แอบรักออนไลน์ by ร่มแก้ว

......................

เปร้ยี ง !

เสียงฟา้ ผาํ โครมใหญํดงั ข้ึนเหมอื นจะระเบิดแก๎วหู ! ราว กับวาํ สายฟ้าฟาดลง
ไมํใกลไ๎ มํไกลน้เี อง ตามมาดว๎ ยเสียงบึมก๎องกังวาน เหมอื นกับอะไรบางอยํางระเบดิ
และเสียงกระจกแตกเปรื่อง กํอนท่ีไฟฟ้าทง้ั หมดในห๎องจะดบั พรบึ ลง พรอ๎ มดว๎ ย
คอมพิวเตอร๑ทุกเครอ่ื งในห๎องน้ัน!

‚วา๏ ยยย‛

ผ๎ูหญิง หลายคนในหอ๎ งร๎องอุทานอยาํ งตกใจ ลุกพรวดขน้ึ วิง่ กรกู นั ไปยงั
ประตูทนั ที แตํดว๎ ยความมดื และทางแคบ จึงชนกนั เองหกล๎มหกลกุ อยหํู น๎าประตู
นนั่ เอง

อวศั ยาได๎แตํยืนหนั ซา๎ ยหันขวาอยํใู นความมืดด๎วยความตกใจ..
ปะตดิ ปะตํอเร่อื งราวไมํทันวาํ เกิดอะไรขึ้น วินาทีถัดมา เม่อื ดวงไฟสสี ๎มสลวั ซึ่งเป็น
ไฟสํารองของโรงแรมสวํางขึ้น เธอก็พยายามจะกดเปิดคอมพวิ เตอรอ๑ กี ครงั้ ...และ
เม่ือมนั ไมตํ อบสนองอะไรเลย อวศั ยากห็ งุดหงิดแทบจะทํุมเครอ่ื งทิง้ ...

‚อะไรกันเนยี่ ! ฉนั ยงั สํงอเี มลล๑ไมเํ สรจ็ เลยนะ จะมาดบั อะไรตอนน!้ี ‛ อวศั ยา
คาํ ราม

ขณะ ท่คี นอื่นออกไปจากห๎องหมดแลว๎ อวศั ยายังคงไลเํ ปิดคอมพิวเตอร๑
เคร่ืองอ่ืนๆ เผือ่ วาํ จะมีเครอ่ื งไหนใช๎ได๎ และเม่อื ลองครบทุกเครื่องและไมพํ บวาํ มสี ัก

เครื่องท่รี อดวบิ ากกรรมฟ้าผํา เธอก็ถอดใจ เดินมะงมุ มะงาหราออกมาจากห๎อง
อยาํ งหัวเสีย

เมอื่ มาถึงหน๎าประตู เธอกเ็ ห็นวําด๎านนอกทางเดนิ เตม็ ไปดว๎ ยแขกของ
โรงแรมท่พี ากันหอบกระเปา๋ ขา๎ ว ของลงมาทางบันไดหนีไฟ เดนิ จํ้าตรงไปทางลอ็ บบี้
อวัศยาก๎าวตามออกไป...แตเํ พยี งก๎าวเดยี ว เธอกช็ ะงักเมือ่ ถกู ใครคนหนึง่ ฉุดตน๎
แขนจนตัวปลิว เหวีย่ งใหเ๎ ธอหันไปเผชิญหน๎า...

อวศั ยาอทุ านอยาํ งตกใจ แตเํ มื่อเหน็ หน๎าน่ิวค้ิวขมวดของคนท่ฉี ุดแขนเธอ
ความตกใจก็เปลย่ี นเป็นแปลกใจแทน...

‚คุณลปิ ดา?‛

‚ไหนบอกวําจะอยํทู ีห่ อ๎ งพกั ผมไปเคาะต้ังนานไมเํ หน็ เปดิ ตกใจแทบตาย...
จะไปไหนทาํ ไมไมํบอก?‛ ลิปดาดหู งุดหงิดหวั เสยี อยํางท่อี วัศยาไมเํ คยเหน็ มากํอน

‚กแ็ คมํ าใชอ๎ ินเตอร๑เนท็ ...‛

‚ฟา้ ผาํ หม๎อแปลงระเบดิ ไฟดับหมดทง้ั โรงแรม เค๎าเกบ็ ข๎าวของลงมาอยูํที่ล็
อบบกี้ ันหมดแลว๎ คณุ ยังหํวงจะเขียนอีเมลล๑ถงึ แฟน มนั นาํ นัก!‛ เขาขบกราม แล๎ว
บีบข๎อมอื เธอแนํน กึ่งจงู กง่ึ ลากเดินไปทางล็อบบ้ี โดยเอาตัวบงั เธอไวจ๎ ากฝรัง่ ราํ ง
ใหญโํ ตหลายคนทีว่ งิ่ ไมมํ องทาง เกือบชนเอาอวศั ยาเขา๎

‚ก็แลว๎ ฉันจะไปร๎ูได๎ไงวาํ ฟา้ มนั จะผาํ ลงมา...วําแตํ ‘แฟนคุณ’ ไปไหนซะแลว๎
ละํ ‛ อวัศยาจงใจเนน๎ เสยี งตรงคําวาํ แฟน เป็นการแกแ๎ คน๎ ทเ่ี ขามาหาวําเธอมวั เขยี น
อีเมลล๑ถึงแฟนจนไมํสนใจฟ้าผํา

‚ถ๎าคุณหมายถงึ นริ มน...เขาไมํใชแํ ฟนผม แล๎วตอนนี้เขาก็กลบั ไปอยกํู ับ
เจ๎านายเขาแล๎ว‛

‚แลว๎ ทาํ ไมเราตอ๎ งไปอยทูํ ี่ลอ็ บบีด้ ว๎ ยคะ?‛ อวัศยาถามอยํางสงสยั จรงิ ๆ

‚พายขุ ๎างนอกแรงมาก เมอื่ ก้ีหมอ๎ แปลงทรี่ ะเบดิ อดั เอากระจกห๎องอาหาร
แตกไปทง้ั บาน ไฟดบั เกอื บหมด มารวมกนั อยูทํ ี่ลอ็ บบ้ีปลอดภัยกวํา‛ แล๎ว ลิปดาก็
ไมพํ ูดอะไรอกี เขาก่งึ ลากก่งึ จงู หญงิ สาวไปท่ีล็อบบีอ้ นั เต็มไปดว๎ ยผ๎คู น เขาทกั ทาย
ผบ๎ู รหิ ารหลายคนท่เี พง่ิ ลากนั หน๎าห๎องประชุมเม่ือไมํกี่ชวั่ โมง กอํ น ซง่ึ บดั นี้ก็ตอ๎ งมา
นงั่ จับเจาํ รอพายุซาอยํูทนี่ ่ีเหมือนกนั

ลิปดาลากอวัศยามาหาที่น่งั ไดต๎ รงมุมหน่งึ ของล็อบบี้...

‚ด่มื อะไรไหม?‛ เขาหนั มาถาม...

อวัศยาสาํ ยหน๎า...มองออกไปนอกผนงั กระจกด๎วยสีหน๎ากงั วล...

‚คุณวํา...คืนนเ้ี ราจะกลับกรงุ เทพไดไ๎ หมคะ?‛

‚หึ...‛ เขาหัวเราะในลาํ คอกับคําถามของเธอ ‚...ถ๎าจะถาม คณุ ถามวํา ‘คนื นี้
พายจุ ะสงบไหมคะ’ ดีกวาํ ‛

‚หมายความวํา...คืนน้ีเราต๎องนงั่ จับเจําอยูแํ บบนีท้ ง้ั คนื เหรอ?‛

‚ถา๎ พายอุ ํอนลง เขาซอํ มไฟเสรจ็ เราก็อาจจะกลบั ไปบนหอ๎ งพกั ได๎...แตํป่าน
นั้นแล๎วผมคงไมขํ ับรถพาคณุ กลบั กรงุ เทพแน‛ํ

‚แตํพรงํุ นีเ้ ชา๎ ฉนั มธี ุระ...‛ ธุระสาํ คัญเสียด๎วย ในเมอ่ื ไมํสามารถเขียนอเี มลล๑
ไปเลอื่ นนัดปราณนตไ๑ ด๎ เธอกต็ ๎องไปตามนดั ใหท๎ นั อยาํ งไมมํ ีทางเลอื ก

‚ผมกม็ ีธุระเหมอื นกันนั่นลํะ‛

‚น่นั สิคะ แลว๎ คณุ จะทาํ ยงั ไง‛

‚ก.็ ..แคนเซลิ ‛ เขาพดู เหมือนไมํมีปัญหาอะไรยาก แตอํ วัศยาไมํคดิ อยาํ งน้ัน

‚แตํธุระของฉนั แคนเซิลไมไํ ด‛๎

ลปิ ดาหนั มามองอวัศยาด๎วยคว้ิ ขมวดนดิ ๆ อยาํ งสงสัยปนคาํ ราญ...

‚ธรุ ะอะไรจะแคนเซิลไมํได๎ ไหนคุณบอกผมหนอํ ยซ‛ิ

อวศั ยาสบตาเขา แลว๎ สาํ ยหัววําบอกไมไํ ด๎ น่นั ทําใหเ๎ ขายิ่งขมวดควิ้ หนกั ...

‚ไมํมีธุระอะไรแคนเซลิ ไมํไดห๎ รอก เอ๎า...โทรไปเล่อื นซะ‛ เขาวําแลว๎ ยืน่
โทรศพั ทม๑ อื ถอื ใหเ๎ ธอ อวศั ยามองโทรศพั ทเ๑ คร่ืองน้นั แล๎วสํายหนา๎ อีก... เธอจะโทร
ไปบอกปราณนต๑วํายังไงเลาํ ?! บอกวํา... ‘ปราณนต๑...น่ฉี นั เอง อวัศยาทีป่ ลอมตัว
เป็นคุณแอบรัก จะโทรมาเลือ่ นนดั คุณพรงํุ น’ี้ ...อะไรทํานองนน้ี ะํ เหรอ บา๎ นาํ !

‚ถ๎าไมโํ ทรก็ไมํต๎องมาบนํ ‛ ลิปดาพูดอยาํ งราํ คาญแลว๎ ดงึ โทรศพั ท๑คืนไปเก็บ
ไวใ๎ นกระเปา๋ กางเกง อวัศยาหนั ไปคอ๎ นอยํางเคอื งๆ...

‚ไมรํ บกวนคณุ หรอกคํะ ถา๎ ฝนหยดุ แลว๎ คณุ ขับรถไมไํ หว ดฉิ ันจะหารถทวั ร๑
กลับเอง!‛

‚งน้ั เหรอ...‛ ลิปดาหันมามองแลว๎ หวั เราะหึๆ ในลําคอเหมอื นจะเยาะ ‚...
ปา่ นนน้ั เท่ียงคืน ตหี นง่ึ คงจะมรี ถคันไหนเขาพาคณุ กลับหรอกนะ‛

อวัศยาฟงั แล๎วคอแขง็ ขึน้ มาทนั ที...เมม๎ ปาก ขมวดคว้ิ อยํางกังวล ลิปดาลอบ
สงั เกตอาการน้นั แล๎วเอํยถามขนึ้ อยาํ งอดรนทนไมไํ ด๎...

‚นี่...ถามจรงิ เถอะ คณุ นัดอะไรกบั ใครไว๎ สําคัญมากนักหรอื ไง ถึงดอ้ื ดงึ จะ
กลับคืนน้ีใหไ๎ ด‛๎

อวศั ยาปิดปากสนทิ หลบสายตาคมคาดคัน้ ของลปิ ดาท่ีก๎มมองมา เมอ่ื เห็น
ทาํ วาํ เธอไมํยอมบอกแนํ ชายหนํุมกท็ าํ เสียง ฮึ ในลาํ คอ กํอนจะเมนิ มองผํานกระจก
ออกไปดา๎ นนอกเหมอื นเดมิ ไมํพดู อะไรอกี

อวัศ ยาใชเ๎ วลาตํอจากน้นั ไปกบั ความคิดที่วํา ถ๎าฝนหยดุ แลว๎ เธอจะหาทาง
กลับกรงุ เทพไดย๎ ังไงโดยไมตํ ๎องง๎อลิปดา เธอคิดไปคดิ มาจนมํอยหลบั ไปตั้งแตํ
เมื่อไหรํกไ็ มํร๎ู

และ เม่ือเธอตื่นขน้ึ มาอีกครัง้ ก็พบวาํ ส่งิ ทีค่ รํุนคดิ จนปวดหัวน้นั ไมํสาํ คญั อกี
ตอํ ไป เพราะมันเป็นเวลาเช๎าแลว๎ หญิงสาวปรือตาขนึ้ มองทอ๎ งฟา้ ดา๎ นนอกซง่ึ
กระจาํ งดว๎ ยแสงอาทิตย๑สีทองและสาย รุง๎ ตวั ใหญํหลังพายุพ๎นผํานไป

อวศั ยายกมอื ข้นึ ขยี้ตางงๆ มองไปรอบกาย...เธอยงั อยํใู นลอ็ บบขี้ องโรงแรม
ซ่ึงบัดน้ดี ูบางตาลงกวาํ เมือ่ คนื แตํก็ยังมแี ขกหลายคนนอนหลบั อยูํบนโซฟา

แม๎กระท่งั ตามพื้น... สํวนตวั เธอเอง กําลังกึ่งน่งั กงึ่ นอนบนโซฟาแคบๆ ตวั หนึง่ เอน
รํางพิงอยูบํ นหมอนใบใหญแํ ข็งๆ แตอํ บอุํน...

และบัดน้ี หมอนใบน้ันเรม่ิ ขยบั เขยอื้ นน๎อยๆ...

อวัศยาชะงกั กกึ ตาสวาํ งขน้ึ ทันที...เธอหนั ขวับไปมองส่ิงทเี่ ธอนอนอิงซบอยํู
...และพบวํามันไมํใชหํ มอน หากแตํ...เป็นราํ งของลปิ ดา! เธอกาํ ลงั ซบอยูบํ นอกของ
เขา และแขนขา๎ งหนงึ่ ของเขากโ็ อบพาดขา๎ มมาวางทิ้งนํ้าหนักอยํูบนสะโพกของเธอ!

อวศั ยาสะดุง๎ พรวดขนึ้ ยืน เส้อื ตวั ใหญทํ ี่หมํ คลุมราํ งเธอมาทงั้ คืนหลํนแหมะ
ลงไปกองกบั พนื้ ...อวศั ยากม๎ ลงมองและจําได๎ทนั ทีวํามันคือเสอ้ื นอกของลปิ ดา...

หญิงสาวหน๎าแดงขึน้ มาโดยไมรํ ๎ตู ัว...เธอหลับไปในสภาพนี้ต้ังแตํเมอื่ ไหรํ
และนานแคํไหนกนั ?!

อาการ สะดุง๎ พรวดพราดของอวศั ยาปลกุ ให๎ลปิ ดาตื่นขึน้ ด๎วย เขาทําทําบดิ ข้ี
เกยี จ แลว๎ มองเธอด๎วยดวงตาปรอื แบบคนงัวเงยี ผมเขายํุง เสอื้ ผา๎ ยบั เยิน... แหม
อยากใหย๎ ายนิรมนมาเห็นจริงๆ แตํไมแํ นํ...ผ๎ูหญิงคนนั้นอาจจะมองวําภาพของ
ลิปดาแบบนี้ดู ‘นาํ รกั ด’ี ก็ได๎...

เอ๏ะ...นํารักเหรอ? เธอคดิ คําน้ขี ้นึ มาในหัวสมองได๎ไง?...

อวัศยารีบสลัดความคดิ นัน้ ออกไปโดยเรว็ แลว๎ ก๎มลงเก็บเส้ือตวั ใหญํบนพน้ื
สํงคนื ให๎ลิปดา ซึ่งกําลังนวดไหลตํ วั เองป้อยๆ อยํางเมื่อยขบ...

‚ก่โี มงแลว๎ เนี่ย...‛ คําถามแรกท่ีออกมาจากปากของเขาทําใหอ๎ วศั ยาสะด๎ุง
เฮือก เธอหันไปมองนาฬกิ าเรอื นใหญํบนผนงั ...

