แอบรักออนไลน์ by ร่มแก้ว

จงลงจากคาน

‚ว๏าย...‛

อวศั ยารอ๎ งเสียงหลงทันที เม่ือโยนปลาลงไปในกระทะแลว๎ น้ํามันร๎อนๆ ก็
ปะทุกระเด็นปดุ ๆ ออกมาจนหญิงสาวเผลอยกฝาหมอ๎ ขนาดใหญขํ ึน้ เปน็ โลกํ ําบงั
สํวนอีกมือทถี่ ือตะหลิวกแ็ หยๆํ เขา๎ ไปเข่ยี เจา๎ ปลาน๎อยที่นําสงสารแบบทุลกั ทเุ ล

อาการ น้ันพลอยทําใหค๎ นทีย่ ืนเฝา้ มองอยอํู ดรนทนไมไํ ด๎ เขาจงึ ปราดเข๎ามา
ยืนซอ๎ นด๎านหลงั มือใหญํจับหมบั ลงบนมอื ท่เี ธอใชถ๎ ือตะหลวิ เพ่อื ชํวยจดั การกบั เจา๎
ปลาในกระทะ น้ัน สํวนมืออกี ขา๎ งก็ชวํ ยจบั ‘โล’ํ ของ เธออกี แรง และเมื่ออวัศยายงั
ทาํ ทาํ กล๎าๆ กลัวๆ เบ่ียงตวั หลบจากรศั มนี าํ้ มนั กระเด็นน้นั ลิปดาจงึ โอบเอวหมนุ
รํางเล็กๆ นั้นเบยี่ งออกไปหนํอย แลว๎ เอาไหลขํ ๎างหนึ่งบังเพือ่ ‘ส’๎ู กบั นาํ้ มันเสยี เอง

สภาพ ของอวัศยาจึงกลายเปน็ ตกอยูใํ นอ๎อมกอดเขาไปซะอยํางงนั้ ...หญิง
สาวหน๎าแดงซําน นึกดีใจที่เขามัวแตํไปสนใจปลาในกระทะ ไมํทันสงั เกตเหน็
ปฏิกิริยาเธอ

‚คอํ ยๆ สิ...โยนลงไปแบบนน้ั นา้ํ มนั กระเดน็ โดนตวั เจ็บเปลําๆ‛ เสียงห๎าวๆ
กระซบิ สอนอยูํรมิ หู ‚..ทีนีร้ อพักนึง เดีย๋ วคอํ ยพลกิ ‛

เขาวําแล๎วรัง้ ราํ งเธอถอยหาํ งจากกระทะมาอีกหนึ่งกา๎ ว

อวัศ ยายนื มองเจา๎ ปลาทเี่ รมิ่ จะกลายเป็นสที องๆ หนํอยๆ อยาํ งขยาด...
ทําไมทอดปลามันถึงอันตรายแบบน้ี...อวัศยาหันเหลือบสายตาขึน้ มอง คนท่ียังยนื

ซอ๎ นอยูํเบ้อื งหลงั มือขา๎ งหนึง่ โอบเอวเธอ สํวนอกี ขา๎ งกมุ ไวบ๎ นมอื ข๎างทเ่ี ธอถอื
ตะหลวิ ไมมํ ที ที าํ วําจะปลอํ ย...

‚คณุ ปลอํ ยฉันได๎แล๎ว‛ อวศั ยาปนั้ เสยี งใหแ๎ ขง็ แตไํ มคํ อํ ยสาํ เร็จเทําไหรํ

‚ไมเํ อา...ไมไํ ว๎ใจ‛ เขาพดู เสยี งเจ๎าเลหํ ๑ ‚...เด๋ียวปลาไหม๎ เสียของ‛

เขา พูดจริงหรือเปลําไมรํ ู๎ แตวํ ําทําจริง...เพราะหลงั จากน้นั ลปิ ดากย็ ืนโอบ
อยดูํ า๎ นหลัง ชวํ ยจบั มอื อวศั ยาให๎ทาํ กับขา๎ วจนกระท่ังเสร็จหมดทกุ เมนู

‚นํากินจงั ‛ ลปิ ดาชมเมือ่ มองกบั ข๎าวมากมายที่วางเตม็ โต๏ะ แตอํ วัศยากลับ
คอ๎ นเขาแลว๎ บนํ

‚แหงสิคะ คุณเลนํ แยํงทําเองหมดเลย‛

‚ใครวาํ ...ผมทาํ คนเดยี วไมํเคยนํากินขนาดน้ี พอมีคนมาใหก๎ อดไปด๎วย
ทาํ กบั ขา๎ วไปด๎วยรูส๎ กึ วํานาํ กินขึน้ เป็นกอง‛

‚ถึงวํา ควงสาวๆ เดินเขา๎ คอนโดบอํ ยๆ นกึ วาํ มาทาํ อะไรกัน ท่แี ทก๎ ม็ า
ทาํ กบั ข๎าวนีเ่ อง‛ อวัศยาตหี นา๎ ตายประชด ทาํ ใหล๎ ิปดาทกี่ าํ ลงั ทําสายตาวับๆ ใสํ
เธอถงึ กับทําทําเหมอื นจะหงายทอ๎ ง พรอ๎ มปลอํ ยเสียงหัวเราะห๎าวๆ

‚นี่ แปลวาํ ไมเํ คยตงั้ ใจฟงั เลยใชํไหม แมคํ ณุ ...ผมเคยบอกแล๎วไงวําเคยพา
ผูห๎ ญงิ คนอื่นข้ึนมาบนนซ้ี ะทไ่ี หน‛

‚คณุ กพ็ ูดไดน๎ ี่...ง้ันฉนั พูดวาํ ฉนั พาหนุํมๆ ขึ้นไปบนห๎องฉันทกุ วันเลยม่งั กย็ งั
ได๎ ใครจะมาร๎วู าํ พดู จริงไมจํ ริง‛

การสมมติอยํางประชดประชันของอวัศยาทาํ ใหล๎ ปิ ดากัดรมิ ฝีปาก ทําเสยี ง
ฮ่ึมฮมั่ ในลําคออยํางมันเขีย้ ว พรอ๎ มยํางสามขุมเข๎ามาหา...

‚คณุ เป็นผหู๎ ญิงนะ...พูดแบบนไี้ ดไ๎ ง ใครสั่งใครสอน‛

‚กแ็ คํสมมติเปรยี บเปรย‛ เธอวําพลางก๎าวถอยหลัง แตํไมทํ นั แล๎ว ลิปดาควา๎
เอวเธอหมับแล๎วดงึ ทเี ดียว เธอก็ปลวิ เขา๎ มาประชิดตวั เขา

เขายนื่ หนา๎ เข๎ามาจ๎องเธอเขมง็ ...ขมวดคิ้วเหมอื นเดก็ ถกู ขดั ใจ...

‚ทีหลงั ห๎ามพูดอะไรแบบนอี้ กี นะ ผมไมชํ อบ‛

‚คุณไมชํ อบแล๎วมนั เกีย่ วอะไรกับฉนั ลํะ‛ อวัศยาเชดิ หนา๎ ท๎าทายเขา

‚ทําไมจะไมเํ กยี่ ว...ผมไมชํ อบใหค๎ ุณพดู เลํนถงึ ตัวเองกับผ๎ชู ายคนอนื่ ไมวํ าํ
หนา๎ ไหนทงั้ นน้ั ...‛ พูดมาถงึ ตรงน้ี ดวงตาดําสนิทของลิปดาก็คํอยออํ นแสงลง
นํ้าเสียงเขาลกึ ซ้งึ จริงจงั ขนึ้

‚...นอกจากผม‛

วลีน้ันทําใหอ๎ วศั ยาร๎ูสึกเหมอื นมสี ายลมอุํนๆ พัดเขา๎ มากระทบหวั ใจเธอ มือ
เรียวบางเผลอเกาะกระชบั เอวเขาโดยไมํรูต๎ ัว...

และ ปฏิกริ ิยาแมเ๎ พียงนอ๎ ยของเธอก็ทําใหล๎ ิปดาสัมผสั ไดใ๎ นทนั ที...เขาเลือ่ น
มอื โอบกระชับเอวเธอแนนํ ขึ้นเชนํ กัน และกอดรัดราํ งนั้นเขา๎ มาอิงในออ๎ มอกกว๎าง
...

อวัศยาซบหน๎าลงกบั บําหนา...วินาทนี นั้ เสยี งในหัวใจกระซบิ บอกวํา เธอไมํ
เคยสมั ผสั ความอบอํุนเชํนน้ีมากอํ น และหวงั วาํ สมั ผสั น้ีจะเปน็ ‘ความจรงิ ’

ถ๎าหากวําปราณนต๑เปรยี บเหมือนความฝนั ที่เธอใฝห่ า แตํไมํเคยไขวคํ วา๎ มา
ครอบครองได๎...ลปิ ดาก็คอื ‘ของจริง’ ที่เธอสามารถสัมผัส...รกั ...และ...ได๎รกั ตอบ

วินาที นัน้ หญิงสาวบอกตวั เองวาํ ความฝันจะเปน็ ยังไงก็ตาม ถา๎ หากวาํ
ลปิ ดาเป็นความจริงทอ่ี บอนุํ ขนาดน้ี เปน็ ความจริงทจี่ ะไมทํ าํ ใหเ๎ ธอเสียใจ...เธอกจ็ ะ
ไมํเรียกรอ๎ งหาความฝนั ใดๆ อีก

อวศั ยาเงยหนา๎ ขน้ึ รับรมิ ฝีปากอบอนํุ ของลปิ ดา และคล๎อยตามโดยดเี มื่อเขา
ดนั ตัวเธอไปน่งั ที่โซฟา...ราํ งใหญขํ องเขาคอํ ยๆ ดนั ราํ งของอวัศยาเอนลงบนเบาะ
นุมํ ๆ...และทันใดน้นั ...

ตด๊ิ ตี๊ ตี ติด๊ ตี่....

ลิปดาชะงัก ยันตวั ขน้ึ มองหนา๎ เธองงๆ...

‚เสยี งอะไร‛

‚โทรศพั ท๑...โทรศัพทฉ๑ นั เองคะํ ‛ อวัศยาหวั เราะแหง๎ ๆ กํอนจะพยายามดงึ
โทรศพั ท๑ออกมาจากกระเป๋ากางเกง แตํยงั ไมทํ ันกดรับ นว้ิ เรียวๆ ของลปิ ดาก็ยืน่ มา
คีบดงึ โทรศัพท๑เธอไปจากมือเสยี เฉยๆ พลางส่งั ...

‚ไมตํ ๎องรบั ...‛ เขาทําทําจะโยนโทรศัพท๑จอมขดั จังหวะทง้ิ แตํอวัศยารีบควา๎
คนื มา...

‚ไมไํ ด๎คํะ เผื่อเป็นลูกคา๎ !‛ วําแลว๎ เธอก็กดรับทนั ที พรอ๎ มยันตวั ข้นึ น่งั ฟงั เสียง
จากปลายสายอยูํสกั พกั ก็เหลมํ ามองลปิ ดาด๎วยสายตาแทนคําพดู วาํ ...

‘เห็นมะ ลูกคา๎ จริงๆ ดว๎ ย’

ลปิ ดา ทาํ หน๎าเซ็งๆ จาํ ตอ๎ งยอมลกุ ขึน้ น่ังตาม รออวัศยาพดู ธรุ ะอยอํู ดึ ใจ
ใหญํกระทัง่ วางสาย ลปิ ดาจึงขยบั เข๎ามาใกลใ๎ หมํเหมือนจะสานตํอเรื่องทค่ี า๎ งไวเ๎ ม่ือ
ครูํ แตคํ ราวน้อี วศั ยายกสองมอื ขึ้นกนั ไว๎ระดับใบหน๎าเขา...

‚ไมเํ อาคะํ คณุ ลปิ ดา...ฉนั ไมอํ ยากขาดทุน‛

ไมํ ใชเํ พราะคาํ เธอหา๎ ม ท่ที าํ ใหล๎ ิปดาหยุด หากแตเํ ป็นแววตาขอรอ๎ งน้นั
ตํางหาก ชายหนมํุ พิศดวงหนา๎ นัน้ อยาํ งชั่งใจ กํอนจะถอนหายใจเบาๆ อยํางยอม
แพ๎...เขารวบมอื ทั้งสองขา๎ งของเธอท่ยี กขึน้ มากนั แล๎วร้งั ราํ งนั้น เข๎ามากอดไว๎

มือข๎างหน่ึงของเขาปลดโทรศัพทม๑ อื ถอื มาจากมอื เธอ...

‚รไ๎ู หม..อวัศยา..ไอ๎นหี่ มายความวําอะไร‛

อวัศ ยาแทบรับไมํทนั เม่อื เขาเปลย่ี นเรื่องกะทันหัน เธอมองเครื่องรางแบบจนี
ทเ่ี ป็นแผํนไมเ๎ ล็กๆ ทแี่ ขวนติดไวก๎ ับโทรศพั ทม๑ ือถอื ของเธอ ที่เขาชูใหด๎ ตู รงหนา๎ ...
เคร่ืองรางน้ีเขาซ้อื มาฝากเธอจากเมืองจีนเมือ่ ไมํ นานมานเี้ อง

‚คณุ รู๎ความหมายด๎วยเหรอ‛

‚แนํะ ดูถูกผมมากไปซะแลว๎ ‛

‚ไมํ ไดห๎ มายความยงั งัน้ สกั หนอํ ยคํะ แคํคดิ วาํ คณุ ไปเมอื งจนี ซือ้ ของฝากมา
ให๎คนตง้ั เยอะแยะ ยังมเี วลามาจาํ อกี เหรอวําแตํละอันท่ซี ้อื มาฝากเคา๎ มคี วามหมาย
วําไง‛ น้วิ ของอวัศยาไลบ๎ นแผํนไม๎เลก็ ๆ น้ันเบาๆ ...และน้วิ เรยี วๆ ของลปิ ดาก็ไลบ๎ น
นิ้วเธออกี ที

‚ทาํ ไมจะจําไมํได๎...เครื่องรางแบบนี้ผมซ้ือมาอันเดยี ว‛

อวศั ยาเลกิ คว้ิ เงยหนา๎ มองเขาอยาํ งแปลกใจ...พบวาํ ลิปดากําลังอมย้ิม
อยํางมเี ลศนยั

‚อกั ษรจีนสามตวั นผ้ี มถามความหมายคนขายมาเรียบร๎อย‛

‚แล๎วแปลวําอะไรคะ?‛

‚จงลงจากคาน...‛

‚คณุ ลปิ ดา!‛ อวศั ยาแหว ทาํ ทาํ จะลกุ ขนึ้ ทุบหัวเขา แตํลปิ ดาหัวเราะ รวบมือ
ทงั้ สองและรํางนนั้ กอดไวก๎ อํ น

‚หวงั วาํ มันคงขลังนะ‛

‚ไมํแนํหรอกคํะ...ชาตินีฉ้ ันต้งั ใจแลว๎ วาํ จะอยํบู นคานตลอดไป‛

‚เอาเถอะ...พ๎นจากผมไปแล๎วคงไมํมีใครสอยคณุ ลงมาแลว๎ นะ เดย๋ี วจะหาวํา
ไมเํ ตอื น‛

อวศั ยาค๎อนเขาอยํางหม่นั ไส๎...แตลํ ิปดามองอาการน้ันด๎วยดวงตาพราว
ระยบั ...และสายตาของเขาทําใหอ๎ วศั ยาชกั จะหนาวๆ รอ๎ นๆ...

