎ วศั ยาอาํ นไมํออก แตกํ ็รูค๎ วามหมายแล๎ว...

‚ทนี ีจ้ ะลงจากคานได๎หรือยงั ?‛

‚ถ๎าเมือ่ กที้ คี่ ณุ หยบิ ออกมาเปน็ แหวน ไมํใชํเคร่ืองรางนี่...ฉันกว็ าํ จะยอมลง
อยํนู ะ‛

‚งนั้ ไปซอ้ื กนั เด๋ียวนเ้ี ลย‛

อวัศ ยาหัวเราะและทําทาํ จะเดนิ หนี แตลํ ปิ ดาคว๎าเอวบอบบางนัน้ เข๎ามา
กอดไว๎ ดงึ เธอเขา๎ มาจบู แรงๆ ท่รี ิมหู แลว๎ ก่งึ อ๎มุ ก่ึงลากเธอไปทร่ี ถ ...อวัศยาแกล๎งดน้ิ
เบาๆ ก็เพียงเพอ่ื ให๎ออ๎ มแขนอบอุํนแข็งแรงของอกี ฝ่ายกอดรัดหนาแนํนข้นึ เทาํ นั้น
...

...เสยี งหวั เราะของทั้งสองสอดประสานกบั เสยี งนกในยามอาทติ ยอ๑ ัสดง...

อวศั ยาตง้ั ใจวํา กลับไปถงึ บ๎าน สิ่งแรกทจ่ี ะทาํ กค็ อื ลบโปรแกรมเอ็มเอ
สเอน็ ออกจากคอมพวิ เตอร๑...เพราะแตํงงานกับผู๎ชายทคี่ อยจะกวน ชวี ิตเธอ
ตลอดเวลาแบบน้ี...เธอคงไมมํ ีเวลาไปนง่ั แชตกบั ใครอกี ...

จบซะที...ความรักออนไลน๑...ตํอไปนีจ้ ะมีเพยี งความรักจริงๆ ที่สมั ผัสได๎จริง
เทําน้ัน...

...ลาก่อน...คุณแอบรกั ...

อวสาน