‚เจด็ โมงคร่งึ ! ตายแล๎ว...‛ อวัศยาดึงแขนลปิ ดาใหล๎ ุกขึ้นจากโซฟาอยาํ งลมื
ตวั .. ‚..ฉนั มนี ดั ตอนเกา๎ โมง กลบั กรุงเทพกันเถอะคะํ ! เดยี๋ วน!ี้ !‛

ผู้สวมรอย

ปราณนต๑ กม๎ ลงมองนาฬกิ าข๎อมอื ...มันบอกเวลาเก๎าโมงสบิ ห๎านาที...อกี สบิ
หา๎ นาทเี ทาํ นั้นจะเลยเวลานัด ชายหนมุํ เล่อื นมอื ไปสัมผัสแผวํ เบาที่กลีบบอบบาง
ของดอกกหุ ลาบสขี าวที่ เสียบอยใํู นกระเป๋าเส้อื ...เหนือหวั ใจทีเ่ ตน๎ แรงกวําปกติของ
เขา

สาย ตาชายหนมํุ จับจ๎องไปทที่ างเขา๎ แคนทีน...รอวนิ าทีทเ่ี ขาจะไดเ๎ หน็ ผู๎หญงิ
คน หนงึ่ ถอื ดอกกหุ ลาบสีขาวหน่งึ ดอก เดนิ เข๎ามา... ในนาทนี ้ี เขายอมรับวาํ เขา
ไมไํ ด๎เผอื่ ใจไว๎เลยสําหรบั ความผิดหวงั เขาคงจะทาํ ใจไดย๎ าก ถ๎าหากเลยเวลาเก๎า
โมงครึ่งไปแลว๎ คนทเี่ ขารอยังไมํปรากฎตัว...

ชาย หนุมํ คิดทบทวนตัง้ แตํครงั้ แรกทีเ่ ขาได๎เจอกบั คุณแอบรกั ทางเอม็ เอสเอน็
ตอน น้ันเขาไมํได๎คดิ อะไรมากไปกวาํ การที่จะมีเพอ่ื นคุย คอยให๎คาํ ปรกึ ษาและ
ปลอบใจในยามทเ่ี ขากาํ ลงั อกหัก แตํเวลาผาํ นไป การคุยกับคณุ แอบรกั กลายเป็น
ความเคยชนิ เป็นสวํ นหน่งึ ในชีวติ และบดั นคี้ วามสนใจทง้ั หมดของเขาดูเหมอื นจะ
ทํุมลงไปทีผ่ ห๎ู ญงิ ลกึ ลับคนนัน้ เสยี แล๎ว...

ปราณนต๑ นกึ ไปถงึ เพื่อนๆ หลายคนทตี่ ๎องพบกบั ความผดิ หวงั เมอ่ื พบวาํ ตัว
จรงิ ของเพ่ือนที่คุยทางอนิ เตอรเ๑ น็ทไมเํ ป็นอยํางท่ีจินตนาการเอาไว๎ จนกลายเป็น
ความรส๎ู กึ รบั ไมไํ ด๎ แตสํ ําหรับปราณนต๑ เขาไมํสนวําตัวจรงิ คณุ แอบรกั จะหน๎าตา
เปน็ อยาํ งไร ขอให๎เธอเป็น ‘คณุ แอบรกั ’ ของเขาเทาํ นั้นก็พอแล๎ว

ปราณนต๑ ถอนหายใจ แลว๎ ก๎มลงมองนาฬิกาอีกคร้ัง...เก๎าโมงยี่สิบหกนาที...
ความหวังของเขาเรมิ่ จะ ริบหรีล่ ง...นี่คณุ แอบรักจะไมํมาจริงๆ หรอื ...

ปราณนต๑ มองไปรอบๆ ตวั ในหมูํผ๎ูคนทน่ี ัง่ อยํูในแคนทีนตอนน้ี อาจมี
สายตาของคุณแอบรกั ลอบมองเขาอยูกํ ไ็ ด๎...มอง และเลอื กท่จี ะไมเํ ปดิ เผยตวั

‘...ผมจะรออย่คู ร่ึงช่วั โมง...ถ้ายงั ไม่เห็นใครทมี่ กี หุ ลาบสีขาวเสยี บอย่ตู รงอก
เส้อื ผมจะเข้าใจว่า ผมไมต่ รงเสปค็ ของคุณ...และอกหัก...’

หรอื วํา..เขาจะตอ๎ งอกหักจรงิ ๆ...

‚มานัง่ รอใครอยูหํ รอื คะ?‛

เสียง ใสๆ ทด่ี งั ขน้ึ ตรงหนา๎ ทําให๎ปราณนต๑ชะงัก เงยหน๎าขวับขน้ึ มองเจา๎ ของ
เสียงทนั ที พรบิ พราวยืนยม้ิ อยํู สายตาของชายหนมุํ รีบสาํ รวจกระเป๋าเส้อื นอกสี
ชมพขู องเธอโดยเร็ว...ไมมํ ดี อก กุหลาบสีขาวปกั อยใํู นนั้น...ปราณนตล๑ อบถอน
หายใจแล๎วปั้นยิม้ เนอื ยๆ ตอบหญงิ สาว...

‚พนี่ ดั ใครบางคนไว๎ แตํคดิ วาํ เคา๎ คงไมมํ าแล๎ว‛

‚งนั้ ขอพริบน่งั ด๎วยไดไ๎ หมคะ?‛

ปราณนต๑ พยักหนา๎ ขณะท่พี รบิ พราวเลือ่ นเก๎าอี้ลงนง่ั ปราณนต๑ก็ดึงดอก
กุหลาบสขี าวออกจากกระเปา๋ เส้ือมาถือไวใ๎ ต๎โต๏ะ ซํอนให๎พน๎ จากสายตาหญงิ สาว
บัดนเี้ ขาหมดความหวังแลว๎ โดยสิน้ เชิง

‚พรบิ มากนิ กาแฟเหรอ‛ เขาถามขนึ้ อยาํ งไรค๎ วามหมาย

‚เปลาํ คะํ ...พริบก็นดั คนไวเ๎ หมือนกัน‛

เมอ่ื ปราณนต๑เงยขน้ึ มอง ก็พบดวงตาพราวระยับสดใสของเธอจบั จ๎องมาที่
เขากอํ นแลว๎ ในดวงตานั้นมแี ววประหลาด กอํ นท่ีเขาจะได๎สงสัยอะไรมากไปกวาํ
นน้ั หญงิ สาวกก็ ๎มลงคน๎ กระเป๋าสะพายเหมอื นจะหาอะไรบางอยําง และแลว๎ สง่ิ ท่ี
เธอหยบิ ออกมาก็ทําใหป๎ ราณนต๑ตะลงึ ...มันคอื ดอกกหุ ลาบสีขาว...!

เธอเงยหน๎าข้นึ สบตาเขา เผยยมิ้ กวา๎ งกวาํ เดิม พรอ๎ มเอํยถามวํา...

‚พณ่ี นต๑นงั่ อยตูํ รงน้ี เห็นผ๎ชู ายทีม่ ีดอกกุหลาบสีขาวแบบนเ้ี สียบกระเป๋าเส้ือ
เดินผํานมาบ๎างไหมคะ...พรบิ นดั กบั เขาไวค๎ ํะ‛

‚พริบ!?‛ ปราณนต๑อทุ านอยาํ งตกตะลงึ ใบหนา๎ แดงก่าํ ไปจนถึงใบหู ขณะที่
พริบพราวหวั เราะ...

‚เรียกวาํ ‘คุณแอบรัก’ เหมือนเดมิ สคิ ะ!‛

โชค ดีเปน็ ของพริบพราวเกินกวาํ ท่เี ธอคาดหมายเอาไว๎...ในทแี รก เธอเตรยี ม
แผนเอาไวห๎ ลายอยํางทีจ่ ะทําให๎อวศั ยาไมสํ ามารถมาพบปราณนต๑ตามนดั ได๎ โดย
เตรยี มใจไวว๎ ํา หากมอี ะไรผิดพลาดข้นึ มา ตอํ ให๎ต๎องจับผหู๎ ญิงคนนน้ั มัดแล๎วขังไว๎
ในห๎องน้ํา พริบพราวกจ็ ําเปน็ ตอ๎ งทํา!

แตใํ ครจะคิดวํา ในท่ีสุดแลว๎ เธอกลบั ไมํตอ๎ งเหนอื่ ยอะไรเลย เพราะฟา้ ฝน
เข๎าข๎างเธอ และจดั การใหเ๎ ธอหมดแลว๎ ! อวศั ยาไปติดพายอุ ยทํู รี่ ะยอง ทําให๎
เส๎นทางสําหรบั พริบพราวปลอดโปรํง...

พริบพราวซํอนยมิ้ พงึ ใจ กํอนทจ่ี ะเอํยขึน้ ...

‚พรบิ คิดอยนํู านวําจะเปิดเผยตวั เองกับพณี่ นต๑ดีหรอื เปลํา...พริบกลวั
เหลือเกนิ วําพณ่ี นตจ๑ ะรับไมไํ ด๎ และกลวั วําตัวเองจะผิดหวัง...แตหํ ลงั จากท่ีพีณ่ นต๑
ชวํ ยชีวิตพรบิ ไวท๎ ่ีระยอง พริบกต็ ัดสินใจได๎...พริบไมอํ ยากจะโกหกปิดบงั พี่ณนตอ๑ กี
ตอํ ไป‛

ปราณนต๑ กระพรบิ ตามองดอกกหุ ลาบสีขาวในมือของพริบพราวอยาํ งยงั คง
พดู ไมอํ อกบอกไมํ ถูก...ที่จรงิ แลว๎ พรบิ พราวกเ็ ปน็ คนหน่งึ ท่เี ขาเคยสงสยั วาํ อาจจะ
เปน็ คุณแอบรัก เพราะวันท่ีเธอเริ่มมาทาํ งานท่นี ี่ เปน็ วันเดียวกับวนั ท่ีเขาเจอคุณ
แอบรักคร้งั แรก

และ แล๎วเม่ือพบวาํ เป็นเธอจริงๆ เขากลับแปลกใจเลก็ น๎อยกบั ความรสู๎ ึกของ
ตัวเอง เขาคดิ วาํ ตวั เองควรจะดีใจมากกวํานี้ แตกํ ็อาจเป็นได๎วาํ เขากําลงั ตกใจอยํู
ความร๎สู ึกจึงกลายเปน็ อึง้ งงงนั และพดู ไมํออกแทน

‚พริบ...ทําไมถึง...‛

‚มนั เป็นความประทับใจตัง้ แตํแรกเห็นคํะ...พรบิ พดู ได๎แคนํ ้ี ไมํมคี ําอธบิ าย
เหมือนกัน‛

พรบิ พราวก๎มลงมองมือตัวเอง พูดดว๎ ยเสียงเบาลง...

‚...พรบิ ไมํไดค๎ ดิ วาํ การเปิดเผยตวั ครั้งนี้หมายความวาํ พณี่ นต๑จะต๎องตอบ
แทนความ รสู๎ กึ ของพริบด๎วย...พริบเตรยี มใจมาแล๎ว หลังจากเจอกันวันนี้
ความสมั พนั ธเ๑ ราอาจจะคืบหนา๎ ...หรอื กลบั ไปเป็นเหมือนเดมิ กไ็ ดท๎ ้งั น้ัน... ทุกอยําง
ข้นึ อยกูํ ับพี่ณนต‛๑

อุ๎งมอื อบอนุํ ของชายหนํมุ เล่อื นไปกุมมือหญิงสาวไวอ๎ ยาํ งสุภาพแผํวเบา...
เธอเงยหนา๎ ข้ึนสบตาเขา

‚อยาํ พดู อยํางนนั้ พ่ตี าํ งหากท่ีต๎องเปน็ ฝ่ายพูดวาํ ขอให๎ทุกอยาํ งขึน้ อยกูํ บั
พริบ...ไมํวํามนั จะคืบหน๎า หรอื วาํ กลบั ไปเป็นเหมือนเดมิ ‛

‚สําหรับพริบ มนั กลับไปเปน็ เหมือนเดิมไมํได๎อีกแล๎ว...เพราะความร๎สู ึกของ
พรบิ มแี ตํจะเพ่ิมข้ึนเรอื่ ยๆ‛

เธอย้มิ มองเขาดว๎ ยดวงตาลกึ ซงึ้ ...ปราณนตถ๑ อนใจแผวํ เบา ความรู๎สกึ ของ
เขาเร่มิ จะเข๎าท่ีในตอนน้ีเอง เขาเผยรอยยิ้มอํอนโยน...

‚สาํ หรบั พี่ไมํมอี ะไรต๎องหํวง...เพราะวําพ่ีหลงรัก ‘คณุ แอบรกั ’ ตง้ั แตยํ ังไมํได๎
เห็นหน๎าอยูํแลว๎ ‛

ฝา่ มือใหญอํ บอนํุ นั้นกระชับมอื เธอแนํนข้ึน หญิงสาวกระชบั มอื ตอบ...
ขณะทใี่ บหน๎ายม้ิ แตํสวํ นลึกของหัวใจยงั อดรูส๎ ึกร๎อนรุมํ ด๎วยความอจิ ฉาไมไํ ด๎...

ปราณนตห๑ ลงรกั ‘คุณแอบรกั ’ ตัง้ แตํยังไมเํ หน็ หน๎า นนั่ ก็หมายความวาํ เขา
ไมํเคยคดิ ชอบพริบพราวเลยง้ันส!ิ

พรบิ พราวขํมอารมณ๑...พยายามปลอบใจตวั เอง

จะเป็นอะไรไปละํ กใ็ นเมือ่ ตอนนี้ เธอก็คือคณุ แอบรัก...และคุณแอบรักกค็ อื
เธอแลว๎ ไง!

ทันที ลปิ ดาเล้ยี วรถเข๎ามาจอดทหี่ น๎าบรษิ ัท อวัศยาซึง่ น่ังกระสับกระสาํ ยมา
ตลอดทางกเ็ กอื บจะเผลอเปิดประตูกระโดดลงจากรถ แตเํ ม่อื ระลกึ ได๎วาํ ลปิ ดา
อาจจะสังเกตเห็นอาการและจับผดิ ได๎ เธอกจ็ าํ ตอ๎ งวางทําสงบไว๎กํอน ทั้งทจ่ี ริงแลว๎
หัวใจร๎อนรํุมแทบระเบดิ

‚แนใํ จเหรอวําจะไมกํ ลบั บ๎านไปพักกอํ น วนั นี้ผมใหค๎ ุณหยุดไดเ๎ ลยนะ ไมํ
ตอ๎ งใช๎พกั รอ๎ นหรอก‛ เสียงลิปดาถามขึ้นมา อวัศยาสาํ ยหนา๎ แขง็ ขนั โดยไมํหันไป
มองหนา๎ ใหเ๎ ขาจบั ไต๐ใดๆ ได๎ทง้ั สิ้น

‚ไมคํ ะํ ดิฉันมงี านคา๎ งอกี เยอะ ตอ๎ งรบี ไปจัดการ ขอบคณุ นะคะ‛ วําแล๎วอวศั
ยากเ็ ปดิ ประตูก๎าวพรวดลงไปจากรถทนั ที

พน๎ จากสายตาของลิปดาแล๎ว หญงิ สาวกเ็ ร่ิมออกสตารท๑ ใสเํ กยี รว๑ ิ่งเต็มท่ี...
จุดหมายของเธอก็คอื แคนทนี เธอมาสายกวาํ เวลานดั ไปเกือบครง่ึ ชวั่ โมง แตลํ กึ ๆ
แล๎วกย็ ังอดมีความหวงั ไมํได๎วาํ ปราณนตอ๑ าจจะยงั รอเธออยูํ

ความ หวังของเธอรบิ หรลี่ ง เมอื่ โผลํพรวดเข๎าไปในแคนทนี กวาดตามองดู
โดยรอบแล๎วพบวาํ ไมํมปี ราณนตน๑ ง่ั อยํทู ่นี น่ั เธอหนั หลงั กลบั ทันที...จุดหมายตํอไป
ของเธอกค็ ือ ออฟฟิศ...

ถึง เธอจะมาสายกวาํ เวลานดั ถงึ เธอจะไมมํ ดี อกกหุ ลาบสีขาวตดิ มอื มา แตํ
ถา๎ เธอยอมสารภาพทุกสิง่ อยํางกับเขาโดยตรง ตํอหนา๎ ...ปราณนต๑ยํอมเข๎าใจอยําง
แนนํ อน คดิ ไดอ๎ ยํางนี้อวัศยากใ็ จชืน้ เธอเรํงฝีเทา๎ เรว็ ขึน้ มงํุ หนา๎ ไปยงั ออฟฟศิ หวั ใจ
เธอเตน๎ แรงขึ้นเม่อื กา๎ วไปถึงหน๎าประตู หญิงสาวโผลํพรวดเขา๎ ไปโดยไมํติดเบรก....
และแลว๎ ส่ิงทเี่ ธอพบกค็ ือ...

