ลับลวงใจ กิ่งฉัตร

คดิ ได้อยา่ งนี้หญงิ สาวจึงเปลีย่ นใจบอกเขาวา่
“พี่ตอ่ รอสกั ครนู่ ะคะ หนดู ีขอไปเปล่ยี นเสือ้ ผา้ ก่อน”
นรี ภาขน้ึ ไปหอ้ งนอน แตห่ ยดุ แวะทห่ี อ้ งของพช่ี ายกอ่ น หลอ่ น
บอกเขาวา่
“พซ่ี ี หนดู จี ะออกไปทานขา้ วขา้ งนอกนะคะ เดย๋ี วดจี ะโทร.บอก
พอ่ กบั แมเ่ อง ถา้ พซ่ี อี อกจากบา้ นกอ่ นพอ่ กบั แมจ่ ะกลบั ลอ็ กบา้ นให้
เรียบรอ้ ยดว้ ยล่ะ”
“จ้าๆ พอเพื่อนมารับไปกินข้าวก็ทิ้งกันเลยนะ” นลวุธพูด
เหมือนน้อยใจ แต่เสียงสดใสสบายใจขึ้นมาก หลายเดือนมานี่เขา
เปน็ หว่ งนอ้ งสาวเหลอื เกนิ เพราะมารดาเลา่ ใหฟ้ งั วา่ นอกจากวนั แรก
แลว้ นรี ภาไมม่ อี าการตโี พยตพี ายอะไรเลย หญงิ สาวเงยี บลงๆ พดู
นอ้ ย หมดความอยากในอาหาร ทา่ ทางเครง่ เครยี ด หลอ่ นหยดุ งาน
สามวนั เพราะไมม่ แี รงกายแรงใจไปทำ แตเ่ มอ่ื เรม่ิ กลบั ไปโรงพยาบาล
นรี ภาก็หมกม่นุ อยกู่ บั งาน จนนวลปรางค์ถงึ กบั วา่
‘ให้อาละวาดเสียยังจะดีกว่า’
นลวุธเข้าใจความรู้สึกของมารดาดี ชายหนุ่มรู้ว่าน้องสาวเป็น
คนมีเหตุมีผล แต่ความเจ็บปวดจากความรักนั้นไม่เข้าใครออกใคร
ใครจะรู้ว่าคนที่มีเหตุผลที่สุดอาจกลายเป็นคนไร้เหตุผลที่สุดก็ได้
ดังนั้นเขาจึงต้องลงมากรุงเทพฯบ่อยขึ้นเพื่อช่วยบิดามารดาเฝ้าระวัง
อาการของน้องสาว
นรี ภาดขี น้ึ หลงั จากเวลาผา่ นไปเดอื นกวา่ ๆ แตก่ ระนน้ั ชายหนมุ่
กย็ งั ไมว่ างใจ กระทง่ั วนั น้ี ในวนั ทน่ี อ้ งนา่ จะเจบ็ ปวดทส่ี ดุ แตห่ ญงิ สาว
ก็ยังยิ้มได้อย่างเข้มแข็ง และแถมยังมีหนุ่มมารับไปกินข้าวถึงบ้าน
เออ...ว่าแต่...
“เออ...เพอ่ื นคนนใ้ี ครนะ่ พไ่ี มเ่ คยเหน็ หนา้ หมอทโ่ี รงพยาบาล

192 กิ่ ง ฉั ต ร

หรอื เปลา่ เหน็ เขาบอกวา่ เปน็ รุ่นพ่ีหนูด”ี
นอ้ งสาวทำทา่ แปลกใจกอ่ นยม้ิ ดวงตาวาววบั ดว้ ยความขบขนั
กอ่ นเฉลย
“ไม่ใช่หมอค่ะ นักธุรกิจ เจ้าของสตรอว์เบอร์รี่ที่พี่ซีฟาดเสีย
เรียบตอนกลบั มาบา้ นเดือนกอ่ นไงคะ”
“หา!” สหี นา้ ของนลวธุ นา่ ขนั เปน็ ทส่ี ดุ ทง้ั ตกใจ ประหลาดใจ
เดือดดาล และเหมือนคนที่มั่นใจในตัวเองมาก แต่มารู้ว่าเพิ่งเสียรู้
คนอื่นมา นีรภาอยากหัวเราะ คิดว่าแค่เห็นสีหน้าพี่ชายตอนนี้ก็
เหมอื นจะคมุ้ คา่ กบั การออกไปกินขา้ วกับพชรพลแล้ว
“แลว้ พก่ี เ็ ปดิ ประตใู หม้ นั เขา้ มาในบา้ น ใหต้ ายชกั สิ เหน็ ทา่ ทาง
ดีๆ ไมน่ กึ เลยวา่ จะเปน็ พแ่ี มน่ น่ั เดย๋ี วพจ่ี ะลงไปตะเพดิ มนั ใหพ้ น้ จาก
บา้ นเรา”
“ทำไดไ้ งคะ หนดู รี ับปากจะออกไปกินข้าวกับเขาแล้ว”
“จะไปกบั มนั ทำไม” สมุ้ เสยี งพช่ี ายเปน็ เดอื ดเปน็ รอ้ น “นอ้ งมนั
ทำกบั หนูดไี ว้ขนาดนี้ ยงั จะไปญาตดิ ีอะไรกบั มันอีก”
“พี่ต่อไม่ใช่กิ๊ฟนะคะ เขาไม่เคยทำร้ายอะไรหนูดีเลย มีแต่
ช่วยเหลือตลอด ตั้งแต่เรื่องโทรศัพท์โรคจิตที่ดีเจอ พี่ต่อก็ช่วยไป
แจง้ ความทโ่ี รงพกั กบั ดี กอ่ นเกดิ เรอ่ื งกฟ๊ิ กบั คณุ โจ้ เขากค็ อยมาดแู ล
ด.ี ..”
“แต่ไม่บอกว่าน้องมันกับไอ้หางแดงนั่นกำลังจะทรยศหนูดี”
นลวุธตอ่ ให้อย่างเขน่ เขยี้ ว
“ถา้ เปน็ พซ่ี ี พซ่ี จี ะบอกผหู้ ญงิ คนหนง่ึ ไหมคะวา่ คหู่ มน้ั ของเธอ
กบั นอ้ งของพ่ีกำลังจะคบหากนั ลบั หลังเธอ”
“หนดู ีไมม่ วี นั ทำอยา่ งนั้น” ชายหน่มุ แย้ง
“ตอบไม่ตรงคำถามค่ะ”

ลั บ ล ว ง ใ จ 193

พชี่ ายอุบอิบว่า
“บอกสิ...” แต่พอน้องสาวจ้องเขม็งอย่างเอาเรื่องเขาก็ถอนใจ
พรืด “กอ็ าจจะไม่บอก แต่ก็คงตอ้ งแย้มๆ หน่อยแหละน่า”
“พี่ต่อก็แย้ม ๆ ค่ะ เคยสอนว่าคนบางคนเสียไปก็ไม่ควรจะ
เสยี ใจ แตต่ อนนน้ั หนดู ไี มเ่ คยคดิ สกั นดิ วา่ สง่ิ ทเ่ี ขาเตอื นคอื เรอ่ื งคณุ โจ้
กับกิฟ๊ หนูดวี ่าคุณต่อกับพซี่ มี อี ะไรคล้าย ๆ กันนะคะ”
“คล้ายตรงไหน” คราวนี้เสียงเขาหงุดหงิด ก่อนสรุป “ถึงงั้น
ก็เถอะนะ ต่อให้ดแี คไ่ หนหนูดีกไ็ ม่น่าจะออกไปกับเขา”
“ทำไมคะ เพราะคนดคี นนงึ ดนั บงั เอญิ เปน็ ญาตขิ องกฟ๊ิ หรอื คะ
พี่ซีคะ หนูดีถามหน่อย สองคนนั่นเขาทำหนูดีเจ็บถึงขนาดนี้แล้ว
พี่ซียังจะให้คนคู่นั้นมาตีกรอบชีวิตหนูดีอีกหรือคะ ให้คนคู่นั้นมามี
อิทธิพลต่ออนาคตว่าควรจะคบหรือไม่คบใคร พี่ซีจะให้หนูดีปฏิเสธ
ผูช้ ายที่ดคี นหนึง่ เพราะคนสองคนน้นั อกี หรือคะ”
นลวธุ นงิ่ อึ้งไปครู่ กอ่ นถามตรง ๆ
“หนดู ีชอบเขาหรือ”
“ไม่รู้ค่ะ ความรู้สึกมันยังชา ๆ อยู่ ไม่ชอบไม่เกลียด เหมือน
ไม่มีความรู้สึก แต่สมองหนูดีบอกว่าพี่ต่อเป็นคนดี หนูดีไม่อยาก
ตดั โอกาสของตวั เอง แตถ่ า้ จะใหถ้ ามวา่ รสู้ กึ ยงั ไงกบั เขา ตอนนต้ี อบ
ไมไ่ ดค้ ะ่ ”
พช่ี ายเงียบไปนดิ แลว้ ยอมรับว่า
“หนดู ที ำถกู แลว้ ละ ไปกนิ ขา้ วกบั ...หมอนน่ั เถอะ แตถ่ า้ มอี ะไร
ไมช่ อบมาพากลรีบโทร.หาพ่นี ะ และระวงั ตวั ดว้ ย”
หญิงสาวหัวเราะออกมาจรงิ ๆ บอกวา่
“ไมต่ อ้ งหว่ งคะ่ หนดู จี ะกลบั บา้ นกอ่ นสองทมุ่ สองทมุ่ พซ่ี โี ทร.
เชก็ ไดเ้ ลย”