‚ปลอํ ยไดแ๎ ลว๎ คํะ‛ เธอพยายามขยับตวั ออกจากออ๎ มกอดเขา แตํลิปดาทํา
เฉย พลางยน่ื หน๎าเข๎ามาใกล๎

‚จํายสํวยกอํ น‛ เขาเคาะซีกหน๎าดา๎ นข๎างของตัวเอง อาการนน้ั บอกชดั แล๎ววาํ
‘สํวย’ ของเขาคืออะไร อวัศยาทําตาโต แลว๎ สาํ ยหน๎าจนผมกระจาย...

ลิปดาไมไํ ดพ๎ ดู ขอร๎องซ้าํ หากแตสํ ายตาเขามองมาอยํางเว๎าวอน ในดวงตาสี
ดําสนิทน้นั คงจะมมี นตอ๑ ะไรบางอยาํ ง...ทท่ี ําใหอ๎ วศั ยาใจออํ น

หญงิ สาวยน่ื จมูกเข๎าไปใกล๎...ใกล๎...และเหลอื ระยะหาํ งอีกเพยี งนิ้วเดยี ว
เทํานน้ั เสยี งโทรศัพทม๑ อื ถือของลปิ ดาก็สํงเสียงลนั่ ขึน้ มาบา๎ ง...

ตู๏ดดด ต๏ดู ดดด.....

อวศั ยาชะงกั ทันทที ีเ่ สยี งโทรศพั ทช๑ ํวยชวี ิต...

‚รับโทรศัพท๑สิคะ‛

‚ไมํอะ...‛

‚รบั สิคะ เผ่ือธุระสาํ คญั ‛ อวัศยากลน้ั หัวเราะ

ลปิ ดาทาํ หนา๎ บงึ้ ควา๎ โทรศัพท๑ข้นึ มา กดรับสาย...

‚ฮลั โหล...โทรมาไมรํ ๎ูเวลา...‛ ลิปดากรอกเสียงลงไปไมทํ ันจบคาํ เสียงจาก
ปลายสายกท็ าํ ให๎เขาชะงัก สหี น๎ารน่ื เรงิ คํอยๆ แปรเปน็ เครํงเครยี ด...

อวศั ยาสังเกตสีหนา๎ นน้ั อยาํ งไมํสบายใจนกั ...มเี รือ่ งอะไร?
ลิปดาฟงั เสยี งจากทางปลายสายอยอูํ ยํางนน้ั อกี อดึ ใจ ฟงั ...และตอบรบั คํา...
มากกวําที่จะพูดอะไร กํอนจะวางหูในทส่ี ุด...
อวศั ยายงั ไมํทนั จะเอํยปากถามอะไร ฝา่ ยน้ันก็ยนื ขน้ึ ...
‚ผมตอ๎ งออกไปธุระสกั พัก...ถ๎าคุณหิวก็ทานขา๎ วไปกํอน‛
‚อา๎ ว...‛
‚แตถํ า๎ รอไหว กร็ อผมหนํอยนะ ผมจะรบี กลบั ...‛ เขาวาํ แลว๎ ย่ืนมือมายี
ผมอวัศยาเบาๆ กํอนจะผลนุ ผลันกลับเข๎าห๎องไปเปลีย่ นเส้ือลวกๆ คว๎ากญุ แจรถ
ออกจากหอ๎ งไปทันที
อวัศยายนื มองรํางสงู หายลับตาไปท่มี มุ ลิฟท๑...เปน็ คร้ังแรกที่รสู๎ กึ ใจหายเม่อื
เห็นเขาออกไปจากห๎อง
ใครกันนะท่เี รียกเขาออกไป...แลว๎ ทาํ ไมถงึ ต๎องรบี รอ๎ นขนาดน้นั ดว๎ ย...?

เทยี่ งคนื แลว๎ ...

อวัศ ยาละสายตาจากนาฬิกาแล๎วถอนใจ...หนั ไปมองท่ปี ระตู ไมมํ ีทีทาํ วาํ
มันจะถูกเปิดออก อาหารที่ทาํ ไว๎เม่อื เย็นยงั คงวางคา๎ งอยูบํ นโต๏ะกินขา๎ ว...แตํเธอไมํ
รส๎ู กึ หวิ เลยแมแ๎ ตนํ ิดเดียว

หญิง สาวถอนหายใจ...ขณะท่มี อื พลกิ นิตยสารท่กี องตรงหนา๎ เลนํ ไมํไดม๎ ี
อารมณจ๑ ะอาํ นจริงจงั ...แมว๎ ําเธอจะพยายามต้งั สมาธิอยูทํ ีม่ ัน แตใํ นใจกลบั คอยจะ
ถามอีกเร่ืองอยเํู สมอ...

ทําไมลิปดาถงึ ยงั ไมกํ ลับ...?

แล๎ว ทาํ ไมเธอจะต๎องรอเขา...ทั้งๆ ทีเ่ มอื่ กอํ น เธอกเ็ คยอยคูํ นเดยี ว และก็
ชอบเสียดว๎ ยทีจ่ ะได๎ใชเ๎ วลาสงบๆ ยามคาํ่ คนื เพยี งลําพังกบั ตัวเอง...อวศั ยา
พยายามเรียกความร๎ูสึกน้ันกลบั คืนมา

ดีซะอกี ลปิ ดาไมํอยูํ...เธอจะได๎ค๎นดคู วามลับของเขาได๎ตามสบาย...เธอคดิ
พลางดงึ อัลบมั้ รูปของลปิ ดามาพลิกดเู ลํน

ตอนเดก็ ๆ เขาก็ดนู าํ รักแบบใสซอ่ื บรสิ ทุ ธด์ิ ีเหมือนกนั นะ...ไมนํ าํ เช่ือวาํ โต
มาแล๎วจะเจา๎ เลํห๑ได๎ขนาดน้ี

อวศั ยาไลดํ ูภาพเขาไปเรื่อยๆ ย้มิ กับภาพลิปดาตอนอยูมํ หาวิทยาลยั เขายืน
ถอื ลกู รกั บี้ ย้ิมกว๎างโชว๑ฟนั ครบทกุ ซใ่ี ห๎กบั กล๎อง...รอยย้ิมแบบเดก็ หนุํมท่ีเปี่ยมไป
ดว๎ ยพลัง และมเี สนํห๑...เขาเปน็ คนหน๎าตาดีมาต้ังแตํตอนนัน้ เป็นนกั กีฬาอีก
ตํางหาก คงจะมีสาวๆ ห๎อมล๎อมไมใํ ชํเลํนเหมือนกัน...

คดิ ไปแลว๎ กอ็ ยากจะเห็นเขาตอนน้นั กับตาตัวเองเหลือเกนิ ...อวศั ยาถอนใจ
...แล๎ว เวลานัน้ เธอกาํ ลังทําอะไรอยํทู ไี่ หนนะ...อาจจะกําลงั ใสํแวํนหนาเตอะกม๎
หน๎าก๎มตาอําน หนงั สอื เตรยี มสอบเอน็ ทรานซอ๑ ยใํู นหอพัก ชวี ิตอันแสนนาํ เบ่ือ...

อวัศยาย้มิ ให๎กับรปู น้นั อกี ครงั้ แล๎วพลกิ อัลบม้ั ปิดลง...

ไปนอนดีกวาํ ถ๎ายงั ไมกํ ลบั เธอก็จะไมํรอแลว๎ ...อยากจะไปไหนก็ไปเลย

หญิง สาวลกุ ขึ้นยืน บดิ ขีเ้ กยี จ แล๎วก็หอบหนงั สอื และอัลบั้มรปู ทง้ั หมดขึน้ มา
เพือ่ จะเอาไปเก็บ แตํด๎วยความท่ีกองหนังสือนั้นคงใหญํเกนิ ไป เจ๎าเลมํ บนๆ จึงพลดั
หลนํ ลงไปบนพนื้ อวศั ยากม๎ ลงเก็บอยํางทลุ กั ทเุ ล...

ขณะที่ยืน่ มอื ขา๎ งหนึ่งกม๎ ลงไปเก็บ...เธอก็ชะงักเมอ่ื สายตาพบเขา๎ กบั อะไร
บางอยาํ ง...

รูป...รูปถํายใบหนงึ่ ซึง่ คงจะรํวงลงมาจากอัลบม้ั ไหนสักอัลบั้ม

อวัศยาหยบิ มนั ข้ึนมาดู...แลว๎ กต็ อ๎ งขมวดค้วิ

มนั เป็นรปู ลปิ ดาในชดุ นักกฬี ารักบี้ คล๎ายกบั รูปอนื่ ๆ ทเ่ี ธอเพ่ิงดูไปเม่อื ครํู
หากแตรํ ูปน้ียงั ไมํเคยผาํ นสายตาเธอ...และสง่ิ ท่ีทาํ ใหเ๎ ธอตอ๎ งขมวดค้วิ มองก็ ไมใํ ชํ
ลปิ ดา แตํกลับเป็น ‘ใคร’ อกี คนทย่ี ืนอยเูํ คยี งขา๎ งเขา...

ผูห๎ ญงิ คนหนง่ึ ยืนแนบชดิ รํางสงู เพรียวของลปิ ดา รอยยิม้ อํอนโยนสดใส มอื
ขา๎ งหนง่ึ ของเธอที่เกาะอยบูํ นบาํ เขาบํงบอกถงึ ความสนทิ สนมของทั้งสองได๎ เป็น
อยํางดี...

อวศั ยาอาจจะสอดภาพน้ันเก็บกลับเขา๎ อลั บ้มั โดยไมํสนใจอะไรอกี และคดิ
ซะวํามนั กแ็ ครํ ปู ของลิปดาที่ถาํ ยกบั อดตี รักสมัยวัยรนุํ ...ถ๎าหากวํา เธอจะไมํจาํ ไดว๎ าํ
หญงิ สาวทย่ี นื ยม้ิ หวานอยํูขา๎ งลปิ ดาในรปู เป็นคนทเี่ ธอค๎นุ เคยดี...จารว!ี

ไมผํ ิดหรอก...แมจ๎ ะมีอะไรทแ่ี ตกตาํ งไปบ๎าง แตํเธอจาํ ดวงตาและรอยยม้ิ น้ัน
ไดช๎ ัดเจน...ผูห๎ ญิงคนนค้ี ือจารวีไมผํ ิดแนํ...

สองคนน้รี ู๎จักกันต้งั แตสํ มัยเรยี นมหาวิทยาลัย...?

เปน็ ข๎อมลู ใหมทํ ี่เธอไมํเคยร๎มู ากอํ นเลย...

ทนั ทีที่อวศั ยาหอบกระเป๋าและแฟม้ ลงมาจากรถแท็กซ่ี วงิ่ กระหืดกระหอบ
ข้ึนบนั ไดหนา๎ ตกึ ซ่ึงเป็นทต่ี ง้ั ของออฟฟศิ ถลาไปยืนหน๎าลฟิ ท๑...เสียงเสียงหนง่ึ ก็ลอย
มาตามลม...

‚แหม...ทาํ ไมวนั น้มี าแท๏กซ่ีละํ ราชรถกลายเปน็ ฟกั ทองไปแล๎วเหรอ‛

อวัศ ยาชะงกั ขมวดคว้ิ หันไปมองต๎นเสียง...นิดายืนรอลิฟทอ๑ ยํูหาํ งจากเธอ
ไปไมเํ ทําไหรํ กําลังหนั มายมิ้ ให๎เธอเหมือนทักทาย หากแตํแววตาน้ันดูเจ๎าเลํหม๑ ลี ับ
ลมคมใน

‚วําแล๎ว...คุณลปิ ดาไมเํ คย ‘รบั -สํง’ ใครนาน‛

อวัศยาคอแขง็ ข้ึนมาทนั ที...

‚เพิง่ ร๎วู ําเธอรูจ๎ กั คณุ ลิปดาดขี นาดน้นั ‛ อวศั ยาตอบกลับไปดว๎ ยนาํ้ เสยี งเย็น
ชา

นิดาไมํได๎มีทีทาํ สะทกสะทา๎ นกบั คําประชดของอวัศยา เจา๎ หลํอนกลับยกั
ไหลํ...

‚แนํนอน...ถงึ ฉันจะไมไํ ด๎ ‘สนิท’ กับคณุ ลปิ ดาเทําเธอ แตฉํ ันกช็ ํางสังเกตกวาํ
เธอกแ็ ลว๎ กัน ถงึ ได๎มองเหน็ ในส่ิงที่เธอไมํเคยเหน็ ‛

‚สรปุ อะไรจากส่ิงทเ่ี ห็นแคํน้ันระวังจะหนา๎ แตก‛

‚เธอจะรูอ๎ ะไร...วาํ ฉนั เหน็ แคํไหน...ฉนั เห็นในสงิ่ ที่เธอคิดไมถํ งึ แนๆํ อวศั ยา‛
นดิ าเหยียดรมิ ฝีปากยิม้ แลว๎ ขยับเข๎ามาใกล๎อวัศยากา๎ วหนง่ึ เอยี งคอเขา๎ มากระซิบ
ทงั้ ๆ ทีส่ ายตายงั มองตัวเลขบอกช้ันลฟิ ท๑...