‚กร๊ดี ...อกอีแปน้ จะแตก!‛

เสยี งกรดี๊ แหลมสูงเหมือนคนกําลังแปลกใจปนดใี จสุดขีดนนั้ ดังมาจากปาก
ของนิดา - โทรโขํงประจําออฟฟศิ

อวศั ยาชะงกั กึก พยายามมองหาตน๎ เสยี ง แตทํ าํ ไมสํ ําเรจ็ เพราะตอนนี้ นดิ า
ตกอยํทู ํามกลางกลมํุ พนกั งานอกี สิบกวําคนท่กี าํ ลังรมุ ล๎อมวุํนวายกบั อะไร
บางอยํางกลางออฟฟิศน่ันเอง อวัศยาขมวดคิ้วกับความวํนุ วายตรงหนา๎ …ดว๎ ย
ความหงุดหงดิ ทีม่ าเห็นออฟฟิศยํงุ เหยิงโหวกเหวกตงั้ แตเํ ชา๎ ทําใหอ๎ วศั ยาลืมธรุ ะ
เรงํ ดํวนของตัวเองไปชัว่ ขณะ เธอพดู โพลงํ ออกไปดว๎ ยนา้ํ เสียงเฉียบขาด ตดิ จะ
หงดุ หงิด…

‚มีใครในออฟฟศิ นเี้ ปน็ อะไรไปเหรอ ถึงได๎มามุงดกู ันขนาดนี้!‛

เสียง ของอวศั ยาสามารถทําใหเ๎ สียงหวั เราะคกิ คักและความวุํนวายท้ังหมด
ในทนี่ นั้ หยุด กกึ ทุกคนหันมามองท่เี ธอเป็นตาเดยี ว เม่ือเหน็ เธอ หลายคนก็หวั เราะ
แหะๆ กอํ นแยกย๎ายสลายวงกนั ออกมา หากแตนํ ดิ า ผ๎ซู ่ึงไมํเคยกลัวหรอื
เกรงใจอวศั ยาอยแํู ลว๎ เพราะถือวาํ แมต๎ าํ แหนงํ งานด๎อยกวํา แตกํ ็สงู ดว๎ ยวัยกวาํ ก็
เผยยมิ้ กวา๎ ง ตอบคําถามประชดประชันของอวัศยาเตม็ ปากเตม็ คาํ …

‚ไมํมใี ครเปน็ อะไรหรอกจะ๎ ศยา…เพยี งแตํพวกเรากําลงั ดีใจกับคูรํ กั คใํู หมํใน
ออฟฟิศเทําน้นั เอง‛ นิ ดาวําพลางเหลือบสายตามองอยํางยิ้มๆ ไปยงั ชายหญงิ คูํ
หนึ่งซึ่งนัง่ อยูํกลางวงไทยมุงต้งั แตแํ รก แตํอวศั ยาไมํได๎สังเกตเห็นมากอํ น จนกระท่งั
ไทยมุงสลายตัวไปแลว๎ และนิดาพยกั พเยดิ บอกใบ๎นัน่ แหละ อวัศยาจงึ ได๎เพ่ิงหันไป
มอง

และ หัวใจของเธอกก็ ระตุกอยาํ งแรง เมอ่ื พบวาํ ...ผ๎ชู ายทน่ี ่ังอมยม้ิ เขินๆ
ใบหน๎าแดงกํา่ ไปจนถึงลาํ คออยขูํ ๎างๆ ผูห๎ ญิงที่น่ังย้มิ ด๎วยสีหน๎าเปี่ยมสขุ นน้ั ก็คอื …

ปราณนตก๑ ับพริบพราว!

‚พนี่ ิดาครับ…‛ ปราณนต๑ พยายามจะยับย้งั ไมํให๎นิดาพดู อะไรดว๎ ยทําทาง
อดึ อดั ปนไมํสบายใจนกั ...แตทํ วาํ ตอนนี้ ไมมํ สี ่ิงใดอีกแลว๎ ที่จะสามารถห๎ามนดิ า
จากอาการคันปาก นอกจากการเอาชา๎ งเจ็ดตวั มาลากเธอเทาํ นน้ั

‚ดูสิจ๏ะศยา…ลูกน๎องเธอไปจีบผู๎ชํวยเลขาของเจ๎านายตัง้ แตเํ มอ่ื ไหรกํ ็ไมํรู๎ รู๎
อีกทกี ต็ กรํองปลอํ งชิน้ กลายเปน็ แฟนกันไปแล๎ว รา๎ ยจริงๆ‛

วนิ าทนี ั้น อวัศยาร๎สู กึ เหมอื นใครเอาไมพ๎ ลองอันใหญํๆ ฟาดหวั เธอดังโครม!

‚วะ...วาํ ไงนะ?‛ อวศั ยาหลุดปากถามออกไปเสยี งเบาราวกับคนละเมอ
ขณะท่หี ันไปมองปราณนตเ๑ หมือนไมํเชื่อสายตาตัวเอง บดั น้รี อยยิม้ ขดั เขินหายไป
จากใบหนา๎ ของชายหนุํม เหลอื เพยี งแตอํ าการเหมือนกาํ ลังอดึ อัดใจแทน

แตํจนแล๎วจนรอด เขาก็ยังไมํไดพ๎ ดู อะไรอยูํดี เพราะนดิ าพูดแทนให๎ตามเคย
...

‚ปราณนต๑ กับพริบพราวเป็นแฟนกนั แล๎วนะํ สิ...แล๎วนก่ี ็ทาํ ทําจะไมบํ อกใคร
เลย ถา๎ ฉันไมแํ อบไปเห็นนง่ั จับมือกนั ในแคนทีน จนตอ๎ งมาดกั สอบปากคําตํอหนา๎
พยานในออฟฟิศนี้ เห็นทที ้งั สองคนจะไมํยอมเปดิ เผยงํายๆ ...ใชไํ หมลํะณนต‛๑ นิดา
หัวเราะคิกคกั อยาํ งชอบอกชอบใจ

‚ผม…เออํ …‛

ปฏเิ สธสิ ปราณนต…๑ ปฏิเสธวําไมํจริง…อวัศยาภาวนาในใจ

‚…ผมไมํคดิ วาํ จะมีใครอยากรเู๎ ร่อื งของเรานค่ี รบั ‛

เรื่องของเรา?…เขาหมายถึงเรอื่ งของเขากับพริบพราวงัน้ หรอื …

ประโยคนั้นของปราณนต๑มันชัดเจนเสียย่งิ กวาํ คาํ ยืนยันใดๆ...อวศั ยาเผลอ
กัดริมฝปี ากอยาํ งแรง มือกาํ แนนํ …

แคํเพียงเธอมาสายไปคร่งึ ชัว่ โมง…ปราณนตก๑ ็ตัดสินใจหันไปคบใครอีกคน
ได๎ในทันทงี ้นั หรอื ? เขาทาํ ไดอ๎ ยาํ งไรกัน!

‚ศยา…เป็นอะไรไป ทาํ ไมหนา๎ ซีดจงั ‛ นิ ดาหนั มาสังเกตสีหน๎าอวศั ยาตัง้ แตํ
เมอ่ื ไหรํกไ็ มํร๎ู แตนํ ่นั ทําใหอ๎ วัศยารบี ยกมือขึน้ ลบู หนา๎ แรงๆ กลบเกลอื่ นสหี น๎าที่
อาจจะแสดงออกถงึ ความร๎ูสึกมากเกนิ ไป

‚พ่ีศยาไมํสบายหรอื เปลําครบั ‛ ปราณนต๑ เอยํ ถามขน้ึ ดว๎ ยน้ําเสยี งสุภาพเอือ้
อาทรดจุ เดมิ อยาํ งที่เขาเคยใชก๎ บั เธอมา กํอน และเธอเคยปลืม้ หนกั หนา...แตํตอนน้ี
ฟังแล๎วไมํไดร๎ ๎สู ึกอยาํ งอืน่ นอกจากความเจบ็ ปวด

‚ฉันปวดหวั ...‛ อวศั ยากล้ํากลืนความรู๎สกึ ผะอดื ผะอมกลับเข๎าไปในคอ ‚…
กลบั มาจากตาํ งจังหวัดเหนือ่ ยๆ ก็ตอ๎ งมาฟังเสยี งตืน่ เตน๎ ว๊ีดว๏ายกับเรือ่ งไร๎สาระ…
แคเํ ร่อื งคนสองคนจะเป็นแฟนกนั เนย่ี นะ ตกใจอยาํ งกบั มีใครมาขูวํ างระเบิดตลาด
หนุ๎ งัน้ แหละ‛

อวศั ยาขํมใจ พดู กลบเกลอ่ื นดว๎ ยทาํ ทางและนาํ้ เสียงเยน็ ชาตามสไตลเ๑ ธออีก
ครั้ง…

ประโยค นัน้ ทําใหน๎ ิดาแทบเตน๎ ใบหน๎าแดงกํา่ ดว๎ ยความอาย ขณะที่
พนกั งานคนอ่ืนทีเ่ พงิ่ แยกวงกันไปแตํยงั แอบฟังอยูํหน๎าเสยี สํวนคนที่ไมํเก่ียวขอ๎ งแตํ
แรกก็พากันอมยิ้มสะใจท่นี ิดาถูกกัด

ปราณนต๑ เองกพ็ ลอยยม้ิ ไมํออกไปดว๎ ย...ตรงข๎ามกับพริบพราวท่ีอมยม้ิ สะใจ
เธอคดิ วําเธอรูด๎ ีกวาํ ใครทัง้ นั้นวําตอนน้ใี นใจอวัศยากําลังร๎ูสกึ เดือดแคํ ไหน..!

‚ศยา...พูดแบบนี้มันจะเกนิ ไปแลว๎ นะ‛ นดิ าโพลํงออกมา

‚เกนิ ไปตรงไหนคะ พดู เรอื่ งจริงทุกอยําง…ถ๎าไมํอยากให๎พดู มากกวาํ นี้กร็ บี
กลับไปทํางานดกี วาํ สวํ นเร่ืองใครจะรกั กบั ใคร...‛ อวัศยาเหลอื บมองปราณนต๑ด๎วย
สายตาเยน็ ชา ‚…ไมตํ ๎องมาเลาํ ให๎ฉนั ฟังหรอก ไมํอยากร๎ู ไมํมีประโยชน๑...ถา๎ หุ๎นตวั
ไหนตกคอํ ยมาบอกแลว๎ กัน‛

วํา แล๎วอวศั ยากม็ องปราณนต๑เปน็ ครง้ั สุดทา๎ ย กอํ นจะสะบดั หน๎าเดินหนี
กลับเข๎าห๎องทํางานของเธอไปทันที...ไมํมีใครรู๎วํา เมื่อประตูนนั้ ปิดตามหลังเธอ
อวัศยายังยืนซมึ พิงบานประตูอยูํเชนํ น้นั อกี นาน...ไมํได๎รอ๎ งไห๎...ไมํมี นํ้าตา...แตํท้งั

หัวใจและสมองมนึ ชาราวกับวําอวยั วะทง้ั สองสํวนนั้นไมไํ ดท๎ าํ งานรวํ มกับรํางกาย
อกี แลว๎ ...

อวัศ ยาไมํร๎ูวําตัวเองนง่ั เหมอํ เหมอื นไร๎วิญญาณอยํใู นห๎องทํางานนานแคํ
ไหน รู๎ตัวอกี ที กถ็ งึ เวลาเลิกงาน...เธอทาํ เวลาพักเท่ยี งหายไปโดยไมรํ ๎ูตัว

ดี เหมอื นกัน...กลับบ๎าน..อวัศยาลกุ ขึ้นจากเก๎าอี้ และเดินไปห๎องน้ําหมายจะ
ล๎างหน๎าล๎างตา ระหวํางทาง อวัศยาเรงํ ฝีเท๎าและพยายามกม๎ หนา๎ ใหม๎ ากที่สุดเพือ่
ไมใํ หใ๎ ครทันสงั เกตเหน็ สีหนา๎ เธอ ซึง่ ยงั ไมํรูว๎ าํ จะดยู า่ํ แยํและนาํ กลวั แคํไหน

แวบ แรกทเี่ หน็ หนา๎ ตัวเองในกระจก อวศั ยาผงะไปเล็กนอ๎ ย เพราะใบหนา๎ น้ัน
ขาวซดี เซยี ว ผมเผ๎ายงุํ เหยงิ ไมมํ อี ะไรร๎ายแรงเทาํ ดวงตาภายใตก๎ รอบแวนํ ท่ีแดงกาํ่
ขณะทีใ่ ตต๎ ากลับบวมคลา้ํ เหมือนหมแี พนดา๎ ไมมํ ผี ิด…

อวัศยารีบถอดแวนํ ออก เปดิ ก๏อก เตรียมจะกวักนํา้ ขน้ึ ล๎างหน๎า...แตแํ ลว๎ …

‚พ่ีศยาร๎องไหห๎ รอื คะ?‛

เสยี ง ท่ดี ังขึน้ นั้นทําใหอ๎ วศั ยาเงยหนา๎ ข้ึนมองกระจกซึ่งบดั นี้สะท๎อนภาพใคร
บางคน ซงึ่ เปิดประตอู อกมาจากสุขาห๎องหน่งึ และมายืนเย้ืองๆ อยูํดา๎ นหลงั เธอ
ตั้งแตํเม่อื ไหรํก็ไมรํ ู๎

คาํ ถามสะดุดหทู ําให๎อวัศยาตอ๎ งรบี ควา๎ แวนํ กลับมาใส…ํ และเมอ่ื เห็นหน๎า
เจา๎ ของนํ้าเสียงเจอื แววเหยียดเยาะน้ันชัดๆ อวศั ยาก็ต๎องขมวดคิ้วอยาํ งแปลกใจ…

‚พริบพราว?‛

อวศั ยายืดตัวขึน้ ยนื ตรง พยายามปรบั สีหน๎าใหก๎ ลบั มาเรยี บสงบนาํ เกรงขาม
เหมอื นเดิมใหม๎ ากทสี่ ุด

‚เมอื่ กี้เธอวําอะไรนะ‛

‚เอ…พศ่ี ยาได๎ยนิ ไมํชดั หรอื คะ แยจํ งั นอกจากสายตาสนั้ แล๎วหยู งั ไมํคอํ ยจะ
ดอี ีก?..คืองีค้ ะํ เมอ่ื กพ้ี รบิ ถามวาํ พ่ีศยากาํ ลังรอ๎ งไหห๎ รือเปลาํ คะ‛

อวัศยาคอแข็งขนึ้ มาทนั ทีกับคาํ พดู แปรํงหูทีพ่ รบิ พราวไมํเคยใชพ๎ ูดกบั เธอมา
กอํ น

‚ทําไมฉันจะตอ๎ งรอ๎ งไหด๎ ๎วย?‛ เธอถามไปหว๎ นๆ

‚อา๎ ว…ถ๎างน้ั พรบิ ก็เขา๎ ใจผิด คิดวําพ่ศี ยากาํ ลงั รอ๎ งไห๎อยเํู สียอีก‛ พรบิ พราว
ทาํ เสียงสงู แตํในแววตานัน้ ไมไํ ดบ๎ งํ บอกวาํ เช่ือถอื เลย อวัศยาจ๎องหนา๎ พริบพราว
อยํางไมพํ อใจ

‚ชาํ ง เถอะคะํ ...วําแตโํ ชคดจี ังที่เจอพี่ศยาท่ีน่ี พรบิ มีเรอ่ื งไมสํ บายใจอยากคยุ
ดว๎ ยพอดีเลยคํะ แตํเหน็ พศี่ ยาหายเข๎าไปอยใํู นหอ๎ งทงั้ วัน กเ็ ลยไมํกล๎าเขา๎ ไปกวน
เผอ่ื วําจะกาํ ลังทําใจอย‛ูํ

‚น่ี...เธอเจตนาจะพูดอะไรก็พูดมา‛ หญงิ สาวชักจะหมดความอดทน

‚พริบอยากขอโทษพศี่ ยา…‛

‚ขอโทษ?‛

พรบิ พราวแสร๎งตีหน๎าสลด แตไํ มํได๎ต้ังใจให๎ดูสมจรงิ นัก…

‚คํะ ขอโทษเรอื่ งพณ่ี นต๑...พศี่ ยาอยําโกรธพรบิ นะคะ ทีพ่ ริบกบั พ่ณี นต๑เปน็
แฟนกนั เพราะความจรงิ มนั ไมใํ ชคํ วามผดิ พรบิ เลย ที่พี่ณนตเ๑ ขาเลือกพริบ…‛

หวั ใจอวศั ยากระตุกวบู หน๎ารอ๎ นฉาํ …ขณะทเ่ี ริ่มมั่นใจวําพรบิ พราวต๎อง ‘ร๎ู’
อะไรบางอยําง!

