แอบรักออนไลน์ by ร่มแก้ว

กุชชี่ (ปลอม) ของอวัศยา แลว๎ ก็หวั เราะเบาๆ เหมือนขบขนั ขณะท่ีอวัศยายืนอึ้ง
เหมอื นโดนสะกด...

...ผู๎ชายคนน้ีเป็นคนหรือปีศาจรา๎ ยกันแนนํ ะ...!

จงั หวะทีอ่ วศั ยายังยืนอ้งึ อยูนํ น้ั ลิปดาเดินกลับไปทีเ่ ก๎าอี้ม๎านัง่ แล๎วหยิบถุง
บรรจขุ ๎าวของทเ่ี ขาไปซื้อมาจาก ซุปเปอร๑มาเกต็ มาถือไว๎ ทําทาํ เหมอื นจะเดนิ กลบั
เขา๎ คอนโด แตเํ ม่ือผาํ นหน๎าเธอ เขากห็ ยุด เหมอื นนกึ อะไรขึน้ มาได๎...

‚อ๎อ..น่คี ุณกนิ ขา๎ วหรอื ยงั ละํ ‛

อวศั ยาทําหนา๎ ควํ่าใสเํ ขาแทนคําตอบ...

‚ผมแวะไปซุปเปอรม๑ า ซื้อของสดมาเยอะเลย คณุ จะแบงํ อะไรไปทําทานบา๎ ง
มัย้ ‛ เขาถามยม้ิ ๆ

อวัศยาสาํ ยหนา๎ จมกู เชดิ ...

‚ไมํละํ คํะ ดฉิ ันไมํชอบทาํ กบั ข๎าว‛ ความจรงิ ทาํ ไมเํ ปน็ ตาํ งหาก...

เขา ฟังคาํ ตอบของเธอแลว๎ พยกั หน๎า ลว๎ งมือลงไปในถุงพลาสตกิ ของ
ซุปเปอร๑มาร๑เกต็ ถงุ ใหญํน้ัน กํอนหยบิ บะหมส่ี ําเรจ็ รปู ออกมายื่นให๎เธอแพ็คหนึ่ง ยกั
ค้วิ อยํางล๎อเลียน ขณะพดู วาํ ...

‚สาํ หรับไอ๎น่ี...ไมํตอ๎ งใชค๎ วามสามารถในการทํากับข๎าว‛

อวศั ยารับมาอ้ึงๆ มองตามรํางสูงของลปิ ดากา๎ วยาวๆ จากไปดว๎ ยทาํ ทาง
สบายอารมณ๑

ทํางานทีบ่ รษิ ัทเขามาหา๎ ปี เธอนาํ จะรู๎นะวําผูช๎ ายคนนม้ี ันปศี าจ...ปีศาจชัดๆ!

เช๎า วันตํอมา เมื่ออวศั ยามาถงึ ออฟฟิศ นง่ั ลงหน๎าคอมพิวเตอร๑ สงิ่ แรกทีเ่ ธอทาํ ก็คอื
เปดิ โปรแกรมเอ็มเอสเอ็นขึ้นมา ดวงตาคมหลังกรอบแวํนจอ๎ งตรงปุ่มคําวํา sign in
น้นั นง่ิ ๆ นว้ิ เรยี วบางของเธอเคาะเมา๎ สเ๑ บาๆ เป็นจังหวะ ขณะทเ่ี ธอกําลงั ตดั สนิ ใจวาํ
จะคลิกกดเพอ่ื sign in เขา๎ ระบบดหี รอื ไมํ

เธอนั่งอยูํอยํางนั้นสบิ หา๎ นาที...สบิ ห๎านาทนี ่ีถอื วาํ เปน็ เวลาที่นบั วาํ นาน
ทส่ี ดุ เลยกว็ ําได๎...กับแคกํ ารตัดสนิ ใจวําจะออนไลนห๑ รือไมดํ ี...

ในทสี่ ุด เธอกต็ ัดสินใจกดคลิกลงไปเพอ่ื เขา๎ ระบบ...

ไอคอนรูปคนสองคนหันหนา๎ เข๎าหากันหมุนวนเวยี นอยูํไมํกรี่ อบ เธอกเ็ ข๎า
ไปออนไลนใ๑ นโปรแกรมสนทนาเรียบร๎อย...หวั ใจเธอไหวนดิ ๆ เมอ่ื สายตากวาดตาม
รายช่อื ในลิสตข๑ องคนท่ีออนไลนอ๑ ยํู และเหน็ ชือ่ ของ...ปราณนต๑...

สายตาเธอจ๎องนง่ิ ทช่ี ือ่ นั้นเฉยๆ แทนท่จี ะคลิกเข๎าไปคยุ กับเขา
ทนั ทที นั ใดเหมอื นปกติทุกครง้ั ... เธอจ๎อง เหมอื นกบั จะรอดูเชงิ ของฝ่ายน้นั ...

อกี อึดใจใหญทํ เี ดียว หนา๎ ตํางสนทนากป็ รากฎข้นึ ที่หน๎าจอของเธอ
พรอ๎ มขอ๎ ความกง่ึ ตัดพ๎อของคนทเ่ี ธอดูเชิงอยํู...

ปราณนต๑ says: ใจคอจะไมํทกั ทายกันเลยหรอื ไงคุณ

แอบรัก says: ก็คุณไมํทักฉันกํอนนี่.. ฉนั เองกม็ ัวทักทายคนอน่ื ๆ อยํู ขอโทษ
ทีนะ ฉันไมไํ ดค๎ ุยกับคณุ คนเดยี วนี่

ปราณนต๑ says: ออ๎ หรือครับ.. ถ๎างน้ั ผมเองตํางหากท่ตี ๎องขอโทษ ไมํร๎ูมา
กอํ นเลยวําคุณจิตแพทย๑จะมีลูกคา๎ เยอะ

แอบรกั says: ประชด? ...จะใหฉ๎ ันมานงั่ คิดถงึ คุณคนเดยี วหรอื ยังไงคะ คณุ
ปราณนต๑

ปราณนต๑ says: เฮอ๎ ...น่เี ราจะมาทะเลาะกนั ซะแล๎วหรือครบั

แอบรกั says: ...

ปราณนต๑ says: วนั นด้ี คู ุณหงุดหงดิ อะไรหรอื ครบั คณุ แอบรัก

แอบรัก says: คณุ ตาํ งหาก อารมณ๑ไมํดี มาประชดใสฉํ ัน แล๎วก็มาคดิ วําฉัน
หงุดหงดิ

ปราณนต๑ says: ถา๎ คณุ คิดวาํ เป็นอยาํ งน้ันผมก็ต๎องขอโทษครับ เฮอ๎ ...
ชวํ งน้ีผมเป็นอะไรไมํรนู๎ ะ โดนโกรธโดยไมมํ เี หตผุ ลอยํูเรื่อย

แอบรัก says: เกดิ อะไรขนึ้ ?

ปราณนต๑ says: อยากร๎ูด๎วยหรือครับ?

แอบรัก says: ไมํอยากรู๎กไ็ ดค๎ ะํ

ปราณนต๑ says: ไมอํ ยากรผู๎ มก็จะเลําครบั คณุ เช่อื มั้ย..เมอื่ วานผมเพง่ิ โดน
หวั หนา๎ โกรธเพราะเข๎าใจผิดวําผมไปทาํ ‘อะไร’ กบั เพื่อนรํวมงานรนํุ นอ๎ งในลานจอด
รถร๎านอาหาร

แอบรัก says: จรงิ เหรอ...แล๎วทําไมคุณไปทําอะไรในที่สาธารณะอยํางน้นั ลํะ

ปราณนต๑ says: เอ คณุ น่ีก็เป็นไปอีกคน ผมบอกแล๎วไงครบั วําผมถูกเข๎าใจ
ผดิ

แอบรัก says: ถ๎าคุณไมไํ ด๎ทาํ จริง ทําไมหวั หนา๎ คณุ ถงึ มองเป็นยังงน้ั ไปได๎

ปราณนต๑ says: ก็ เพราะสภาวการณม๑ นั เอ้ือให๎คิดไปแบบนัน้ สคิ รบั ผมไมไํ ด๎
ใสํเส้อื แล๎วกม็ ีเหตุใหต๎ ๎องใกลช๎ ดิ รํุนน๎องคนน้นั เกินเหตไุ ปหนอํ ย แตสํ าบานไดว๎ าํ ทุก
อยํางมนั เปน็ อบุ ัติเหตุทั้งนั้น

แอบรัก says: คุณกไ็ ปอธิบายให๎หัวหน๎าคณุ เขา๎ ใจสคิ ะ

ปราณนต๑ says: ผมก็วาํ จะอธิบาย แตเํ จอกนั ทีไร หวั หนา๎ ผมกท็ าํ เฉยชา ไมํ
พูดถงึ เรอ่ื งน้ัน และไมเํ ปิดชอํ งใหผ๎ มพูดดว๎ ย ผมกเ็ ลยไมํร๎ูจะเร่มิ ยังไง

แอบรกั says: มันทําให๎คณุ กลุ๎มมากเลยหรอื คะ...ทําไมคะ ความจริงเธอจะ
เข๎าใจยงั ไงคณุ กไ็ มเํ ห็นจะต๎องไปสนใจเลย

ปราณนต๑ says: ไมํสนใจเหรอครับ..เธอเปน็ หัวหนา๎ ผมนะ

แอบรัก says: นน่ั สคิ ะ...การท่คี ุณจะมแี ฟนใหมํ มนั ก็เป็นเรื่องสวํ นตัวของ
คณุ แท๎ๆ ไมเํ ห็นเกย่ี วกับเรือ่ งงานตรงไหน

ปราณนต๑ says: เด๋ียวๆ ครับคุณแอบรกั ...ดเู หมอื นคณุ จะเขา๎ ใจอะไรผดิ อีก
แลว๎ น๎องคนน้นั ไมใํ ชํแฟนใหมํผมนะครับ

แอบรัก says: คุณไมจํ าํ เปน็ ต๎องปิดฉันก็ได๎

ปราณนต๑ says: ใชคํ รับ ผมไมํจาํ เปน็ ตอ๎ งปดิ คุณ ผมถึงยืนยันวํา ผมยงั ไมํ
เคยคดิ ที่จะมีความรกั ใหมตํ อนน้ี...ตอนทีผ่ มยังทําใจเรอ่ื งรักเกําไมไํ ด๎

แอบรัก says: หมายความวาํ คณุ ยังอกหกั ไมํหาย...

ปราณนต๑ says: ตราบใดท่ผี มยังตัดใจจากรักเกําไมํขาด ผมคงไมมํ ีใจจะไป
รักใครอีกหรอกครบั

แอบรกั says: อาการคุณดูนําเป็นหวํ งนะ

ปราณนต๑ says: จติ แพทยข๑ องผมมีคําแนะนาํ ไหมละํ ครบั

แอบรกั says: ฉนั วําคุณควรรีบหาวธิ เี คลียรเ๑ ร่อื งรกั เกาํ เสยี

ปราณนต๑ says: ขอสารภาพตามตรงเลยนะครบั ยง่ิ ใกล๎วันเสารน๑ ้ที เ่ี ธอจะ
แตงํ งาน ผมก็ย่งิ ร๎สู ึกแยเํ อามากๆ

แอบรัก says: แลว๎ คณุ คิดจะทาํ ยังไงคะ

ปราณนต๑ says: ผมจะทาํ อะไรไดด๎ ีไปกวาํ ภาวนาให๎มันเป็นเพยี งความฝนั

แอบรกั says: ไมดํ ีเลย ยังไงความจรงิ ท่ีวําเธอจะแตํงงาน กเ็ ปน็ ความจรงิ อยํู
วนั ยนั คาํ่

ปราณนต๑ says: อยําตอกย้าํ สิครับ

แอบรัก says: แลว๎ คณุ คดิ จะไปรํวมงานเธอไหมคะ

ปราณนต๑ says: ไม.ํ ..ผมไมํอยากไป เธอเองกค็ งไมํอยากใหผ๎ มไปเหมือนกนั
แม๎แตกํ าร๑ดแตงํ งานเธอยังไมํแจกผมเลย

แอบรกั says: แตฉํ ันวําคุณนาํ จะไปนะ

ปราณนต๑ says: คิดจะแกลง๎ ให๎ผมไปอาละวาดในงานเคา๎ รไึ ง

แอบรกั says: คุณไมทํ าํ อยํางนน้ั หรอก...แตํคุณคงเคยไดย๎ นิ ท่ีเคา๎ วํา ถ๎า
หนามยอกตอ๎ งเอาหนามบงํ ...ใชไํ หมคะ

ปราณนต๑ says: คุณหมายความวาํ ...

แอบรัก says: บาง ทกี ารหนีความจรงิ มนั ยิง่ จะทาํ ให๎คณุ หลงวนเวยี นอยูํ
ในทางตันเดมิ ๆ ทีค่ ุณเฝา้ หลอกตวั เอง ..ส๎คู ุณเผชญิ หนา๎ กับมนั เสียเลยไมํดีกวําหรือ
ถา๎ จะเสียใจ กเ็ สยี ใจไปให๎ถงึ ทส่ี ุด แล๎วคุณกจ็ ะยอมรับมันได๎ ในท่สี ดุ กจ็ ะหาย
เจ็บปวดเขา๎ สักวนั

ปราณนต๑ says: คณุ จะให๎ผมไปไดย๎ งั ไง ผมไมมํ ่นั ใจวาํ ตัวเองจะทนอยใํู น
งานโดยไมเํ กิดอะไรขน้ึ ได๎ อกี อยาํ ง ขนื ไปยืนเดอ๐ อยํคู นเดียวในงานแตงํ งานแฟนเกาํ
คนท่ีรต๎ู ้นื ลกึ หนาบางคงมองผมเหมือนไอโ๎ งนํ ําดู

แอบรกั says: ถ๎างั้น ก็ชวนใครไปกบั คณุ ดว๎ ยสิคะ
ปราณนต๑ says: ชวนใครไปดว๎ ย?
แอบรัก says: เปน็ ผ๎หู ญิงยง่ิ ดีนะคะ จะไดเ๎ บ่ยี งเบนให๎คนอ่นื เขา๎ ใจไปวาํ คุณ
อาจจะมีแฟนใหมแํ ล๎วเหมือนกัน พวกเขาจะไดไ๎ มํตอ๎ งมาแสดงความเหน็ ใจหรือ
สงสารคณุ
ปราณนต๑ says: งน้ั ...
ปราณนต๑ says: ...คุณจะไปกับผมไหมลํะครับ...
แอบรัก says: คงไมไํ ดห๎ รอกคะํ ธรุ ะฉันยํุงจะตาย ไมํมเี วลาเหลอื เฟือใหใ๎ คร
หรอกนะคะ
ปราณนต๑ says: โธํคุณ...นกึ วําจะเลิกรวนผมแลว๎ ซะอกี
แอบรัก says: คณุ ทาํ ตวั นาํ รกั เมื่อไหรคํ ํอยมาวํากนั คะํ
ปราณนต๑ says: เพ่งิ รนู๎ ะครับ วําในสายตาคณุ ผมไมํนํารกั L
แอบรกั says: เสาร๑น้ีขอใหโ๎ ชคดนี ะคะ
ปราณนต๑ says: ตัดบทแบบนี้ คุณจะไปแล๎วใชไํ หม
แอบรัก says: อยําลมื ซ้อื ของขวญั ติดมอื ไปบ๎างนะคะ...
ปราณนต๑ says: เดย๋ี วสคิ ุณ

แอบรกั says: โชคดีคะํ

วําแล๎วนิ้วเรยี วก็คลิก appear offline… เพือ่ ทาํ ให๎คสํู นทนาเขา๎ ใจวําเธอออก
จากระบบไปแล๎ว

หญิง สาวคอํ ยๆ เอนตวั พงิ พนักเกา๎ อี้บุนวมหนานํมุ แลว๎ ถอนหายใจแผํวเบา
รอยย้ิมบางๆ แตม๎ รมิ ฝีปาก... แทนทีจ่ ะรีบปิดหนา๎ ตาํ งสนทนานน้ั ลงโดยเรว็ เหมือน
ทุกครงั้ คราวน้อี วัศยายังคงทอดสายตาจ๎องมองขอ๎ ความทเี่ ธอและเขาสนทนากนั
เมอื่ ครูํ อยาํ งอารมณด๑ ี...

