แอบรักออนไลน์ by ร่มแก้ว

อวศั ยาไมํเถยี ง เพราะเกรงใจเจตนาดีของจารวี เธอไดแ๎ ตํคิดในใจวาํ ...ไอ๎เจา๎
กิจกรรมพวกนม้ี ันนําจะทาํ ใหเ๎ ธอย่งิ เครยี ดกวาํ เดิมมากกวาํ เพราะเธอไมํเคยและ
ไมํชนิ กับมันเอาเสียเลย

วัน น้นั กวาํ ทั้งสองจะกลับมาถงึ คอนโดก็เย็นมากแล๎ว...จารวยี ังใจดีซ้ือ
กับขา๎ วมาทาํ อาหารเยน็ ใหเ๎ ธอกนิ อีก โดยอาศยั ครวั ของลปิ ดาน่ันแหละ...

‚วันนพ้ี ี่แจนไมตํ ๎องรบี กลับบา๎ นเหรอคะ?‛ อวัศยาถามขึ้นขณะนง่ั มองจารวี
ทําอาหารอยํางคลํองแคลวํ ขณะทคี่ ิดสงสัยเลนํ ๆ ในใจวาํ ถา๎ จบั จารวกี ับลปิ ดามา
ทําอาหารแขงํ กัน ใครจะชนะ

‚วันนี้พี่ต้ังใจแล๎ววําจะอยูํกินข๎าวเปน็ เพอื่ นศยากอํ น‛ จารวหี ันมายิม้

‚อุย๎ ความจรงิ ไมตํ อ๎ งอยูํเปน็ เพอื่ นศยากไ็ ดค๎ ํะ...ป่านน้ลี ูกๆ กบั สามพี แี่ จนไมํ
รอกนั แยแํ ลว๎ เหรอคะ เหน็ ปกตเิ ลิกงานแลว๎ พแี่ จนตอ๎ งรบี กลบั บ๎านทุกวัน‛ ถงึ ตอน
ทํางานจะไมํสนิทกนั นกั แตอํ วศั ยาก็รู๎เทํากบั ใครๆ ในออฟฟศิ วําจารวีมกั จะกลบั
บา๎ นตรงเวลาเปะ๊ ๆ ไมํเคยทําโอที ไมเํ คยทาํ งานวนั หยุด เพราะเธอมีลกู เล็กๆ วัย
กาํ ลงั นํารกั สองคนรออยูํทบี่ า๎ น

‚เจา๎ ทะโมนสองตัวของพี่เพง่ิ ปิดเทอม คุณยายเคา๎ มารบั ไปอยูดํ ๎วยช่ัวคราว
ต้งั แตเํ มือ่ วานแล๎ว หายหวํ ง‛

‚ลูกไมํอยแํู ตํสามลี ะํ คะ ไมกํ ลวั น๎อยใจบ๎างเหรอไง‛ อวัศยาแซวย้มิ ๆ ขณะที่
จารวีหวั เราะดังลน่ั

‚โอย๎ ...อยาํ ไปพูดถึงสามพี ่เี ลยจ๎ะ ป่านนค้ี งนอนตีพงุ อยํบู นสวรรคส๑ บายใจ
เฉบิ ไปแล๎ว‛

อวศั ยาชะงัก...หน๎าเสีย...

‚หมายความวาํ ...‛

‚สามีพตี่ ายไปแล๎วจ๎ะ‛

‚ตายจรงิ ...ศยาขอโทษคํะ ไมํไดต๎ ง้ั ใจจะ...‛

จารวโี บกมือไปมา สีหนา๎ ยงั คงย้มิ รน่ื เหมือนเดิม โดยเฉพาะเมอ่ื เหน็ หนา๎ ตา
เหยเกของอวัศยาด๎วยแลว๎ เธอก็ยงิ่ หวั เราะเสยี งดัง...

‚ไมํ เปน็ ไรๆ พ่ีไมํไดเ๎ ศรา๎ เลย ไมํมีปญั หา ตอนนม้ี ีความสุขจะตาย...ดีซะอกี
เคา๎ ไปซะเราก็จะได๎มภี าระลดลงคนนึง ดูแลแตลํ กู ไมํต๎องเหนอื่ ยดแู ลพํอด๎วย‛

อวัศ ยามองทาํ ทางเขม๎ แขง็ ของจารวนี ง่ิ อยาํ งท่ึงๆ...เธอร๎วู ําสง่ิ ทีจ่ ารวพี ดู เป็น
การพยายามท่ีจะมองโลกในแงํดขี องเธอ ท้ังๆ ทีจ่ รงิ ๆ แลว๎ คงไมํมใี ครหรอกที่จะดใี จ
ทส่ี ามีดวํ นจากไปกอํ นวยั อันควร

‚พ่ีแจนเกํงจังเลยนะคะ...เล้ียงลกู สองคนดว๎ ยตวั คนเดยี ว‛ อวศั ยาเอํยชม
จากใจจรงิ เปรยี บเทียบวําถา๎ เปน็ ตวั เธอคงทาํ ไมไํ ด๎ แคํเลยี้ งตัวเองคนเดียวให๎มี
ความสุขยังทาํ ไมํได๎เลย

‚ไมํเกงํ หรอกจะ๎ ...จะวําไปแลว๎ กเ็ หนอื่ ยแทบขาดใจเหมือนกันนะ‛ จารวถี อน
ใจยิ้มๆ ‚...แตยํ ังโชคดีทจ่ี ะวาํ ไปแล๎วพก่ี ็ไมใํ ชํวาํ จะตัวคนเดยี วไปเสยี ทเี ดียว พยี่ งั มี
ใครอีกต้งั หลายคนคอยชํวยเหลือยามทีล่ ําบาก‛

จารวี ยกจานอาหารมาวางตรงหนา๎ อวศั ยา น่งั ลง อมยิม้ ...กอํ นจะ
ทอดสายตามองไปทีโ่ ต๏ะโทรศัพท๑ ซ่งึ มกี รอบรูปบานเลก็ ๆ บานหน่ึงวางอยูํ มันเปน็
รปู ลปิ ดากําลงั ชูถ๎วยรางวัลจากการแขงํ ขนั กอลฟ๑ พรอ๎ มยิ้มโชว๑ฟนั ครบทกุ ซ่ี อวศั ยา
มองตามไปอยาํ งงงๆ...

‚คนน้นั ลํะจ๎ะ...ผช๎ู ํวยเหลอื คนสําคญั ที่สดุ ‛ จารวอี ธบิ าย

‚คุณลิปดาเนย่ี นะคะ?‛ อวศั ยาทําเสยี งขน้ึ จมกู เหมอื นไมคํ อํ ยจะเชือ่ น้ํายา
เขานัก จารวจี ับสังเกตน้ําเสยี งและสหี นา๎ เธอได๎ก็หัวเราะ...

‚ใช.ํ ..แคํ เพยี งกลา๎ บอกวําเดือดร๎อน คุณลิปดาก็กล๎าชํวยทกุ อยาํ ง...ไมเํ ชอื่
เหรอ? พวี่ าํ ศยาก็นําจะเหน็ ดว๎ ยกบั พี่นะวําคณุ ลิปดามนี า้ํ ใจแคไํ หน‛

อวัศ ยาไดแ๎ ตํแอบเบป๎ าก ขณะที่ไมํอาจเถียงได๎...ก็คงจะมนี ํา้ ใจอยูมํ ัง้ ถงึ ได๎
ให๎เธอมาอาศัยอยูํกบั เขาช่วั คราวในยามท่เี ธอเดอื ดรอ๎ นท่ีสุดแบบนี้

...แตเํ อะ๏ ...กแ็ ลว๎ เธออยากจะอยนํู ักเหรอ เธอบอกเมอ่ื ไหรํวําอยากจะพ่ึงพา
เขา...?

อวศั ยาคดิ มาถึงตรงน้แี ลว๎ ก็หนั ขวับไปมองจารวี...

‚พีแ่ จนคะ พีแ่ จนบอกวาํ ลูกๆ ของพ่ีไปอยกูํ บั ยายเขาช่วั คราวใชํไหมคะ...ถ๎า
งนั้ ขอศยาไปพกั อยบํู า๎ นพแี่ จนกํอนไดห๎ รอื เปลาํ ‛

จารวีเลิกค้วิ เหมอื นรบั ไมทํ ันกบั คําขอรอ๎ งแบบไมํมปี ไี่ มํมขี ลยุํ ของเพ่อื น
รวํ มงานรํุนน๎อง...

‚ทําไมลํะ?‛

‚ศยา...เกรงใจคณุ ลปิ ดาเขา‛

จารวมี องอวศั ยาแลว๎ ทําทาํ ครนุํ คดิ เล็กน๎อย กอํ นจะพดู ด๎วยนํา้ เสยี งจริงจังวํา
...

‚พ่วี าํ ศยาอยํทู ่ีน่ดี แี ลว๎ นะ เวลาจะกลบั ไปดเู ค๎าซํอมห๎องจะได๎สะดวก‛

‚แตวํ ํา...‛

ยัง ไมทํ ันทอ่ี วัศยาจะเถยี งออกไป เสยี งกดกริ่งหนา๎ ประตกู ็ดงั ข้ึนขดั จังหวะ
เสยี กอํ น จารวีรีบผุดลุกขึ้นชนดิ ท่ีอวศั ยาอดคดิ ไมํไดว๎ ํา เหมอื นกบั เธออยากจะตดั
บทสนทนายงั ไงยงั งัน้ ...

‚สงสยั คุณลิปดาจะกลับมาแล๎ว‛ วําแล๎วเธอกก็ า๎ วฉบั ๆ ไปเปิดประตู เม่อื เหน็
วําคนท่ียืนอยูํข๎างนอกเปน็ ลิปดาจรงิ ๆ จารวกี ย็ ม้ิ กว๎าง ถอยหลบให๎เขาก๎าวเขา๎ มา
ปดิ ประตู แลว๎ กุลีกุจอต๎อนลิปดามาน่งั โซฟา กอํ นจะรีบไปรนิ นํา้ มาเสิรฟ๑ ใหต๎ าม
ความเคยชนิ ของคนเปน็ เลขา

‚แจน...คุณไมํตอ๎ งบรกิ ารผมขนาดนีก้ ไ็ ด๎ นไ่ี มใํ ชทํ อ่ี อฟฟิศ วันนี้คุณตาํ งหาก
ทีเ่ ป็นแขกของผม‛ ลปิ ดาพูดกล้วั หวั เราะ ทาํ เอาจารวีย้ิมเขินๆ กับการกระทาํ ของ
ตวั เอง

‚แลว๎ นี่...กาํ ลงั ทําอะไรกันอย?ํู ‛ ลปิ ดาถาม หนั ไปมองอวัศยาซ่งึ นั่งทาํ ทํา
ครุํนคดิ อยํูตรงโต๏ะทานขา๎ ว

จารวขี ยบั ปากจะตอบ แตแํ ลว๎ อวัศยาก็รบี โพลํงขึน้ มากํอน...

‚คือ...ดฉิ ันกําลังคยุ กับพ่ีแจนวาํ จะขอไปพกั อยูํทบี่ า๎ นของพี่แจนกอํ น ระหวําง
ที่ห๎องยงั ไมํไดซ๎ ํอม‛

อวศั ยาพูดออกไปแลว๎ กส็ งั เกตเหน็ วาํ รอยยม้ิ ของลิปดาคอํ ยๆ หดหาย จนใน
ที่สดุ เหลอื เพยี งแตคํ วามฉงนอยบํู นใบหนา๎ ...

‚คอื ศยาเขาบอกวําเกรงใจเจา๎ นายนะํ คะํ ...‛

ลปิ ดาเหลือบมองอวัศยาอึดใจหนง่ึ กํอนจะหนั ไปพูดกับจารวีด๎วยนํ้าเสียง
ราบเรียบไมํแสดงความรสู๎ กึ ...

‚กต็ ามใจเคา๎ เถอะ...‛

อวศั ยาอดรสู๎ กึ ตงดิ ๆ เล็กๆ ไมไํ ด๎วําทําไมลิปดาจะตอ๎ งหนั ไปพูดกบั จารวี และ
เรยี กเธอดว๎ ยสรรพนามบุรุษทีส่ ามวํา ‘เคา๎ ’ อยํางกบั วาํ เธอไมํไดน๎ ง่ั อยํตู รงน้นั ดว๎ ยงน้ั
แหละ

ดา๎ นจารวีมองหนา๎ ลิปดาอยํางครุนํ คดิ อยอํู ึดใจ กอํ นจะหนั มายม้ิ แหยๆ
ใหอ๎ วศั ยา...

‚แตํพ่วี าํ นะ ศยาอยทํู นี่ ีน่ ะํ ดีแล๎วลํะ‛

‚อ๎าว...‛ อวัศยาร๎องเสยี งหลง

‚...ไมํ ใชํวาํ พไี่ มํอยากชวํ ยศยานะ แตพํ ี่เหน็ วําอยทูํ ี่น่ีศยาจะได๎ไปดูแลการ
ซํอมแซมห๎องของศยาไดส๎ ะดวก เวลาไปกลบั จากทาํ งานกต็ ิดรถคณุ ลปิ ดาได๎...ถา๎
ไปอยบูํ า๎ นพมี่ นั จะไกล แล๎วอกี อยําง อีกไมํกีว่ นั แมํพ่ีกจ็ ะพาหลานๆ กลับมาสํงแล๎ว
ทนี บ้ี า๎ นทง้ั บา๎ นกจ็ ะวนุํ วายชนดิ ทศี่ ยาอยไํู มไํ ดเ๎ ชียวละํ ...ขอโทษทนี ะ‛

อวศั ยาพดู ไมอํ อก...เธอหนั กลับไปมองหน๎าลิปดา ดูวําเขาจะวาํ อยํางไร จะ
ยิม้ เยาะเธอหรอื เปลําท่ีสดุ ท๎ายแล๎วเธอกไ็ มมํ ีทีไ่ ป...แตลํ ปิ ดากไ็ มํได๎ แสดงอาการ
อะไร เขาน่งั หน๎าเฉยเมย เอาศีรษะพิงพนกั โซฟา ตามองตรงไปข๎างหนา๎ อยาํ งไมํมี
จุดหมาย

‚ไมํเปน็ ไรคํะ...งนั้ คงต๎องอาศยั คุณลปิ ดาไปพลางๆ กอํ น‛ อวศั ยาบอกจารวี
อยํางยอมจํานน

‚ดีแลว๎ จะ๎ ...อุย๏ พ่ีวาํ พีก่ ลับบา๎ นกอํ นดกี วาํ นะ นีม่ นั ก็จะคํ่าแลว๎ ...‛

‚อา๎ ว...ยงั ไมทํ นั กนิ ขา๎ วเลย‛ อวัศยารบั ไมํทนั กับอาการปุบปบั ของจารวี

‚พ่ี นึกได๎จะ๎ วําตากผา๎ ของลูกๆ ไวย๎ งั ไมํได๎เก็บ เดี๋ยวฝนตกแลว๎ แยเํ ลย พไี่ ป
นะ...แจนลานะคะคณุ ลปิ ดา แลว๎ อยาํ ลมื ทานสปาเกต็ ตีฝ้ มี ือแจนละํ ...‛ วาํ แล๎วจา

รวกี ็รบี คว๎ากระเปา๋ ก๎าวฉบั ๆ ออกจากห๎องไปด๎วยทาํ ทางคลอํ งแคลวํ และรําเริง ทิ้ง
ให๎อวัศยายืนเกอ๎ อยํกู ลางหอ๎ ง พอหันกลับมาทางลปิ ดา กเ็ ห็นวาํ เขากําลงั นั่งมอง
เธออยํูกอํ นแล๎ว...

