ลับลวงใจ กิ่งฉัตร

พิ ม พ์ ค รั้ ง ท่ี ๕

ลับลวงใจ

ก า ร อ่ า น คื อ ร า ก ฐ า น ท่ี สํ า คั ญ

ผลงานของ กิ่งฉัตร
ที่จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์อรุณ

บ่วงหงส์ สืบลับรหัสรัก
มนต์จันทรา พรายปรารถนา
ดั่งไฟใต้น้ำ
รหัสหัวใจ
เพรงเงา ในเรือนใจ
แสงดาวฝั่งทะเล ฟ้ากระจ่างดาว
สูตรเสน่หา
มีเพียงรัก นางบาป
เสราดารัล หิมะกลางทะเลทราย
ตามรักคืนใจ แกะรอยรัก
มายาตวัน ค่าของหัวใจ
รอยพรหม สะพานอธิษฐาน
ลางลิขิต คลื่นลวง
ละครเล่ห์...เสน่หา สาปพระเพ็ง
พรพรหมอลเวง บ้านอัญชัน
ดวงใจพิสุทธิ์ เพียงใจที่ผูกพัน
ด้วยแรงอธิษฐาน รุ่งอรุณ
ลำเนาลม
ลำนำจันทร์

ลั บ ล ว ง ใ จ


ก่ิ ง ฉั ต ร
เขียน


สํ า นั ก พิ ม พ์ อ รุ ณ

ก รุ ง เ ท พ ม ห า น ค ร

นวนิยาย ลำดบั ที่ ๑๗๐
ลับลวงใจ

ในเครือบริษทั อมรินทร์พริน้ ต้งิ แอนดพ์ บั ลชิ ช่ิง จำกดั (มหาชน)
๖๕/๑๐๑ -๑๐๓ ถนนชัยพฤกษ์ (บรมราชชนน)ี เขตตล่ิงชนั กรุงเทพฯ ๑๐๑๗๐
โทรศพั ท์ ๐-๒๔๒๒-๙๙๙๙ ต่อ ๔๙๖๔, ๔๙๖๙ โทรสาร ๐-๒๔๓๔-๓๕๕๕, ๐-๒๔๓๔-๓๗๗๗, ๐-๒๔๓๕-๕๑๑๑

E-mail: [email protected]

สงวนลขิ สทิ ธห์ิ นงั สือเลม่ น้ตี ามพระราชบญั ญตั ิ พ.ศ.๒๕๓๗
ห้ามคัดลอกเนื้อหา ภาพประกอบ รวมทัง้ ดดั แปลงเป็นแถบบันทกึ เสียง ตลับวดี ิทัศน์

หรอื เผยแพรด่ ว้ ยรปู แบบและวิธีการอื่นใดก่อนไดร้ ับอนุญาต

เลขมาตรฐานสากลประจำหนังสอื 978-616-219-050-6
พิมพ์ครั้งแรกในนติ ยสารขวัญเรอื น พ.ศ.๒๕๕๒
พมิ พร์ วมเลม่ คร้ังแรกโดยสำนักพมิ พอ์ รณุ มิถุนายน ๒๕๕๔
พมิ พค์ ร้ังที่ ๒ มิถนุ ายน ๒๕๕๔ พิมพ์คร้งั ที่ ๓ มถิ นุ ายน ๒๕๕๔
พมิ พ์ครง้ั ที่ ๔ มถิ ุนายน ๒๕๕๔ พมิ พ์คร้ังท่ี ๕ กนั ยายน ๒๕๕๔

ข้อมูลทางบรรณานุกรมของศูนย์ข้อมูลอมรินทร์

ปาริฉัตร ศาลิคุปต.
ลับลวงใจ / กิ่งฉัตร: เขียน.- พิมพ์ครั้งที่ 5.- กรุงเทพฯ: อรุณ, 2554.
(8), 494 หน้า. (นวนิยาย ลำดับที่ 170)

1. นวนิยายไทย. I. ชื่อเรื่อง. II. ชื่อชุด. X กิ่งฉัตร.

นว ป6ล634 2554ค DDC 895.913
ISBN 978-616-219-050-6

เจ้าของ ผู้พิมพผ์ ู้โฆษณา บริษทั อมรนิ ทรพ์ รนิ้ ติ้งแอนด์พบั ลิชชิง่ จำกดั (มหาชน)
กรรมการผูจ้ ดั การใหญ่ ระรนิ อุทกะพนั ธุ์ ปญั จรุ่งโรจน์ • บรรณาธกิ ารท่ีปรึกษา สุภาวดี โกมารทัต
ผู้ช่วยกรรมการผจู้ ัดการสายงานหนังสือเลม่ องอาจ จิระอร • บรรณาธิการอำนวยการ อุษณีย์ วริ ตั กพันธ์
รองบรรณาธกิ ารอำนวยการ จตุพล บญุ พรดั • ผูช้ ่วยรองบรรณาธกิ ารอำนวยการ นภาพร พิทยวราภรณ์

บรรณาธิการสำนักพิมพ์ ณภทั ร เทพพรรธนะ
บรรณาธิการ องั สนา พานชิ เจรญิ • บรรณาธกิ ารประสานงาน นภาพร พิทยวราภรณ์ • เลขานุการ ประเสริฐพร เจ๊ะมะ

ทป่ี รกึ ษาฝา่ ยซับเอดิเตอร์ มนทิรา วงศช์ ะอุม่ • ผูต้ รวจทานต้นฉบบั จนิ ดารตั น์ ธรรมรงวุทย์
ทป่ี รึกษาฝ่ายศลิ ปกรรม เอกจิตร โพธ์ปิ ลง่ั • ผจู้ ัดการฝา่ ยศิลปกรรม พีระพงศ์ โพสนิ ธุ์
ศิลปกรรม ณัฐฐา อุทัย, ชินวัชร ยศศริ พิ นั ธุ์
ผอู้ ำนวยการฝ่ายจัดการสำนกั พมิ พ์ ชชั ฎา พรหมเลศิ
พิสจู นอ์ กั ษร พรทพิ ย์ รกั ษ์ทอง, ลดายุ พดั เยน็ • คอมพวิ เตอร์ สรสิ า ยาวิลาศ
ผู้จัดการฝา่ ยประสานงานสำนักพมิ พ์ อมราลกั ษณ์ เชยกลน่ิ

ประสานงานสำนกั พิมพ์ สิทธิพร แสงทองพราว, อภฌิ าณ์ ลีภัทรพณิชย์ • ประสานงานการผลติ บรม คมเวช
เจา้ หน้าท่ีการตลาดและสื่อสารแบรนด์ น้ำฝน ปญั ญา, กุลพฒั นี บวั ละออ • เวบ็ เอดเิ ตอร์ อาทติ ยา สาระภิรมย์

แยกสแี ละพิมพท์ ่ี
สายธุรกิจโรงพิมพ์ บรษิ ัทอมรินทร์พรน้ิ ติ้งแอนด์พบั ลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน)
๖๕/๑๖ ถนนชยั พฤกษ์ (บรมราชชนนี) เขตตลิง่ ชนั กรงุ เทพฯ ๑๐๑๗๐
โทรศัพท์ ๐-๒๔๒๒-๙๐๐๐, ๐-๒๘๘๒-๑๐๑๐ โทรสาร ๐-๒๔๓๓-๒๗๔๒, ๐-๒๔๓๔-๑๓๘๕

จัดจำหน่ายโดย
บรษิ ัทอมรนิ ทรบ์ คุ๊ เซน็ เตอร์ จำกัด
๑๐๘ หมู่ที่ ๒ ถนนบางกรวย -จงถนอม ตำบลมหาสวสั ดิ์ อำเภอบางกรวย จงั หวดั นนทบุรี ๑๑๑๓๐
โทรศพั ท์ ๐-๒๔๒๓-๙๙๙๙ โทรสาร ๐-๒๔๔๙-๙๒๒๒, ๐-๒๔๔๙-๙๕๐๐-๖
Homepage: http://www.naiin.com

ราคา ๓๔๙ บาท

คํ า นํ า สํ า นั ก พิ ม พ์

ความรกั มกั เขา้ มาเปน็ ตวั แปรสำคญั ตวั หนง่ึ ในชวี ติ ของคนเรา
เสมอ ชีวิตของบรรดาตัวละครใน ลับลวงใจ ก็เช่นกัน

...พ่อแม่ยอมทำเพื่อลูกทั้ง ๆ ที่ในส่วนลึกรู้อยู่เต็มอกว่า
ไม่ถูกต้อง

...คนดีตกม้าตายลดตัวลงมาทำชั่วทำผิด
แล้วต่างก็อ้างกับตัวเองว่าเพราะความรัก แม้จะเห็น ๆ อยู่
ว่ามีความเห็นแก่ตัวพ่วงท้ายควบคู่มาด้วยก็ตามที
และความรักแบบผิด ๆ ดังกล่าวนี้เองที่ทำให้เกิดเหตุการณ์
ต่าง ๆ มากมายใน ลับลวงใจ ทุกบททุกตอนจึงเข้มข้นชวนติดตาม
มีทั้งเอาใจช่วย ทั้งรอลุ้น และกระทั่งแอบสะใจ
ก็มันอดไม่ไหวจริง ๆ!


สำนักพิมพ์อรุณ

มิถุนายน ๒๕๕๔

จ า ก ผู้ เ ขี ย น

มนุษย์นั้นเกิดมาพร้อมกับความเห็นแก่ตัวกันทุกคน
มากบ้างน้อยบ้างขึ้นอยู่กับสันดานที่ติดตัวมาแต่กำเนิด
และการอบรมบ่มเพาะ
บางบ้านสอนลูกหลานให้เห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมมากกว่า
ประโยชน์ส่วนตน แต่ก็มีหลายบ้านที่สอนสั่งลูกหลานให้คำนึงถึง
ตวั เองและครอบครวั เปน็ สำคญั บา้ น...และครอบครวั โดยเฉพาะ
ผู้เป็นพ่อและแม่จึงเป็นทั้งครูผู้อบรมและครูผู้แสดงให้ลูกหลาน
ได้เห็นถึงความถูก - ผิด ถ้าแม่แบบแรกบิดเบี้ยวไปแล้ว พิมพ์ที่
หล่อออกมาก็ไม่มีวันงดงามไปได้
ดิฉนั เขียนเรอื่ งนีโ้ ดยอิงจากเร่ืองราวรอบตวั ด้วยความเชอ่ื
ว่า ไม่มีใครดีที่สุดหรือเลวที่สุด บางครั้งความดี - เลวหรือความ
เห็นแก่ตัวเห็นแก่ได้นั้นมีปัจจัยหลายอย่างที่ทำให้คนเลือกหรือ
ไม่เลือกกระทำ ทั้งความรัก เงินทอง ความสุขสบาย หรือแม้แต่
จังหวะชีวิตที่ตัดสินใจผิดพลาด
ไม่มีใครอยากเป็นคนเลวหรือถูกตราหน้าว่าเห็นแก่ตัว
ดังนั้นเมื่อพลาดทำเลวหรือทำผิดพลั้งไป คนเรามักพยายามหา
เหตุผลขึ้นมาอ้างเพื่อสนับสนุนหรือแก้ต่างให้การกระทำของตน
บางคนทำผิดแล้วไม่ยอมรับผิด บางคนร้ายกว่าใครอื่น เพราะ
ผิดแล้วไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำว่าผิด คิดแต่ว่าเป็นความผิดของคนอื่น
ร่ำไป

คุณย่าจูของบ้านวงศ์ว่านเครือพูดเสมอว่า มันง่ายที่จะชี้นิ้ว
กล่าวโทษผู้อื่น แต่ยากเหลือเกินที่จะยอมรับว่าความผิดนั้นเป็น
ของตน

สดุ ทา้ ย...เชน่ เคยคะ่ ขอบคณุ ผอู้ า่ นทกุ ทา่ นทต่ี ดิ ตามผลงาน
ค่ะ


กิ่งฉัตร
มิถุนายน ๒๕๕๔



๑บ ท ที่

นี ร ภ า อ ด ย้ิ ม กั บ ตั ว เ อ ง ไ ม่ ไ ด้ เมอื่ ก้าวเดินเขา้ ไป
ต่อแถวเพื่อลงนามอวยพร ความรู้สึกของการมางานแต่งงานโดยมี
คนเคียงข้างมันต่างจากการมาตามลำพังอย่างนี้นี่เอง ไม่ต้องยิ้ม
กว้างขวางทั้งๆ ที่ในใจรู้สึกเหงาลึกๆ หญิงสาวเชื่อว่าผู้หญิงโสดกว่า
แปดสิบเปอร์เซ็นต์ต้องเคยสักครั้งที่คิดเวลามางานแต่งงานว่า...
เมอื่ ไหร่หนอจะถึงวนั ของฉนั บ้าง...
“ยม้ิ อะไรหรอื ครบั หมอด”ี ผชู้ ายขา้ งตวั หญงิ สาวถามดว้ ยเสยี ง
อบอุ่น “คุณยิ้มแบบโมนาลิซาแบบนี้ ผมเดาใจไม่ได้เลยว่าหมอดี
คิดอะไรอยู่”
รอยยม้ิ ของหลอ่ นเปดิ กวา้ งมากขน้ึ จรณิ ธรชอบพดู เสมอวา่ ยม้ิ
ของหลอ่ นเหมอื นโมนาลซิ า ลกึ ลบั อา่ นยาก เขาสะดดุ ตากบั รอยยม้ิ
ของหล่อนตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอ ทั้ง ๆ ที่วันนั้นค่อนข้างจะสับสน
วนุ่ วาย...
นีรภาเพิ่งทำงานประจำที่โรงพยาบาลเกษมบำรุงได้ไม่ถึงปี
หญิงสาวเพิ่งใช้ทุนโดยทำงานในต่างจังหวัดครบสามปี แต่ยังไม่

ลั บ ล ว ง ใ จ

สะดวกที่จะไปเรียนต่อเฉพาะทางเหมือนเพื่อนร่วมรุ่นคนอื่นๆ จึง
สมคั รมาเป็นแพทย์ดา้ นศลั ยกรรมของโรงพยาบาลเอกชนใกล้บา้ น
และถึงจะเป็นโรงพยาบาลเอกชน แต่คนไข้ที่มารักษาที่นี่
คอ่ นข้างมากและคกึ คักไมต่ า่ งจากโรงพยาบาลของรฐั บาล
ชายหนุ่มเองก็มาพร้อมกับความวุ่นวาย เขาเข้ามาหาหมอ
พร้อมกับลากเด็กสาววัยสิบแปดสิบเก้าที่หัวแตกเลือดอาบหน้าเข้ามา
ดว้ ย เดก็ สาวเปน็ แรงงานตา่ งดา้ ว แมจ้ ะมบี ตั รประจำตวั อยา่ งถกู ตอ้ ง
แต่หล่อนก็หวาดกลัวและร้องเอะอะเป็นภาษาไทยปนพม่าที่ไม่มีใคร
ฟังรู้เรื่อง ทั้งมือทั้งเท้าเปะปะวุ่นวาย ทำเอาทั้งคนลากและพยาบาล
ผูด้ ูแลต้องคอยหลบเลย่ี งมือและหมัดทป่ี ลิววอ่ นเป็นการใหญ่
สุดท้ายจริณธรที่รูปร่างค่อนข้างสูงก็หลบไม่พ้น โดนหมัด
แม่สาวพม่าเข้าเต็มรัก หน้าขาว ๆ ของชายหนุ่มซึ่งแดงก่ำอยู่แล้วจาก
การออกแรงยิง่ แดงมากขนึ้ ดว้ ยความโมโห เขาเอด็ เสยี งลั่นว่า
‘พอทสี ม้ แปน้ ฉนั เอาแกมารกั ษานะ ไมไ่ ดเ้ อามาขน้ึ เขยี งเชอื ด
หมอเขาจะช่วย ไม่ใช่จะจับฉีดยาให้ตายเสียหน่อย เลิกบ้าเสียที
ไดไ้ หม แล้วเย็บแผลใหม้ นั จบ ๆ ไปจะไดก้ ลบั บ้าน’
เด็กสาวที่พลัดบ้านพลัดเมืองและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
น้ำตารว่ งพรู สะอกึ สะอ้ืนเปน็ การใหญ่ ทำเอาคนตวาดยงิ่ โมโห
‘รอ้ งทำไม บอกแลว้ วา่ ไมไ่ ดเ้ อามาฆา่ หยดุ รอ้ งเลยนะสม้ แปน้
บอกใหห้ ยุด อายเขาบา้ ง รูไ้ หม’
‘คณุ เองกห็ ยดุ ดเุ ดก็ ไดแ้ ลว้ ยง่ิ ดยุ ง่ิ แย่ เดก็ ยง่ิ กลวั ลานจนไมร่ ู้
จะทำตัวยงั ไง’
จรณิ ธรทก่ี ำลงั โมโหชะงกั ไป เพราะไมเ่ คยถกู ใครดกุ ลบั มากอ่ น
การเปน็ ลกู ชายคนเดยี วของนายทหารทต่ี อนนม้ี อี ทิ ธพิ ลทง้ั ในกองทพั
และวงการเมืองทำให้เขาได้รับการตามใจมาตลอด อาจจะตั้งแต่เล็ก