‚อยาํ งน๎อยฉนั กร็ ๎ูวําเมอ่ื คืนคณุ ลปิ ดาไมํได๎อยูบํ ๎านกแ็ ลว๎ กนั ‛

หัวควิ้ ของอวัศยากระตุก หนั ขวับไปมองหน๎านดิ า และเห็นรอยย้ิมที่หาความ
จรงิ ใจไมไํ ด๎จากฝ่ายนั้น

‚ฉนั หวังดีกบั เธอนะศยา...อยาํ งนอ๎ ยเรากเ็ ป็นเพื่อนรวํ มงานกันมานาน และ
เธอก็ไมํคํอยมีเพื่อน เลยไมคํ ํอยรข๎ู ๎อมลู จากใคร ขณะท่ฉี ันนะํ รอ๎ู ะไรเยอะซะดว๎ ยส‛ิ

‚เธอพดู อะไร ฉันไมรํ ู๎เรอ่ื ง‛

‚กไ็ มํมอี ะไรมากหรอก ฉันกแ็ คอํ ยากจะเตอื นเธอ ถ๎าคดิ วาํ จบั คุณลิปดาได๎
แลว๎ ก็ขอใหค๎ ดิ ใหมํ...คณุ ลปิ ดาเค๎าไมไํ ด๎ ‘วําง’ อยํางทเ่ี ธอคิดหรอกนะ...เธอนะํ ปิดหู
ปดิ ตาตวั เอง จนจะตกเป็นเคร่ืองมอื ของเขาโดยไมรํ ๎ูตวั ‛

อวศั ยาส้นิ สุดความอดทน เธอกํามอื แนนํ หันหน๎าไปเผชิญกับนดิ าตรงๆ

‚เธอจะพูดอะไรก็พดู ออกมาเลยนิดา อมพะนําพูดอะไรลับลมคมในอยแํู บบ
นี้มนั นํารําคาญ!‛

นิดาหัวเราะเสยี งสงู เหมือนชอบอกชอบใจ

‚ตาย จรงิ เธอไมํเคยร๎ูจรงิ ๆ เหรอเน่ีย...กไ็ ด๎ ฉันจะบอกใบ๎ใหก๎ ็ได๎...ฟังนะ...
เมือ่ คืนฉันเห็นคุณลปิ ดากับยายจารวี เลขาของเขาอยํูด๎วยกันตอนตหี นงึ่ ทรี่ ๎านรมู
...!‛

อวศั ยานงิ่ อึ้ง...

‚...สองคนน่ันไมนํ าํ เลือกร๎านน้นั เลยนะ นาํ จะรว๎ู าํ นัน่ เป็นรา๎ นประจาํ ของคน
ออฟฟิศเรา‛

‚แล๎วยงั ไง เธอเห็นเค๎าสองคนอยํดู ว๎ ยกันกไ็ มํเห็นแปลก‛

‚คงไมแํ ปลกหรอก ถา๎ เค๎าไมไํ ด๎นั่งจบั มอื กนั และจารวจี ะไมไํ ด๎กําลงั ร๎องไห๎ตา
แดง‛

อวัศยาเม๎มรมิ ฝปี าก...

‚...นํา เสยี ดายที่ฉนั ไมํไดย๎ นิ วาํ สองคนเคา๎ คุยอะไรกนั แตฉํ นั กพ็ อจะเดาได๎...
มันนําจะเกย่ี วกับความไมํดูตาม๎าตาเรอื ของคนบางคน ทจ่ี ํูๆ กเ็ ขา๎ มาแทรกกลาง
ระหวาํ งคนรกั เคา๎ ‛

ดวงตาของนิดาวาววบั เหมอื นสะใจ เมอ่ื พดู เน๎นเสียงชดั ทุกถอ๎ ยคาํ ...

‚...เธอนะํ ร๎ูบ๎างรเึ ปลําวาํ คณุ ลิปดากับจารวีนะํ ไมไํ ดเ๎ ป็นแคเํ จ๎านายกบั เลขา
กนั หรอกนะ...แตํเขาเคยเปน็ ‘แฟน’ กันมากํอน!‛

หวั ใจของอวศั ยาหลนํ วบู ลงไปกองอยํกู ับพืน้ !

แม๎ วําทาํ ทางของอวัศยาท่ีมองจากภายนอกอาจจะเหมือนวําเธอกาํ ลังกม๎
หน๎ากม๎ ตาขะมัก เขม๎นกับงานตรงหน๎า แตํใครเลยจะรูว๎ ําข๎างในใจเธอมนั ร๎อนรุํม
เหมอื นมีเครื่องป่นั ไฟท่ีทํางานตลอดเวลาอยํขู า๎ งในน้ัน...คําพดู ของนดิ าที่ เพิง่ ได๎ยนิ
ไดฟ๎ ังมาเมอื่ ครูํตามเขา๎ รบกวนจิตใจเหมอื นแผนํ เสยี งตกรํองที่ เลนํ วนซ้าํ ไปมาไมํ
หยุดหยํอน...

‘ร๎ู ไหม เขาเคยเป็นแฟนกันมากอํ น กอํ นท่ีจารวจี ะแตงํ งานซะอีก...ฉนั กไ็ มรํ ๎ู
หรอกนะวําทําไมยายจารวถี ึงไปแตงํ งานกับคนอืน่ แตพํ อยายนน่ั หยํากบั สามี คุณ
ลปิ ดาก็เปน็ คนดแู ลตลอด...บางทีถาํ นไฟเกําท่คี ๆุ อยํูอาจจะทําให๎คุณลปิ ดา
กลายเป็นพํอเลีย้ งใหล๎ ูกสองคนของจารวไี ปแลว๎ ก็ได๎ ถา๎ เธอไมเํ ข๎ามาแทรกซะกํอน
...’

‘…เธอไมํเคยสงั เกตหรอื ไง วําจารวีกบั คณุ ลิปดาสนิทสนมกนั เกินกวําเลขา–
เจ๎านายธรรมดา...’

อวศั ยากดปากกาแรงจนกระดาษทะลุเปน็ รู...คําพดู หน่งึ ทล่ี ปิ ดาเคยพดู ไวด๎ งั
กอ๎ งขน้ึ มาในหวั สมอง...

‘...ถา๎ จะพดู ใหถ๎ กู ก็คอื ผมไมํเคยพาผห๎ู ญงิ คนไหนขึน้ มาทีห่ อ๎ ง ยกเว๎นคณุ ...
กบั จารว’ี

น่นั หมายความไดห๎ รอื เปลํา วํานอกจากเธอ จารวกี เ็ ป็นคนพิเศษของลิปดาท่ี
เขายอมพาขึ้นมาบนหอ๎ งเขา...

อวัศยากระแทกปากกาลงกับโตะ๏ ...เอนหลังพิงพนกั เก๎าอ้ีแลว๎ หลบั ตา...

เทํา นจ้ี ะเปน็ ส่ิงยนื ยันไดห๎ รอื ยงั นะ วําสองคนน้นั ไมใํ ชเํ จ๎านายกบั เลขากนั
ธรรมดา ยิ่งไปกวํานนั้ คําพดู ของนิดายนื ยนั ความหมายของภาพถํายทเ่ี ธอคน๎ เจอ
เมื่อคืนท่ีห๎องของลิปดา

ความ จริงเธอกไ็ มํควรจะแปลกใจเลยถ๎าหากทงั้ สองคนนนั้ จะเป็นอะไรกัน
มากกวาํ เจ๎านาย เลขา เพราะเธอนาํ จะรู๎กิตติศัพท๑ลปิ ดาดไี มใํ ชหํ รอื ...ชือ่ เสยี งของ
เขาในเรอ่ื ง ผู๎หญิง เคยเห็นกบั ตาตัวเองมาก็หลายครั้งด๎วยซ้าํ ...การที่เขาไมเํ คยทํา
ตวั เป็นสมภาร กนิ ไกวํ ดั กอ๎ รอํ ก๎อตกิ กับพนักงานสาวๆ ในออฟฟิศใหเ๎ ธอเหน็ ก็ไมไํ ด๎
แปลวาํ เขาไมเํ คยทํามากอํ น

อกี อยําง...จารวีเคยเป็นคนรกั เขาตั้งแตสํ มัยเรียนมหาวทิ ยาลัย...ไมไํ ด๎เปน็
พนกั งานธรรมดาๆ เหมือนคนอ่ืน

อวศั ยากดั ริมฝปี าก...ลมื ตาข้ึนมองโทรศพั ท๑มอื ถอื ของตัวเองท่ีวางอยํบู น
โต๏ะ ดวงตาเพงํ มองที่เครอ่ื งรางภาษาจนี ซงึ่ หอ๎ ยอยกูํ ับโทรศัพทน๑ น้ั ...

‘...อักษรจีนสามตวั น้ผี มถามความหมายคนขายมาเรียบร๎อย...จงลงจาก
คาน’

หวั ใจอวศั ยาสบั สน...เธอคิดมากเกินไปหรือเปลํานะ

หรือบางทเี ธออาจจะไปฟงั คําพดู ของนดิ ามากเกนิ ไป ตลอดมาแววตาของ
ลิปดามีแววโกหกหรือไมจํ ริงใจกับเธอหรอื ...

บางทเี ธอควรจะถามเขา และให๎โอกาสเขาพิสูจนต๑ ัวสิ...

ภวงั ค๑ ความคดิ ของอวัศยาหลุดลอยไป เม่ือไดย๎ นิ เสยี งเคาะประตเู ป็นจังหวะ
สามครง้ั กํอนทปี่ ระตจู ะถูกเปดิ ออกโดยทเี่ ธอยังไมไํ ด๎สงํ เสียงบอกอนุญาตออกไป...

มไี มกํ ่ีคนหรอกทีจ่ ะทําแบบนี้...และหนงึ่ ในน้นั คนทที่ ําบอํ ยท่สี ุดก็คือ...

‚ทาํ ไมผมโทรมาคุณไมรํ ับสาย?‛

รําง สูงของคนทก่ี ําลงั เปน็ ประเด็นในใจเธอกา๎ วเข๎ามาในหอ๎ ง วนั นี้เขาอยํูใน
สทู เรียบกริบเหมือนเดมิ หากแตํสภาพหนา๎ ตาผมเผ๎าของเขา บวกกับการกลัด
กระดมุ คอเช้ิตไวเ๎ พียงลวกๆ นน้ั มนั กลับทาํ ให๎เขาดูไมํผดิ กบั ผา๎ ยบั ๆ ทไ่ี มํได๎รดี

ลิปดาเดินเข๎ามานัง่ ตรงหน๎าโตะ๏ ของอวัศยา แล๎วสอดน้ิวเรียวๆ ของเขาไว๎ใน
อุ๎งมือเธอทีว่ างอยํบู นโต๏ะ...

‚..โกรธผมเหรอทเ่ี มือ่ คืนไมํได๎กลบั บ๎าน‛ เขาพยายามจะสบตาเธอ แตอํ วัศ
ยาเมนิ มองไปทางอนื่

‚...ขอโทษจริงๆ นะคณุ ...พอดเี พ่ือนผมมปี ัญหา‛

อวศั ยาหันขวบั มามองหนา๎ เขา คิ้วขมวด ขยบั ปากเหมอื นจะพูดอะไร แตกํ ไ็ มํ
พดู ...

เพอื่ นเหรอ? เขาใช๎คําวํา ‘เพอ่ื น’ แทนทีจ่ ะบอกเธอมาตรงๆ วําคนที่เขาไปอยํู
ด๎วยท้งั คืนนนั้ ก็คอื จารว!ี ...เขากาํ ลงั พยายามปกปดิ อะไรอยูํ...

‚อยํา ทาํ หนา๎ อยาํ งนั้นสิ..ผมใจหายนะคุณ พูดกบั ผมหนํอยเถอะ ไมสํ งสาร
ผมเหรอ ข๎าวปลาก็ยังไมํได๎กนิ เลยตั้งแตํเม่ือคนื หิวจะเป็นลมอยูํแลว๎ ไปทานขา๎ วกับ
ผมนะ‛

‚มวั ไปทาํ อะไรอยํูถงึ ไมํได๎ทานขา๎ ว?‛ อวศั ยาพดู ออกไปคําแรก เหน็ สีหนา๎ เขา
แล๎วใจก็เริม่ ออํ นลง

‚ทแี รกตง้ั ใจจะกลบั ไปกินกับคุณ แตํไมํคดิ วําจะต๎องชวํ ยเคลียรเ๑ รอ่ื งให๎เพ่ือน
อยเูํ กือบทัง้ คืน...‛ ลิปดาวําแล๎วก็ลกุ เดนิ อ๎อมโตะ๏ มาดงึ อวัศยาให๎ลุกขน้ึ บา๎ ง ‚...วิ่ง
วนํุ มาท้ังคืน มาถึงนี่กร็ ีบมาหาคณุ จะมากนิ ข๎าวด๎วยตามสัญญา แตํมาเจอคณุ ทาํ
หน๎างอใสํแบบน้ี หมดแรงกระทนั หนั เลยรไู๎ หม‛

ลปิ ดา รวบรํางอวัศยาเข๎ามากอดหลวมๆ อยาํ งง๎องอน หญงิ สาวเงยหน๎า
เหลอื บสายตาขึ้นมองคนทาํ ตาออํ นละห๎อยนาํ สงสาร...แล๎วเมื่อเหน็ หน๎าเขาชดั ๆ

ใกล๎ๆ เปน็ คร้งั แรก หญงิ สาวกต็ อ๎ งขมวดคว้ิ เขมน๎ มองความผิดปกติบางอยาํ งบน
ใบหนา๎ นั้น...

ลปิ ดาเหมอื นจะร๎สู ึกตวั เชนํ กนั เขาจงึ ยิ้มเก๎อๆ แล๎วพยายามหนั หน๎าหลบ
แตอํ วศั ยายน่ื มือไปจบั หน๎าเขาไว๎ ไมํให๎หันหนี...

‚หนา๎ คุณไปโดนอะไรมา?‛

เธอหมายถึงตรงโหนกแก๎มด๎านซา๎ ย เลยไปถงึ หางตา ทีป่ รากฎเปน็ รอยชํ้าสี
มวํ งออํ นๆ เหมอื นคนโดนตอํ ย...

‚คณุ ไปตอํ ยกบั ใครมา?‛ น้าํ เสยี งคาดคนั้ นั้นเจือความเปน็ หํวงเปน็ ใย
มากมายอยํางทอี่ วศั ยาเองก็ไมรํ ๎ตู ัว หากแตมํ ันทําให๎คนฟังหวั ใจพองโต...ลิปดาจงึ
ยมิ้ ออก...

‚ทําไมเหรอ คุณจะไปจัดการมันใหผ๎ มหรอื ไง‛

อวศั ยาถลงึ ตาใสํ โทษฐานทเ่ี ร่ิมจะยวนอกี แล๎ว...

‚ฉนั จะไปขอให๎เขามาซํ้าคณุ อีกขา๎ ง เพราะแคํน้ีมันยงั น๎อยไป‛

ลิปดาเงยหนา๎ หวั เราะเสียงดงั แลว๎ มองเธอด๎วยดวงตาวบิ ๆ วับๆ ย่ืนหนา๎ เขา๎
มากระซบิ ...