‚…พณี่ นต๑เองก็ไมผํ ดิ ท่เี ขาฉลาด ร๎ูวาํ ระหวําง ‘ความจรงิ ใจ’ กับ ‘การโกหก’
เขาควรเลอื กอะไร…พณี่ นตเ๑ ขาถึงเลือกพริบซง่ึ เปิดเผยบริสุทธใ์ิ จกบั เขา แทนท่ีจะ
เป็นคณุ แอบรกั ซึ่งไมํเคยพดู ความจรงิ อะไรเลย!‛

‚พริบพราว!‛ อวศั ยาโพลํงชื่ออีกฝ่ายออกไปเสยี งดัง ไมใํ ชดํ ว๎ ยความโกรธท่ี
ถกู สบประมาท แตเํ ป็นด๎วยความตกใจ ท่พี ริบพราวรเู๎ รอ่ื งคณุ แอบรกั ! เธอรไู๎ ด๎
ยงั ไง?!

พริบพราวอมย้ิม มองหญงิ สาวรุํนพีส่ ดุ เชยทย่ี นื ตวั สน่ั อยตํู รงหนา๎ อยาํ งสะใจ

‚พริบรห๎ู มดแลว๎ คํะ เร่ืองที่พ่ศี ยาปลอมตวั ใชช๎ อ่ื วําแอบรักเขา๎ ไปคยุ กับ
พ่ณี นต…๑ แตไํ มตํ ๎องหํวงนะคะ…พี่ณนตไ๑ มรํ เู๎ รอื่ งน้ี และพริบก็สญั ญาวาํ จะไมบํ อก
เขาดว๎ ย‛

‚เธอ…รไู๎ ดย๎ งั ไง‛ อวัศยาเผลอพดู ไปเหมอื นคนละเมอด๎วยอาการช็อคสุดขดี
แมจ๎ ะถามไปอยาํ งนัน้ แตํสวํ นหน่งึ ในสมองทยี่ งั พอทาํ งานไดอ๎ ยูกํ บ็ อกเธอวํา…ใน
โลกน้ี มีคนเดยี วที่รเ๎ู ร่อื งเธอปลอมตวั เป็นคุณแอบรกั …คนคนนั้นคอื ลปิ ดา…!

อวศั ยานกึ ภาพสีหนา๎ ยิ้มๆ แบบจอมเจ๎าเลหํ ๑ของลิปดาแลว๎ กไ็ มแํ ปลกใจเลย
ถ๎าหากผชู๎ ายคนนนั้ จะเอาความลับของเธอไปเปิดเผยกับใคร…โดยเฉพาะเม่ือคน
คนนั้นเปน็ เลขาสวํ นตัวคนหนึ่งของเขาเอง…!

‚พศ่ี ยาคะ...‛ นํา้ เสียงของพรบิ พราวปลกุ อวศั ยาขึน้ จากภวังคค๑ วามตกตะลงึ
อีกครัง้ ‚...ท่ี พรบิ มาพูดนีไ่ มํได๎เจตนาจะเอามาขวูํ ําพริบร๎คู วามลับของพห่ี รืออะไร
แตพํ ริบมาพดู ดว๎ ยความเปน็ หํวง พศี่ ยาคงไมํรว๎ู ําพ่ณี นตเ๑ ขาราํ คาญแคํไหนทตี่ ๎องถูก
คนทไ่ี มรํ ูจ๎ ักมาชวนแชต มาสงํ อเี มลล๑ตามตอ๊ื ‛

‚ไมจํ ริง...‛ อวศั ยาหลุดปากออกไปแผวํ เบา พริบพราวแอบซอํ นยิม้ ..

‚พี่ ศยาคงไมํเชื่อเพราะตลอดมาพณ่ี นต๑เขาคยุ กบั คุณแอบรักอยาํ งดีใชํไหม
ลํะคะ แตพํ ่ีณนต๑เปน็ คนบอกพรบิ เอง..วําความจรงิ แลว๎ เขาจาํ ใจคุยกบั คุณแอบรัก
แคํจะ ถํวงเวลาให๎จบั ไดซ๎ ะกอํ นวําผูห๎ ญิงทีก่ ลา๎ จบี ผช๎ู ายทางอินเตอรเ๑ น็ทอยํางคุณ
แอบรกั คือใครกันแน…ํ ‛

พริบพราวซอํ นยม้ิ กบั เร่ืองท่ีเธอกุขน้ึ ทง้ั เพ…ย่ิงเมื่อเหน็ สีหน๎าซดี อยาํ งเชื่อ
สนิทใจของคสูํ นทนา..

‚…อยําง วนั ท่เี ขาสงํ พี่รจุ นไ๑ ปจับผิดคุณแอบรักท่แี ผนกคอมพวิ เตอร๑ไงละํ คะ
พีศ่ ยาจาํ ไดห๎ รอื เปลาํ แลว๎ เมื่อเชา๎ ก็เปน็ ความพยายามอีกคร้ังของพีณ่ นตท๑ ่จี ะ

กระชากหน๎ากากคุณแอบ รกั เคา๎ ชวนพรบิ ให๎มาดูดว๎ ยซ้ําวําคณุ แอบรกั จะเผยตัว
หรอื เปลํา แตํโชคดีท่ีพี่ศยาไมไํ ด๎มาตามนัดของพี่ณนต‛๑

อวศั ยาร๎ูสึกเหมือนมีก๎อนแขง็ ๆ มาจุกอยํูท่ีลาํ คอ เธอเซไปขา๎ งหลงั คร่ึงก๎าว
และชนเข๎ากับอาํ งล๎างมอื พอดี หญงิ สาวจึงยึดเกาะพยุงตัวไว๎

ความลับทีถ่ ูกเปดิ เผยสรา๎ งความอับอายอยาํ งทสี่ ดุ ใหอ๎ วศั ยา…มันทงั้ อับ
อาย ทงั้ เจ็บปวด โดยเฉพาะเมื่อเธอรวู๎ าํ ส่งิ ท่เี ธอเคยคดิ มาตลอดมันไมไํ ด๎เปน็ อยําง
นนั้ …แทท๎ ี่จริงแล๎ว ปราณนตไ๑ มเํ คยรู๎สกึ กับคุณแอบรัก อยาํ งทเี่ ธอเคยคดิ วาํ เขา
รสู๎ กึ …

‚พี่ศยา…เป็นอะไรหรอื เปลาํ คะ?‛ พรบิ พราวทาํ ทําจะเข๎ามาจบั แตํอวศั ยา
สะบดั มอื หนีอยาํ งอตั โนมัติ

‚ไม.ํ ..‛

‚อยาํ โกรธพรบิ นะคะ ทพ่ี ริบมาพูดนกี่ เ็ พราะเป็นหวํ งพีศ่ ยา ไมอํ ยากให๎ทํา
อะไรถลําลกึ ไปกวาํ นี้ พริบแคํอยากเตือนพศี่ ยาใหเ๎ ลกิ ติดตํอกับพีณ่ นต๑ทาง
อินเตอรเ๑ นท็ ซะ‛ พริบพราวลดเสียงลง และจ๎องอวศั ยาอยํางจรงิ จงั ขึ้น ‚...ให๎คณุ
แอบรกั ตายไปตงั้ แตํตอนน้ี ดีกวาํ จะรอให๎ถงึ วนั ที่พณี่ นตเ๑ ขาสืบเองจนร๎ูไดว๎ าํ คณุ
แอบรกั คือใคร…ถึงวันนั้น พศ่ี ยาจะอายย่ิงกวาํ น้ี...!‛

อวศั ยาไมํร๎ูวําตัวเองว่งิ ออกมาจากหอ๎ งนาํ้ นัน้ ตอนไหน และในสภาพ
อยํางไร ร๎ูแตวํ าํ ในโพรงอกเธอกเ็ จ็บไปหมดดว๎ ยแรงเตน๎ อยํางกระแทกกระทั้นของ

หัวใจที่ สับสนปนเปกันไปท้งั ความร๎ูสึกอับอาย เศร๎า เสียใจ ผิดหวัง…และเคยี ด
แคน๎ …

ความรส๎ู กึ อันหลังสุดไมํไดเ๎ กดิ ขึน้ กบั พรบิ พราวหรอื ปราณนต…๑ หากแตเํ ป็น
คนท่ีเธอเช่อื ม่นั วําเขาเปน็ คนเอาความลับของเธอไปเปดิ เผยใหพ๎ รบิ พราวรตู๎ ํางหาก!

เธอสามารถฆําเขาได๎เลยนะตอนน้ี...ขอใหเ๎ ธอเจอเขาเถอะ!

คิดไดย๎ งั ไมทํ นั ขาดคาํ กเ็ หมือนกับสวรรค๑ลงโทษและนรกเป็นใจ…เธอเจอ
เขาจรงิ ๆ!

ด๎วย ความท่ีอวศั ยาก๎มหนา๎ ก๎มตาจา้ํ พรวดๆ มาแบบไมไํ ด๎มองทาง เมื่อเธอ
เลี้ยวพน๎ มมุ ทางเดินทจี่ ะมงํุ กลับหอ๎ งทาํ งาน เธอก็ชนกบั ใครคนหน่ึง แรงปะทะท่ีเกิด
จากความเรว็ ในการเดนิ ของเธอกับความสูงใหญํปานกาํ แพงของรําง น้ัน สํงผล
ให๎อวศั ยาเซผงะถอยหลังไปอยํางแรง แตกํ อํ นทจ่ี ะเสียหลักล๎มกน๎ กระแทกพื้น แขน
เธอก็ถกู ฝ่ายนน้ั ดึงไว๎ พยงุ ใหเ๎ ธอทรงตัวกลับข้ึนมา…อวัศยาเงยหนา๎ มอง และทนั ใด
ท่เี หน็ หนา๎ เขา หวั ใจก็เต๎นแรง…ดว๎ ยความโกรธปานพายุ!

‚คณุ ลปิ ดา!‛

ฝา่ ยนั้นเลกิ คิว้ มองเธองงๆ กอํ นริมฝปี ากจะคอํ ยๆ คลเ่ี ปน็ รอยยม้ิ นดิ ๆ และ
รอยยมิ้ นนั้ เองเปรียบเสมอื น…ฟางเสน๎ สุดทา๎ ย

‚ตายซะเถอะ คนเฮงซวย!!‛

อวัศยาเหวีย่ งหมดั โครม กระแทกปากของผ๎ูเป็นเจ๎านายอยาํ งถนัดถน…่ี !

แรงกระแทกจากหมดั ของผู๎หญงิ ตวั ไมํโต แตกํ าํ ลังรอ๎ นยิ่งกวาํ ระเบิดตอปโิ ด
นัน้ มากพอท่ีจะทาํ ให๎ลปิ ดาหน๎าหงาย เซไปสองก๎าว!

‚โอย๏ !!‛ เขารอ๎ ง ยกมือข้ึนกมุ ปากซ่ึงแตกไดเ๎ ลือดทันท…ี เมือ่ เจา๎ ตวั เห็นเลอื ด
ทตี่ ิดมอื มา เขากห็ นั ขวับมามองอวศั ยาด๎วยดวงตาลุกวาวของลูกผู๎ชายทีไ่ มํเคยยอม
ให๎ใครหนา๎ ไหนตํอยฟรีมากอํ น คิว้ เข๎มนั้นขมวดมนุํ อยาํ งนาํ กลัว แล๎วเขากย็ าํ งสาม
ขมุ เข๎ามา...

ทนั ทที ่ีถึงตัวอวัศยา…และยนื่ มอื ข๎างหนงึ่ ควา๎ ต๎นแขนเธอ...รํางนน้ั กท็ รดุ วบู !

‚เฮย๎ !!‛

ถา๎ ลปิ ดาควา๎ รํางนน้ั เอาไวไ๎ มทํ ัน ศรี ษะของหญิงสาวต๎องกระแทกพนื้ อยาํ งไมํ
ตอ๎ งสงสยั

โชค ดที ล่ี ปิ ดาสามารถช๎อนรํางของคนทตี่ ํอยเขาแลว๎ ชงิ เป็นลมไปซะเฉยๆ
นน้ั ข้นึ มาอม๎ุ ไว๎กํอนท่เี ธอจะนอ็ คพน้ื เขามองหนา๎ ซดี จนเขยี วของคนในออ๎ มแขนแล๎ว
กส็ ํายหนา๎ ทาํ เสียงอยาํ งหงดุ หงิดในลําคอ…

‚ยายบา๎ เอ๏ย! ฉนั ตํางหากที่ควรจะสลบ ไมใํ ชํเธอ!!‛

แล๎วลปิ ดาก็ไมมํ ที างเลอื กอะไรท่ีดกี วาํ การอ๎มุ ราํ งไรส๎ ตขิ องอวศั ยาเขา๎ ไปตั้ง
หลกั ในหอ๎ งทาํ งานของเขากอํ น

ผู้ชว่ ยชีวติ

ทงั้ ท่ลี ปิ ดาตั้งใจไวแ๎ ลว๎ วาํ ถ๎าอวศั ยาฟื้นขึน้ มาเมอื่ ไหรํ เขาจะคิดบัญชีกบั เธอ
ให๎สาสมกับหมัดหนักๆ เมื่อครํู...แตํเมอ่ื หญงิ สาวไดส๎ ติขึน้ มาจรงิ ๆ เขากลบั ไมไํ ด๎ทาํ
อยํางท่ีคิด ไมํได๎แมแ๎ ตํจะถามถงึ ต๎นเหตุของหมดั เพชฌฆาตน้นั ด๎วยซ้ํา

ไมํ ใชเํ พราะกลวั จะโดนกําปั้นของหญิงสาวซาํ้ สอง แตเํ ปน็ เพราะวาํ อวัศยา
ฟน้ื ข้นึ มาด๎วยอาการเหมอํ ลอย ราวกับเปน็ คนละคนกบั คนที่ตํอยหนา๎ เขาเม่ือไมํกี่
นาทกี อํ น ตอนนเ้ี ธอกาํ ลงั น่งั ก๎มหนา๎ อยูํบนโซฟาท่ีเขาอ๎มุ เธอมาวางไวใ๎ นทแี รก
พรอ๎ มกบั พยายามซํอนดวงตาหลังกรอบแวํนซ่ึงแดงกาํ่ ร้นื ไปดว๎ ยนาํ้ ตาที่เธอ
พยายามกลั้นเอาไว๎สุดความสามารถ...

เขาไมเํ คยแพ๎นาํ้ ตาผ๎หู ญิงมากํอน...

แตคํ ราวนี้...ลปิ ดาพูดไมอํ อก

ใน วนิ าทีแบบนีช้ ายหนมุํ ได๎แตนํ ั่งนงิ่ งนั ปลํอยให๎จารวี ผ๎ูซึ่งรับหน๎าท่ีชวํ ย
ปฐมพยาบาลอวศั ยาจนฟ้นื ใหน๎ งั่ ลบู หลังลบู ไหลหํ ญงิ สาวไป เงียบๆ แตํแม๎จารวจี ะ
ไมํได๎ถามอะไรอวศั ยา ลิปดาก็อดรู๎สึกไมํได๎วาํ สายตาของจารวีมกั จะเหลอื บมามอง
เขาแปลกๆ…คล๎ายๆ จะจับผิดปนตาํ หนิ ราวกบั เขา๎ ใจวาํ เขาเป็นคนทาํ ให๎อวศั ยา
ร๎องไหง๎ ้นั แหละ

‚กลบั บา๎ นเถอะ ผมไปสํง‛ ลิปดาตดั สนิ ใจโพลงํ ขึ้นมาทาํ ลายความอดึ อดั ใน
ห๎องนน้ั ขาดคาํ เลขาสาวของเขากล็ กุ พรวดขึน้ ทันทรี าวกบั วํารอจังหวะอยแํู ล๎ว

‚ดีคะํ …เดยี๋ วแจนไปหยบิ กระเปา๋ ศยาให๎ แลว๎ จะเดนิ ไปสงํ ที่รถ‛ วาํ แลว๎ จารวี
กเ็ ดนิ ออกไปจากหอ๎ ง

ไมํ ก่อี ึดใจถดั มา ลิปดากข็ บั รถออกจากบรษิ ัทโดยมีอวัศยานั่งอยํูด๎านข๎าง
ตลอดทางเธอนั่งนงิ่ หนั มองออกไปนอกหน๎าตําง ซ่ึงลปิ ดาเรม่ิ ไมํแนํใจวําเป็นเพราะ
เธอตอ๎ งการซํอนดวงตาแดงๆ นน้ั หรือวาํ ไมอํ ยากเห็นหน๎าเขากันแน…ํ

แนนํ อน เขาม่นั ใจวาํ เธอตอ๎ งโกรธอะไรเขาสักอยําง ไมงํ น้ั เธอจะตํอยเขา
ทําไม..