ปราณนต๑ บอกวาํ เขาไมคํ ิดจะมแี ฟนใหมํ...ถ๎าง้นั เหตกุ ารณ๑ที่เธอเหน็ เขากบั
เดก็ คนนนั้ อยบูํ นรถก็คงเปน็ ความเข๎าใจผดิ ของเธอ เองแนํแลว๎ ... สิง่ ทีไ่ ด๎ร๎ู ทาํ
ให๎อวัศยาร๎ูสึกเหมือนมสี ายลมออํ นโยนสดชืน่ โชยมาพดั พาเอาเมฆหมอกหนาทึบที่
ปกคลมุ หวั ใจเธอตั้งแตํเม่อื วานใหจ๎ างหายไปจนหมดสนิ้ ...

ระหวาํ งทีเ่ ธอกําลังนง่ั ย้ิมกบั หนา๎ จอคอมพิวเตอร๑อยนูํ ัน้ เสียงหวานๆ ของใคร
คนหนง่ึ กด็ งั ขนึ้ ไมํใกลไ๎ มํไกล ทาํ เอาอวัศยาสะดุ๎งโหยง...

‚พี่ศยาคะ...คุณลปิ ดาเชิญพบคะํ ‛

อวศั ยาหนั ไปมองทางตน๎ เสียง กเ็ หน็ ผชู๎ ํวยเลขาของลปิ ดายืนยมิ้ สดใสอยํู
ข๎างโตะ๏ ทาํ งานเธอ ไมํรว๎ู ําเจา๎ หลอํ นเดินเข๎ามาในห๎องทาํ งานเธอตั้งแตเํ มือ่ ไหรํ อวศั
ยาไมํยกั ได๎ยินเสยี งเคาะประตู

‚ทําไมเข๎ามาเงยี บๆ‛ หญงิ สาวขมวดควิ้ นดิ ๆ

‚พริบเคาะประตแู ลว๎ นะคะ แตํพ่ศี ยาไมํตอบ เลยลองแง๎มเข๎ามา เหน็ พี่ศยา
นั่งเครียดอยูํหนา๎ คอมพ๑ กเ็ ลยถอื วสิ าสะเดินเข๎ามานะํ คะํ ‛

อวศั ยาอดสะดุดหูไมไํ ดท๎ ีพ่ ริบพราวบอกวาํ เห็นเธอน่ังเครยี ดอยํูหนา๎
คอมพวิ เตอร๑ เธอคดิ วาํ เม่ือกี้เธอนําจะกําลงั น่ังย้มิ อยํูมากกวํา... แตํชํางเถอะ ยาย
เด็กนีไ่ มํเหน็ ก็ดีแลว๎

‚คุณลปิ ดาจะพบฉนั เหรอ‛

‚คํะ คณุ ลิปดารออยใูํ นหอ๎ ง‛

‚ขอบใจนะ‛ อวศั ยารบี ผดุ ลุก เดินเร็วๆ ออกไปจากห๎องทันที

และ เพราะเธอไมํไดห๎ ันกลับมามองยงั ผหู๎ ญงิ อีกคนท่ียังยนื อยใํู นหอ๎ งทํางาน
ของเธอ หญิงสาวจงึ ไมไํ ดเ๎ ห็นวาํ เมอื่ เธอคล๎อยหลงั ไปแล๎ว พริบพราวชะโงกหน๎าไป
มองหน๎าจอคอมพิวเตอร๑บนโต๏ะอยาํ งอยากรอู๎ ยากเห็น แล๎วค้ิวเรียวสวยกค็ อํ ยๆ
ขมวดเข๎าหากนั เมื่อสายตาพบเข๎ากบั หนา๎ ตํางขอ๎ ความท่เี จ๎าของคอมพวิ เตอร๑เผลอ
เปิดทิง้ ไวบ๎ น หนา๎ จอน้นั !

คูค่ วง

‚บาํ ยวันเสารว๑ ํางไหม‛

คนที่นั่งอยํหู ลังโต๏ะทํางานตวั ใหญเํ อยํ ถามขนึ้ ทนั ทีที่อวศั ยาก๎าวเข๎ามา
ใน หอ๎ ง ชนดิ ไมํมีการเกรน่ิ นาํ อะไรทั้งส้ิน สายตาเขายงั ไมไํ ดล๎ ะจากจอคอมพวิ เตอร๑
ทเ่ี ขากําลงั ดกู ระดานหนุ๎ ออนไลน๑อยํู

คาํ ถามแบบไมํมปี ่มี ีขลํยุ ของเขาทาํ ให๎อวศั ยาขมวดคิ้วงงๆ

‚คณุ ลปิ ดาวําไงนะคะ‛

คราวนี้ลปิ ดาเงยหนา๎ ขน้ึ จากจอคอมพิวเตอร๑ แล๎วหนั มามองเธอ รมิ
ฝีปากบางเหนอื คางเขียวๆ นัน้ เหยยี ดตรงเผยย้ิมกวนใจแบบที่เขาชอบทํา และ
แทนท่ีเขาจะขยายความคําถามของตวั เองใหเ๎ ธอฟัง เขากลับพดู ออกไปนอกเร่อื ง...

‚ทาํ ไมตอ๎ งทําหนา๎ เหมอื นเหน็ ผีแบบนน้ั ลํะ ไมตํ อ๎ งหํวงนาํ ผมไมํไดช๎ วน
คณุ ออกเดทหรอก ผมรว๎ู าํ คุณถอื ศีล‛

อวศั ยาหน๎าควํา่ เผลอค๎อนเขาไปวงใหญํ ลปิ ดาหวั เราะเบาๆ กับอาการ
นั้น กํอนจะถามยํา้

‚วาํ ไง...วํางไหม‛

‚ถา๎ สําหรับเรอื่ งงาน...วํางคะํ ‛

‚ไปพบลกู ค๎ากบั ผมหนํอย...‛

‚ทําไม...‛

‚รายใหญํ...เปน็ นกั ธุรกิจจากเยอรมนั ผมตอ๎ งการลําม‛

ลปิ ดา ร๎ดู ีวาํ นอกจากการเปน็ นักคา๎ ห๎นุ ท่เี กํงกาจแลว๎ อวศั ยายงั สามารถ
สนทนาภาษาเยอรมนั ไดค๎ ลอํ งแคลวํ อีกดว๎ ย อนั เป็นขอ๎ ดขี องเธอทเี่ ขามักจะพ่ึงพา
เสมอในยามทต่ี อ๎ งตดิ ตํอกบั ลูกคา๎ ทใ่ี ช๎ ภาษานี้เปน็ ภาษาหลักในการสอื่ สาร ในคร้ัง
แรกๆ อวัศยาสงสยั เหมือนกัน วํา ถึงไมํมเี ธอไปดว๎ ย ลปิ ดากส็ นทนากบั ลกู ค๎า
เหลํานนั้ ด๎วยภาษาองั กฤษซง่ึ เปน็ ภาษาสากลไดค๎ ลอํ ง ปรอ๋ื อยํแู ลว๎ แล๎วเขาจะ
อาศัยเธอทําไม จนกระทงั่ คร้งั หน่ึงเธอเคยเอํยถามเขาตรงๆ แลว๎ เขาขยายความนนั่
แหละ เธอจึงถงึ บางออ๎ ...

‘ถึงผมจะสอื่ สารกบั เขาดว๎ ยภาษาองั กฤษไดอ๎ ยแํู ล๎ว แตํการทีผ่ มเอาคนที่
สามารถพดู ภาษาของเขามาด๎วย มนั เปน็ การสร๎างความประทับใจ’

ตง้ั แตํนั้น ครงั้ ใดทล่ี ิปดาจําเป็นตอ๎ งตดิ ตํอกบั ชาวเยอรมนั อวัศยากม็ ักจะ
ต๎องตดิ สอยหอ๎ ยตามไปดว๎ ยเสมอ ครั้งนก้ี ็เชํนกัน...

‚คะํ ‛ เธอตอบรบั สั้นๆ

‚แตํงตวั สวยๆ นะ...แบบคราวกํอนๆ ไมเํ อา‛

‚เอ๏ะ...คราวกํอนๆ ดฉิ ันแตํงตัวไมเํ รยี บรอ๎ ยตรงไหนมิทราบคะ‛ อวศั ยา
ชักยวั ะ

ดวงตาลปิ ดาเป็นประกายเหมือนขบขนั ชอบใจกบั อะไรบางอยําง และนนั่ ย่ิง
ทําใหอ๎ วัศยาเดอื ดปดุ ๆ

‚ก็เพราะเรียบร๎อยเกินไปนํะสิ...ถ๎าคราวน้ผี มยังเห็นสูทสดี ํากบั กระโปรงสดี ํา
ตวั เกงํ ของคณุ ตวั น้ันอกี ผมจะซื้อชดุ เปลย่ี นให๎เอง‛

ไมํจําเปน็ ตอ๎ งถามวําเขาหมายถงึ ชดุ ไหน...เพราะเธอมีชุดสทู ตวั เกํงสําหรับ
ใชอ๎ อกงานอยชํู ดุ เดียวทเ่ี ธอใสํทกุ ครั้งทีไ่ ปออกงานกับเขา

อวศั ยาเผลอกดั รมิ ฝีปากลํางอยํางเคอื งๆ ขณะทล่ี ปิ ดาทาํ ทําครํุนคดิ ...

‚เอ...หรือวําผมจะต๎องใหแ๎ จนเตรยี มชุดให๎คุณ‛ ลิปดาหมายถึงจารวเี ลขา
สวํ นตวั ของเขา

อวัศ ยาจนิ ตนาการถงึ การแตํงตัวอันสดุ เปร้ียวแบบไมํกลัวใครจะเข็ดฟนั ของ
จารวีแลว๎ ก็ทาํ หน๎าปั้นยาก แตเํ อ๏ะ...เร่อื งอะไรเธอจะต๎องยอมใหเ๎ ขามาน่ัง
วพิ ากษว๑ จิ ารณ๑การแตงํ ตัวของ เธอแบบนดี้ ๎วย?

‚ถ๎าไปพบลกู ค๎าคราวนี้ คณุ ลปิ ดาต๎องการเน๎นความสวยความงาม ไมํใชํ
สมอง ดิฉันวําคณุ ลปิ ดาไปชวนคนอ่ืนดกี วาํ คํะ‛ อวศั ยาสวนไปเรยี บๆ ลปิ ดาเลกิ คว้ิ
เหยยี ดรมิ ฝีปากนิดๆ แล๎วยกั ไหลํ

‚สมองนะํ ผมเน๎นอยแูํ ลว๎ แตถํ า๎ ส่ิงทหี่ ํอหุ๎มมนั อยนํู าํ เจริญตาเจริญใจดว๎ ยก็
ยง่ิ ดไี มํใชเํ หรอ‛

อวัศยานับหนง่ึ ถึงสิบในใจอีกคร้ัง เชนํ เดียวกับทุกครงั้ ท่ีเธอตอ๎ งทาํ เวลา
สนทนากับเขา

‚คํะ เจ๎านาย...ดิฉนั จะพยายามตกแตงํ ส่งิ หอํ ห๎มุ สมองของดิฉนั ใหส๎ วยงาม
ท่สี ดุ ..เทําทจ่ี ะทาํ ได‛๎ อวศั ยาเน๎นยํา้ คาํ หลัง แลว๎ กม๎ หัวใหเ๎ ขา กอํ นจะหมุนตัวเดิน
ออกไปจากหอ๎ งอยาํ งหงุดหงดิ

ผูช๎ าย กแ็ บบนี้ ทกุ คนล๎วนมองผ๎หู ญิงท่ีรปู กายภายนอกเปน็ อนั ดบั แรก สํวน
ภายในจติ ใจหรอื สมองจะเปน็ อยํางไร นัน่ เปน็ เรื่องรองลงมา.. นแ่ี หละนา๎ พวก
ผห๎ู ญิงสวยใสไร๎สมองจงึ มกั จะกลายเป็นขวญั ใจของหนุมํ ๆ สวํ นผูห๎ ญงิ ฉลาดก็ข้ึน
คานกนั ไป

ผช๎ู ายบ๎องตนื้ พวกนแ้ี หละ ที่อวศั ยาเกลียดท่ีสุด...นายลิปดาก็เปน็ หนงึ่ ในน้ัน
ด๎วย!

อวศั ยาเดนิ กระฟดั กระเฟยี ดอยํูในใจกลับมาทห่ี อ๎ งทาํ งาน ทนั ทีที่ผลกั เปดิ
ประตเู ข๎าไป เธอก็ต๎องชะงกั เมอื่ เห็นพริบพราวปลอํ ยมอื จากเม๎าส๑แล๎วสะด๎ุงพรวด
ขนึ้ จาก เก๎าอี้ทาํ งานของเธอ...!

อวศั ยาขมวดคิว้ จอ๎ งมองเดก็ สาวอยํางงงๆ ทเี่ ห็นเจ๎าหลอํ นมานง่ั ทาํ อะไร
กับคอมพวิ เตอร๑สวํ นตวั ของเธอ

พริบพราวนนั้ ยนื จอ๎ งอวัศยานิ่งๆ อยูสํ ักสองสามวนิ าที กอํ นที่เธอจะคอํ ยๆ
เผยยม้ิ กว๎างสดใสอนั เป็นปกติ...