194 ก่ิ ง ฉั ต ร

“แหม โตๆกนั แลว้ พก่ี ไ็ มอ่ ยากเขา้ ไปกา้ วกา่ ยถงึ ขนาดนน้ั ...”
เขาตง้ั ใจวา่ จะโทร.เชก็ ทกุ ชว่ั โมงเชยี วละ “วา่ แตห่ นดู มี เี บอรน์ ายพต่ี อ่
นด่ี ้วยหรือเปลา่ ”

น ล วุ ธ เ ฝ้ า ม อ ง น้องสาวออกไปกับพชรพลดว้ ยสายตาจับผดิ
ก่อนตัดสินใจแต่งตัวไปพบกับเพื่อนตามนัด และทุกๆชั่วโมงเขาจะ
ปลีกตัวจากเพื่อนเพื่อโทรศัพท์หานีรภา กระทั่งสองทุ่มครึ่งน้องสาว
กลบั ถงึ บา้ นเรยี บรอ้ ยแลว้ ชายหนมุ่ จงึ วางใจ ปลอ่ ยตวั สนกุ สนานกบั
เพื่อนเต็มที่ และเมื่อหนึ่งในสี่หนุ่มที่เที่ยวด้วยกันเสนอให้ย้ายจาก
ร้านอาหารริมแม่น้ำไปผับเปิดใหม่ไม่ไกลจากแถวนั้น ชายหนุ่มจึง
ตกลงไปดว้ ยอยา่ งไม่เก่ยี งงอน
ผบั ใหมเ่ ปน็ กง่ึ ๆผบั เปดิ แบง่ เปน็ สองสว่ นคอื สว่ นในตวั อาคาร
ทอ่ี กึ ทกึ หนอ่ ยกบั สว่ นดา้ นนอกทเ่ี ปน็ ระเบยี งกวา้ งรมิ นำ้ ทง้ั สองสว่ น
แบ่งวงดนตรีสองวง เล่นประสานกันบ้างแตกต่างกันบ้างแล้วแต่
อารมณข์ องนกั ดนตรีและคำขอของลูกคา้
กลุ่มของชายหนุ่มเลือกนั่งด้านนอกเพราะยังติดใจบรรยากาศ
ชายน้ำจากร้านอาหาร นั่งดื่มเฮฮาเหล่สาวไปตามประสาหนุ่มโสดที่
ไมไ่ ดพ้ บเจอกนั มานาน โตะ๊ ขา้ งๆทอ่ี ยถู่ ดั ไปทางเวทดี นตรเี ปน็ กลมุ่ คน
วัยไล่เลี่ยกับพรรคพวกเขา แต่มีปนกันทั้งหญิงและชายราวๆ หกคน
นง่ั คยุ กันเฮฮาดงั กวา่ โต๊ะนลวุธหน่อยเพราะอยใู่ กลด้ นตรมี ากกวา่
เพอ่ื นฝงู เขากไ็ มไ่ ดใ้ หค้ วามสนใจโตะ๊ นน้ั เทา่ ไหรน่ กั ตา่ งคนตา่ ง
ดม่ื กนิ กระท่งั ตัวตั้งตวั ตีในการสังสรรคค์ ร้งั น้ีอทุ านขึ้นวา่
“โอแม่เจา้ อยา่ งนี้แหละสเปค็ กูเลย”
“กูนึกว่าสเป็คมึงน่ะง่ายๆ แค่คำเดียว...ผู้หญิง...เท่านั้นซะอีก”
เพื่อนอีกคนแขวะให้ เพราะคนพูดนั้นช่างเลือกเหลือใจ ตั้งแต่สมัย

ลั บ ล ว ง ใ จ 195

มัธยมเขาจะเริ่มต้นด้วยว่า เมียกูต้องสวย เชปดี การศึกษาดี พูด
เพราะ อยู่ในโอวาท ฐานะทางบ้านดี แต่คุณสมบัติต่าง ๆ เริ่มหดลง
ตามวยั ทเ่ี พม่ิ ขน้ึ จนเพอ่ื นฝงู คาดเดาวา่ สดุ ทา้ ยคอื ยงั ไงกไ็ ดข้ อแค่
เปน็ ผู้หญงิ เทา่ น้ันพอ!
“เฮย้ ของกตู อ้ งมากกวา่ นน้ั อยา่ งนแ้ี หละแกแจม่ แจว๋ แหววเลย”
นลวุธมองตาม เห็นผู้หญิงวัยคงอ่อนกว่าเขาสักปีสองปีเดิน
ยักย้ายตรงดิ่งเข้ามา หล่อนอยู่ในชุดราตรีสั้นสีแดงเพลิงมีริ้วสีทอง
สลับนิดๆพอให้เป็นประกายเลื่อมวับๆยามก้าวเดิน ใบหน้าขาว
แต่งไว้ค่อนข้างจัด ปากแดง เล็บแดง เรือนผมเกล้าสวยมีประกาย
ระยบิ ระยบั เหมอื นสาวสว่ นใหญท่ แ่ี ตง่ ผมดว้ ยกากเพชรเมอ่ื จะออกงาน
กลางคืน
แต่แตง่ มาผบั นดี่ ูมันมากไปหน่อย...
หญิงสาวตรงไปที่โต๊ะข้าง ๆ เขา เสียงทักทายเฮฮาลั่น แถม
ทำเกด๋ ว้ ยการไลจ่ บู คนนน้ั คนนท้ี ง้ั หญงิ และชายทว่ั โตะ๊ แลว้ นง่ั แปะลง
บนตักผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่ม ก่อนไถลตัวลงนั่งบนเก้าอี้ว่างข้างๆ
เรยี กเสียงกว๊ิ ก๊าวเฮฮาจากเพื่อนรว่ มโต๊ะได้เป็นอย่างดี
โถ แม่เจ้าประคุณ เปรย้ี วสดุ ๆ จรงิ ๆ
“กวู า่ มงึ เปน็ หมาเหา่ เครอ่ื งบนิ อกี แนว่ ะ่ ทา่ แมเ่ ดนิ สะบดั ไมม่ อง
หัวใครขนาดนั้น ไม่สะดุดส้นสูงหัวทิ่มก็เก่งตายชักแล้ว อีกอย่าง
ท่าทางอย่างนี้มีแฟนแล้วแน่ อย่าหาเรื่องเลยมึง เดี๋ยวไม่ได้กลับ
ฟิลิปปนิ ส์” ชายหนุ่มเตือนเพ่ือน
แวบหนึ่งเหมือนเจ้าหล่อนจะปรายตาคมกริบมาทางเขาเหมือน
รู้ว่าถูกนินทา แต่แล้วก็ยักไหล่หันไปเปิดปากเจรจากับเพื่อนอย่าง
ไมส่ นใจไยดีอะไรกลุ่มเขาอีก
“มาได้ไงแก เพิ่งสามทุ่มครึ่ง งานแต่งงานทำไมเลิกเร็วจัง”

196 กิ่ ง ฉั ต ร

หนึ่งในโต๊ะนั้นถาม ต้องตะเบ็งเสียงแข่งกับเสียงดนตรี นลวุธจึง
พลอยไดย้ ินไปด้วย
อ้อ...รอดตัวไป เจ้าหลอ่ นต่อมาจากงานอ่นื
“ไม่ใช่เจ้าสาวไม่ต้องอยู่รอส่งแขกคนสุดท้ายหรอก” แม่สาว
ชุดแดงวา่ โบกมอื เรยี กบรกิ รเพอื่ ส่ังเคร่ืองด่ืม สง่ิ ทห่ี ล่อนสั่งนั้นแรง
พอ ๆ กบั ของผู้ชายทเี ดยี ว
“แล้วน่แี กแตง่ แดงขนาดนี้ไปงานแตง่ งาน คงข่มเจา้ สาวตาย”
“ตอ่ ใหแ้ ต่งขาวกข็ ่มได้ เจ้าสาวจืดชดื ยงั กะอะไรอยแู่ ล้ว”
“แลว้ เจา้ บ่าวล่ะ จดื พอฟัดพอเหว่ยี งกับเจ้าสาวไหม”
“ไม่” หล่อนยกั ไหล่นิดหนึง่ “แตล่ ื่นเปน็ ปลาไหล”
“แกเคยบอกว่าเขาเคยหลแี กด้วยไมใ่ ชห่ รือนิง้ ”
“เคย คงเคยทำกับสาว ๆ รอบตัวทุกคนแหละ แต่ฉันไม่เล่น
ด้วย...ไม่ใช่ตอนนี”้
“แสดงวา่ อนาคตไม่แน”่
นลวธุ อดไมอ่ ยตู่ อ้ งมองแมส่ าวชดุ แดงอยา่ งใครร่ ู้ เขาเหน็ หลอ่ น
ยมิ้ พราย ตอบเพ่อื นอยา่ งคะนองปากไมข่ ัดเขนิ ว่า
“อนาคตไม่มีคำว่าแน่นอนอยู่แล้ว คืนนี้ให้ไปกกญาติฉันก่อน
เบื่อเมอ่ื ไหร่คอ่ ยวา่ กันอกี ท”ี
ชายหนุ่มหมดความสนใจผู้หญิงคนนี้ทันที หล่อนชื่อนิ้ง แต่
เห็นทีจะไม่นิ้งสมชื่อเท่าไหร่ ถึงได้พูดถึงญาติและญาติเขยตัวเองได้
ขนาดน้ี ผคู้ นสมยั นเ้ี ปน็ ยงั ไงกนั นะ ยางอายมนั หายไปไหนหมด ถงึ
ไดพ้ ูดจาอะไรออกมาได้
หน้าตากด็ แี ท้ๆ แต่นสิ ัย...ไม่ไหวเอาเสียเลย!