‚ไมํเป็นไรหรอก เจบ็ แคํไหน ได๎คุณเป่าใหผ๎ มสกั เพี้ยงสองเพ้ยี ง เด๋ยี วกห็ าย
แลว๎ ‛

อวัศ ยามองหน๎าเขา แลว๎ ถอนหายใจ...สายตาของเขาทาํ ให๎เธอหนา๎ แดง หัว
ใจเตน๎ แรง จนลืมไปเสยี สนทิ วาํ เธอยังไมํได๎คําตอบเลยวําตกลงหน๎าเขาไปโดน
อะไรมา...

รวมทั้งคาํ ถามหลายๆ อยาํ งทีค่ ดิ วําจะต๎องถามเขากํอนหนา๎ นี้ กถ็ กู ลมื ไป
ดว๎ ยพรอ๎ มกนั ...

บันทึกการสนทนาของฉัน (My Chat Logs)

เลกิ งานนานแล๎ว แตํปราณนตก๑ ย็ งั นง่ั นงิ่ อยูํท่โี ตะ๏ ทาํ งาน ตาจ๎องมอง
คอมพวิ เตอรต๑ รงหน๎า ราวกบั รอคอยให๎ปาฎิหาริยบ๑ างอยํางเกิดขน้ึ ... และอาการ
ของเขาแบบนน้ั สร๎างความแปลกใจให๎กับหญงิ สาวรํางเลก็ ท่เี ดินหิ้ว กระเป๋าเขา๎ มา
ยนื ใกลๆ๎ เป็นอยํางมาก...

ปราณนต๑รับร๎ถู งึ การมาของเธอ หากแตเํ ขายังไมํเปลย่ี นทาํ ทาง ไมแํ ม๎แตํจะ
หนั ไปมอง...

‚พณี่ นต๑ ทําอะไรอยํูคะ จะกลบั บ๎านกนั รึยัง?‛ พริบพราวถามออกมาเม่ือเห็น
วาํ เขาไมํมที ีทําจะขยับ

‚พรบิ กลับไปกอํ นเถอะวนั น้ี...‛ นํ้าเสยี งของปราณนต๑เรียบ ลกึ ยากจะค๎น
ความรสู๎ ึกท่ีซอํ นอยูํภายใตน๎ ้ัน

‚อะไรกันคะพณ่ี นต๑ พ่ณี นต๑กไ็ มํได๎ทํางานแล๎วไมใํ ชเํ หรอ เหน็ น่ังจอ๎ งคอมพ๑
อยํเู ฉยๆ อยูํได‛๎

‚พ่ีกําลงั รอใหใ๎ ครบางคนออนไลน‛๑

คํา ตอบของเขาที่มาพร๎อมสหี นา๎ เครงํ เครียดจริงจังนัน้ ทําใหพ๎ ริบพราวชะงัก
...แตํ ก็เพยี งแวบเดียว พริบพราวนกึ ตําหนิตวั เอง เธอจะทําตัวมีพิรุธไปทําไม
ปราณนตก๑ ็คงแคอํ อนไลนร๑ อลกู ค๎าสักคนอยํูเทาํ นนั้ ...

‚ลูกค๎าเหรอคะพณี่ นต๑ หมดเวลางานแล๎ว พรุงํ นค้ี ํอยคุยไมไํ ดเ๎ หรอ‛
‚ไมํใชํลูกค๎า...‛
‚อ๎าว...แลว๎ ใคร‛
ปราณนต๑จ๎องพรบิ พราวเหมือนจะจบั ตามองทกุ ปฏิกิรยิ าของเธอ กํอนจะพูด
ออกมาอยาํ งชดั ถ๎อยชดั คําวํา...
‚คุณแอบรกั !‛
พริบพราวรสู๎ กึ เหมอื นหัวใจเธอถูกกระตกุ ลงไปกองอยํแู ทบเท๎า !
‚พณี่ นต!๑ ‛
ปราณนตล๑ กุ ขน้ึ ยนื หันมาประจันหนา๎ กับเธอตรงๆ... สายตาของเขาเหมอื น
จะสามารถมองทะลเุ ข๎าไปถึงความลับท้งั หมดทเี่ ธอเก็บซอํ นไว!๎
พรบิ พราวหนา๎ แดงกาํ่ เธอพยายามรวบรวมสติ พูดตะกกุ ตะกัก...
‚พี่ณนตพ๑ ูดอะไรกนั คะ...กพ็ ริบอยํตู รงน‛้ี
‚ใชํ พริบอยํตู รงน้ี...‛
‚พริบไมไํ ดอ๎ อนไลน๑สกั หนอํ ย‛
‚พรี่ ๎ู...พรบิ จะออนไลน๑ได๎ยงั ไง ในเม่ือพรบิ ไมรํ พ๎ู าสเวริ ๑ดเขา๎ เอม็ เอสเอน็ ของ
คณุ แอบรกั ด๎วยซา้ํ …‛ สายตาปราณนต๑คมกรบิ

พริบพราวตะลงึ ...มนั เกิดอะไรขนึ้ ?

ปราณนต๑รแ๎ู ลว๎ หรือ ?...ไมนํ าํ ...เขาจะรไู๎ ดย๎ ังไง

วินาทนี ัน้ เธอคดิ ถึงอวศั ยาข้นึ มาทนั ที...ต๎องเปน็ อวศั ยาแนํๆ ท่ีเอาเร่ืองมา
บอกปราณนต!๑ พรบิ พราวรีบแกต๎ วั เสยี งสัน่ ...

‚พ่ีณนต๑เปน็ อะไรไปคะ พ่ณี นต๑ไปฟังใครเขาพดู มารึไง ถงึ ได๎มาพูดกบั พรบิ
แบบน้ี...พีณ่ นตอ๑ ยําหเู บานะคะ‛

‚นนั่ สิ พ่ไี มคํ วรจะหูเบาเลยนะพรบิ ...พ่ีไมนํ ําจะเชือ่ คนงํายๆ แคํเพยี งเพราะ
คนคนนนั้ ถือดอกกุหลาบถูกสีมาพบพ่ีตรงตามเวลาท่นี ัดพอด‛ี

‚พีศ่ ยาใชไํ หมคะ..พศ่ี ยามาพูดอะไรกับพี่ณนต!๑ ‛

‚เพราะพศ่ี ยาไมพํ ดู อะไรนส่ี ิ พถี่ ึงถูกปดิ หูปดิ ตามาจนถึงบดั นี้...พรบิ เรามา
พูดกนั ตรงๆ เถอะนะ‛

ปราณนต๑ หนั ไปหยิบกระดาษปึกหน่งึ มาย่นื ให๎ตรงหนา๎ พรบิ พราว...พริบ
พราวเพงิ่ ร๎ถู ึง อาการมือส่นั ของตัวเองเมอ่ื ย่ืนมือไปรับมา และพลกิ ดูทลี ะแผนํ ...สง่ิ ที่
เห็นทําให๎ตัวเธอส่ันไปท้งั ตัว

‚บันทกึ การสนทนาทางเอม็ เอสเอน็ ของคณุ แอบรัก...กบั ผม‛ ปราณนต๑
เปล่ียนสรรพนามตัวเองอยาํ งจงใจ...คลา๎ ยจะบอกให๎พรบิ พราวรูก๎ ลายๆ วํา ตํอไปนี้
จะไมมํ อี ะไรเหมอื นเดิมอีกแล๎ว

‚...ผม เป็นคนแอบเขา๎ ไปในห๎องของพ่ีศยา และปริน้ ทม๑ นั ออกมาจาก
คอมพวิ เตอรข๑ องเธอเอง...คณุ คงจะไมบํ อกวําคุณแอบไปใช๎ คอมพวิ เตอรข๑ องพีศ่ ยา
ออนไลนค๑ ยุ กบั ผมหรอกนะ‛

สําหรบั ปราณนต๑ เขาโชคดีทนี่ กึ ถงึ My Chat Logs หรอื โฟลเดอร๑ทบ่ี นั ทกึ
การสนทนาทางเอม็ เอสเอน็ ในเครือ่ งคอมพิวเตอรข๑ ้นึ มาได๎ ..เขาตดั สนิ ใจแอบเขา๎ ไป
ดขู อ๎ มูลที่บันทึกไว๎ใน My Chat Logs ของอวศั ยาในเยน็ วันหนึง่ และมนั ชํวยเฉลย
ทุกอยาํ งที่เขาสงสยั

พรบิ พราวกัดรมิ ฝปี ากแนนํ ...ควาํ่ กระดาษปึกนนั้ ลงบนโตะ๏ และยังไมํกลา๎
เงยหนา๎ มองปราณนต๑ ไมํกลา๎ สู๎สายตาเขา เพราะรูว๎ าํ คงรับไมไํ ดห๎ ากดวงตาคนูํ ้นั
มองเธออยาํ งเสียความรูส๎ กึ

‚...ผมเรมิ่ แนํใจก็ตอนท่ีคุณบอกวาํ คณุ ไมํรจ๎ู ักช่ือดอก Love in a mist ทง้ั ๆ ที่
ชอื่ นนั้ เปน็ ช่ืออเี มลลข๑ องคุณแอบรกั คณุ ไมํร๎เู รอื่ งราวบางอยํางทผี่ มกับคณุ แอบรกั ร๎ู
กัน...ที่สาํ คญั คณุ ไมํมีอะไรเหมอื นคุณแอบรกั เลย...ทาํ ไมคุณต๎องทําแบบนี้ด๎วย?‛

พริบพราวเงยหนา๎ ขน้ึ มองปราณนต๑...ท้ังนา้ํ ตา

แตํปราณนต๑ไมํอาจทําใจใหเ๎ ช่อื ไดอ๎ ีกแล๎ว วํานัน่ เปน็ ความรู๎สกึ ทแ่ี ทจ๎ ริงของ
เธอ...

‚เพราะพริบรกั พณี่ นต๑ไงคะ!‛ พรบิ พราวโผเขา๎ กอดปราณนตท๑ นั ที...ไมํสนใจ
วาํ ในออฟฟิศหลังเลิกงานเชํนน้ีอาจจะยังมพี นักงานบางคนทีย่ ังไมํกลับบา๎ น

ปราณนตแ๑ กะมือเธอออกอยาํ งรวดเร็วเชนํ กัน แลว๎ ปรามเสยี งเบา หากแตํ
ชัดเจน...

‚ขอรอ๎ งเถอะ...อยําทําใหผ๎ มร๎สู ึกไมดํ กี บั คุณมากไปกวาํ นี้เลย‛

‚ไมํ นะคะพี่ณนต๑...ฟังพริบกอํ น พศี่ ยาเขาไมํจรงิ ใจกบั พีณ่ นตห๑ รอก เขาก็
เปน็ แคํเจา๎ นายทวี่ างแผนแกล๎งหลอกลกู นอ๎ งเลํนๆ เทาํ นั้นเอง...พริบร๎ู พรบิ ก็เลยทน
ไมํได๎ จาํ เป็นตอ๎ งสวมรอยมาเป็นคณุ แอบรกั แทน เพราะกลัวพณี่ นต๑จะผิดหวังถา๎ ร๎ู
วําโดนพ่ีศยาหลอก!‛

‚พอทีเถอะพริบ! คุณจะให๎ผมเชอ่ื อะไรคุณอกี เหรอ?‛

‚พี่ณนต!๑ ‛

‚จํา ไดไ๎ หม ครั้งหนงึ่ คุณก็เคยบอกผมวาํ พี่ศยา..ชอบผม..แตํมาวันนี้ คุณ
กลบั บอกวาํ พี่ศยาแคมํ าออนไลนค๑ ุยกับผมเพราะตอ๎ งการหลอกผมเลํน...ผมไมํร๎ู จะ
เชื่ออะไรท่ีคุณพูดด‛ี

‚ครง้ั นพ้ี รบิ ไมไํ ดโ๎ กหกนะคะ พี่ศยาเค๎าไมไํ ด๎รักพ่ณี นต๑หรอก ถา๎ พณ่ี นต๑ไมํ
อยากผิดหวงั กเ็ ชอ่ื พรบิ เถอะคะํ ‛ พริบพราวสะอืน้ น้ําตาเปยี กใบหนา๎ แตํนัน่ ไมไํ ด๎
ทาํ ใหป๎ ราณนต๑ร๎ูสึกใจอํอนขึ้นมาเลยแมแ๎ ตํนดิ เดยี ว ความรูส๎ ึกเดียวทเ่ี ขามตี ํอ
ผูห๎ ญงิ ตรงหน๎ากค็ ือ...เวทนา

‚ผมจะไมเํ ชือ่ อะไรใครอกี แลว๎ ...ตอนนส้ี ่งิ ทจี่ ะทําใหผ๎ มเชอื่ ได๎ มเี พียงคําพดู ท่ี
ออกมาจากปากคณุ แอบรักเองเทํานนั้ ‛

ปราณนต๑ยํา้ คาํ พูดเขาเองดว๎ ยแววตามงุํ มัน่ จรงิ จงั ...

‚สํวนเร่ืองของผมกับคณุ ...ขอให๎จบลงเทาํ นี้ ที่ผํานมาผมจะลมื และอโหสิให๎
คณุ ‛

ปรา ณนตค๑ อํ ยๆ ปลดมอื ของพรบิ พราวท่เี กาะแขนเส้อื เขาแนํนออกอยาํ ง
สภุ าพ หากแตํหํางเหิน กํอนจะหนั หลงั เดินจากไปอยํางไมเํ หลือเย่อื ใยใดๆ ตํอหญงิ
สาวทท่ี รดุ ลงรอ๎ งไห๎อยาํ งหมดทํา...

ชายหนํมุ เดนิ เรือ่ ยออกมานอกตวั ตกึ ...เงยหนา๎ มองทอ๎ งฟ้ายามเยน็ และ
หวั เราะเยาะให๎กบั ตวั เอง...

เขาโงํมานาน ถึงจะมาฉลาดวันนี้ก็สายไปเสยี แลว๎ ...ในเมือ่ คณุ แอบรกั ไมรํ อ
เขาอีกตอํ ไป...

ปราณนตเ๑ หลือบมองรถยนต๑คนั ใหญํของลปิ ดาทีย่ งั จอดอยใูํ นลานจอดรถ
หนา๎ อาคาร...

เขา จะมีหนา๎ ไปรอ้ื ฟื้นความสัมพนั ธอ๑ อนไลน๑กับอวศั ยาไดอ๎ ยาํ งไร เมื่อวนั นี้
เธอเป็นแฟนกับลิปดาไปแล๎ว...ผ๎ชู ายคนนั้นเพียบพรอ๎ มกวาํ เขามาก มาย...ท่ีสําคัญ
ลิปดาคงไมโํ งํเหมือนเขา

ปราณนต๑ ถอนหายใจ...เดนิ เลยลานจอดรถจนออกไปยงั ถนน และเดินไป
เรอ่ื ยๆ อยาํ งไรจ๎ ุดหมาย...พยายามเงยหนา๎ มองสงู ๆ เข๎าไว๎ เพราะจาํ ได๎วําใครบาง
คนเคยบอกเขาวํา...