‚พศี่ ยาเข๎ามาปบุ ปับตกใจหมดเลยคะํ ขอโทษนะคะทีถ่ อื วสิ าสะนงั่ รออยูํในน้ี
พอดีพรบิ นึกได๎วาํ ลมื เอาของใหพ๎ ี่ศยา‛

พริบพราวเดินเขา๎ มาใกลเ๎ ธอแล๎วย่ืนมอื มาแบตรงหน๎า เผยให๎เหน็ สรอ๎ ย
ขอ๎ มือเส๎นเล็กๆ ในมอื นน้ั

‚พี่ สาวพริบเปิดโรงงานทาํ เครอ่ื งประดบั คะํ พรบิ เลยเลอื กมาฝากให๎พๆี่ ท่ี
ออฟฟิศใสํกนั ถือเปน็ การโฆษณาร๎านของพ่สี าวไปดว๎ ย ถ๎าพศ่ี ยาชอบอยําลมื
อุดหนนุ นะคะ‛

อวัศยาจอ๎ งใบหน๎านัน้ เหมือนจะค๎นหา แตกํ ็ไมพํ บอะไรนอกเหนอื ไปจาก
รอยยิม้ กระจํางสดใสไมํมพี ิษมภี ยั

อวัศยาเอํยขอบใจเบาๆ แลว๎ รับสร๎อยเสน๎ เลก็ ๆ น้ันมาจากหญงิ สาวรุํนน๎อง

เมื่อ พรบิ พราวออกไปจากหอ๎ งทาํ งานของเธอแลว๎ อวัศยาก็หันขวบั ไปมองท่ี
เครอ่ื งคอมพวิ เตอร๑เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได๎ เธอโผพรวดเดียวไปถงึ หน๎าคอมพ๑ที่
พริบพราวเพง่ิ จะลุกจากไปเมื่อครํู แล๎วสํารวจดทู ห่ี น๎าจอ...

ไมมํ หี น๎าตาํ งขอ๎ ความการสนทนาของเธอกับปราณนตอ๑ ยูแํ ล๎ว...

อวศั ยาพยายามคดิ ทบทวน...กํอนจะลกุ ออกไปพบลิปดา เธอปดิ หน๎าตําง
ขอ๎ ความนั้นแล๎วหรอื ยงั ?

...หวังวําเธอจะเป็นคนปิดมนั เองกํอนลุกออกไป ไมใํ ชฝํ มี อื ของพริบพราว
ท่ีมาน่งั ใช๎คอมพวิ เตอร๑ของเธออยเํู ม่ือสักครํูน้ี...!

วัน เสาร๑ อวัศยาใชเ๎ วลาตลอดบําย จนกระทงั่ คา่ํ หมดไปกบั การต๎อนรับลูกค๎า
ตาํ งชาติ ดหู นุมํ นักธรุ กจิ ชาวเยอรมนั ทก่ี ําลังจะขยายกิจการเข๎ามาในเมอื งไทยคน
นัน้ จะ ถูกคอกับลปิ ดามากเปน็ พเิ ศษ จึงพลอยแสดงทีทําถกู ชะตากบั เธอดว๎ ย

อวศั ยาคดิ เชํนนน้ั แตดํ ลู ิปดาจะคิดในทางกลบั กนั ... เพราะเมื่อเดนิ ออกมา
จากห๎องอาหารในโรงแรมทีเ่ ป็นสถานท่ีนัดพบ ลปิ ดากห็ ันมาพูดยม้ิ ๆ...

‚ดูลูกค๎าของเรารายนี้จะถกู ชะตาคุณนะ ผมเลยพลอยได๎อานิสงค๑ไป
ด๎วย‛

อวัศยาทําหน๎าเหมอื นไมํเห็นดว๎ ย

‚ไมมํ ั้งคะ ดิฉันน่งั นิง่ แทบจะไมไํ ดพ๎ ูดอะไรเลย คุณลปิ ดามองตรงไหนวําเขา
ถกู ชะตาดฉิ ัน‛

‚ก็ตรงสายตาที่เขามองคุณไง...ไมเํ สียแรงท่เี ลือกกระโปรงชดุ น‛ี้

อวศั ยาขมวดค้ิว ทาํ ทาํ เหมอื นจะค๎อน ขณะทล่ี ิปดาหันมามองเธอตรงๆ ยก
น้ิวข้ึนลบู ปลายขางเขียวครึ้มไปมา แลว๎ ทาํ หน๎าครุํนคดิ ...

‚นีถ่ า๎ คุณเชื่อผม ยอมถอดแวํนออกตามท่ผี มบอก รับรองเขาตกลงเซ็น
สญั ญาให๎เราเป็นที่ปรึกษาทางการเงนิ ภายในวนั น้ีแนํๆ เลย‛

‚ถ๎าอยาํ งนนั้ คราวหลังคุณจ๎างนางงามหรือนางแบบมาพบลูกค๎ากบั คุณคง
จะงาํ ยกวาํ ม้ังคะ‛ วําแล๎วอวศั ยากก็ ๎าวฉบั ๆ นาํ ไปที่รถ โดยได๎ยนิ เสียงหัวเราะเบาๆ
ของเขาแววํ ตามหลงั มา

ถ๎า รู๎วาํ จะเปน็ อยํางน้ี เธอใสสํ ูทสีดําตวั เกงํ มากด็ ีหรอก.. แตํเพราะเม่ือวาน
เขาดักคอไวว๎ าํ เธอจะใสํสทู ตวั น้นั วันนเ้ี ธอจงึ ตง้ั ใจทําใหเ๎ ขาผดิ คาดด๎วยการค๎นชุด
แซคส้ันสฟี า้ ตดิ ระบายอํอน หวานจากซอกลึกสุดของตเ๎ู ส้ือผ๎าออกมาใสํ ชุดนเ้ี ธอ
เคยใสํครัง้ เดยี วตอนทค่ี ุณยาํ ของเธอบงั คบั ให๎ใสํไปงานแตํงงานของ ลกู สาวป้าเมื่อ
สองสามปกี ํอน จากนนั้ ยัดเข๎าต๎ูไมเํ คยขุดออกมาอีกเลยจนกระทงั่ วันน้ี

วินาที แรกทีอ่ วัศยาใสํชดุ นน้ั เดนิ ลงมายังห๎องโถงรับแขกของคอนโด ลปิ ดาที่
น่งั อํานหนังสอื พมิ พ๑รออยแูํ ลว๎ หันมาเห็นเขา๎ กผ็ วิ ปากหวอื เสียงนัน้ เรยี กคนทีน่ ั่งอยํู
ในบริเวณหันมามองเธอเป็นตาเดยี ว อวัศยาแทบจะหกลม๎ ขาขวดิ ดว๎ ยความขดั เขิน

ลปิ ดาเกบ็ หนงั สือพมิ พ๑ ลุกขน้ึ ยืนกอดอกเอยี งคอมองเธอพลางทําหน๎า
ครํุนคิดอยูสํ กั พกั แลว๎ คาํ แรกทเ่ี ขาพูดขน้ึ มาก็คอื ...

‘แวํนน่ีไมเํ ขา๎ กับการแตํงตัวของคุณเลย..’ เขาเคาะตรงขาแวํนของเธอเบาๆ
‘..ถอดออกไมไํ ดเ๎ หรอ’

อวศั ยาหันหนา๎ หนี คดิ หม่นั ไส๎ความเรอื่ งมากของอตี าเจา๎ นายคนน้ใี นใจ ดู
เถอะ ขนาดลงทุนขดุ กระโปรงหวานแหววมาใสแํ ลว๎ ยงั ไมพํ อใจ ดันมากะเกณฑใ๑ ห๎
ถอดแวํนอีก

‘ถ๎าจะให๎ถอด คุณต๎องหาไม๎เทา๎ หรอื ไมกํ ็สนุ ขั นําทางคนตาบอดใหฉ๎ ันตวั นึง
ลํะคํะ’

เม่อื เธอประชดไปเสียอยาํ งนนั้ ลปิ ดาจงึ หวั เราะแลว๎ ไมํไดพ๎ ูดอะไรอีก

จน เสรจ็ ธุระแล๎วนีแ่ หละ เขาจึงมาพดู ยํ้าเร่ืองแวนํ ของเธอใหห๎ งุดหงดิ ซาํ้ สอง
...เทาํ ทม่ี าทาํ งานวันเสาร๑ แบบไมํเอาโอทีนี่ก็บุญเทาํ ไหรํแล๎วเฮอะ!

อวศั ยาเดนิ มาหยุดทีร่ ถยุโรปสีดาํ คนั ใหญขํ องลปิ ดา ฝา่ ยนั้นเดินตามมาแลว๎
กดรโี มทปลดล็อค เธอจึงเปดิ ประตขู ึน้ ไปน่ัง ลิปดาขน้ึ ตามแลว๎ ออกรถเงยี บๆ

รถ วง่ิ ออกมาจากโรงแรมแหงํ น้ันไกลพอสมควร กย็ ังไมมํ ีใครในรถพดู อะไร...
ขณะทอี่ วศั ยากาํ ลงั จะนกึ ขอบคณุ สวรรค๑ที่ดลใจให๎ลิปดาไมํนึกอยากจะกวน
ประสาท ลูกน๎องอยํางเธออีกตอํ ไป หญงิ สาวก็เกิดเอะใจอะไรบางอยํางเสียกํอน

เธอ ยดื ตวั จากทาํ พิงพนกั ตามสบายมานง่ั ตวั ตรง มองออกไปยังรมิ สองฟาก
ถนนนอกรถอยํางแปลกใจ...กอํ นจะหันมาขมวดคิ้วงงๆ ใสคํ นทน่ี ่ังหลังพวงมาลยั ...

‚นี่ไมํใชทํ างกลบั คอนโดน่ีคะ‛

‚เพ่ิงหวั ค่ําเอง คณุ จะรบี กลบั ไปไหน‛ เขาพูดออกมาหน๎าตาเฉย ไมํได๎หนั มา
มองเธอดว๎ ยซ้ํา

‚แคํดฉิ นั อทุ ศิ เวลาคร่ึงวนั นี้มาทํางานให๎บรษิ ทั ยังไมํพออกี หรอื คะ‛

‚สําหรบั เร่ืองงาน...พอแลว๎ แตํท่ีผมจะพาคุณไปนี่ไมํถอื เป็นเร่ืองงาน ถือวํา
คุณไปเป็นเพอื่ นผมกแ็ ล๎วกัน‛

‚ไปไหนคะ?‛

เขาหันมามองเธอนดิ หนึง่ แลว๎ ย้ิม...

‚งานวันเกดิ พีช่ ายผม‛

‚งานวนั เกิดพช่ี ายคุณ?‛ อวศั ยาทวนคําเสียงสูงเหมอื นไมอํ ยากเชือ่ หู กํอนจะ
พยายามทําใจเย็น... ‚..คณุ ลปิ ดาคะ ดิฉันเหนอ่ื ยมากวันนี้ อยากกลับบ๎านแลว๎ ถา๎
คณุ จะไปธุระตํอ ปลํอยดฉิ นั ลงตรงป้ายรถเมลข๑ ๎างหนา๎ ก็ได‛๎

‚ไมํเอานํา ไปเป็นเพื่อนผมหนํอยสิ...ป่านนีแ้ ลว๎ จะใหผ๎ มมีเวลาไปชวนใครท่ี
ไหนอีก หรอื คณุ จะแล๎งน้ําใจ ปลํอยให๎ผมไปคนเดียว?‛

‚งานวันเกิดพช่ี ายคุณ ไปคนเดียวไมํไดเ๎ หรอคะ‛

‚ไมํ ใชพํ ชี่ ายแทๆ๎ เปน็ แคํลกู พ่ลี กู นอ๎ ง อกี อยําง ถึงเขาจะเป็นญาติผม แตํ
เพื่อนฝูงเขาผมไมํร๎จู กั สกั คน...เอานาํ แป๊บเดียวเทาํ นนั้ แหละ แวะเอาของขวัญไป
ใหแ๎ ลว๎ ก็กลับ วนั นี้ คุณอตุ สาํ ห๑แตํงตวั มาเสยี สวย ผมขอยมื ควงไปงานนิดเดียวเทํา
น้ันเอง‛

อวศั ยาค๎อน ดพู ดู เข๎า อยาํ งกบั เธอเปน็ สิ่งของหยิบยืมไปออกงานได๎งนั้ แหละ

หญิงสาวถอนใจเบาๆ ไมํร๎ูจะโต๎แยง๎ ยงั ไงอีก ยังไงเขากย็ ังถอื ไพเํ หนอื กวํา
ตรงที่เปน็ เจา๎ นายเธอนี่แหละ...

อีกอ ยาํ ง ทแี รกเธอตัง้ ใจจะรีบกลับบา๎ นไปออนไลนด๑ ักรอคยุ กับปราณนต๑
เสยี หนอํ ย แตํมาคิดอกี ที ตอนนีฝ้ ่ายน้นั คงจะอยํใู นงานแตํงงานแฟนเกําของเขา
เหมอื นกนั ... เพราะฉะนั้น ถงึ เธอจะกลับไปออนไลนค๑ ํา่ หนํอยก็คงไมเํ ป็นไร

ไมํ เกินสิบหา๎ นาทีถัดมา ลปิ ดาเลีย้ วรถเขา๎ มาในหมบํู ๎านจดั สรรไมํใหญโํ ตนกั
แตํบา๎ นแตลํ ะหลงั ทผี่ าํ นนั้นหรหู ราบาดใจ อวศั ยาจาํ ไดว๎ าํ เธอเคยเหน็ จากปา้ ย
โฆษณาวําราคาบา๎ นของที่น่ีเร่ิมตน๎ เพยี งแปด ล๎านบาทเทาํ นนั้ ... ไมแํ พงหรอก แคํ
ซอ้ื หอ๎ งราคายํอมเยาวส๑ ุดในคอนโดท่ีเธออยไูํ ด๎แปดหอ๎ งเทําน้ันเอง...!