สาย ตาทมี่ องน่งิ ๆ ไมพํ ูดอะไรนน้ั สร๎างความอึดอัดใหอ๎ วศั ยาอยาํ งบอกไมํถกู
เธอหันรหี ันขวาง แลว๎ กต็ ัดสินใจจะเดินกลบั เขา๎ ไปในห๎องนอน แตํเมื่อเดนิ ผํานหนา๎
โซฟาตัวท่ีเขาน่ังอยูํ เสยี งเขาก็ถามลอยๆ ขึน้ มา...

‚ทําไมเหรอ พกั อยํกู บั ผมแล๎วมนั คบั ใจยังไง ถึงอยากจะดนิ้ รนไปอยํทู ่อี น่ื ให๎
ตวั เองต๎องลําบากข้ึน‛

อวศั ยาหนั ขวบั กลับมามองเขา และเห็นวําลูกตาคมกริบสีดําสนทิ น้นั กําลงั
จ๎องมองมาท่เี ธออยํางคาดคน้ั

‚วําไง...‛ เขาย้าํ อยาํ งจะเอาคําตอบใหไ๎ ด๎

‚เปลาํ คะํ ...ก็อยํางท่พี ี่แจนบอกไปแล๎ว ดฉิ ันเกรงใจคณุ ลปิ ดา‛

‚ทําไมจะต๎องเกรงใจ ในเม่ือผมเป็นคนชวนใหค๎ ุณมาอยเํู อง?‛ เขาคาดค้ันอีก

‚ก.็ ..มดี ิฉนั มาพักอยูอํ กี คน กลวั วําคุณลิปดาจะอึดอัด‛

‚กแ็ ล๎วทาํ ไมตอ๎ งอดึ อัด หอ๎ งนี้กอ็ อกกวา๎ ง ผมเองก็อยูํคนเดยี ว...หรือวาํ คณุ
อดึ อดั ? ผมใหค๎ ุณครองหอ๎ งนอนใหญไํ ปแลว๎ ยังไมํพอใจอกี เหรอ‛

อวัศ ยานึกอยากจะยกมอื ขน้ึ ทงึ้ ผมตวั เอง หรือไมํก็บา๎ ตายไปเลย...น่ีเขา
กําลังเลนํ เกมยสี่ ิบคาํ ถามอยหํู รือไงนะ หมอน่ตี อ๎ งการจะคาดคัน้ เอาอะไรจากเธอ

‚ไมํใชํอยํางน้ันคะํ ...‛ อวศั ยาพยายามใจเย็นท่สี ุด

‚ก็แลว๎ ยังไงลํะ‛

‚กไ็ มยํ ังไงหรอกคะํ ห๎องนไ้ี มํได๎คับแคบอะไรสําหรบั ดิฉันเลย แตคํ ดิ วํามนั
อาจจะไมํสะดวกสาํ หรับคณุ ลิปดาเทํานั้นเอง เวลาที่....‛

อวศั ยายง้ั ปากไว๎ ด๎วยไมแํ นใํ จวําสมควรหรือเปลําที่เธอจะพดู ส่งิ ที่คดิ อยํู
ออกมา...แตํคําพูด ครง่ึ ๆ กลางๆ นัน่ ก็ทาํ ใหล๎ ปิ ดาขมวดค้ิว ลุกข้นึ จากโซฟาแล๎ว
กา๎ วเข๎ามาตรงหน๎าเธอ...

‚เวลาทอี่ ะไร?‛

อวศั ยาทําทําอึดอัด แตลํ ปิ ดาจอ๎ งเขม็งอยํางบังคบั ใหพ๎ ูด ซ่งึ อวศั ยาไมเํ ข๎าใจ
เลยวําเขาจะหาเรื่องอะไรนักหนากับแคกํ ารทเ่ี ธอจะยา๎ ยไป พกั ทีอ่ ื่นเพราะเกรงใจ
เขา

‚ตอบมาสิ เวลาอะไร...ถา๎ คุณไมํพูดตอํ ใหจ๎ บ เห็นดกี ันแน‛ํ

‚ก็เวลาท่ี...คณุ ลปิ ดาเกิดอยากจะพา..เออ๎ ..เพ่อื น มาบ๎านไงละํ คะ‛ อวัศยา
จาํ ใจพดู ออกไปจนได๎ แหม...ก็จะไมํให๎เธอคดิ ได๎ยงั ไงละํ ในเมือ่ จะวาํ ไปแลว๎ เธอเอง
กเ็ คยเห็นลปิ ดาควงสาวๆ เขา๎ มาในคอนโดออกจะบอํ ยไป

คํา ตอบของอวศั ยา ทําใหล๎ ิปดาทาํ หนา๎ เครยี ดทันที...อวศั ยาทาํ หน๎าเหย...
ด๎วยคิดวําจะตอ๎ งโดนเขา ตวาดเอาแนํโทษฐานท่ไี ปยํงุ เรือ่ งสํวนตวั แตแํ ล๎วทกุ อยําง
กก็ ลบั ผิดคาด เพราะลปิ ดาเพียงแตํเอํยออกมาดว๎ ยน้ําเสยี งซีเรียสจรงิ จัง

‚ถา๎ คุณหมายถึงผูห๎ ญิง...รูไ๎ ว๎ดว๎ ยวําผมไมเํ คยพาผ๎หู ญงิ คนไหนข้นึ มาบนห๎อง
น‛้ี

อวัศยาเลิกควิ้ ...อ๎าปากจะเถียงวาํ เธอเคยเหน็ เขาควงผ๎ูหญิงเขา๎ ประตคู อนโด
มา แตยํ ังไมทํ ันพดู เขากเ็ หน็ ลนิ้ ไกํเธอแล๎ว...

‚…ถ๎าจะเคยพาใครแวะมาท่คี อนโดน้ีบา๎ ง อยํางมากทส่ี ดุ กแ็ คใํ ห๎นั่งรออยํทู ลี่ ็
อบบ้ี ไมเํ คยพาขน้ึ มาถึงบนห๎อง‛

โอโ๎ ห...ประพฤติชอบย่งิ กวํากุลสตรเี สียอกี ...อวศั ยานกึ คํอนแคะในใจ

‚...ไมํสิ...ถา๎ จะพูดให๎ถกู ก็คือ ผมไมํเคยพาผห๎ู ญงิ คนไหนขึน้ มาที่ห๎อง ยกเว๎น
คณุ ...กับจารว‛ี

อวัศยาต๎องร๎อง โอ๎โห ในใจอกี รอบ...นเี่ ธอกลายเปน็ ผ๎ูไดร๎ บั สิทธวิ ีไอพตี ้ังแตํ
เม่อื ไหรํกนั น่ี...

ขณะท่ีเธอกําลังคดิ คํอนเขาในใจ สายตาของลปิ ดากห็ รมี่ องมาเหมือนจะ
รท๎ู ัน...อะไรบางอยาํ งในสายตานน้ั ทาํ เอาอวศั ยาพลนั เกิดความรส๎ู ึกแปลกๆ กํอตัว
ขนึ้ บางๆ ในใจ...มนั เปน็ ความรูส๎ ึกเหมือนมกี ระแสคลืน่ บางอยาํ งเคลื่อนไหวอยูํใน
ท๎อง และสงํ ความรส๎ู ึกหนาวๆ รอ๎ นๆ ประหลาดไปยงั ใบหนา๎ จนเธอตอ๎ งหลบ
สายตาเขา

แตํเพียงแวบเดียว ความรสู๎ ึกนน้ั ก็ผํานไป...รวดเร็วขนาดท่ีอวศั ยายังไมทํ ัน
ร๎ูสึกได๎วํามันคอื อะไรเลย...

‚คุณกนิ อ่มิ แลว๎ ใชํไหม...งั้นก็ไปเถอะ ผมกินขา๎ วคนเดยี วได‛๎ เขาเปลยี่ นเรื่อง
หน๎าตาเฉย อวศั ยาจึงได๎สติคนื มา เธอพยักหน๎า แลว๎ หนั หลังจะเดินกลับเข๎าห๎อง

‚เดยี๋ ว...‛ ลปิ ดาเรียกเหมือนนกึ อะไรขึ้นได๎ อวศั ยาหนั กลับมามอง เหน็ เขา
ทาํ ทาํ พยกั พเยดิ เข๎าไปในห๎องนอนใหญํ ‚...คอมพวิ เตอร๑ในห๎องน้นั คุณใชไ๎ ด๎นะ‛

อวัศ ยามองเขาอยํางแปลกใจ ด๎วยไมํคิดวาํ เขาอุตสาํ หจ๑ ะมาหวํ งวําเธอไมํมี
คอมพใ๑ ช๎...ทั้งท่ีความจรงิ คอมพวิ เตอรไ๑ มไํ ด๎สําคัญกบั อวศั ยาเทําไรแลว๎ ในตอนนี้
ตงั้ แตํที่เธอไมไํ ดแ๎ ชตหรือสํงอีเมลล๑หาปราณนต๑...

‚ขอบคณุ คะํ ...แตํถ๎าคณุ จะใช๎กต็ ามสบายเหมอื นกัน‛

‚ไมหํ รอก...ผมมโี นต๎ บ๎คุ อกี เครอื่ ง ถอื วาํ คอมพใ๑ นห๎องน้นั ผมยกให๎คุณ
ชว่ั คราวก็แลว๎ กัน‛

อวัศยายิ้มให๎เขาแทนคําขอบคุณ มนั เปน็ ย้ิมท่ีเธอร๎ูสึกอยากมอบใหเ๎ ขาจรงิ ๆ
เป็นครง้ั แรก

ความจรงิ ...ผู๎ชายคนนก้ี ม็ ีนสิ ัยดีๆ ซอํ นอยํูเหมือนกันนะ...

ต้นแอบรักในกระถาง

นับ แตกํ ๎าวแรกที่อวศั ยาเดินเข๎ามาในออฟฟศิ แทบทกุ สายตาไลํมาตงั้ แตํ
หนา๎ ประตูกห็ ันมาจับจอ๎ งท่เี ธอเป็นตาเดียว มันเป็นแววตาแบบประหลาดใจ สงสยั
...ซึง่ แนนํ อนวําไมใํ ชํแคเํ รื่องทเ่ี ธอหยดุ งานไปหนง่ึ วันอยํางแนนํ อน

อวศั ยายกมอื ขึ้นจะขยับแวํน..ซงึ่ มกั จะเปน็ อาการทเ่ี ธอมกั จะทาํ โดยไมํร๎ูตัว
เวลา รู๎สกึ เก๎อเขนิ แตํคราวน้ีนว้ิ กลบั แตะโดนเพียงด้ังจมูกวาํ งเปลาํ ...ไมํมีกรอบแวนํ
อยูตํ รง น้ัน

นี่เอง ต๎นเหตุของสายตาทม่ี องมาอยํางสงสยั ใครํรท๎ู งั้ หลาย

...วนั นีเ้ ธอไมไํ ดใ๎ สํแวนํ ...

และยงิ่ ไปกวาํ น้นั ...วนั น้ีเธอไมํได๎ใสํเสอ้ื กระโปรงทาํ งานสีขาว -ดาํ -หรือ เทา
อยํางทเี่ คยใสทํ ุกวัน วนั น้อี วัศยาอยใูํ นชดุ สทู ผา๎ ฝ้ายสีฟ้าอํอน เข๎ากับกระโปรงพรว้ิ ๆ
ยาวแคํเขําสขี าว...ซ่งึ เปน็ หนงึ่ ในเซ็ตเส้อื ผา๎ ที่จารวีเลือกใหเ๎ ม่อื วาน นนั่ แหละ

ที แรกท่หี ยิบชุดนขี้ น้ึ มาใสํ เธอกอ็ ดจะติดขดิ ตะขวงใจไมไํ ด๎วําชุดทาํ งานสี
หวานๆ มันจะเหมาะกบั เธอหรอื เปลํา...เม่อื เช๎าเธอจึงใชเ๎ วลายนื อยูหํ น๎ากระจกนาน
เปน็ ประวัติการณ๑ กวาํ จะสามารถตดั ใจเดินออกมาจากห๎องได๎

ลิปดา น่ังอาํ นหนังสอื พมิ พอ๑ ยํูตรงโต๏ะกนิ ข๎าว พอเขาเงยหน๎าขนึ้ มาเห็นเธอ
เขาก็นง่ิ งนั ไปอดึ ใจหนงึ่ สายตานนั้ ดูเหมือนแปลกใจปนนกึ ไมถํ ึง ซง่ึ ยิง่ ทาํ ให๎อวศั ยา
รส๎ู กึ ไมมํ ่นั ใจยง่ิ ขึ้นไปอกี เธอเตรียมจะหมนุ ตัวกลบั เขา๎ ไปเปลย่ี นชดุ เสยี แล๎ว ถา๎ เขา
ไมํพดู ขน้ึ มากํอน...

‘สีฟา้ นเี่ ข๎ากบั คุณนะ...’

อวัศยากระพรบิ ตาปริบๆ...ไมอํ ยากเช่อื หวู ําลปิ ดาจะชมเธอ ก็เหน็ ปกตมิ แี ตํ
จะคอํ นแคะ

ลิปดาพับเกบ็ หนังสือพมิ พ๑ แล๎วลกุ ขน้ึ ยืน มองมาดว๎ ยดวงตายมิ้ ๆ

‘...สนี ้ีเป็นสีโปรดของผมด๎วย ร๎ูรึเปลํา’

ประโยค น้นั ทําใหอ๎ วัศยาแทบอยากจะว่ิงเขา๎ ไปเปล่ยี นชดุ ในทันที แตแํ ล๎วก็
นกึ ขึ้นมาได๎วาํ ...จากทเี่ ม่อื คืนมานั่งค๎นๆ ดูเสอ้ื ผ๎าทซี่ อื้ มา เกือบแปดสิบเปอรเ๑ ซน็ ต๑
เป็นสีฟา้ และทัง้ หมดเลอื กโดยจารวี...