ลั บ ล ว ง ใ จ 197

บ ท ที่ ๑๘

น ล วุ ธ เ ดิ น ท า ง กลับหนองคายวันร่งุ ขึน้ ชายหนุม่ ออกจากบา้ น
ตอนดกึ และไปถงึ หนองคายตอนเชา้ แวะบา้ นพกั ชายโสดทบ่ี รษิ ทั เชา่
ให้เพื่ออาบน้ำแล้วตรงเข้าบริษัท ชีวิตเขากลับมาเหมือนเดิมคือ เช้า
ตน่ื ไปทำงาน ตกเยน็ กเ็ ลน่ บอลบา้ งแบดมนิ ตนั บา้ งกบั เพอ่ื นและลกู นอ้ ง
เยน็ วันหยุดถา้ ไมก่ ลบั กรงุ เทพฯกน็ ัดกนิ ข้าวเฮฮากับเพอื่ นในจงั หวดั
ประมาณอาทติ ยเ์ ศษหลงั งานแตง่ งานของจรณิ ธร ชายหนมุ่ ไป
กินข้าวกับเพื่อนที่ร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ระหว่างรออาหารและ
เพอ่ื นลกุ ไปคยุ กบั คนรจู้ กั อกี โตะ๊ นน้ั เขากห็ ยบิ นติ ยสารแนวการเมอื ง
ทว่ี างอยบู่ นโตะ๊ ขน้ึ มาพลกิ ๆอา่ นฆา่ เวลา ไมไ่ ดส้ นใจอะไรนกั กระทง่ั
สายตากวาดไปยงั ขา่ วสังคมและปะทะกับใบหนา้ คุน้ ตา
ภาพเจ้าบ่าวเจ้าสาวยิ้มร่าสู้กล้องท่ามกลางพ่อแม่ทั้งสองฝ่าย
ใตร้ ูปคือขา่ ว ววิ าห์แห่งป.ี ..
จริณธรลูกชายคนเดียวของนายพลจริณเข้าสู่ประตูวิวาห์กับ
ทพิ ปภาลกู สาวคนเลก็ ของอนทุ ตั แหง่ เครอื วงศว์ า่ นเครอื ญาตสิ องฝา่ ย
ยม้ิ แย้ม ชื่นม่นื ...ชน่ื มน่ื ...

198 กิ่ ง ฉั ต ร

และคงเพราะเป็น‘วิวาห์แห่งปี’ และพ่อเจ้าบ่าวเป็นคนในข่าว
ของนติ ยสารฉบบั นบ้ี อ่ ย ๆ ครอบครวั เจา้ สาวกเ็ ปน็ ยกั ษใ์ หญใ่ นวงการ
ธรุ กจิ จงึ มกี ารอทุ ศิ หนา้ ขา่ วสงั คมสส่ี ใี หเ้ ตม็ หนา้ เพราะนอกจากภาพ
บ่าวสาวแล้วยังต้องมีรูปคนใหญ่คนโต ทั้งในวงการทหาร วงการ
การเมืองและธุรกิจลงประกอบด้วย และที่ขาดไม่ได้คือสีสันของงาน
สาว ๆ หน้าตาดีเพื่อนเจ้าสาว หรือในกรณีนี้เป็นบรรดาญาติสาวๆ
ของทง้ั สองฝา่ ย
ในตอนแรกชายหนุ่มไม่สนใจ ถ้าไม่ติดว่าเป็นนิตยสารคนอื่น
เขาคงขยำแล้วเขวี้ยงทิ้งแล้ว แต่นี่ทำไม่ได้จึงแค่พับปิด หากเห็นชุด
ราตรสี แี ดงๆมรี ว้ิ สที องเลอ่ื มๆตรงหางตากอ่ น จงึ หยดุ แลว้ ตง้ั ใจมอง
แม้ภาพจะไม่คมชัดนัก แต่ไม่ผิดแน่ แม่สาวก๋ากั่นชุดราตรีแดงสั้น
ทเี่ ขาเจอที่ผบั วันนั้น โลกกลมแท้ ๆ
ใต้รูปบอกว่าเป็นญาติสาว ๆ ของเจ้าสาว ลงชื่อด้วยว่า นัฎฐา
ทิพรัตน์ และนรสิ า แมส่ าวชุดแดงที่เพอ่ื นเรยี กวา่ นง้ิ ชื่อนริสา
นลวธุ มองแลว้ มอี าการขนลกุ ดว้ ยความขยะแขยง ทแ่ี ทก้ ก็ ก๊ เผา่
เดียวกัน คนพันธ์เุ ดียวกนั ถงึ ได้คิดและพูดออกมาได้วา่
‘คืนน้ีใหไ้ ปกกญาติฉนั ก่อน เบื่อเม่ือไหร่คอ่ ยวา่ กันอกี ที’
เท่าที่ฟังดูก็เหมือนฝ่ายชายสนใจเจ้าหล่อนเหมือนกัน คนเรา
นี่หนอ...ชายหนุ่มได้แต่นึกปลง...หน้าตาดี ๆ สองในสามน้องเขารู้จัก
มานานจนเหมือนทะลุในน้ำใสใจจริง แต่นึกไม่ถึงเลยว่าจะรู้จักแค่
เปลอื ก สว่ นนสิ ยั ใจคอจะเปน็ อยา่ งน้ี หญงิ รา้ ย ชายชว่ั เพอ่ื นทรยศ
เป็นสามเส้าทีเ่ หมาะสมกันดแี ท้
จะวา่ ไปนรี ภาอาจโชคดกี ไ็ ดท้ ห่ี ลดุ พน้ จากคนเหลวไหลเหลวแหลก
พวกนี้
“เป็นอะไรไป ซี ทำหน้าเหมือนเจอผี” เพื่อนที่เดินกลับมาที่

ลั บ ล ว ง ใ จ 199

โต๊ะทกั เมอ่ื เหน็ ชายหนุ่ม
นลวธุ แสยะยม้ิ ตอบไปวา่
“เจอผีจริง ๆ ด้วย แล้วไม่ได้ตัวเดียวนะ มาทั้งครอบครัวเลย
เน่าเหม็นหึ่งทั้งบ้าน” พูดแล้วเขาก็บ่นเบา ๆ เหมือนพูดกับตัวเองว่า
“หวงั วา่ ยายหนูดีคงไม่โดนผคี นบา้ นนี้หลอกซำ้ สองหรอกนะ”

ทิ พ ป ภ า เ ร่ิ ม ต้ น ชี วิ ต คู่ อยา่ งหวานชืน่ และมคี วามสุข บิดา
มารดาของหลอ่ นใหข้ องขวญั แตง่ งานเปน็ ทวั รญ์ ป่ี นุ่ หนง่ึ อาทติ ยพ์ รอ้ ม
พอ็ กเกต็ มนั นม่ี ากพอทห่ี ลอ่ นและสามหี มาด ๆจะจบั จา่ ยไดต้ ามใจชอบ
ท้ังเสอื้ ผ้า กระเป๋า รองเทา้ และเครอ่ื งประดบั เลก็ ๆ นอ้ ย ๆ
ชีวิตสมรสก็ดีเหมือนที่วาดฝัน จริณธรเอาอกเอาใจหล่อน
ทกุ อยา่ ง ไปซอ้ื ของเขาหว้ิ ถงุ ให้ ขา้ มถนนเขากนั ใหห้ ลอ่ นเดนิ ดา้ นใน
สง่ิ เลก็ สง่ิ นอ้ ยสารพนั ทท่ี ำใหห้ ลอ่ นรสู้ กึ ลอ่ งลอยเหมอื นเทา้ ไมแ่ ตะพน้ื
วนั สดุ ทา้ ยกอ่ นเดนิ ทางกลบั ทง้ั คแู่ วะรา้ นไขม่ กุ มกิ โิ มโต้ ทง้ั คซู่ อ้ื
สร้อยคอสองเส้น ฝากมารดาของเขาเส้นหนึ่งมารดาหล่อนเส้นหนึ่ง
ตวั ทพิ ปภาไดส้ รอ้ ยเสน้ เลก็ สชี มพู ทเ่ี กค๋ อื มจี ร้ี ปู ผเี สอ้ื ทท่ี ำจากทองคำ
ขาวประดบั เพชรและไขม่ กุ สชี มพเู มด็ เลก็ ๆ ซง่ึ สรอ้ ยนน้ั จรณิ ธรชมวา่
“เหมาะกบั คณุ กฟ๊ิ ดี จน้ี น่ั ถา้ ไมใ่ ช้ ปลดออกมาเปน็ เขม็ กลดั ได้
คุณกฟิ๊ เลือกเกง่ ”
หญงิ สาวยม้ิ รา่ ถกู ใจ หลอ่ นปลอ่ ยใหส้ ามหี มาด ๆทถ่ี อื กระเปา๋
สตางคข์ องทง้ั คเู่ ป็นคนจา่ ยเงนิ ส่วนตัวยงั พินจิ พิจารณาสร้อยข้อมอื
เข้าชุดกัน แต่สุดท้ายตัดใจเพราะคิดว่ารวมๆแล้วราคามันเกินงบ
ไปหนอ่ ย หากพอออกจากรา้ นไปพกั ใหญ่ ถามราคาทง้ั หมดจากจรณิ ธร
ทิพปภาตอ้ งตกใจ
“อะไรคะ มากขนาดนเ้ี ชยี ว กฟ๊ิ วา่ ไมน่ า่ จะถงึ นะ เกนิ กวา่ ทก่ี ฟ๊ิ