ลปิ ดา เลยี้ วรถเขา๎ จอดหน๎ารวั้ บา๎ นหลังหน่งึ ตอํ ทา๎ ยรถราคาแพงท่ีจอดเรียง
แถวเปน็ ตับอยูํกอํ นแล๎ว...เขาหนั มาพยักหน๎าให๎ เธอเป็นการบอกวาํ มาถึงที่หมาย
จากนั้นเขาก็ลงจากรถเพื่อไปหยิบเอากลํองของขวัญทกี่ ระโปรงหลงั

เมอ่ื อวศั ยาก๎าวลงมาจากรถ เสยี งเพลงฝร่ังจงั หวะครกึ ครน้ื จากบรเิ วณงานก็
ดังมากระทบหู เธอมองผาํ นเขา๎ ไปด๎านใน...งานเล้ยี งถกู จัดขึน้ แบบบฟุ เฟต๑ในสนาม
หญา๎ กวา๎ งติด รมิ สระวาํ ยน้ํา มเี วทีเลก็ ๆ อยํูมมุ หนง่ึ ซ่ึงนกั ดนตรีกาํ ลงั เลํนเพลงสด
แขกเหรื่อกาํ ลังสนุกสนานกนั เต็มท่ี

‚เข๎าไปขา๎ งในกันเถอะ...‛ เสียงลปิ ดาดงั ข้ึนขา๎ งหู พอเธอหนั ไป ก็เห็นเขาเดนิ
นาํ ล่วิ ผาํ นประตรู วั้ ทเ่ี ปิดคา๎ งเอาไวเ๎ ข๎าไป อวศั ยาจงึ เดนิ ตามเขา๎ ไปบา๎ ง

เมอ่ื เข๎ามาข๎างใน อวศั ยาจงึ เพ่งิ ไดส๎ งั เกตเหน็ ชัดๆ วาํ แขกทุกคนในงาน
แตํงตวั กนั อยํางหรหู รา แม๎ไมํถึงกบั เปน็ ชุดราตรี แตํกเ็ รยี กได๎วาํ ขํมใหช๎ ุดกระโปรงสี
ฟา้ ของอวศั ยาจดื เจอื่ นไปซะสนทิ เธอรู๎สึกวาํ ตวั เองไมเํ หมาะกบั บรรยากาศของงาน
ปารต๑ เี้ ก๐ไก๐ริมสระวาํ ยนํ้านี้ โดยสน้ิ เชิง ไมํเขา๎ พวกกลมกลืนกบั บรรดาแขกเหรือ่ ของ

งาน และไมคํ คํู วรกับการเปน็ คูํควงออกงานของผ๎ูชายรํางสงู ในสทู ลาํ ลองสเี ทาทดี่ ดู ี
เปน็ บ๎าอยํางลปิ ดาดว๎ ยซ้ํา!

เมือ่ อวัศยาเดินตามลปิ ดาผาํ นเขา๎ มาในกลมํุ แขกเหร่อื ท่กี าํ ลงั สนกุ สนาน
ผ๎ูหญิงสวยเปรยี้ วคนหนึง่ ในชุดแซคสั้นสีชมพูกุหลาบโชว๑หลงั เปลอื ยเปลํา และ
เพ่อื นๆ ของเธอกลุํมใหญํหนั มามองอวัศยาดว๎ ยสายตาประเมินๆ จนเธอนกึ
อยากจะหนั หลังเดนิ กลับบา๎ นไปเดี๋ยวนั้นเลย

แตเํ หมือนลปิ ดาจะรูท๎ ัน เขาคว๎าหมับทต่ี น๎ แขนของเธอ เอยี งหน๎ากม๎ ลงมา
กระซิบ...

‚นนั่ ไง นายองศา พี่ชายผม‛

เขา พูดเรว็ ๆ แล๎วก็โบกมือให๎ผชู๎ ายคนหนึ่งท่ยี ืนถอื แกว๎ ไวน๑หนา๎ แดงอยูรํ มิ
สระวํายนํา้ ฝา่ ยนนั้ เมอ่ื หันมาเหน็ ลปิ ดา เขากย็ ้มิ กว๎างแล๎วสาวเทา๎ กา๎ วยาวๆ ตรง
เข๎ามา...

‚เฮ.๎ ..นายลปิ มาชา๎ จงั ‛

‚ไมมํ งั้ งานนายโตร๎ ุงํ อยูํแล๎วไมใํ ชํเหรอ‛ ลปิ ดาวาํ พลางยื่นกลอํ งของขวญั ให๎
พี่ชาย ฝา่ ยนัน้ หัวเราะแล๎วรับไป ย่นื ใหพ๎ นักงานทท่ี าํ หน๎าท่ีรบั ของขวญั เอาไปวาง
รวมกับกลํองของขวัญกองพะเนนิ เทินทกึ ท่ไี ดม๎ ากอํ นหนา๎ นี้ แล๎วสายตาของพช่ี าย
ของลิปดาก็เหลมํ าทอ่ี วศั ยายม้ิ ๆ..

‚แนะํ ควงใครมาเอํย...วนั น‛้ี

ลปิ ดาย้มิ กว๎าง...หันมามองอวศั ยาแวบหน่ึง แลว๎ ยักไหลํ...

‚อวัศยา ทาํ งานท่ีออฟฟิศฉนั เพ่ิงไปพบลกู คา๎ กันมา...อวัศยา น่ีองศา
ลกู พลี่ กู น๎องฉัน‛

อวัศยายม้ิ และโคง๎ ศีรษะใหอ๎ งศาเล็กน๎อย ฝ่ายน้ันก็เชํนกนั

‚นกึ วําสาวคนใหมซํ ะอกี ...ขอโทษนะครบั คุณอวศั ยา พอดีผมเหน็ นายลปิ ดา
มนั ควงสาวไมํเคยซ้ําหน๎า ปนี ีผ้ มแกล๎งขอมนั ไวว๎ ําให๎พา ’ตัวจรงิ ’ มาโชว๑ใหด๎ เู ป็น
บญุ ตาหนอํ ยเถอะ กเ็ ลยนกึ วํามนั จะใจอํอนยอมทาํ ตามท่ีขอ...‛

อวัศ ยายิ้มเฉยๆ ข๎อนเี้ ธอก็รู๎ดีอยูํ...กิตตศิ พั ทก๑ ารควงสาวไมซํ ํา้ หนา๎ ของ
ลปิ ดามันลอื กระฉํอนตง้ั แตปํ แี รกท่ีเธอเข๎ามาทาํ งานท่ีบริษัทเขาแล๎ว และคูคํ วงของ
เขาแตลํ ะคน ไมดํ าราก็นางแบบ ไมํนางแบบกไ็ ฮโซ...ไมนํ าํ แปลกหรอกทพี่ ช่ี ายของ
ลิปดาจะเผลอแสดงสายตาแปลกใจ ออกมานดิ ๆ ในตอนแรกท่ีหนั มาเหน็ เธอ ผซ๎ู ึ่ง
เทียบไมํได๎แมแ๎ ตเํ ศษเส้ียวเลบ็ ของผห๎ู ญิงแตํละคนทล่ี ปิ ดาเคยควง

‚ไมํตอ๎ งมาสนใจเรือ่ งของฉนั หรอก เอาเรื่องของนายดีกวาํ ...ไหนบอกจะ
แนะนาํ แฟนใหมใํ หฉ๎ นั รูจ๎ กั ไง‛ ลิปดาทาํ ทํามองหา องศาหวั เราะมที ที าํ ขัดเขนิ
เล็กน๎อย แลว๎ หนั กลบั ไปทางทเ่ี ขาเพง่ิ เดนิ จากมา พลางกวักมือเรียกใครบางคน...

‚รุ๎ง...มาทางนหี้ นอํ ยสจิ ะ๏ ‛

ผ๎ูหญงิ คนทีเ่ ดินแทรกกลมุํ คนออกมาน้ันดดู กี วํายายผ๎ูหญิงชดุ เปลอื ยหลังท่ี
เหลํอวัศ ยาเมอื่ ครํเู สยี อีก เธออยํใู นชดุ เกาะอกสีขาวท้งิ ตัวพริว้ ยาวลงมาถึงเหนอื

เขํา โชว๑นอํ งเรยี วยาวนํามอง ดวงหน๎าน้ันเมือ่ เผยยมิ้ แล๎วหวานฉ่ํา ดวงตาคมเปน็
ประกายอยํภู ายในกรอบดวงตาเรียวยาว

อวศั ยากระพรบิ ตามองอยํางทงึ่ อยํูในใจ สํวนลปิ ดาไมํได๎แสดงทีทาํ อะไร
ออกมา เขาเพียงแตทํ ักทายเธอยิ้มๆ เมือ่ พีช่ ายของเขาเอํยแนะนาํ ...

‚สวสั ดคี รบั คุณรุง๎ ...ไดเ๎ จอกนั สกั ที ได๎ยนิ แตชํ อื่ มานาน‛

‚เหมือน กนั คํะคุณลปิ ดา คณุ องศาพูดถึงคณุ บํอยเสียจนร๎ุงคดิ อยากเจอตัว
จรงิ หลายครัง้ อยากขอคําปรกึ ษาวําทาํ ยงั ไงถึงจะประสบความสําเรจ็ ตง้ั แตํอายุ
สามสิบกวําได‛๎

ลิปดาย้ิมๆ สํวนองศาโอบเอวแฟนสาวแลว๎ ทําทาํ โอดครวญ...

‚โธํ...เร่ืองนี้ถามผมก็ได๎ ลมื แลว๎ เหรอ ผมเองกก็ รรมการผจู๎ ดั การบรษิ ทั เอนจิ
เนียรง่ิ นะจ๏ะ‛

‚ขี้อจิ ฉา‛ ลิปดาพดู ข้ึนมาลอยๆ เรียกเสยี งหัวเราะจากรุ๎งลดาและอาการขบ
เขยี้ วเคี้ยวฟนั จากพช่ี าย

‚ดูทาํ จะถูกคอกนั เชยี ว...ง้ันคุยกนั ไปกํอนนะ เด๋ียวฉนั ไปรบั แขกกํอน...‛
องศาวาํ แลว๎ หนั ไปมองทางประตู เห็นแขกอีกกลุมํ ใหญกํ าํ ลงั ทยอยเดนิ เข๎ามาใน
งาน

แตํ แล๎วใครคนหนึ่งที่เดินตามหลงั กลุมํ นน้ั เขา๎ มากท็ าํ ใหอ๎ งศาชะงกั นิดหนงึ่
เขาขมวดควิ้ เพํงมองเหมือนไมํแนใํ จ กํอนที่อดึ ใจถดั มา รอยย้ิมเหมือนพออกพอใจ
อะไรบางอยํางจะปรากฎขึน้ ท่ีรมิ ฝีปาก...

‚แขกสาํ คัญของฉนั มาแล๎ว...เดย๋ี วจะพามาแนะนําใหร๎ ๎จู ัก‛ องศาหนั มายกั ค้ิว
อยาํ งมเี ลศนัยกับลิปดาทหี นงึ่ กอํ นจะเดนิ แยกไป

อวศั ยาอดแปลกใจไมํได๎เมื่อเห็นร๎งุ ลดามองตามไปทางทอ่ี งศาจ๎องอยเูํ มอื่ ครูํ
อยาํ ง สงสยั แล๎วทันใดน้นั หญิงสาวก็ชะงกั ตวั แข็ง คิ้วเรียวสวยนั้นขมวดชิดเข๎าหา
กันโดยไมํรต๎ู วั ดวงหน๎าหวานกลับขาวซดี เธอเม๎มปากสนทิ แล๎วทําทํา
กระสบั กระสาํ ย... อวัศยามองอาการน้นั ของรุ๎งลดาอยํางแปลกใจ

และอาการแปลกๆ ของรุง๎ ลดากไ็ มพํ ๎นสายตาชํางสังเกตของลิปดาไปได๎
เชนํ กนั

‚คณุ ร๎งุ ไมํสบายหรือเปลาํ ครบั ‛

‚อะ...เปลาํ คะํ ...ร๎ุงไมํไดเ๎ ป็นอะไร‛

อวศั ยามองรุง๎ ลดาแลว๎ หันมองตามไปทางท่อี งศาเพง่ิ เดนิ ไป คราวนีเ้ ปน็ เธอ
บา๎ ง..ที่ตอ๎ งตะลึง...

ตอน นีอ้ งศากาํ ลงั เดนิ กลบั มาทางน้ี ส่งิ ท่ีทําให๎อวศั ยาเหมือนไมเํ ช่ือสายตา
ตวั เองกค็ ือ ผูช๎ ายรํางสูงท่ีเดินมาด๎วยกนั กับองศา...กค็ อื ปราณนต!๑

อวัศยาหันขวบั ไปมองลปิ ดาที่ยืนอยํขู า๎ งๆ หนา๎ ตาตื่น เขามองตอบมางงๆ

จะดว๎ ยอารามตกใจหรอื ต้ังตวั ไมํทันอยํางไรก็ไมแํ นํใจ อวศั ยารีบหมุนตวั หัน
หลงั ทันที...

‚ไปห๎องนํ้านะคะ!‛ เธอพดู รัวๆ แลว๎ กา๎ วฉับๆ ไปในทศิ ทางตรงขา๎ มกับที่
ปราณนต๑เดินเขา๎ มาทันที ทั้งๆ ท่ีไมํรูด๎ ว๎ ยซ้ําวาํ ห๎องนํา้ อยูํทางน้ันหรือเปลํา เธอไมํ
สนใจด๎วยวาํ ลิปดากบั รง๎ุ ลดาจะกาํ ลงั มองตามเธอมาอยาํ งงงๆ

ความ จริงอวศั ยากไ็ มคํ อํ ยเข๎าใจตวั เองเหมือนกันวําทําไมต๎องหลบ อาจเป็น
เพราะมนั กระทนั หันเกินไปทีจ่ ะเผชญิ หน๎ากับปราณนตใ๑ นขณะทเี่ ธอยังไมํ ได๎ตั้งตัว
เธออยํใู นชดุ สดุ เชยยา่ํ แยํไมเํ ข๎ากบั งาน แถมยังมากบั ลิปดาอีกตาํ งหาก...

ใชํ เธอไมํอยากให๎เขาเห็นเลยวาํ เธอมางานน้ีกับลิปดา...เธอไมรํ ว๎ู าํ เขาจะคิด
ยงั ไง คิดไปในทางเดยี วกบั ทอี่ งศาคดิ ในทีแรกหรือเปลาํ เธอจงึ ตัดสินใจแก๎ปัญหา
เฉพาะหน๎าด๎วยการเดนิ หนมี ากอํ น

เมื่อ เข๎ามาปดิ ประตขู งั ตัวเองไวใ๎ นหอ๎ งนํ้าไดส๎ ําเร็จแลว๎ อวศั ยากถ็ ามเงา
สะทอ๎ นของตัวเองจากกระจกเหนอื อํางลา๎ งมือด๎วยคําถามตํอไป น่นั ก็คอื ...
ปราณนตม๑ าทน่ี ่ีได๎ไง? ความจรงิ ตอนนี้เขานําจะอยูํในงานแตํงงานของแฟนเกําเขา
นน่ี า...

แล๎วภาพสหี นา๎ ซีดๆ ของรง๎ุ ลดาก็ปรากฏขน้ึ ในสมอง...