‘...ร๎ูไหม...เวลาอกหักตอ๎ งเงยหน๎าข้นึ มองสูงๆ...’

จรงิ สนิ ะ...เขาอกหักอีกแล๎ว

อวัศยากม๎ หน๎ามองนาฬิกาข๎อมือ...เลยเวลาทํางานมาสกั พกั แล๎ว

หญิง สาวอดร๎ูสกึ แปลกๆ ไมํได๎...นานแคํไหนแลว๎ นะท่เี ธอไมเํ คยถูกปลอํ ยให๎
ทํางานลวํ งเลยเวลาแบบน้ี... เพราะปกติ ในเวลานี้ หากวําเธอยงั มวั ก๎มหนา๎ ก๎มตา
ทํางานไมํเลกิ ลปิ ดาจะตอ๎ งเดนิ มาเคาะประตู ถือวิสาสะเข๎ามาดงึ ปากกาออกจาก
มอื เธอ แล๎วลากตัวกลบั บ๎าน...

แตวํ นั น้ี ตอนน้ี...ยงั ไมมํ วี ีแ่ วววาํ ลปิ ดาจะมาตามเธอ...

อวศั ยานึกสงสยั ปนเปน็ หวํ งข้ึนมาตงดิ ๆ เขาเปน็ อะไรหรอื เปลํา...? เมื่อคืน
ไมํได๎นอนท้งั คนื ตอนนี้อาจจะสลบอยใูํ นห๎องทํางานกไ็ ด๎...

ด๎วย ความเปน็ หํวงท่เี กดิ ข้นึ ลกึ ๆ ในใจ ทาํ ให๎อวัศยาลืมความโกรธเคืองและ
สงสยั ในตัวเขาที่มมี าต้งั แตํเชา๎ ไปช่วั ขณะ เธอรบี ลกุ ขึ้นจากโตะ๏ ทํางาน เกบ็ ข๎าวของ
และกา๎ วออกไปจากห๎อง มํุงหนา๎ ไปยงั หอ๎ งทํางานของลิปดาทันที...พลางคดิ วาํ ถ๎า
เขา๎ ไปแล๎วเหน็ เขากาํ ลังกม๎ หน๎ากม๎ ตาทาํ งานเครํงเครียดจนลมื เวลากลบั บ๎าน เธอ
จะแกลง๎ ปว่ นงานเขาใหย๎ ิง่ กวําตอนทีเ่ ขาแกลง๎ เธอซะอีก...

เมือ่ เดินมาหยดุ หนา๎ บานประตตู ดิ แผํนป้ายสเี งนิ ที่มีตัวอกั ษรสดี าํ เขยี นไวว๎ ํา
‘กรรมการผจ๎ู ัดการ’ อวศั ยาก็ไมํลงั เลที่จะเลยี นแบบพฤติกรรมของเขา...คือเคาะ
เบาๆ แคสํ ามทแี ลว๎ ผลกั ประตเู ข๎าไปโดยไมํรอฟังคาํ อนุญาต...

‚คณุ ลิป....‛

อวศั ยาชะงกั ...

วนิ าที น้ันเอง เธอเพ่งิ รูว๎ ําการเปิดประตเู ข๎าไปแบบถือวสิ าสะนน้ั เป็นการ
ตดั สินใจทถ่ี ูกที่ สดุ ...เพราะมนั ทําใหเ๎ ธอได๎เห็นสิ่งทเี่ ธอไมํเคยคดิ วําจะไดเ๎ ห็น...

นัน่ คอื ภาพของชายหญงิ คํูหนง่ึ ท่ีกําลงั ยืนกอดกนั อยกํู ลางห๎อง และทั้งคูรํ ีบ
ผละออกจากกนั อยาํ งเร็วราวกบั ถกู ไฟชอ็ ต...เมอ่ื รับร๎ถู ึงการ เข๎ามาของเธอ!

อวศั ยารูส๎ ึกเหมอื นถูกมอื ที่มองไมเํ หน็ กระตกุ หัวใจออกไปจากราํ ง...กับภาพ
นัน้ ...

เธอยนื นิง่ งันเหมอื นถกู สาป...

‚ศยา...‛ จารวเี รียกเธอดว๎ ยเสยี งแหบแหง๎ ใบหน๎านนั้ ซีดเซยี ว ดวงตาบวมชาํ้
เหมือนคนทีผ่ ํานการร๎องไหม๎ าอยํางหนกั ...แตอํ วัศยาไมํสน เธอหันขวบั ไปมองผ๎ชู าย
อีกคน เขาสาวเท๎ากา๎ วเขา๎ มาหาเธออยาํ งรีบรอ๎ น แววตาสบั สน...

‚ศยา...มันไมใํ ชอํ ยํางที่คณุ .....‛

เพีย้ ะ …!

อวศั ยาฟาดฝา่ มือลงบนใบหน๎าของลิปดาเตม็ แรง!

แรงนน้ั ทําใหล๎ ปิ ดาถงึ กับหนา๎ หนั และชะงักไปทันที...ขณะที่จารวีอุทาน
ออกมาเบาๆ แลว๎ ปราดเข๎ามาขวางกํอนทอี่ วัศยาจะซาํ้ ...

‚ศยา ทาํ อยาํ งงี้ทาํ ไม...‛

‚คุณสองคนรักกนั มากํอน ทาํ ไมถงึ ไมบํ อกฉัน?‛ อวศั ยาพดู แทรกข้นึ ดว๎ ย
น้าํ เสียงตํ่าลึก ซํอนความรส๎ู กึ ท้งั หมด รวมทัง้ นํ้าตาเอาไวใ๎ นสํวนทลี่ กึ ท่ีสุดของหัวใจ
...เธอจะไมรํ ๎องไห๎เดด็ ขาด

‚คุณกาํ ลังเขา๎ ใจผดิ ...‛

‚คณุ สองคนรักกนั มากอํ นใชํไหม?‛ อวศั ยาถามแทรกขึน้ อีก และมองจ๎อง
ลิปดาอยํางต๎องการคําตอบ เขานิง่ ...มนั เหมอื นกับเวลาผาํ นไปนานเหลือเกิน กวําท่ี
เขาจะคอํ ยๆ พยกั หน๎า..

‚ใช.ํ ..‛

อวศั ยาหลบั ตา...ทําไมมันปวดหวั ใจแบบนนี้ ะ...

‚แตศํ ยา...‛ ลิปดาทาํ ทําจะก๎าวเข๎ามา แตอํ วศั ยายกมอื หา๎ ม...

‚...คณุ ลปิ ดา...ฉนั เคยคิดวาํ คุณจะเป็นคนที่เขา๎ มาดงึ ให๎ฉนั ลุกขึน้ ยนื แตํ
สุดท๎าย...‛ หญิงสาวกลนื กอ๎ นแข็งๆ ที่จกุ อยํูตรงลําคอกลับลงไปอยาํ งยากลาํ บาก
บอกไมถํ ูกวําความผิดหวังครงั้ น้จี ะเทยี บกับอะไรได๎...

บางที มนั อาจเจบ็ ยงิ่ กวาํ การท่ีเธอแอบรักปราณนต๑...

‚...คณุ ไมคํ วรเข๎ามาซํา้ เติมฉนั เลย‛

กอํ นทีน่ ํา้ ตาจะไหลออกมาให๎ใครเห็น อวัศยาหนั หลังกลับแล๎วเดนิ ไปจาก
ตรงนัน้ ...เธอผิดเองทไ่ี มํดูตามา๎ ตาเรอื ...พอแลว๎ ...พอกันที...

อวัศ ยาไมํรต๎ู ัววาํ เธอกาํ ลังจะเดินไปไหน...จดุ มุํงหมายของเธอก็คือข๎างหนา๎
เทาํ นนั้ ...เธออยากจะเดนิ ไปไหนกไ็ ด๎ใหพ๎ น๎ จากความร๎สู ึกทีต่ ามหลอกหลอน ทง้ั
โกรธ ผดิ หวัง เจ็บปวด และนอ๎ ยใจ...

หญิง สาวยกหลงั มือข้นึ ปา้ ยดวงตา แล๎วกส็ มั ผสั ได๎วําตัวเองกาํ ลังร๎องไห๎
...อวัศยาหัวเราะแคนํ ๆ ในลาํ คอ...เธอร๎องไหห๎ รือ? น่ีเปน็ ครง้ั แรกในชีวติ ทเี่ ธอร๎องไห๎
ให๎กบั เร่ืองความรกั ...

ใช.ํ ..แมก๎ ระทงั่ ครง้ั ทีเ่ ธออกหักจากปราณนต๑ เธอเจบ็ แตํกย็ งั ไมํเสียน้าํ ตา...

แตคํ ร้งั นี้เธอรอ๎ งไห๎...!

มนั คงจะเป็นเพราะความโกรธตัวเอง…โกรธ ที่ตัวเธอไมํเข็ด ทงั้ ๆ ทีเ่ พิ่งอกหัก
มาจากปราณนตแ๑ ท๎ๆ ก็ดันใจงาํ ย ใจออํ นไปกบั การปลอบใจของผ๎ชู ายอีกคน ดนั ไป
หลงเชื่อวาํ เขาจะเป็น ‘ความจริง’ ท่ีสามารถทดแทน ‘ความฝัน’ ที่เธอไมํอาจไขวํควา๎
...และในท่ีสุด เมอ่ื รู๎วําเขาไมใํ ชํ ‘ความจรงิ ’ อยํางที่คดิ เธอก็เหมือนเสียศนู ย๑...

อวัศยาผหู๎ ํอหม๎ุ ตัวเองด๎วยความเข๎มแขง็ ตลอดเวลาคนนั้นหายไปเสียแลว๎ ...
ตอนนี้เหลอื แตอํ วศั ยาทีเ่ ดินรอ๎ งไหไ๎ ปตามถนนอยํางไมํอายใคร...

มนั นาํ สมเพชจริงๆ... !

หญงิ สาวหยุดเดนิ ทรุดกายลงท่ปี า้ ยรถเมลข๑ า๎ งทาง ซบหน๎าลงกับฝา่ มอื และ
ปลอํ ยน้ําตาไหลออกมาเทํากับท่ีมนั ต๎องการ...

เธอ นง่ั อยเูํ ชํนน้นั นานเทาํ ไหรไํ มรํ ู๎ กํอนที่จะเงยหนา๎ ข้ึนมา และพบ
ผา๎ เชด็ หนา๎ ผนื หนง่ึ ถกู ย่ืนมาตรงหน๎า...โดยมือใหญๆํ ของผูช๎ ายคนหนึ่ง

หญงิ สาวคอํ ยๆ ไลสํ ายตา มองตามมือนั้นขน้ึ ไปจนถงึ ใบหนา๎ ของเขา...แลว๎ ก็
อุทานออกมาอยาํ งแทบไมํมเี สียงวาํ ...

‚ปราณนต๑....?‛

ถว๎ ย กาแฟทีว่ างอยูํตรงหน๎าคนทัง้ สองนนั้ เริ่มจะคลายความรอ๎ น...แตกํ ย็ ังไมํ
มีใคร คดิ จะแตะตอ๎ งมัน นอกจากจะเฝา้ มองควนั จางๆ ลอยพน๎ ปากแก๎วออ๎ ยองิ่
แล๎วอนั ตรธานหายไปในอากาศ...ตํางคนตาํ งจมอยํกู บั ภวงั คค๑ วามคดิ ของตวั เอง
อยูํนาน...

จนกระทัง่ อวัศยาเปน็ คนทําลายความเงียบขึน้ มากอํ น...

‚ขอบใจนะ...แลว๎ ฉนั จะซกั ผา๎ เชด็ หนา๎ มาคืนให‛๎

ปราณนตม๑ องผ๎าเช็ดหน๎าเปียกชืน้ ที่ถูกขยุ๎มเป็นกอ๎ นๆ กาํ อยํใู นมือเธอ...

‚ไมํตอ๎ งรีบหรอกครบั ...‛ ชายหนมุํ มองดวงตาแดงกาํ่ ของหญิงสาว...รํองรอย
ของการร๎องไห๎อยาํ งหนัก มนั เปน็ ภาพที่เขาไมเํ คยเห็นจากผู๎หญงิ ท่ดี ูเหมอื นจะ
เขม๎ แข็งมาตลอดคนนเี้ ลย

‚พ่ีศยาบอกผมไดไ๎ หมครับ วําเกิดอะไรข้ึน...‛ ปราณนต๑ตัดสนิ ใจถามออกไป
และคําถามนัน้ กํอปฏกิ ิรยิ าตอํ เธอทันที ผ๎ูหญงิ ทีน่ ง่ั ตรงข๎ามเขากดั รมิ ฝปี าก หัวควิ้
เรียวนั้นส่ันนอ๎ ยๆ จนเธอต๎องยกมือข้ึนกดไว๎...

‚อยาํ ร๎ูเลย...มนั ไมํเกี่ยวกับคุณ‛

ปราณนต๑ชะงัก...คําพดู นั้นเสยี ดแทงเข๎าไปในหัวใจเขาไดเ๎ จ็บอยํางเหลอื เชื่อ

ชายหนุํมหวั เราะแคํนๆ กับตัวเอง...

‚พ่ี ศยาอาจจะคิดวาํ ผมละลาบละล๎วง...ถามในสิ่งทไ่ี มํควรถาม แตํพร่ี ๎ูไหม
ครบั เพราะท่ีผํานมาผมมัวแตคํ ดิ ถึงความเหมาะควร จนไมกํ ล๎าถามในสิง่ ท่สี งสยั
ออกไป...แลว๎ สดุ ทา๎ ยผมกต็ อ๎ งมาเสียใจจนทุกวันน‛้ี

อวัศ ยาเงยหน๎ามองเขา...ปราณนตม๑ องมาอยกูํ อํ นแลว๎ ด๎วยสายตาจริงจัง
และในดวงตาสีน้าํ ตาลสวยนัน้ มคี วามรู๎สกึ ซํอนอยํมู ากมาย...มากอยํางทอ่ี วศั ยา ไมํ
เคยเหน็ จากเขามากอํ น

‚ถา๎ วันน้ี ผมจะถามอะไรพ่ศี ยาสักอยําง...พ่ศี ยาจะตอบผมตรงๆ ได๎หรือ
เปลําครบั ‛

อวัศยากัดริมฝปี าก...แล๎วเม่อื สบสายตาจรงิ จังน้ัน เธอกพ็ ยักหน๎า...