200 กิ่ ง ฉั ต ร

คิดมาเกอื บสแ่ี สนเยนไดไ้ ง ใบเสรจ็ อยู่ไหนคะคุณโจ”้
“อยู่ในกล่องน่ันแหละ แตไ่ มร่ ู้ว่าผมสอดไวก้ ล่องไหน”
“หาให้กิ๊ฟหน่อยนะคะ เดี๋ยวกิ๊ฟจะไปถามกับทางร้านว่าทำไม
ตวั เลขมนั ถงึ ไดส้ ูงนัก”
หลอ่ นตง้ั ทา่ จะเดินกลับไปจริงๆ แตส่ ามรี ีบควา้ แขนไวบ้ อกว่า
“ไมผ่ ดิ หรอก ผมตรวจอกี รอบกอ่ นจา่ ยแลว้ ทส่ี งู ขน้ึ มาหนอ่ ย
เพราะผมซื้อของเพิ่มสองชิ้นน่ะ สร้อยข้อมือเล็กๆให้พี่จั่นเส้นนึง...”
“คุณไม่ค่อยถูกกับพี่จั่นไม่ใช่หรือคะ” หญิงสาวทักด้วยความ
แปลกใจจรงิ ๆ ไม่ใชว่ ่าขเ้ี หนียว
“ไม่ถูก แต่อยากให้คุณทำเหมือนเป็นคนซื้อฝาก พี่จั่นจะได้
รู้สกึ ดี ๆ กับคณุ ไมส่ ร้างปญั หาอะไรกบั คณุ ”
ทิพปภายิ้มด้วยความตื้นตันใจ เขาช่างคิดและเอาใจใส่หล่อน
จรงิ ๆ
“ขอบคุณคะ่ คุณโจ้ แล้วของอีกชิ้นล่ะคะ”
“ของเซอรไ์ พรส้ ค์ ณุ กฟ๊ิ นะ่ อยากดตู อนนเ้ี ลยไหม” เขาตง้ั ทา่ จะ
คุย้ ถงุ หา
แตห่ ญิงสาวหัวเราะรว่ น ปัดว่า
“ดูตอนนี้ก็ไม่เซอร์ไพร้ส์สิคะ รอไว้กลับเมืองไทยก่อนค่อยดู
แล้วกัน” ตัดสินใจแล้วหล่อนอดไม่อยู่ ต้องเขย่งขึ้นหอมแก้มเขา
แรง ๆ ครง้ั หนง่ึ เหมือนให้รางวลั “ขอบคุณคะ่ คณุ โจ”้
จริณธรแค่ยิ้มรับนิดๆ ในใจนึกว่าต้องพยายามหาทางกำจัด
ใบเสร็จในกระเป๋าเขาให้เร็วที่สุด นิสัยของทิพปภานั้น พอสนิทกัน
ถึงรู้ว่าหล่อนดูเหมือนละเอียดรอบคอบไปงั้นเอง เอาเข้าจริง ๆ ขี้ลืม
ปำ้ เปอ๋ เปน็ ทส่ี ดุ ถา้ ไมม่ หี ลกั ฐานเปน็ ใบเสรจ็ หรอื จดไวเ้ ปน็ ลายลกั ษณ์
อกั ษร เด๋ียวหล่อนก็ลืมวา่ ซื้ออะไรมาบ้าง ซือ้ มาราคาเทา่ ไหร่

ลั บ ล ว ง ใ จ 201

อกี อยา่ งหลอ่ นมีเงินมากเสยี จนพอกลบั ถงึ เมอื งไทยก็เลิกใส่ใจ
แล้วว่าซ้ืออะไรมาราคาเทา่ ไหร่
ดังนั้นหน้าที่ของเขาจึงมีเพียงขยับตัวเลขของมุกเส้นอื่นๆ ขึ้น
เสน้ ละหา้ หมน่ื หกหมน่ื เยน เมยี หนา้ ซอ่ื ของเขาจะไดไ้ มร่ วู้ า่ ไอส้ รอ้ ย
ข้อมือเกรดต่ำสุดกับตุ้มหูคู่เล็ก ๆ แต่ดูเก๋ที่ซื้อมา ‘เซอร์ไพร้ส์’ ให้
หล่อนนนั้ ยงั ไงๆ ราคารวมกนั กไ็ มม่ ที างถึงส่แี สนเยน!
กลับถึงเมืองไทย หญิงสาวรู้สึกแปลก ๆ เล็กน้อยที่ตอนนี้บ้าน
ทก่ี ลบั ไมใ่ ชห่ ลงั เดมิ ‘แม’่ ทอ่ี อกมาตอ้ นรบั กไ็ มใ่ ชแ่ มห่ ลอ่ น อนงคน์ าถ
แค่รับไหว้ลูกสะใภ้ แต่หันไปกอดลูกชาย หอมแก้มซ้ายขวาถามว่า
“เป็นไงบ้าง ไปเท่ยี วมาสนกุ ไหมลูก แมค่ ดิ ถงึ ”
“สนุกครับ ไปมาหลายเมืองเลย ช็อปปิ้งกันสนุก คุณกิ๊ฟซื้อ
สรอ้ ยไขม่ กุ มกิ โิ มโตม้ าฝากแมด่ ว้ ย” จรณิ ธรรายงาน หวงั ชว่ ยทพิ ปภา
ด้วยการเอ่ยถงึ ของฝาก แต่มารดากลบั นวิ่ หนา้ ตงิ วา่
“อะไร แตง่ งานกนั แลว้ ยงั ตอ้ งเรยี กคณุ กนั อกี หรอื ฟงั ดเู หนิ หา่ ง
ไม่เหมือนผวั เมยี กันเลย”
“คณุ กฟ๊ิ กเ็ รยี กโจว้ า่ คณุ เหมอื นกนั นะครบั แม”่ ชายหนมุ่ พยายาม
พดู ให้ภรรยาหมาด ๆ ทไี่ ม่มปี ากเสียงเอาเสียเลย
“เมียเรียกผัวไม่แปลกหรอก แต่ผัวมาเรียกเมียคุณนั่นคุณนี่
มนั ฟังขัดหู เหมือนเมยี ข่มผวั ไมเ่ หมาะ”
ระหวา่ งทล่ี กู ชายลกู สะใภม้ องตากนั ปรบิ ๆ นายพลจรณิ กม็ อง
สมาชกิ ใหมข่ องครอบครวั ดว้ ยความเหน็ ใจ การมแี มส่ ามอี ยา่ งภรรยา
เขาไมใ่ ช่เรอ่ื งง่าย โดยเฉพาะอยา่ งย่ิงเมื่ออนงค์นาถปักใจแลว้ ว่าชอบ
‘ลูกสะใภ้หมอ’ มากกว่า ส่วนลูกสะใภ้เขาไม่รู้เก่งเรื่องงานหรือเปล่า
แตเ่ รื่องการเข้าหาผู้ใหญ่ทา่ ทางจะลำบาก
รู้ๆ อยู่ว่าแม่ผัวเขม่น แทนที่จะเร่งเข้ามาเพื่อประจบเอาใจ