สมองของอวัศยาทํางานอยํางฉบั ไวดังเชนํ ทกุ ครงั้ ...และแลว๎ เธอก็
ปะติดปะตํอเรอ่ื งราวได๎

การ ทร่ี งุ๎ ลดามีสีหน๎าตกใจเมอื่ เหน็ ปราณนต๑ มนั บงํ บอกแลว๎ ไมใํ ชํหรือวาํ
ระหวาํ งสองคนนน้ี าํ จะมีอะไรท่ีลับลมคมในตอํ กัน...เป็นไปได๎หรอื เปลําวาํ ร๎งุ ลดา
นเี่ องคือแฟนเกาํ ของปราณนต๑ แตไํ หนปราณนตบ๑ อกวําคนื นี้แฟนเกาํ ของเขาจะ
แตงํ งาน?

เปน็ ไปได๎หรือเปลาํ วาํ ปราณนตเ๑ ขา๎ ใจผิดและคิดไปเอง!

ปราณนต๑เข๎าใจวาํ งานนี้เปน็ งานแตํงงานของ รุ๎งลดา กบั แฟนใหมํของเธอ ซงึ่
กค็ อื องศา แตํที่แท๎มนั เปน็ เพียงแคงํ านวนั เกิดเทาํ นั้น!

อวศั ยาร๎สู กึ สงสารปราณนตข๑ ้ึนมาจับใจ...เพราะความทยี่ ังทําใจไมไํ ด๎ จึงทาํ
ให๎เขาเขา๎ ใจเร่อื งราวบดิ เบอื นคดิ ไปเองวําสองคนน้ันจะแตงํ งานกนั ...และ เมอื่
เหตกุ ารณก๑ ลบั ตาลปตั รแบบนี้ แทนท่ปี ราณนตจ๑ ะได๎ตัดใจจากร๎งุ ลดา เขาอาจจะ
กลับมคี วามหวงั ข้ึนมาอกี คร้งั แลว๎ เมอื่ ไหรํเขาจะทาํ ใจได๎...

อวศั ยารู๎สึกปวดหัวใจแปลบๆ...ตราบใดทป่ี ราณนต๑ยงั ตดั ใจไมไํ ด๎ ตวั เธอเอง
ก็ยงั คงต๎องเป็น ‘คณุ แอบรกั ’ ทไ่ี รต๎ ัวตนตํอไป...

เธอแอบรกั เขา ในขณะทีเ่ ขาเองกย็ งั มีความรกั ตํอคนอน่ื แอบซํอนอยูใํ นใจ...
มนั รา๎ วรานไมใํ ชํเลนํ

อวศั ยาถอนหายใจเบาๆ ดว๎ ยความร๎ูสกึ หนักหนํวง กอํ นจะกดนา้ํ ในโถ
สุขภัณฑท๑ ิ้งไปเปลําๆ แลว๎ เปดิ ประตูหอ๎ งนาํ้ ออกมา

‚คณุ นี่ใจรา๎ ยจงั พอเห็นลกู นอ๎ งเดนิ เขา๎ มาแทนทีจ่ ะรอทกั ทายซะหนํอย ดัน
เดนิ หนมี าได‛๎

เสียง หา๎ วๆ กวนประสาททีล่ อยลมมาทาํ เอาอวัศยาชะงัก หนั ไปมองทางตน๎
เสียง เหน็ รํางสูงๆ ของลปิ ดายืนพิงเคานเ๑ ตอรเ๑ ครอื่ งดม่ื ที่ถัดจากหนา๎ หอ๎ งนาํ้ ไป
หนํอย ในเขามือถือแก๎วเบียร๑เย็นเฉยี บจนข้นึ เปน็ ฝา้

‚ลกู นอ๎ งอะไรคะ?‛ อวศั ยาตหี นา๎ ตาย ทําไมํรไ๎ู มํช้ี

‚อ๎าว คณุ ไมเํ ห็นหรอกเหรอ‛ ลิปดาทาํ เป็นเลกิ คิว้ เหมอื นแปลกใจ แตอํ วศั ยา
รทู๎ นั วาํ เขาแกล๎งทําไปงั้นเอง ‚...ปราณนตน๑ ะํ ‛

‚ปราณนต๑มาทาํ อะไรทนี่ ่ีคะ‛ อวศั ยาถามอยาํ งอยากรูค๎ าํ ตอบจรงิ ๆ

‚เขาเปน็ แขกขององศา...ผมก็เพิ่งรเู๎ หมอื นกันนะวาํ ปราณนต๑เคยทํางานอยํู
กบั นายองศามากํอน กอํ นท่ีจะมาทาํ งานกับเรา‛

‚แลว๎ คุณรงุ๎ กท็ าํ งานที่นัน่ ด๎วยใชไํ หมคะ‛ อวัศยาถามรัวเรว็

ลิปดาพยกั หน๎า

คราวนอี้ วัศยากา๎ วยาวๆ เขา๎ มาหยุดตรงหน๎าเขา เงยหน๎าข้ึนจ๎องหน๎านน้ั
เหมือนจะคาดคน้ั

‚คุณลปิ ดาคะ พชี่ ายคณุ จะแตํงงานเรว็ ๆ น้หี รอื เปลาํ ?‛

ลปิ ดาเลกิ คว้ิ กับคําถามนั้น กอํ นจะสํายหน๎า...

‚นายองศานํะเหรอ ชาติน้ีมนั จะแตํงหรือเปลําก็ไมรํ ‛๎ู

‚หมายความวาํ ไงคะ?‛

‚ถึงนายองศามันจะคบผูห๎ ญงิ เปน็ ตวั เปน็ ตนจรงิ จังกวาํ ผม แตํลกึ ๆ แลว๎ เราก็
เหมอื นกันนนั่ แหละ รักอสิ ระ ไมํชอบผูกมดั ‛ เขายกั ไหลํ

‚ถ๎าง้นั พชี่ ายคณุ ก็ไมํควรแยงํ แฟนคนอ่ืนมาเลย!‚ อวัศยาหลดุ ปาก

ลปิ ดาหร่ีตามองเธอ ทาํ หนา๎ เหมอื นสงสัยในคําพดู แตดํ วงตานัน้ เป็น
ประกายเจ๎าเลหํ ย๑ ากจะคาดเดาวําเขาคดิ อะไรอยูํ

‚เอ...พูดแบบนี้ ร๎อู ะไรดีๆ มาเหรอ‛

‚เปลํา‛ อวัศยาตอบปดั ๆ ‚...แคํสงสารแฟนพคี่ ณุ เธอจะรู๎หรอื เปลําวําพ่ีคณุ
ไมํเคยคดิ จรงิ จงั ถงึ ข้ันแตํงงาน‛

ลปิ ดาหวั เราะหึๆ

‚ไมํ แนํนะ ทผี่ มพูดกล็ ว๎ นเป็นสงิ่ ทีค่ าดเดาเอาจากประวัติของมนั เทําน้นั บาง
ทคี ราวนม้ี ันอาจไมํเหมอื นทกุ ครงั้ กไ็ ด๎ การทจ่ี ะแตงํ หรอื ไมํแตํง มนั ก็ขน้ึ อยูํกบั วาํ
ผูห๎ ญงิ คนน้ันเป็นท่สี ุดของชีวติ มันหรอื ยงั และทาํ ให๎มนั อยากแตงํ ได๎หรือเปลาํ ‛

‚นาํ สงสารผ๎หู ญงิ ท่ีตอ๎ งพยายามอยาํ งมากทสี่ ุด เพ่ือให๎พี่ชายคุณอยาก
แตํงงานดว๎ ย‛ อวศั ยาจอ๎ งหน๎าเขา หางเสียงขึน้ จมกู อยํางหงุดหงดิ

‚ไมํ แนํอีกน่นั แหละ บางทกี ารไมํทําอะไรเลยของผห๎ู ญงิ คนหนึง่ อาจทาํ ให๎
ผช๎ู ายคนหนึ่งอยากรวํ มชีวติ กับเธอมากทีส่ ุดก็ได๎ อนั นม้ี นั แลว๎ แตสํ ถานการณ‛๑

อวศั ยามองหน๎าเจ๎านายเธอที่กําลงั ยม้ิ มาอยํางยวนๆ ดว๎ ยความหงุดหงิด แตํ
เขาทาํ ไมํรไ๎ู มํชี้ ยกั ไหลํ...

‚ไป...กลับเขา๎ ไปในงานกนั เถอะ ไปใหน๎ ายองศาเห็นหน๎าอกี แป๊บเดยี ว จะได๎
หมดเรื่องซะที อยากรีบกลับบ๎านไมใํ ชเํ หรอ‛ เขาถามย้ิมๆ แล๎วเดินนําออกไปด๎าน
นอกตวั บา๎ น

ตอน น้ขี ๎างนอกเรมิ่ ครึกครน้ื กนั ยงิ่ กวําเกํา คนหลายคอํู อกไปเต๎นรําตามเพลง
ฝรั่งจังหวะสนุกสนานอยํตู รงบรเิ วณรมิ สระวํายนา้ํ ท่กี น้ั ไว๎เปน็ ฟลอร๑เต๎นรํา

อวศั ยาตั้งสติ ปั้นหนา๎ เครงํ อยํางหวั หน๎าสาวเตรียมตัวประจนั หนา๎ ปราณนต๑
เต็มที่ แตํเม่ือเดนิ ใกล๎เขา๎ ไประยะหนงึ่ ลิปดาก็เอียงหน๎าลงมาพูดเบาๆ...

‚อ๎อ...ลืมบอกไป ปราณนตเ๑ ขาไมํได๎มาคนเดยี วหรอกนะ...เขาควงสาวมา
ด๎วย!‛

อวศั ยาสะดดุ พน้ื เซไปทันที ลิปดาย่ืนมอื ออกมาคว๎าต๎นแขนไวไ๎ ด๎รวดเร็วราว
กบั คาดไวแ๎ ล๎ววําเธอตอ๎ งสะดดุ ...เพราะคําพดู เขา!!

งานวันเกดิ

หญิง สาวราํ งเล็กคนน้นั ดูโดดเดํนไมแํ พ๎แขกไฮโซคนอน่ื ๆ เธออยใํู นชดุ
เปลือยไหลํสฟี า้ อํอน...สเี ดยี วกบั ชดุ ของอวศั ยา แตเํ ทยี บกันไมํไดเ๎ ลยในความ
หรูหรา...เธอแตํงหน๎าทําผมไมํมากนกั แตดํ ูดี บํงบอกถงึ การเข๎าสงั คมมาอยาํ งจัด
เจน ตรงข๎ามกบั อวศั ยาที่ดูเหมือนสาวบ๎านนอกออกงานยังไงยังงน้ั

ย่ิงเธอคนน้ันยืนเคียงกบั ผช๎ู ายรํางสงู หนา๎ ตาดอี ยํางปราณนต๑ ย่งิ ทาํ ให๎ทง้ั คูํ
ตกเปน็ เป้าสายตาของบรรดาแขกเหรือ่ ในงานหลายๆ คน

โดย เฉพาะอาการท่ีหญิงสาวเงยหน๎าข้ึนไปพดู อะไรบางอยําง และชายหนํุม
กม๎ หนา๎ ลงมาฟงั อยํางสนอกสนใจนั้น ทําให๎อวัศยารู๎สกึ ปวดใจลกึ ๆ ด๎วยความคดิ
ท่วี าํ ถ๎าคนที่ยนื ตรงทขี่ องผห๎ู ญงิ คนนั้นเปน็ ตวั เธอเอง...ภาพนน้ั คงไมนํ ํามองขนาด
นี้ และสายตาทผ่ี ูค๎ นมองมาก็คงจะแตกตาํ งออกไป

เธอต๎องยอมรบั วาํ ...เธอไมํมีอะไรทเี่ ขา๎ กนั และคคํู วรกับปราณนต๑เลย!

ขณะที่ พริบพราว ผห๎ู ญงิ ชดุ สฟี า้ อํอนทีย่ ืนเคยี งขา๎ งปราณนต๑คนน้นั มที กุ
อยาํ งที่เธอไมมํ !ี

อวัศ ยาพยายามขมํ ความร๎ูสึกย่ําแยํนัน้ ให๎กลบั หายลงไปในสํวนลึกทส่ี ดุ ของ
หัวใจ กเ็ ธอเองไมใํ ชํเหรอทแ่ี นะนาํ ปราณนต๑วาํ ใหช๎ วนเพื่อนผห๎ู ญิงสกั คนมาดว๎ ย
แลว๎ จะแปลกอะไรถ๎าปราณนต๑เลอื กชวนพรบิ พราว...

‚เป็นอะไรไป...ทําไมหยุดเดนิ ?‛

อวัศยาสะดงุ๎ เม่อื มือของลปิ ดาตบที่หลังเธอเบาๆ คล๎ายจะเรยี กเตือน...

‚เปลาํ คํะ‛ อวศั ยาไดส๎ ติ รบี สูดหายใจลึกๆ แล๎วเดินเชิดหน๎าตรงเข๎าไป โดย
มลี ิปดาเดนิ เคียงไปดว๎ ยทํวงทาํ สบายอารมณ๑

เม่อื สายตาเธอสบกับปราณนต๑ เขาก็มีอาการคล๎ายจะแปลกใจไมํนอ๎ ย
เชํนกันที่เห็นเธอ...เดนิ มากับลปิ ดา

‚พีศ่ ยา...‛ เขาทักเธองงๆ ขณะทพ่ี ริบพราวทีเ่ พงิ่ หนั มาเหน็ เผยยมิ้ กว๎างแลว๎
ยกมือไหวท๎ ักทายเธออยาํ ง ออํ นน๎อมกวําปกติ...อวศั ยารับไหว๎เงยี บๆ ร๎ูสึกเหมอื น
ตวั เองถกู ตอกยา้ํ วาํ แกยํ งั ไงไมํรู๎

‚พ่ี ศยามางานน้ดี ว๎ ยเหรอคะ โลกกลมจงั เลยคํะวันน้ี เม่ือก้พี อร๎ูวําเจ๎านาย
เกําของพ่ณี นต๑เปน็ พช่ี ายของคุณลิปดากแ็ ปลกใจอยํู แลว๎ แตํยิ่งเห็นพ่ีศยามากบั
คุณลิปดาย่ิงแปลกใจใหญ‛ํ

‚พเ่ี พ่ิงไปพบลูกคา๎ กับคุณลปิ ดามาเมื่อตอนบําย‛ อวศั ยารีบพดู แอบเหลือบ
ไปมองปราณนตน๑ ดิ หน่งึ แลว๎ กพ็ บวาํ ตาของเขาจับมาทเ่ี ธออยูกํ อํ นแลว๎ เขาทําสี
หนา๎ ลงั เลเหมอื นอยากจะพดู อะไร แตํก็ไมไํ ด๎พูด...

‚ไมํออกไปขยบั แขง๎ ขยบั ขาบ๎างเหรอ‛ ลิปดาเอยํ ถามขน้ึ พรบิ พราวยนํ จมูก
หัวเราะเบาๆ หนั ไปมองปราณนต๑...