‚เก๎าโมงเช๎าวันน้ัน ทําไมพศ่ี ยาถงึ ไมํมาตามนดั ...แตกํ ลับใหพ๎ ริบพราวมา
แทน?‛

อวศั ยาเงยหน๎าขวับขึน้ มองเขาราวกบั วาํ ตัวเองหูฝาด... !

‚ปราณนต?๑ !‛

‚ครบั ...ผมร๎แู ล๎ววําพศี่ ยาคือคณุ แอบรกั ...พศ่ี ยาไมํจําเปน็ ตอ๎ งปฏิเสธอกี
แลว๎ ‛

อวัศยาอา๎ ปากเหมือนจะพูดอะไร แตํแลว๎ ก็กลบั เปลี่ยนใจ...เธอเถยี งไมํออก
...ไมํมปี ระโยชน๑ทีจ่ ะเถียง

‚...ผม จะไมํวําอะไรเลยถ๎าหากพีต่ ัดสนิ ใจจะไมเํ ปดิ เผยตวั ตามทผี่ มขอร๎อง
แตํผมไมเํ ขา๎ ใจ ทําไมครบั ?...ทาํ ไมถงึ ต๎องให๎พรบิ พราวมาสวมรอยแทนด๎วย‛ เสียง
ชายหนุํมเรม่ิ สัน่ น๎อยๆ ตรงประโยคสดุ ท๎าย

และคําพูดนัน้ ทาํ ให๎อวศั ยาตอ๎ งขมวดคว้ิ ด๎วยความงนุ งง...

‚ฉนั ไมํเขา๎ ใจ พริบพราวมาเก่ียวอะไรกับเรอ่ื งนด้ี ว๎ ย?‛

‚เช๎า วนั นนั้ ผมรอคณุ แอบรักอยูทํ แ่ี คนทนี แล๎วจูๆํ พริบพราวก็โผลมํ า ถือ
ดอกกหุ ลาบสขี าวอยใูํ นมือเหมือนท่ีผมนดั แนะกบั คุณแอบรกั ไวไ๎ มมํ ี ผิด...แล๎วแบบ
นีจ้ ะไมํให๎ผมหลงเชอื่ วาํ เขาคือคณุ แอบรกั ไดย๎ งั ไง?‛

‚ไมํนะ...ฉันไมเํ คยบอกเรอื่ งน้ีกับพริบพราว?‛ อวัศยาสํายหนา๎ อยํางงุนงง
แลว๎ สมองเธอก็ทาํ งานอยํางรวดเรว็ ในการยอ๎ นความทรงจํากลับไปยังวันท่เี ธอเหน็
พริบพราวถอื วสิ าสะใชค๎ อมพวิ เตอรเ๑ ธอในตอนทเ่ี ธอเดินออกไปจากห๎องเพยี งครูํ
เดยี ว...

เป็น ไปได๎ไหมวาํ ...พริบพราวจะรู๎ความลับของเธอตัง้ แตตํ อนนน้ั และเจา๎
หลํอนก็ใช๎ความพยายามสืบหาข๎อมูลตอํ ไป...อวศั ยาไมํรู๎หรอกวาํ พรบิ พราวจะใช๎
วธิ ีไหน แตใํ นท่ีสุด พริบพราวกค็ งสบื จนร๎เู ร่อื งราวทงั้ หมด กระทั่งมาสวมรอยเป็น
เธอได!๎

‚อยําบอกนะวาํ ตลอดมาคุณคิดวาํ ...พริบพราวคือ...คนทค่ี ุณออนไลน๑คยุ
ด๎วย?‛

ปราณนต๑พยกั หน๎า ไมํสบตาเธอ รมิ ฝปี ากเขาเหยยี ดออกเหมอื นจะยม้ิ เยาะ
ตัวเอง

ขณะทีอ่ วศั ยาขมวดคิ้ว...เธอยงั จําสิง่ ทพ่ี รบิ พราวพูดกับเธอในห๎องนาํ้ วัน
เดยี วกนั น้นั ได๎...

‘...พี่ ณนต๑เปน็ คนบอกพรบิ เองวาํ ความจรงิ แลว๎ เขาจําใจคุยกบั คุณแอบรกั
แคจํ ะถวํ งเวลา ให๎จบั ไดซ๎ ะกํอนวําผห๎ู ญงิ ที่กล๎าจีบผ๎ชู ายทางอนิ เตอรเ๑ น็ทอยาํ งคณุ
แอบรกั คือใครกนั แน…ํ ’

‚...ถา๎ งัน้ คณุ ก็ไมํไดร๎ งั เกยี จคณุ แอบรกั ...? ไมไํ ดค๎ ิดวําคุณแอบรักเป็นผ๎ูหญิง
หน๎าด๎านท่ีกล๎าจบี ผ๎ชู ายทางอินเตอร๑เน็ท...?‛ อวัศยาถามเหมอื นจะย้าํ ความมน่ั ใจ

ปราณนต๑ขมวดควิ้ เครียดๆ...

‚ถ๎าผมคดิ อยํางนน้ั ผมคงไมขํ อคบกับพริบพราว เพราะเชือ่ วําเขาเปน็ คณุ
แอบรัก‛

อวัศยากลอกตาไปมาอยํางสับสน ทําไมอะไรๆ มันถงึ ได๎กลับตาลปัตรไป
หมดแบบน!ี้ ปราณนต๑ไมํได๎เกลียดคุณแอบรัก เขาไมไํ ดร๎ ักพริบพราว...แตํคบกับ
พริบพราวเพราะผู๎หญิงคนนน้ั มาหลอกเขาวาํ เธอคือคณุ แอบรกั ...!

ทส่ี ําคัญ...ปราณนตก๑ าํ ลงั บอกเธอหรือ...วาํ เขา ‘ชอบ’ คณุ แอบรัก...?

แล๎วถ๎าง้ัน ที่ชวี ิตเธอวนุํ วายไปท้ังหมดมนั เพื่ออะไร ?

ถ๎า ไมํใชเํ พราะความเขา๎ ใจผดิ ทพี่ รบิ พราวสร๎างข้ึนใหแ๎ กํเธอและปราณนต๑...
เกา๎ โมงเช๎าวนั นัน้ เธอกับเขาคงจะไดเ๎ ปิดใจใหก๎ ันไปแลว๎ ...เธอคงจะไมตํ อ๎ งเหมํอ
ลอยเพราะคิดวาํ ตวั เองอกหักจนทาํ ไฟไหมห๎ อ๎ ง...เธอคงจะไมํต๎องให๎ลิปดามา
ชํวยชีวิตเธอ และพาเธอไปพักอยูทํ ีห่ อ๎ งเขา กระทัง่ พํายแพ๎ความใกลช๎ ิดและอะไร
บางอยํางในตัวผ๎ูชายคนนน้ั จนเกดิ เป็นความผูกพนั ...

...และเธอก็คงไมํต๎องมาเสยี ใจรอ๎ งไห๎เพราะลปิ ดาอยํางในวนั นี้...!

ใช.ํ ..ถา๎ ไมมํ พี ริบพราวเข๎ามาแทรกตรงกลางระหวํางเธอกบั ปราณนตใ๑ นวัน
นนั้ ...ลิปดากค็ ง ไมมํ ีโอกาสจะได๎เข๎ามามีบทบาทในชวี ติ เธอ ป่านนเ้ี ธอคงจะมี
ความสุขกับปราณนตไ๑ ปแล๎ว!

ท่เี ธอเจบ็ ปวด...ท่ีปราณนตเ๑ จบ็ ใจ...ทุกอยาํ งกเ็ ปน็ เพราะพรบิ พราวแท๎ๆ!

เธอเกลียดผูห๎ ญงิ คนนั้น...เกลยี ดอยาํ งชวํ ยไมํได๎เลยจรงิ ๆ...!

อวศั ยาหลับตาลง เมื่อรสู๎ กึ ถงึ ขอบตาทรี่ อ๎ นผําว...

วนั นีม้ ันเหมือนจะสายเกินไปแล๎ว ทจ่ี ะทวงทุกอยํางกลับคนื มาใหมํ...

ทัง้ เธอและปราณนต๑ได๎เดินออกนอกเสน๎ ทางมาไกลเกนิ ไปแลว๎ หรือเปลาํ นะ
...?

เส้นทางทีเ่ ดนิ อ้อม

อวศั ยาบอกไมถํ ูกวาํ ตัวเองร๎สู กึ อยาํ งไร เมอ่ื กลับเข๎ามาในหอ๎ งชุดท่เี ธอมาใช๎
ชีวิตอยํูตลอดหลายสัปดาหท๑ ีผ่ าํ นมาแลว๎ พบวาํ ในหอ๎ งมเี พียงความมืดและเงยี บ...
ไมมํ แี ม๎เงาของเจา๎ ของห๎อง...

ถงึ แม๎จะใจหาย...แตํเธอก็พยายามบอกตัวเองวาํ ดแี ล๎วละํ ...ไมไํ ด๎เจอเขา
เธอจะไดไ๎ มํตอ๎ งลาํ บากใจท่จี ะ...ไป

อวัศ ยาเปดิ ต๎ูเสื้อผ๎า...หยบิ กระเป๋าเดินทางใบใหญอํ อกมากาง แลว๎ ก็ทรดุ ตวั
ลงน่งั ที่ปลายเตียง สดู ลมหายใจลึกคลา๎ ยพยายามจะเรียกพลังคืนกลับมา...

วนั นี้เธอเหน่ือยเหลือเกิน วนั วันเดยี วแทๆ๎ แตกํ ลับมีอะไรเกดิ ขนึ้ มากมาย...
ทง้ั เรอื่ งลปิ ดา...และเรือ่ งของปราณนต๑...

คาํ พูดของปราณนตท๑ ีเ่ พงิ่ ไดย๎ นิ เมอื่ ไมํถงึ ช่ัวโมงกํอนหนา๎ นยี้ งั ดังกอ๎ งวนเวียน
อยํูหู...

‘...เราหลงทางกันไปไกลเลยนะครับ...’ รอยยม้ิ เศร๎าๆ นัน้ มนั ทาํ ใหห๎ ัวใจอวศั
ยาสัน่ คลอนแคํไหน เธอจําได๎ดี

‘…มารูต๎ ัวอีกทีมันกส็ ายไปซะแล๎ว...ผมผดิ เองทไ่ี มไํ ดถ๎ ามในส่งิ ทส่ี งสยั
ออกไปต้งั แตํตอนนั้น’

‘ไมํ จรงิ หรอก...บางที ตอํ ใหค๎ ุณถาม แตถํ ๎าอกี ฝ่ายยังข้ขี ลาดจนไมํกล๎ารับ
ความจริง คุณก็ไมมํ ีวนั ได๎คําตอบจากเขาอยํดู ี...ถ๎าจะหาคนผดิ เรากผ็ ดิ กันท้งั สอง
คน’

ตอน นนั้ ปราณนตห๑ วั เราะเบาๆ กบั คําพูดของเธอ...เขาสบตาเธอด๎วยทาํ ที
ผํอนคลายขึ้น จอ๎ งเธออยูอํ ยาํ งนัน้ นานอึดใจใหญํ แลว๎ ก็เอํยออกมาเบาๆ คล๎าย
ราํ พงึ ...

‘ถึงมันจะสายไปแล๎ว แตผํ มกอ็ ยากจะบอกวาํ ...ผมดใี จนะครับท่คี ุณแอบรกั
คอื พีศ่ ยา’

คาํ พดู ของเขาประโยคน้ันทาํ ให๎เธออึ้งไปนาน...

เธอไมํแนํใจวําคําวํา ‘สาย’ ของเขาน้ันหมายถึงเรอื่ งลิปดาหรอื เปลาํ

แตํ ถงึ จะใชํ เธอก็ไมํไดบ๎ อกเขาไปวําเรอื่ งของเธอกบั ลปิ ดามนั จบลงแลว๎ เธอ
กับผ๎ชู ายคนนัน้ ไมมํ อี ะไรกันอกี ตํอไป...สิ่งที่ลปิ ดามีให๎เธอไมํมอี ะไร มากไปกวํา
ความเวทนาสงสารท่เี กดิ ขน้ึ จากความใกลช๎ ดิ ...มนั ไมํไดม๎ อี ะไรเก่ยี ว ขอ๎ งกับความ
รกั เลย...

ใช.ํ ..เธอไมเํ คยได๎ยนิ เขาพดู คําวาํ ‘รัก’ เลย...

ที่ เขาทาํ กับเธอทง้ั หมด ก็คงเปน็ ไปตามประสาผู๎ชาย มผี หู๎ ญงิ มาอยรูํ วํ มห๎อง
จะใหไ๎ มคํ ดิ อะไรเลยกค็ งไมํได๎...ตํอใหเ๎ ปน็ ผู๎หญงิ คนอื่น ไมใํ ชํเธอ เขากค็ งจะทาํ
อยํางนี้เหมือนกนั ...

คิด แลว๎ หวั ใจอวศั ยากป็ วดแปลบ เธอยกหลงั มือขนึ้ ป้ายตาแรงๆ สูดลม
หายใจลกึ ๆ แลว๎ บอกตวั เองวําใหเ๎ ริ่มลงมอื เกบ็ เสอ้ื ผ๎าขา๎ วของ และไปจากที่นีไ่ ด๎แลว๎
...

หญิง สาวเรมิ่ ดึงเสอ้ื ผ๎าออกจากไม๎แขวนแลว๎ ขยาํ ๆ ยัดใสํกระเป๋าเดนิ ทาง
อยาํ งลวกๆ ตั้งใจจะเก็บทุกสง่ิ ทกุ อยํางท่เี ปน็ ของเธอ ไมเํ หลืออะไรใหร๎ กหรู กตา
‘ใคร’ ทน่ี แี่ มแ๎ ตอํ ยํางเดียว...

‚ใจคอจะไมเํ หลืออะไรท้งิ ไว๎ทน่ี เ่ี ลยใชไํ หม?‛ เสยี งหา๎ วลึกของใครคนหนงึ่ ก็
ดงั ขึ้นทางดา๎ นหลงั ขณะทีเ่ ธอกาํ ลงั ควา๎ กรงเจ๎าฮิปป้ี หนูแฮมสเตอรท๑ ่เี ธอจะไมํคํอย
มีเวลาดแู ลมันเทาํ ไหรํ...

เสียง น้นั ทําให๎อวัศยาสะดง๎ุ หมนุ ตัวขวับไปมอง และกเ็ ห็นผ๎ชู ายราํ งสงู
เจ๎าของหอ๎ งยืนจังกา๎ อยตํู รงประตู สองมอื เขาลว๎ งกระเปา๋ กางเกง ใบหนา๎ น้นั
เครงํ เครียดจนทาํ ให๎เขาดูแกํกวาํ วยั ไปอีกหลายปี...