202 กิ่ ง ฉั ต ร

เจา้ หลอ่ นกลบั ยง่ิ ถอยหา่ ง หา่ งมากเขา้ ๆกก็ ลายเปน็ ความกลวั ไมก่ ลา้
เข้าใกล้ ไม่กล้าพูดคุย ช่องว่างระหว่างแม่ผัวลูกสะใภ้เลยยิ่งห่าง
ความสัมพันธ์ยิ่งแย่ เมียเขาก็ร้ายเหลือ...ยิ่งเห็นลูกสะใภ้กลัวยิ่งข่ม
ถึงกบั ปรายตามองแล้วถามเหมอื นทา้ ว่า
“หรือว่าบ้านเราพอ่ เขาเรียกแม่เราวา่ คณุ ปัทมา”
“เปลา่ คะ่ ” ทพิ ปภาตอบเสยี งเบา
“น่ันไง” เสียงอนงค์นาถบง่ บอกความมีชัย
“ต่อไปคุณโจ้เรียกกิ๊ฟว่ากิ๊ฟเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ” ลูกสะใภ้ยอมถอย
“ดีแล้ว คนเป็นเมียต้องส่งเสริมผัว ไม่ใช่ให้ผัวมาพูดจา
อ่อนน้อมส่งเสริมตัวเอง บ้านเธอถือธรรมเนียมยังไงฉันไม่รู้ แต่
บ้านน้เี ราเปน็ คนไทย ผัวตอ้ งมากอ่ นรูไ้ หม”
“คะ่ คณุ แม่”
จริณธรรู้สึกสงสารเมียตัวเองเหมือนกัน เลยพึมพำออกตัวว่า
ดึกแลว้ ชกั งว่ ง ขอตวั ข้ึนนอน
ลับหลงั ลกู ชายกบั เมยี นายพลจรณิ ก็เตือนเมียวา่
“อยา่ ไปเลน่ งานลกู สะใภใ้ หม้ ากนกั เลยนอ้ งนาถ สงสารเดก็ มนั
บา้ ง”
“ไม่ได้สิ ใหม่ ๆ ต้องครอบให้อยู่ คิดจะเป็นสะใภ้บ้านนี้ต้อง
อดทน ต้องเชอ่ื ฟงั นาถไม่ชอบให้เด็กมาหือมาอือใส่ ตอนนยี้ งั ใหม่
กต็ อ้ งสอนใหร้ ู้ชัดว่าอยบู่ ้านนีค้ วรทำตวั ยงั ไง”
คำพูดของภรรยาทำให้ชายสูงวัยได้แต่ส่ายหน้า แต่เขาเองก็มี
บางอย่างเหมือนลูกสะใภ้ คือถูกข่มให้เกรงใจภรรยามาตั้งแต่เริ่ม
แต่งงานใหม่ ๆ หลาย ๆ เรื่อง โดยเฉพาะเรื่องในบ้าน จึงไม่กล้าหือ
กล้าอือใสอ่ นงคน์ าถเหมอื นกนั

ลั บ ล ว ง ใ จ 203

คู่ ส า มี ภ ร ร ย า ใหม่หมาดๆเดินทางกลับจากญป่ี ุ่นคืนวนั เสาร์
ตอนแรกทิพปภาอยากไปกินอาหารกลางวันวันอาทิตย์กับที่บ้าน แต่
อนงคน์ าถแยง้ วา่ รบี รอ้ นกลบั ดจู ะไมง่ ามเทา่ ไหร่ ใหอ้ ยกู่ นิ ขา้ วกลางวนั
ที่หล่อนเตรียม‘ของโปรด’ ของลูกชายไว้ให้ก่อน แล้วมื้อเย็นค่อยไป
กนิ ที่บา้ นหญงิ สาว
จรณิ ธรตามใจแมเ่ หมอื นเดมิ และกระซบิ เตอื นใหภ้ รรยาอดทน
เพื่อสุดท้ายแม่เขาจะได้รักและเอ็นดูหล่อนเหมือนลูกสาวจริง ๆ
ทพิ ปภาเลยตอ้ งโทรศพั ท์ไปเล่ือนนดั ท่บี ้านและอยูก่ นิ ข้าวกลางวนั กับ
ครอบครวั สามกี อ่ น
ระหว่างนั้นในช่วงสายหล่อนกับจริณธรก็รื้อกระเป๋าเดินทาง
โดยทอ่ี นงคน์ าถและจรยิ าเขา้ มานง่ั ดอู ยดู่ ว้ ย เมอ่ื หญงิ สาวสง่ สรอ้ ยมกุ
ทีซ่ ้อื มาฝากให้ อนงค์นาถก็รับ ๆ ไปดู บอกขอบใจก่อนถาม
“แล้วอันไหนทซ่ี ือ้ ฝากแม่เราละ่ ”
“เหมอื นกบั ของคณุ แมค่ ่ะ” ทิพปภาตอบ
“ไหนขอดูหนอ่ ย”
หญิงสาวส่งกล่องของที่ตั้งใจเอาไปฝากมารดาให้แม่สามีดู
รายนน้ั กห็ ยบิ ไปพจิ ารณาเหมอื นจะเทยี บใหแ้ นใ่ จวา่ สองเสน้ เหมอื นกนั
จริง ๆ ไม่มีเส้นไหนดีหรือแพงกว่ากัน และเมื่อส่งคืนให้อนงค์นาถ
กถ็ าม
“แลว้ เธอซอ้ื อะไรมาบา้ ง เอามาอวดหน่อย”
หลอ่ นจงึ จำตอ้ งสง่ สรอ้ ยของตวั เองใหแ้ มส่ ามดี ู ฝา่ ยนน้ั ยงั ถาม
อกี
“นอกจากมกุ แลว้ มอี ะไรตดิ ตวั มาบา้ งละ่ อยากรวู้ า่ ทางบา้ นเรา
เขาให้อะไรมาบา้ ง”
ทพิ ปภาเหลอื บตามองสามนี ดิ หนง่ึ จรณิ ธรทำทา่ เหมอื นจะบอก

204 ก่ิ ง ฉั ต ร

ให้ตามใจมารดาเขาหน่อย หญิงสาวจึงเปิดลิ้นชักหยิบเครื่องประดับ
ทต่ี ดิ ตวั มาจากบา้ นนำมาวางเรยี งใหแ้ มส่ ามดี ู อนงคน์ าถกวาดตามอง
น่วิ หนา้ นดิ หนงึ่ ก่อนถาม
“อะไร ไหนว่ารวยนักรวยหนา พอ่ แม่เธอเขาใหต้ ดิ ตัวมาแค่นี้
เองเรอะ”
ลูกสะใภ้สะอึก จริยาที่นั่งเล่นสร้อยข้อมือของฝากอยู่สงสาร
นอ้ งสะใภ้ท่นี ่ังพับเพียบอยบู่ นพนื้ เต็มแกจ่ ึงร้องขึน้ วา่
“แมค่ ะ ถามอะไรอย่างน้ันล่ะ”
“ทำไมจะถามไมไ่ ด้ คนในครอบครวั เดยี วกนั แลว้ จะมานง่ั บดิ
น่ังอายกนั ทำไม อยากรู้อะไรกถ็ ามกนั ตรง ๆ จริงไหมแม่กฟ๊ิ ”
“คะ่ ” หญงิ สาวไดแ้ ตอ่ อ้ มแอม้ ตอบ กอ่ นเสรมิ “ของอยา่ งอน่ื
อยู่กับเซฟในธนาคารค่ะ ถ้าจะใช้ถึงไปเบิก ที่กิ๊ฟเอามาเก็บไว้ที่นี่
ชิ้นเล็ก ๆ เท่าน้นั เอาไวใ้ ส่เลน่ ”
“แลว้ ไป นกึ วา่ ทง้ั เนอ้ื ทง้ั ตวั มแี คน่ ล้ี ะไมส่ มศกั ดศ์ิ รลี กู เสย่ี ใหญ่
เลย” อนงค์นาถวา่
ทพิ ปภาก้มหนา้ รูส้ ึกอดั อน้ั ตนั ใจ แต่ไม่กลา้ ตะโกนถาม
แค่นี้คุณแม่ว่าน้อย อยากรู้นักว่าถ้าลูกสะใภ้คุณแม่เป็นหนูดี
หนดู ที ีม่ แี ต่ตัวแท้ๆ คณุ แม่จะพดู จกิ กดั วา่ ยังไง!
แตห่ ญงิ สาวกไ็ ดแ้ คค่ ดิ ลน้ิ แขง็ ทอ่ื ไมก่ ลา้ เถยี ง ไมก่ ลา้ โตแ้ ยง้
และหลงั จากทม่ี ารดากบั พส่ี าวเขาออกจากหอ้ งไปแลว้ จรณิ ธร
ก็เขา้ มากอดหลอ่ น หอมแกม้ อยา่ งเอาใจ บอกวา่
“กิ๊ฟอย่าถือสาคุณแม่เลยนะครับ แม่ผมเป็นคนพูดตรง ๆ จน
เหมือนดุ เหมือนไม่มีน้ำใจ แต่จริง ๆ คุณแม่ใจดีนะครับ เพียงแต่
ตอนนี้ยังไม่สนิทท่านเลยดูน่ากลัว แต่ถ้าอยู่ไปนาน ๆ รู้ใจกันแล้ว
ผมรบั รองว่าไม่มีปญั หา”