ก่ิ ง ฉั ต ร

จนโตดว้ ยซำ้ ดงั นน้ั เขาจงึ แปลกใจไมน่ อ้ ยทม่ี คี นหาญกลา้ มาเอด็ กลบั
แตพ่ อหมอดยุ ม้ิ อยา่ งออ่ นโยนใหค้ นเจบ็ ทก่ี ำลงั ตวั สน่ั งนั งก ชายหนมุ่
กช็ ะงักอกี
เมื่อตอนที่เข้ามาในห้องตรวจ เขาวุ่นวายกับการลากเด็กและ
หลบหมดั ดงั นน้ั จงึ มองคนทน่ี ง่ั อยหู่ ลงั โตะ๊ ตรวจอยา่ งผา่ น ๆ เหน็ แค่
หมอผหู้ ญงิ ทค่ี งเพง่ิ จบมาไมน่ าน หนา้ ตาเรยี บๆเกลย้ี งๆ รวบผมตงึ
ไมแ่ ตง่ เนอ้ื แต่งตัว เขาก็สรปุ ว่า...หมอเชย
พอถูกหมอเอ็ด เขาก็ว่าหมอดุ แต่พอหญิงสาวยิ้ม ทั้งคำว่า
เชย เรียบ ๆ และดุ กป็ ลิวหายวบั ไปทนั ที
ผหู้ ญงิ คนนย้ี ม้ิ สวย ยม้ิ แลว้ ดวงตาสดี ำสนทิ พราวระยบั ขน้ึ ทนั ที
ใบหนา้ ทเ่ี คยเรยี บ ๆกจ็ บั ตาเดน่ ขน้ึ ทนั ควนั เสยี งทห่ี ลอ่ นพดู กบั คนไข้
ก็ออ่ นโยน
‘ใจเยน็ ๆนะจะ๊ หมอไมท่ ำใหห้ นเู จบ็ หรอก แคข่ อดแู ผลหนอ่ ย
เดียวนะ’
ส้มแป้นสงบลงได้แม้จะยังสะอื้น แต่ก็ยอมนั่งลงบนเก้าอี้ที่
พยาบาลจดั ไวเ้ พอ่ื ใหห้ มอดแู ผลให้ ระหวา่ งนน้ั นรี ภากไ็ ลช่ ายหนมุ่ วา่
‘ออกไปรอขา้ งนอกกอ่ นนะคะ รอตรงหนา้ เคานเ์ ตอรก์ ารเงนิ เลย
กไ็ ด้คะ่ เสรจ็ แลว้ เด๋ียวจะให้พยาบาลพาไปส่งให้’
จรณิ ธรอา้ ปากจะคา้ นแลว้ เปลย่ี นใจ เดนิ กลบั ออกไปแตโ่ ดยดี
หากไมล่ มื แวะหนา้ หอ้ งเพอ่ื จดชอ่ื ของคณุ หมอสาวรอยยม้ิ สวยไว้ เขา
หยุดนิดหนึ่งที่เคาน์เตอร์พยาบาลแผนกศัลยกรรม ภายหลังจากที่
ชายหนมุ่ กลบั ไปแลว้ พยาบาลสาวมาเลา่ ใหน้ รี ภาฟงั ดว้ ยนำ้ เสยี งแหย่
แกมขำคิกคักวา่
‘เขามาถามคะ่ วา่ คณุ หมอดุ ๆ ท่ีหอ้ งตรวจหา้ มีแฟนหรอื ยัง ปุก
ก็บอกเขาไปว่าคุณหมอดีไม่ดุนะคะ ใจดีออก และยังไม่มีแฟนด้วย

ลั บ ล ว ง ใ จ

เขากถ็ ามยม้ิ ๆวา่ คณุ หมอชอ่ื คณุ หมอดหี รอื ปกุ กว็ า่ ใช่ เขากข็ อบคณุ
แลว้ เดนิ ย้มิ ๆ ไป น่ารกั นะคะ หลอ่ ด้วยเจา้ ของไขร้ ายน้’ี
หญิงสาวเห็นด้วยว่าเขาเป็นคนหน้าตาดี และมีน้ำใจด้วย
เพราะอยา่ งนอ้ ยเขากม็ เี มตตากบั เดก็ ในบา้ นทล่ี น่ื หกลม้ จนหวั แตก พา
มาส่งโรงพยาบาลเอกชนแทนที่จะไปโรงพยาบาลของรัฐ แต่ตอนนั้น
หลอ่ นไมค่ ดิ อะไรมาก แคน่ ึกวา่ เขาถามเล่น ๆ ไปอยา่ งนน้ั เอง
หากวันรุ่งขึ้นจริณธรก็ส่งแจกันดอกไม้ขนาดใหญ่มาขอบคุณ
พยาบาลสาวท่ีคอยชว่ ยนีรภาเปน็ ประจำแหย่ว่า
‘นแ่ี คเ่ คสเดก็ ในบา้ นยงั สง่ แจกนั ใหญข่ นาดน้ี ถา้ เปน็ ญาตพิ น่ี อ้ ง
สงสยั ส่งดอกไม้มาใหห้ มอดที ้ังร้านแน่ค่ะ’
หญิงสาวไม่ตอบ แค่ยิ้ม ๆ แต่ก็พอใจกับดอกไม้ไม่น้อย ใน
ชีวิตหล่อนนอกจากวันรับพระราชทานปริญญาบัตรแล้ว แทบจะ
ไมเ่ คยไดร้ บั ดอกไมส้ วยๆขนาดใหญแ่ บบนม้ี ากอ่ นเลย เพราะสว่ นใหญ่
เพื่อนฝูงของหล่อนนิยมให้หนังสือกันเป็นของขวัญ ส่วนแฟน...
หล่อนอยากจะยักไหลเ่ มอื่ คดิ ถึงชีวติ รักของตวั เอง
ถา้ จะนบั เปน็ ตวั เปน็ ตนกเ็ คยคบหาอยแู่ คส่ องรายเทา่ นน้ั รายแรก
เปน็ เพอ่ื นสมยั เรยี นมธั ยม คบกนั อยา่ งเพอ่ื นทถ่ี กู ใจมากกวา่ คดิ อะไร
จริงจัง รายนั้นให้อย่างมากก็กุหลาบแดงดอกหนึ่งในวันวาเลนไทน์
เท่านั้น และเมื่อต่างคนต่างแยกย้ายไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยตาม
ความถนดั ความผกู พนั แบบเดก็ ๆกค็ อ่ ยๆจดื จางและหา่ งเหนิ กนั ไป
รายที่สองเข้ามาตอนนีรภาเรียนอยู่ปีสาม หล่อนเรียนหนัก
และเขาเป็นรุ่นพี่ที่เรียนใกล้จบ หญิงสาวอาศัยเขาในเรื่องการเรียน
มากกวา่ จะจรงิ จงั ในเรอ่ื งชวี ติ ดงั นน้ั เมอ่ื เขาทำงานใชท้ นุ ไดป้ เี ศษและ
บงั เอญิ พบนกั ศกึ ษาดา้ นศลิ ปะปหี นง่ึ ทส่ี วยนา่ รกั เหมอื นตกุ๊ ตา ความ
สัมพันธ์ที่พอจะอ้อมแอ้มเรียกได้ว่า ‘เป็นแฟน’ ของทั้งคู่จึงจบลงอย่าง

กิ่ ง ฉั ต ร

ค่อนขา้ งเป็นมติ ร
นีรภารู้สึกเศร้าเพียงครั้งเดียวเมื่อหญิงสาวไปพบเขากับ
แฟนสาวทแ่ี มห้ ลอ่ นเองกต็ อ้ งยอมรบั วา่ นา่ รกั โดยบงั เอญิ หลอ่ นไปดู
ภาพยนตร์...ตามลำพัง แต่เขาควงคู่มาด้วยกัน ความรู้สึกตอนนั้น
เหมอื นจะเป็นความเหงามากกว่าเสยี ใจ
จากนน้ั มาหญงิ สาวกย็ งุ่ อยกู่ บั การเรยี นใหจ้ บ ทำงานใชท้ นุ และ
ทำงานเกบ็ เงนิ เพอ่ื สกั วนั อาจจะไดไ้ ปเรยี นตอ่ สาขาเฉพาะทางอยา่ งทฝ่ี นั
ไว้ ความรู้สึกเหงาๆ รู้สึกเดียวดายจะปรากฏโฉมออกมาก็เฉพาะ
ตอนที่ไปงานแต่งงาน หรือไปกินข้าวกับเพื่อนฝูงที่เขามีสามีหรือมี
แฟน เหน็ เขาดแู ลเอาอกเอาใจกนั บางครง้ั กอ็ ดรสู้ กึ ถงึ ความวา่ งเปลา่
ข้าง ๆ ตวั ไมไ่ ด้
แล้วจริณธรก็ก้าวเข้ามา ผู้ชายหน้าตาดี มาจากครอบครัวที่มี
ฐานะ มีหน้ามีตาในวงสังคม มีการศึกษาสูง หมอสาวไม่คิดว่าเขา
จะมาตดิ ใจอะไรกบั ผหู้ ญงิ หนา้ ตาเกลย้ี งเกลาพอดไู ดอ้ ยา่ งหลอ่ น แต่
ชายหนมุ่ กโ็ ทรศพั ทต์ ามหลงั แจกนั ดอกไมม้ าเพอ่ื ชวนไปกนิ ขา้ ว นรี ภา
ปฏิเสธแบบไม่ใหเ้ สียนำ้ ใจในครง้ั แรก หากตอบรบั ในครัง้ ทีส่ อง
ความสมั พนั ธ์ของทัง้ คูง่ อกเงยข้นึ เร่อื ยๆ จากนัดกินขา้ วก็เป็น
การไปดหู นงั ฟงั เพลง ไปชมคอนเสริ ต์ ดลู ะครเวทดี งั ๆ จนถงึ จดุ หนง่ึ
นรี ภาตอ้ งยอมรบั วา่ ผชู้ ายคนนเ้ี ปน็ คนพเิ ศษของเธอจรงิ ๆ เขามเี สนห่ ์
อ่อนหวาน น่ารัก ช่างเอาใจ ทุกครั้งที่นัดเที่ยวหรือกินข้าวกัน วัน
รุ่งขึ้นชายหนุ่มจะส่งดอกไม้มาให้ ไม่ใช่ช่อใหญ่เหมือนครั้งแรก แต่
เปน็ ชอ่ เลก็ บา้ ง ดอกเดย่ี วแตใ่ หญเ่ ปน็ พเิ ศษบา้ ง หรอื ไมก่ ต็ น้ ไมเ้ ลก็ ๆ
ท่ีกำลังออกดอกพราว
สาวๆทโ่ี รงพยาบาลตา่ งพากนั อจิ ฉาหมอดที ง้ั นน้ั ทม่ี แี ฟนนา่ รกั
ช่างเอาใจ หญิงสาวเองก็คิดว่าตัวหล่อนนั้นโชคดีที่ได้พบคนที่ใช่ ที่

ลั บ ล ว ง ใ จ

ถกู ใจเกือบทุกอย่าง จริณธรเหมือนชายหนมุ่ ในฝันจริง ๆ
คบหากันได้ประมาณห้าเดือนเขาก็บอกรัก บอกว่าประทับใจ
ตั้งแต่เห็นรอยยิ้มหล่อนเป็นครั้งแรก หญิงสาวรอเวลาอีกสามเดือน
จึงยอมรับว่ารักเขาเช่นกัน จากนั้นทั้งคู่ก็พาอีกฝ่ายไปแนะนำให้
ครอบครัวได้รู้จัก บ้านของนีรภานั้นไม่ค่อยมีปัญหาอะไร เพราะ
หญิงสาวมาจากครอบครัวชนชั้นกลางที่เปน็ ระดบั กลางจรงิ ๆ พอ่ แม่
หลอ่ นเปน็ ครโู รงเรยี นรฐั บาล พส่ี าวคนโตแตง่ งานกบั คนอเมรกิ นั และ
ยา้ ยไปตั้งรกรากอย่ทู ีอ่ เมริกาหลายปแี ล้ว พช่ี ายอีกสองคน คนหนงึ่
แต่งงานและแยกครอบครัวไปแล้ว ส่วนนลวุธพี่ชายคนก่อนหน้า
หล่อนก็ทำงานอยู่ต่างจังหวัด ต้องเดินทางไปๆ มา ๆ กรุงเทพฯ-
หนองคายเปน็ ประจำ หญงิ สาวจงึ อยกู่ บั บดิ าทเ่ี กษยี ณและมารดาทจ่ี ะ
เกษยี ณอายรุ าชการปหี นา้
พอ่ กับแมน่ รี ภาชอบจรณิ ธร เขาออ่ นนอ้ มเขา้ หาผใู้ หญ่ พูดจา
ไพเราะ แมจ้ ะไมถ่ งึ กบั ขยนั บรกิ ารผใู้ หญ่ แตก่ ไ็ มม่ ใี ครถอื สา เพราะ
ร้วู า่ เขาเป็นลูกชายคนเดยี วทเ่ี คยแต่มคี นเอาใจ คอยดูแลให้ทกุ อย่าง
คฑาวุธพอ่ ของหญิงสาวถงึ กบั ออกปากว่า
‘พ่อโจ้นี่ ตอนแรกเห็นหน้าตาเอาเรื่องกับปากบาง ๆ นึกว่าจะ
เปน็ คนอารมณร์ า้ ย เอาแตใ่ จเสยี อกี แตเ่ อาเขา้ จรงิ ๆกอ็ อ่ นนอ้ มใชไ้ ด้
ไมเ่ ลวเลยพอ่ คนน้’ี
พี่เอ พี่สาวหล่อนอยู่ไกล ไม่มีปัญหาเรื่องความคิดเห็นกับ
เพื่อนชายของน้องสาว พี่ชายอีกสองคนก็พอใจ เพราะบิดาของ
จรณิ ธรนน้ั แมจ้ ะไมใ่ ชร่ ะดบั ใหญส่ ดุ ในกองทพั แตน่ บั ตำแหนง่ แลว้
กต็ ้องถอื ว่าเฟือ่ งอยู่ไม่นอ้ ย
สว่ นทางครอบครวั ของชายหนมุ่ นน้ั ไมไ่ ดง้ า่ ยๆเหมอื นครอบครวั
นีรภา แม้ว่า พล.ท.จริณจะเป็นผู้ใหญ่ใจดี เป็นคนมีความยุติธรรม

กิ่ ง ฉั ต ร

แต่อนงค์นาถภรรยาของเขานั้นเกือบจะตรงกันข้ามเสียทุกอย่าง
มารดาของจรณิ ธรเปน็ คนสวย สวยมาตง้ั แตย่ งั สาว ปจั จบุ นั ก็ยังมเี ค้า
ความงามอยมู่ าก ซง่ึ ลกู ชายคนเดยี วของหลอ่ นกร็ บั คณุ สมบตั ทิ ด่ี ขี อ้ น้ี
มาเต็มเป่ียม
ส่วนที่จริณธรไม่ได้รับมาคือความขยันขันแข็ง มารดาของเขา
นั้นเมื่อสมัยยังเป็นเมียนายทหารชั้นผู้น้อย หล่อนทำงานทุกอย่าง
ทำขนมสง่ สหกรณ์ เปน็ นายหนา้ ขายทกุ อยา่ งทจ่ี ะขายได้ หาสนิ คา้ มา
ขายในกลมุ่ บรรดาเมยี นายทหารดว้ ยกนั ทำอะไรไดท้ ำหมด เพอ่ื ชว่ ย
สามหี าเงนิ มาเลย้ี งครอบครวั กระทง่ั สามเี รม่ิ มยี ศมตี ำแหนง่ ครอบครวั
สุขสบาย อนงค์นาถจึงหยุดการทำงานแบบเก็บเบี้ยใต้ถุนร้านแล้ว
หันมาดแู ลเปน็ ‘หลงั บ้าน’นายทหารช้ันผูใ้ หญเ่ พียงอยา่ งเดยี ว
การงานขันแข็งนี้ลูกสาวสองคนของอนงค์นาถรับมาเต็มเปี่ยม
เพราะต้องช่วยแม่ตั้งแต่ยังเล็ก แต่จริณธรในฐานะลูกชายคนเดียว
แถมยงั เปน็ ลกู คนเลก็ เลยไมต่ อ้ งทำอะไร มหี นา้ ทเ่ี รยี นหนงั สอื อยา่ ง
เดียว อย่างอื่นพ่อแม่และพี่ ๆ หามาให้ทุกอย่าง ชายหนุ่มจึงรักที่จะ
ทำงานสบายๆ ไมเ่ ครง่ เครยี ดเรอ่ื งงาน เพราะไมเ่ คยตอ้ งดน้ิ รนอะไร
งานที่ถูกใจก็ทำนานหน่อย ไม่พอใจก็ลาออก เดี๋ยวพ่อหรือไม่ก็แม่
วง่ิ หางานใหมใ่ ห้เอง
แตน่ อกจากความสวยและการทำงานเกง่ แลว้ อนงคน์ าถลอื ลน่ั
นักในเรื่องความเป็นคนปากร้าย คม เขี้ยว เค็ม กับลูกและสามี
โดยเฉพาะลูกชาย หญิงวัยกลางคนผู้นี้เป็นเหมือนนางฟ้า แต่กับ
คนอืน่ หลอ่ นเป็นน้อง ๆ นางมารทเี ดยี ว
ที่สำคัญอนงค์นาถตั้งความหวังไว้กับลูกชายคนเดียวที่หล่อน
ตามใจมากคนนี้ เช่อื ว่าลกู จะตอ้ งไดด้ ีเหนือลูกคนอนื่ ต้องมเี มยี ทด่ี ี
เกง่ ชา่ งปรนนบิ ตั ิ และรำ่ รวยพอทจ่ี ะทำใหล้ กู ชายของหลอ่ นสขุ สบาย