จน กระทงั่ ขบั รถมาถงึ คอนโด ลปิ ดาก็ยงั ไมไํ ดจ๎ งั หวะท่จี ะเอํยปากถามอะไร
ออกไป และเขาก็หมดโอกาสจะถามแลว๎ เพราะทนั ทที ่ีรถหยดุ อวัศยากร็ บี พมึ พํา
ขอบคณุ เขาแคพํ อเปน็ พิธีดว๎ ยเสียงเบาๆ ห๎วนๆ แล๎วลงจากรถไป

ลปิ ดาไดแ๎ ตํนง่ั เทา๎ ศอกกบั พวงมาลัย ทอดสายตามองราํ งบางๆ นน้ั เดนิ ดว๎ ย
ทาํ ทางเหมือนคนใจลอยหายลบั เข๎าประตคู อนโด…กํอนจะถอนหายใจ แล๎วดบั
เครื่อง เตรียมจะกลบั ข้นึ ห๎องพักของตวั เองไปบา๎ ง

แตขํ ณะท่กี ําลงั จะหันไปหยิบกระเป๋าเอกสารจากเบาะหลงั รถ สายตาเขาก็
เหลือบไปเห็นอะไรบางอยํางวางอยบูํ นท่ีนัง่ ดา๎ นข๎าง…ซ่งึ อวัศยาเพิ่งจะลุกออกไป
เม่อื ครํนู ้ี

มนั คอื กระเป๋าสะพายของเธอ...เปน็ สิง่ ทผี่ ห๎ู ญิงทกุ คนไมนํ าํ จะลมื ไดเ๎ ลย

ลปิ ดา มองไปตามทางทีอ่ วัศยาเดนิ หายลบั ไปเหมอื นจะชง่ั ใจอยํูสกั ครูํ แลว๎ ก็
ตัดสนิ ใจถอื กระเป๋าสะพายสดี ําใบเลก็ นัน้ กลบั ขน้ึ หอ๎ งพกั ของเขาไปด๎วย

ทํมุ ครึ่ง...ลปิ ดาเดนิ ออกมาจากห๎องนาํ้ เดินเช็ดผมผํานโซนห๎องน่ังเลนํ แลว๎
กต็ อ๎ งชะงกั เม่อื ได๎ยินเสยี งดนตรที ่ีดังข้นึ มาจากกระเป๋าสะพายของอวศั ยา ทเ่ี ขาวาง
เอาไวบ๎ นโซฟา เขาเดนิ เขา๎ ไปหยบิ กระเปา๋ สะพายใบน้ันขึ้นมาเปิด ควานหา
โทรศัพท…๑ อวัศยาคงจะรูต๎ ัวแล๎ววํากระเป๋าหาย จงึ โทรเขา๎ มอื ถอื ของตวั เอง

มอื ใหญํๆ ของชายหนมํุ หยบิ เอาโทรศัพท๑มอื ถอื เคร่อื งเลก็ แบบตกรนุํ แล๎ว
ออกมา เสยี งริงโทนของเธอเปน็ เพลงฝร่งั ยุค 70 ทอ่ี าจทาํ ใหค๎ นทีบ่ ังเอญิ มาได๎ยิน
อาจเขา๎ ใจไปวํามันคอื โทรศพั ทม๑ ือถือของคณุ ป้าอายุห๎าสิบ

เมื่อ เขาเห็นสิ่งที่ห๎อยอยํกู บั โทรศัพทน๑ ัน้ ลปิ ดากอ็ มย้มิ ...มันคือ เครื่องราง
แบบจีน เป็นแผนํ ไม๎เล็กๆ สลกั ตวั อกั ษรจนี สามตวั ทีเ่ ขาร๎คู วามหมายดี เพราะมนั
เป็นของท่เี ขาเลือกซอ้ื มาเองกับมือเมอ่ื ครง้ั ไปกวางเจาเม่อื เดอื น กํอน…

ลปิ ดา มองดชู ื่อทโ่ี ชวบ๑ นหนา๎ จอโทรศัพท๑ แลว๎ กพ็ บวาํ ตวั เองสนั นิษฐานผดิ ...
คนทโี่ ทรเขา๎ มาไมํใชํอวัศยา หากแตํเป็นคนท่อี วัศยาบันทึกชอื่ ไว๎วํา...’พ่ีแจน’

ลิปดากดรบั ยังไมทํ ันพูดอะไร เสียงแหลมสูงของจารวกี ็ทิม่ เข๎ามาในหู

‚ศยา...ถึงบา๎ นหรอื ยงั ? พเ่ี ปน็ หวํ งมากรู๎ไหม...เจา๎ นายทาํ อะไรเธอ บอกพ่มี า
ซิ?‛

ลิปดาเมม๎ รมิ ฝปี าก...ขณะทหี่ วั สมองคดิ คํานวณวาํ จะหาทางตดั เงินเดอื น
เลขาสวํ นตวั คนเกาํ คนแกคํ นนีข้ องเขาด๎วยวธิ ไี หนดี

‚ศยา? เป็นอะไรหรือเปลาํ ทําไมเงียบละํ ‛

เม่อื เสียงของจารวถี ามซ้ํามา ลปิ ดาจงึ ได๎สติ กรอกเสียงตอบไปทุ๎มต่ํา...

‚ยายนั่นปลอดภยั ดี ตอนน้ีกลบั หอ๎ งไปแล๎ว‛

‚ว๏าย! คณุ ลิปดา?!‛ สมกบั ท่ีเป็นเลขาลปิ ดามาเกือบสบิ ปี และรจ๎ู กั เขามา
นานกวํานน้ั จารวจี ึงจําเสยี งเจ๎านายของเธอได๎ต้ังแตคํ าํ แรก

‚...คิดวําผมจะทําอะไรเพื่อนคณุ เหรอ จารว?ี ‛

‚ก.็ ..ใครจะไปรู๎ละํ คะ เหน็ เม่อื ก้ีศยาทาํ ทําทางแปลกๆ แลว๎ กม็ ีคณุ คนเดียวที่
อยํูในเหตกุ ารณ๑ จะใหแ๎ จนคดิ ยังไง‛ เลขาสาวคนสนทิ สารภาพออกมาตรงๆ

ซ่งึ ความจรงิ ลปิ ดากเ็ หน็ ด๎วยกบั ท่ีจารวีพดู ทุกอยําง...เขาก็อยากรเู๎ หมือนกัน
แหละ วาํ เขาไปทําอะไรเธอตอนไหน

‚...แล๎วนีท่ าํ ไมคุณลปิ ดามารบั โทรศพั ทข๑ องศยาได๎ละํ คะ‛ จารวซี กั ตอํ

‚ยายน่ันลมื เอาไว‛๎

‚อ๎าว!‛ จารวีรอ๎ งเสยี งสงู อกี ‚...แลว๎ ทําไมเจา๎ นายไมํเอาไปคนื เค๎าละํ คะ อยูํ
คอนโดเดียวกันไมํใชํเหรอ ปา่ นนี้คงตกใจแยํแลว๎ ทโี่ ทรศพั ท๑หาย‛

‚ปา่ นนอ้ี าจจะยังไมํรูต๎ วั ดว๎ ยซ้ําวําลืมอะไรไว‛๎ เขาเถยี ง

‚น่ัน แหละคํะ...ยง่ิ ต๎องรีบเอาไปคนื เลย กอํ นที่ศยาจะรตู๎ ัวแลว๎ ตกใจ...ไปสิคะ
เจา๎ นาย แล๎วฝากดูดว๎ ยวาํ ศยาเปน็ อะไรหรอื เปลํา ผ๎หู ญงิ อยํูตัวคนเดียว แถมกําลงั
มีเร่อื งไมสํ บายใจ เดีย๋ วเกดิ เป็นอะไรข้ึนมาจะแย‛ํ

‚ยายนั่นจะเปน็ อะไร‛ เขาพึมพําอยาํ งไมเํ ห็นดว๎ ยกบั คําพูดของเลขานัก

‚โธํ คณุ ลิปดา วําได๎หรอื คะ...ถึงยงั ไงศยากเ็ ป็นผห๎ู ญิงนะคะ เวลามเี รอ่ื งที่
ทุกขม๑ ากหาทางออกไมํได๎ เกิดคิดอะไรบา๎ ๆ ขึน้ มาจะแย‛ํ

ลปิ ดาชะงัก...การสันนษิ ฐานในแงํรา๎ ยของจารวีเรมิ่ กํอความกังวลใจลึกๆ ใน
ใจของลปิ ดา

เม่อื จารวีวางหูไป ลิปดาตดั สนิ ใจคว๎ากระเปา๋ สะพายใบนนั้ ออกจากห๎อง
เดนิ ลงลิฟทไ๑ ปโดยมีจุดหมายคอื หอ๎ งพักของอวัศยาทอ่ี ยูํอกี ฝัง่ อาคารหนึ่ง

ทัน ทที ี่ลฟิ ทเ๑ ปิดยังช้ันของอวศั ยา ลิปดากต็ อ๎ งชะงกั กับกลิ่นแปลกๆ
บางอยาํ งทีล่ อยมาเข๎าจมกู ...มนั เหมอื นกลิ่นควัน หรอื อะไรไหม๎...ลิปดาสังหรณใ๑ จ
ไมํดี เขารบี เดินออกจากลิฟท๑ ตรงไปยังหน๎าประตูห๎องพักของอวัศยา และใจเขาก็
หลํนวูบ...กลน่ิ เหม็นไหม๎นัน้ ชดั เจนเหมือนต๎นกําเนิดของมันอยํู เบอื้ งหลงั ประตบู าน
นน้ั เอง!

‚อวัศยา!‛ ลปิ ดาตะโกนเรยี กอยาํ งร๎อนรนพร๎อมทุบประตู แตไํ มมํ ีเสยี งตอบ...

‚...เปิดประตเู ด๋ียวน้ี! อวศั ยา! ได๎ยินฉันหรือเปลาํ ‛

เขา ทบุ ประตูรวั ขน้ึ จนห๎องข๎างๆ บางหอ๎ งเริ่มเปิดประตูออกมาดู แลว๎ กต็ ําง
พากันทําจมกู ฟุดฟดิ กบั กล่นิ เหมน็ ไหม๎ท่เี รม่ิ รุนแรงขน้ึ เร่อื ยๆ และโชยไปตาม
ทางเดิน แตํตอนน้ลี ิปดาไมํสนใจอะไรทง้ั นนั้ เขามองควันที่เร่มิ ลอดออกมาใตบ๎ าน
ประตนู ้นั อยํางตน่ื ตระหนก แลว๎ กระหนาํ่ ทุบบานประตูจนส่นั คลอน

‚อวศั ยา! เปดิ ส!ิ ถ๎าไมํเปดิ ฉันจะพงั เข๎าไปนะ!‛

คราวนี้มเี สียงตอบออกมาจากดา๎ นใน! ไมไํ ด๎เปน็ คําพดู หรอื เสยี งตอบรับ แตํ
กลบั เป็นเสยี งไอโขลกๆ เหมอื นคนกาํ ลงั สําลกั อะไรบางอยาํ ง ลปิ ดาใจหาย...

‚อวศั ยา! มาทปี่ ระตนู !่ี เร็ว!!‛

ยัง มีเพียงเสียงไอตอบกลบั มาแบบถขี่ ้นึ ลิปดาตัดสนิ ใจ...เขาคงรออกี ไมไํ ด๎
ชายหนมํุ ถอยหลงั ออกไปจนแทบชดิ ประตูห๎องฝงั่ ตรงข๎าม แลว๎ ว่งิ เขา๎ มากระโดดถีบ
บานประตหู ๎องอวศั ยาอยํางแรงบรเิ วณใกลๆ๎ กลอน...แตยํ งั ไมํเปน็ ผล เขาถีบซ้าํ อีก
สองสามเปรีย้ ง แล๎วผ๎ูชายสองคนจากหอ๎ งพกั ในช้ันเดยี วกนั กเ็ ขา๎ มาชวํ ย

ในทส่ี ุด ดว๎ ยแรงของผูช๎ ายสามคน ก็พงั ประตูห๎องของอวศั ยาไดส๎ าํ เรจ็ !

ทันทีทป่ี ระตเู ปดิ ควนั มหาศาลก็ทะลักออกมาพรอ๎ มเปลวไฟทโ่ี หมแรงข้ึน
จากปรมิ าณออกซเิ จนจากอากาศภายนอกห๎องที่เข๎าไปเสริม

‚ว๏าย! ไฟไหม!๎ ‛

เสียง ผห๎ู ญิงหลายคนหวดี ร๎องอยํางตนื่ ตกใจ ใครคนหนึง่ ถลาเข๎าไปกด
สญั ญาณเตือนอัคคภี ยั ผช๎ู ายอกี คนเข๎าไปทุบกระจกควา๎ เอาถังดับเพลงิ สํวนลปิ ดา

ไมสํ นใจอะไรท้งั นั้น เขาถลาเขา๎ ไปในหอ๎ งทีร่ อ๎ นจัดและถูกเพลงิ กินเน้อื ที่ไปแลว๎
เกือบครึง่ ห๎อง กวาดสายตาไปรอบๆ แลว๎ ก็มาหยุดท่รี ํางหนึ่งซง่ึ น่งั ไอโขลกๆ อยํตู รง
ปลายเตียงในสภาพมนึ งง ลิปดาโผพรวดเดยี ว เข๎าไปช๎อนราํ งนั้นขนึ้ มาอมุ๎ ไว๎ แล๎ว
หนั กลับ แตยํ งั ไมํทนั กา๎ ว กร็ ูส๎ ึกวาํ มอื ของคนทเ่ี ขาอุ๎มอยูกํ ระชากคอเส้ือเขาเขยํา
เหมอื นจะบอกอะไรบางอยาํ ง...

ชายหนํมุ ก๎มลงมองหญิงสาวในออ๎ มแขน เธอเงยหนา๎ ขึ้นพดู กับเขาด๎วย
อาการสําลักควันไปด๎วย...

‚หนู...หนฉู นั ...‛ พร๎อมกับชไี้ ปมุมหนึ่งของหอ๎ ง ‚...หนฉู ันอยูํขา๎ งเตียง...‛

ลิปดา มองตามมือท่ีช้ีไปน้นั แล๎วพบวําข๎างเตียงนอนของเธอมกี รงขนาดไมํ
เลก็ ไมใํ หญํอันหนงึ่ วางอยํู และหนูแฮมสเตอร๑ตัวหนง่ึ กําลังวงิ่ พลํานอยูใํ นนั้นอยําง
ตน่ื ตระหนก ลปิ ดาสบถอะไรบางอยาํ งอยูใํ นลําคออยาํ งหงุดหงดิ กอํ นจะอม๎ุ ราํ งเธอ
กลับไปควา๎ กรงหนูข้นึ มา

เมอ่ื หันว่ิงกลับมาถึงหน๎าประตู ไฟกองใหญดํ ักอยตูํ รงทางออกพอดิบพอดี...
ลิปดาตั้งสติ นับหนงึ่ ถงึ สามในใจ แล๎วก็กระโจนขา๎ มไฟกองน้นั ออกไปจากห๎องได๎
สาํ เร็จ!

ไฟ เริ่มลามออกมาจากหอ๎ งของอวัศยา เพราะลําพงั แคถํ งั ดับเพลงิ เอาไมอํ ยํู
ทุกคนในชนั้ น้นั เร่ิมพากนั ขนย๎ายขา๎ วของหนตี ายลงไปชน้ั ลาํ ง ลปิ ดาเองก็เชนํ กัน
เขาวง่ิ ตามบนั ไดหนไี ฟลงมาอยาํ งทลุ ักทเุ ล โดยมีรํางของอวศั ยาตัวสัน่ อยํใู นออ๎ ม
แขน มือเธอโอบรอบคอเขาแนํนแถมยังขย๎ุมคอเสอื้ เขาจนแทบจะรัดคอตาย แถมยงั
ต๎องห้ิวกรงหนลู งมาดว๎ ยอกี ตาํ งหาก

เมื่อ ลงมาถงึ ช้ันลําง รปภ.คอนโดกันผคู๎ นออกมารวมตัวกนั อยูํท่ีลานจอดรถ
ด๎านหนา๎ เสยี งหวอของรถดับเพลงิ สามสคี่ นั ดงั ประสานกันจนออ้ื อึง และเจ๎าหน๎าที่
เริ่มพากนั ระดมฉีดนํา้ ข้นึ ไปยังห๎องตน๎ เพลงิ ...หอ๎ งของอวศั ยา นน่ั เอง

ลปิ ดา หันไปมองอวัศยา ซึง่ ตอนนนี้ ง่ั อยบูํ นฟตุ บาท รวมกลุํมอยํูกับคนอนื่ ๆ
โดยมีผา๎ หนาๆ จากเจา๎ หนา๎ ท่ดี ับเพลงิ หมํ อยบํู นไหลํ เธอกาํ ลังก๎มลงมองกรงหนูบน
ตกั ซงึ่ บัดน้ีเจา๎ ตวั ที่อยํูในกรงเริ่มสงบลงแลว๎ แตํแววตาของเจ๎าของมนั ยงั คงไมํ
คลายความตื่นตระหนกงุนงงในส่ิงท่ีเกดิ ขนึ้

วินาทนี ั้น ลปิ ดารู๎สึกสงสารอวศั ยาขึน้ มาจับใจ...เขาคอํ ยๆ เดนิ เขา๎ ไปหยอํ น
ตวั ลงนงั่ ข๎างๆ

เม่ือ ฝ่ายนน้ั ร๎ูสึกตวั วาํ เขาเข๎ามานง่ั ใกล๎ เธอกห็ ันมา เงยหน๎ามองเขาดว๎ ย
ดวงตาแดงกํา่ หากแตไํ มมํ ีนํ้าตา...ชายหนํุมมองภาพนนั้ แล๎วถอนใจ ยกกําปั้นโขก
ท๎ายทอยเธอเบาๆ...