อวศั ยาคิดไดอ๎ ยาํ งนั้นแลว๎ ก็เลยยักไหลํ ตอบไปวาํ ...

‘สงสัยพแ่ี จนจะเป็นเลขาทรี่ ๎ใู จเจา๎ นายมากทีส่ ุดในโลก...เพราะเสื้อผ๎าท่ีพี่
แจนเลือกให๎ดิฉนั เปน็ สีฟ้าเกอื บหมดเลย’

ประโยคน้ันทําใหล๎ ปิ ดากดหวั ค้ิวเข๎าหากนั นดิ หนึง่ ดวงตามรี อยครนํุ คดิ
ที่อวศั ยาไมเํ ขา๎ ใจ แล๎ววินาทถี ัดมาเขาก็พยักหน๎า พดู วาํ ...

‘กอ็ าจจะเปน็ อยาํ งนน้ั ...’

แล๎วเขาก็ตดั บทดว๎ ยการชวนเธอออกมาทาํ งาน

เมื่อมาถึงออฟฟิศ กํอนทอี่ วศั ยาจะลงจากรถ ลปิ ดายงั หนั มาพดู ยม้ิ ๆ อีกวาํ
...

‘คอยดปู ฏิกิริยาของปราณนตน๑ ะ...ผมวาํ เขาตอ๎ งตะลงึ กบั รูปลักษณใ๑ หมขํ อง
คุณแนํนอน’

อวศั ยาแอบคอ๎ นใหเ๎ ขาแล๎วลงจากรถ เกลียดนักคนที่ทําเปน็ ร๎ทู นั เธอยัง
ไมไํ ด๎บอกสักหนอํ ยวาํ เธอเปลย่ี นรปู ลักษณ๑เพราะตอ๎ งการให๎ปราณนต๑ ตะลงึ ...

ความ จรงิ อวัศยาก็ไมเํ ข๎าใจตวั เองเหมือนกันวํา ทาํ ไมเธอจึงยอมสละแวํน
ออกจากใบหนา๎ ยอมเปลีย่ นแปลงการแตํงตัวอยาํ งที่ลิปดากบั จารวพี ยายามจบั เธอ
เปลย่ี น...เปน็ เพราะเขาเปน็ เจ๎านายแล๎วเธอขัดไมํได๎...เพราะเกรงใจในความหวงั ดี
ของเขา... หรอื เปน็ เพราะลึกๆ แลว๎ เธอกอ็ ยากจะทําตัวเองให๎ดูดขี ึ้นเพือ่ เรยี กรอ๎ ง
ความสนใจจากปราณนต๑กัน แนํ...

คดิ มาถึงตรงนี้ อวัศยากถ็ อนใจและยอมรบั วาํ เธออดจะจนิ ตนาการไมํได๎วํา
ขณะท่คี นอืน่ ๆ มองความเปลย่ี นแปลงของเธออยาํ งสนใจใครํรู๎...ปราณนต๑จะมี
ปฏกิ ริ ิยาอยาํ งไร กนั นะ...

อวศั ยาไมํตอ๎ งสงสยั กับคาํ ถามนน้ั นานนกั ...เพราะเมือ่ เธอเดนิ มาเกอื บถงึ
ห๎องทาํ งาน ของตวั เอง เธอได๎เจอเขา...เขากา๎ วเดินออกมาจากหอ๎ งกาแฟและ
ประจันหน๎ากับเธอพอดิบพอ ดี...!

อวศั ยาชะงกั ดว๎ ยไมํทนั ได๎ตง้ั ตัวเอาไวก๎ อํ น และดเู หมอื นวาํ ปราณนตเ๑ องก็
เชนํ กนั เขายืนน่ิงอยํอู ยํางน้นั เหมือนไมํร๎ูตวั วํากําลังดักทางเธออยํู ลกู ตาสีนาํ้ ตาล
สวยมองตรงมาท่หี น๎าเธออยาํ งมแี ววแปลกใจ...

อวัศยาเมม๎ ปากสนิท พยายามกลบความร๎ูสกึ เก๎อเขิน...

‚พ่ศี ยา...ลมื ใสแํ วนํ มาเหรอครับ?‛ นน่ั คือประโยคแรกท่ีเขาเอํยทกั ขน้ึ ซ่งึ ทาํ
ใหอ๎ วศั ยาแทบหนา๎ ทิ่มพ้นื ...

‚ฉันทาํ แวํนหาย...‛ อวัศยาตอบไปสั้นๆ ห๎วนๆ

‚อา๎ ว แลว๎ น่มี องเห็นชดั หรอื เปลาํ ครบั ?‛ ปราณนต๑วําพลางแกลง๎ ยกมือข้ึน
โบกตรงหน๎าเธอ อวศั ยาปดั มอื เขาออกเบาๆ เหมือนปัดแมลงวนั

‚...ใช๎เวลาตดั ใหมนํ านหรือเปลํา?‛ เขาถามอีก

‚ไมํตดั แล๎วลํะ ตอํ ไปนฉ้ี ันคงไมใํ สอํ กี แลว๎ ‛

‚อ๎าว...พี่ศยาไมํได๎สายตาสัน้ หรอกเหรอครบั ?‛

อวศั ยากาํ ลังอา๎ ปากจะตอบ แตจํ งั หวะนั้น เสียงเสียงหน่ึงกด็ งั แทรกขึ้นมา...

‚พีศ่ ยาเขายังไมํได๎ถงึ วยั ท่จี ะสายตายาวนะคะพณ่ี นต๑...ไปทักอยํางน้ันไดไ๎ ง‛

อวัศยาหันขวบั ไปมองบคุ คลท่สี าม และพบวําพรบิ พราวกาํ ลังยนื ตหี น๎ายิ้ม
อยาํ งเปน็ มติ รสุดๆ ตรงขา๎ มกบั คําพูดทีจ่ งใจกดั เธออยํางชดั เจน...

ก็มีแตํคนแกไํ มํใชํเหรอทส่ี ายตายาว!

พรบิ พราวเดินเข๎ามายืนชิดปราณนตช๑ นดิ แขนชนแขน เหมอื นประกาศความ
เปน็ เจา๎ ของเตม็ ที่ สายตาแบบรู๎เทําทันทกุ อยํางทีพ่ รบิ พราวใชม๎ องเธอมันทําใหอ๎ วศั
ยาแทบอยากจะ ว่ิงหนไี ปใหพ๎ น๎ ๆ จากตรงนัน้ โดยเรว็ ทส่ี ดุ

แตแํ ล๎วเธอก็ตัง้ สติ...เธอจะต๎องกลบั ไปเปน็ อวศั ยาทไี่ มเํ คยมาดหลดุ ตอํ หน๎า
ใคร...

‚ฉนั ไมํได๎สายตายาว...เพยี งแตรํ ๎ูสึกวาํ ถอดแวนํ แลว๎ ‘ตาสวาํ ง’ ขึน้ ก็เทาํ
นน้ั เอง‛ เธอเนน๎ เสยี งตรงคาํ วาํ ตาสวําง และจ๎องมองทป่ี ราณนต๑เหมือนกบั จะให๎
ทุกคําตอกยาํ้ เข๎าไปในหูของเขา พดู จบแลว๎ อวัศยาก็กา๎ วผาํ นคนทง้ั สองไป โดยไมํ
สนใจวาํ ไหลํจะไปกระแทกปราณนตท๑ ยี่ ังยนื งงขวางทางอยํู

...เมอ่ื อวศั ยาพน๎ สายตาไป พรบิ พราวก็แกลง๎ หันมาตีหนา๎ กงั วลกบั ปราณนต๑
...

‚เด๋ยี วนดี้ พู ่ศี ยาหงุดหงิดยังไงกไ็ มํรู๎นะคะ...โดยเฉพาะเวลาเจอพรบิ ‛

‚ไมํหรอกม้งั พีว่ าํ พริบคดิ ไปเอง‛ ปราณนต๑พยายามมองในแงํดี ทัง้ ๆ ทจ่ี รงิ
แล๎วปฏิเสธไมไํ ด๎วาํ เขาเองกร็ สู๎ ึกถงึ ความไมพํ อใจบางอยาํ งในสายตาและ นํ้าเสยี ง
ของอวัศยาเหมอื นกนั

‚ไมํ นะคะ...พรบิ รส๎ู กึ วําเคา๎ หงุดหงดิ ตัง้ แตํวนั ท่เี ค๎ารวู๎ าํ เราสองคนเปน็ แฟน
กนั แลว๎ พริบไมํไดเ๎ ลําใหพ๎ ่ณี นตฟ๑ ัง วาํ เยน็ วนั นนั้ พริบเจอพศ่ี ยาในหอ๎ งน้าํ พริบพูด
อะไรไปพ่ีศยาก็ไมพํ ดู ด๎วย...เหมอื นกับวาํ เค๎าไมํพอใจอะไรพริบอย‛ํู

ปราณนต๑ฟงั แล๎วขมวดค้วิ อยํางครํนุ คิด...

‚กแ็ ลว๎ พศ่ี ยาเคา๎ จะโกรธอะไรพริบลํะ...‛

‚นัน่ สิคะ...พรบิ ก็ไมรํ เ๎ู หมือนกัน...‛ พรบิ พราวตีหน๎าเหมือนจะรอ๎ งไห๎ และนนั่
ได๎ผล ปราณนตห๑ นั มามองเธอ กอํ นจะยกมอื ขึ้นจบั ศรี ษะเธอโคลงเบาๆ เหมอื นจะ
ปลอบใจ

พรบิ พราวซํอนยมิ้ พึงใจไว๎ภายใตใ๎ บหนา๎ ท่ีกม๎ ซุกอยกํู บั อกเขา

ไมํ รว๎ู ําคาํ พดู ของพริบพราวจะทําใหป๎ ราณนต๑พลอยคดิ มากไปหรือเปลาํ แตํ
เขาอดรส๎ู ึกไมํได๎วําวนั นนั้ ทงั้ วัน อวศั ยาพยายามหลบหน๎าเขา เธอไมเํ รยี กเขาเข๎าพบ
เดินสวนกนั กไ็ มยํ มิ้ ใหเ๎ หมือนปกติ เวลาทาํ งาน เธอกจ็ ะมองข๎ามเขาไป...และ
เรียกใชค๎ นอ่ืนแทน

บรรยากาศ แบบนน้ั มนั ทําให๎เขาอึดอัด...หลายครั้ง เขานึกอยากจะเดนิ เข๎า
ไปพูดกับเธอเสยี เอง แตํเม่ือเห็นเธอเอาแตกํ ม๎ หน๎าก๎มตาทาํ งานอยาํ งเครํงเครยี ด
เขากไ็ มํกลา๎ จะเขา๎ ไปกวน

จน ถงึ เวลาเลิกงาน ปราณนต๑กห็ มดความอดทน...เขาลกุ ข้ึนจากโต๏ะ
ตัดสนิ ใจจะตอ๎ งเขา๎ ไปพดู กับอวัศยาให๎ร๎ูแนํวาํ เธอไมํพอใจอะไรเขาหรือเปลํา แตํ
กา๎ วออกมาหาํ งโตะ๏ ทํางานไดเ๎ พียงสามก๎าว พริบพราวก็โผลํมาจากไหนไมํรู๎ เข๎ามา
เกาะแขนเขา...

‚พณี่ นต๑...เสร็จงานแลว๎ ใชไํ หมคะ วนั น้ไี ปกนิ อาหารญ่ีปุน่ กนั นะคะ‛

‚พรุงํ นีไ้ ด๎ไหมพริบ...พ.่ี ..เออํ ...ยงั ไมํเสรจ็ งานเลย‛ เขาไมํกลา๎ บอกพริบพราว
ไปตามตรงวาํ เขาจะเขา๎ ไปคยุ กบั อวัศยา

เม่อื พรบิ พราวได๎ยนิ คําปฏิเสธจากปราณนต๑ เธอก็ทาํ หน๎าเบ๎...

‚งาน งาน งาน...พี่ณนต๑ทํางานหนักไปหรือเปลาํ คะ ถ๎าหวั หน๎าพ่ีณนตใ๑ ช๎งาน
หนักขนาดน้ี พริบจะรายงานคุณลิปดาให๎เอาไหมคะ‛

ปราณนต๑ ลอบถอนหายใจ...นกี่ เ็ ปน็ อีกคร้งั หนึง่ ท่ีเขาร๎สู กึ วําตัวจรงิ ของเธอ
กับเวลาทเ่ี ธอปรากฎตวั ทางอนิ เตอร๑เน็ทในชื่อของคณุ แอบรกั มันมีอะไรบางอยํางที่
แตกตาํ งกนั ...

...ไมํสิ...มันไมํมอี ะไรเหมือนกันเลยตาํ งหาก

เวลา อยูํในโลกไซเบอรเ๑ ธอดูเปน็ ผู๎ใหญํ มเี หตผุ ล ถงึ บางคร้งั จะดเู จ๎าแงํแสน
งอนไปบ๎าง แตกํ ็ไมเํ คยทาํ ให๎เขารส๎ู กึ อึดอัด ขณะทีใ่ นโลกของความเปน็ จรงิ เธอดู
เหมอื นเด็กท่เี อาแตํใจตวั เองอยาํ งเดียวเทํานนั้ ...

ปราณนต๑ ได๎แตํบอกตัวเองวํา...เอาเถอะ มันก็นาํ ทจ่ี ะเขา๎ ใจได๎ วําระหวําง
การพูดคุยกันตรงๆ กบั การพูดคุยผาํ นตัวหนงั สือ มันจะเหมอื นกันไดอ๎ ยํางไร...

คดิ ได๎แลว๎ เขากถ็ อนใจอกี ครั้ง...

‚พี่ทํางานชา๎ เอง ไมเํ กีย่ วกบั พีศ่ ยาหรอก...วนั นพ้ี รบิ กลับไปกอํ น แลว๎ คนื น้ีพ่ี
จะโทรหานะ‛

คําสญั ญาในประโยคสุดท๎ายของเขาทําใหพ๎ ริบพราวย้มิ ออก ในที่สุดเธอก็
ยอมลําถอยกลบั ไปโดยดี

เมือ่ ปราณนตเ๑ ดินมาถงึ หน๎าหอ๎ งทํางานของอวศั ยา กําลังจะยกมือขึ้นเคาะ
ประตูบานน้ันก็ถกู ดงึ เปิดออกพอดี เม่ือเหน็ เขา อวัศยาก็ชะงัก ดวงตามีแววแปลก
ใจ กอํ นทีจ่ ะคอํ ยๆ แปรเปน็ เยน็ ชาในอกี วินาทถี ดั มา

‚มีธุระอะไรหรือเปลํา?‛
‚พ่ีศยาวาํ งหรือเปลาํ ครับ ผมอยากคุยด๎วย‛
‚เรื่องงานหรือ?‛
ปราณนต๑เม๎มริมฝปี ากอยํางลําบากใจ กอํ นจะสาํ ยหนา๎ ...
‚ก.็ ..ไมํเชงิ ครับ‛
‚ถ๎างน้ั เอาไวค๎ ํอยคยุ ก็แลว๎ กัน...วนั น้ีฉันจะรบี กลับ และคุณเองกเ็ หมือนกัน
เลิกงานแล๎วกก็ ลบั ไปเถอะ เดย๋ี วแฟนคณุ จะมาตามอกี ‛
วาํ แลว๎ อวัศยากห็ ว้ิ กระเปา๋ เดนิ ผาํ นเขาไปทันที...