‚น่ีพรบิ กําลังพยายามชวนพ่ีณนตอ๑ ยํูเหมอื นกนั แหละคะํ ‛

‚งนั้ เราไปพรอ๎ มกนั หมดเลยแลว๎ กัน...ไป อวัศยา‛ ลิปดาหันมาพยกั หน๎า
ชวนอวศั ยาอยํางไมมํ ปี ี่มขี ลํยุ ขณะท่ีพรบิ พราวรบี คว๎าแขนปราณนต๑...

‚ไปนะคะ คุณลิปดาชวนแล๎ว พณี่ นตห๑ า๎ มอิดออด‛ เธอพูดอยํางนํารกั แลว๎
ลากปราณนต๑ออกไปยังฟลอรเ๑ ตน๎ ราํ ได๎สาํ เรจ็

ด๎านอวัศยาเยบ็ เทา๎ ติดกบั พืน้ ทันที...ไมสํ นใจมือของลปิ ดาทม่ี ารุนหลงั เธออยูํ
ยกิ ๆ

‚ไหนบอกจะกลับบา๎ นไงคะคณุ ลปิ ดา‛ อวศั ยาหนั ไปโวย

‚กน็ ่ไี ง รีบๆ กิน รีบๆ เต๎น ทําเป็นสนุกเข๎ามากๆ เวลาลากลบั จะได๎ไมํนาํ
เกลียด เร็วเขา๎ สิ นผ่ี มทําเพอื่ คณุ นะ‛ เขาพูดแปลกๆ กํอนจะเข็นอวัศยาออกไป
กลางฟลอรจ๑ นได๎

ลปิ ดา ขยับตวั อยกูํ ลางฟลอว๑อยํางคลํองแคลํว สวํ นอวัศยายนื นิง่ เหมอื น
ทํอนไม๎ ขยบั มากท่ีสุดคือปลายเทา๎ ทก่ี ระดกิ เคาะกบั พน้ื ตามจงั หวะเพลง อ๎อ...จะมี
บา๎ งท่ีขยับตัวมากหนอํ ยกต็ อนท่ีโดนคนอืน่ เตน๎ มาชนน่ันแหละ

‚นค่ี ณุ ...เตน๎ สคิ รบั ยนื เฉยๆ เกะกะคนอืน่ เคา๎ ‛ ลิปดากม๎ ลงมากระซบิ อวัศ
ยาหนา๎ แดงอยาํ งอึดอัด

‚ก็บอกแล๎ววาํ ไมอํ ยากเต๎น‛ เธอวาํ แลว๎ ทาํ ทาํ จะเดนิ กลบั ไป แตํลิปดาเหนย่ี ว
แขนเสอ้ื เธอไว๎กอํ น

‚เดี๋ยวสิคณุ รีบกลับออกไปแลว๎ จะเสียใจนะ‛

อวัศยาขมวดคว้ิ มองเขางงๆ ลิปดาย้มิ ๆ แลว๎ ยักค้วิ อยํางมีเลศนยั

นาที น้ัน เสยี งเพลงเปล่ียนจงั หวะจากครกึ คร้ืนมาเปน็ สโลว๑เนบิ ช๎า เรยี กเสียง
ปรบมือถูกอกถกู ใจของนกั เต๎นบนฟลอร๑ท่ีเริ่มเปล่ยี นเปน็ เกาะกอดกัน เป็นคํูๆ สํวน
พวกทีเ่ ต๎นอยาํ งสนกุ สดุ เหวี่ยงอยํเู ป็นกลมํุ กท็ ําเสียงในคออยาํ งเคอื งๆ กอํ นจะเดนิ
ออกจากฟลอร๑ไป

คํขู องปราณนตก๑ บั พริบพราวก็เปล่ยี นเป็นเกาะมอื กนั โยกช๎าๆ ตามจงั หวะ
เพลง ลปิ ดาเองดงึ เอวอวัศยาร้งั เธอเข๎ามาชิด

‚เต๎นไมเํ ปน็ ! เดยี๋ วก็เหยียบเท๎าคณุ ทะลุหรอกคํะ‛ อวัศยากดั ฟนั กระซิบขูํ แตํ
ลปิ ดาเพยี งหวั เราะเบาๆ รั้งเธอเฉยี ดเขา๎ ไปทางคูํของปราณนต๑ และกอํ นท่ีอวศั ยาจะ
ได๎ตัง้ ตัว ลิปดากผ็ ลักราํ งเธอเขา๎ ไปปะทะปราณนตเ๑ บาๆ สํวนตัวเองจับมือพรบิ
พราวดงึ แยกออกมาจากคํขู องเจ๎าหลํอน...

‚ปราณนต๑ ฝากสอนหวั หนา๎ คุณเตน๎ ราํ หนํอย น่เี หยียบเท๎าผมจนแทบจะพรนุ
แลว๎ ...‛ ลิปดาบอกปราณนต๑หนา๎ ตาเฉย แลว๎ หันมาย้มิ ให๎พรบิ พราวทตี่ อนนเี้ ขา
ประคองไวใ๎ นออ๎ มแขน พร๎อมบอกวาํ ...

‚...เต๎นกับคณุ เท๎าผมคงปลอดภัยกวํา‛

พรบิ พราวหวั เราะเขินๆ แลว๎ ลปิ ดากด็ ึงพริบพราวขยับหํางออกไป

ท้ิงใหป๎ ราณนตก๑ ับอวัศยายืนมองกนั อยาํ งอึดอัด อวศั ยากาํ ลงั จะตดั สินใจ
เดินออกจากฟลอร๑ไปอยูทํ เี ดียว แตปํ ราณนต๑เอํยขึน้ เสยี กอํ น...

‚ขออนญุ าตนะครบั พศ่ี ยา...‛ วําแล๎วเขาก็แตะมือประคองเอวของเธออยําง
สุภาพ แตํสมั ผัสแผวํ เบานนั้ กลบั ทําใหห๎ ัวใจของอวศั ยากระตุกอยํางแรง กระแส
เลอื ดร๎อนๆ แลํนวาบไปทัว่ ตวั โดยเฉพาะบนใบหนา๎ ...

ปราณนต๑ แบมืออกี ข๎างมาตรงหนา๎ เธอ อวัศยาคํอยๆ วางมอื เธอลงไปในอ๎ุง
มืออบอนุํ นั้น แล๎วมอื เธอก็โดนกระชบั เอาไวแ๎ ผํวเบา อวัศยารสู๎ ึกเหมือนลมหายใจ
จะขาดห๎วงไปเสยี เด๋ยี วน้นั

‚ขยบั ตามผมนะครบั ...‛ เขาเคลอ่ื นตวั ชา๎ ๆ อวัศยาขยับตาม แตํก๎มหน๎ามอง
ปลายเทา๎ ตัวเองอยํางระแวดระวงั กลวั จะเหยยี บเท๎าเขาเขา๎ ให๎จรงิ ๆ เหมือนที่นาย
ลิปดาใสรํ ๎ายเอาไว๎

‚เงยหน๎าขน้ึ มาเถอะครบั ...ไมํต๎องกลัววําจะเหยยี บเท๎าผมหรอก‛ เสยี งของ
ปราณนต๑ดงั อยเํู หนอื ศีรษะ

อวศั ยาจงึ เงยหนา๎ ขึ้น และเมือ่ เธอสบตากบั เขา กเ็ ห็นแววตามรี อยกังวล
บางอยาํ งของปราณนตก๑ ําลงั จอ๎ งมองเธออยูํ...เขาทําทํา อาํ้ อง้ึ กอํ นทจี่ ะโพลงํ
ออกมาในทส่ี ดุ ...

‚พี่ศยาครบั ...ผมวาํ จะหาโอกาสพูดกับพห่ี ลายครัง้ แล๎ว คือวํา...เรือ่ งผมกับ
พรบิ ...ในลานจอดรถรา๎ นอาหารวันนน้ั ....‛

‚คณุ ไมํตอ๎ งบอกฉันกไ็ ด‛๎ อวัศยาบอกเรยี บๆ ใชํ..ปราณนตไ๑ มตํ อ๎ งอธิบายกับ
เธอกไ็ ด๎ เพราะเธอเข๎าใจหมดแลว๎ เม่อื คราวท่แี ปลงราํ งเปน็ คณุ แอบรกั แลว๎ คุยกับ
เขาทาง เอ็มเอสเอน็

แตํปราณนตเ๑ ข๎าใจความหมายของอวัศยาไปอกี อยําง เขาทาํ ทําร๎อนใจ...

‚ผมกบั พรบิ ไมํไดท๎ ําอะไรนะครับ...‛

‚ความจริงคณุ จะทาํ อะไรนอกเวลาแลว๎ มนั ก็เป็นเรือ่ งสวํ นตัว ฉนั ไมํเก่ยี ว...‛
อวศั ยาไมเํ ข๎าใจเหมือนกนั วาํ ทําไมถึงชอบทาํ น้าํ เสียงเยน็ ชาเกนิ กวําความต้ังใจซะ
ทุกที

‚แตถํ ๎าพี่ศยาเขา๎ ใจผดิ ...พรบิ เขากจ็ ะเสียหายไปดว๎ ย ลําพงั ผมเองไมเํ ทําไหร‛ํ

อวศั ยาชะงัก...เงยหน๎าขึน้ มองปราณนตอ๑ ยาํ งคาดไมํถงึ

ท่ี แท๎ทไี่ มํสบายใจ เป็นเพราะเขาหวํ งช่อื เสียงของเดก็ คนนั้นหรอกหรอื ...
ไมไํ ดก๎ ลัววาํ เธอจะเข๎า ใจเขาผดิ ไมไํ ด๎สนใจวาํ เธอจะเขา๎ ใจเขาอยาํ งไร

อวศั ยากัดริมฝีปากดา๎ นในจนเจ็บ...ลมื ไป..เธอเองไมไํ ด๎มคี วามสาํ คญั ตอํ
ปราณนต๑ สวํ นคุณแอบรกั กไ็ มมํ ีตวั ตน... ถ๎าหากวันหนง่ึ ทป่ี ราณนตต๑ ดั ใจจากคนรกั
เกาํ ของเขาได๎ คนทีเ่ ขาจะหันไปหาควรจะเป็นคนท่ีคคํู วรเหมาะสมในทกุ ด๎าน อยําง
เด็กคนนัน้ ไมํใชหํ รือ...

‚พ่ี ศยาครับ...คืนนนั้ มนั เปน็ อบุ ัติเหตุจริงๆ เสื้อผมเป้ือน พริบเขาเลยหาเสื้อ
ใหเ๎ ปลีย่ น พอดีเกดิ อบุ ัตเิ หตุ รถเขาไหลเกือบไปชนคนั อืน่ ทจี่ อดอยูํ พริบเขากาํ ลัง
ตกใจ ผมก็เลยปลอบ...โอย๏ !‛

ปราณนต๑ สะดุง๎ เม่ือส๎นสูงของอวัศยาเหยียบลงบนหลังเทา๎ เขาอยํางจังและ
อยาํ งแรง อวศั ยาพยายามปลอบตวั เองวําท่จี รงิ แลว๎ เธอไมํได๎จงใจเหยียบเทา๎ เขา
เธอรบี ผละออกหาํ ง...

‚ขอโทษ...‛

‚ไมเํ ปน็ ไรครบั ‛ ปราณนตย๑ ิ้มเหยๆ

จงั หวะนัน้ ลปิ ดาโฉบเขา๎ มาใกลอ๎ กี ครั้ง เขาเลกิ ค้ิวมองอวศั ยากบั ปราณนต๑
สลบั กันย้มิ ๆ...

‚โดนเข๎าแล๎วไหมลํะ...มา ผมขอคูํเตน๎ คนื นะ จะจดั การเอง‛ ลิปดาทาํ ทาํ เขํน
เขยี้ วให๎อวัศยา กอํ นจะคืนพริบพราวไปให๎ปราณนต๑ แลว๎ ดึงอวัศยามาหา...

‚ฉันไมเํ ต๎นแล๎ว จะกลับบ๎าน‛ อวศั ยาจอ๎ งหน๎าเขา แตํลปิ ดามองมาดว๎ ย
ดวงตาเหมือนขบขันอะไรบางอยําง...

‚แคปํ รับความเข๎าใจกับลกู น๎องนีม่ นั ยากนกั เหรอคณุ ‛

อวัศยาเงยหน๎าขวับข้นึ มองเขาทันที ในดวงตาสีเขม๎ คูนํ น้ั มันสะท๎อนแสงไฟ
อยาํ งเจ๎าเลหํ ๑...

‚ทําไมดฉิ นั ต๎องปรบั ความเข๎าใจกับปราณนต๑คะ‛ อวศั ยาทาํ เปน็ ไมํรไ๎ู มชํ ี้

‚น่ันสิ...เร่อื งของพวกคณุ ผมจะไปรูไ๎ ด๎ไง‛ เขาตหี นา๎ ตาย แตเํ ม่ือเห็นดวงตา
คาดคน้ั ของอวศั ยา เขากเ็ อํยข้นึ ลอยๆ...

‚ก็เกํงแตํตหี น๎ายักษแ๑ บบนแ้ี หละน๎า...ผชู๎ ายคนไหนมันจะกลา๎ แหยมกับคุณ‛
‚คุณลิปดา...!‛
‚ไป...กลับกันเถอะ อยากกลับแลว๎ ไมใํ ชํเหรอ‛

วาํ แลว๎ เขากเ็ ดนิ ออกไปจากฟลอร๑กํอนอยาํ งหน๎าตาเฉย...อวัศยามองตาม
รํางสงู ๆ ของเจ๎านายจอมกวนนนั้ ไปอยาํ งพูดไมํออกบอกไมถํ กู

เขา พาเธอไปแลกคใํู หเ๎ ต๎นกบั ปราณนต๑เหมอื นจงใจ พูดจาเปน็ นยั ๆ เหมือน
รูท๎ นั เธอในอะไรบางอยาํ ง แตํพอคาดค้ันเข๎ากเ็ ดนิ หนไี ปเฉยๆ เสียอยํางน้ัน...!

ผู๎ชายคนน้ีเปน็ ยงั ไงกันนะ!

หลงั จากลิปดาและอวัศยาออกจากงานเลย้ี งไปไมนํ านนกั ปราณนตก๑ บั พรบิ พราว
กจ็ ะกลบั บ๎าง ขณะที่ปราณนตเ๑ ข๎าไปเอยํ ลากับองศา ก็สายตาของร๎ุงลดาที่ยนื อยูํ
ใกลๆ๎ เหลือบมองมาที่เขาอยาํ งอดึ อัด...