ลั บ ล ว ง ใ จ 205

“กิ๊ฟก็หวังไว้อย่างนั้น” หญิงสาวพึมพำ ทำให้ชายหนุ่มคลาย
วงแขนนดิ หนึง่ ถามว่า
“กิฟ๊ ไม่เช่ือผมหรือ”
“เชอ่ื สคิ ะ” หลอ่ นรบี บอก “กฟ๊ิ เชอ่ื คณุ โจ้ แคห่ วงั วา่ สง่ิ ทค่ี ณุ โจ้
บอกคงจะมาถงึ เรว็ ๆ เทา่ นน้ั ”
“ไมน่ านหรอกคนดี ผมเปน็ ลกู ชายคนเดยี ว คณุ แมร่ กั ผมมาก
ตอนนี้ท่านคงแปลก ๆ ที่มีผู้หญิงอีกคนมาร่วมแชร์ความรักของผม
แตพ่ อคนุ้ ๆกนั สนทิ สนมกนั คณุ แมท่ า่ นกค็ งเลกิ คดิ อยา่ งนก้ี บั คณุ
ไปเอง”
คำพดู ของสามมี เี หตผุ ล และดว้ ยความทห่ี ลอ่ นรกั เขาเหลอื เกนิ
ทพิ ปภาจงึ เชอ่ื เขาสดุ หวั ใจ และเมอ่ื ชายหนมุ่ เตอื นวา่ อยา่ ทำใหพ้ อ่ แม่
ของหล่อนไม่สบายใจเพราะว่าปัญหา ‘เล็ก ๆ น้อย ๆ’ ของสะใภ้ใหม่
หญิงสาวก็เชื่อเขาอีก ดังนั้นอนุทัตและปัทมาจึงเห็นว่าลูกสาวกับ
ลูกเขยหมาด ๆ มาหาดว้ ยหนา้ ตาผอ่ งใส มีความสุข
แม่ยายของจริณธรรับของฝากด้วยความชื่นชม แต่ยังอดบ่น
ไม่ได้ว่า
“ซอ้ื มาทำไมแพงๆ ลกู สองคนนา่ จะเอาเงนิ ไวซ้ อ้ื ของทอ่ี ยากได้
มากกวา่ ”
สว่ นพวกพส่ี าวนน้ั ทง้ั คแู่ คซ่ อ้ื ชอ็ กโกแลตมาฝาก เพราะถา้ เปน็
ของชน้ิ ใหญห่ รือมรี าคานน้ั พวกพี่สาวของทิพปภาพดู เปน็ เสยี งเดยี ว
กันวา่
“บินไปซือ้ เองถกู ใจกวา่ ”
คำพดู แบบนถ้ี า้ เปน็ สมยั กอ่ นจรณิ ธรฟงั แลว้ คงรสู้ กึ หมน่ั ไส้ แต่
พอได้เขยิบฐานะจากลูกจ้างมาเป็นครอบครัว เขากลับรู้สึกภูมิใจที่
กลายเปน็ หนง่ึ ในกลมุ่ อยากกนิ อะไรกก็ นิ อยากไปไหนกไ็ ป ไมต่ อ้ ง

206 กิ่ ง ฉั ต ร

มวั เกบ็ เงนิ รอโอกาสพเิ ศษ หรอื รอความอนเุ คราะหจ์ ากบรรดาเพอ่ื น
นักธรุ กิจของบดิ าหรือมารดาของเขา
พอใกล้ห้าโมงเย็น ทิพรัตน์กับเรืองยศก็มาสมทบ ทำให้การ
รับประทานอาหารเย็นคึกคักเป็นพิเศษ กินอิ่มแล้วก็แยกวง...ผู้ชาย
นั่งคุยเฮฮาจิบไวน์ที่‘พ่อตา’ยกมาขวดใหญ่ ลักษณะเหมือนเหยือก
ขนาดสองลติ ร สว่ นพวกผหู้ ญงิ กไ็ ปนง่ั คยุ กนั เรอ่ื งวางแผนเทย่ี วญป่ี นุ่
เพราะฟังคู่สามีภรรยาหมาดๆไปฮันนีมูน เที่ยวแต่สถานที่สวยงาม
กนิ แตอ่ าหารอร่อย ๆ จนเกิดกิเลสอยากไปบ้าง
“ตอนแรกแพลนจะไปต้งั แต่ไปเท่ียวฮ่องกงมาเก๊าคราวน้นั แลว้
แต่ติดนั่นติดนี่ไม่ได้ไปสักที ไว้เราไปกันให้พร้อมหน้าพร้อมตา
เหมือนเดิมดีกว่า” ปัทมาเสนอ ลูกสาวสามคนเห็นด้วย จะมีแต่
นัฎฐาเท่าน้ันที่เสรมิ วา่
“แตต่ อ้ งดดู ว้ ยวา่ จะตดิ ตอ่ เรอ่ื งอะไรเปน็ พเิ ศษหรอื เปลา่ จะได้
ไปเที่ยวด้วยทำงานดว้ ย ไมใ่ หเ้ สยี เทย่ี ว”
“โหย พไ่ี ก่เน่ยี บ้างานจริง ๆ” ทพิ รัตน์บน่
“อา้ ว ยงิ ปนื นดั เดยี วกน็ า่ จะไดน้ กหลายตวั หนอ่ ย” พส่ี าวคนโต
สรปุ พรอ้ มพดู ตอ่ อยา่ งคนทห่ี ายใจเขา้ หายใจออกเปน็ ธรุ กจิ วา่ “เออ
...พ่ีคิดได้แลว้ นิ้งเขามแี ผนจะเอาผา้ ทอผา้ ไหมทางอีสานไปรกุ ตลาด
แฟชั่นญี่ปุ่นอยู่ เห็นว่าจะเน้นว่าของเราแปลก ราคาถูก ถ้ายอมจ้าง
ดไี ซเนอร์ของท่นี นั่ ตัดให้ทนั สมยั หน่อย น่าจะจับกลุ่มลูกค้าได้ หรอื
ถ้าจับกลุ่มเสื้อผ้าไม่ได้ ก็จะเอาผ้าตัดเป็นกระเป๋าเก๋ๆ หาทางสร้าง
แบรนดใ์ หต้ ดิ ทน่ี น่ั ใหไ้ ด้ ตอนไปเทย่ี วเรากแ็ วะไปคยุ กบั เอเยน่ ตท์ น่ี น่ั
เอาแบบผ้าไปให้เขาดู หาดไี ซเนอร์ ดูลู่ทางทำแบรนด์”
“ทำแบรนดเ์ มอื งไทยใหต้ ดิ กอ่ นไมด่ กี วา่ หรอื คะ” ทพิ ปภาสงสยั
ทำเอาพส่ี าวสองคนหนั มามองอยา่ งออ่ นใจ นอ้ งสาวคนเลก็ ของบา้ นน้ี

ลั บ ล ว ง ใ จ 207

ทำงานได้ ใหท้ ำอะไรกท็ ำไดเ้ ข้าข้นั ดี แต่ไม่ค่อยมีหัวรเิ ร่มิ ใด ๆ เลย
“ดังในไทยก่อนคนญี่ปุ่นไม่สนหรอก แต่ถ้าดังในญี่ปุ่นก่อน
คนไทยขี้เห่อ ขี้คร้านซื้อตามกันให้ควั่ก จากนั้นค่อยขยายไปทาง
อเมริกาหรือยุโรป ผ้าไทยน่ะสวยนะ บอกว่าทำมือ ชิ้นเดียวยูนีก
ต่างชาติยิ่งชอบ แต่เพราะทำมือนี่แหละเลยคุมคุณภาพยาก แถม
ผลติ ไดไ้ มส่ มำ่ เสมออกี ถา้ แกต้ รงนไ้ี ด้ หาดไี ซเนอรเ์ กง่ ๆได้ รบั รอง
ผา้ ไทยไปไดส้ วยแน”่ พส่ี าวคนรองหมายมน่ั กอ่ นสรปุ “งน้ั กด็ วู า่ วา่ ง
ตรงกนั เมอ่ื ไหร่ จดั ทรปิ ไปญป่ี นุ่ เลย สมาชกิ หนา้ เดมิ สาวๆบา้ นเรา
สี่คน คุณพ่อกับเขยอีกสอง บ้านลุงทิต คราวนี้ไม่รู้ว่าลุงทิตจะไป
ด้วยหรอื เปลา่ แตป่ ้าดา้ กบั ยายตมุ้ ไม่พลาดแน่”
“เออ...พดู ถึงพ่ตี ้มุ เขากลับมาทำงานหรือยังคะ” ทพิ ปภาถาม
“มาแลว้ ” ทพิ รตั นท์ อ่ี าทติ ยห์ นง่ึ เขา้ บรษิ ทั สามวนั ตอบ “เมอ่ื กอ่ น
ก็เป็นแม่ดอกพิกุลร่วงพูดน้อยอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งแทบเหมือนคนใบ้
ไม่ค่อยพูดค่อยจา นี่เห็นว่าเบื่อ ๆ อยากจะไปเป็นครูอาสาสอนเด็ก
ชาวเขาชาวดอย ใจดีซะไมม่ ีละ”
“แปลก พต่ี มุ้ เขาคดิ ยงั ไงของเขานะ” นอ้ งสาวคนเลก็ แปลกใจ
ในขณะทม่ี ารดาส่ายหนา้ พดู สรปุ วา่
“ยายตุ้มคิดยังไงไม่สำคัญหรอก ทุกอย่างมันอยู่ที่ต่อเขา
ต่างหาก และแม่แน่ใจว่าต่อคงไม่ให้น้องเขาออกจากงานไปเป็น
ครเู ครอทไ่ี หนหรอก ตอ้ งอยชู่ ว่ ยงานบรษิ ทั นแ่ี หละ เพราะตอ่ ไมม่ ใี คร
แล้ว อย่างน้อยก็ยึดน้องสาวไว้คน จะได้มีสิทธิ์มีเสียงในบริษัทมาก
ขึ้นหน่อย”
“ไม่หรอกค่ะแม่ ถึงจะไม่มีพี่ตุ้ม พี่ต่อเขาก็คุมงานบริษัทได้
สบายๆ ตามปรกตใิ ครๆกฟ็ งั พต่ี อ่ อยแู่ ลว้ ” นฎั ฐาพดู ตามความเปน็
จริง เลยถกู มารดาคอ้ นควกั ไปที