แม๎ ทําทางเธอจะเหมือนกบั ไมํสนใจ ไมแํ ยแส แตํข๎างใน อวัศยาก็อดไมไํ ดท๎ ่ี
จะอยากรว๎ู ําปราณนต๑จะมาพดู เรือ่ งอะไรกับเธอ...แตํเธอ ตั้งใจเอาไวแ๎ ล๎ววํา

ตอํ ไปนร้ี ะหวํางเธอกบั ปราณนต๑ มนั จะมเี พยี งแตเํ รื่องงานเทํานน้ั เธอไมํตอ๎ งการ
เห็นสายตารู๎เทําทันปนดว๎ ยแววเยาะเย๎ยของพริบพราวอีก!

‚จะรีบกลับไปไหน?‛

นํา้ เสียงทอ่ี วศั ยาแสนจะคุ๎นเคย โดยเฉพาะอยาํ งย่งิ ในชํวงสองสามวันน้ี ดัง
ขึ้นมาจากมุมหนึ่งของออฟฟิศที่เธอเดนิ ผําน หญิงสาวหยดุ กกึ หันไปมอง...

ลปิ ดากาํ ลงั ยนื พิงผนัง มอื ล๎วงกระเป๋า มองมายิม้ ๆ

‚เขามาขอคยุ ดว๎ ยทําไมถึงไมคํ ุยกบั เขาลํะ?‛

อวศั ยาขมวดค้ิว...

‚คณุ มาแอบฟงั ฉนั เหรอ?‛

‚เปลาํ พอดผี มมาเข๎าห๎องนาํ้ ‛ เขาตอบหน๎าตาเฉย ‚...ผมวําคุณนาํ จะฟงั เขา
หนํอยนะ ไมํอยากร๎หู รอื ไงวําเขาจะพูดอะไร‛

‚ไมคํ ะํ ...ดิฉันจะรีบกลบั บา๎ น จะไปดูชํางซํอมหอ๎ ง‛

‚ดชู ํางซอํ มห๎องง้ันเหรอ?‛ ลิปดาเลิกค้ิว บอกหน๎าตายตามเคย... ‚เหน็ ทจี ะ
ไมไํ ดล๎ ะํ ม้ัง‛

อวัศยาชะงกั ขมวดคิว้ มองเขาอยาํ งไมํเขา๎ ใจ

‚...เพราะผมมงี านดวํ นให๎คณุ ทาํ คณุ ชวํ ยรวบรวมรายงานคอมพานวี ซิ ิททงั้ ปี
นท้ี ําเป็นรพี อรท๑ ใหผ๎ มหนอํ ยสิ ผมจะเอาพรํุงนีเ้ ชา๎ ‛

‚คณุ จะเอาพรํงุ น?้ี ‛
เขาพยกั หนา๎ ...
อวัศยากลืนนา้ํ ลายฝดื ๆ ขอ๎ มลู มากมายกํายกองขนาดน้ัน จะใหเ๎ ธอรวบรวม
ทําเปน็ รพี อร๑ทใหเ๎ ขาภายในวันเดียว...ไมสํ ิ...คืนเดยี วเนยี่ นะ!
เธออยากจะตะโกนถามออกไปนักวํา ทําไมจะต๎องเป็นเธอ!
แตํดว๎ ยนิสัยที่ฝึกใหช๎ ินมาตลอดวํา คาํ ส่งั เจา๎ นายก็คือคําสงั่ ของพระเจา๎ พอๆ
กบั คําสั่งของลูกคา๎ นั่นแหละ...อวศั ยาจงึ พดู ไมอํ อก
ในเมอ่ื เขาสง่ั ใหท๎ าํ ...เธอกท็ าํ ไดแ๎ คํ...
‚คะํ ...‛
...ตอบรับ...เทาํ น้ัน
ลปิ ดายิ้มกรม่ิ กํอนจะพูดด๎วยน้ําเสยี งจริงจังขึน้ ...
‚คืนนอี้ ยอูํ อฟฟศิ กล็ อ็ คประตใู หด๎ ๆี ...‛
เมือ่ เหน็ หน๎าควํา่ ๆ ของอวัศยา เขากห็ วั เราะ แล๎วยกมือขนึ้ เคาะหวั เธอเบาๆ
อยํางเดยี วกบั ทเ่ี ขาทาํ เพื่อปลอบเธอในคืนทีเ่ ธอทาํ ไฟไหมห๎ ๎อง...
‚...อยาํ กลัวผลี ํะ‛
‚ฉันไมเํ คยกลวั ผี...กลวั แตโํ จร!‛ อวัศยาโต๎ไปอยํางหงดุ หงิด

ลปิ ดาหัวเราะ...

‚แล๎วก็แมสเซนเจอร๑ทีห่ นา๎ เหมอื นโจร...ใชํไหม?‛

อวัศ ยาเผลอถลึงตาใสเํ ขา...รว๎ู าํ เขาจงใจเยาะเยย๎ ไปถึงคร้งั ทเ่ี ธอถกู ท้งิ ใหอ๎ ยํู
ในออฟฟิศคนเดยี วในวันฝนตก แล๎วกว็ ิตกจรติ จนคดิ วาํ คนสงํ เอกสารเปน็ คนร๎ายที่
จะบุกเข๎ามาขมํ ขนื เธอสตแิ ตกกระท่ังตีหวั หมอนน่ั เลือดอาบแล๎วว่งิ หนอี อกมาจาก
ออฟฟศิ จนเกือบโดน รถชน...

...ก็วนั ทีเ่ จอปราณนตน๑ ัน่ แหละ!

‚อยากอยํูเปน็ เพอื่ นคณุ เหมือนกนั แตํคงไมไํ ด๎ เพราะผมมีธรุ ะตอํ ...แตถํ า๎
เสรจ็ แล๎วจะแวะไปดูหอ๎ งคณุ ใหน๎ ะ‛ เขาวํา แลว๎ ก็เดนิ ยม้ิ ๆ จากไปอยํางอารมณด๑ ี

อวศั ยาแทบอยากจะทง้ิ กระเป๋าจากมือด๎วยความเหน่อื ยออํ นทอ๎ แท๎...
สายตาเนือยๆ ของเธอทอดมองพนกั งานคนอนื่ ๆ พากนั หิว้ กระเปา๋ เดนิ ออกไปจาก
ออฟฟิศเพ่ือกลับไปนอนตีพุงท่ีบา๎ นอยํางสบายใจ แลว๎ ทาํ ไม...เธอจะต๎องเฝ้า
ออฟฟิศอีกแลว๎ คืนน!ี้

‚นกึ ไมถํ งึ เลยนะวาํ นายกบั พริบจะเป็นแฟนกันเร็วขนาดน‛้ี

รุจนต๑ ะโกนถามแขงํ กบั เสยี งเพลงดงั ๆ ในรา๎ นอาหารกึง่ ผบั แถวๆ ออฟฟิศ
ขณะท่ีวางแกว๎ เบยี รว๑ าํ งเปลาํ กลับลงบนโตะ๏ ...

‚...ถามจริงเถอะ นายชอบเขาตง้ั แตเํ มอ่ื ไหรํ ทําไมคราวนี้อุบเงียบ ไมํเห็นมีที
ทาํ มากอํ น‛

ปราณนตท๑ าํ หนา๎ ครํนุ คดิ แล๎วตอบคาํ ถามเพอ่ื นด๎วยการยอ๎ นถาม...

‚นายจาํ คณุ แอบรกั ไดไ๎ หม‛

‚เด็กที่นายหลอกทางเอม็ เอสเอ็นนะํ เหรอ‛

‚นน่ั แหละ...คอื พริบพราว‛

‚หา!‛

รุจนร๑ ๎องเสียงหลง แทบสาํ ลกั เบยี รแ๑ กว๎ ใหมํทกี่ ําลงั ยกขน้ึ จบิ

‚นายวําไงนะ? ตกลง ยายแอบรกั นัน่ คือพริบพราวหรอกเหรอ?‛

‚ตกใจอะไร เรากเ็ คยเดาๆ กันอยไํู มํใชเํ หรอวําคุณแอบรักต๎องเป็นใครคนใด
คนหน่งึ ในออฟฟศิ แล๎วเปน็ พริบพราวจะไปแปลกอะไร‛

รุจนโ๑ คลงศีรษะ ทําหนา๎ ครุํนคดิ ...

‚ไมํ รสู๎ ิ...บางทฉี ันก็แอบคิดนะเว๎ย...วําคนทใ่ี ชว๎ ิธนี ้นั จีบนาย จะตอ๎ งเป็นคน
ลึกลับซบั ซ๎อนและนําคน๎ หา...มากกวาํ จะเป็นคนอยํางพริบพราวหรือ ลลิ ล่ี สองคน
นนั้ ดเู ปดิ เผย ธรรมดาเกนิ ไป‛

ปราณนต๑ ไมํไดบ๎ อกเพื่อนออกไปวํา เขาเองกร็ ส๎ู ึกเหมอื นกัน...เวลาคยุ กบั
คุณแอบรกั เขารสู๎ กึ ถึงกระแสความรู๎สึกลึกลบั บางอยาํ งทแ่ี ฝงอยํูในตัวหนงั สอื นั้น

แตเํ วลาคุยกบั พรบิ พราว...เธอมคี วามสดใส เปิดเผย อยํูด๎วยแลว๎ กส็ บายใจดี แตํ
ความรส๎ู กึ ลกึ ซ้งึ นาํ ค๎นหานน้ั มันหายไปไหน?

‚บาง ท.ี ..การคยุ ออนไลน๑กบั คุยตอํ หนา๎ มันก็ไมเํ หมอื นกันหรอก...ฉันยอมรับ
วําชอบ ตอนทค่ี ุยกันทางอินเตอร๑เน็ทมาก มนั เป็นความรูส๎ ึกที่ดี...รส๎ู กึ เปน็ ตัวของ
ตวั เอง แตฉํ นั ก็ไมํได๎อยากจะอยูํในโลกไซเบอร๑ไปตลอดหรอกนะ‛

รจุ นล๑ อบสงั เกตสีหนา๎ เพื่อน ขณะที่พูดถงึ แฟนคนใหมํ...แลว๎ ในทีส่ ดุ เขาก็พูด
สง่ิ ทต่ี ัวเองรส๎ู กึ ออกมาตรงๆ

‚ฉนั วาํ นายนํะหลงรักคณุ แอบรกั แตไํ มํได๎รกั พริบพราวหรอก‛

คราวนป้ี ราณนตแ๑ ทบจะสาํ ลักบา๎ ง...

‚จะบา๎ เหรอ...บอกแลว๎ วําคณุ แอบรกั กบั พรบิ พราวก็คนเดียวกัน‛

‚แตนํ ายกาํ ลังหลงรักภาคหนึง่ ของเขาเทําน้ัน...ภาคท่เี ขาเปน็ คุณแอบรกั
ไมใํ ชํภาคพรบิ พราว‛

สีหนา๎ ปราณนตเ๑ ครงํ ขนึ้ อยาํ งครุนํ คดิ กับสงิ่ ท่รี จุ นพ๑ ดู ...แตํจๆูํ รจุ น๑กย็ กั ไหลํ...

‚เอา เถอะ ไมรํ ู๎ฉนั จะพูดให๎นายคิดมากทําไมนะ ทงั้ ๆ ทีค่ วามจรงิ นายเปน็
แฟนกับพรบิ พราวไปก็ดีแล๎ว อยาํ งน๎อยมันกท็ าํ ให๎ลิลลเี่ ลกิ สนใจนายไปเลย‛

‚หอื ?‛

‚รไ๎ู หม พอร๎ูเรื่องนายกบั พริบ ลลิ ลกี่ ็โกรธยกใหญํ พาลมาไมพํ ูดกบั ฉันไป
ดว๎ ย‛

‚โกรธเร่อื งอะไร?‛

‚โธํ...อยํา ทาํ เปน็ ไมรํ ๎ูนาํ กล็ ลิ ล่ีนํะสนใจนาย พอรว๎ู ํานายไปเปน็ แฟนกบั พริบ
พราวกเ็ ลยงอนนะํ สิ แตไํ มตํ ๎องหวํ ง ฉนั จะใช๎โอกาสน้ีดามอกให๎ลิลลี่ซะเลย...ขอบใจ
มากนะเพอ่ื นชวํ ยทําให๎สถานการณ๑ เปน็ ใจกับฉันจรงิ ๆ‛ รจุ นต๑ บไหลปํ ราณนตด๑ ัง
ปา้ บๆ

ปราณนต๑สํายหนา๎ อยาํ งเอือมๆ ภาวนาให๎รจุ นจ๑ ีบลลินาตดิ ไปเสียทีให๎ส้ิน
เรื่องสน้ิ ราวเถอะ เขาจะได๎ไมํตอ๎ งถกู ดึงเขา๎ ไปเก่ยี วข๎องอกี

จังหวะนน้ั ขณะทป่ี ราณนตก๑ าํ ลงั จะยกแกว๎ ขึน้ ดื่ม เสยี งโทรศพั ท๑มือถอื เขาก็
ดงั ขน้ึ ...

ที แรกเขาคิดวาํ เปน็ พริบพราวโทรมาตาม แตเํ บอรท๑ ่ปี รากฎบนหนา๎ จอกลับ
เป็นเบอร๑ทเี่ ขาไมคํ ๎นุ มากอํ น...ชายหนมุํ ลุกออกไปนอกร๎าน เพ่อื หาทเ่ี งียบๆ แล๎วกด
รบั ...

‚สวัสดีครบั ‛

‚ปราณนตเ๑ หรอจ๏ะ นพี่ ี่แจนนะ...‛

‚พแี่ จน...สวัสดีครบั ‛

‚ขอโทษท่ตี อ๎ งโทรมากวนหลงั เวลางานจะ๏ ...คอื อยํางง้ี ณนต๑ชวํ ยกลับเข๎า
ออฟฟศิ อีกทีจะไดห๎ รอื เปลํา...‛

ปราณนตข๑ มวดคิว้ ต้งั ใจฟงั คําขอรอ๎ งของจารวอี ยํางแปลกใจ...