ลั บ ล ว ง ใ จ

ไปไดต้ ลอดชวี ิต
ดังนั้นเมื่อรู้ว่าผู้หญิงที่ลูกชายพามาแนะนำนั้นไม่ได้ร่ำได้รวย
อะไร อนงค์นาถก็ไม่ชอบใจเท่าไหร่ ตอนแรก ๆ ก็พูดจากับนีรภา
ไม่ค่อยดีนัก แสดงความไม่เต็มใจชัดเจน แต่โชคดีที่นุชนภาพี่สาว
คนโตของหญิงสาวที่แต่งงานกับคนอเมริกัน เคยเจอปัญหาเชื้อชาติ
พ่อแม่สามีไม่ยอมรับมาแล้ว และรายนั้นใช้ความอดทน ใจเย็น
อ่อนหวานเสมอต้นเสมอปลาย ทำให้สุดท้ายจากที่พ่อแม่สามีไม่
ยอมรบั กลบั มาเปน็ รกั ใครส่ ะใภต้ า่ งแดนคนนจ้ี บั ใจ พส่ี าวของหลอ่ น
เคยเล่าเสมอว่า
‘ทนเสยี จนแทบจะทนไมไ่ หว พอ่ เขาไมพ่ ดู ดว้ ย แมเ่ ขางย้ี ง่ิ รา้ ย
...จิกกัดพี่ทุกอย่าง ทำลบั หลังลูกชายด้วย หาวา่ เราจะไปเกาะลูกเขา
กินบ้าง หาว่าเราไม่มีความรู้ เป็นพวกไร้อารยธรรม ไปตอนแรก ๆ
เครอ่ื งซกั ผา้ เขายงั ไมใ่ หแ้ ตะเลย ดถู กู วา่ เราเปน็ พวกโลวเ์ ทค ซกั เปน็
แตเ่ อามอื ขย้ีๆ เขากลวั มาทำเครอ่ื งเขาพงั แถมยงั เอาเราไปวา่ ใหพ้ วก
ญาติๆฟังอย่างเสียๆหายๆ พี่งี้น้ำตาร่วงแทบทุกวัน ร่ำร่ำจะกลับ
เมอื งไทยตง้ั หลายหน แตร่ กั เจสนั เขาจรงิ ๆ เขากร็ กั เราจรงิ ๆ พเ่ี ลย
ต้องทน เขาด่าว่ามาก็ยิ้มรับ ไม่เถียง ไม่ค้าน กัดฟันเอาใจพ่อผัว
แม่ผัวทุกอย่าง ทำกับพ่อแม่เรายังไงก็ทำกับพ่อแม่เขายังงั้น ไปหา
เอาขนมเอาของไปฝาก ช่วยงานบ้านงานครัว เขาป่วยไข้ไปเยี่ยมไป
เฝา้ ดแู ลใหด้ ยี ง่ิ กวา่ พยาบาล ทส่ี ำคญั ดแู ลสามเี ราไมใ่ หใ้ ครมาตำหนิ
ได้ แลว้ ตอนนเี้ ปน็ ไงนะ่ หรือ...’ นชุ นภาหวั เราะอย่างอารมณด์ แี ละมี
ความสขุ ‘ลูกชายตกกระป๋องไปเรียบร้อยแล้ว รักแต่ลูกสะใภ้คนนี้
คนเดียว ยิ่งมีหลาน อยากได้อะไร แม่ผัวพ่อผัวประเคนให้ทันที
ญาตพิ น่ี อ้ งใครมาวา่ อะไรสะใภค้ นนไ้ี มไ่ ด้ แมผ่ วั ออกโรงปอ้ งใหห้ มด’
นรี ภาโชคดกี วา่ พส่ี าว เพราะหญงิ สาวอยเู่ มอื งไทย ไมใ่ ชห่ วั เดยี ว

กิ่ ง ฉั ต ร

กระเทียมลีบในต่างแดนแบบนุชนภา และคนที่ตั้งแง่รังเกียจมีเพียง
แมข่ องจรณิ ธรคนเดียว ส่วนพ่อและพ่ีๆของเขาก็ดจู ะพอใจหลอ่ นดี
ดงั นน้ั จงึ ไมใ่ ชเ่ รอ่ื งยากทจ่ี ะเอาใจหญงิ สงู วยั เหมอื นอยา่ งทพ่ี ส่ี าวเคยทำ
กับพอ่ แมส่ ามใี นต่างแดน
เวลาแวะไปหาก็มีขนมที่‘คุณแม่ชอบ’ติดไม้ติดมือไปฝาก
ทางบ้านชายหนุ่มมีงานอะไร หล่อนก็ช่วยเหลือ ลงมือลงแรงเต็มที่
ไมเ่ กย่ี งงอน ไมน่ านอนงคน์ าถกอ็ อ่ นลง ทส่ี ำคญั ความเปน็ แพทยห์ ญงิ
นรี ภาชว่ ยไดเ้ ยอะมาก เพราะอยา่ งนอ้ ยอนงคน์ าถกย็ อมรบั วา่ อาชพี น้ี
ไม่น้อยหน้าใคร อีกทั้งเวลาหล่อนหรือญาติพี่น้องเจ็บป่วยวิ่งมาหา
หมอดีทีโ่ รงพยาบาล หมอดกี ด็ ูแลใหอ้ ยา่ งดเี ป็นพิเศษ ทำใหแ้ ม่ของ
จริณธรย่ิงโอนอ่อนและยอมรบั ไดง้ า่ ยขนึ้ วา่
‘มีหมอสักคนในบ้านก็ดีเหมือนกันนะ ยิ่งพ่อเขาอายุมากขึ้น
ทกุ วัน ถ้าไมร่ ูจ้ กั ใคร ไปโรงพยาบาลทลี ำบากลำบน เจอหมอดไี มด่ ี
ไม่รู้ แต่นี่หมอดีเขาช่วยจัดการให้หมด เจ็บป่วยแบบไหน อาจารย์
หมอคนไหนดแี นะนำได’้
หญงิ สาวจงึ เขา้ นอกออกในบา้ นของชายหนมุ่ ไดอ้ ยา่ งสบาย และ
ภูมิใจในตัวเองนักหนาที่สามารถทำให้อนงค์นาถยอมรับได้ หล่อน
ไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าส่วนหนึ่งที่แม่ของจริณธรยอมรับในตัวหล่อนนั้น
เป็นเพราะว่า
‘รายนย้ี งั ดเี ปน็ หมอ ตอนนจ้ี น แตอ่ กี หนอ่ ยเปดิ คลนิ กิ ทำโนน่
ทำนี่ก็รวย ไม่เหมือนรายก่อนๆที่โจ้มันเคยคบหาด้วย แต่ละคน
ไม่ไหว ดีแต่สวย อย่างอื่นไม่ได้เรื่อง คนนี้ถ้ารักกันชอบกันจริง ๆ
ฉันก็จะไม่ขัดละ ดีเหมือนกัน โจ้มันล่องลอยเป็นพ่อพวงมาลัย
มานานแล้ว แต่ง ๆ ซะ เผื่อจะตั้งหน้าตั้งตาทำงานมากขึ้น’
เมื่อได้ไฟเขียวจากมารดา จริณธรก็เปรยกับแพทย์สาวเรื่อง

ลั บ ล ว ง ใ จ

อยากแตง่ งาน แตน่ รี ภายงั ไมอ่ ยากแตง่ หญงิ สาวยงั อยากทำงานเพอ่ื
เก็บเงินอีกสักพัก อยากเป็นโสดให้นานกว่านี้อีกสักปี แล้วค่อย
เร่ิมตน้ ครอบครัวใหม่
และนอกจากเรอ่ื งความตอ้ งการเหลา่ น้ี ยงั มปี ญั หาเรอ่ื งเรอื นหอ
อีก ทั้งสองบ้านอยากให้ใช้บ้านตัวเองเป็นเรือนหอ ฝ่ายชายบอกว่า
มลี กู ชายคนเดยี ว ยงั ไงทกุ อยา่ งกต็ อ้ งเปน็ ของจรณิ ธรอยแู่ ลว้ ควรจะ
แต่งและอยู่บ้านผู้ชายดีที่สุด ส่วนฝ่ายหญิงก็บ่นว่าที่บ้านตอนนี้ไม่มี
ใคร อยากใหล้ กู คนเลก็ อยรู่ ว่ มบา้ น จะได้ช่วยดูแล
สองหนมุ่ สาวตา่ งจนปญั ญาเรอ่ื งน้ี นรี ภาจงึ เสนอวา่ รอใหน้ ลวธุ
หรือพี่ซีของหล่อนย้ายเข้ามาประจำกรุงเทพฯเพื่ออยู่เป็นเพื่อนพ่อกับ
แมก่ อ่ นแล้วคอ่ ยแต่ง จะไดไ้ ม่มีปัญหาเรอ่ื งแยกบา้ น
ชายหนุ่มฟังแลว้ โอดครวญวา่
‘แลว้ พซ่ี ขี องคณุ จะเขา้ กรงุ เมอ่ื ไหรก่ นั เหน็ วา่ สนกุ กบั การทำงาน
ทห่ี นองคายไมใ่ ชห่ รอื ถา้ เขารกั ทจ่ี ะทำงานทน่ี น่ั อกี สบิ ปี เรามแิ ยห่ รอื
ไม่ได้แต่งเสียที ผมน่ะไม่อยากรอแล้วนะ อยากแต่งงานกับหมอดี
วนั นีพ้ รุ่งน้ีเลย’
หญงิ สาวยิม้ เอาใจ บอกวา่
‘แหม คงไม่ถึงสิบปีอย่างที่คุณโจ้ว่าหรอก เพราะตำแหน่งพี่ซี
ใหญข่ น้ึ คงตอ้ งเขา้ มานง่ั ประจำทก่ี รงุ เทพฯเรว็ ๆน้ี อาจจะแคอ่ กี สกั ปี
เท่านัน้ แหละค่ะ’
‘ตัง้ ป!ี ’ เขาบน่
‘แค่ปีเดียวจริงๆ ค่ะ ดีว่าดีนะคะ ไม่ต้องรีบร้อน เราจะได้
เตรยี มตัวใหพ้ รอ้ มทกุ อยา่ ง’
‘ผมพรอ้ มอยแู่ ลว้ ’ ชายหนมุ่ ทำทา่ งอนเหมอื นเดก็ ๆ หากหลอ่ น
เอาแตห่ ัวเราะเฉยเสยี ไม่ยอมใจออ่ นกับการเซ้าซีข้ องเขา

0 ก่ิ ง ฉั ต ร

ระหวา่ งรอคอยการกลบั มาปกั หลกั ทก่ี รงุ เทพฯของพช่ี าย นรี ภา
ก็เริ่มคิดเรื่องแต่งงาน มองหาสตูดิโอถ่ายภาพ และสถานที่จัด
งานเลย้ี งดีๆ ดงั นน้ั หญงิ สาวจงึ ชอบไปงานแตง่ งาน ไปดรู ปู แบบการ
จัดงาน ดชู ดุ เจ้าสาวเจ้าบา่ ว ดสู ถานท่ี
งานในวนั นเ้ี จา้ สาวเปน็ พส่ี าวของเพอ่ื นสนทิ หลอ่ น ทพิ ปภาหรอื
กฟ๊ิ เรยี นหนงั สอื กบั นรี ภามาตง้ั แตส่ มยั ประถม กระทง่ั จบมธั ยมพรอ้ ม
กัน นีรภาเข้าแพทย์ แต่ทิพปภาสอบเข้ามหาวิทยาลัยของรัฐไม่ได้
หญงิ สาวจงึ ไปเรยี นคณะบรหิ ารธรุ กจิ ในมหาวทิ ยาลยั เอกชนชอ่ื ดงั จบ
ออกมากม็ าทำธรุ กจิ สว่ นตวั ของครอบครวั ไมเ่ ดอื ดรอ้ นอะไร เพราะ
ฐานะทางบา้ นหลอ่ นเขา้ ขน้ั เศรษฐใี หญ่ มกี จิ การหลายอยา่ ง ลกู กค่ี น
เขย สะใภ้ ถา้ มตี ้องมาชว่ ยงานทบี่ า้ นหมด เรียกได้ว่าไม่วา่ เรยี นจบ
อะไรมาก็หางานให้ทำได้ เพราะธุรกิจของครอบครัวมีหลายแขนง
แถมยังแตกหน่อออกไปเร่ือย ๆ เหมือนกลว้ ยกอใหญ่ทข่ี ึ้นในดินอุดม
และเพราะฐานะทางบ้านเจ้าสาวดี และทางเจ้าบ่าวได้ข่าวว่า
ไมน่ อ้ ยหนา้ กนั จงึ ไมใ่ ชเ่ รอ่ื งแปลกทส่ี ถานทจ่ี ดั งานวนั นค้ี อื โรงแรมหรู
ใจกลางเมอื ง แคก่ า้ วเขา้ มากพ็ บซมุ้ กหุ ลาบขาวขนาดใหญท่ ต่ี กแตง่ ไว้
อยา่ งงดงาม บรรยากาศทว่ั ทกุ ตารางนว้ิ เหมอื นจะประทบั ไวว้ า่ มเี งนิ
...มเี งิน...มเี งนิ ...
“ไงครับหมอดี ยังไม่ได้บอกผมเลยว่าคิดอะไรอยู่” จริณธร
ถามหญงิ สาวขา้ งตวั วนั นห้ี ลอ่ นแตง่ ตวั มางานเตม็ ท่ี ชดุ ราตรแี ขนกดุ
คอถ่วงดูเรียบ ๆ ก็จริง แต่สีเขียวตองอ่อนขับผิวให้ผ่องขึ้น ส่วน
เครื่องประดับ หมอสาวใช้แค่สร้อยเพชรเส้นเล็กๆของมารดากับ
นาฬกิ าขอ้ มอื เรือนบางย่ีหอ้ ดังเท่าน้นั
“ไม่ได้คิดอะไรมากหรอกค่ะ แต่นึก ๆ ว่างานนี้เขาใหญ่จริงๆ
เลย้ี งโตะ๊ จนี โรงแรมขนาดนโ้ี ตะ๊ หนง่ึ คงหลายพนั ดไี มด่ อี าจจะรว่ มหมน่ื

ลั บ ล ว ง ใ จ

เชญิ คนไมร่ กู้ โ่ี ตะ๊ มากกวา่ หา้ สบิ แน่ๆ เพราะเหน็ กฟ๊ิ บอกวา่ แจกการด์
เชิญเหมอื นหวา่ น งานเราคงไมม่ ีปัญญาเล้ียงแบบนแี้ น่”
“ถ้าหมอดอี ยากได้...”
“ไมค่ ะ่ เราอยา่ ทำอะไรทม่ี นั เกนิ ตวั ดกี วา่ คะ่ ไมอ่ ยากแตง่ แลว้
มานัง่ กลมุ้ ทหี ลงั ”
จริณธรทำหน้าไม่เห็นดว้ ย การแตง่ งานในความคดิ ของเขาคอื
การลงทนุ อยา่ งหนง่ึ วางแผนดีๆ เชญิ แขกชน้ั ดี พวกพอ่ คา้ นกั ธรุ กจิ
หรอื นกั การเมอื งกระเปา๋ หนกั ทอ่ี ยากเอาใจพอ่ แมข่ องเขา เทา่ นก้ี ม็ แี ต่
กำไรเห็น ๆ แต่ยังไม่ทันพูดดังใจก็ถึงคิวทั้งคู่ลงชื่อในสมุดอวยพร
พอดี
นีรภาส่งซองให้สาวน้อยที่นั่งรับแขกบริเวณโต๊ะลงนามอวยพร
จากนนั้ ทัง้ หลอ่ นและจริณธรกล็ งชอ่ื อวยพรกอ่ นถอยออกมา
คิวถ่ายภาพร่วมกับบ่าวสาวก็ยาวเหมือนแถวอวยพร แถมยัง
ไร้ระเบียบมากกว่า เพราะอยู่ในลักษณะใครไวกว่าก็แทรกเข้าไป
ถ่ายภาพ หมอสาวไม่ใช่คนว่องไวและรู้สึกเกรงใจ ไม่กล้าตัดหน้า
บรรดาแขกเหรื่อผู้ใหญ่ จึงได้แต่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ เกาะแขนชายหนุ่มอยู่
กระทง่ั มีเสยี งทกั แจว้ ๆ
“หนดู ี คณุ โจ้คะ ทางนค้ี ะ่ ”

กิ่ ง ฉั ต ร

๒บ ท ที่

ผู้ เ รี ย ก พ ร้ อ ม โ บ ก มื อ ห ย็ อ ย ๆ อยใู่ นชดุ ราตรีสายเดย่ี ว
สีแดงสดใส ด้านบนเป็นระบายพลิ้ว ส่วนด้านล่างเป็นผ้ามีน้ำหนัก
ทิ้งตัวลงมาเรียบๆ คอ แขน และหูประดับด้วยชุดทับทิมชุดใหญ่
สวยสะดดุ ตา ยง่ิ เจา้ ตวั เปน็ คนหนา้ ตาสวย ผวิ ขาวตามประสาคนทม่ี ี
เชอ้ื สายจนี คอ่ นขา้ งมาก ทำใหท้ พิ ปภาโดดเดน่ สะดดุ ตาผคู้ นไมใ่ ชน่ อ้ ย
หญิงสาวยืนอยู่กับผู้ชายสวมสูทสีเข้มคนหนึ่ง ความสูงไล่เลี่ย
กับจรณิ ธร ผวิ คลำ้ กว่า ดูมีอายมุ ากกวา่ และหนา้ ตาทา่ ทางดดู แุ ละ
กระดา้ งกวา่ พอทพิ ปภารอ้ งทกั เขากห็ นั มามองวา่ ทกั ใคร กอ่ นนง่ิ อยู่
เพราะไม่รู้จักชายหญงิ ท่เี ดนิ ควงค่กู นั เขา้ มาหา
“โอย๊ ดใี จจงั ทม่ี างานได้ ตอนสง่ การด์ เชญิ ไปยงั หว่ งๆ ไมร่ วู้ า่
หนูดีกับคุณโจ้จะมาได้หรือเปล่า” น้องสาวเจ้าสาวเอ่ยปากพร้อมกับ
เขา้ ไปคลอ้ งแขนเพอื่ นอยา่ งสนทิ สนม
“มาไดส้ ิ งานแตง่ พก่ี กุ๊ ทง้ั ที ไมม่ าไดไ้ ง” นรี ภาตอบ หญงิ สาว
รจู้ กั สนทิ สนมกบั เจา้ สาวดี อนั ทจ่ี รงิ กส็ นทิ กบั สมาชกิ ในครอบครวั ของ
ทพิ ปภาทง้ั บา้ นนน่ั แหละ เพราะเคยตามเพอ่ื นมาเทย่ี วเลน่ ทำรายงาน