208 ก่ิ ง ฉั ต ร

“ย่ะ พี่ชายพวกหล่อนมันเทวดา แต่เชื่อแม่สิ ต่อเองก็ไม่ได้
ตัดสินใจอะไรถูกไปหมดทุกเรื่องหรอก อีกอย่างตอนนี้เราเป็นเสียง
ขา้ งมาก คนทท่ี กุ คนควรจะฟังน่ะพ่อเรา ไม่ใชต่ ่อ”
ปัทมาพูดอย่างมีอคติ ยังนึกเคืองหลานชายของสามีไม่หายที่
ไมย่ อมมางานแตง่ งานของทพิ ปภา ยง่ิ สามมี าเลา่ วา่ พชรพลไมเ่ หน็ ดว้ ย
กบั การแตง่ งาน แมย่ ายทเ่ี หอ่ ลกู เขยลกู นายพลยง่ิ ไมพ่ อใจ ออกปาก
กับสามีตรงๆ ว่า...ไม่อยากให้ยายกิ๊ฟแต่งกับคุณโจ้เพราะกลัวทางเรา
จะไดแ้ บก็ พวกทหารเพม่ิ ละสิ กลวั วา่ ตอ่ ไปพอเราทำงานไดง้ า่ ย ตดิ ตอ่
ราชการง่าย ทางเขาก็จะหมดความสำคญั ลง
อนุทัตฟังแล้วแย้งอ้อมแอ้มว่า ต่อคงไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น
หรอกคณุ แตน่ ำ้ เสยี งทไ่ี มแ่ ขง็ ขนั นกั บอกใหร้ วู้ า่ ถงึ ปากเขาจะบอกวา่
ไม่ แต่ในใจก็คดิ อยู่บา้ งเชน่ กัน
ส่วนลูกสาวสามคนฟังแล้วนิ่ง ไม่แย้งอะไร เพราะท่าทางของ
มารดานั้นแสดงชัดว่าไม่ฟังคำค้าน แต่ทั้งสามก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
เพราะในเครอื ของวงศว์ า่ นเครอื ใชว่ า่ จะไมเ่ คยกระทบกระทง่ั ใชว่ า่ จะ
ไม่เคยมีคำลอยลมพูดจาเสียดสีหรือเย้ยหยัน แต่ครอบครัวก็เป็น
ปกึ แผ่นรวมตัวกันอย่างเหนียวแน่นเสมอมา...
หรือ...เคยเสมอมา...

ลั บ ล ว ง ใ จ 209

บ ท ที่ ๑๙

นี ร ภ า กํ า ลั ง จะพักพอดีเมอื่ พยาบาลสาวประจำแผนกยน่ื หนา้
เขา้ มาบอก
“หมอดคี ะ มีคนมาขอพบคะ่ ”
“ใครจะ๊ ปุก”
“ไมใ่ ชค่ ณุ ตอ่ คะ่ เปน็ ผหู้ ญงิ ” พยาบาลรายงานตอ่ อยา่ งรวดเรว็
เพื่อนร่วมงานของหมอสาวรู้ข่าวเรื่องคู่หมั้นหญิงสาวปันใจไป
ให้เพื่อนรักกันทั่ว แรก ๆ ก็เดาเอาจากสภาพอกหักของหล่อน และ
พอมีคนยืนยันว่าเป็นเรื่องจริงข่าวก็กระพือไปทั่ว นีรภาถือว่าตัวเอง
โชคดีที่เพื่อนร่วมงานส่วนใหญ่ไม่มองด้วยสายตาสมเพชสงสาร แต่
ใช้วิธีทำทุกอย่างปรกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หรืออย่างมากก็แอบ
ซุบซิบกัน พอหญิงสาวบังเอิญผ่านไปก็เงียบเสียงลง จึงเป็นหน้าที่
ของหล่อนเองทีจ่ ะทำเป็นไมเ่ หน็ ไมใ่ สใ่ จ
หลงั จากจรณิ ธรแตง่ งานเปน็ ขา่ วใหญล่ งขา่ วสงั คมหนงั สอื พมิ พ์
แทบทุกฉบับ พชรพลก็ก้าวเข้ามาเต็มตัว เขาแวะมาหานีรภาที่โรง
พยาบาลอาทติ ยล์ ะสามวนั แวะมากนิ ขา้ วตอนกลางวนั ดว้ ยบา้ ง หรอื

210 กิ่ ง ฉั ต ร

มาตอนสี่โมงกว่าเพื่อรอกลับบ้านพร้อมกับหล่อน ซึ่งสุดแล้วแต่ว่า
งานเขาจะเอ้ือให้สะดวกวนั ไหน
พชรพลเป็นหนุ่มมาดดี ท่าทางสุภาพ อันที่จริงจริณธรก็เป็น
ชายหนมุ่ ทา่ ทางดี แตด่ ว้ ยอายทุ ย่ี งั ไมม่ าก และหนา้ ทก่ี ารงานซง่ึ แสดง
ชดั วา่ ‘เพง่ิ เรม่ิ ’ ทำใหเ้ ทยี บกบั คนท่ี‘กา้ วมาไกล’ แลว้ อยา่ งพชรพลไมไ่ ด้
กระทง่ั หลายคนในโรงพยาบาลถึงกับออกปากเบา ๆ ว่า
‘หมอดเี ขาโชคดสี มชอ่ื นะ พลาดจากคนหนง่ึ นกึ วา่ จะแย่ ทไ่ี หน
ได้ คนเขา้ มาดามอกให้ดกี วา่ คนเกา่ เสียอีก’
‘เพราะหมอเขาเปน็ คนดไี ง คนดผี คี มุ้ มปี ญั หามอี ปุ สรรคอะไร
กค็ ลาดแคลว้ อะไรทว่ี า่ รา้ ยกลายเปน็ ดไี ปเสยี อกี อยา่ งไอต้ อนทเ่ี กดิ
เรื่องมีโทรศัพท์มาป่วนน่ะ ปุกมันว่าผู้ชายคนใหม่นี่ก็เจอข้อความ
หลอกเหมอื นกนั แตด่ ที เ่ี ขารจู้ กั หมอดอี ยกู่ อ่ นแลว้ เขาถงึ เขา้ มาชว่ ย
พาหมอดีไปแจ้งความ จัดการให้ทุกอย่าง และคงติดใจกันแหละ
ถงึ ไดม้ าคบกนั อย่างน้’ี
โชคดเี ปน็ ของนรี ภาดว้ ยกระมงั ทไ่ี มม่ ใี ครรเู้ ลยวา่ ผชู้ ายทเ่ี ขา้ มา
ในชีวิตคนใหม่ของหล่อนควบตำแหน่งพี่ภรรยาของผู้ชายคนเก่าด้วย
หัวขอ้ การซุบซิบอยา่ ง‘เกรงใจ’จงึ ไมเ่ ผด็ รอ้ นรนุ แรงเท่าไหร่นัก
“เขาบอกชอ่ื หรอื เปลา่ ” นีรภาถามพยาบาลคนสนทิ
“ไม่ค่ะ แต่เขาถามว่าเมื่อสองวันก่อนคุณหมอใช่ไหมที่ช่วย
คนแก่ทเี่ ป็นลมตรงข้างโรงพยาบาล”
“ออ๋ งน้ั คงเปน็ ญาตคิ ณุ ปา้ คนนน้ั มง้ั ปกุ พาแขกไปรอทห่ี อ้ งพกั
หมอก่อนแลว้ กนั เด๋ยี วฉันจะตามไป”
หญงิ สาวรอจนถงึ เวลาพกั กอ่ นเดนิ จากหอ้ งตรวจไปหอ้ งพกั ผอ่ น
ของบุคลากรทางการแพทย์ที่โรงพยาบาลจัดไว้ให้ ห้องชื่อหรู แต่
เอาเข้าจริงๆ ก็มีขนาดพอ ๆ กับห้องตรวจ ต่างกันตรงที่ไม่มีเตียง