กึก...

เสียง แปลกๆ ทีด่ งั ขึ้นด๎านนอกห๎องทาํ งานของเธอทาํ ให๎อวัศยาชะงกั หยุด
มอื จากแป้นพมิ พค๑ อมพิวเตอรท๑ ี่เธอนั่งหนา๎ ดําครํ่าเครยี ดอยํูกับมันมา นานกวําสาม
ช่ัวโมงแล๎ว เธอหันขวับ มองขา๎ มกองแฟม้ เอกสารกองพะเนนิ เทินทึกออกไปยัง
ประตูกระจกฝ้าๆ

ใน ออฟฟิศซงึ่ ปราศจากผ๎คู นนัน้ ควรจะมีเพยี งเสยี งเครอื่ งปรบั อากาศเทํานนั้
ท่ี ดังอยใูํ นความเงยี บ แตบํ ัดน้มี นั มเี สยี งแปลกๆ เหมอื นคนเคลื่อนไหวอยดูํ า๎ นนอก
...เหมือนเสียงฝเี ท๎า

อวศั ยาลกุ พรวดขนึ้ ใจหาย...เธอแนใํ จกวําเธอล็อคประตูออฟฟิศแลว๎ น่นี า
ดงั น้นั มนั ไมคํ วรทีจ่ ะมีใครเขา๎ มาเดนิ อยใํู นนี้ได๎อกี !

อวศั ยามองซ๎ายมองขวา แล๎วควา๎ กระถางต๎นไมด๎ ินเผาเลก็ ๆ ทว่ี างอยบูํ น
โตะ๏ ทาํ งานข้ึนมาถือไว๎...พลางคดิ วํา ทาํ ไมเวลาที่เธอเฝ้าออฟฟิศคนเดยี วมนั จะตอ๎ ง
มเี รอ่ื งทุกท!ี

หญงิ สาวสูดลมหายใจเขา๎ ลึกๆ พยายามต้งั สติ...คราวนี้เธอจะต๎องไมํตืน่
ตระหนกเกนิ เหตุแบบครั้งน้ันอีก อวศั ยาคดิ แลว๎ ก็เดินยํองไปที่ประตู ยืนแอบอยํูตรง
มมุ นั้นอดึ ใจ...และแล๎วเธอก็ใจหายวาบ เม่ือเหน็ เงาสงู ใหญํของผูช๎ ายคนหนึง่ ทาบ
ลงมาบนกระจกฝ้า... ‘ไอห๎ มอน่ัน’ มันมาหยดุ ยนื อยํหู น๎าหอ๎ งเธอแล๎ว!!

อวศั ยาจอ๎ งเงาน้นั อยาํ งเพงํ สมาธิ...เหน็ มันคอํ ยๆ ยนื่ มอื มาท่มี ือจบั ประตู

หัวใจเธอเตน๎ แรง...เงื้อกระถางต๎นไม๎ในมอื ข้นึ สงู เหนอื ศีรษะ

และทันใดท่มี นั ผลกั ประตูเปดิ เขา๎ มา อวศั ยาก็หลบั หูหลับตา แลว๎ ...ทุมํ ...

แตํ แทนทกี่ ระถางต๎นไม๎น้ันจะหลดุ จากมือกระทบกับหัวของมันอยํางที่เธอ
ตง้ั ใจ มันกลบั หยดุ อยูํแคํกลางทาง จากการท่ที งั้ กระถางนัน้ และมือของเธอถูกมอื
แขง็ แรงของฝา่ ยผ๎ูบุกรุกยึดเอา ไวเ๎ หนอื หวั !!

‚ชวํ ยดว๎ ย...‛ อวัศยาตะโกนออกมาสุดเสยี ง พรอ๎ มดนิ้ สดุ แรงเพอ่ื หวงั ใหม๎ ือ
และกระถางต๎นไมท๎ ี่ถืออยูหํ ลุดออกจากการจับ ของอีกฝา่ ย...แตํด๎วยเรี่ยวแรงทมี่ ี
น๎อยกวาํ ทาํ ใหฝ๎ ่ายน้นั ดึงกระถางตน๎ ไมซ๎ ่ึงเปน็ อาวธุ เดียวของเธอออกไปจากมอื ได๎
แลว๎ กส็ ํงเสยี งออกมาเปน็ ครั้งแรกวํา...

‚พี่ศยาครบั ...ผมเอง!‛

อวัศยาชะงักกึก...ลมื ตาขึ้นทันที

ผชู๎ ายราํ งสงู ท่ยี ืนถอื กระถางต๎นไม๎หน๎าตาตืน่ อยํตู รงหน๎าเธอก็คือ...
ปราณนต!๑

อวัศยาแข๎งขาออํ นเหมือนจะหมดแรง ถอนหายใจเฮือกออกมาดว๎ ยความโลํ
งอก

‚ปราณนต?๑ ...คุณมาทาํ อะไรที่นี่ แล๎วเข๎ามาไดย๎ งั ไง‛

ปราณนต๑ยมิ้ แหยๆ แล๎วชูพวงกุญแจพวงหนงึ่ ให๎เธอดู...

‚พี่ แจนโทรไปบอกผมวาํ ค่ําแล๎วพี่ศยายงั ตอ๎ งทํางานอยํูในออฟฟิศคนเดียว
ผมกเ็ ลยเข๎ามาดูวาํ มีอะไรท่ีผมจะชํวยได๎บ๎าง...สวํ นกุญแจนพ่ี ี่แจนใหค๎ นเอา มาให๎
ผม‛

‚พ่ีแจน?‛ อวัศยาเมม๎ ปากแนนํ อยาํ งครุํนคิด จารวีนํะหรือจะโทรไปบอก
ปราณนต๑ และขอใหป๎ ราณนต๑มาอยูเํ ป็นเพ่อื นเธอ ความคดิ นไ้ี มํใชํของจารวีแนํ...
วินาทนี น้ั ใบหน๎าย้มิ กร่ิมของลิปดาลอยเขา๎ มาในสมองทนั ที

ต๎องเปน็ ความคดิ ของลปิ ดาตามเคย!

และ แลว๎ อวศั ยากถ็ งึ บางอ๎อ...ความจริงเรื่องงานดํวนนี่กค็ งเปน็ แคแํ ผนของ
เขาที่ ต๎องการเปดิ โอกาสให๎เธอกับปราณนตอ๑ ยูดํ ว๎ ยกนั ตามลาํ พังเทาํ นนั้ เองสนิ ะ!

ฮึ่ม...นเ่ี ธอควรจะขอบคุณ หรือวาํ ฆําเขาดเี นี่ย!

‚ให๎ผมชํวยนะครับ‛

อวัศยาสะด๎ุง...แตแํ ล๎วเมอื่ ได๎สติกลับมาก็เขา๎ ใจวําปราณนต๑หมายถึงจะชวํ ย
ทาํ งาน ไมํใชชํ วํ ยฆําลิปดา...

‚ตามใจ...‛ อวศั ยาตอบห๎วนๆ แลว๎ กเ็ ดินกลบั ไปน่งั หนา๎ คอมพิวเตอร๑
เหมือนเดมิ ปราณนตย๑ งั คงยืนมองตามอวัศยานง่ิ อยอํู ยํางนั้น อาการเยน็ ชาของเธอ
ทีท่ ําให๎เขาไมํสบายใจมาท้งั วนั เริม่ กลับมารบกวนจติ ใจเขา อีกแลว๎

‚แล๎วจะยืนถือกระถางต๎นไมอ๎ ยทํู าํ ไม วางส‛ิ อวัศยาพดู เม่ือเห็นเขายังยนื
ทําทาํ หนั รีหนั ขวาง ในมือถอื กระถางท่ีเกือบถูกทุํมลงบนหวั เขาเมื่อไมํกน่ี าทีกํอน

‚ผมจะวางตรงไหนดีครับ?‛

‚วางตรงไหนกไ็ ด๎ วางๆไปเถอะ‛ เธอตอบห๎วนๆ

ปราณนตจ๑ ึงวางมันลงตรงกลางโต๏ะรบั แขกตัวเตี้ย ตรงข๎ามโตะ๏ ทาํ งานขอ
งอวศั ยา

‚อืม...ต๎นอะไรครบั หนา๎ ตาแปลกดีผมไมเํ คยเห็นเลย‛ เขาถามด๎วยเจตนาจะ
ชวนคยุ มากกวาํ ทีจ่ ะอยากรจู๎ ริงจงั

แตคํ ําถามนั้นทาํ ให๎อวศั ยาละสายตาจากงาน เงยขน้ึ มามองเขานงิ่ ๆ เหมอื น
จะช่งั ใจ แล๎วในท่ีสุดก็ตอบไปด๎วยนา้ํ เสยี งเรียบๆ ธรรมดาที่สดุ ...

‚คุณคงไมํรจ๎ู ัก...ต๎น love in a mist‛

คําตอบนน้ั ทําให๎ปราณนต๑ชะงัก...

‚อะไรนะครบั ?‛

‚Love in a mist…‛

ปราณนต๑อึง้ ..Love in a mist ช่ือเหมอื นอเี มลล๑ของคุณแอบรัก...

ชายหนมํุ กลั้นหายใจ จ๎องหนา๎ อวศั ยาเหมอื นกบั จะคน๎ หาพริ ุธอะไรบางอยาํ ง
ในยามท่เี ธอเอยํ ชือ่ ต๎นไมท๎ ่ปี ราณนตแ๑ สนจะค๎นุ หูออกมา

‚ชื่อเพราะดนี ะครับ...มีความหมายอะไรหรือเปลํา?‛ เขาถามอยาํ งหยั่งเชงิ

โชคของปราณนตไ๑ มํดนี ัก ที่อวัศยาต้งั สตไิ ดอ๎ ยาํ งดีแลว๎ เธอจึงกลบเกลอ่ื นทกุ
อยํางไวภ๎ ายในสหี น๎านั้นได๎มดิ ชิดเหลือเกิน

‚ไมํ รสู๎ ิ เดนิ ผํานเห็นวางขายอยูํขา๎ งถนนถกู ๆ กเ็ ลยซือ้ มา...ความจริงมัน
ไมใํ ชํตน๎ ไม๎ท่คี วรจะเอามาปลูกในกระถางเล็กๆ แบบน้หี รอก ฉนั กเ็ ลี้ยงรอวนั ให๎มัน
ตายๆ ไปเทํานน้ั เอง‛

ปราณนต๑ ขมวดคิว้ ...ความสงสัยในใจของเขามันมากเกนิ กวําที่อวศั ยาจะ
ทําให๎มันหมดไปดว๎ ย คําพูดแบบไมแํ ยแสแคปํ ระโยคสองประโยคอยํางนน้ั ชาย
หนุํมจอ๎ งลึกลงไปในดวงตาของเธอ และความทรงจําบางอยํางกแ็ ลนํ กลบั มาใน
สมอง...

อวศั ยาไมํใชํหรือที่รู๎วําเขากลวั ทะเล โดยที่เขาไมํเคยบอกใคร นอกจากคุณ
แอบรัก

แล๎วน่เี ธอยงั มาปลกู ตน๎ love in a mist...ซ่งึ เปน็ ชอ่ื เดียวกับอเี มลล๑ของคณุ
แอบรกั อีก

ท่ี สาํ คัญ เรื่องหนง่ึ ทป่ี ราณนต๑ปฏิเสธไมํไดก๎ ค็ อื หลายครงั้ ท่เี ขาอาํ นอีเมลล๑
ของคุณแอบรกั ภาพของอวศั ยากลบั แวบเขา๎ มาในหวั สมอง ...และหากตอนนเี้ ขา
เอาภาพของอวศั ยาไปสวมกบั ตัวหนงั สอื ของคุณแอบรกั เขาคดิ วาํ มนั นาํ จะทาบทับ
กนั ไดส๎ นทิ สนมกลมกลนื มากกวาํ พริบพราวเสยี อกี !

แตํมนั จะเปน็ ไปไดห๎ รอื ...วําอวัศยาคือคณุ แอบรัก

ถา๎ อยํางน้นั ...พริบพราวลํะ ? ถ๎าพรบิ พราวไมใํ ชคํ ุณแอบรัก เธอจะร๎เู ร่อื ง
ขอ๎ ความในอีเมลลข๑ องเขาแล๎วถอื กหุ ลาบสีขาวมาพบเขาตามนัดได๎ อยํางไร?

วินาทีน้นั ปราณนตร๑ ว๎ู ําการคาดเดาเอาเองไมํมวี นั ใหค๎ าํ ตอบใดๆ กับเขาได๎..
ในทส่ี ุดเขาก็ตัดสนิ ใจถามออกไปตรงๆ และชดั เจน...

‚พศ่ี ยาเคยรู๎จักใคร ท่ีใช๎นามแฝงในเอ็มเอสเอน็ วํา ‘แอบรกั ’ หรือเปลําครบั ?‛

ความในใจของลปิ ดา

คําถามของปราณนตช๑ ดั เจน จรงิ จงั พอๆ กับสายตาของเขาทจ่ี อ๎ งมองตรงมา
ทเี่ ธอ มันแนํวแนํ...มํุงม่นั ที่จะเอาคําตอบให๎ได๎

‚คนท่ใี ชน๎ ามแฝงวาํ แอบรกั ?...ทําไมคณุ ถึงคดิ วาํ ฉนั จะตอ๎ งร๎ูจัก คนคนน้นั มี
ความสําคัญอะไร หรือวาํ เก่ยี วข๎องอะไรกับฉันเหรอ?‛

‚จะสําคญั กบั พี่ศยาหรอื เปลําผมไมรํ ู๎...แตมํ นั สาํ คัญกับผม...สาํ คัญมาก
ดว๎ ย‛

อวศั ยาก๎มหนา๎ มองมอื ตัวเอง ในทาํ ทางสงบน่ิงของเธอนน้ั ใครจะร๎ูวําหัวใจ
เธอกาํ ลงั เต๎นรวั แรงกบั การตัดสินใจคร้งั สําคัญ...ระหวาํ ง ‘บอก’ กบั ‘ไมบํ อก’

‘...ความ จรงิ แลว๎ เขาจาํ ใจคุยกับคณุ แอบรักแคจํ ะถํวงเวลาใหจ๎ บั ไดซ๎ ะกอํ น
วาํ ผห๎ู ญิงที่ กล๎าจบี ผช๎ู ายทางอินเตอร๑เน็ทอยํางคณุ แอบรักคอื ใครกนั แนํ...’

เสียง ของพริบพราวกลับมากอ๎ งในหู เหมือนใครเอาเทปมารไี วนซ๑ ํ้าในหัว
สมองของเธอ อวัศยาชะงักกึก...แตํวินาทตี ํอมา เสยี งของลปิ ดาก็ดังขนึ้ บ๎างเหมือน
จะตํอส๎กู ับเสียงแรก...