ลั บ ล ว ง ใ จ

ฝกึ ซอ้ มทำกจิ กรรม รวมถงึ ตามไปเทย่ี วคา้ งคนื ทห่ี วั หนิ กบั ครอบครวั
ทพิ ปภาทม่ี บี า้ นพกั ตากอากาศอยทู่ น่ี น่ั บอ่ ยๆ เพง่ิ มาตอนหลงั ทแ่ี ยกยา้ ย
ไปเรียนคนละมหาวิทยาลัย ทำให้ห่าง ๆ กันไปบ้าง แต่สองสาวยัง
เจอะเจอกันเป็นระยะตามงานต่าง ๆ ทั้งงานของครอบครัวตัวเอง
งานแตง่ ของเพือ่ น หรอื นดั กนิ ขา้ วกนั สองสามเดือนครัง้
ทิพปภาเองก็รู้จักจริณธร แต่ไม่สนิท เพราะเคยพบกันแค่
สองครั้งตอนที่กลุ่มเพื่อนเรียนโรงเรียนเก่านัดรับประทานอาหารกัน
และการพบทั้งสองครั้งนั้นเป็นแบบกลุ่มใหญ่ เจอกันมากกว่าหกคน
พวกผหู้ ญงิ เลยคยุ กนั จอ้ ไป ปลอ่ ยใหบ้ รรดาสามหี รอื แฟนๆนง่ั คยุ กนั
เงยี บ ๆ อีกด้านหน่งึ
“แลว้ น่ีเพื่อนฝูงเรามากันบา้ งหรือยงั ”
“มาสองสามคนแลว้ มยี ายจก้ี บั ปก๊ิ มากบั แฟน ฉนั พาไปทโ่ี ตะ๊
แลว้ หนดู กี บั คณุ โจถ้ า่ ยรปู หรอื ยงั คะ ถา้ ยงั เดย๋ี วฉนั จดั การแทรกให”้
หลอ่ นพดู เสยี งใส ดงึ แขนเพอ่ื นจะพาไปทซ่ี มุ้ กหุ ลาบซง่ึ บา่ วสาวพรอ้ ม
บดิ ามารดายนื ถา่ ยภาพกบั แขกเหรอ่ื อยู่ แตแ่ ลว้ นกึ อะไรได้ หญงิ สาว
หยดุ เพอ่ื แนะนำวา่ “เออ เพง่ิ นกึ ได้ หนดู จี ำพต่ี อ่ ไดห้ รอื เปลา่ ญาติ
กิ๊ฟ...ลูกคุณลงุ ทิต”
หมอสาวทำหน้างงๆ จำได้ว่าเคยได้ยินชื่อพี่ต่อจากปากเพื่อน
สนทิ บอ่ ย ๆ เพราะเหมอื นเขาจะมอี ทิ ธพิ ลตอ่ ญาตคิ นอน่ื ๆพอดู แต่
นกึ ไมอ่ อกวา่ เคยเจอกับญาติคนนข้ี องเพอ่ื นด้วยหรือ ทำไมไมค่ ้นุ ...
“คงจำไม่ได้” ชายหนุ่มข้างตัวทิพปภาเอ่ยเรียบๆ เสียงเขาก็
เหมอื นหนา้ ตาคอื คอ่ นขา้ งดุ “เจอกนั ที่หวั หนิ ครัง้ เดียว คืนวนั ปใี หม่
...คุณอาจัดงานเลี้ยงที่บ้าน มีการแข่งขันกันใช้ช้อนตักน้ำวิ่งไปกรอก
ใส่ขวด หนูดีเลน่ ชนะน้องชายผม”
นีรภายิ้มเมื่อนึกขึ้นได้ หล่อนยังจำชายตรงหน้าไม่ได้หรอก

กิ่ ง ฉั ต ร

แต่จำเหตุการณ์วันนั้นได้ การถือช้อนใส่น้ำวิ่งบนหาดทรายเพื่อไป
กรอกใส่ขวดปากแคบที่ตั้งอยู่บนม้าสูงห่างจากจุดสตาร์ตไปประมาณ
๑๐๐ เมตร ในเวลาหา้ นาที ถา้ ใครกรอกนำ้ ไดม้ ากทส่ี ดุ จะเปน็ ผชู้ นะ
ได้ของรางวลั จากเจ้าภาพในงานซึง่ กค็ ือบดิ าของทิพปภา
ระหว่างที่คนแข่งคนอื่น ๆ พากันกรี๊ดกร๊าดหรือโวยวายเพราะ
น้ำในช้อนมักหกหมดก่อนวิ่งถึงขวด หญิงสาวกับคู่แข่งขันอีกคน...
ลกู พล่ี กู นอ้ งของทพิ ปภาทอ่ี ายคุ งออ่ นกวา่ หลอ่ นสกั ปกี ลบั ตง้ั หนา้ ตง้ั ตา
แขง่ อยา่ งเอาจรงิ เอาจงั ไมร่ อ้ งไมเ่ อะอะเมอ่ื นำ้ หกหมด ทง้ั คมู่ อื นง่ิ พอ
กัน และจบลงด้วยการทนี่ ีรภาเฉอื นเอาชนะเขาไปได้แค่นิดเดยี ว
ถา้ จำไมผ่ ดิ ญาติคนนั้นของเพือ่ นจะชอื่ ต้มั
“คุณ...เอ่อ...พี่ต่อจำแม่นจังค่ะ ตอนนั้นดีเพิ่งอยู่ ม.๓ เอง
แล้วตอนนี้คู่แข่งดีหายไปไหนแล้วล่ะคะ มาด้วยหรือเปล่า จำได้ว่า
ตอนน้ันเขาโมโหทีแ่ พ้พอดู”
คนหนา้ ดุย้ิมออกมาไดน้ ดิ หนึ่ง
“คงโกรธที่ตัวเองแพ้ผู้หญิง แต่วันนี้ไม่ได้มาหรอก ตั้มเรียน
อย่อู เมรกิ า เป็นหมอเหมอื นกัน”
นรี ภาพยกั หนา้ นดิ หนง่ึ จำไดว้ า่ เพอ่ื นสนทิ เคยเลา่ เหมอื นกนั วา่
ญาติคนหนึ่งเข้าแพทย์ได้ แต่เป็นคนละสถาบันกับหล่อน หญิงสาว
เลยไมไ่ ดใ้ สใ่ จอะไรนัก ตอนนี้เลยต้องเออออไปวา่
“คะ่ กฟ๊ิ เคยบอกเหมอื นกันว่ามลี กู พีล่ กู นอ้ งเป็นหมอ”
“เสียดายตั้มมาไม่ได้ อ้อ...พี่ต่อคะ นี่คุณโจ้แฟนหนูดีค่ะ”
ทพิ ปภาทำหน้าที่แนะนำได้อยา่ งไม่ขาดตกบกพรอ่ ง
ชายหนุ่มทั้งสองคนทักทายกันตามมารยาท แต่แทบไม่ได้คุย
อะไรกนั เลย เพราะพอแนะนำตวั กนั เสรจ็ นอ้ งเจา้ สาวกล็ ากเพอ่ื นสาว
เข้าไปไหว้พ่อแม่ของหล่อน ถ่ายภาพร่วมกันกับบ่าวสาว และส่ง

ลั บ ล ว ง ใ จ

เพื่อนสนิทกับแฟนหนุ่มไปที่โต๊ะซึ่งกันไว้สำหรับเพื่อนๆ น้องเจ้าสาว
สั่งไว้ว่าให้กันที่เผื่อหล่อนที่หนึ่ง ก่อนจะกลับออกมาช่วยครอบครัว
รับแขกตอ่
“คณุ กฟ๊ิ นเ่ี ขายงั ไมม่ แี ฟนหรอื ” จรณิ ธรทเ่ี พง่ิ เหน็ ความโดดเดน่
ของเพื่อนสนิทแฟนสาวถามด้วยความประหลาดใจ “หรือว่าแฟนเขา
ไมม่ างานนดี้ ว้ ย”
“ถ้ามีก็คงต้องมาค่ะ แต่นี่ให้กันที่เดียว ก็แปลว่ากลับมาเป็น
โสดเหมือนเดิม กิ๊ฟเขาก็อย่างนี้แหละค่ะ คบคนนั้นอยู่ไม่กี่เดือน
เจอหน้าอกี ทีมคี นใหมแ่ ล้ว”
“เท่าที่เคยเจอนึกว่าเรียบร้อย แต่เอาเข้าจริง ๆ ดูเหมือนจะ
เฟลริ ์ตเกง่ ไมเ่ บาเพือ่ นหมอดีคนน้”ี
“โอ๊ย ไม่ใช่ค่ะ” หญิงสาวหัวเราะ พยายามแก้ต่างให้เพื่อน
“จรงิ ๆกฟ๊ิ เขาเปน็ คนเรยี บรอ้ ยนะคะ แตค่ วามทเ่ี ขาหนา้ ตาดี รวยดว้ ย
เลยมีคนมาจีบเยอะ เขาก็เกรงใจลองคบดู พอรู้ว่าไม่ใช่แน่ ๆ ก็เลิก
คดิ ว่าคงเปน็ เพราะเขายงั ไม่เจอใครท่ีถูกใจจริง ๆ เทา่ นน้ั เอง”
เมื่องานเลี้ยงเริ่มไปได้ครู่หนึ่ง เริ่มเสิร์ฟอาหารจานที่สอง
ทิพปภาก็เข้ามาร่วมโต๊ะกับเพื่อนฝูงของหล่อน จริณธรคอยสังเกต
และเห็นว่านีรภาพูดไว้ไม่ผิดหรอก น้องสาวเจ้าสาวนั้นแม้จะแต่งตัว
เหมอื นเปรย้ี ว ทา่ ทางคลอ่ งแคลว่ แตก่ ไ็ มใ่ ชค่ นปรดู ปราดอะไร ตดิ
จะขอ้ี ายนดิ ๆเสยี ดว้ ยซำ้ แถมยงั ชา่ งฝนั เพราะหลอ่ นเฝา้ มองเพอ่ื น
กับหนมุ่ ขา้ งตวั แล้วถอนใจเฮือกบน่ วา่
“เมื่อไหร่มิสเตอร์ไรท์ของฉันจะมาสักทีหนอ ผ่านมามีแต่
ตวั ปลอม ตัวจรงิ ไม่มาเสียท”ี
“ขนาดเปล่ยี นคนควงแขนปีละคนยังบ่นอีกนะยายก๊ิฟ” เพอ่ื น
คนหนึ่งในโตะ๊ ค่อน ทิพปภากโ็ ตว้ ่า

ก่ิ ง ฉั ต ร

“เพราะเปลย่ี นปลี ะคนนส่ี ถิ งึ บน่ อยากไดค้ นเดยี วแตอ่ ยทู่ นอยู่
นาน” หล่อนเท้าแขนกับโต๊ะ มองนีรภาตาปรอย ก่อนจะพูดอย่างท่ี
เห็นได้ชัดว่าแกล้งแหย่ “นี่ถ้าได้อย่างหนูดีละก็ จะไม่บ่นเลยเอ้า
ว่างๆ ยมื คุณโจค้ วงออกงานหน่อยส”ิ
“ไม่ได้ คนนี้เจ้าของหวง” หมอสาวตอบ ทำเอาทั้งโต๊ะ
โดยเฉพาะคนออกปากขอยมื หวั เราะและลอ้ เลยี นกนั ใหญ่ เพราะนสิ ยั
ของหลอ่ นนน้ั นง่ิ ๆเยน็ ๆ ไมค่ อ่ ยจะโตต้ อบเวลาเพอ่ื นแหยเ่ ทา่ ไหรน่ กั
“คุณโจ้ต้องภูมิใจมาก ๆ นะคะ เพราะเพื่อนกิ๊ฟคนนี้เขาไม่เคย
แสดงทา่ ทางหงึ หรอื หวงใครหรอื อะไรมากอ่ นเลย อยา่ งนแ้ี สดงวา่ หนดู ี
ตอ้ งรักคุณโจม้ ากถึงได้หวงมาก”
“ผมก็รักหมอดีมากครับ” ชายหนุ่มตอบเสียงซื่อ ๆ ทำเอา
สาวๆในโตะ๊ กว๊ิ กา๊ วหนกั ขน้ึ ไปอกี พากนั แหยจ่ นนรี ภาเขนิ และตอ้ งรบี
เปลี่ยนเร่อื งคยุ ไป
สดุ ทา้ ยกค็ ยุ กนั ถงึ เรอ่ื งงานทท่ี ำกนั อยู่ สว่ นใหญจ่ ะเปน็ การบน่
เรอ่ื งนาย ผรู้ ว่ มงาน สาวๆนอกจากนรี ภาและทพิ ปภาแลว้ ดเู หมอื น
ไม่พอใจเตม็ รอ้ ยกบั งานท่ที ำอยู่ทั้งน้ัน กระท่งั มสี าวคนหนง่ึ เอย่ ว่า
“กิ๊ฟน่ะฉันเข้าใจ เพราะทำงานบริษัทของตัวเอง แต่หนูดีล่ะ
ไม่เห็นบ่นอะไรเลย หรือว่าทโ่ี รงพยาบาลไม่มปี ญั หาอะไรเลย”
“มีสิ ทำไมจะไม่มี” นีรภาตอบหน้าตาเฉย “แม่ฉันเคยพูดว่า
ไมม่ ที ท่ี ำงานไหนไมม่ ปี ญั หาหรอก แตก่ ต็ อ้ งดตู วั เราเองดว้ ยวา่ มสี ว่ น
ทำใหเ้ กดิ ปญั หาหรือเปล่า อกี อย่างนะ...ฉันวา่ ที่บ่น ๆ กนั มาน่ะ ยังดี
ทม่ี งี านทำใหบ้ น่ ถา้ ไม่มงี านทำ ไม่มีเรอื่ งบ่นจะยิ่งแย”่
“จรงิ ดว้ ย สาธ.ุ ..” เพอ่ื นในกลมุ่ แซซ่ อ้ ง เรยี กเสยี งหวั เราะกนั
ได้อกี รอบ
ทิพปภาเองก็หัวเราะเต็มเสียง ก่อนหันไปถามจริณธรที่แค่นั่ง

ลั บ ล ว ง ใ จ

อมยิ้มว่า
“คุณโจ้ล่ะคะ เป็นไงบ้าง ครั้งสุดท้ายที่เจอกันจำได้ว่าบ่น ๆ
เรื่องเบื่องานเก่าเหมือนกัน ตกลงว่ายังอยู่ที่เดิมหรือทำงานที่ใหม่
แล้วคะ”
“อยทู่ เ่ี ดมิ ครบั ยงั เบอ่ื อยู่ แตช่ ว่ งนย้ี งุ่ ๆเลยไมไ่ ดห้ างานใหม”่
“คุณโจ้จบด้านไหนมาคะ คอมพิวเตอร์ใช่ไหมคะ” หญิงสาว
ถามอย่างสนใจ
“ครับ เขียนโปรแกรม วางระบบ จับฉ่ายไปหมดแหละครับ
งานทท่ี ำเลยพลอยจบั ฉา่ ยไปดว้ ย มหี นา้ ทค่ี อยวง่ิ แกเ้ วลาใครมปี ญั หา
ด้านคอมพวิ เตอร”์
“สนใจจะมาทำกบั บา้ นกฟ๊ิ ไหมละ่ คะ ตอนนก้ี ำลงั ขาดคนทำงาน
ด้านนี้พอดี คนเก่าเคยทำให้เกือบทุกบริษัท ตอนหลังบริษัทที่จีน
โตเร็วมาก แถมยังมีปัญหาเรื่องระบบงานอีก คุณพ่อเลยต้องส่งไป
ประจำที่นั่นเลย ทางเมืองไทยเลยขาดคนอยู่ กะว่าจะประกาศรับ
เร็ว ๆ นี้ ถ้าคุณโจ้สนใจก็เข้ามาคุยได้นะคะ กิ๊ฟจะเล่นเส้นใช้กำลัง
ภายในช่วยเต็มท”ี่
จรณิ ธรมองแฟนสาวอยา่ งขอคำปรกึ ษา นรี ภารบี พยกั หนา้ ทนั ที
คณุ อาอนทุ ตั พอ่ ของเพอ่ื นสนทิ หลอ่ นนน้ั ขน้ึ ชอ่ื ลอื ชาวา่ เปน็ ทง้ั นกั ธรุ กจิ
ที่เก่งและเป็นนายจ้างที่ดี กิจการของครอบครัวทั้งของอนุทัตและ
พี่น้องขนาดใหญ่โต หากยังทำงานเหมือนระบบครอบครัว ลูกจ้าง
ถ้ารับทำงานแล้วแทบไม่มีการให้ออกเลย ทำงานกันไปเรื่อย ๆ มี
ปญั หาอะไรกส็ ามารถเดนิ เขา้ ไปขอพบแลว้ คยุ กบั เจา้ ของบรษิ ทั โดยตรง
ทส่ี ำคญั เงนิ เดอื นบรษิ ทั นไ้ี มเ่ ลวเลย สวสั ดกิ ารกด็ ี นถ่ี า้ หญงิ สาวเรยี น
มาทางอื่นที่ไม่ใช่หมอ หล่อนอาจจะทำงานกับบริษัทของทิพปภา
ไปแล้วก็ได้