ปราณนตเ๑ มนิ หน๎าหนี พยายามไมมํ องเธอ...
เขา บอกไมถํ กู วาํ หัวใจร๎สู กึ อยํางไร เม่อื มาถงึ งานแล๎วพบวํา มนั ไมํใชงํ าน
แตํงงานอยาํ งที่เข๎าใจแตํแรก หากแตํเปน็ เพยี งงานเล้ยี งฉลองวันเกดิ ขององศา
เทําน้ัน

เขาไมํอยากจะคดิ ในแงํร๎ายเลยวาํ ...ในผบั วันน้นั เจ๎านายเกําของเขา
พยายามพดู กาํ กวมให๎เขาเข๎าใจผดิ วาํ งานนเ้ี ป็นงานแตํงงาน

เมือ่ เดนิ ออกมาจากบริเวณงาน พริบพราวกห็ ันมาพูดยม้ิ ๆ...

‚ไหน พีณ่ นต๑บอกวําจะชวนพรบิ มางานแตํงงานไงคะ ไหงกลายเปน็ งาน
วันเกดิ ไปได๎ พริบเลยแตํงตัวมาซะเตม็ ยศ โชคดที ง่ี านเคา๎ หรู ก็เลยไมํดูเวอํ ร๑เทําไหร‛ํ

ปราณนตย๑ ้มิ ฝดื เฝ่ือน...

‚ความจรงิ พ่กี ็เข๎าใจวํามันเปน็ งานแตํงงานเหมือนกัน ขอโทษนะที่ทาํ ให๎
เข๎าใจผิด‛

‚ไมเํ ป็นไรหรอกคะํ แตํเมอื่ การแตงํ งานเป็นแคํการเขา๎ ใจผิดแบบน้ี มันทําให๎
พ่ีณนตร๑ ๎ูสกึ ดขี นึ้ บา๎ งหรือเปลําคะ?‛

ปราณนตห๑ นั ขวบั ไปมองพริบพราวอยาํ งประหลาดใจ พรบิ พราวหัวเราะเบาๆ
...

‚พณ่ี นตก๑ ับแฟนเจ๎าภาพไมใํ ชํแคอํ ดีตเพื่อนรํวมงานกันใชํไหมคะ‛

‚พริบ?!‛ ปราณนต๑อ้งึ ...นอกจากคุณแอบรักแล๎ว เขาไมํเคยบอกใครเลยใน
ความจริงขอ๎ น!้ี

พรบิ พราวยม้ิ เฉย...

‚ถงึ วนั นีจ้ ะยังไมใํ ชงํ านแตงํ งานของเคา๎ สองคน...แตมํ นั กค็ งตอ๎ งใชํเขา๎ สกั วัน
พณ่ี นต๑ยังมเี วลาทําใจนะคะ...และถ๎าวนั นั้นมาถึงแล๎ว พณี่ นตอ๑ ยากจะชวนพรบิ มา
เป็นเพื่อนอีก พรบิ ก็ยนิ ดีคะํ ‛

พรบิ พราววําแล๎วหันมาย้มิ หวานเปน็ ประกายใหก๎ ับเขา กอํ นจะเดินนาํ ไปท่ี
รถ ท้งิ ใหป๎ ราณนตย๑ นื อึ้งอยอูํ ยํางนน้ั อกี อึดใจใหญํ...

เขา ไมเํ ขา๎ ใจตวั เองเหมือนกนั วํา...ในตอนนนั้ ทําไมเขาจงึ ไมถํ ามออกไป
ตรงๆ วาํ เธอคือคณุ แอบรักของเขาหรือเปลาํ แทนทจ่ี ะทําอยํางท่ีทํา คือแคํเดินตาม
เธอขึ้นรถและขบั ออกไป ไมํพดู ไมํถามอะไรอกี จนกระท่ังสํงเธอท่หี น๎าบา๎ น...

และไมคํ ิดเลยวํา ความปากหนักในวันนจี้ ะทาํ ให๎เรอื่ งราวในวันขา๎ งหนา๎ ยํงุ
เหยิงเกนิ กวําท่ีใครจะคาดคิด!

หลงั จากกลับบา๎ นมาเปิดคอมพิวเตอร๑ออนไลนร๑ ออยนํู านเกอื บช่ัวโมงแล๎วไมํ
ปรากฎวํา ใครท่เี ธอรออยจํู ะออนไลนเ๑ ข๎ามา เธอก็คิดวําคืนน้เี ธอคงจะรอเกอ๎ เสีย
แล๎ว ความจริงเธอกไ็ มเํ คยเจอเขาตอนกลางคนื มากอํ นเหมือนกัน...

แตํขณะท่หี ญิงสาวกําลงั จะ sign out ออกจากระบบ หัวใจเธอกเ็ ตน๎ แรง เม่ือ
มสี ัญญาณบอกวาํ มีคนออนไลน๑เข๎ามา และเขาคอื คนทเี่ ธอรออยํูจริงๆ...

แอบรัก says: คนื นี้เป็นยงั ไงบ๎างคะ

ปราณนต๑ says: สงั หรณใ๑ จวําถา๎ ออนไลน๑แล๎วจะต๎องเจอคุณ ผมกเ็ ลยเขา๎ มา
J

แอบรัก says: ไมไํ ดต๎ ง้ั ใจจะเข๎ามาคยุ กับคนอนื่ ๆ อยํแู ลว๎ หรอกเหรอ

ปราณนต๑ says: ผมไมไํ ด๎มีเพ่อื นคุยในลสิ ตเ๑ ยอะแยะเหมือนคุณนคี่ รบั ผมมี
คนคยุ ด๎วยอยูํไมํกี่คน

แอบรัก says: คืนนี้ ฉนั เข๎ามารอคณุ อยเํู หมือนกนั

ปราณนต๑ says: แปลวําเราใจตรงกนั เลย

แอบรัก says: ฉนั มารอถามผลคะํ ...งานแตํงงานของแฟนเกาํ คณุ เป็นยังไง
บา๎ ง

ปราณนต๑ says: คณุ ...ยังตอ๎ งถามผมอีกเหรอครับ?

แอบรัก says: ถา๎ คุณไมอํ ยากบอกก็ไมเํ ป็นไร

ปราณนต๑ says: เปลํา ครับ...ไมใํ ชํอยาํ งน้ัน ผมแคหํ มายความวํา คนอยาํ ง
คุณแอบรักมักจะร๎ูเรอ่ื งของผมโดยทผ่ี มไมตํ ๎องบอกเสมอ คราวนคี้ ณุ ไมรํ ูห๎ รือครับวาํ
เกิดอะไรขึน้

แอบรัก says: ฉันรสู๎ ึกวําวนั น้ีคณุ เลนํ เอาเถิดเจา๎ ลํอกับฉนั ยังไงก็ไมรํ ู๎

ปราณนต๑ says: 555...เปลาํ เลยครับ วาํ แตคํ ณุ ไมํรูจ๎ รงิ ๆ หรอื

แอบรัก says: ฉันบอกไดแ๎ ควํ าํ วนั น้ดี ูคุณอารมณ๑ดีกวาํ ทฉ่ี นั คาดไว๎
เพราะฉะนั้นอะไรท่คี ณุ ไปเจอมาคงไมํแยํเหมือนทีค่ ดิ ไว๎ใชไํ หมคะ

ปราณนต๑ says: ครับ...ตกลงวําผมเขา๎ ใจผิดไปเอง แฟนเกาํ ผมเค๎ายังไมํได๎
แตํงงาน วันนเ้ี ปน็ แคงํ านวันเกดิ ของแฟนใหมเํ คา๎ เทํานั้นเอง

แอบรัก says: คุณก็ปลอํ ยไกํตัวเบอ๎ เริม่ เลยสิ

ปราณนต๑ says: ไมํ เทาํ ไหรํครบั ผมแกลง๎ ทาํ เปน็ วํารูอ๎ ยํแู ลว๎ วาํ เปน็ งานวนั
เกิด แยหํ นํอยตรงท่ีของขวญั ทผี่ มเอาไปดนั เปน็ ปลอกหมอนและผ๎าปูทนี่ อนสําหรบั
คํู แตํงงานนํะสิครับ

แอบรกั says: 555...วาํ แตํ อะไรทําให๎คณุ เข๎าใจผิดไปถึงขัน้ นนั้ ได๎

ปราณนต๑ says: ผมไมอํ ยากคิดเลยวาํ มคี นเจตนาทําใหผ๎ มเขา๎ ใจผิด

แอบรัก says: แฟนเกําคณุ ?

ปราณนต๑ says: แฟน ใหมํของเธอตาํ งหากครับ หมอนเี่ ป็นเจ๎านายเกําของ
ผมเอง วันทเ่ี ค๎าชวนผมไปงาน เคา๎ พดู กํากวม ไมํบอกวํางานอะไร แถมยงั พูดถึง
การด๑ เชญิ อีก ผมกค็ ดิ ไปวาํ เปน็ งานแตงํ เทาํ นั้นเอง ใครจะไปรว๎ู ําหมอดนั พมิ พก๑ าร๑ด
เชญิ ไปงานวนั เกดิ ของตัวเองแจกด๎วย

แอบรกั says: แหม...งานหรูๆ พิมพ๑การ๑ดเชญิ คงไมํแปลกหรอกคะํ

ปราณนต๑ says: เอ...ผมวาํ ผมยงั ไมํไดบ๎ อกเลยวาํ งานเค๎าหรู ทาํ ไมคุณรู๎...

แอบรกั says: น่ีจะจับผดิ กันเหรอคะ...ไหนคณุ บอกเองวําฉันมักจะรอู๎ ะไร
โดยท่ีคุณไมํตอ๎ งบอก อยาํ แปลกใจเลยคะํ

ปราณนต๑ says: ครับ...ผมยอมแพ๎

แอบรกั says: แล๎วพอพบวํามันไมํใชงํ านแตํงงานอยํางที่คุณคาด คณุ ร๎สู ึก
ยงั ไงคะ?

ปราณนต๑ says: สารภาพนะครบั ...เหมือนยกภเู ขาออกจากอก

แอบรกั says: L หมายความวํา คณุ มคี วามหวังขนึ้ มาอีกเหรอ

ปราณนต๑ says: เปลาํ ครบั ผมแคํกาํ ลงั กลัวๆ อยํวู าํ ถ๎าผมเห็นเค๎าในชดุ
แตํงงาน ผมจะทนไดไ๎ หม แตํพอร๎ูวําไมํต๎องเห็น กเ็ ลยโลงํ ใจ

แอบรกั says: แล๎วคณุ กย็ ังตดั ใจจากเขาไมํได๎ตอํ ไป

ปราณนต๑ says: อยาํ งนอ๎ ย เม่ือเขายงั ไมํแตํงงาน ผมก็ยงั มเี วลาทําใจ กอํ น
ถึงวันทเ่ี คา๎ จะแตงํ จริงๆ ตาํ งหาก

แอบรกั says: การตดั ใจจากผูห๎ ญงิ คนนึงท่ที ิ้งคุณไปหาเจา๎ นายของคุณ มนั
ยากเย็นนักหรอื คะ?

ปราณนต๑ says: คุณไมํเข๎าใจหรอกครบั ...การตดั ใจมันไมเํ หมอื นตัดเชือกนะ
ครบั ไมใํ ชํวาํ นึกอยากตัดก็ตัดปุบปบั แลว๎ กข็ าด จบกนั

แอบรัก says: ทาํ ไม ฉันจะไมเํ ขา๎ ใจคะ...ฉันเขา๎ ใจวาํ คุณเปน็ คนจริงจังกับ
ความสัมพนั ธ๑ ฉนั ชอบตรงทีค่ ุณเปน็ คนรักเดยี วใจเดียว แตทํ ี่พดู กแ็ คํอยากให๎คณุ
เผอ่ื ใจ ฉนั ไมอํ ยากเห็นคุณเจบ็ ตอํ ไปอีกแล๎ว

ปราณนต๑ says: คนอยาํ งผมทําใหค๎ ุณเปน็ หวํ งไดถ๎ ึงขนาดนั้นเลยหรอื ครบั
แอบรัก says: ถา๎ ฉนั ไมเํ ปน็ หวํ ง...ฉนั จะเสยี เวลามาพูดเรอ่ื งนก้ี บั คุณทาํ ไม
ปราณนต๑ says: ช่ืนใจจังครับ
แอบรัก says: ฮึ...
ปราณนต๑ says: คณุ สมั ภาษณ๑ผมมาเยอะแยะ ขอผมถามเรอื่ งของคุณบ๎างสิ
แอบรกั says: เร่อื งอะไรคะ
ปราณนต๑ says: เรื่องเดียวกบั ที่คุณถามผมมายืดยาว
แอบรัก says: ?
ปราณนต๑ says: เรอ่ื งความรกั ของคุณไงครับ...คณุ แอบรักเคยอกหักหรอื
เปลาํ ?
แอบรัก says: ยังไมเํ คยคะํ ...แตกํ าํ ลังจะเคยเรว็ ๆ น้ี
ปราณนต๑ says: ทําไมละํ ครบั

แอบรกั says: ฉันไปแอบรกั คนอยคูํ นนึงคะํ แตเํ ขายงั ตัดใจจากคนรักเกํา
ไมไํ ด๎

ปราณนต๑ says: โอ...

แอบรัก says: ที นีร้ ๎สู กึ วาํ การรอคอยมันเจ็บปวดจงั โดยเฉพาะอยํางย่งิ เม่ือ
ฉนั ไมรํ ู๎เลยวาํ ถึงวนั ที่เขาตดั ใจจากคนรักเกาํ ได๎ แล๎ว คนทเ่ี ขาจะมองจะเปน็ ฉนั หรอื
เปลํา

ปราณนต๑ says: ขอผมให๎คําปรกึ ษาคุณบ๎างจะไดไ๎ หมครับ

แอบรัก says: เชิญคํะ

ปราณนต๑ says: ผม วาํ ถ๎าคณุ คอยให๎กําลงั ใจเขา เหมอื นทีค่ ุณทาํ มาตลอด
อีกไมนํ านเขานําจะทําใจได๎ และถา๎ ถึงวันน้นั เขากลบั มองข๎ามคณุ ไป ไอ๎หมอน่นั คง
โงเํ ตม็ ที...

แอบรัก says: แตํอะไรมนั ก็เกิดข้นึ ได๎ไมํใชเํ หรอคะ

ปราณนต๑ says: ถา๎ เขาทม่ึ ขนาดนนั้ เขาคงไมํมีคําควรใหค๎ ุณตอ๎ งสนใจตอํ ไป
แลว๎ ลํะครับ

แอบรัก says: ขอบคณุ นะคะสําหรบั คําแนะนํา

ปราณนต๑ says: ผมก็เปน็ หํวงคุณเหมอื นกนั น่ี

แอบรัก says: ถึงจะเป็นการพูดเพือ่ ใหฉ๎ ันดใี จ ก็ขอบคุณคะํ

ปราณนต๑ says: เป็นงั้นไป
แอบรกั says: ฝันดนี ะคะ
ปราณนต๑ says: คณุ คดิ จะบอกผมบ๎างหรอื เปลาํ ครับ วําคณุ คอื ใคร
แอบรัก says: J
ปราณนต๑ says: โอเคครบั ...ผมจะรอจนกวาํ คุณคิดจะบอก

รักในสายหมอก

From: [email protected]

To: [email protected]

Subject: สวสั ดี

แปลก ใจไหมปราณนต๑ ท่วี นั นแ้ี ทนท่ีจะออนไลน๑คยุ กนั ฉนั กลับเขยี น
อีเมลลม๑ าถึงคุณแทน.. คือยงั งี้คะํ ฉันลองมานึกๆ ทบทวนดแู ลว๎ ระยะหลายสปั ดาห๑
หลงั ๆ นี้ เราคยุ กนั ไมเํ คยตา่ํ กวําครงึ่ ช่ัวโมงเลย ฉันชกั จะติดแชตจนเสยี งานเสยี การ
ซะแล๎ว...