‘...ถ๎าเป็นผม...เมอ่ื รักใครแลว๎ ผมจะยอมแพก๎ ็ตํอเมอ่ื คนคนนน้ั พดู ให๎ไดย๎ ิน
กับหเู ทํานนั้ วาํ เขาไมํรักผม...’

อวศั ยาสดู ลมหายใจลึกๆ มองหน๎าปราณนตท๑ ย่ี ังคงยนื นิ่งเหมือนรอคอย
คาํ พูดท่ีจะออกมาจากปากเธอ แล๎วในท่สี ุดก็ตัดสินใจวาํ ...

ปงึ !

ความคิดของอวศั ยาถูกตัดขาดด๎วยเสยี งบานประตูทถ่ี ูกผลกั ให๎เปิดอยํางแรง
จนกระแทกกับฝาผนงั

ท้ังอวัศยาและปราณนต๑สะด๎งุ หันขวบั ไปมองต๎นเสียงและพบวาํ พรบิ พราว
ยนื อยูตํ รงน้ัน หน๎าเธอแดงก่ํา ตาลกุ โพลงอยํางคนโกรธจัด

‚พรบิ ? มาน่ไี ด๎ไง?‛ ปราณนต๑ถามออกไปงงๆ

‚ทว่ี าํ ไมเํ สรจ็ งานก็เพราะอยํางนี้นเี่ อง...‛ พริบพราวพูดเสยี งต่ําดว๎ ยความ
โกรธ ตาจ๎องอวัศยาเขมง็ ‚...ความจริงคงไมใํ ชงํ านไมเํ สรจ็ หรอก แตํเป็นเพราะ
หวั หน๎าของพ่ไี มํยอมให๎มนั เสรจ็ งํายๆ มากกวํา‛

อวัศยาหนา๎ ชาเหมอื นถูกตบหนา๎ ...ขณะทปี่ ราณนต๑ขมวดคว้ิ อยํางตกใจใน
สิ่งทพ่ี ริบพราวพูดออกมา...

‚พรบิ ! พูดอะไรนํะ‛

‚พูด เรอื่ งจริงไงคะ พ่ณี นต๑จะใหพ๎ รบิ คิดยงั ไง ทเี่ หน็ แฟนตัวเองอยกูํ บั ผ๎หู ญงิ
คนอ่ืนสองตอํ สองกลางค่ํากลางคืนในออฟฟศิ ที่ ไมมํ ีคนอน่ื อยูเํ ลย‛

‚พริบ น่ีมันเรื่องงานนะ...ไปพดู กันขา๎ งนอกดกี วํา‛ ปราณนต๑กา๎ วเขา๎ ไปจะ
ควา๎ ข๎อมอื พรบิ พราวลากออกไป แตพํ ริบพราวสะบัดมอื หนี หนั มาเลนํ งานอวศั ยาท่ี
กําลงั ยนื กม๎ หน๎า ขมํ ความโกรธ

‚งาน เหรอคะ? ข๎ออ๎างเรอ่ื งงานนย่ี ังคงใชไ๎ ดเ๎ สมอเลยนะคะ ตอนที่ให๎พี่ณนต๑
ไปค๎างคืนตาํ งจงั หวดั กบั เคา๎ ก็เรอ่ื งงาน น่เี รียกใหพ๎ ณี่ นตม๑ าอยกูํ บั เคา๎ สองตอํ สองก็
อา๎ งเร่อื งงานอกี พรบิ ไมอํ ยากจนิ ตนาการเลยวําคราวหนา๎ จะเป็นยังไง‛

‚หยุดนะพริบพราว!‛ อวศั ยาเรมิ่ จะทนไมํไหว

‚ไมํหยดุ ! คณุ จะเอายังไงกบั พ่ีณนตก๑ บ็ อกมา ตอนนี้พี่ณนต๑เป็นแฟนฉันแล๎ว
คุณทําแบบนไ้ี มลํ ะอายใจบ๎างรไึ ง!‛

อวศั ยาหน๎าร๎อนฉํา...ขณะทีป่ ราณนตเ๑ ร่ิมหน๎าแดงด๎วยความโกรธ เขาปราด
เข๎าไปจับขอ๎ มือพรบิ พราว ควา๎ เอวเธอ ดงึ เอารํางน้นั ไปทางประตู...

‚ปลํอยนะพ่ีณนต!๑ ปลํอย!‛ พรบิ พราวดน้ิ สุดแรง ดวงตายังจบั ท่อี วัศยาอยาํ ง
มาดร๎าย

‚...พี่ณนตไ๑ มมํ ีวนั ตามผู๎หญิงคนน้ที ันหรอกคะํ เขาเจา๎ เลหํ ๑เจ๎ากลเกินกวําที่
พณ่ี นต๑คิด!‛

‚หยุดพูดเพอ๎ เจอ๎ ไดแ๎ ลว๎ พริบพราว!‛ ปราณนตต๑ วาด ทําเอาพริบพราวชะงัก
หยดุ ดน้ิ เธอมองปราณนต๑อยาํ งคาดไมถํ ึง

‚นี่พ่ีณนตต๑ ะคอกพรบิ เหรอ?!‛

‚พรบิ ไมํร๎ูตัวหรอกวาํ พดู อะไรออกไปบา๎ ง...ขอโทษพศี่ ยาเดีย๋ วนีน้ ะ‛

พรบิ พราวขบกรามแนนํ กํอนจะหนั มามองอวัศยาดว๎ ยตาแดงกํ่า แล๎วพูด
อยํางชัดถ๎อยชดั คํา...

‚ไม.ํ ..พริบไมํมีวนั ขอโทษ...‛

‚พรบิ พราว!‛

‚ถ๎า จะให๎พริบขอโทษ...ก็ใหผ๎ ห๎ู ญงิ คนนพี้ ูดออกมากอํ นสวิ ําท่เี รยี กพี่ณนต๑ให๎
มา อยูํในออฟฟิศดว๎ ยกนั สองตอํ สอง มันไมใํ ชแํ ผนการท่ีวางเอาไว๎ลํวงหนา๎ !‛

พริบพราวมองอวศั ยาดว๎ ยสายตาทา๎ ทาย...

‚...กล๎าพูดหรือเปลําละํ ?‛

‚กล๎าสิ ทาํ ไมจะไมกํ ลา๎ ...‛ อวัศยาเชิดหน๎าดว๎ ยอาการรบั คาํ ท๎า ‚...ไมวํ าํ มนั
จะเปน็ เรือ่ งจงใจหรอื บังเอิญท่ีทาํ ใหป๎ ราณนต๑มาอยูทํ น่ี ี่ ขอให๎รู๎ไวว๎ ํามันไมใํ ชคํ วาม
ต๎องการของฉนั เลยแม๎แตนํ ิดเดยี ว!‛

คาํ พูดของอวศั ยาทาํ ให๎พริบพราวแคํนหัวเราะหหึ ใึ นลาํ คอเหมอื นจะเยาะ
แตํอวศั ยาไมสํ น

‚...ฉนั ไมํหนา๎ ด๎านขนาดท่วี างแผนสร๎างสถานการณใ๑ หไ๎ ดอ๎ ยูํกับผช๎ู ายสองตํอ
สอง โดยเฉพาะอยํางยง่ิ เมือ่ ผู๎ชายคนนนั้ เปน็ ...แฟน...คนอ่นื ‛

อวัศยามองปราณนตด๑ ๎วยสายตาแบบท่ที ําให๎ชายหนํมุ รส๎ู กึ ใจหายอยาํ ง
ประหลาด

‚และท่สี าํ คญั ฉัน-ไมไํ ด๎-ร๎ูสกึ -อะไร-กบั -ปราณนต!๑ ‛

ปราณนต๑ ปลํอยมือจากพรบิ พราวโดยไมรํ ต๎ู วั เขายืนคว๎าง จอ๎ งลกึ เข๎าไปใน
ดวงตาของอวศั ยาทกี่ ําลงั มองมาท่เี ขา ดวงตาของเธอแม๎ไมมํ ีกรอบแวนํ มาบดบัง
มนั ก็ยังยากท่จี ะอาํ นความหมาย

‚...คณุ พาแฟนคณุ กลับไปได๎แล๎วปราณนต๑...แลว๎ สาํ หรับเรื่องท่คี ุณถามค๎าง
ไว.๎ ..ฉันจะ ตอบตรงน้เี ลยวาํ ฉนั ไมเํ คยร๎จู กั หรอื ได๎ยนิ ช่ือใครคนท่ีคณุ ถามถึงทั้งสนิ้ !‛

ถา๎ เปน็ เวลาอนื่ ปราณนต๑จะไมมํ ีวันเช่อื คาํ ตอบนขี้ องอวัศยางาํ ยๆ แตนํ าทีน้ี
เขาจาํ ต๎องยอมแพ๎ ชายหนํมุ เข๎าไปดึงพริบพราวลากออกไปจากห๎อง โดยทมี่ อี วัศยา
ยนื กอดอกมองมาด๎วยอาการขํมใจให๎สงบเยอื กเยน็

จน กระทงั่ สองคนนน้ั พ๎นไปจากออฟฟศิ รอบกายอวัศยาเหลอื เพยี งความ
เงยี บสงบอกี คร้งั หญิงสาวกค็ อํ ยๆ ทรดุ ลงน่งั กับพืน้ ด๎วยเร่ียวแรงทง้ั หมดอันตรธาน
หายวบั ไปกบั ตา

หัวสมองอนั สบั สนของเธอคอํ ยๆ นึกทบทวนวําเร่ืองบ๎าๆ แบบนี้มนั เกดิ ขน้ึ ได๎
อยาํ งไร...!

เธอถูกเด็กอายุอํอนกวํามาชหี้ นา๎ หาวําเธอกาํ ลังวางแผนแยํงแฟน...!

แล๎ วอวัศยาก็ตระหนักในวนิ าทตี อํ มาวํา...เรอ่ื งราวท้งั หมดมันไมคํ วรจะ
เกิดขึ้น ถา๎ หากลปิ ดาไมํเขา๎ มายงํุ วุํนวายกบั ชีวิตของเธอ และคดิ แผนบ๎าๆ นข้ี ้นึ มา!!

วาํ แลว๎ อวัศยากล็ กุ พรวด...
ใช.ํ ..ลปิ ดาควรตอ๎ งรบั ผิดชอบกบั ส่งิ ท่ีเขาทาํ ลงไปบ๎าง!

เม่อื ปราณนตเ๑ ดินมาถงึ รถ เขากเ็ ปดิ ประตูดา๎ นทน่ี ัง่ ข๎างคนขับ และยนื น่ิง
เพอ่ื รอใหห๎ ญิงสาวคนทีเ่ ดินตามมากา๎ วข้ึนไป เขาไมํแมแ๎ ตจํ ะหนั ไปมองหนา๎ เธอ
แทนทพ่ี รบิ พราวจะเดินข้ึนรถ เธอเดินเขา๎ มาแตะแขนเขาเบาๆ สีหน๎ารส๎ู กึ ผิด

‚พณี่ นต๑...พรบิ ขอโทษ‛
ปราณนต๑ยังยืนนงิ่ เฉย ไมํมองหน๎าเธอ
‚พริบรวู๎ ําพ่ีณนตโ๑ กรธ พริบใจร๎อนเกินไป แตเํ ปน็ เพราะวาํ พริบ..รกั ..พีณ่ นต๑
จริงๆ‛ เธอพดู เสียงสลด ปราณนต๑หันมองหน๎าเธอดว๎ ยสหี น๎าเครํงเครยี ด สายตาเขา
ทาํ ใหพ๎ รบิ กระสับกระสําย
‚พี่ณนตอ๑ ยากดุดาํ พริบยังไงกไ็ ด๎ แตอํ ยาํ นิ่งเฉยยังงี้ได๎ไหมคะ ขอร๎องละํ ‛
ชายหนํุมมองหน๎าเธอนิ่ง คล๎ายจะพนิ ิจพเิ คราะห๑อะไรบางอยํางกอํ นจะเอยํ
ออกมาตรงๆ

‚น่เี ปน็ อีกครงั้ หนง่ึ ทคี่ ณุ ทําให๎ผมร๎สู ึกวาํ คณุ ชํางแตกตาํ งกับคณุ แอบรักคนท่ี
ผมร๎จู กั ทางอินเตอรเ๑ นท็ ‛

พริบพราวสะดงุ๎ ในใจ...รีบหาทางคิดแกต๎ วั

‚พ่ี ณนต๑...ตวั จริงกบั คนทีเ่ ปน็ เพียงตวั หนังสือมันจะไปเหมอื นกนั ไดย๎ งั ไงคะ
ถ๎าพณ่ี นตอ๑ ยากให๎พรบิ เป็นคุณแอบรักตลอดเวลา พีณ่ นตจ๑ ะนดั พรบิ ให๎ออกมา
เปดิ เผยตัวทาํ ไม ทําไมพ่ณี นตไ๑ มํปลอํ ยให๎พรบิ เปน็ คุณแอบรกั อยูํตลอดไปเลยละํ
คะ!‛ พรบิ พราวพยายามบบี นา้ํ ตา มองเขาด๎วยสายตาเหมือนผิดหวงั

และนนั่ ได๎ผล ปราณนตอ๑ ง้ึ ไป...แลว๎ เขาก็ถอนหายใจ

‚ผมไมไํ ดห๎ มายความวําอยํางนน้ั ผมแครํ สู๎ กึ วําบางทีตอนเราคยุ กนั ทาง
อินเตอรเ๑ นท็ คุณมเี หตผุ ลและเข๎าใจผมมากกวําน‛ี้

‚นั่นเปน็ เพราะคราวน้ีพริบสุดจะทนไงคะ พรบิ ถงึ กลายเป็นคนไมมํ เี หตุผล..‛
พริบพราวจบั มอื ปราณนต๑ ‚..ถา๎ วนั นพ้ี รบิ เจอพี่ณนตก๑ บั ผู๎หญงิ คนอื่นท่ีไมํใชพํ ่ีศยา
พริบจะไมขํ าดสติขนาดน‛้ี

‚หมายความวาํ ยงั ไง เปน็ พ่ศี ยาแล๎วทําไม?‛ ปราณนต๑ขมวดคิ้วอยํางไมํ
เข๎าใจ

พริบพราวทําสหี น๎าลําบากใจ ทําทาํ ลงั เลเหมือนตัดสนิ ใจวําจะพูดดหี รือไมํ
แตํสดุ ทา๎ ยกพ็ ดู ออกมา

‚พ่ีณนตไ๑ มรํ เ๎ู หรอคะ วาํ พศ่ี ยาเขาชอบพณี่ นตอ๑ ย!ูํ ‛

ปราณนต๑ชะงัก...แล๎วควิ้ เข๎มๆ ของเขากค็ อํ ยๆ ขมวดหากนั อยาํ งไมพํ อใจ

‚พูดอะไรนะํ ‛

‚พรบิ พดู เรื่องจริงนะคะ พริบร๎ูมาตัง้ นานแลว๎ วําพีศ่ ยาเขาชอบพ่ณี นต๑ เขา
บอกพรบิ เองกบั หู วนั ทีเ่ ราเปน็ แฟนกนั วนั แรก พริบเจอพี่ศยาในห๎องน้ํา พศี่ ยาเขา
โกรธพริบ ไมํพอใจพริบ เขาบอกพรบิ วาํ เขาชอบพี่ณนต๑มาตง้ั นาน แตพํ ริบแยํง
พี่ณนตไ๑ ปจากเขา‛

‚ไมจํ ริง...‛

‚พณ่ี นตห๑ าวําพรบิ โกหกหรือไงคะ‛ พรบิ พราวนาํ้ ตาร้นื มองเขาอยํางผิดหวัง
‚...พ่ณี นตไ๑ มํเชือ่ กล็ องคิดทบทวนดเู อาเองก็แล๎วกนั พรบิ ไมํเช่อื หรอกวาํ พ่ีศยาเขา
จะไมํเคยมที ําทีอะไรออกมาใหพ๎ ่ณี นต๑สงสัยเลย‛

ปราณนต๑ ไมตํ ๎องใช๎ความคดิ เพอ่ื ทบทวนอยํางทีพ่ ริบพราวบอก บทสนทนา
บางประโยคระหวํางเขากบั อวัศยาทีร่ มิ ชายหาดก็ผดุ ขน้ึ มาในหัวสมองโดย
อัตโนมตั ิ...