ก่ิ ง ฉั ต ร

“ง้ันผมแวะมาหาอาทติ ย์หนา้ แล้วกันนะครบั ”
“มาวันที่หนูดีไม่ต้องเข้าเวรนะคะ จะได้มาด้วยกันสองคนเลย
ก๊ิฟจะเลย้ี งขา้ ว”
“มาเลยี้ งฉันไม่ถกู นะ ฉันกับคณุ โจต้ ้องเลี้ยงเธอถงึ จะถูก”
“ตกลง ใครจะเลย้ี งกไ็ ด้ แคม่ เี พอ่ื นกนิ ขา้ วดว้ ยฉนั กพ็ อใจแลว้ ”
ทิพปภาสรปุ
งานเลย้ี งฉลองดำเนนิ ตอ่ ไปอยา่ งสนกุ สนาน ทง้ั พธิ บี นเวทแี ละ
การสนทนาแบบไฟแลบบนโตะ๊ สว่ นใหญพ่ วกผหู้ ญงิ จะคยุ กนั เรอ่ื งนน้ั
เรอ่ื งน้ไี ม่ขาดปาก นงั่ ไปสักพกั ใหญจ่ ริณธรกข็ อตัวลกุ ไปเขา้ ห้องน้ำ
หอ้ งนำ้ ทง้ั หญงิ และชายทอ่ี ยตู่ ดิ กบั หอ้ งแกรนดบ์ อลรมู คอ่ นขา้ ง
แนน่ ชายหนมุ่ เหน็ วา่ ไมไ่ ดร้ บี รอ้ นอะไร เลยเดนิ เรอ่ื ยๆไปทางดา้ นใน
ของโรงแรมเพอ่ื เขา้ หอ้ งนำ้ อกี แหง่ พอเสรจ็ ธรุ ะเดนิ ออกมากม็ เี สยี งทกั
ดว้ ยความดใี จ
“พี่โจ้ มาทำอะไรทน่ี ่คี ะ”
ชายหนมุ่ หนั ไปตามเสยี ง สาวนิ ี ‘เดก็ ’รนุ่ นอ้ งทท่ี ำงานเพง่ิ ออก
มาจากหอ้ งนำ้ หญงิ หลอ่ นสวมชดุ เปรย้ี วจด๊ี ทง้ั สายเดย่ี วและกระโปรง
สน้ั ทป่ี กั ลกู ปดั เงาระยบั ไปหมด แปลกตาแตก่ เ็ กไ๋ กเ๋ ขา้ กบั ลกั ษณะการ
แตง่ หนา้ ทำผม เวลาเทย่ี วหลอ่ นเฉย่ี วเสมอ แตพ่ อเขา้ บรษิ ทั หญงิ สาว
กแ็ ต่งกายเรียบร้อยได้ไม่มีปญั หา
“มางานแต่งงานคนรู้จักน่ะ แอ๋มล่ะ คงไม่ได้มางานเดียวกัน
หรอกนะ”
“แอ๋มมาผับกับเพื่อน ที่เดิมที่เราเคยมาฟังเพลงกันนั่นแหละ
จำไดไ้ หมคะ” สาวนิ ถี ามพรอ้ มย้มิ หวานอย่างทา้ ทาย
จรณิ ธรจำไดแ้ นน่ อน เพราะคราวนน้ั เขาชวนหญงิ สาวมาฟงั เพลง
สองต่อสองเป็นครั้งแรก จากนั้นก็ไปบรรเลงเพลงต่อที่ห้องพักของ

ลั บ ล ว ง ใ จ

หล่อนกระทั่งเช้า หลังจากนั้นทั้งคู่ก็‘ออกเที่ยว’ด้วยกันบ่อยๆ
กระทง่ั ชายหนมุ่ เรม่ิ เบอ่ื ในความฉดู ฉาดและโฉง่ ฉา่ งของเจา้ หลอ่ น จงึ
ถอยห่างออกมา ทุกวันนี้เขายังไปมาหาสู่สาวินีสองสามเดือนครั้ง
ยามเบื่อหรือไม่ก็หล่อนเซ้าซี้ให้พาไปเที่ยวบ้าง แต่ตั้งใจว่าแต่งงาน
เมอ่ื ไหร่ก็คงจะตัดขาดกับหล่อน
หรอื ไมแ่ น่ ถา้ ไดง้ านใหมใ่ นบรษิ ทั ของครอบครวั ทพิ ปภา เขาก็
อาจจะลาจากหญิงสาวตรงหน้าไปเลย
“จำไดส้ ิ”
“งั้นมาทบทวนความทรงจำกันไหมคะพี่โจ้” หล่อนชวน แต่
จริณธรสา่ ยหน้า
“ไม่ได้หรอก พี่มางานเลย้ี ง”
“ปา่ นนง้ี านนา่ จะใกลเ้ ลกิ แลว้ เลกิ เสรจ็ พโ่ี จก้ ม็ าตอ่ กบั แอม๋ ทผ่ี บั ”
“พม่ี ากบั ทบ่ี า้ น ตอ้ งกลบั บา้ นพรอ้ มผใู้ หญ่ ตอ่ ดว้ ยไมไ่ ดห้ รอก
แอม๋ เท่ียวใหส้ นุกแล้วกัน เที่ยวเผ่อื พดี่ ว้ ย”
“แหม น่าเสียดายจัง” สาวินียังกระเง้ากระงอด แต่ก็ยอม
ปลอ่ ยชายหนมุ่ โดยดี หญงิ สาวคดิ วา่ ถา้ หลอ่ นทำตวั ดี ไมเ่ ซา้ ซใ้ี หเ้ ขา
รำคาญ ออดอ้อนน่ารักช่างเอาใจ สักวันเขาจะหันกลับมาคบหล่อน
อย่างจริงจังเหมือนเมื่อตอนคบหากันใหม่ ๆ แม้เพื่อน ๆ ในที่ทำงาน
จะเตอื นวา่
‘พี่โจ้น่ะเหมือนปลาไหลในบ่อโคลน ดีไม่ดีหล่อนจะได้กินแต่
โคลน ไมไ่ ด้กินปลา’
หากสาวินกี ย็ ังไม่สน หล่อนม่ันใจว่าเอาเขาอยู่แน่ แมว้ า่ การ
กระทำของชายหนมุ่ จะเปน็ ในทางตรงกนั ขา้ มตลอดกต็ าม
“คราวน้ีแอ๋มยอมให้ แตค่ ราวหนา้ พ่โี จ้ต้องไปกับแอ๋มนะ”
“ได้เลย” จรณิ ธรรับคำสง่ ๆ ไป “จะเป็นเจ้ามือให้ด้วย”

0 กิ่ ง ฉั ต ร

“ดใี จจงั ” หญงิ สาวพดู เสยี งดงั เขยง่ ตวั ขน้ึ แลว้ เหนย่ี วเขาลงมา
เพ่อื หอมแกม้ ทหี นงึ่ แรงๆอยา่ งไม่ใส่ใจผู้คนรอบข้าง กอ่ นจะหวั เราะ
คิกคักชอบใจแล้วผละจากไป
ชายหนมุ่ เดนิ กลบั เขา้ หอ้ งนำ้ ใหม่ กระจกสะทอ้ นแกม้ ขาวมรี อย
ลิปสติกเป็นรูปริมฝีปากแดงสดทีเดียว เขาถอนใจยาวคว้ากระดาษ
ทชิ ชทู ท่ี างโรงแรมเตรยี มไวใ้ หอ้ ยา่ งดมี าเชด็ พอยงั มคี ราบเขากเ็ ปดิ นำ้
รดทชิ ชใู หพ้ อเปยี กแลว้ ถแู รง ๆอกี ทจี นสะอาด ระหวา่ งทห่ี นั ไปเพอ่ื ทง้ิ
ทิชชลู งถังขยะนน่ั เอง จริณธรก็เห็นใบหนา้ คุน้ ตา
ญาตขิ องทพิ ปภาทเ่ี พง่ิ ไดร้ บั การแนะนำใหร้ จู้ กั กนั เมอ่ื ชว่ั โมงกอ่ น
ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาล้างมือเสร็จแล้วและกำลังเช็ดมือช้า ๆ อย่างประณีต
“หนีคนมาใช้ห้องน้ำที่นี่เหมือนกันหรือครับ” จริณธรถือว่าเขา
อาวุโสน้อยกวา่ จงึ ทกั ขนึ้ ก่อน
“ครบั ” ฝา่ ยนน้ั ตอบรบั ชนดิ กลวั ดอกพกิ ลุ จะรว่ งจากปาก กอ่ น
ยิ้มนิดๆ เปน็ เชงิ ขอตวั แลว้ เดนิ ออกไป
ทง้ิ ใหฝ้ า่ ยทเ่ี หลอื อยมู่ องตามแลว้ ยกั ไหล่ จากนน้ั กไ็ มไ่ ดส้ นใจ
อะไรอีก หันมาตรวจดูให้แน่ใจว่าไม่มีรอยลิปสติกหลงเหลือให้เป็น
หลักฐาน ก่อนกลับเข้างานเลี้ยง นีรภารอเขาอยู่แล้วพร้อมถ้วยใส่
อาหารจานทเ่ี ขาพลาดไป
“พอคุณโจ้ลุกเขาก็มาเสิร์ฟบะหมี่ฮ่องกงที่คุณโจ้ชอบพอดี
ดเี ลยตกั ไวใ้ หถ้ ว้ ยใหญห่ นอ่ ย เพราะสมาชกิ โตะ๊ นส้ี ละสทิ ธห์ิ ลายคน”
“อรอ่ ยนะคะ แตก่ นิ กนั ไมไ่ หวแลว้ ” เพอ่ื นคนหนง่ึ ของหญงิ สาว
เสริม สว่ นทิพปภาน้นั ลกุ ไปช่วยที่บ้านสง่ แขกพกั ใหญแ่ ล้ว
งานฉลองมงคลสมรสเลิกราตอนใกล้สี่ทุ่ม นีรภาตั้งใจอยู่จน
กระทง่ั งานเลกิ และแขกกลบั ไปเกอื บหมด เพราะตอ้ งการพาแฟนหนมุ่
ไปไหว้แนะนำตัวกับพ่อแม่เพื่อนสนิทอีกครั้ง ซึ่งผลก็เป็นไปตามที่

ลั บ ล ว ง ใ จ

หญิงสาวต้องการ เพราะทั้งอนุทัตและปัทมาให้การต้อนรับชายหนุ่ม
อย่างยินดี นดั แนะเสรจ็ สรรพให้เขา้ ไปคุยทบ่ี ริษทั
กลบั เขา้ รถ จริณธรก็พดู ถึงความลำบากใจนดิ หน่อยว่า
“ผมไมแ่ นใ่ จนะครบั หมอดวี า่ ทำงานกบั เพอ่ื นสนทิ นม่ี นั จะดหี รอื
กลวั เกดิ ปญั หาอะไรขน้ึ มา หมอดจี ะมปี ญั หากบั คณุ กฟ๊ิ ไปเสยี เปลา่ ๆ”
“จะมีปัญหาอะไรได้คะ คุณโจ้เป็นคนมีฝีมือ...ส่วนคนบ้านนี้
เขาพูดง่ายค่ะ สปอร์ต ตรงไปตรงมา” นีรภาเอ่ยอย่างมั่นใจ “ดีว่า
คณุ โจท้ ำงานแลว้ จะสบายใจกวา่ ทเ่ี กา่ เยอะ แตย่ งั ไงกล็ องไปคยุ ดกู อ่ น
นะคะ ดูบรรยากาศทีบ่ รษิ ทั ชอบไมช่ อบค่อยมาว่ากนั อีกที”
“โอเคครับ หมอดีว่าไงผมว่าตามอยู่แล้ว” ชายหนุ่มพูดอย่าง
วา่ ง่าย

ส า วิ นี ยื น ร อ ร ถ กบั เพอ่ื นผหู้ ญงิ คนหนง่ึ ทห่ี นา้ โรงแรม หญงิ สาว
ดริ๊งค์และแด๊นซ์จนเบื่อเลยชวนเพื่อนไปหาหมูกระทะแกล้มเบียร์กิน
แถวบา้ น เพอ่ื นฝงู สว่ นใหญเ่ หน็ ชอบดว้ ย คนทเ่ี อารถมาจงึ ไปทอ่ี าคาร
จอดรถเพื่อเอารถออก โดยให้สองสาวมายืนรอตรงประตูทางออก
ระหว่างรอเพอ่ื นตาไวสะกิดบอกวา่
“แอม๋ น่นั รถพโี่ จ้ใชไ่ หม ใช่จรงิ ๆ ดว้ ย”
สาวินีมองแลว้ สบถด้วยความโมโห ด่าลน่ั
“ไอ้เชี่ย-ย-ย-ยเอ๊ย หลอกได้ว่ามากับที่บ้าน ต้องกลับบ้าน
กบั ผใู้ หญ่ ผใู้ หญเ่ งกอะไรล่ะ มากบั ผหู้ ญงิ แท้ๆ”
“พส่ี าวเขาหรอื เปลา่ เหน็ วา่ มพี ส่ี าวสองคนไมใ่ ชห่ รอื ” เพอ่ื นสาว
ยงั มองโลกในแง่ดี
“ไม่ใช่ พี่สาวสองคนของมันฉันเคยเห็นหน้า พี่น้องหน้าตา
เหมือนกัน ไม่ดูจืด ๆ เหมือนแม่นี่หรอก ไอ้พี่โจ้นะไอ้พี่โจ้ หน็อย

ก่ิ ง ฉั ต ร

ท้ิงกันไมว่ า่ ยังมาหลอกฉันอีก รูฤ้ ทธิ์นงั แอม๋ นอ้ ยไปเสียแล้ว”
“ใจเย็นก่อนนะแอ๋ม” เพื่อนเตือนก่อนลดเสียงลงนิดหนึ่ง “ก็
รู้ๆอยู่ว่าเขาไม่ได้จริงจังอะไรด้วย แค่ต่างคนต่างเจอคนถูกใจแล้วก็
เซยก์ ดู๊ บาย มนั จะอะไรนกั หนานะ”
หญิงสาวหูอื้อไม่ฟังคำค้านใดๆ แม้ลึกๆ ในใจรู้อยู่ว่าเพื่อน
พูดจริง แต่การที่คบค้าเขามากว่าปีทำให้อดเข้าข้างตัวเองไม่ได้
อดหวังไม่ได้ว่าหล่อนพิเศษกว่าหญิงอื่น เมื่อครู่หล่อนยังคุยอวด
เพอ่ื นในผบั อยเู่ ลยวา่ จรณิ ธรคอื ของตายในมอื เปน็ เหมอื นปลาปลาย
เบ็ดของหล่อน ตอนนี้ยังไม่อยากก็ปล่อยให้หากินอิสระไปก่อน
อยากเมื่อไหร่ค่อยสาวสายเบ็ดขึ้นมา หากไม่ถึงชั่วโมงถัดมาเขากลับ
ทำหลอ่ นหนา้ แตกโดยที่เจา้ ตัวไมร่ เู้ รือ่ งอะไรเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย
หล่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหมายเลขที่บันทึกไว้แรง ๆ แต่
ปลายสายปดิ เครอ่ื ง คนโทร.จึงได้แต่สบถดว้ ยความโมโห
รถเข้ามาจอดเทียบท่า เพื่อนสาวจึงดึงเป็นเชิงบังคับให้ขึ้นรถ
พรอ้ มบอก
“น่า แค่ผู้ชายเจ้าชู้คนเดียวอย่าไปสนแ-่ งมันเลย ไปกิน
ไปเทีย่ วใหส้ บายใจดีกวา่ เรอ่ื งอืน่ คอ่ ยวา่ กนั ทีหลงั ”
สาวนิ กี ระฟดั กระเฟยี ด ยงั โกรธกรนุ่ เพราะเสยี หนา้ และผดิ หวงั
แตท่ ำอะไรไมไ่ ด้นอกจากยอมให้เพ่อื นลากขึน้ รถ

ลั บ ล ว ง ใ จ

๓บ ท ท่ี

จ ริ ณ ธ ร แ ว ะ ไ ป ‘สัมภาษณง์ าน’ทบี่ รษิ ัทวงศว์ ่านเครือหรอื wwk
ของอนทุ ตั แลว้ ถกู ใจกบั งานคอ่ นขา้ งมาก เพราะแมจ้ ะไมไ่ ดโ้ ดง่ ดงั อะไร
แตจ่ รงิ ๆบรษิ ทั นใ้ี หญโ่ ตไมใ่ ชน่ อ้ ย ดำเนนิ กจิ การเกย่ี วกบั นำเขา้ และ
สง่ ออกสนิ คา้ ภายในประเทศแถบเอเชยี เปน็ หลกั มที ง้ั นำเขา้ สนิ คา้ จาก
ญป่ี นุ่ จนี เวยี ดนาม มาเลเซยี อนิ โดนเี ซยี และสง่ สนิ คา้ ออกไปยงั
ประเทศคู่คา้ รวมถงึ กัมพชู า ลาว มาเก๊า และพม่า
คนสว่ นใหญม่ กั มองตลาดเอเชยี เปน็ ตลาดเลก็ อยากสง่ ออกไป
ทางอเมรกิ า ยโุ รป แอฟรกิ า หรอื ไมก่ ท็ างออสเตรเลยี ทง้ั ๆทจ่ี รงิ ๆ
แลว้ ตลาดเอเชยี ยงั เปดิ กวา้ งอยมู่ าก สนิ คา้ ทน่ี ำเขา้ -สง่ ออกกม็ มี ลู คา่
สูง เศรษฐกิจทางอเมริกาฟุบมีปัญหา แต่เศรษฐกิจทางเอเชียที่เคย
เจอพิษต้มยำกุ้งจนระทมมีภูมิคุ้มกันดีกว่า ถึงจะมีผลกระทบบ้าง
หากไมม่ ากเหมือนกล่มุ ตลาดทางอเมรกิ าหรอื ยโุ รป
สนิ คา้ ของ wwk มตี ง้ั แตเ่ สอ้ื ผา้ ของใชใ้ นบา้ น เครอ่ื งใชไ้ ฟฟา้
อาหาร ผลไม้ และกำลังเริ่มตั้งบริษัททัวร์ขึ้นในประเทศต่าง ๆ โดย
เข้าหนุ้ กับนักธุรกิจทอ้ งถน่ิ เพือ่ แลกเปล่ียนนักท่องเทย่ี วระหว่างกนั