‚ทาํ อาหารไมเํ ป็นกไ็ มํนําฝืน...เกอื บจะทอดตวั เองเขา๎ แล๎วร๎ไู หมเธอนํะ‛

พดู ไปแล๎ว ลปิ ดากร็ ูส๎ กึ สบายใจข้นึ เม่ือเห็นสายตาของอวัศยาเปล่ยี นจากต่นื
ตระหนกมาค๎อน เขาแทน...มปี ฏกิ ริ ิยาได๎อยํางน้ีก็คงไมตํ ๎องเปน็ หวํ งเทาํ ไหรํแล๎วลํะ
...

ไฟ ดับได๎ในเวลาไมํนานนัก และโชคดีเหลือเกินทเ่ี จ๎าหนา๎ ท่เี ขา๎ ไปสาํ รวจ
ความเสียหายแลว๎ พบวาํ นอกจากตัว ห๎องของอวัศยาทไี่ หม๎ไปทง้ั ห๎อง และทางเดิน

บางสวํ นทด่ี าํ เมื่อมจากควนั ไฟแล๎ว ไมมํ ีทรัพย๑สนิ ของเพอ่ื นขา๎ งห๎องคนไหนเสยี หาย
จากเพลงิ ไหมค๎ รงั้ นเี้ ลย...ถา๎ ไมํนับกลน่ิ เหมน็ ควันท่ียงั คงจะรบกวนผพ๎ู กั อาศัยใน
ชัน้ น้นั ตํอไปอกี หลายวัน

เม่ือ ทกุ อยาํ งปลอดภัย ทกุ คนจึงแยกยา๎ ยกนั กลบั เข๎าหอ๎ งพกั สํวนอวศั ยา
โดนตาํ รวจสอบปากคําอยปูํ ระมาณครง่ึ ช่วั โมง กํอนทีจ่ ะพากนั กลบั ไปโดยทย่ี ังไมไํ ด๎
ตง้ั ขอ๎ หาใดๆ กบั หญงิ สาว

‚ไปกนั เถอะ ผมงวํ งเตม็ ทีแล๎ว‛

เสียงของลิปดาดังข้นึ ดา๎ นหลงั ขณะท่อี วัศยากําลังยนื เหมอํ มองรถตาํ รวจ
แลนํ ออกไป หญิงสาวสะดง๎ุ นิดๆ หันไปขมวดคว้ิ มองเขาอยาํ งเครยี ดๆ...

‚เชิญคุณลปิ ดาตามสบายเถอะคํะ ดฉิ ันจะนงั่ อยํตู รงน้สี ักพักแลว๎ คอํ ยกลบั
หอ๎ ง‛

ลิปดาไดย๎ ินแล๎วเลกิ ควิ้ มองเธอเหมือนไมํเช่ือหู

‚กลบั ห๎อง?‛ น้ําเสียงนนั้ ถามห๎วนๆ อยาํ งหงดุ หงดิ .. ‚ขอโทษเถอะนะอวัศยา
คุณคดิ วําตอนนห้ี ๎องคณุ ยังใช๎ซกุ หวั นอนได๎อยูอํ กี เหรอไง?‛

‚ยังไงฉนั กต็ อ๎ งขึน้ ไปขนของ ถ๎าหาทางไมไํ ดค๎ งตอ๎ งมานอนที่ลอ็ บบ้ีกอํ น‛

ลปิ ดาหัวเราะแคํนๆ เมอ่ื ไดย๎ ิน…

‚เม่อื คนื นอนท่ลี ็อบบโ้ี รงแรม คนื นีน้ อนท่ีลอ็ บบ้คี อนโดตัวเองงนั้ เหรอ…‛

‚แล๎วคุณลิปดาจะใหด๎ ฉิ นั ทาํ ยังไงได๎ละํ คะ‛ อวัศยาเร่ิมฉนุ ข้นึ มาบา๎ ง

‚ทาํ ยงั ไงนํะเหรอ? งํายมาก แคํหุบปาก เลกิ อวดเกงํ แล๎วทําตามท่ีผมบอก‛

แทน ทจี่ ะหบุ ปากอยาํ งทีเ่ ขาสั่ง อวศั ยากลบั อ๎าปากคา๎ งกับทําทางที่เขาใช๎
ออกคําสัง่ กับเธอ ชายหนมุํ ควา๎ กรงหนจู ากมอื ของอวัศยามาถือไว๎เสยี เอง อีกมือ
หนง่ึ ควา๎ ขอ๎ มือเธอกงึ่ จูงกึง่ ลากกลับเขา๎ ไปในอาคาร พาข้นึ ลฟิ ทไ๑ ปยงั หอ๎ งของเขา…

ลิปดาไมํปลอํ ยมือเธอจนกระทัง่ เขาเสียบการด๑ เปิดประตหู อ๎ งแลว๎ เขาคืนกรง
หนูให๎เธอ แลว๎ รนุ หลังเธอใหเ๎ ข๎าไปข๎างใน

อวศั ยากา๎ วเขา๎ ไปยืนอยํใู นหอ๎ งรบั แขก ใจกลางห๎องชุดสุดหรขู องลปิ ดา

‚นค่ี ณุ จะใหฉ๎ นั …‛

‚นอนท่นี ี่แหละ จนกวาํ จะจัดการเรื่องหอ๎ งของคุณเรียบรอ๎ ย‛ เขาวําหลงั จาก
ปิดประตูลงกลอนแล๎วเดนิ ตามเขา๎ มายนื กอดอกมองเธอ

‚แตวํ าํ ….‛

‚ขืนคุณพดู มากอีกคาํ เดียว จะไลํไปนอนที่ล็อบบใี้ ห๎สมใจอยาก‛

สายตาเดด็ ขาดเอาจริงของเขาทจ่ี อ๎ งมาทาํ ให๎อวศั ยาพดู ไมอํ อก…ถา๎ เปน็
เวลาปกติ เธอคงจะไมํยอมให๎เขาบงั คับเอาแบบนแ้ี นๆํ แตตํ อนนเี้ ธอรส๎ู ึกเหน่ือย
เหลอื เกิน เหนอ่ื ยมากทงั้ รํางกายและจิตใจ…เธอจงึ ไดแ๎ ตยํ นื คว๎างอยูํกลางหอ๎ ง ตา
ตกมองพืน้ อยาํ งยอมแพ๎

ลปิ ดา มองอาการน้นั แล๎วถอนใจ เขาเดินเขา๎ ไปในหอ๎ งนอนเงยี บๆ แลว๎ กลบั
ออกมาพร๎อมชุดนอนของเขาและผ๎าขนหนหู นงึ่ ผืน โยนทั้งหมดนน้ั ใหเ๎ ธอรบั ไว…๎

‚ไปอาบนํ้าเปลยี่ นเสือ้ ผ๎าซะ…ชุดน้นั ผมยงั ไมํไดใ๎ สหํ รอก สบายใจได‛๎

วาํ แลว๎ เขาก็เดนิ ผํานไปทางโซนทีก่ นั ไว๎เปน็ ครัวเล็กๆ ที่มอี ปุ กรณ๑ทาํ อาหาร
แบบประหยัดเน้อื ทพ่ี รกั พรอ๎ ม อวัศยาไมํเหน็ ประโยชนท๑ ่ีจะยนื เก๎ๆ กงั ๆ อยตูํ รงนั้น
อีกตอํ ไป เธอจงึ ยอมจาํ นน เดนิ หอบชดุ นอนและผ๎าเชด็ ตวั นั้นเข๎าหอ๎ งน้ําไปโดยดี

ห๎อง นาํ้ ของลปิ ดากว๎างเกือบๆ จะเทําครง่ึ หอ๎ งพกั ของเธอ ทั้งหอ๎ งปพู ื้นด๎วย
กระเบอื้ งแผํนใหญํขรุขระเพอื่ กันลืน่ กระจกเหนอื อาํ งล๎างหน๎านนั้ เป็นกระจกแผนํ
ใหญํฝงั เตม็ ความกว๎างของผนงั ด๎าน นั้น ตรงข๎ามกับกระจกเป็นอํางอาบนา้ํ แบบ
น้ําวนขนาดใหญชํ นิดที่ลงไปแชไํ ดท๎ ีเดยี วสอง คน ถัดไปไมํไกลกนั เปน็ หอ๎ งอาบน้ํา
แบบแคปซลู

เหน็ หอ๎ งนาํ้ สุดหรขู องเขาแลว๎ อวศั ยาคิดเลํนๆ วาํ คืนน้เี ธอนําจะขออาศยั
นอนในน้ีซะเลย คงจะหลับสบายดี

พอคิดถึงเรือ่ งนอนขนึ้ มา…เหมอื น รํางกายของหญิงสาวจะขานรบั ในทันที
เธอร๎ูสึกเพลียทสี่ ุดก็ตอนนี้เอง ...นาทนี ้ี ไมวํ ําเรือ่ งปราณนตห๑ รอื วาํ เรือ่ งไฟไหม๎กด็ ู
เหมือนจะกลายเปน็ แคํเพียงฝัน ร๎ายท่ีปลุกให๎เธอสะด๎งุ ตื่นขน้ึ มากลางดึกเทํา
นน้ั เอง…และเม่อื มันผาํ นไป เธอกต็ อ๎ งการทจี่ ะหลบั ตอํ เปน็ ทสี่ ดุ

อวัศ ยารบี อาบน้ําลวกๆ ใสชํ ุดนอนทใี่ หญํโตและกางเกงกห็ ลวมโพรกจนเธอ
ตอ๎ งหิ้วเอวเอาไว๎เป็นระยะ เดินออกมาจากห๎องน้าํ แลว๎ กต็ อ๎ งชะงักไปนิดหน่งึ เม่อื

เห็นวาํ บนโซฟาตวั ใหญกํ ลางห๎องรับแขกท่เี ธอ ตั้งใจจะอาศัยเป็นท่นี อนกลับถกู จับ
จองด๎วยรํางของผู๎ชายตวั โตๆ เจ๎าของหอ๎ ง เขานอนกอดหมอนอิงหลับตาสนทิ ทอด
ลมหายใจเปน็ จงั หวะ

อวัศยาทรดุ ตัวลงนั่งบนโซฟาตัวสั้นข๎างๆ เขา ชะโงกมองหนา๎ คนหลบั อยําง
ลงั เลวําจะปลุกดหี รือไม…ํ

ความจริงเธอไมํอยากจะปลกุ เขาหรอก ปลํอยให๎หลบั ไปแบบน้ีก็ดีแลว๎ แตวํ าํ
ถา๎ ไมํปลกุ เธอจะนอนตรงไหนละํ …อวศั ยาหนั มองไปรอบตัว ถดั จากหอ๎ งรับแขกไป
ยังมีประตูห๎องอีกห๎องหน่ึงซง่ึ เปดิ ประตูอ๎าคา๎ งอยูํ มองเขา๎ ไปเหน็ เตยี งนอนใหญนํ าํ
สบาย…มนั เป็นหอ๎ งนอนของลปิ ดาอยํางไมตํ ๎องสงสัย สรปุ วําอวัศยาใช๎อาศยั นอน
ไมํได๎ เหน็ ทีจะตอ๎ งไปนอนในหอ๎ งนาํ้ เหมอื นที่คดิ ไว๎เลํนๆ เมอื่ กี้ซะละํ มงั้ …

‚มัวน่งั งงอยูทํ ําไมลํะ เข๎าไปนอนส‛ิ

‚อ๎ยุ ..!‛ อวศั ยาสะดงุ๎ หันกลับมามองคนทีน่ อนเหยียดยาวอยํบู นโซฟา เขา
ยังนอนอยูํในทําเดมิ หากแตํบัดนี้เขากาํ ลังมองจอ๎ งมาท่เี ธอ ดวงตาสีดาํ สนทิ นนั้ ไมํ
มแี ววของคนงวํ งนอนเลยสักนิดเดยี ว

‚...ฉันนึกวําคณุ หลับซะอีก‛

‚ผมยงั ไมงํ วํ ง‛

‚ก็เหน็ คณุ นอนหลบั ตาเฉย‛

‚ผมแคพํ กั สายตา‛ เขาตอบ เม่อื เหน็ เธอยงั น่ังเฉย เขากถ็ อนใจ ลุกขน้ึ น่งั
แลว๎ มองเธอดว๎ ยแววตาจรงิ จงั ข้นึ

‚..ถา๎ คุณยงั ไมํงวํ ง กน็ ่งั คุยกันกํอนส‛ิ เขาวาํ พร๎อมเลือ่ นแกว๎ กาแฟทเ่ี ขาชงรอ
ไว๎จนเรม่ิ หายร๎อนมาตรงหนา๎ เธอ

อวศั ยาอยากจะตอบวาํ ทีแรกเธอกง็ วํ งเหมือนกนั แตพํ อมานงั่ อยูตํ รงนี้
เผชญิ หน๎ากบั เจา๎ นายสองตํอสองในหอ๎ งพักของเขา บอกตรงๆ วําเธอคงจะนอนไมํ
หลบั ไมใํ ชํวํากลวั เขาจะทําอะไรเธอ เพราะรูแ๎ นวํ าํ อยาํ งเธอไมใํ ชเํ สปค็ ของลปิ ดา…
เพียงแตวํ ําเธอไมํชินเอาเสียเลย ตง้ั แตํเกิดมากไ็ มํเคยเข๎ามาอยใูํ นห๎องของผ๎ูชายคน
ไหนตามลําพงั มากํอน!

‚…ถามจรงิ ๆ เถอะนะอวศั ยา…‛ เสียงของลปิ ดาปลุกเธอจากภวังค๑ความคิด

‚คะ?‛

‚ทไี่ ฟไหมเ๎ มอื่ ก้ี…คณุ ไมํไดเ๎ จตนาจะ..คดิ สั้นใชไํ หม?‛

คาํ ถามนนั้ ทาํ ให๎อวัศยาสะดดุ กึก ขมวดคว้ิ ใสํเขา…

‚ฉนั นะํ เหรอคะ จะคดิ ส้ัน?‛ ..ใชํ แคเํ รอ่ื งอกหกั จากผชู๎ ายคนเดยี ว ทาํ ไมเธอ
จะตอ๎ งทาํ ลายชวี ติ ตัวเองด๎วย มนั เป็นอบุ ตั ิเหตุเทํานน้ั แหละ…แตํจะวาํ ไปแล๎ว
สาเหตุมนั ก็โยงๆ มาจากเขาเหมอื นกัน...

อวศั ยาจาํ ไดว๎ ํา หลังจากลงจากรถลิปดาเมื่อตอนเยน็ เธอกก็ ลับเขา๎ หอ๎ ง
รูส๎ กึ ปวดหัวมาก อยากอาบนํ้าอุนํ ๆ แตํห๎องเธอไมํมเี คร่ืองทาํ น้าํ อุนํ หญงิ สาวจึงใช๎

วธิ ตี ม๎ นํา้ โดยใชเ๎ ตาแก๏สปคิ นิค ซ่ึงความจริงเป็นของต๎องห๎ามสาํ หรบั คอนโด แตํเธอ
แอบซื้อมาเก็บไว๎ใชใ๎ นยามทอี่ ยากต๎มมามํากนิ ใหอ๎ รํอยกวาํ การกดน้ํารอ๎ น ใสํเฉยๆ

ที นี้ด๎วยความทป่ี วดหวั มาก เธอจงึ กินพาราไปสองเมด็ แถมด๎วยยานอน
หลับอีกหน่ึง กะวาํ อาบนา้ํ เสร็จยากค็ งออกฤทธิ์ และจะไดห๎ ลบั ให๎สบาย ไมตํ ๎องคดิ
ฟุ้งซาํ นเรอื่ งปราณนตอ๑ ีก แตํไมํได๎คิดเลยวําเธอจะผล็อยหลบั ไปเสยี กอํ นโดยทิ้ง
หม๎อต๎มนาํ้ อยํูบนเตาแก๏ส อยํางนั้นเอง รู๎สึกตัวอกี ทีก็ตอนท่ีลิปดาไปทุบประตู และ
ตนื่ ขึน้ มาสาํ ลักควนั ไฟนนั่ แหละ…

อวศั ยาทบทวนเร่อื งราวแลว๎ กถ็ อนหายใจ...