‘...ผูห๎ ญงิ เกํงอยาํ งพี่ศยาคงคิดเรื่องคูํควงเป็นเรื่องสดุ ทา๎ ย’

‘ใครวาํ ...นั่นเปน็ ส่งิ แรกในโลกทฉี่ นั คิดตอนนี้ด๎วยซาํ้ ...เพียงแตํวาํ คนทฉ่ี ันคดิ
ด๎วย ไมใํ ชคํ ณุ ลิปดา...’

น่ันเธอหมายถึงเขาหรอื ...?

ปราณนตช๑ ะงกั หน๎าแดงไปถึงหูและคอโดยไมรํ ๎ูตัว จนกระทงั่ เสียงของพรบิ
พราวดังขนึ้ มาในโสตประสาทนน่ั แหละ เขาถงึ หลุดจากภวังค๑...

‚..เพราะอยาํ งน้ี พรบิ ถึงได๎หงึ จนหนา๎ มืดไงคะ พอเหน็ พณ่ี นตก๑ ับพศ่ี ยาอยูํ
ดว๎ ยกนั สองตอํ สอง‛ พริบพราวคอํ ยๆ เดินเข๎าไปสอดแขนโอบกอดรอบลาํ ตวั ของ
ปราณนต๑ และซบหนา๎ ลงบนไหลํเขาเบาๆ

‚ถึง พรบิ จะเป็นคณุ แอบรักทดี่ ูมเี หตุผล เข๎าอกเข๎าใจพ่ณี นตแ๑ คํไหน แตถํ ๎า
เจอคนที่เรารักมากอยูกํ ับผห๎ู ญิงคนอื่นสองตํอสอง แถมผ๎ูหญิงคนนั้นยังมีใจกับแฟน
เราอกี ด๎วย เรากย็ ํอมต๎องเผลอหงึ จนขาดสตไิ ปบ๎างใชํไหมคะ...แตํพริบก็ยนื ยันได๎วํา
ท้งั หมดเปน็ เพราะพริบรกั พ่ณี นตจ๑ ริงๆ นะคะ‛ พริบพราวสะอืน้ กบั อกเส้อื เขา...

‚...ยกโทษใหพ๎ รบิ นะคะ แล๎วพริบสัญญาวาํ พรบิ จะกลับไปเปน็ คุณแอบรัก
คนเดมิ ของพ่ีณนต๑ ไมํทําใหพ๎ ี่ณนต๑ผิดหวงั แบบนี้อีก‛

ปราณนตถ๑ อนหายใจเบาๆ แลว๎ โอบรํางหญงิ สาวไว๎หลวมๆ พูดไมํออกวาํ
ตวั เองรส๎ู กึ อยาํ งไรกนั แนํ

เมอ่ื อวศั ยากลบั มาถงึ หอ๎ งของลปิ ดา ก็พบวาํ ลปิ ดาไมํได๎อยํูในห๎อง เธอเจอ
แคกํ ระดาษโน๎ตแผนํ เลก็ ๆ เขยี นดว๎ ยลายมอื ตัวโตๆ ของลปิ ดา แปะไวต๎ รงโตะ๏ กิน
ข๎าว วํา...

‘อยูํหอ๎ งคุณ’

หอ๎ ง คุณ?...เขาหมายถงึ ห๎องเธอใชไํ หม ดีลํะ...อวศั ยาคดิ แล๎วกข็ ยํากระดาษ
โน๎ตแผํนนั้นเปน็ ก๎อนกลมๆ ปาทงิ้ แลว๎ จ้าํ พรวดๆ ตรงไปยังห๎องของเธอซึง่ อยํูอีกตัว
ตกึ ทนั ที

โถง ทางเดนิ ในชนั้ หอ๎ งพักของอวศั ยายังคงมรี ํองรอยการทาสใี หมํหลังจาก
มันถูกควัน ไฟรมจนดาํ หมด แตํประตหู ๎องของเธอยังคงเป็นบานเดิมท่ียังไมํได๎
เปลีย่ น ตอนนี้มนั ถูกปดิ ไว๎ แตอํ วัศยาแนํใจวําจะต๎องมีคนอยํูข๎างใน เพราะฟงั จาก
เสียงตอกตะปูโปก้ ๆ ทีด่ ังแววํ ออกมา...

อวัศยาไมํรอช๎า...เธอผลกั ประตูโครมเข๎าไปทันท!ี

‚คณุ ลิปดา!‛

ลปิ ดา อยูใํ นห๎องนน้ั จริงๆ เขายืนอยํูตรงเคาน๑เตอร๑ครวั ในสภาพเหงอ่ื โทรม
กาย ใบหน๎าท่ีเคยดูดตี ลอดมาน้ันมอมแมมดําเปน็ ป้ืนๆ ในมอื ข๎างหน่งึ ถอื ค๎อนค๎าง
อยํู สวํ นอีกข๎างจบั ยึดตะปทู ่ีตอกไว๎เหนือซงิ คล๑ า๎ งจาน

ไมไํ กลจากเขานกั ยังมชี าํ งทําทางมอมแมมยิ่งกวาํ อกี สองคนกําลังซอํ มอะไร
งํวนอยูกํ ับพ้นื ทัง้ สองเงยหนา๎ ข้นึ จากงานมามองอวศั ยางงๆ

แตํลปิ ดากลับยม้ิ ยิงฟนั ให๎เธอ...

‚กลับมาแลว๎ เหรอ...มาดนู ี่สิ ผมตํอเคาน๑เตอรค๑ รวั ใหค๎ ณุ ใหมํ เผื่อคุณนึก
อยากจะหัดทํากบั ขา๎ ว...‛

‚สนกุ มากไหม?‛ อวัศยาแทรกขึน้ ด๎วยเสยี งเหย้ี มเกรียม

‚หอื ?‛ ลิปดาขมวดคิว้ อยาํ งรบั ไมํทัน

‚ฉันถามวําทค่ี ณุ แกลง๎ ฉันนํะสนุกไหม?‛

‚ผมไปแกลง๎ อะไรคุณ?‛ รอยยิ้มอารมณ๑ดขี องลปิ ดาคํอยๆ เลือนหายไปจาก
ใบหนา๎ เขาเมอื่ เหน็ ทาํ ทางเอาเร่อื งของอวศั ยา

‚อยาํ บอกนะวํามนั ไมไํ ดเ๎ ปน็ แผนของคุณ! คณุ แกล๎งให๎ฉันทํางานอยคํู นเดยี ว
ในออฟฟศิ แลว๎ กส็ งํ ปราณนตต๑ ามมา...คุณเซท็ ฉาก เพ่อื ใหฉ๎ ันกับปราณนตไ๑ ดอ๎ ยํู
ด๎วยกันสองตอํ สอง แผนคณุ มนั บ๎าสดุ ๆ!‛

เมอ่ื ชายหนุํมเร่ิมเขา๎ ใจวาํ อวัศยาพูดถงึ อะไร...เขาขมวดค้ิวนอ๎ ยๆ แตยํ งั คง
มองเธออยํางใจเยน็ ...

‚เดีย๋ วนะ...‛ เขายกมือขดั จังหวะเธอ กอํ นจะหันไปบอกชาํ งทงั้ สองทก่ี ําลัง
หนั มองหน๎ากันอยํางเหรอหรา ‚..วันนี้คณุ สองคนกลบั ไปกอํ นแลว๎ กัน‛

ไมํต๎องรอใหบ๎ อกซํ้าสอง ชาํ งสองคนนนั้ รบี เก็บอุปกรณ๑ หว้ิ กระเป๋า แยํงกัน
เดินออกจากหอ๎ งไปทันที

เมอ่ื แนใํ จแลว๎ วาํ เหลอื เขากบั เธอยืนประจนั หน๎ากันโดยลาํ พงั ลิปดากห็ ันมา
มองหน๎าอวัศยาอีกคร้ังดว๎ ยทําทางสงบ...

‚คุณวาํ มาได‛๎

‚ฉนั ไมํต๎องพดู ซ้าํ คณุ คงรู๎ตวั วาํ ทาํ อะไรลงไปบ๎าง...‛

‚ผมแคอํ ยากใหค๎ ณุ ปรบั ความเข๎าใจกนั ...‛ เขาถอนใจ

‚ปรับ ความเข๎าใจเหรอ? รู๎ไหมวาํ ความหวงั ดที ไี่ มมํ ีใครขอรอ๎ งของคุณมันทาํ
ให๎ฉันกลายเป็นผห๎ู ญงิ หนา๎ ด๎านที่จ๎องจบั แฟนชาวบ๎านไปเรียบร๎อยแล๎ว!‛

‚เกิดอะไรขนึ้ ?‛

‚จะอะไรซะอกี ระหวาํ งทฉ่ี นั กับปราณนต๑กําลัง ‘สวที ’ กนั อยํสู องตํอสองตาม
แผนของคณุ ...พริบพราวก็โผลเํ ขา๎ มาทวงแฟนเขาคนื นํะสิ...!‛

ลิปดาน่งิ งนั ไปอยํางนึกไมํถงึ ...

‚วําไงนะ?‛

‚เอ๏ะ หรือวําที่จรงิ กเ็ ปน็ คณุ อีกเหมือนกนั ท่สี งํ พรบิ พราวมา!?‛ อวศั ยาจอ๎ ง
หน๎าเขาเขมง็

‚นี่...‛ ลิปดาเลกิ ควิ้ มองอวศั ยาอยํางเหลอื เช่อื ‚...คุณคดิ ได๎ยงั ไง คดิ วําผม
เป็นพวกเจา๎ แผนการขนาดน้ันเลยรไึ ง?‛

‚ก็ แลว๎ ทผี่ าํ นมาคณุ ทําตวั ยังไงลํะ คุณวางแผนทกุ อยําง ทง้ั ตอนไประยอง
แลว๎ ก็คราวน้ี..คณุ ลิปดา ฉนั ไมํเข๎าใจเลยวาํ คณุ จะทาํ ไปเพอ่ื อะไร...ถ๎าทาํ ไปเพราะ
ความสนุกสะใจของตวั เอง ตอนน้คี ณุ กค็ งสมใจแล๎วสินะ พรุํงน้ีคณุ กค็ งจะไปเอา
กลอ๎ งวงจรปิดมาเปิดย๎อนดแู ลว๎ ก็นง่ั หวั เราะวาํ ฉัน โดนพรบิ พราวชีห้ นา๎ ดาํ ยังไง
บ๎าง!‛

‚อวศั ยา!‛ ลปิ ดาปรามลอดไรฟนั เมือ่ หญิงสาวเร่ิมขึน้ เสยี งดังข้นึ ทุกที แตํ
ความโกรธของอวัศยาเลยขดี ทจ่ี ะควบคุมไปแลว๎

‚หวั เราะสคิ ะ สนุกจะตายไมํใชํเหรอ!‛

ลปิ ดากัดฟันกรอด กา๎ วเขา๎ มาประชดิ เธอ แลว๎ จบั ต๎นแขนหญิงสาวเหมือนจะ
เตอื นใหเ๎ ธอฟงั เขาบา๎ ง...

‚นฟ่ี งั นะ ผมไมํร๎วู าํ คุณมองผมยังไง แตํทุกอยาํ งทผี่ มทาํ ก็เพราะหวังดี อยาก
ใหค๎ ณุ ....‛

‚ฉนั ไมไํ ด๎ขอร๎องใหค๎ ุณมาหวงั ดสี กั หนอํ ย!‛ อวัศยาสวนทันควัน ดวงตาวาว
โรจน๑เหมือนมีกองไฟอยูภํ ายในนั้น ความโกรธของเธอยงิ่ แสดงออกมาได๎ชดั เจนเมื่อ
ไมํมีแวนํ สายตาคอยอาํ พรางอยูํ หญงิ สาวจ๎องเขานง่ิ พดู เสียงตา่ํ เน๎นยาํ้ ชดั เจนทกุ
คําพดู ..

‚...ถ๎าความหวังดีของคณุ ทาํ ใหฉ๎ นั ตอ๎ งซวยขนาดน้ี ฉันวาํ คณุ อยเํู ฉยๆ จะ
ดกี วาํ ...แลว๎ ชาตินก้ี ไ็ มตํ อ๎ งมายํงุ กับฉนั อีก!‛

แล๎ วอวัศยากส็ ะบัดหน๎า หนั หลังกลับออกไปจากตรงน้ันทันทโี ดยไมํฟังเสยี ง
ของลิปดาท่ตี ะโกนเรยี กด๎วย ความโกรธทเ่ี ธอไมเํ ปดิ โอกาสใหเ๎ ขาพูดหรอื แกต๎ ัวใดๆ
ท้ังสิน้

ลิปดา ยนื ขบกราม ขํมอารมณ๑...พยายามหา๎ มตัวเองไมใํ หต๎ ามเธอไป เขารู๎
วําเธอกําลังร๎อน สวํ นเขาเองกไ็ มแํ นใํ จวําจะใจเยน็ ไดแ๎ คไํ หน...ชายหนุํมนับหน่ึงถึง

สิบในใจ แล๎วพยายามหนั ไปสนใจกบั งานท่ที าํ ค๎างไว๎ตํอ...แตคํ าํ พดู ประโยคสุดท๎าย
ของเธอ ยังคงกอ๎ งไปมาในหเู ขาเหมอื นเสียงเอคโคํ...