กิ่ ง ฉั ต ร

ความหลากหลายของสนิ คา้ นน้ั เกดิ จากความถนดั ทไ่ี มเ่ หมอื นกนั
ของพี่ ๆ น้อง ๆ อนุทัตซึ่งทำงานบริษัทนี้ด้วยกันหมด อนุทิตพี่ชาย
คนโตนน้ั ถนดั เรอ่ื งอาหาร จงึ มบี รษิ ทั ในเครอื wwk ดแู ลเรอ่ื งอาหาร
ที่นำเข้า- ส่งออกโดยเฉพาะ อนุรัตน์น้องสาวถนัดเรื่องเสื้อผ้า ของ
ตกแตง่ ในบา้ นเรอื น หลอ่ นกม็ บี รษิ ทั ลกู ทท่ี ำหนา้ ทน่ี ำเขา้ -สง่ ออกของ
พวกนไ้ี ป สว่ นอนทุ ตั นน้ั คอยดแู ลเรอ่ื งการหาวตั ถดุ บิ มาปอ้ นใหบ้ รษิ ทั
พแ่ี ละนอ้ ง เหมอื นเปน็ ฐานหลกั คอยซพั พอรต์ สว่ นใหญจ่ ะเปน็ สนิ คา้
ของไทยหรือไมก่ น็ ำเขา้ ของจีนมาแล้วสง่ ออกไปทวั่ ๆ อีกที
พอถงึ รุ่นหลาน ในแต่ละบ้านจะมอี ยา่ งน้อยหนง่ึ คนท่ีมหี ัวทาง
การค้า เป็นเรี่ยวแรงสำคัญในการต่อยอดธุรกิจของครอบครัว บ้าน
ของอนุทิต...ต่อ หรอื พชรพล ลกู ชายคนโตเข้ามาดแู ลทกุ อยา่ งแทน
บิดาที่ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง อนุทิตเคยเส้นเลือดในสมองแตกบน
เครอ่ื งบนิ ระหวา่ งเดนิ ทางทำธรุ กจิ ครง้ั หนง่ึ ถงึ ไมเ่ สยี ชวี ติ แตร่ า่ งกายก็
ออ่ นแอลงมาก เดนิ ทางไปไหนไมส่ ะดวก เขาจงึ หนั ไปทำงานดา้ นการ
กศุ ลของตระกลู ไปออกงานตา่ งๆในประเทศในฐานะพช่ี ายใหญ่ แต่
ทิ้งงานจริง ๆ ให้ลูกชาย ส่วนลูกที่เหลืออีกสองคนของเขานั้น ตุ้ม-
พนัชกรเรียนด้านบัญชีมา เลยคอยช่วยพี่ชายอยู่ ส่วนพนธกรหรือ
ตั้มคนสุดท้องที่เคยแข่งเกมแพ้นีรภานั้นเป็นหมอ เลยไม่ได้มาช่วย
งานครอบครัวเหมอื นพี่ๆ
ส่วนบ้านของอนุทัตนั้น ลูก ๆ สี่คนช่วยงานบริษัทหมด แต่ที่
เก่งและโดดเด่นจริง ๆ คือไก่ - นัฎฐาพี่สาวคนรอง หล่อนเป็นคน
บุกเบิกเรื่องทำบริษัททัวร์ ต่อยอดอีกแขนงให้ wwk ก้องพี่ชาย
คนโตของสาวๆ เคยเปน็ มอื ขวาของพอ่ แตต่ อนนเ้ี ขาไปคมุ สาขาของ
บรษิ ทั ทเ่ี ปดิ ใหมใ่ หญโ่ ตทป่ี กั กง่ิ ปหี นง่ึ กลบั เมอื งไทยแคค่ รง้ั สองครง้ั
พ่อกับแม่เป็นฝ่ายบินไปหามากกว่า ทิพรัตน์หรือกุ๊ก พี่สาวที่เพิ่ง

ลั บ ล ว ง ใ จ

แตง่ งานวง่ิ รอกตดิ ตอ่ บรษิ ทั ตา่ งๆเพอ่ื หาสนิ คา้ คอยตดิ ตอ่ กบั ญาติๆ
ทเ่ี ปน็ บรษิ ทั หลกั ในการสง่ ออกสนิ คา้ นน้ั ๆ สว่ นทพิ ปภาลกู สาวคนเลก็
โดนตามใจมาก เรยี นหนงั สอื ธรรมดา งานกไ็ มไ่ ดเ้ ดน่ อะไรนกั จงึ รบั
หน้าท่เี ป็นผจู้ ัดการฝ่ายธุรการและบุคคลของบรษิ ัทไป
สำหรับบ้านอนุรัตน์ ลูกๆก็ช่วยงานพ่อแม่ตามความสามารถ
ของตวั เอง นรสิ าหรอื นง้ิ โดดเดน่ ทส่ี ดุ ในการเปน็ ‘ผบู้ รหิ ารสาวไฟแรง’
สว่ นนอ้ ง ๆนน้ั อายหุ า่ งกนั มาก คนถดั มายงั เรยี นไมจ่ บ เลยยงั ไมไ่ ด้
เข้ามามีสว่ นช่วยอะไร
แม้บริษัทจะโต ลูกหลานมากมาย แต่ปัญหากระทบกระทั่ง
ระหว่างบริษัทลูกเกิดน้อยมาก กระทั่งทิพปภาเองยังคุยอวดด้วย
ความภาคภมู ใิ จเมอ่ื พานรี ภาและจรณิ ธรไปรบั ประทานอาหารกลางวนั
ใกล้ๆ บริษัทของหลอ่ น
“บริษัทเราคู่แข่งเยอะนะ แต่ไม่มีใครโค่นเราได้ เพราะบริษัท
เราโต ต่อยอดแต่ไม่เคยแตก คุณพ่อบอกว่าคุณย่าสอนลูก ๆ มาดี
มาก ให้รักกัน สามัคคีกัน ให้คิดเสมอว่าทุกคนเป็นไผ่ที่แตกจาก
หน่อเดียวกัน ต้องรู้รักสามัคคี เพราะไผ่นั้นถึงจะกระจายไปที่ไหน
แต่เวลาตายก็ตายพร้อมกันหมด ฉะนั้นต้องช่วยกัน ร่วมมือกัน
ประคองกันให้รอด อย่าปล่อยให้ตาย อยู่ก็อยู่ด้วยกัน ตายก็ตาย
ดว้ ยกัน”
จริณธรนั่งฟังตาปริบๆ เพราะไม่คุ้นเคยกับบ้านนี้ จึงไม่ค่อย
เข้าใจอะไรนัก ไม่รู้ว่าคุณย่าของทิพปภาที่ชื่อคุณย่าอึ้งกุ้ยจูนั้นเก่ง
ฉลาด และเจ้าหลักการเพียงใด คุณย่าจูเกิดเมืองไทย แต่แต่งงาน
กับคุณปู่เผยที่มาจากเมืองจีน ทั้งคู่ขยันขันแข็งทำมาหากินจนร่ำรวย
แตพ่ ออนทุ ติ อายไุ ดแ้ คส่ บิ สาม เกดิ โจรขน้ึ บา้ น คณุ ปเู่ ผยตอ่ สขู้ ดั ขนื
เพราะเสยี ดายทรพั ยส์ นิ จงึ ถกู โจรแทงเสยี ชวี ติ คณุ ยา่ จจู งึ เลย้ี งลกู ๆ

ก่ิ ง ฉั ต ร

มาตามลำพัง
เลย้ี งมาให้ลกู กตญั ญูและรกั ใครก่ ลมเกลยี วกนั ทำงานทำการ
อะไรอย่าคิดเอาแต่ได้ ให้คิดถงึ สว่ นรวม คิดถงึ ครอบครัว การงาน
อยา่ คดิ วา่ ตำแหนง่ นน้ั ดกี วา่ ตำแหนง่ น้ี นกึ อจิ ฉาตารอ้ นพน่ี อ้ งวา่ ไดด้ กี วา่
เปน็ ใหญเ่ ปน็ โตกวา่ ใหค้ ดิ แตว่ า่ ใครทำอะไรดที ส่ี ดุ เหมาะทส่ี ดุ และ
ส่งเสริมให้ทำอย่างนั้น ให้ทำเพราะรักชอบและมีความสุข ไม่ใช่ว่า
ทำแล้วจะร่ำรวย แต่ข้อสำคัญ ทำงานต้องไม่เกียจคร้าน ต้องไม่
เอาเปรยี บพนี่ ้อง
คณุ ยา่ จไู มไ่ ดส้ อนใหล้ กู มงุ่ หวงั เงนิ ทอง แตค่ รอบครวั วงศว์ า่ น
เครือกลับรุ่งเรืองเอา ๆ ลูกหลานแตกแขนงไปก็จริง แต่ยังรักใคร่
สนิทสนมกันเหมือนพี่น้องแท้ ๆ ถ้าใครมีปัญหาปรึกษาผู้ใหญ่ไม่ได้
กจ็ ะวิ่งไปใหพ้ ชรพลชว่ ย หากชายหนมุ่ ไม่สะดวกหรอื ไปติดตอ่ ธุรกจิ
ตา่ งประเทศ นฎั ฐาจะเปน็ ทป่ี รกึ ษารายตอ่ ไป ตามดว้ ยนรสิ า ดงั นน้ั
ลูกพี่ลกู นอ้ งสามบ้านจึงผกู พนั กันเป็นพิเศษ
ที่สำคัญ ถึงแม้จะอยู่แยกบ้านกัน แต่บริษัทของอนุทัตและ
พน่ี อ้ งอยรู่ ว่ มกนั ในอาคารขนาดใหญ่ ลกู หลานทท่ี ำงานใหบ้ รษิ ทั ตอ้ ง
ทำงานรว่ มกนั ในตกึ นท้ี ง้ั หมด แบง่ กนั ไปเลยวา่ บรษิ ทั ละกช่ี น้ั ๆ สาขา
ของบริษทั ในต่างประเทศกเ็ ป็นแบบนี้ คืออยตู่ ึกเดียวกนั
และตรงชั้นล่างเหนือบริเวณที่เป็นเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์มี
ตวั อกั ษรจนี ตดิ อยู่ จรณิ ธรไมม่ คี วามรเู้ รอ่ื งภาษาจนี นรี ภากไ็ มก่ ระดกิ
ทพิ ปภาในฐานะลูกหลานคนจีนจงึ อ่านใหฟ้ ังวา่
“กาตี่กุ๊กเท้าแซบะ เป็นคำพูดติดปากของคุณย่าน่ะค่ะ แปล
ตรงๆตวั คงไมถ่ นดั แตค่ วามหมายคอื เนอ้ื ทง่ี อกจากกระดกู เราดที ส่ี ดุ
คณุ พอ่ บอกวา่ ความหมายของคณุ ยา่ คอื เงนิ ทองทเ่ี ราขวนขวายหามา
เองน้นั ดีท่สี ดุ อย่าได้ไปหวงั พึง่ พาหรอื อยากได้เงนิ ทองของคนอน่ื ”

ลั บ ล ว ง ใ จ

ชายหนมุ่ ฟงั อยา่ งทง่ึ ขณะทห่ี มอสาวแคย่ ม้ิ ๆ หลอ่ นคบหากบั
ทพิ ปภามาหลายปี ไดย้ นิ คำวา่ ‘คณุ ยา่ บอกวา่ ...’มาบอ่ ยครง้ั จงึ ไมร่ สู้ กึ
อะไรมาก อีกอย่างต้นตระกูลหล่อนเป็นชาวนาชาวไร่ ถึงพ่อแม่เป็น
ครูก็ถูกสอนมาแต่เรื่องเรียนให้เก่ง ทำตัวให้เป็นคนดี มีน้ำใจและ
ซื่อสัตย์ แต่ไม่เคยมีใครสอนหรือมีคำพูดคมๆน่าสนใจที่เกี่ยวกับ
ธุรกิจเหมอื นบา้ นของเพื่อนสนทิ
“ครอบครวั คณุ กฟ๊ิ โชคดมี ากเลยนะครบั ทม่ี คี ณุ ยา่ ฉลาดและเกง่
แบบนี้”
“คะ่ นเ่ี สยี ดายวา่ คณุ ยา่ เสยี ตง้ั แตอ่ ายไุ ดห้ กสบิ นดิ ๆ ถา้ คณุ ยา่
อายุยืนกว่านี้สักสิบหรือยี่สิบปี ธุรกิจครอบครัวเราคงจะรุ่งเรืองมาก
กว่าน้เี ยอะ”
“แคน่ ก้ี ต็ อ้ งเรยี กวา่ รงุ่ แลว้ ครบั ” จรณิ ธรพดู ไมไ่ ดเ้ ยนิ ยอ แต่
เอ่ยจากใจจริง ๆ “ขนาดเศรษฐกิจทั่วโลกอยู่ในภาวะขาลง บริษัท
คุณกฟ๊ิ กลบั ขยายเอา ๆ”
“ตอ้ งยกความดใี หก้ บั คณุ พอ่ คะ่ วา่ แตค่ ณุ โจส้ นใจจะมาทำงาน
กบั บรษิ ัททีก่ ำลงั ขยายเอา ๆ หรือเปลา่ ล่ะคะ”
“สนสคิ รบั ” เขาตอบอยา่ งกระตือรอื รน้ “วา่ แต่คณุ พ่อคณุ ก๊ิฟ
จะรบั ผมหรอื เปล่าเท่าน้นั ”
“รับสิคะ กิ๊ฟจะกระซิบบอกให้นะคะว่าคุณพ่อน่ะปลื้มหนูดี
จะตาย ชอบทห่ี นดู เี รยี นเกง่ มาตง้ั แตเ่ ดก็ แลว้ พอเปน็ หมอคณุ พอ่ ยง่ิ
ชมใหญ่ หนดู เี ปน็ คนแนะนำคณุ โจม้ าอยา่ งนค้ี ณุ พอ่ รบั แนค่ ะ่ อกี อยา่ ง
คุณพอ่ รู้จกั กับคุณพ่อคุณโจด้ ้วย รับรองผ่านฉลยุ ค่ะ”
ชายหนุ่มยิ้มนิดๆ จริงๆเขาก็ถามไปอย่างนั้นแหละ รู้อยู่
ตอ่ ใหอ้ นทุ ตั ไมเ่ หน็ แกน่ รี ภา เขากต็ อ้ งเหน็ แกน่ ายพลจรณิ บดิ าของเขา
ในยามที่หน้าที่การงานของพ่อก้าวหน้าสุดขีดอย่างนี้ จริณธรไม่เคย

กิ่ ง ฉั ต ร

เหน็ พอ่ คา้ หรอื นกั ธรุ กจิ คนไหนปฏเิ สธคำขออะไรของพอ่ เลย หรอื แม้
ไมต่ ้องขอก็มคี นมาเสนอให้ เจอหน้าใครก็มแี ต่เสียงช่ืนชมว่าบิดาเขา
เปน็ คนดี เปน็ คนเกง่ ผลประโยชนห์ ลายอยา่ งจงึ ถงึ มอื มารดา ตวั เขา
และพสี่ าวโดยงา่ ย
เรื่องงานก็เช่นกัน แค่บอกว่าลูกใคร คู่แข่งเป็นร้อยเป็นพันก็
หมดความหมาย ขึ้นอยู่กับเขาเท่านั้นว่าจะทำหรือไม่ทำ งานที่ทำอยู่
ตอนนี้ก็เช่นกัน บิดาเขาออกปากกับ ‘เพื่อนนักธุรกิจ’ เจ้าของบริษัท
นดิ หนอ่ ย งานกว็ ง่ิ มารอชายหนมุ่ แลว้ ตวั เขาเองกท็ ำงานสบายๆ แม้
ไม่ถึงกับเช้าชามเย็นชาม แต่ก็ไม่ต้องกระตือรือร้นอะไรมากนัก แค่
ทำงานใหเ้ สรจ็ ตามทเ่ี จา้ นายตอ้ งการ ไมจ่ ำเปน็ ตอ้ งแสดงผลงานอะไร
มาก เพราะยังไงก็ไมม่ ปี ญั หาเรอื่ งตกงานอยู่แล้ว
อนั ทจ่ี รงิ งานเกา่ ถงึ จะนา่ เบอ่ื แตก่ ส็ บายดี ไมใ่ ชส่ .ิ ..เคยสบายดี
...แต่ตอนนี้ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ เพราะสาวินีป่วนเขาหนัก คอยหา
เรอ่ื งเขาตลอด และจากทเ่ี คยคบกนั เทย่ี วกนั นอนกนั อยา่ งฉาบฉวย
หญิงสาวก็พยายามประกาศตัวโจ่งแจ้ง พยายามแสดงความเป็น
เจ้าข้าวเจ้าของอย่างแรง
โชคดที ผ่ี รู้ ว่ มงานในบรษิ ทั ไมค่ อ่ ยใสใ่ จนกั เพราะลว้ นรจู้ กั สาวนิ ี
ดีว่าหล่อนร่อนเร่คบคนนั้นคนนี้ไปทั่ว พนักงานชายบางคนมีสีหน้า
หรือเข้ามาแสดงความเห็นใจกบั ชายหนุม่ เสียดว้ ยซำ้
และเช่นเคยที่จริณธรไม่คิดว่าการอาละวาดของหญิงสาวจะ
สร้างปัญหาอะไรใหญ่โตให้เขานอกจากความรำคาญ แต่ที่ทำให้เขา
ไม่สบายใจคือสาวนิ ีพาดพิงถึงนรี ภา หลอ่ นถามเขาว่า
‘ผูห้ ญิงท่นี งั่ รถไปกับพีโ่ จว้ ันน้ันเป็นใคร’
‘จะเป็นใครก็ช่าง มนั ไมเ่ กีย่ วอะไรกับแอม๋ หรอก’
‘พดู อยา่ งนแ้ี สดงวา่ พโ่ี จป้ กปอ้ งแมน่ น่ั เตม็ ท่ี คดิ จะจรงิ จงั กบั มนั