‚ฉันตั้งใจจะตม๎ นาํ้ อาบ แตํน้าํ ยงั ไมํทนั เดอื ดก็หลบั ไปซะกอํ น...‛

‚คณุ นน่ี า๎ ...‛ นา้ํ เสียงและสายตาของลปิ ดาเพํงเลง็ มาทเี่ ธออยาํ งตาํ หนิ ‚...
แล๎วไอเ๎ ตาแก๏สแบบนั้นใครเขาเอามาใช๎ในคอนโดกนั บา๎ ง‛

อวศั ยาก๎มหน๎านงิ่ ด๎วยเถียงไมอํ อก

‚เอาเถอะ…กย็ งั ดีทีร่ อดตายมาได‛๎

‚แล๎วคุณร๎ูไดย๎ ังไง วาํ หอ๎ งฉันไฟไหม‛๎ เธอถามอยาํ งสงสยั ที่เขามาเคาะประตู
ได๎ทนั เวลาพอดี

‚เปลํา...‛ ชายหนํุมยักไหลํ ‚..ตอนนัน้ ผมแคํจะเอากระเป๋าไปคืนคุณท่หี อ๎ ง...
คณุ ลืมกระเปา๋ ไวบ๎ นรถผม รูต๎ วั บา๎ งหรอื เปลํา?‛

อวัศยายกมอื ขึน้ แตะรมิ ฝปี ากอยํางเพงิ่ นึกได๎...

‚เหรอคะ?‛

ลิปดานกึ อยากจะบา๎ ตายจริงๆ

‚นีค่ ณุ ผมถามจริงๆ เถอะนะ คุณมเี รือ่ งอะไรอยใํู นใจ ถงึ ได๎ดูจิตใจไมคํ ํอยอยูํ
กับเนอ้ื กบั ตวั เลย‛

คําถามน้ันทาํ ให๎อวัศยาเมม๎ ริมฝีปากแนนํ …สาย ตาที่มองเขาเปลี่ยนไป มนั
เรมิ่ มแี ววกรํุนๆ บางอยํางกอํ ตัวขนึ้ มาอกี เมือ่ คําถามของเขามันพาให๎เธอกลบั ไป
คดิ ถงึ เร่ืองทเี่ กิดขึ้นเมื่อตอนกลางวนั …

‚เปลํา...‛ อวศั ยาตอบห๎วนๆ ลิปดาขมวดควิ้ ...

‚เปลาํ ? เปลําไดไ๎ ง...คุณเดินออกมาจากห๎องน้าํ เหน็ หน๎าผมป๊บุ คุณกต็ ํอย
ผมเลย...แบบนจี้ ะให๎ผมเชอื่ เหรอวาํ คุณไมํไดเ๎ ป็นอะไร...‛

‚คณุ ไมํใชํตวั ฉัน คณุ จะมารูด๎ ีได๎ไงวําฉันเป็นอะไรหรอื ไมเํ ปน็ ‛

‚ร๎ู สิ...ทาํ ไมผมจะไมรํ ๎ู คุณเปน็ ...แตคํ ณุ ไมกํ ลา๎ พดู ออกมา เพราะคณุ มนั ข้ี
ขลาด...คุณไมยํ อมแสดงความรูส๎ ึกของตัวเอง ไมวํ ําจะเป็นรัก โกรธ เกลียดหรือ
อะไรกต็ าม!‛

อวัศยาผุดลกุ พรวดขน้ึ กํามอื แนนํ หนา๎ แดงก่ํา.. จอ๎ งมองเขาอยาํ งจะกิน
เลือดกินเนอื้

‚ฉันไมํชอบพูดเรื่องของตวั เองให๎คนอืน่ ฟังนะํ ไมแํ ปลกหรอก แตคํ นทีช่ อบเอา
เรอ่ื งของคนอน่ื ไปพูดนสี่ ิ...มันแยกํ วาํ ไมรํ ๎ูกี่รอ๎ ยพันเทํา!‛

ลิปดาขมวดควิ้ ลุกขึ้นยนื เต็มความสูง เผชิญหนา๎ กับหญิงสาวราํ งเล็ก
ตรงหน๎า

‚คุณพดู เรอื่ งอะไร?‛

‚ไมํ ต๎องมาทาํ เป็นไขสอื หรอก คณุ บอกใหฉ๎ ันพดู ไมํใชํเหรอ...พอฉันพดู แลว๎
ทาํ ไมคุณไมํยอมรบั ความจริงละํ ?... คุณเอาเรอ่ื งท่ีฉันใชน๎ ามแฝงคุยกับปราณนต๑
ทางอินเตอร๑เน็ทไปบอกพริบ พราว...คุณมันแยํมาก! แตํฉนั มนั โงกํ วาํ ที่ดันสงํ
อเี มลลผ๑ ดิ จนทําใหค๎ ุณรค๎ู วามลับของฉนั !‛

‚เดี๋ยวกํอน…‛

ลปิ ดายกมอื หา๎ มเธองงๆ เม่อื เหน็ วาํ อวศั ยาเร่มิ จะเบรกแตก...

‚ทําไม ไมกํ ลา๎ ฟังเหรอ?‛

‚ไมใํ ชํ!‛ ลิปดาอยากจะเข๎าไปจบั เธอหักคอนัก ยายคนนี้ พอพดู ได๎กไ็ มยํ อม
ฟังใครทาํ เดยี ว

‚...ฟังนะอวศั ยา คณุ จะเขา๎ ใจผิดไปกนั ใหญแํ ล๎ว ผม-ไมํเคย-เอาเร่ืองของคณุ
ไปพูดกับใคร รวมทั้งพรบิ พราว‛ เขาเนน๎ ย้าํ หนกั แนํนทกุ คาํ แตสํ ายตาของอวัศยา
ไมมํ ีแวววําจะเช่อื เขา เธอหวั เราะหหึ ใึ นลําคอ

‚เหน็ ไหม คุณก็ไมํยอมรบั ‛

‚อวัศยา!...ผม ไมํร๎ูวาํ คนอยํางผมเปน็ ยงั ไงในสายตาของคณุ ...ผมอาจเป็น
เจา๎ นายที่แยํ เปน็ มนษุ ย๑ท่แี ยํ แตผํ มกม็ นั่ ใจวําตวั เองเป็นลกู ผูช๎ ายพอ อะไรทผี่ มทํา

ผมไมํเคยกลัวทจ่ี ะบอกวาํ ผมทาํ ดังนนั้ ...ผมจะพูดดว๎ ยเกยี รติของผมทง้ั หมด ไมํวํา
คุณจะเช่ือหรอื ไมํก็ตาม...ผม-ไมํเคย-เอาความลับของคณุ ไปพูดกับใครเลย...‛

อวศั ยาจอ๎ งมองดวงตาสีดําสนิททมี่ องตรงมาทเี่ ธอเหมือนจะทา๎ ใหเ๎ ธอค๎นหา
ข๎อพริ ุธท่ี ซอํ นอยูใํ นนัน้ ...อวศั ยารับคาํ ท๎า...เธอจอ๎ งลงไปในดวงตาทีด่ าํ สนทิ เหมอื น
บํอ นา้ํ ที่ลกึ ไมํมีท่สี ิ้นสุด พยายามหาสงิ่ ทซ่ี อํ นอยํู...

และสงิ่ ที่เธอพบกค็ ือความจริงจงั หนักแนํน...มันไมใํ ชแํ ววตาของคนโกหก...

‚ถา๎ งนั้ ...‛ อวัศยาหลบุ สายตาลงมองมอื ตัวเองอยาํ งสบั สน ‚...พริบพราวรูไ๎ ด๎
ยงั ไง?‛

‚อวัศยา...‛ เขาขยับตวั เข๎ามาใกล๎เธอ จับไหลํบอบบางของเธอใหห๎ ันมา
เผชิญหน๎า ‚...ไหนเลําใหผ๎ มฟงั ซิวํามนั เกดิ อะไรขน้ึ พรบิ พราวมาพูดอะไรกบั คณุ งั้น
หรอื ?‛

อวศั ยาเงยหนา๎ ขนึ้ มองเขาดว๎ ยดวงตาสบั สน เธอไมํรู๎ตัววาํ ในดวงตาสีดาํ น้นั
มีพลงั สะกดจิตหรือเปลํา ถงึ ทาํ ให๎อวัศยาเร่มิ เปดิ ปาก...เลาํ เหตกุ ารณ๑ทัง้ หมดที่
เกิดข้ึนในหอ๎ งน้าํ หญิง ระหวาํ งเธอกับพรบิ พราวใหล๎ ิปดาฟงั ทุกบทสนทนา...

ส่ิงดีที่ซอ่ นอยู่

ตลอด เวลาทีอ่ วศั ยาเลําบทสนทนาระหวํางเธอกับพริบพราวในห๎องนาํ้
ออฟฟิศ ลิปดานั่งขมวดคิ้วฟังอยาํ งตัง้ ใจ ยกมือขน้ึ ลูบรมิ ฝปี ากอยํางครํนุ คิด เมื่อฟัง
จบ ส่ิงท่เี ขาพูดออกมาเป็นคาํ แรกคอื ...

‚ผมวาํ คณุ ไมคํ วรจะดวํ นเชือ่ ทุกคําท่พี รบิ พราวพดู ‛

‚คณุ คดิ วําพริบพราวจะกุเร่ืองข้นึ มาโกหกฉันเป็นตเุ ป็นตะเหรอคะ?‛

ลิปดาจ๎องหน๎าอวศั ยานิง่ อยอํู ดึ ใจหนึง่ แล๎วถอนหายใจ...

‚โกหกหรือเปลําผมไมรํ ๎ู...แตถํ า๎ เปน็ ผม...เม่อื รักใครแลว๎ ผมจะยอมแพก๎ ็
ตอํ เมื่อคนคนนั้นพดู ให๎ไดย๎ ินกบั หูเทําน้นั วําเขาไมํรักผม‛ เขาเหมอํ มองออกไปใน
ความมืดนอกหนา๎ ตาํ ง...เหมอื นตกอยํใู นภวงั คค๑ วามคิดบางอยําง...

‚...ถ๎า คุณรักปราณนต๑จรงิ ก็ไมคํ วรทีจ่ ะยอมแพแ๎ คนํ ้ี...ตอํ ใหเ๎ ปน็ อยํางที่พริบ
พราวพดู วาํ ปราณนตไ๑ มํ ชอบคุณแอบรกั แตํมนั ก็ไมไํ ด๎หมายความวาํ ปราณนต๑จะ
ไมชํ อบอวศั ยาดว๎ ย...คณุ ยอมแพ๎ตัง้ แตํตอน นีม้ ันจะไมเํ ร็วไปหนอํ ยเหรอ?‛

อวศั ยามองลิปดาอยํางไมํอยากเชอื่ สายตา วําคนอยาํ งเขาจะมาพดู อะไรที่
เป็นการใหก๎ าํ ลงั ใจแบบนี้กบั เธอได!๎

‚คราวนี้ทําตวั เป็นคนใหมํ...ทาํ ใหเ๎ ขารักคุณ ตรงทคี่ ณุ เปน็ อวัศยาส‛ิ

‚ฉนั ...จะทาํ ไดย๎ งั ไงได๎ละํ ‛ อวัศยายกมอื ขึน้ ลูบผมยํุงๆ ของตวั เอง สหี น๎าบํง
บอกความกังวลขนึ้ มาทนั ที

ลิปดา เดาออกวาํ เธอกาํ ลังคิดอะไรอยใํู นใจ ชายหนุํมอดขําไมํได๎ เขาเทา๎ คาง
กับพนกั โซฟา อมย้มิ มองทําทางอยํางน้นั ของเธอซึ่งหาดูไดไ๎ มํงาํ ยนกั ...ผห๎ู ญิงที่
ม่ันใจเสมอใน เรอื่ งของการทาํ งานกลบั ดปู ระหมาํ เกอ๎ เขินไมเํ ป็นทําไปเสียทุกอยาํ ง
ในเรือ่ ง ของความรัก...

‚ผมวําคณุ เรมิ่ ตน๎ ตรงนนี้ ํะมาถูกทางแล๎วนะ‛

‚มาถกู ทาง?‛ อวศั ยางง

ลปิ ดายนื่ น้วิ ช้ีไปจิ้มเบาๆ ตรงดัง้ จมกู ระหวํางกรอบตากวา๎ งของเธอ...

‚กเ็ ริม่ จากการถอดแวํนหนาๆ ของคณุ ออกไง‛

‚แวํน!‛ อวศั ยายกมอื ข้นึ คลาํ หน๎าตาตวั เองทนั ที แล๎วกร็ ๎สู ึกตัวเป็นครง้ั แรกวาํ
ไมมํ ีแวนํ สายตาอยํูบนดงั้ จมกู !

‚..น่แี วนํ ฉนั หายไปไหนเนย่ี !‛

‚ผมไมเํ หน็ คุณใสํตั้งแตํตอนหนีไฟลงมาจากหอ๎ งแล๎ว‛ ลปิ ดาสาํ ยหน๎าปลงๆ

‚ฉนั ไมรํ ูต๎ ัวเลย...น่นั สิ ถงึ วํามองอะไรไมชํ ดั ‛ ด๎วย ความท่มี วั แตตํ กใจ เธอจึง
แทบไมไํ ดส๎ ังเกตดว๎ ยซ้าํ วาํ ไมไํ ด๎ใสแํ วนํ เกือบไมํได๎รสู๎ ึกวําตวั เองมองอะไรเบลอไป
หมด แตพํ อมาร๎ูตวั แลว๎ ก็เรม่ิ รู๎สกึ อดึ อัดขึ้นมาทนั ที...

‚ทําไงดีละํ เนย่ี ...ฉนั วาํ ฉันกลบั ไปหาดูท่ีห๎องดกี วาํ มันอาจจะไมํได๎โดนไฟ
ไหมก๎ ไ็ ด๎‛ วาํ แล๎วเธอกท็ าํ ทาํ จะผดุ ลุก แตลํ ิปดาคว๎าชายเสื้อของเธอร้งั ไว๎กํอน...

‚ไมตํ อ๎ งหรอก สายตาคุณไมํไดส๎ ัน้ เยอะไมํใชเํ หรอ ไมงํ น้ั คณุ คงไมเํ ดินไปไหน
มาไหนได๎สบายจนถึงตอนนีห้ รอก‛

‚แตวํ าํ ...‛

‚ตาคุณสวยจะตาย...‛

คราวนีอ้ วศั ยาอ้ึง...กระพริบตาปรบิ ๆ มองเขา เร่มิ รูส๎ ึกร๎อนๆ ทแี่ ก๎มเม่ือถกู ชม
ซง่ึ ๆ หน๎า ลิปดาย้มิ ...

‚...ดวงตาเปน็ หน๎าตาํ งของหัวใจนะคุณ เป็นเพราะคุณมวั แตเํ อากรอบแวนํ
บงั ไว๎ ใครๆ เขาถึงไดว๎ าํ คุณเป็นผ๎หู ญงิ เยน็ ชา เป็นผู๎หญิงใจร๎าย...‛

พูดดๆี อยํู ลิปดาก็เริม่ จะชักใบให๎เรือเสยี ตามเคย

แตํเมอื่ เหน็ อวศั ยาเริ่มจะค๎อน เขากห็ วั เราะเบาๆ...

‚...อยาํ เพ่ิงค๎อนสิคณุ ฟงั ใหจ๎ บกํอน...ผมกาํ ลังจะบอกวาํ พอคนอื่นเค๎าไมํ
เหน็ ตาคณุ เขากเ็ ลยคดิ วาํ คุณเปน็ ผ๎หู ญงิ ใจรา๎ ย ไรค๎ วามรูส๎ กึ ท้ังๆ ที่จริงแลว๎ คณุ
ไมไํ ดเ๎ ปน็ แบบน้ันซะหนํอย...ออกจะอํอนไหวงําย..‛

‚น่ี พดู ให๎ดีๆ นะคณุ ลิปดา...ใครบอกวําฉันออํ นไหวงําย‛

ลิปดาหวั เราะ หงายหลงั ตึงนอนลงไปกบั โซฟาอีกครง้ั เมื่อรต๎ู วั วํายง่ิ พูดก็ยิง่
แยํ...