เขามายนื อยํตู รงนั้นตง้ั แตเํ มอ่ื ไหรํอวศั ยากไ็ มรํ ตู๎ วั เขามาได๎เงยี บจรงิ ๆ...

‚ศยา...‛ เขาท้ิงหางเสยี งเรียกชอื่ เธอเหมอื นอํอนใจ ขณะท่คี ํอยๆ ก๎าวเขา๎ มา
ใกล๎ ‚...รไู๎ หมวาํ ผมไปตามหาคุณเสยี ทัว่ ขับรถวนเหมอื นไอ๎บา๎ เพราะโทรเข๎ามาท่นี ่ี
แล๎วไมํมคี นรบั ...ผมคดิ วําคณุ จะไมํกลับมาทีน่ ีแ่ ล๎วซะอกี ‛ เสยี งลปิ ดาออํ นลงตรง
ประโยคสุดทา๎ ย

‚ฉนั ต๎องกลับมาเกบ็ ของของฉนั ...‛ อวศั ยาตอบโดยไมสํ บตาเขา แตกํ ย็ งั รบั ร๎ู
ได๎วาํ เขากาํ ลังคอํ ยๆ ก๎าวเข๎ามาใกลเ๎ ธอ...และดวงตาสีดาํ สนทิ นั้นกาํ ลงั จ๎องมองเธอ
อยํู...

‚คุณจะไปไหน?‛

‚ไปไหนกไ็ ด๎ทีไ่ กลๆ จากที่น‛ี่

‚คณุ จะไมฟํ งั ผมกอํ นเลยเหรอ‛

อวศั ยาถอยหนี หัวใจสน่ั ไหว พยายามเตอื นตวั เองวาํ นาํ้ เสยี งออํ นๆ นน้ั มนั ก็
เป็นแคํเพียงเทคนคิ ของผูช๎ ายเจา๎ เลํห๑อยาํ งเขาท่เี อามาใชท๎ ําให๎เธอ ใจออํ นเทาํ น้นั !

และอาการของเธอก็ทาํ ให๎ลิปดาชะงัก หยดุ เดนิ ...

อวัศยาเงยหนา๎ สบตากบั เขาตรงๆ เป็นครง้ั แรก...

‚ฉัน คงไมตํ ๎องฟังอะไร...ฉนั นําจะร๎มู านานแลว๎ วาํ ทําไมตลอดมาคุณกับพ่ี
แจนถงึ สนทิ สนมกันนัก...ทําไมพแี่ จนถึงเปน็ เลขาทค่ี ุณบอกวําร๎ูใจทสี่ ดุ ...ทาํ ไมพี่
แจนถงึ เปน็ คนเดยี วที่กลา๎ เถียงคุณแลว๎ คณุ ไมโํ กรธ คาํ ตอบมนั ชดั อยแูํ ลว๎ วํา...คุณ
สองคนรกั กัน‛

‚ศยา มนั ไมใํ ชํ...‛

‚ถา๎ ไมใํ ชํ ทาํ ไมที่ผาํ นมาคณุ ถึงตอ๎ งคอยดแู ลชํวยเหลอื พแี่ จนกบั ลูกๆ อยูํ
ตลอด...อนั นี้พ่แี จนเปน็ คนบอกฉันเอง แตํฉนั ไมไํ ดเ๎ อะใจ...ทั้งที่ความจรงิ ฉันนาํ จะดู
รูต๎ ้ังแตํตอนที่เหน็ สายตา พีแ่ จนเวลาพดู ถึงคุณแล๎ว...มันไมใํ ชสํ ายตาของลกู น๎อง

เวลาพดู ถงึ เจ๎านาย ธรรมดา‛ อวศั ยาพยายามกลน้ั เสยี งไมํให๎สั่น แตกํ ็ทาํ ได๎ยาก
เหลอื เกิน

‚คณุ เข๎าใจผิดไปใหญโํ ตแล๎ว...ถึงผมกบั แจนจะเคยรักกัน แตํเราก็ไมํไดม๎ ี
อะไรกนั แล๎ว ทีผ่ มตอ๎ งไปหาเขา เพราะเขากาํ ลงั มปี ัญหากบั สามีเกํา แล๎วเขากต็ ัว
คนเดยี ว ผมเลยตอ๎ งไปชวํ ยเคลียร‛๑

อวัศยาฟังแล๎วแคนํ หัวเราะ...พูดออกไปด๎วยน้าํ เสียงประชด...

‚อ๐อ...สามีเกาํ ท่ีพีแ่ จนเคยบอกฉันวาํ ไปอยบูํ นสวรรคแ๑ ล๎วคนนัน้ นะํ เหรอคะ
ไมํนาํ เช่ือเลยวาํ จะกลบั มามปี ญั หากับพ่ีแจนได๎อีก‛

‚โธํ ศยา...‛

‚...ฉนั ไมํนาํ โงํเลย ฉันโงํเชอ่ื พแ่ี จนวําสามเี คา๎ ตายไปแล๎ว...ถามจรงิ ๆ เถอะ
ส่งิ ทีค่ ณุ สองคนพูดกับฉนั แสดงกบั ฉัน...มีอะไรท่ีเป็นเรอื่ งจรงิ บา๎ ง!‛ อวัศยาน้ําตา
ร้ืน แตเํ ธอจะยอมตายดีกวําที่จะปลอํ ยให๎นํ้าตามันไหลออกมา!

‚แม๎แตํส่ิงท่ฉี นั คิดวาํ คณุ ‘ร๎สู ึก’ กับฉนั เอาเข๎าจรงิ แลว๎ มนั ก็เปน็ แคคํ วาม
สงสาร เปน็ แคํน้าํ ใจท่ไี มํตาํ งจากทคี่ ณุ มีใหผ๎ ๎หู ญงิ คนอน่ื ‛

ลิปดาสํายหนา๎ ถอนใจอยาํ งเครียดๆ เม่ือดทู าํ อวัศยาจะไมํยอมฟงั เขาเลย...

‚ตอนนคี้ ณุ กําลงั โกรธ ผมไมยํ อมใหค๎ ณุ ไปแบบน้หี รอก ผมจะนั่งเฝ้าอยหูํ นา๎
ประตู รอใหค๎ ุณใจเย็นกํอนแล๎วเราคํอยคยุ กัน...‛ แล๎วลิปดากห็ ันหลังจะเดนิ กลบั
ออกไป ...แตํแล๎วกต็ อ๎ งชะงัก เมอ่ื อวัศยาประกาศออกมาดว๎ ยน้าํ เสยี งหนกั แนนํ ...

‚ตอนน้ปี ราณนต๑รคู๎ วามจรงิ หมดแล๎ววําฉันเปน็ คุณแอบรัก!‛

ลิปดาหนั กลับมา ขมวดคิว้ หน๎าเครียด มองเธอเหมือนไมเํ ชื่อสายตา...

อวัศ ยายนื เชิดหน๎า ลาํ คอตง้ั ตรง...อาจจะเปน็ เพราะกลไกการปกป้องตัวเอง
ท่ที าํ ให๎เธอพูดเร่ืองปราณนต๑ออกไป เธอไมํต๎องการเปน็ คนนาํ สมเพช ไมมํ ที ่ไี ป ใน
สายตาเขา...

‚...แลว๎ ฉันกบั ปราณนตก๑ ค็ ุยกนั เข๎าใจแล๎วด๎วย ดงั นั้นฉันไมํตอ๎ งการความ
สงสารเหน็ ใจจากคณุ อกี ...ถ๎าคุณจะกลบั ไปหาพแ่ี จน ก็ตามสบาย‛

ชายหนุํมน่งิ เหมือนจะอ้ึงไปพักใหญํ...กํอนท่ีอะไรๆ มันเหมอื นจะกระจาํ งใน
หัวสมองอนั หนักอึง้ ของเขา...

‚อ๐อ...อยํางนีน้ ีเ่ อง‛ ชายหนมํุ ลากเสียงยาว พร๎อมหัวเราะลึกๆ ในลําคอ
เหมอื นเยาะเย๎ยอะไรบางอยาํ ง ‚...ผมกว็ ําทาํ ไมคุณถงึ ไดต๎ ง้ั หนา๎ ต้ังตาไลํผมกลับไป
หาจารวีนกั ...ทีแ่ ท๎ก็เพราะวาํ คุณจะกลบั ไปหาปราณนต๑เหมอื นกนั ‛

อวศั ยาขยับปากจะเถยี ง แตํสายตาเครํงเครยี ดดดุ ัน และรอยย้มิ เยาะๆ ทม่ี มุ
ปากของลปิ ดาทําให๎เธอพูดไมํออก...

‚...ความจริงคุณไมตํ อ๎ งชกั แมนํ ้าํ ทั้งหา๎ มาพูดให๎มันเปลืองเวลากไ็ ด๎น่ี...แคํ
บอกผมวําคุณจะกลบั ไปหาปราณนต๑ แคํนก้ี จ็ บ...ผมกเ็ ขา๎ ใจ‛

‚ดี...เขา๎ ใจกด็ ี เอาเป็นวําเราสองคนตาํ งจะกลับไปหาคนท่เี หมาะกับตัวเอง
...คุณกลับไปหาจารวี สํวนฉนั ก็กลับไปหาปราณนต๑...เปน็ อันวาํ เจา๏ กนั ‛ อวัศยา
กลนื ก๎อนแขง็ ๆ ที่ตีบตนั อยทํู ล่ี าํ คอกลบั ลงไปอยาํ งยากลําบาก เจ็บหัวใจแปลบ...

สายตาของลปิ ดาที่ใชม๎ องเธอในเวลาน้ี มนั ดไู มผํ ดิ กับทอ๎ งทะเลที่กาํ ลงั
ปั่นป่วนไปดว๎ ยคลน่ื ของความรส๎ู ึกนานาสารพัด...

อวศั ยาหลบสายตาด๎วยการเมินหน๎าหนี...เขาจะมองเธอด๎วยสายตาตัดพ๎อ
แบบนั้นทาํ ไม ในเม่อื เขาไมํไดร๎ กั เธอ...หญิงสาวเตือนตวั เอง อยําลืมสิ ผูช๎ ายคนน้ี
เจา๎ เลหํ ๑แคไํ หน นีก่ ็คงเป็นเทคนิคหน่งึ ทีเ่ ขาใชก๎ บั ผห๎ู ญิงทง้ั หลายของเขา

‚เอา ละํ คุณไมตํ ๎องขบั ไลไํ สสํง ไมํตอ๎ งสนใจด๎วยวําผมจะมีที่ไปหรอื เปลํา...รู๎
เอาไว๎ แคคํ ณุ บอกวาํ คณุ สมหวงั ในความรกั ผมก็ต๎องยินดดี ๎วยอยูํแลว๎ !‛

น่ัน เปน็ คาํ พดู ประโยคสุดทา๎ ยของลปิ ดา กอํ นทีเ่ ขาจะหนั หลังเดนิ ออกไป
จากคอนโดอยํางรวดเรว็ ...เสียงเขาปิดประตดู ๎าน นอกสุดตามหลังดงั ก๎องสะทอ๎ นไป
มาในหัวใจของอวัศยา...

ราวกบั เป็นสญั ญาณวาํ ทกุ ส่ิงทกุ อยาํ งระหวาํ งเธอกบั เขามนั จบแลว๎ ...

จบแลว๎ ...

ปราณนตจ๑ อดรถท่ีหนา๎ ตึกออฟฟิศในตอนเช๎าตรูํ หยบิ กระเป๋าเอกสารลงจาก
รถ แลว๎ ก๎าวยาวๆ เข๎าไปในตัวตกึ ...

ชาย หนุมํ มายืนอยูํหน๎าลฟิ ท๑ แลว๎ ยกมอื ขนึ้ ลูบหน๎าแรงๆ ไลคํ วามงัวเงีย...
เมื่อคนื เขาแทบนอนไมหํ ลบั เพราะเร่ืองราวท่ีคุยกบั อวศั ยาตามมารบกวนจิตใจอยํู
แทบท้ังคืน

เขา ยอมรบั วํา...ถงึ แม๎เขาจะบอกเธอไปวาํ เขาเขา๎ ใจวาํ ทกุ อยาํ งมนั สายไป
แล๎ว แตํทําไมตวั เขาเองกลับไมํยอมจบ เขายงั คงเฝา้ คดิ วนเวยี น...แม๎รู๎วาํ ไร๎
ประโยชน๑...แตเํ ขากย็ งั เฝา้ จนิ ตนาการ อยแํู ทบทั้งคนื วําถา๎ หากไมํมีพริบพราวเขา๎ มา
ทาํ ให๎ทุกอยํางมันวุนํ วาย เขากบั อวศั ยาจะเปน็ อยํางไร

ยังมอี กี คาํ ถามที่รบกวนจติ ใจของเขารนุ แรงพอกัน...

น่ันคอื คาํ ถามเกย่ี วกบั สาเหตุที่ทาํ ใหอ๎ วัศยาร๎องไห๎...

เมอ่ื คนื อวศั ยาไมยํ อมบอกเขาวําเธอเป็นอะไร ทําไมถึงไปนัง่ รอ๎ งไหห๎ นักหนา
ขนาดนน้ั ในตอนท่ีเขาไปพบเธอเข๎า...มันต๎องมีอะไรสักอยาํ ง

เขายอมรบั วาํ ภาพทเ่ี ธอรอ๎ งไห๎มันทําให๎เขาเปน็ กงั วลจนนอนไมหํ ลบั ...

แล๎ว ความคดิ ของปราณนต๑กถ็ ูกขดั จงั หวะด๎วยสญั ญาณเตือนวําลิฟท๑มาถึง
...ชายหนมํุ เตรยี มจะก๎าวเข๎าไป แตกํ ็ต๎องชะงกั เม่อื ประตลู ิฟท๑เปดิ ออกแลว๎ พบวาํ
ราํ งสูงของลปิ ดากําลงั กา๎ วสวนออกมา...

ลิปดา เองก็ดูเหมือนจะชะงกั ไปนิดหนง่ึ เหมอื นกันเมอื่ เหน็ เขา...สีหน๎าคมเข๎ม
ของผู๎ เป็นเจา๎ นายน้นั เครงํ เครยี ด วนั นี้เขาดูเหมอื นคนอดนอนไมผํ ดิ กบั ปราณนต๑
เทําไหรํนกั ใตค๎ างเขยี วครม้ึ ดว๎ ยเคราจางๆ ราวกบั เจา๎ ตัวไมํได๎ใสํใจจะโกนออก

และทส่ี ําคญั ...สายตาของลิปดาท่มี องเขามันดเู ยียบเยน็ แขง็ กระด๎างอยําง
นาํ ขนลุกพลิ กึ !