ลั บ ล ว ง ใ จ

ละสิ’
‘ใช่’ เขาโพล่งไปด้วยความหงุดหงิด ผู้หญิงคนนี้มีสิทธิ์อะไร
ถึงมาซักฟอกเขาราวกับเป็นจำเลยอย่างนี้ แค่คนเคยเที่ยวเคยนอน
ด้วยกัน รู้อยู่ตั้งแต่แรกแล้วว่าไม่ได้จริงจังอะไร ซึ่งตอนแรกก็ทำท่า
เข้าใจรับได้ แต่ตอนนี้กลับทำโวยวาย เกลียดจริงๆ พวกที่พูดกัน
ไม่รู้เรื่องนี่ ‘พี่คิดจริงจังกับหมอดี พี่รักหมอดี เราจะแต่งงานกัน
เรว็ ๆ น้’ี
สาวนิ หี นา้ เสยี ถามเสยี งสั่นว่า
‘แล้วแอ๋มละ่ คะ แอม๋ ไมม่ คี วามหมายอะไรกับพโี่ จ้เลยหรอื คะ’
มสี ิ มคี วามหมายในฐานะเพอ่ื นไง ‘ไมเ่ อานา่ แอม๋ ...’ จรณิ ธร
เอ่ยอย่างหงุดหงิดเมื่อหญิงสาวเริ่มเป็นน้ำหูน้ำตา ‘โต ๆ กันแล้ว คุย
กนั เขา้ ใจแลว้ วา่ เราไปไดไ้ กลสดุ แคไ่ หน แอม๋ เองกย็ อมรบั ไมใ่ ชห่ รอื วา่
เราแคส่ นุกกนั ...’
‘กต็ อนน้ันแอม๋ ไมร่ วู้ า่ แอม๋ จะรักพี่โจ้น่’ี
ชายหนุ่มหัวเราะ นี่สาวินีคิดว่าเขาเป็นหนุ่มกระทงอายุสิบเจ็ด
สิบแปดหรือไง ถึงได้คิดว่าเขาจะเชื่อ ผู้หญิงที่เหมือนแม่นกขมิ้น
เหลืองอ่อนอย่างหล่อนมีหรือจะรักใครจริง หล่อนรักเงินทองความ
สะดวกสบายและของขวญั ทเี่ ขามกั หยิบยืน่ ให้ละไม่วา่
‘แอม๋ แอม๋ แคค่ ดิ วา่ รกั พเ่ี ทา่ นน้ั แหละ จรงิ ๆเราไมไ่ ดเ้ ปน็ อะไร
มากไปกวา่ คนทีแ่ กเ้ หงาให้กันชวั่ คราวเทา่ น้ัน’
‘ไม่จรงิ ’ หล่อนบีบน้ำตาร่วงพรู
‘จรงิ แตถ่ ้าแอ๋มจะโกหกตัวเองพีก่ ไ็ ม่ว่า’
สาวนิ หี ลดุ คำหยาบออกมาคำหนง่ึ กอ่ นถามดว้ ยนำ้ ตานองหนา้ วา่
‘อยากรู้นักแม่นั่น...แม่หมอดีหมอเลวอะไรนั่นมันมีดีตรงไหน
หนา้ ตากจ็ ืด ๆ ไมเ่ ห็นสะสวยอะไรเลย’

0 ก่ิ ง ฉั ต ร

‘เรอ่ื งความรกั ความชอบมนั ไมไ่ ดม้ แี คห่ นา้ ตาหรอกนะแอม๋ มนั
อยทู่ น่ี สิ ยั ดว้ ย พร่ี กั หมอดเี พราะเขาเปน็ คนดี นสิ ยั ดี เขาเปน็ ผหู้ ญงิ
ที่พี่จะแนะนำกับใคร ๆ ได้อย่างภาคภูมิใจว่านี่แหละเมียพี่ เท่านี้เอง
ท่ีสำคญั แค่นพ้ี ีว่ า่ แอม๋ คงเข้าใจ’
สาวินีเข้าใจ แต่ก็เจ็บแค้นด้วย การเสียจริณธรไปยังไม่หนัก
เท่ากับความรู้สึกเสียหน้า รู้สึกต่ำต้อยว่ามีความดีสู้ผู้หญิงอีกคนที่
หน้าตาเรียบ ๆ ไม่โดดเดน่ อะไรไมไ่ ด้
หมอดี หมอดี...หล่อนจะจำชื่อนี้ไว้ สาวินีก็เหมือนผู้หญิง
สว่ นใหญท่ น่ี อกจากจะโกรธคนกลางแลว้ ยงั พาลไปเกลยี ดและเจบ็ แคน้
คแู่ ขง่ ทไ่ี มร่ เู้ รอ่ื งราวอะไรดว้ ย และทต่ี ลกคอื หลอ่ นดเู หมอื นจะผกู ใจ
เจบ็ กับผหู้ ญงิ อีกคนมากกวา่ เสียด้วยซ้ำ ขนาดต้งั สตั ยใ์ นใจว่า
หมอดี อยา่ ใหร้ วู้ า่ เปน็ ใคร ทำงานอยทู่ ไ่ี หนเชยี ว แมจ่ ะเลน่ งาน
คนดีนิสัยดีให้กระอกั ให้ได.้ ..คอยดเู ถอะ!
จรณิ ธรแมไ้ มก่ งั วลอะไร แตเ่ ขากร็ จู้ กั นสิ ยั อาฆาตของผหู้ ญงิ ดี
จึงตัดสินใจว่า ถ้าจะตัดสาวินีให้ขาดไม่ให้มีปัญหาตามหลังก็ต้องไม่
ทำงานทเ่ี ดยี วกนั เลกิ ตดิ ตอ่ เลกิ คบหา ดงั นน้ั งานทบ่ี รษิ ทั wwk จงึ
เหมอื นทางออกทด่ี ที ส่ี ดุ ในยามน้ี ดงั นน้ั เขาจงึ เอย่ อยา่ งไมล่ งั เลเลยวา่
“งั้นผมคงต้องฝากเนื้อฝากตัวเป็นลูกน้องคุณกิ๊ฟสักคนแล้ว
ละครับ”
สองสาวฟังแล้วพากันยิ้มกว้างพอใจกับการตัดสินใจของเขา
ทพิ ปภาถามว่า
“คณุ โจ้สะดวกจะเรมิ่ งานได้เมอ่ื ไหรค่ ะ”
“ผมไมม่ งี านอะไรคา้ งกบั ทเ่ี กา่ คดิ วา่ คงออกไดต้ ง้ั แตว่ นั ทส่ี บิ หา้
น.้ี ..” จรงิ ๆตามธรรมเนยี ม การลาออกตอ้ งยน่ื ใบลากอ่ นหนง่ึ เดอื น
เพอ่ื ทางบรษิ ทั จะไดเ้ ตรยี มหาคนมาทำงานแทน แตช่ ายหนมุ่ ไมค่ ดิ วา่

ลั บ ล ว ง ใ จ

บริษัทจะเดือดร้อนอะไรสักเท่าไหร่ถ้าเขาจะออกโดยไม่บอกล่วงหน้า
บางทเี ขาอาจจะอา้ งวา่ ถกู สาวนิ ตี ามรงั ควานตอ้ งรบี ออก ผจู้ ดั การฝา่ ย
บุคคลเป็นชายวัยกลางคนที่ ‘เคยเที่ยว’ กับสาวินีเหมือนกันและคง
เข้าใจสถานการณ์ของเขาดี จึงน่าจะช่วยให้ทุกอย่างราบรื่นขึ้นอย่าง
ไม่มีปัญหา “แต่วันที่ยี่สิบสองผมกับคุณแม่และพี่ๆ จะไปฮ่องกงกับ
เมืองจนี อาทติ ย์นึง เริ่มงานต้นเดือนหนา้ จะสะดวกกวา่ ”
“ดคี ะ่ งน้ั ตน้ เดอื นนะคะ” หญงิ สาวเอย่ อยา่ งดใี จ กอ่ นหนั ไป
บอกเพื่อนสนิท “หนูดีไม่ต้องเป็นห่วงนะ คุณโจ้มาทำงานกับกิ๊ฟ
รับรองกฟิ๊ จะดูแลใหเ้ ปน็ อยา่ งดีเลยทเี ดียว”
“ฝากด้วยแล้วกนั ” นีรภาฝากฝงั

จ ริ ณ ธ ร ใ ช้ ข้ อ อ้ า ง ที่คิดไว้ขอลาออกจากบริษัทเก่า
ชายหนมุ่ ไดอ้ อกรวดเรว็ สมใจ แถมดว้ ยคำขอโทษขอโพย ในขณะท่ี
สาวนิ ถี กู เรยี กมาตำหนแิ ละคาดโทษอยา่ งหนกั หญงิ สาวนำ้ ตากบหนา้
ด้วยความเจ็บแค้น ผู้ชายห่าเหวอะไรอย่างนี้ แค่ทำร้ายจิตใจยัง
ไมพ่ อ ยังทำลายหนา้ ที่การงานของหล่อนดว้ ย
หลอ่ นครำ่ ครวญกบั เพอ่ื นสนทิ วา่ อยากทำรา้ ยทำลายเขา อยาก
ทำให้เขาเจ็บเหมอื นท่ีหล่อนรสู้ ึกเจบ็ แต่เพ่อื นเตือนสติวา่
“แกจะทำอะไรคิดให้ดี ๆ ก่อนนะแอ๋ม ตอนนี้ถูกคาดโทษอยู่
ถา้ พโ่ี จเ้ ขามาฟอ้ งวา่ แกไปหาเรอ่ื งเขาอกี รอบ มหี วงั ถกู เดง้ ออกจากงาน
แน่ แลว้ งานเดย๋ี วนห้ี างา่ ยนกั น่ี แกนะ่ ไมใ่ ชล่ กู นายพลทค่ี นเขาเกรงใจ
นะโวย้ ระวงั เถอะจะอดตายเอา ฉนั วา่ แกทำใจไปเสยี ดกี วา่ กรวดนำ้
คว่ำขนั ถือว่าลา้ งซวยท่ีตอ้ งมาเจอผ้ชู ายหมา ๆ แบบน”้ี
“ฉนั ทำใจไมไ่ ด้ มนั แคน้ แนน่ ไปหมดในอกน่ี เขม ฉนั จะหา
ทางพบนังหมอดีหมอเลวของไอ้โจ้ให้ได้ จะไปบอกมันว่าฉันเป็นเมีย

ก่ิ ง ฉั ต ร

ไอโ้ จ้ เอาให้มันแตกหักกนั ไปเลย”
“เฮ้อ...แล้วถ้าเขาไม่แตกกันล่ะ ถ้าแกไปบอกเขาแล้วพี่โจ้เขา
บอกวา่ แกเปน็ พวกกอ่ กวน พดู โกหก แถมเขายงั มหี ลกั ฐานเรอ่ื งออก
เพราะถกู แกรงั ควาน ถามหนอ่ ยเถอะ ระหวา่ งวา่ ทผ่ี วั เขากบั แกทเ่ี ปน็
ผู้หญิงบ้าที่ไหนก็ไม่รู้ แม่นั่นจะเชื่อใคร” เพื่อนชี้ให้เห็นก่อนปลอบ
“เชื่อฉันเถอะแอ๋มเอ๊ย...ผู้ชายหมา ๆ อย่างนี้ตัดหางปล่อยวัดมันไป
ผูช้ ายประเทศน้ีมีให้เลอื กอีกมาก แกจะไปปกั ใจอะไรกับพโ่ี จน้ กั หนา
ตอนแรกกเ็ หน็ วา่ แคเ่ ลน่ ๆ”
“ตอนแรกเล่น แต่ตอนหลังอยากเอาจริง” สาวินีพูดกับเพื่อน
ตรง ๆ น้ำตายังไหลอาบหน้า “พอคิดว่าจะเอาจริง ใจมันก็ไปแล้ว
ไม่นึกว่าไอ้โจ้มันจะทำเสียแสบ คอยดูนะ ฉันจะทำให้มันเจ็บบ้าง
สกั วัน”
“เออ...จะทำอะไรกท็ ำเถอะ แตอ่ ยา่ ทำใหต้ วั เองเดอื ดรอ้ นแลว้ กนั
แคน่ พ้ี โ่ี จก้ ท็ ำมากพอแลว้ อยา่ ใหเ้ ขาเปน็ ตน้ เหตทุ ำใหเ้ ดอื ดรอ้ นมากกวา่
นกี้ แ็ ล้วกนั ”
สาวนิ เี ก็บความแค้นใจไว้ตลอด กระท่งั หลงั ชายหน่มุ ออกจาก
งานไปได้สักหนึ่งอาทิตย์เศษ ใครบางคนที่ไม่ประสงค์จะแสดงตัว
ก็เอาหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งมาวางบนโต๊ะ เปิดหรากางหน้าสังคมที่มี
ข่าวซบุ ซิบเขียนว่า
...มาดามอนงค์นาถของท่านนายพลจริณคนดังพาจริณธร
ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนกับลูกสาวสองคนไปหลบลมร้อนที่เมืองจีน
งานนน้ี อกจากบรษิ ทั ยกั ษใ์ หญท่ เ่ี ปน็ สปอนเซอรจ์ ะอำนวยความสะดวก
ให้เต็มทต่ี ้งั แต่สวุ รรณภูมิแล้ว ว่าทลี่ ูกสะใภ้ พญ.นีรภายังตามไปสง่
ถึงสนามบิน งานนี้ถึงจะไม่ได้ไปด้วย แต่ก็ไม่มีปัญหา...แม่ไม่ปลื้ม
แต่อยา่ งไร...

ลั บ ล ว ง ใ จ

หญงิ สาวอา่ นแลว้ แคน้ ใจจนหนา้ มดื ขน้ึ มาวบู หนง่ึ แมข่ องไอโ้ จ้
...นังแก่ตัวแสบ ตอนที่หล่อนอ้อนตามไอ้โจ้ไปบ้านครั้งหนึ่ง นังแก่
มองหลอ่ นดว้ ยหางตา รบั ไหวเ้ หมอื นเสยี มไิ ด้ อา้ ปากกถ็ ามวา่ ลกู เตา้
เหล่าใคร พอรู้ว่าหล่อนไม่ได้มั่งมีหรือวิเศษมาจากไหน มันก็สะบัด
หน้าพรืด ไม่สนใจไยดีอะไรหล่อนอีก
แตก่ บั นังหมอดีหมอเลวนีม่ ันยอมรับ นังนี่มันมีอะไรดีกัน
แพทยห์ ญงิ นรี ภา นงั หมอด.ี ..รชู้ อ่ื อยา่ งนแ้ี ลว้ คงหาตวั ไดไ้ มย่ าก
หรอก ทนี ม้ี นั กข็ น้ึ อยกู่ บั หลอ่ นแลว้ วา่ จะหาวธี ใี ดเลน่ งานนงั หมอแสนดี
ของไอ้โจ้ โดยไม่ให้เร่ืองมนั ย้อนกลบั มาถงึ หล่อนได้!

กิ่ ง ฉั ต ร

๔บ ท ท่ี

จ ริ ณ ธ ร เ ดิ น ท า ง ไ ป เมอื งจีนไดส้ องวันแลว้ ช่วงแรกที่เขาอยู่
ฮอ่ งกง ชายหนมุ่ โทรศพั ทม์ าหานรี ภาทกุ วนั บน่ วา่ คดิ ถงึ และรายงาน
ถงึ ขา้ วของสวย ๆแปลกๆทเ่ี ขาซอ้ื ไวใ้ หห้ ญงิ สาว พอขา้ มฝง่ั ไปทางจนี
แผ่นดินใหญ่ เขาโทร.มาครั้งหนึ่ง แต่สภาพการติดต่อติดๆขัดๆ
จนทั้งคู่ตัดสินใจว่าค่อยโทร.หากันอีกครั้งตอนเขาจะขึ้นเครื่องกลับ
เมอื งไทยดีกวา่
นีรภาเริ่มต้นทำงานสาย ๆ ตามปรกติ นั่งลงตรวจคนไข้ได้แค่
สองสามราย โทรศัพท์ที่โต๊ะตรวจก็ดังขึ้น โอเปอเรเตอร์แจ้งมาว่ามี
สายดว่ นโทร.เขา้ มาหาหมอดี หญงิ สาวจงึ รบั สาย ปลายสายละลำ่ ละลกั
แสดงใหเ้ หน็ ถงึ ความเดือดเน้อื รอ้ นใจ
“คุณหมอนีรภาหรือคะ ดิฉันสรวงสุดาที่คุณหมอส่งข้อความ
บอกวา่ มญี าตปิ ระสบอบุ ตั เิ หตเุ จบ็ หนกั ใครคะ ชอ่ื อะไร อาการเปน็
ยงั ไงบา้ ง...”
หญงิ สาวนงิ่ ไปเลก็ น้อยดว้ ยความประหลาดใจ
“คุณ...สรวงสุดาหรือคะ...”