ดว๎ ยเหตุผลท่วี าํ มา ฉันเลยใชว๎ ิธีเขียนอีเมลล๑ถึงคณุ ดีกวาํ

ตอน ฉันเขยี นน่กี ค็ าํ่ แลว๎ ฉนั นง่ั อยใํู นรา๎ นกาแฟใกล๎ๆ บรษิ ัทลกู ค๎า...ทแี รกพอ
เสรจ็ งานแล๎วก็ต้งั ใจจะรีบกลบั บ๎าน แตเํ ดินออกมาไดแ๎ ปบ๊ เดยี ว ฝนก็เทโครมลงมา
แบบไมํมสี ัญญาณบอกลํวงหนา๎ ทั้งๆ ทีต่ อนนีก้ ไ็ มํใชํหนา๎ ฝนซกั หนํอย ฉันก็เลย
ตดั สินใจแวะหลบฝนทีร่ ๎านกาแฟแลว๎ เอาโนต๎ บุ๎คขึ้นมานั่งเขียนอีเมลล๑

วันนี้ ฉนั เหนือ่ ยมาก ลูกคา๎ ทเ่ี จอกแ็ สนจะเอาแตํใจ ซกั ไซถ๎ ามโนนํ ถามน่ี
เหมือนไมไํ ว๎ใจกันเลย แถมใชค๎ ําถามลองภูมติ ลอดเวลา ทําเอาฉันนึกอยากจะชก
ปากเขา๎ ใหห๎ น๎าคะมําไปบ๎างรูแ๎ ลว๎ รูร๎ อด แตํจาํ เปน็ ต๎องขมํ อารมณ๑ไว๎ เพราะยงั เตือน

ตวั เองวาํ ฉันไมํใชเํ จา๎ ของบริษัทเอง...ถา๎ เป็นของฉนั นะํ เหรอ...ฮมึ่ ...ลูกคา๎ คนไหน
เกเรนกั ฉนั จะอดั ให๎นํวมแลว๎ เหยียบซ้าํ แบบไมํกลัวขาดรายไดเ๎ ลยลํะ...

คุณลํะคะ...วนั นง้ี านเป็นยังไงบ๎าง เหน่อื ยเหมอื นฉันหรอื เปลาํ ...
หวงั วาํ คงไมเํ หนื่อยจนไมมํ ีแรงตอบเมลลฉ๑ นั ใชไํ หม?
/ฉันเอง

From: [email protected]
To: [email protected]
Subject: รอเก๎อ

คุณ แอบรักครับ คณุ ใจร๎ายมาก...คณุ ปลอํ ยให๎ผมออนไลนร๑ อเก๎อทั้งวัน
เลย แล๎วพอตกดึกก็สํงอเี มลลม๑ าฉบับเดยี ว กวาํ ผมจะเห็นเข๎ากต็ อนเชา๎ ผมเขา๎ ใจ
ครบั วาํ คุณงานยํงุ แตํความจรงิ คณุ ออนไลนม๑ าแคทํ กั ทายผมนดิ หนํอยก็ได๎นนี่ า ผม
สญั ญาวาํ จะไมรํ ัง้ คณุ ใหต๎ ๎องคุยนานจนเสียเวลาเสียงานเสียการหรอกครบั

แตํ เอาลํะครับ ถา๎ คณุ ยนื ยันวําไมมํ ีเวลาออนไลน๑จรงิ ๆ ในชํวงน้ี ผมกจ็ ะ
ยอมรับโดยดษุ ณี เราสงํ อีเมลล๑คยุ กันก็ไดค๎ รบั แตํผมจะออนไลน๑รออยํู ถา๎ คณุ วาํ ง
เมอื่ ไหรํ เข๎ามาคุยกันนะครับ

ผม อาํ นประโยคทา๎ ยๆ ของคณุ แล๎วขนลุก...ไมอํ ยากจนิ ตนาการเลยวาํ
ลูกคา๎ ของคุณจะอกสัน่ ขวัญแขวนแคํ ไหนถา๎ มาอํานเจอเข๎าแลว๎ ร๎ูวาํ คณุ กโ็ หดไมใํ ชํ
เลํน...ผมสญั ญาครบั ถา๎ หากมโี อกาสเป็นลูกค๎าคุณวนั ไหน จะไมทํ าํ ตวั เกเรให๎คณุ
คดิ จะชกปากแลว๎ เหยียบซํ้าแนๆํ ...

สวํ น ตัวผมเองก็งานยุํงเล็กนอ๎ ยครบั วนั น้ีตลาดหุ๎นผันผวน ขาํ วด๎านลบ
เกี่ยวกบั บรษิ ัทหน่ึงทําเอาห๎ุนเขารํวงระนาว ลูกคา๎ ผมถือหุน๎ ตวั นกี้ ันอยํูไมนํ อ๎ ย ก็พา
กันโทรมาสัง่ เทขายกันยกใหญํ เลนํ เอาผมหวั ป่ันไปเหมือนกัน ..แตํยังไงก็คดิ วําผม
โชคดีกวําคุณหนอํ ยนึงตรงท่วี าํ ไมตํ ๎องออกไปตากฝนนอก ออฟฟิศเหมอื นกับคณุ
นะครับ

แตถํ งึ ตอํ ใหเ๎ หนอ่ื ยจนสายตัวแทบขาดยังไง ผมกย็ ังตอ๎ งสงวนแรงไว๎ตอบ
เมลล๑คณุ อยแํู ลว๎ ละํ ครบั ...

คนื นี้ กวําคุณจะได๎อาํ นเมลล๑ผม คณุ กค็ งกลับถึงบา๎ นเรยี บร๎อยแล๎ว...วํา
แตํ เมื่อก้คี ณุ สระผมหรือเปลําครับ ถ๎าเปลาํ ...ผมแนะนาํ ใหค๎ ณุ รีบไปอาบนํ้าสระผม
อกี รอบ เพราะคณุ ตากฝนมา ฝนหลงฤดูแบบนี้ ระวงั จะเป็นหวดั เอานะครบั ...

ตอน นี้ฝนซาไปแลว๎ แตํคนื น้ีดูทําจะตกหนักอีกรอบ ฟังจากเสยี งฟ้ายงั
คํารามครนื ๆ อยเํู ป็นระยะ...หวังวําคณุ คงไมกํ ลัวเสยี งฟา้ ร๎องใชํไหมครบั

ฝนั ดีครบั / ปราณนต๑

From: [email protected]

To: [email protected]

Subject: ฝน...

ขอบ คุณมากนะคะที่เปน็ หํวง...(ถึงแม๎วําจะไมไํ ด๎พดู ออกมาตรงๆ) ทัง้
เร่ืองกลัวฉันเปน็ หวดั และก็ทีก่ ลวั ฉนั จะนอนไมหํ ลบั เพราะเสียงฟ้าร๎อง...

สาํ หรบั เรอ่ื งแรกทค่ี ุณเตือนนน้ั ฉันอาบนํา้ สระผมเรยี บรอ๎ ยคํะ เพราะ
กลวั เป็นหวัดอยํูเหมือนกนั สํวนเรอ่ื งท่ีสองก็ยิ่งหายหํวงไดเ๎ ลย...เพราะฉันหายกลวั
ฝนตกฟ้ารอ๎ งมานาน แลว๎ ...

สารภาพ วํา เมือ่ กํอนฉันเคยเกลียดและกลวั เสยี งฟ้ารอ๎ งฟา้ ผาํ เอามากๆ
แตมํ าวันหนงึ่ กห็ ายกลวั เป็นปลดิ ท้ิง... พูดแลว๎ จะหาวําคุย ตอนนฉ้ี นั ยังเกดิ หลงรกั
มันเขา๎ ให๎เสียอีกดว๎ ยนะคุณ ทกุ วนั นยี้ งั นอนฟังเสียงฟา้ คาํ รามได๎อยาํ งสบายใจ...
ทุกอยํางมนั เปน็ เพราะความ ทรงจาํ ดๆี เรอ่ื งหน่ึงในวนั ฝนตกเมอ่ื หลายเดอื นกอํ น...
วันท่ีฉนั เจอคนท่ฉี ันแอบรักอยํู ตอนน้ี...

เดย๋ี วน้ฝี นตกทีไรก็คิดถึงใครคนน้ัน แลว๎ ก็เหตกุ ารณ๑วันนน้ั ทกุ ที ทําใหน๎ อน
หลับฝนั ดไี ปโดยปริยาย

คณุ ลํะ...ร๎ูสึกยังไงกบั ฝน หวงั วําตอนนี้คงไมไํ ดน๎ อนอดุ หกู ันเสยี งฟา้ ผาํ
อยูหํ รอกนะ

ปล.อ๎อ... เกอื บลืมไป ฉันตอ๎ งขอแก๎ตวั สกั หนํอยเร่ืองที่คณุ วาํ ฉนั ใจร๎าย
ไมยํ อมออนไลน๑คุยกบั คณุ ...ฉันตํางหากทจี่ ะตอ๎ งโทษคุณ กค็ ณุ ไมํใชเํ หรอทท่ี ําให๎

ฉันกลายราํ งเปน็ มนุษยอ๑ ินเตอร๑เน็ทอยูแํ บบน้ี ถึงตดั ใจไมํออนไลน๑เขา๎ เอ็มเอสเอน็ ได๎
แตไํ อน๎ ิสัยท่ีวาํ งเมอื่ ไหรเํ ป็นต๎องเขยี นอีเมลล๑น่เี หน็ ทีจะแก๎ยากซะแลว๎ ละํ คํะ...

นี่ไมํใชเํ พราะคุณเหรอไง คณุ ปราณนต๑

From: [email protected]

To: [email protected]

Subject: แปลกใจจังครบั

ผม อํานอีเมลล๑คุณแลว๎ แปลกใจมากเลยวาํ ...ผ๎ชู าย (คนท่คี ุณแอบรกั
อยํู) คนนนั้ ...สามารถรกั ษาอาการเกลยี ดกลัวฝนของคณุ ได๎ยังไงครับ สงสัยหมอน่ี
คงจะต๎องเป็นจิตแพทย๑หรือไมกํ ็นักจติ วทิ ยาตวั ยงแนๆํ วาํ งๆ ขอยืมตัวมาชวํ ยรกั ษา
อาการกลัวนํ้าของผมบ๎างไดไ๎ หมครับ...

อ๏ะ คณุ อยํางเพงิ่ หัวเราะ ผมไมไํ ด๎เปน็ โรคกลวั นํ้าแบบพิษสนุ ัขบ๎าอยาํ งที่
คุณคิดหรอกนะ ผมวํายน้ําในสระไดส๎ บายครบั แตรํ ส๎ู ึกไมํดีเลยถ๎าหากต๎องลงไปอยํู
ในสถานที่ประเภท ‘คืบกท็ ะเล ศอกก็ทะเล’

สวํ น เร่ืองฝน ผมชอบวันฝนตกอยแํู ล๎วครับ ผมชอบนอนฟังเสียงฝน
กระทบหลงั คาตอนดึกๆ มันเพลินดี แถมยงั เย็นแบบธรรมชาติ ไมตํ อ๎ งเปดิ แอร๑ให๎
เปลอื งไฟอกี เพราะฉะน้นั เรียกไดว๎ าํ ฤดูฝนเปน็ ชํวงเวลาสุดโปรดของผมชวํ งหนึ่ง
เลยทีเดียวครบั

ปล. ไมใํ ชคํ ุณฝ่ายเดียวนคี่ รบั ทตี่ ดิ อินเตอรเ๑ นท็ ...ผมเองกย็ อมรบั วํา
เด๋ยี วนี้ ชักจะกลายเป็นมนษุ ยอ๑ อนไลนเ๑ ข๎าใหเ๎ สยี แลว๎ เหมือนกนั เพ่ือนผมมันยงั
ขยนั แวะมาแซวบํอยๆ วําวํางทีไรเป็นตอ๎ งออนไลน๑ทุกที มันยังสงสยั ดว๎ ยซํา้ วาํ ผมริ
จะหลอกเด็กทางเอ็มเอสเอน็ หรอื เปลาํ ผมเลยเบดิ้ ศีรษะมนั ไปทีนงึ แลว๎ ตอบวาํ ...ถา๎
จะมใี ครทีถ่ กู หลอก ก็คงจะเปน็ ผมเองมากกวาํ ...เห็นดว๎ ยไหมครับ คุณแอบรกั ? 

From: [email protected]

To: [email protected]

Subject: รา๎ ยกาจ

คุณ นรี่ ๎ายจรงิ ๆ เลย.. ในสายตาคณุ ตัวเองคงเป็นลกู แกะหรอื ไมํก็หนนู ๎อย
หมวกแดง สวํ นฉนั ก็คงเป็นหมาปา่ ยุคดจิ ิตอลที่ปลอมตัวมาในคราบคณุ ยายใจดี
เพ่ือหวังมา หลอกลวงคุณผํานทางเอม็ เอสเอน็ สินะ...

ระวังตวั ไว๎ให๎ดีเถอะคะํ ฉนั อาจจะร๎ายกวาํ ทีค่ ุณคิดกไ็ ด๎ สกั วนั อาจจะหลอก
นดั คุณมาเจอ แล๎วกจ็ ับกินตับซะเลย

ไมํ ปฏิเสธหรอกคะํ วาํ การคยุ กันแบบไมํเห็นหน๎าคําตา มันกเ็ หมอื นใสํ
หน๎ากากเขา๎ หากันดีๆ นเ่ี อง ใครอยากจะหลอกอะไรใครกท็ าํ ได๎ทัง้ น้นั จะพดู ความ
จรงิ หรือยกเมฆข้นึ มาท้งั หมดก็ไมํมีกฎกติกาอะไรจะมาตรวจสอบได๎ ฉันพูดอยาํ งน้ี
ถูกไหมคะ...เพราะฉะนน้ั คุณกต็ ๎องใช๎วจิ ารณญาณหนํอยแลว๎ กนั อายุก็ปาเข๎าไป
ตง้ั เยอะ เลยสบิ แปดมาตงั้ หลายปแี ลว๎ ไมํใชํหรอื คะ...