‚คณุ ลิปดา...สวสั ดคี รบั ‛ ปราณนตก๑ ลําวทกั ทายออกไป
ลิปดา เพยี งพยกั หนา๎ นิดเดียวเหมอื นไมํไดใ๎ สํใจอะไร แตเํ มอื่ เดนิ สวนกันใน
ระยะไหลํเฉียดไหลํ ปราณนตก๑ ็ได๎ยนิ เสียงอกี ฝ่ายเอยํ ขึ้นเหมือนจงใจจะใหไ๎ ดย๎ นิ กนั
เพยี งสองคน...

‚อวัศยาไมํเหมอื นแฟนเกาํ คุณ...คุณอาจจะเคยแพ๎องศา แตคํ ราวนี้ คณุ ชนะ
ผม...‛

ปราณนต๑ขมวดค้ิวอยํางไมํเขา๎ ใจคําพูดประโยคน้ัน แตํเมือ่ เขาหนั ไปจะถาม
กพ็ บวาํ ลปิ ดาก๎าวยาวๆ เดนิ จากไปไกลแล๎ว
ปราณนต๑ไดแ๎ ตํยืนงง...

‘...คราวน้ี คณุ ชนะผม...’
เขาหมายความวําอยํางไร...?

หวั ใจอวศั ยาเตน๎ แรงในวินาทีแรกทเ่ี หน็ วํา ใครคนหนงึ่ วางจานอาหารลงบน
โต๏ะทเ่ี ธอน่งั ทานข๎าวอยํู

หญงิ สาวเงยหน๎าขวบั ขึน้ ไปมองอยํางรวดเร็ว...แลว๎ ก็เกลียดตัวเองทร่ี ู๎สึก
เหมอื น กบั วําหัวใจกลบั ฟีบแบนไปเมื่อพบวํา คนท่ียนื อยตํู รงหนา๎ นน้ั คอื ปราณนต๑
... ไมํใชํใครอกี คนหนง่ึ ...

อวศั ยารบี ลบความรูส๎ ึกน้นั ออกไปจากใจอยํางรวดเรว็ แล๎วฝนื ยม้ิ ใหเ๎ ขา...

‚น่ังสิ ปราณนต‛๑

‚ขอบคณุ ครับ...‛ เขากลาํ วเบาๆ แล๎วน่งั ลงตรงขา๎ มเธอ

อวัศ ยากม๎ หนา๎ กม๎ ตาทานข๎าวตํออกี คาํ สองคาํ แล๎วก็ชะงกั เงยหน๎ามอง
ผ๎ูชายทีน่ ง่ั ตรงหนา๎ อยํางแปลกใจเมื่อเหน็ วําเขากําลังน่ังน่ิงมอง เธอ และไมํมีทีทาํ
จะแตะอาหารในจานของตัวเอง

‚เปน็ อะไรหรือเปลาํ ?...หรอื วาํ มอี ะไรตดิ หนา๎ ฉนั ‛ อวศั ยาหวั เราะ แตํ
ปราณนตย๑ ังนัง่ หน๎าเครยี ดจรงิ จัง เขามองเธออยํางพิเคราะห๑...

‚ทาํ ไมพีศ่ ยาถงึ มาทานขา๎ วคนเดียวลํะครบั ...คณุ ลิปดาไปไหน?‛

คาํ ถามของปราณนต๑แทงใจดําอวศั ยาอยาํ งแรง...ลิปดาออกไปกบั จารวี
ตงั้ แตเํ ช๎า...เธอ รู๎ วําความจรงิ มันก็ไมํแปลกหรอกที่เขาจะออกไปธุระข๎างนอกโดย
การเอาเลขาไปดว๎ ย แตมํ าถึงตอนน้ีจะไมํให๎เธอรส๎ู ึกอะไรไดย๎ ังไง ในเม่อื เธอรอ๎ู ยูํเตม็
อกวาํ สองคนนัน้ เปน็ มากกวําเจา๎ นายกับเลขาธรรมดา...

‚พีศ่ ยามีปญั หากบั คณุ ลิปดาใชไํ หมครบั ?‛

‚ใครบอก...‛

‚อยําปฏเิ สธเลยครับ...ผมเจอคุณลปิ ดาเม่ือเชา๎ เขามองผมด๎วยสายตา
แปลกๆ แลว๎ ก็พูดอะไรแปลกๆ‛

อวศั ยาอง้ึ ...กดั รมิ ฝปี ากอยาํ งเครียดๆ ลปิ ดาพูดอะไรกบั ปราณนต๑ ?

‚พี่ศยาครบั ...อยําหาวาํ ผมละลาบละลว๎ ง...‛

‚ฉนั กบั คุณลปิ ดาไมํเกี่ยวขอ๎ งกนั แลว๎ ‛ เธอโพลํงออกมา และทําใหป๎ ราณนต๑
มีอาการอา๎ ปากคา๎ ง...

‚...เรื่องของฉนั กับคณุ ลปิ ดาเปน็ แคฉํ ากที่สรา๎ งขน้ึ เพ่อื แสดงใหค๎ ุณกับพรบิ
พราวเหน็ วํา ฉนั ไมํไดช๎ อบคณุ แล๎วกเ็ ทํานน้ั เอง...‛

ปราณนต๑กระพรบิ ตาปรบิ ๆ อยํางอง้ึ ๆ ขณะที่ใบหนา๎ เขาเริม่ แดง...

‚...แม๎ ความใกลช๎ ดิ จะทาํ ให๎ฉันเผลอคดิ ไปบา๎ งวาํ มนั เป็นเรอ่ื งจริง...แตํ
สดุ ท๎าย เรอื่ งสมมติก็ยํอมเป็นแคเํ รื่องสมมติวันยนั คาํ่ ...ตอนนเี้ ขากลบั ไปหาตวั จริง
ของเขาแลว๎ สวํ นฉนั กก็ ลบั มามชี วี ติ ของฉนั เหมือนเดมิ ‛ อวศั ยาฝนื ยม้ิ เหมอื นไมมํ ี
อะไรค๎างคาในใจ

‚นีใ่ ชํไหมครบั สาเหตทุ ี่พ่ีศยารอ๎ งไห๎เมอ่ื วาน...‛

‚เมื่อ วานฉนั ก็แคํเสยี ศูนยไ๑ ปหนํอยเทําน้ันเอง...จะบอกวําไมรํ ู๎สกึ อะไรเลยก็
คงไมํ ได๎ อกหักสองครั้งติดตอํ กนั ...ความจริงคนอยาํ งฉนั คงเหมาะกับการอยคํู น
เดยี ว มากกวาํ ‛ เธอหวั เราะเบาๆ

‚การอกหักไมํใชํเหตุผลใหค๎ นเราสรา๎ งเกราะข้ึนมากาํ บงั ตวั เอง‛

‚หอื ...‛ อวศั ยามองเขาอยํางแปลกใจ ทําทางเขาจริงจงั ข้นึ ...

‚...ไมงํ ัน้ ผมเองกค็ งจะรกั ใครไมไํ ด๎อกี แล๎ว หลงั อกหักจากรง๎ุ ลดา...ผมโชคดี
ท่มี ีคุณแอบรักมาเปิดตาให๎ผม‛

‚ปราณนต๑...‛

‚ถ๎า ตอนนี้ผมจะขอโอกาสอกี สกั ครั้งได๎ไหมครบั ...ยอ๎ นเวลากลับไป...คิดซะ
วาํ ไมเํ คย มพี ริบพราวเข๎ามาแทรกระหวาํ งเรา คิดซะวาํ พ่ศี ยายังไมํได๎อกหกั ...จาก
ผม‛ ทง้ั คาํ พูด นา้ํ เสยี งและแววตาของปราณนต๑นนั้ จริงจังและหนกั แนนํ อยํางที่เธอ
ไมเํ คยเห็นมากํอน...

‚...ถ๎า พ่ศี ยายังไมไํ ด๎อกหกั จากผม ก็ไมํจําเปน็ ตอ๎ งมคี ณุ ลิปดาเข๎ามาในชีวิต
...คดิ เสียวาํ ไมํเคยมีเขาเขา๎ มาใน ชีวิตจะไดไ๎ หมครับ...แล๎วเรากม็ าเริ่มต๎นกนั ใหม‛ํ

อวัศยาอึ้ง...

...หญิง สาวไมํไดต๎ อบอะไร เธอก๎มหน๎า ปิดเปลือกตาอนั ร๎อนผาํ วลง...และ
ไมไํ ดป๎ ฏเิ สธเมือ่ มืออบอุํนของปราณนตเ๑ ลือ่ น มากระชับ กมุ มอื ของเธอเขา๎ ไปไว๎ใน
นั้น...

เธอ แยกกบั ปราณนต๑ท่ีหน๎าออฟฟศิ ปราณนตก๑ ลับไปทีโ่ ตะ๏ ทาํ งานของเขา
ขณะทีเ่ ธอเล้ียวไปอีกทางเพอ่ื จะกลบั ไปยังห๎องทํางานของเธอบา๎ ง... แตํขณะทเี่ ดิน

ผํานหนา๎ หอ๎ งประชมุ จูํๆ ประตูก็เปดิ ออก ลิปดากบั จารวีเดนิ ออกมาพรอ๎ มกัน
ลิปดากําลังกม๎ มองแฟม้ เอกสารที่อยใูํ นมือของจารวีอยาํ งตง้ั อกต้งั ใจ...

ภาพความใกล๎ชดิ นนั้ ทําให๎อวัศยาชะงกั ...

และเม่อื สองคนน้นั เงยหนา๎ ขนึ้ มาเหน็ อวัศยา...ตาํ งก็ชะงักไปเชํนกัน

ลิปดา จ๎องอวศั ยาดว๎ ยแววตาเครยี ดๆ อยอูํ ดึ ใจ กํอนท่จี ะเมินมองไปทางอน่ื
...อวศั ยาเจบ็ หวั ใจแปลบ เธอก๎มหนา๎ ก๎มตาจะเดนิ หลกี ไปเสีย แตํเสียงของจารวี
กลับเรียกเธอไว๎กํอน...

‚เดย๋ี วกอํ นสิจะ๏ ...ศยา‛

น้าํ เสยี งน้นั รอ๎ นรน ขณะที่เดินเข๎ามาแตะแขนอวศั ยา อวัศยาต๎องบงั คบั
ตัวเองไมํให๎สะบดั ออกอยาํ งเสียมารยาท...

‚ขอเวลาคยุ กนั สกั นิดไดห๎ รอื เปลํา‛

‚เร่ืองงานรเึ ปลําคะ?‛ อวัศยาปัน้ เสียงออกไปอยํางเย็นชา...เยน็ ชาเหมือนครู
ใจร๎ายทใ่ี ครๆ เคยแอบใชเ๎ รยี กเธอลบั หลงั และอวัศยารส๎ู กึ เหมือนได๎ยนิ ลิปดา
หัวเราะหใึ นลาํ คอเป็นปฏิกริ ิยาตอบกลบั มา

‚ศยากร็ ู๎วําพี่จะพูดเรือ่ งอะไร‛ จารวดี ูร๎อนรน ไมสํ บายใจ

‚ถา๎ งน้ั พี่แจนไมํจาํ เปน็ ต๎องพูดหรอกคะํ ...‛ อวศั ยาหันไปมองหนา๎ จารวตี รงๆ
เป็นครั้งแรก ‚...ศยาไมํได๎โกรธพ่แี จน ไมไํ ด๎โกรธ..ใคร...และก็เขา๎ ใจทกุ อยาํ งดแี ล๎ว‛

‚ใชํ แจน...คนเขามีความสุขดีอยแูํ ล๎ว ไมํเห็นมีอะไรจะต๎องไปพดู เลย...แสดง
ความยนิ ดไี ปคาํ เดียวกพ็ อ...จบ‛ เสียงของลปิ ดาดงั ข้ึนมาลอยๆ

อวศั ยาหนั ขวับไปจ๎องเขาด๎วยสายตาเย็นชา...

‚ใชคํ ํะ...ขอบคุณนะคะสําหรบั ความยินดี และกเ็ รือ่ งท่ชี ํวยเหลอื มาตลอด‛
อวัศยายกมอื ไหวท๎ ้งั สองคน แล๎วก็ก๎าวเร็วๆ จากไปโดยไมหํ นั กลับมามองอกี

จารวมี องตามอวัศยาด๎วยอาการหนักใจ กอํ นจะหนั กลบั มาคอ๎ นผชู๎ ายท่เี ธอ
ร๎จู ักเขาดีเสยี ย่งิ กวําดีมานาน...

‚ยนิ ดีเหรอคะ? ทาํ ไมคุณลปิ ดาถึงไปพูดอยํางนน้ั ‛

ลิปดายนื น่งิ มองเมนิ ไปทางอื่น...

‚...ทําไมจะต๎องพดู ประชดประชันกนั ดว๎ ย แล๎วเมือ่ ไหรจํ ะเขา๎ ใจกัน‛

‚คุณตาํ งหากแจน ที่ไมเํ ข๎าใจ...เขาสมหวังกับคนท่ีเขาแอบรกั มาตลอดแล๎ว
เราจะไปอธิบายอะไรใหม๎ นั รกหูเขาอกี ทาํ ไม‛

วาํ แลว๎ ลิปดากห็ ันหลังเดินกลับไปอกี ทาง...กลบั เข๎าไปในหอ๎ งทาํ งานของเขา

เมอ่ื พน๎ สายตาคนอ่ืน ชายหนุมํ ทรดุ ตวั ลงนงั่ บนโซฟา หนนุ ตน๎ คอพงิ ไวก๎ ับ
พนัก แลว๎ ปิดเปลือกตาลง...นิว้ เรียวคลงึ ท่ีระหวํางควิ้ เบาๆ ด๎วยความเครยี ด...

หวั ใจเขาปวดแปลบ...ตํอไปน้จี ะทนได๎อยาํ งไรถ๎าตอ๎ งทํางานดว๎ ยกนั ต๎อง
เห็นหนา๎ เธออยทํู กุ วนั ...

เหน็ ไหม...กีค่ รงั้ ก่หี นที่เตอื นตวั เองเอาไวว๎ าํ ให๎ยบั ย้ังชง่ั ใจ เพราะถ๎าปลํอยใจ
ไปตามอารมณแ๑ ลว๎ สุดท๎ายเรอ่ื งราวมนั เกดิ จบไมสํ วย กจ็ ะทาํ งานกนั ตอํ ไปไมํได๎...

แล๎วเป็นไง...สดุ ท๎ายเขาเองกเ็ ป็นฝา่ ยท่ีจะทนไมํได๎...

เขาจะทนกับความรส๎ู กึ แบบน้ไี ดย๎ งั ไงกนั นะ...