ลั บ ล ว ง ใ จ

“คะ่ ๆ ญาติดฉิ ันคนไหนคะ ชอ่ื อะไร”
“คือ หมอไมไ่ ดต้ ิดตอ่ ไปทางคณุ เลยนะคะ”
“เอ๊ะ...นัน่ ไมใ่ ช่คุณหมอดี นรี ภาหรอื คะ”
“ใชค่ ะ่ แตห่ มอสาบานไดว้ า่ ไมไ่ ดส้ ง่ ขอ้ ความใหใ้ ครเลยตง้ั แตเ่ ชา้ ”
“แปลก” นำ้ เสยี งบน่ แตม่ แี ววโลง่ อก “สง่ ขอ้ ความผดิ หรอื คะ
เล่นเอาตกใจแทบตาย”
“ไมไ่ ดส้ ง่ ผดิ คะ่ หมอไมไ่ ดส้ ง่ อะไรเลยตา่ งหาก” แพทยส์ าวยำ้
อย่างอ่อนใจ “อีกอย่างที่โรงพยาบาลวันนี้ก็ไม่มีรายงานรับคนไข้
อุบตั เิ หตุเลย สงสยั ตอ้ งมีอะไรผิดพลาดแนค่ ่ะ”
“หรอื คะ” จากโลง่ อกกลายเปน็ ไมพ่ อใจนดิ หนอ่ ย “งน้ั คราวหนา้
กร็ ะวงั ๆหนอ่ ยแลว้ กนั นะคะ ไมง่ น้ั คนทไ่ี ดร้ บั ขอ้ ความอาจหวั ใจวาย
ตายได”้
ปลายสายวางหูไปแล้ว นีรภาได้แต่ส่ายหน้า ก็บอกแล้วบอก
อีกว่าหล่อนไม่ได้ส่งข้อความ...จะให้คราวหน้าระวังได้ยังไง เออ...
คนเราน่กี ็ประหลาด
หากหญงิ สาวยงั ไมท่ นั ใหพ้ ยาบาลสง่ คนไขใ้ หมเ่ ขา้ มา โทรศพั ท์
กด็ งั ขน้ึ อกี คราวนเ้ี ปน็ ผชู้ ายทส่ี ง่ั ใหห้ มอดบี อกเขามาตามตรงวา่ ญาติ
ท่ปี ระสบอบุ ตั ิเหตเุ จ็บหนกั ของเขาเปน็ ใคร และอาการสาหัสแคไ่ หน
นีรภาที่เริ่มรู้สึกไม่ดีอย่างประหลาดปฏิเสธไปเหมือนรายแรก
แตป่ ลายสายรายนเ้ี หมอื นไมเ่ ชอื่ แถมยงั กา้ วรา้ วกวา่ เลน่ เอากวา่ จะ
วางสายลงไดห้ ญงิ สาวก็หูชาไปหมด เพราะถูกดา่ โดยไมร่ ูอ้ ีโหน่อเี หน่
ด้วย
รายทส่ี าม คราวนแ้ี พทยส์ าวเรม่ิ ตง้ั หลกั ได้ อธบิ ายกบั ผทู้ ก่ี ำลงั
ตน่ื ตระหนกปลายสายวา่ กำลงั เกดิ เหตกุ ารณก์ ลน่ั แกลง้ กนั อยา่ งแนน่ อน
และขอเบอร์โทรศัพทท์ ส่ี ง่ ขอ้ ความ

กิ่ ง ฉั ต ร

ได้เบอร์มาแล้วนีรภาลองโทร.กลับไป แต่ไม่มีใครรับสาย ตัว
หมายเลขนน้ั หญงิ สาวกไ็ มค่ นุ้ เอาเสยี เลย พดู ไดว้ า่ มดื แปดดา้ นไปหมด
ไม่รู้ว่าใครกำลังกลั่นแกล้งหล่อน พยายามคิดว่าเคยไปสร้างศัตรู
ทไ่ี หนไวก้ ค็ ดิ ไมอ่ อก ใครกนั นะทเ่ี ลน่ ตลกรา้ ยอยา่ งน้ี เอาความกลวั
ท่สี ุดของคนมาเล่นงานทำร้ายหล่อน
“เกดิ อะไรขน้ึ คะหมอด”ี พยาบาลประจำหอ้ งถามเมอ่ื เหน็ สหี นา้
ของแพทย์สาว
“ไมร่ ้สู ิ ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น” หล่อนตอบอย่างมึนงง
จากนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก ดังขึ้นอีกอย่างต่อเนื่อง กระทั่ง
นรี ภาตอ้ งปฏเิ สธรบั สาย ความเดอื ดรอ้ นจงึ ไปตกอยกู่ บั โอเปอเรเตอร์
ฝ่ายหลังถึงแม้จะชอบพอนิสัยหมอดีอยู่ แต่เจอกระหน่ำคลื่นความ
ตระหนกกอ่ นเปลย่ี นเปน็ โมโหกราดเกรย้ี วเขา้ ตดิ ๆกนั กช็ กั ทนไมไ่ หว
ตอ้ งเดนิ มาหาต้นเหตขุ องปัญหาเพอื่ แจ้งว่า
“หมอดีคะ โทรศัพท์เข้ามากว่าห้าสิบสายแล้วนะคะ ฝ่ายหนู
รบั สายจนรบั ไมไ่ หวแลว้ จะตดั สายเลยไมร่ บั โทรศพั ทก์ ท็ ำไมไ่ ด้ เกดิ
มเี คสฉกุ เฉนิ จรงิ ๆเดย๋ี วจะยงุ่ หมอดจี ะใหห้ นทู ำยงั ไงดคี ะ พวกหนู
หชู าไปหมดแล้ว”
นรี ภาเองกจ็ นปญั ญา หลอ่ นรวู้ า่ สาว ๆฝา่ ยรบั โทรศพั ทจ์ ะตอ้ ง
เจออะไรบา้ ง แตจ่ ะใหห้ ญงิ สาวรบั มอื คนเดยี วหลอ่ นกท็ ำไมไ่ หว แคน่ ้ี
สมาธิในการตรวจคนไข้ก็ปลิวหาย เหลียวซ้ายแลขวามืดมนไปหมด
ไม่อยากโทร.ปรึกษาบิดาเพราะกลัวผู้ใหญ่จะตกอกตกใจ จริณธรที่
น่าจะพ่งึ พาไดก้ ็อยตู่ ่างแดน ไมส่ ามารถตดิ ตอ่ ไดต้ อนน้ี
ทางเดยี วทท่ี ำไดค้ อื ขอโทษขอโพยเพอ่ื นรว่ มงานไปกอ่ น รบั ปาก
วา่ จะหาทางแก้ไขทัง้ ๆ ที่ไมร่ ู้จะทำอยา่ งไรดี
สดุ ทา้ ยหญงิ สาวทนสายตาอยากรอู้ ยากเหน็ และกงั ขาของคนไข้

ลั บ ล ว ง ใ จ

และพยาบาล รวมไปถึงเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลไม่ไหว ตัดสินใจ
ให้พยาบาลโทร.เรียกแพทย์อีกคนมารับงานแทน ส่วนตัวหล่อนนั้น
ยังตัดสินใจไม่ถูก สองจิตสองใจว่าจะไปแจ้งความที่สถานีตำรวจดี
หรือไม่...
“ผมมาพบคุณหมอนีรภา” เสียงผู้ชายห้าว ๆ ร้อนรนดังขึ้น
ดา้ นนอก
“คณุ หมอไมร่ บั ตรวจแลว้ คะ่ วนั น”้ี พยาบาลสาวหนา้ หอ้ งปฏเิ สธ
ไป
“ผมไมไ่ ดม้ าตรวจ ผมมาเพราะไดร้ บั เมสเสจจากคณุ หมอ ผม
รูจ้ กั หนูดี”
คำวา่ หนดู นี เ่ี องทท่ี ำใหห้ ญงิ สาวเปดิ ประตหู อ้ งตรวจออก แมจ้ ะ
เพง่ิ เจอพชรพลเพยี งสองครง้ั และครง้ั แรกหลอ่ นลมื ไปเกอื บหมดแลว้
แต่พอเห็นเขายืนหน้าค่อนข้างซีดด้วยความกังวลอยู่ตรงหน้า นีรภา
ก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เหมือนกับว่ามีใครสักคนที่จะคุยด้วย
ปรึกษาด้วย ทิพปภาเคยบอกเสมอว่าในบรรดารุ่นหลานคุณย่าจู
พต่ี อ่ เกง่ ทส่ี ดุ แกป้ ญั หาไดท้ กุ เรอ่ื ง สมกบั เปน็ หลานคนโตของคณุ ยา่
และคณุ ยา่ เล้ียงเขามากระทง่ั เขาเป็นวัยรุน่
“พตี่ ่อ”
ชายหนมุ่ ชะงกั หันมามอง สีหนา้ ของเพื่อนนอ้ งตอนนเี้ หมอื น
คนใกลจ้ ะจมน้ำเต็มแก่ นัน่ ยิ่งทำให้เขาตระหนกหนักข้นึ
“ใครประสบอุบตั เิ หตหุ นดู ี กฟิ๊ หรือ...”
หญิงสาวส่ายหน้า ยกมือไหว้เขาตามมารยาท ดูแล้วคงตลก
ทั้งไหว้และสา่ ยหนา้ ไปพร้อม ๆ กนั แต่เขากไ็ มห่ วั เราะ ไมแ่ ม้แตย่ ้ิม
“ไม่ค่ะ ไม่มีใครเป็นอะไรทั้งนั้น มันเป็นตลกร้าย ตลกร้าย
ทง้ั เพ” นำ้ ตาหลอ่ นจะรว่ งอยแู่ ลว้ จงึ เปดิ ประตหู อ้ งตรวจใหก้ วา้ งขน้ึ

ก่ิ ง ฉั ต ร

แล้วเชญิ ว่า “เชิญพต่ี อ่ เขา้ มาคุยในห้องดกี ว่าคะ่ ”
ชายหนุม่ ก้าวเข้ามา รอกระทัง่ หมอสาวปดิ ประตจู ึงถามยำ้
“ไม่มอี ุบัตเิ หตุ”
“ไม่มีค่ะ มีแต่คนแกล้งหนูดี เขาไม่ได้ส่งข้อความให้พี่ต่อ
คนเดยี วนะคะ แตส่ ง่ ออกเปน็ รอ้ ยเลย ทโ่ี รงพยาบาลรบั โทรศพั ทว์ นุ่
ตง้ั แตส่ ายๆ คนไดร้ บั ขอ้ ความตกอกตกใจ โทร.มากนั ใหญ่ หนดู กี ็
เขา้ ใจนะคะวา่ ใครเจอขา่ วแบบนเ้ี ขา้ ตอ้ งชอ็ กเปน็ ธรรมดา พอรวู้ า่ ไมใ่ ช่
เรอ่ื งจรงิ กม็ อี ารมณโ์ ลง่ ใจบา้ ง โกรธบา้ ง แต.่ ..” หญงิ สาวทรดุ ตวั ลง
นั่งหลังโต๊ะตรวจอย่างอ่อนแรง ยกมือขึ้นปิดปากนิดหนึ่งเพื่อกลั้น
อาการสะอื้นก่อนเอ่ยต่อว่า “แต่...เจอด่าเข้าทีเป็นสิบราย หนูดีก็
ไม่ไหวเหมือนกนั ”
“พี่เข้าใจ” พชรพลเอ่ยพร้อมกับนั่งลงตรงข้ามหญิงสาว และ
เขากเ็ ขา้ ใจคนทไ่ี ดร้ บั ขอ้ ความดว้ ยวา่ ตกใจและแคน้ เคอื งแคไ่ หนเมอ่ื
รู้ว่าทุกอย่างเป็นแค่เรื่องหลอกกันเล่น ยิ่งคนที่เคยมีประสบการณ์
รบั โทรศพั ทห์ รอื วา่ รบั แจง้ ทางขอ้ ความในทำนองนม้ี ากอ่ นยง่ิ ชอ็ กหนกั
“ว่าแต่รู้ไหมว่าใครเป็นคนทำแบบน”้ี
“ไมท่ ราบเลยคะ่ หนดู ถี ามเบอรจ์ ากคนทโ่ี ทร.มา และลองโทร.
ไปแล้วก็ไม่ได้เรื่องอะไร ให้เจ้าหน้าที่เขาตรวจสอบกับบริษัทมือถือ
บอกว่าเรามีปัญหาอย่างนี้ ๆ เขาก็ตรวจสอบให้ ปรากฏว่าเป็นแบบ
เตมิ เงนิ ชอื่ เจา้ ของเป็นชาวต่างชาต.ิ ..คนเยอรมัน”
“ซ่งึ หนูดไี มร่ จู้ ัก”
“ไมร่ เู้ ลยคะ่ ตอนนก้ี ม็ ดื แปดดา้ นไปหมด หนดู แี นใ่ จวา่ ไมเ่ คย
สรา้ งศตั รทู ไ่ี หน แลว้ ทำไมมาแกลง้ กนั อยา่ งนก้ี ไ็ มร่ .ู้ ..” หญงิ สาวหยดุ
นดิ หนง่ึ เพอ่ื ระงบั อารมณแ์ ละนำ้ ตาไมใ่ หไ้ หลบา่ ออกมา “เปน็ รอ้ ยเลย
นะคะที่เขาส่งข้อความออกไป แล้วที่เขาทำไม่ใช่ว่าหนูดีเดือดร้อน

ลั บ ล ว ง ใ จ

คนเดียว คนที่ได้รับข้อความก็เดือดร้อนไปหมด อย่างน้อยตอน
ไดข้ า่ วกท็ ำงานไมไ่ ด้ เสียงานเสยี การไปหมดแน”่
พชรพลมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความนับถือ นีรภามีสติและ
รับมือกับสถานการณ์ได้ดีสมกับเป็นหมอ นี่ถ้าเป็นผู้หญิงอื่น...
ตวั อยา่ งงา่ ยๆ เชน่ กฟ๊ิ เจอเรอ่ื งกลน่ั แกลง้ รนุ แรงแบบนเ้ี ขา้ คงขาดสติ
รอ้ งไห้ฟูมฟายทำอะไรไม่ถูกไปแล้ว
“แลว้ นห่ี นูดีคดิ ไว้หรอื ยงั วา่ จะจัดการกับเรือ่ งทีเ่ กิดขนึ้ ยังไง”
“กำลังสองจิตสองใจอยู่ค่ะว่าจะไปแจ้งความดีไหม ใจหนึ่งก็
อยากแจง้ นะคะ แตอ่ กี ใจกไ็ ม่อยากมีเรอื่ งมรี าว คนไม่เข้าใจเขาก็จะ
หาว่าตอ้ งมปี ญั หาแน่ ๆ คนถงึ ได้แกลง้ กันขนาดนี”้
“พี่ว่า หนูดีแจ้งความเถอะ กันไว้ดีกว่า เกิดมีใครในกลุ่มที่
ไดร้ บั เมสเสจเอะอะโวยวายจะเอาเรอ่ื งขน้ึ มา อยา่ งนอ้ ยหนดู กี ม็ บี นั ทกึ
ประจำวนั ไวเ้ ปน็ พยานวา่ เปน็ การกลน่ั แกลง้ กนั จรงิ ๆ ตำรวจรบั รแู้ ลว้
หนูดจี ะไดไ้ ม่มปี ัญหา”
หมอสาวพนมมอื ไหว้เขา เอ่ยวา่
“ขอบคุณพ่ตี อ่ ทใี่ ห้คำแนะนำคะ่ ”
“แล้วนี่มีเพื่อนไปโรงพักหรือเปล่า แฟนหนูดี...โทร.ตามเขามา
ไหม”
“คณุ โจ้ไปเมอื งจีนค่ะ”
“ยายกฟิ๊ ขับรถไปปราณบรุ ี พี่ถงึ ไดต้ กใจ...” เขาหยุดพูดกอ่ น
สรุปแบบตดั บทว่า “เด๋ียวพ่ีไปโรงพกั เปน็ เพ่อื นหนูดีเอง”
“อยุ๊ ไมต่ อ้ งหรอกคะ่ พต่ี อ่ เรอ่ื งแคน่ ห้ี นดู จี ดั การเองได้ แคน่ ้ี
กเ็ สยี เวลาพต่ี อ่ มากแลว้ จนหนดู ีไมร่ ู้จะขอโทษยงั ไงดี”
“ถา้ ไมม่ ใี ครใหพ้ ไ่ี ปเปน็ เพอ่ื นดกี วา่ ขน้ึ โรงพกั คนเดยี วไมส่ นกุ
หรอก อกี อยา่ งพจ่ี ะแจง้ ความในฐานะผเู้ สยี หายดว้ ย เอาขอ้ ความใน

0 ก่ิ ง ฉั ต ร

มือถือพี่ไปเป็นหลักฐานโชว์ให้ตำรวจดู คำแจ้งความของหนูดีจะได้
มีนำ้ หนัก คดกี น็ า่ สนหนอ่ ยเพราะมีผูเ้ สยี หายสองคน”
พชรพลพดู ถกู ทว่ี า่ ขน้ึ โรงพกั ไมส่ นกุ ขนาดมเี พอ่ื นรว่ มแจง้ ความ
คนไม่เคยขึ้นโรงขึ้นศาลอย่างหมอสาวยังรู้สึกว่าทุกอย่างดูอึดอัด
ขัดเขินไปหมด ทั้งเรื่องความสับสนวุ่นวายของผู้คน การซักถามใน
ขอ้ มลู ทห่ี ลอ่ นเองกม็ ดื แปดดา้ น และนรี ภารวู้ า่ ถา้ หลอ่ นไมม่ คี ำนำหนา้
วา่ แพทยห์ ญงิ และไมม่ เี พอ่ื นรว่ มแจง้ ความ ตำรวจตอ้ งคดิ วา่ สง่ิ ทเ่ี กดิ
กบั หลอ่ นเปน็ ปญั หาเรอ่ื งชสู้ าวแนน่ อน เพราะรอ้ ยเวรเอาแตถ่ ามยำ้ วา่
หลอ่ นมแี ฟนหรอื คนรกั เกา่ ทม่ี ปี ญั หากนั หรอื เปลา่ หรอื มใี ครแอบชอบ
พออย่แู ล้วพอไมส่ มหวังกพ็ ยายามกลั่นแกลง้ ...
ชายหนุ่มต้องช่วยยืนยันอีกทีว่า ‘น้องผม’คบหากับแฟนมา
ประมาณปีเศษ ไม่มีปัญหาอะไรมาก่อน คาดว่าน่าจะเป็นการ
กลั่นแกล้งเพราะเข้าใจผิดหรือปัญหาเรื่องอื่น ๆ มากกว่า นั่นแหละ...
ตำรวจจงึ ยอมเชือ่ และลงบันทกึ ประจำวันไว้
หลงั จากเสยี เวลารว่ มสองชว่ั โมงและไมไ่ ดอ้ ะไรมากนกั นอกจาก
ใบแจง้ ความ ทง้ั คกู่ อ็ อกจากสถานตี ำรวจ พชรพลบอกหญงิ สาวอยา่ ง
ไม่ไดใ้ ห้ความหวงั เลยวา่
“ทำใจไว้นิดนะครับหนูดี พี่ไม่คิดว่าจะได้เรื่องอะไรมากนัก
ตำรวจเองงานเขายงุ่ ถา้ ไมไ่ ดม้ กี ารกระตนุ้ ทางสอ่ื หรอื วา่ มผี ใู้ หญค่ อย
ช่วยจี้ เขาคงทำอะไรไม่ได้มาก เพราะถ้าติดต่อไปทางเจ้าของเบอร์
ไมไ่ ด้ เรอ่ื งกค็ งจบ และพค่ี ดิ วา่ คนทำคงแนใ่ จแลว้ วา่ ตามไมไ่ ดถ้ งึ ได้
ใช้เบอรน์ ้ี เจ้าของเบอร์อาจกลบั เมืองนอกไปแลว้ ก็ได้”
“หนดู กี ท็ ำใจแลว้ คะ่ คดิ เสยี วา่ แคล่ งบนั ทกึ ประจำวนั ไวส้ ำหรบั
เป็นเกราะป้องกันตัวอย่างที่พี่ต่อแนะเท่านั้น ไม่ได้หวังว่าจะทำอะไร
ไดม้ าก เฮอ้ ...ตอนนห้ี นดู กี ไ็ ดแ้ ตห่ วงั วา่ คนทำเขาคงรตู้ วั แลว้ นะคะวา่

ลั บ ล ว ง ใ จ