‚โอเค...ง้นั ผมไมํพูดแล๎วดกี วาํ ...งํวง...‛

‚นี่ เดีย๋ วกํอน...คุณจะนอนตรงนเ้ี หรอคะ?‛ อวัศยาดึงแขนเสอ้ื เขา เมอ่ื เหน็ วํา
ลปิ ดาคว๎าหมอนองิ มากอด ทาํ ทําจะหลบั ตา

‚คณุ เขา๎ ไปนอนในหอ๎ งโนนํ ไป‛ เขาไลํ ทํานํ้าเสยี งงวั เงยี ทไ่ี มรํ วู๎ าํ จริงหรือ
แกลง๎ ทํา

‚อยําเลยคะํ ...นบี่ า๎ นคุณ คณุ เขา๎ ไปนอนในห๎องดีกวาํ ฉันนอนโซฟาได‛๎

ลิปดาลืมตาข้ึน มองอวัศยาอยาํ งรําคาญ...

‚ก็ ใชํไง นีม่ นั บา๎ นผม เพราะฉะน้ันผมอยากจะนอนตรงไหนมนั กเ็ ปน็ สทิ ธ์ิ
ของผมใชํไหม...และวนั นี้ ผมก็อยากจะนอนตรงนี้ด๎วย...สํวนคุณ...โนนํ เข๎าไปใน
ห๎องนอน‛

เขาวาํ แล๎วกพ็ ลกิ ตวั ซกุ หน๎ากบั พนักโซฟานุํมตวั ใหญํ เปน็ การตดั บท

อวศั ยาน่ังอง้ึ มองคนตวั โตนอนขดอยบูํ นโซฟานนั้ อยํางพดู ไมํออก...เหน็ เขา
หลบั เธอเองกเ็ ร่ิม งํวงขน้ึ มาบา๎ ง...อวศั ยาถอนใจเบาๆ แล๎วลกุ ขึน้ ยนื อยาํ งยอมแพ๎...

‚...น่ีคุณ ปดิ ไฟให๎ผมด๎วยนะ‛

เสียง งมึ งาํ ดังขึน้ มาจากลปิ ดา อวศั ยาอมยม้ิ ...เดินด๎วยฝเี ทา๎ แผวํ เบาไปกด
ปดิ สวิตซไ๑ ฟให๎เขา กํอนจะกา๎ วเขา๎ ไปในหอ๎ งนอน ไมลํ ืมทจี่ ะปดิ ประตู ล็อค...อวศั ยา
ท้ิงตวั ลงบนเตียงใหญํๆ นํุมๆ แสนสบายทเ่ี จ๎าของหอ๎ งเสียสละใหเ๎ ธอ...แลว๎ ก็ผล็อย
หลับไปอยาํ งรวดเรว็ เปน็ ประวัตกิ ารณ๑...

รํุง ขน้ึ อวัศยาถกู ปลกุ ขึ้นมาดว๎ ยกล่ินหอมของอาหาร หญงิ สาวลุกขึ้นนั่ง อ๎า
ปากหาวและบดิ ขี้เกียจไปพร๎อมๆ กนั แลว๎ ตดั ใจลุกจากเตยี ง ยอมรับกบั ตัวเองวาํ
เม่อื คืนนเี้ ป็นการหลบั สบายที่สดุ คืนหน่งึ ในชีวติ เลยทีเดียว…

เมอ่ื หญิงสาวเปิดประตอู อกมาดา๎ นนอก ก็พบวาํ ทมี่ าของกลนิ่ ทป่ี ลกุ เธอให๎
ตน่ื ขึ้นมาจากผช๎ู ายตัวสงู ในชุดทาํ งานที่ กาํ ลงั ยนื หนั หลังอยํูท่เี คาน๑เตอรค๑ รวั กม๎
หน๎างวํ นอยํกู บั หม๎ออะไรบางอยําง

‚นีค่ ุณแตํงตวั เสรจ็ แลว๎ เหรอ ทําไมไมปํ ลุกฉนั คะ?‛ อวศั ยาวาํ แล๎วเงยหนา๎
มองนาฬิกาท่ตี ิดอยํเู หนอื ฝาผนงั หอ๎ งรับแขก ‚…เจ็ดโมงครง่ึ ! ตายแลว๎ !!‛

อวศั ยาทําทาํ จะหนั หลังวิง่ เขา๎ หอ๎ งน้าํ แตํลปิ ดาท่ีเพ่ิงยกชามโจก๏ สองชามมา
วางบนโตะ๏ รบี หนั มาดึงชายเส้ือชุดนอนของ เธอรั้งไว๎ หญิงสาวตอ๎ งรีบยกมอื ขน้ึ
ตะครุบตวั เส้ือน้นั ไว๎กํอนทล่ี ปิ ดาจะดงึ มันหลุด เพราะความที่มนั หลวมโพรกอยํูแล๎ว

‚ไมํต๎องรบี หรอก‛ เขาพดู หนา๎ ตาเฉย

‚ไมํต๎องรบี ไดไ๎ งคะ นม่ี ันเจ็ดโมงครง่ึ แล๎ว ฉนั จะไปทํางานสาย!‛

‚วนั นี้คณุ ไมํต๎องไปทาํ งานหรอก‛

‚ฮะ?‛ อวศั ยาขมวดคิ้วมองเขางงๆ ตัง้ แตจํ ําความได๎ เธอไมเํ คยสาย ไมเํ คย
ขาด ไมเํ คยลางานเลยแม๎แตวํ ันเดยี ว!

‚ผมไมใํ จร๎ายพอจะให๎คุณไปทํางานทง้ั ๆ ท่ีเม่ือคนื บ๎านเพิง่ ไฟไหมห๎ รอกนะ‛

อวศั ยาชะงัก…

‚…วนั น้ี คณุ ไปจัดการเก็บขา๎ วของท่ยี ังไมเํ สียหายที่หอ๎ งคณุ ให๎เรยี บร๎อย
แล๎วขาดเหลอื อะไรกอ็ อกไปหาซ้อื ซะ โดยเฉพาะเสอ้ื ผ๎า คุณคงตอ๎ งซ้อื ใหมํหมด…
วันน้ีผมจะไมคํ ดิ เปน็ วนั ลาแลว๎ กนั ‛ ลปิ ดายักคิ้ว กํอนทจ่ี ะกดไหลอํ วศั ยาท่ยี ังยืนงง
ให๎น่ังลงตรงหน๎าชามโจ๏กชามหน่งึ

‚…กนิ โจ๏กซะ‛ เขาสงั่

อวัศยาก๎มมองชามโจก๏ ซ่งึ ดหู นา๎ ตาดี และกลน่ิ ก็ยั่วน้ําลายเหลอื เช่อื …

‚ความจรงิ คณุ ลปิ ดาไมํต๎องลําบากก็ได…๎ ‛

‚ปกติผมทําอาหารกนิ เองทุกเชา๎ อยแูํ ล๎ว แคทํ าํ เผอ่ื คณุ อกี ท่กี ไ็ มเํ ห็นมีอะไร
ต๎องลําบาก‛ เขาวําแลว๎ ก็หนั กลบั ไปจับมีดหนั่ อะไรงํวนอยูํที่เคานเ๑ ตอรค๑ รัวอีกคร้ัง
อวัศยาจงึ เริม่ จบั ช๎อนตกั โจ๏กขึ้นชมิ …อรํอยแฮะ…เธอเงยหน๎าขน้ึ มองผู๎ชายท่ียืนหนั
หลงั ให๎เธออยนํู น้ั อยาํ งไมํคํอยเชื่อถือ…ทาํ เองแนํหรือเนย่ี ?

เธอลอบสงั เกตการจับมดี อยาํ งทะมัดทะแมงของลปิ ดาแล๎วก็อดจะท่งึ
ไมํได๎…ไมํนาํ เช่อื เลย บคุ ลิกของลปิ ดาดูไมํเขา๎ กับการเข๎าครวั เลยแม๎แตํนดิ เดยี ว…

ระหวํางท่เี ธอมองดเู ขาเพลนิ อยูํนัน้ จํๆู ลปิ ดากห็ ันกลับมา และย่นื แครอทท่ี
หั่นเปน็ ทอํ นเลก็ ๆ ช้นิ หน่ึงให๎เธอ…อวัศยาขมวดคิ้วมองแครอทนั้นแลว๎ สํายหัวดิก…

‚ฉนั ไมํกนิ คะํ ขอบคณุ ‛

ลปิ ดากระพริบตาปริบๆ มองเธอนงิ่ แล๎วเขาก็ปลอํ ยเสียงหัวเราะกา๏ กออก
มา…

‚คณุ หวั เราะอะไร?‛ อวัศยาขมวดคว้ิ อยํางเคืองๆ

‚ผมไมํไดใ๎ หค๎ ุณกินสกั หนํอย…แครอทนีส่ ําหรบั ลูกน๎องคุณตาํ งหาก‛ เขา วาํ
พลางบย๎ุ ใบไ๎ ปยงั กรงหนูแฮมสเตอรท๑ ่วี างอยูบํ นโต๏ะรบั แขก เจ๎าฮิปปข้ี องเธอกาํ ลงั
เอาหนา๎ ซุกอยมํู มุ หนงึ่ ของกรง โดยหันก๎นออกมาใหเ๎ ธอ…

‚ลืมมันไปเลยส?ิ ‛ เขาวํายิ้มๆ ‚…เปน็ ลกู พที่ ี่แยํจริงๆ ถา๎ ผมไมเํ ตือน วันนีท้ ั้ง
วนั มนั คงไมไํ ดก๎ นิ อะไร‛

อวศั ยาเถยี งไมอํ อก ได๎แตคํ ๎อนแลว๎ รับแครอททอํ นน้ันมาจากมือเขา เดินเอา
ไปหยํอนลงในกรงของเจ๎าฮิปป้ี...ทันทีทีม่ นั เหน็ แครอท เจ๎าฮปิ ปีก้ แ็ ทบจะกระโดด
เข๎าตะครุบแลว๎ กล็ าํ ถอยกลบั ไปน่ังแทะอยูตํ รงมุมกรง มมุ เดมิ

เมอ่ื เดินกลบั มานั่งทีโ่ ตะ๏ ทานขา๎ ว ลิปดากาํ ลงั เรม่ิ ตักโจก๏ ในชามของเขาทาน
...

‚วันนี้ผมหาเพ่อื นไปซื้อของกบั คณุ ใหแ๎ ล๎วด๎วย‛

‚เพื่อน?‛

‚ใชํ…ผมสัง่ ใหจ๎ ารวไี ปเป็นเพ่ือนคุณ‛

‚ฉันจําไมไํ ดว๎ าํ ฉนั บอกคุณเมอ่ื ไหรวํ ําฉนั ตอ๎ งการเพ่อื น?‛ อวัศยาวางชอ๎ น
ร๎ูสึกเหมอื นจะอ่มิ ข้ึนมาทนั ที แตอํ กี ฝ่ายยงั ก๎มหน๎าก๎มตากนิ เฉย…

‚ผมเห็นวาํ ไหนๆ คุณก็ตอ๎ งซ้อื เสื้อผา๎ ใหมํแบบยกตแ๎ู ลว๎ ผมกเ็ ลยคดิ วํานําจะ
เป็นโอกาสดีท่ีคณุ จะไดเ๎ ปล่ยี นสไตล๑การแตํงตวั ซะท…ี ขืน ให๎คุณไปเลอื กซื้อเสือ้ ผา๎

คนเดียว มนั ก็คงจะลงอีหรอบเดิมแบบมีแตเํ สอ้ื ผ๎าสีดาํ อกี ผมเลยคิดวําใหจ๎ ารวีไป
ชวํ ยเลอื กดกี วํา รสนิยมการเลอื กเสือ้ ผา๎ ของเขานําจะดกี วําคณุ ‛

ความเจา๎ กเี้ จา๎ การของเขาทําให๎อวศั ยาเอยี งคอมองเขาอยาํ งหงุดหงิด…
‚นคี่ ุณลปิ ดา คุณจะยุงํ กบั ชีวติ ของฉนั มากไปหรอื เปลํา?‛
‚อา๎ ว...‛
‚ชวํ ยโทรไปบอกพแี่ จนเลยนะ วําฉันไม…ํ .‛
ตงิ๊ …ตอํ ง
อวัศยาชะงกั .. ขณะทีล่ ปิ ดาเลกิ ค้ิว ลุกจากโต๏ะไปเปิดประต…ู เผยใหเ๎ หน็ จา
รวียืนย้มิ อยูตํ รงนนั้
เม่ือจารวีสอดสาํ ยสายตามองเขา๎ มาเหน็ อวศั ยา ก็สงํ เสียงทกั ทายใสแจว๐ มา
วํา…
‚ศยา…วนั นพี้ ไ่ี ปชํวยเลือกเสอ้ื ผา๎ นะจ๏ะ!‛
อวศั ยาพูดไมอํ อก ขณะทล่ี ิปดาก๎มหน๎าลงกล้ันย้มิ …

การ ไปเลอื กซื้อเสือ้ ผา๎ กบั จารวีน้นั ทําใหอ๎ วศั ยารสู๎ ึกเหมือนกบั วําตัวเอง
กลับไป เป็นเพียงเดก็ ผู๎หญิงคนหนึ่งทเี่ ดินตามแมตํ อ๎ ยๆ ไปเลือกซื้อเสอื้ ผา๎ ในหา๎ ง
เพราะทกุ ครง้ั ท่เี ธอหยบิ เสือ้ ผา๎ ชุดไหนก็ตาม (ซึง่ มกั จะเปน็ สีดํา) ขนึ้ มาดู จารวีก็จะ

คํอยๆ เข๎ามาปลดมนั ออกจากมอื เธอเอากลับไปแขวนท่ีเดิม แล๎วหยิบตัวใหมํท่ีมี
สสี นั สดใสกวํายัดเยยี ดใสํมอื ให๎

แรกๆ อวศั ยาก็ค๎านบ๎าง ดื้อบา๎ ง แตหํ ลงั ๆ เธอเรมิ่ หมดแรงจะเถียง จงึ ไดแ๎ ตํ
ปลอํ ยใหจ๎ ารวที ําการเลอื กเสอื้ ผา๎ ให๎ตามสบาย สวํ นตวั เธอเองไดแ๎ ตเํ ดินตามหลัง
และจาํ ยเงินเทํานั้น

แม๎ แตชํ ดุ นอนจารวีก็ยังไมํเว๎น...อวัศยานกึ ภาพตัวเองใสชํ ุดนอนสีหวานทจ่ี า
รวี เลือกใหแ๎ ลว๎ กเ็ กรงวําจะนอนไมหํ ลับ แตกํ ย็ ังดที ีจ่ ารวียงั พอจะยอมออํ นขอ๎ ให๎เธอ
บา๎ งตรงที่อนุญาตให๎เธอซือ้ ชุด นอนแบบกางเกงแทนท่จี ะเปน็ แบบกระโปรงพร้วิ
บางตามทจี่ ารวแี นะนํา

ซื้อ เสื้อผา๎ เสร็จ จารวกี ็พาอวศั ยาเข๎ารา๎ นทําผม จับสระเซท็ ซอยใหเ๎ ปน็ ทรง
และอบไอนํ้า ตํอด๎วยเขา๎ สปาไปนวดตัว นวดหนา๎ ...จนอวัศยาอดจะเผลอบนํ ปนกัด
ออกไปไมํได๎...

‘นี่ ถา๎ อายุไมํเกนิ เกณฑ๑แล๎ว พรงํุ นศ้ี ยาวําจะไปสมัครเข๎าประกวดมิสไทย
แลนด๑ยนู ิเวิร๑สเลยนะคะ เน่ีย...ไหนๆ พแี่ จนกพ็ าเขา๎ คอร๑สเสริมความงามซะขนาดน’ี้

จารวคี อ๎ นตอบกลบั มาอยาํ งอารมณด๑ แี ละยืนยนั วาํ ...

‘โธํ...พี่ เห็นศยาเครยี ดๆ นะํ ทํางานก็หนัก แล๎วยงั มาเจอเรื่องไฟไหมอ๎ ีก มาช๎
อปป้ิง ทาํ ตวั เองใหส๎ วยนํะคลายเครียดดอี อกนะ เกิดมาเคยทาํ แบบนบี้ ๎างหรือเปลํา
หรอก’