‘...ถ๎าความหวงั ดขี องคณุ ทาํ ใหฉ๎ ันตอ๎ งซวยขนาดนี้ ฉนั วําคณุ อยํูเฉยๆ จะ
ดกี วํา...แล๎วชาติน้กี ็ไมตํ ๎องมายุํงกบั ฉนั อกี !’

ลิปดากําค๎อนในมือแนนํ แล๎วตอกลงไปบนตะปูเต็มแรง..!

แล๎ว ชายหนมํุ กต็ อ๎ งกดั รมิ ฝีปากอยํางแรงกล้นั เสียงอทุ าน เมือ่ คอ๎ นอันน้นั
กระแทกลงบนนิ้วโป้งของตวั เองทจ่ี ับยดึ ตะปไู วอ๎ ยํางจงั เล็บน้วิ นนั้ แตกทนั ที สํงผล
ใหเ๎ ลือดสดๆ ไหลออกมาจากแผล...

วนิ าที นั้น ลิปดาไมรํ ู๎สึกเจ็บเลย.. เขาสบถในลําคออยํางหงุดหงดิ ตัวเอง กํอน
จะเหวยี่ งค๎อนทิง้ ลงพนื้ หนั ไปควา๎ กระดาษทิชชํมู าพนั แผลทีน่ ิ้วหา๎ มเลอื ดอยาํ ง
ลวกๆ แลว๎ กา๎ วพรวดออกไปจากหอ๎ งน้นั ทันที

ให๎ตายเถอะ...เขาจะตอ๎ งไปพดู กบั เธอให๎ร๎ูเรอ่ื งเดย๋ี วนี้...!

อวศั ยากลบั เขา๎ มาในห๎องนอนของลปิ ดาทเี่ ธอครองอยูชํ ่ัวคราว ปดิ ประตู
ลอ็ ค คว๎ากระเปา๋ เดนิ ทางออกมากางแล๎วรวบเสื้อผา๎ ของเธอยดั ใสเํ ข๎าไปลวกๆ คดิ
อยํางเดียววําเธอจะไมํงอ๎ ขอเปน็ หนี้บญุ คุณลิปดาอกี ตอํ ไปแล๎ว ...เธอจะไปหาทอี่ ืน่
อยเํู อง!

ขณะ ทเ่ี ธอกาํ ลังก๎มหน๎าก๎มตาเกบ็ ข๎าวของ ใครบางคนก็ทบุ ประตูหอ๎ งนอน
โครมๆ ...ซึ่งใครคนนั้นจะเปน็ ใครไปได๎อีก ถ๎าไมํใชตํ วั ปญั หาคนเดมิ ...! อวศั ยาหนั
ขวบั ไปมองประตูอยาํ งเดือดดาล เหมือนจะปลํอยแสงเลเซอร๑จากตาทะลทุ ะลวง
ผํานบานประตไู ปเขนํ ฆาํ คนทีย่ ืนอยํดู า๎ นนอก

‚อวัศยา! เปิดประตูมาคยุ กนั กอํ น‛ เขาตะโกนเข๎ามาขณะที่ยังทุบประตูไมํ
หยุด

อวัศยาไมฟํ ังเสียง เธอเกบ็ ของตอํ ไป...

‚อวัศยา ได๎ยนิ ผมหรอื เปลํา? คณุ จะไมเํ ปดิ โอกาสใหผ๎ มพูดบ๎างเลยรึไง
เฮอะ?‛

โครม โครม โครม...

‚ผมร๎ูวําคณุ อยํใู นนน้ั ร๎ูวาํ คุณไดย๎ ินผม...เปดิ ประตูเดี๋ยวน!้ี ‛

เงียบ...

อวัศยายงั คงไมํตอบ แตํเสียงทุบประตูหยดุ ไปแล๎ว...

อวัศ ยาชะงกั มือท่ีกาํ ลงั เกบ็ ข๎าวของ เงี่ยหฟู ังความเคล่อื นไหวดา๎ นนอก...
ร๎ูสกึ เหมอื นเธอไดย๎ นิ เสยี งถอนหายใจเบาๆ กอํ นทจ่ี ะไดย๎ นิ เขาพูดขน้ึ ดว๎ ยน้ําเสยี งที่
แปลกไปวํา...

‚เอาละํ ...ผมยอมแพ‛๎ เสียงพูดนนั้ แผํวเบา หากแตํหนกั แนนํ จรงิ จงั

‚...อวศั ยา...ผมร๎ูตวั วาํ ผิดนะ ผมยอมรบั วาํ ผมคิดนอ๎ ยเกนิ ไป คิดแตวํ ําอยาก
ให๎คุณกบั ปราณนตไ๑ ด๎คุยกันตรงๆ ไมวํ ําจะเปน็ เร่อื งอะไรก็ตามที่ค๎างคาใจอยํู แตไํ มํ
เคยคิดเลยวําพริบพราวเขาจะมาอาละวาดเอากบั คณุ ...‛

อวศั ยากัดรมิ ฝีปาก...ฟังเขาน่งิ ...

‚ผมยอมรบั วําผมสอดจมกู เข๎าไปยํงุ เร่อื งของคณุ มากไป แตวํ าํ ...‛

‚ฉนั จะไปแลว๎ ..‛ อวศั ยาตะโกนแทรกออกไป ซง่ึ เป็นการตอบคําแรกของเธอ

‚ไป? ไปไหน?‛

‚ฉนั จะย๎ายออกจากทนี่ ี่ ฉันจะไปอยํทู ี่อน่ื !‛

‚อยาํ ทําตัวเป็นเดก็ ๆ นํา! ผมบอกแล๎ววําผมรับผดิ ผมขอโทษ‛ นํา้ เสียงเขา
หงุดหงิดขน้ึ มาอกี เม่ือเธอดูเหมอื นจะไมเํ ข๎าใจอะไรงํายๆ เอาซะเลย

‚ขอโทษเหรอ? คุณมันเจา๎ เลํห๑ เจา๎ แผนการจนฉันไมรํ ู๎แล๎ววําคณุ จรงิ ใจหรือ
เปลาํ !‛ อวศั ยาวําแล๎วกม๎ ลงเกบ็ ของตํอ

‚โอเค! ถ๎าคุณอยากไดค๎ วามจริงใจนัก ผมก็จะพดู ...แนํใจนะวาํ จะกล๎าฟงั !‛
นํา้ เสียงนัน้ ทา๎ ทาย อวัศยาชะงกั มอื อีกคร้งั ...

‚ผม พดู แล๎วฟังนะ...จริงๆ แลว๎ ผมไมไํ ดอ๎ ยากให๎คณุ กับปราณนต๑เข๎าใจกนั
หรอก...ผมอยากเห็นคุณสองคนตาํ งคน ตาํ งอยูํแบบเพอ่ื นรํวมงาน แบบหัวหน๎ากบั
ลูกน๎องอยํางนีต้ ลอดไปด๎วยซาํ้ ...ผมไมอํ ยากเหน็ คณุ เปน็ แฟนกับ เขาสกั นิดเดยี ว
ใหต๎ ายส‛ิ

อวศั ยาอึ้ง...ขมวดควิ้ กัดรมิ ฝีปาก

‚...แตทํ ีผ่ มทําไปทุกอยํางก็เพียงเพราะคดิ วาํ ถ๎าทําแลว๎ คุณจะรู๎สกึ ดขี ้ึน แบบ
นีเ้ รยี กวําผมทําไปเพราะสนุกหรอื เปลํา?‛ ชายหนมํุ เวน๎ วรรค แลว๎ ถอนหายใจแผํว
เบา ‚...แตถํ ๎าคุณไมอํ ยากใหผ๎ มชํวยอกี ผมก็จะไมํยุํง...ดซี ะอกี ผมจะได๎ไมํต๎องทํา
อะไรทม่ี นั ฝืนใจตวั เอง...‛

‚หยดุ พูดไดแ๎ ลว๎ หนวกห!ู ‛ อวศั ยาโพลํงออกไป ขณะทเี่ รมิ่ รส๎ู ึกถงึ อาการเตน๎
ผดิ จงั หวะของหวั ใจเพราะนยั บางอยํางในคาํ พูดของเขา...สญั ชาตญิ าณบอกให๎เธอ
หยุดเขาเสีย!

ลิปดาเองกเ็ งยี บไปทันที...

ความ เงียบยงั คงปกคลุมตอํ ไปอกี อดึ ใจใหญํ แตอํ วศั ยาก็รู๎วําเขายงั ยืนอยูํ
ตรงหนา๎ ห๎องน้ัน...เพราะยังไมไํ ดย๎ ินเสยี ง ฝเี ทา๎ เดินจากไป หญิงสาวเม๎มรมิ ฝปี าก
แนนํ มองกระเป๋าเสอ้ื ผ๎าตรงหน๎าอยาํ งครุํนคดิ ...แล๎วในทส่ี ุด เธอก็ทิง้ มือท้ังสองลง
ขา๎ งลาํ ตวั ทรดุ ลงน่งั บนเตยี งอยํางหมดแรง...

ไมํร๎วู าํ วนิ าทีน้นั เธอคิดอยํางไร...รแ๎ู ตวํ าํ เธอไมํมแี รงจะไปจากที่นใี่ นคืนน้ีอกี
แลว๎ ...

ลปิ ดาออนไลน์

อวัศ ยานั่งนง่ิ อยํใู นทํานั้นอีกนาน เงี่ยหฟู งั เสียงดา๎ นนอกตลอดเวลา แตํเธอ
ไมํไดย๎ ินเสยี งอะไรเลย ...ไมรํ ๎ูวาํ ลิปดาจะยงั คงอยํูหน๎าประตหู รอื เปลํา หรือวําเขา
ออกไปไหนแล๎ว?

หญิง สาวคอํ ยๆ ลกุ จากเตียง กา๎ วไปเอาหูแนบบานประตอู ยํางเงยี บกริบ...
แตํยังคงไมมํ ีเสียงความเคล่ือนไหว ใดๆ ดงั มาใหไ๎ ด๎ยนิ ...เขาคงจะไปแล๎วมัง้

หญิงสาวถอนใจ...เดนิ กลับมาน่ังตรงเก๎าอ้ีหน๎าเคร่ืองคอมพวิ เตอร๑

ยอมรับวําคาํ พดู ของลิปดาสร๎างความงนุ งงสับสนในหวั ใจเธอไมํใชเํ ลํน...

‘…ดซี ะอกี ผมจะไดไ๎ มํตอ๎ งทาํ อะไรที่มนั ฝนื ใจตวั เอง...’

เขาหมายความวาํ อยํางไร...?

วนิ าที ตํอมา หญงิ สาวกเ็ ตือนตัวเองวาํ เธอไมํควรเก็บคาํ พูดของคนบา๎ บอ
อยํางลปิ ดามาใสํใจมาก เกินไป เธอสะบดั ศรี ษะแรงๆ แล๎วเบี่ยงเบนความสนใจของ
ตัวเองไปสสํู งิ่ อ่ืนซะ ด๎วยการย่นื มือออกไปกดสวิตซ๑เปดิ เคร่อื งคอมพิวเตอรต๑ รงหนา๎

เพราะ ความเคยชนิ แทๆ๎ ทที่ าํ ใหห๎ ญงิ สาวเปดิ โปรแกรมสนทนาออนไลน๑
พิมพช๑ อ่ื และพาสเวิร๑ด ไซน๑อนิ เขา๎ ระบบ...กวาดสายตาหาชือ่ ของปราณนต๑ในลิสต๑
รายช่ือ แลว๎ กพ็ บวาํ เขาไมไํ ด๎ออนไลน๑...อวัศยาถอนหายใจ

ไมํ แปลกหรอกท่เี ขาไมอํ อนไลน๑...ความจริงเธอเองก็ควรท่ีจะเลกิ เสยี ที
เหมือนกนั เธอนําจะร๎วู ําตํอไปนเี้ ธอจะไมํมวี นั ได๎เจอปราณนต๑ทางอินเตอรเ๑ นต็ อกี
แล๎ว...แตถํ งึ จะได๎เจอ เธอเองก็คงไมมํ ีหนา๎ เขา๎ ไปพดู คุยกบั เขาอยดูํ ี...เขามแี ฟนแล๎ว
เธอควรจะเขา๎ ใจ เพราะถ๎าเปน็ เธอเองก็คงไมํพอใจเหมือนกันถ๎าแฟนของเธอจะมัว
ไปแชตคุยกับ ผ๎ูหญงิ แปลกหน๎าทางอนิ เตอรเ๑ นท็ ...

ดงั นนั้ เกมน้เี ธอควรยอมแพ๎อยาํ งคนมีนํ้าใจนกั กีฬา...

อวัศยาถอนหายใจแล๎วบอกตวั เอง...เธอจะไมํยํงุ กับปราณนตเ๑ กนิ หนา๎ ที่
เจา๎ นาย-ลกู น๎องอีก เธอจะตัดใจจากเขาเสยี ท!ี

อวัศยามองหน๎าจอคอมพวิ เตอร๑อีกครัง้ แล๎วกช็ ะงัก เมอ่ื จํูๆ หนา๎ ตาํ ง
ขอ๎ ความอันหนึ่งกป็ รากฎขึน้ มาบนหน๎าจอแบบท่เี ธอไมทํ ันตง้ั ตวั ...

Lipda ([email protected]) has added you to his/her contact
list

Do you want to:

Allow this person to see when you are online and contact you

Block this person from seeing when you are online and
contacting you

หญิงสาวขมวดค้ิว เพํงมองชือ่ อีเมลลน๑ ัน้ อยํางงนุ งง...
ลิปดาเหรอ... ?
อวัศ ยาเหลสํ ายตามองไปทีบ่ านประตูอยาํ งไมไํ ว๎ใจ...ลิปดาไปออนไลนท๑ ี่
ไหน ตงั้ แตํเม่ือไหรํกัน? ด๎วยความสงสยั อยากร๎ู เธอขยบั เมา๎ ส๑ เลอ่ื นไปตรงตวั เลือก
แรก แลว๎ คลกิ ...
นาทีถัดมา ขอ๎ ความของเขาก็สํงเขา๎ มาถงึ เธอ...

Lipda: คณุ ทาํ อะไรอย?ํู
แอบรัก: คุณรช๎ู อ่ื อเี มลล๑น้ขี องฉันไดไ๎ ง?
Lipda: มันยากนกั เหรอทผ่ี มจะหา... วําแตํคณุ ไมเํ ก็บของแล๎วเหรอ
แอบรัก: ไมํ
Lipda: ตกลงคุณไมไํ ปแล๎วใชไํ หม?
แอบรัก: ...
Lipda: อารมณด๑ ีข้ึนหรือยงั ?