ลั บ ล ว ง ใ จ 211

ไม่มีโต๊ะตรวจ มีแต่ชุดรับแขกที่นั่งสบายกับตู้เย็นและเคาน์เตอร์
เครอื่ งดม่ื เล็กๆ เท่าน้นั
หญงิ สาวคนเดยี วทน่ี ง่ั รออยใู่ นหอ้ งอายคุ งออ่ นกวา่ นรี ภาเลก็ นอ้ ย
แต่แต่งหน้าจัดจนเหมือนมีอายุมากกว่า หน้าตาคมคายแต่งตัวสวย
ข้างตัวมีถุงขนมวางอยู่ และพอเห็นหน้าหมอสาว หล่อนก็เหมือน
สบถเบาๆ กับตวั เองว่า
“โลกมนั กลมจรงิ ๆ บงั เอญิ อะไรอยา่ งนก้ี ไ็ มร่ ู้ อตุ สา่ หห์ วงั วา่ จะ
ไมใ่ ช่แลว้ เชยี วนะ”
“คะ” นีรภาถามขึ้นอย่างแปลกใจกับท่าทางเหมือนอึดอัดแกม
กระฟัดกระเฟียดของแขก แต่เมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ว่าอะไร หญิงสาวจึง
แนะนำตวั ว่า “ดฉิ ันหมอนีรภาคะ่ ”
“ฉันเป็นลูกสาวผู้หญิงที่คุณหมอช่วยไว้เมื่อวาน แม่ฉันน่ะอยู่
ตา่ งจงั หวดั ตลอด จู่ๆเกดิ นกึ อยากจะมาเทย่ี วกรงุ เทพฯ เตอื นแลว้ วา่
ไปไหนมาไหนใหร้ อกอ่ น อยา่ ไปลำพงั กไ็ มเ่ ชอ่ื ดอ้ื มาเยย่ี มเพอ่ื นแถวน้ี
เจอแดดเจอควนั รถเขา้ เลยเปน็ ลมเฉยเลย แมบ่ อกวา่ คณุ หมอผา่ นไป
พอดเี ลยชว่ ยใหย้ ามพามาพกั ในโรงพยาบาล เอานำ้ ใหด้ ม่ื ใหย้ ามาดม
ชว่ ยดูแล เงินก็ไม่คดิ ...”
“คุณป้าไม่ได้เป็นอะไรมากนี่คะ แค่ร้อนและเหนื่อยเท่านั้น
ไม่เห็นต้องคดิ อะไรเลย”
“หมอส่วนใหญ่เขาไม่คิดเหมือนคุณหมอหรอก ยิ่งที่นี่เป็น
โรงพยาบาลเอกชนด้วย มีทางได้ก็คงต้องเอา แต่พอคุณหมอช่วย
โดยไม่คิดอะไร แม่เลยให้ฉันมาขอบคุณ ให้เอาขนมมาให้ด้วย”
หลอ่ นสง่ ถงุ ขนมใหอ้ ยา่ งไมม่ พี ธิ รี ตี อง ดเู หมอื นอยากจะใหอ้ ยากจะทำ
ตามคำสง่ั มารดาแล้วรีบกลับเต็มแก่
“คุณไม่น่าลำบากเลย แต่ยังไงฝากขอบคุณคุณป้าด้วยนะคะ

212 ก่ิ ง ฉั ต ร

วา่ แตก่ ลบั ไปบา้ นอาการดขี น้ึ แลว้ ใชไ่ หมคะ ไมม่ นึ หวั โลกไมห่ มนุ ...”
“ไม่แล้ว แม่ฉันแข็งแรงดี แต่คงแพ้เมืองกรุง แต่ก็ดี...เจอ
อย่างนี้เข้าคงเข็ด เย็นนี้ก็จะกลับบ้านต่างจังหวัดแล้ว” หล่อนบอก
แลว้ หยดุ นดิ หนง่ึ กอ่ นพดู อยา่ งเตม็ ใจขน้ึ หนอ่ ยวา่ “ขอบคณุ คณุ หมอ
มากนะคะ ฉนั มแี มแ่ กอ่ ยคู่ นเดยี ว ถา้ แกพบั ไปแลว้ ใครมาลกั เงนิ หรอื
ทำรา้ ย ฉนั คงไมร่ จู้ ะทำยังไง”
นรี ภายม้ิ ใหอ้ ยา่ งเปน็ มติ ร ผหู้ ญงิ คนนแ้ี มจ้ ะดแู รง ดรู า้ ย ปาก
วา่ เหมอื นขม่ ผใู้ หก้ ำเนดิ แตล่ กึ ๆกค็ งรกั แมห่ ว่ งแมเ่ หมอื นกนั เพยี ง
แต่เป็นคนรนุ่ ใหมท่ ี่ไมร่ ้จู ะแสดงความรักต่อพอ่ แม่ยังไงเทา่ น้นั
“ฝากบอกคณุ ปา้ ดว้ ยนะคะวา่ ใหเ้ ดนิ ทางกลบั บา้ นอยา่ งปลอดภยั
ชื่อกับเบอร์โทร.ที่หมอให้ไว้ ถ้ามีอาการไม่สบายยังไง สงสัยอะไรก็
โทร.ถามไดน้ ะคะ”
อีกฝ่ายนิ่งไปครู่ จากที่ทำท่าเหมือนอยากกลับเต็มแก่ก็กลาย
เปน็ ลังเล กอ่ นพดู ลอย ๆ ว่า
“ตอนแรกฉันสงสัยนะว่าผู้หญิงหน้าตาเรียบ ๆ อย่างคุณหมอ
มีอะไรดี เขาถึงได้หลง แต่พอเห็นคุณหมอยิ้ม เห็นคุณหมอใกล้ๆ
อยา่ งน้ีฉนั ก็พอเข้าใจ”
“คะ” เปน็ อีกครง้ั ทน่ี รี ภางง “คุณพดู เหมอื นรู้จักหมอ...”
“รจู้ กั ขา้ งเดยี ว คณุ หมอไมร่ จู้ กั ฉนั หรอก” หญงิ สาวแปลกหนา้
ถอนใจเฮือก “ฉันจะไม่บอกชื่อคุณหมอหรอกนะ แม่ฉันก็บอกว่า
ไม่ได้ให้ชื่อไว้เหมือนกัน ฉะนั้นคุณหมอคงไม่มีทางรู้ว่าฉันชื่ออะไร
แต่ฉันจะบอกคุณหมอให้ว่าฉันเป็นใคร ฉันเคยเป็นแฟนกับแฟน
คุณหมอ...”
ใจนรี ภาหายวบู นกึ ถงึ พชรพลทนั ที เขาเคยเปน็ แฟนกบั ผหู้ ญงิ
คนน้งี ั้นหรอื ...

ลั บ ล ว ง ใ จ 213

“ฉนั จะบอกใหน้ ะวา่ คณุ หมอนะ่ โชคดแี ลว้ ทพ่ี น้ คนอยา่ งเขามา
ได้ ผชู้ ายคนนน้ั หนา้ ไหวห้ ลงั หลอกทส่ี ดุ ไมม่ คี วามจรงิ ใจหรอก เขา
ไมเ่ คยรกั ใครจรงิ รกั แตต่ วั เอง แตค่ ณุ หมอกค็ งรแู้ ลว้ เพราะเขาทง้ิ
คุณหมอไปหาผู้หญงิ อกี คนทีร่ วยกว่าน่ี”
คราวนี้หญิงสาวแปลกใจจนบอกไม่ถูก ไม่ได้แปลกใจว่าคนที่
หญิงสาวตรงหน้าเอ่ยถึงคือจริณธร แต่แปลกใจตัวเองว่าทำไม
แวบแรกหล่อนไม่ได้นึกถึงเขาเลย แต่ไพล่ไปคิดถึงพชรพลแทน นี่
เวลาแค่ไม่กี่อาทิตย์ ชายหนุ่มรายนั้นเข้ามามีอิทธิพลต่อความคิด
ของหล่อนมากขนาดนเ้ี ชยี วหรอื ...
“คุณหมายถงึ คุณโจ้หรอื คะ”
“ใชส่ ิ คณุ หมอนกึ วา่ ใครละ่ นายโจ้-จรณิ ธรนน่ั แหละ หมอน่ี
น่ะรา้ ย”
นีรภายังมึนงงกับความคิดของตัวเอง สีหน้าของหญิงสาวจึง
แสดงเหมือนกับว่าไม่ค่อยอยากเชื่อถือในเรื่องที่ได้ยิน คนพูดจึง
เมม้ ปากนิดหน่ึงเหมอื นไมพ่ อใจ ออกปากว่า
“คุณหมอน่าจะเชื่อฉันนะ เพราะเขาทำกับคุณไว้ไม่เลวเหมือน
กันนี่ ทิ้งไปแต่งกับผู้หญิงอื่น เมื่อก่อนเขาก็ทิ้งฉันมาหาคุณหมอ
เหมอื นกันแหละ”
“คุณโจเ้ น่ียนะ”
“ใช่ เฮอ้ ...นค่ี ณุ หมอไมร่ อู้ ะไรเลยจรงิ ๆหรอื วา่ แฟนเกา่ คณุ นะ่
เขาเจา้ ชจู้ ะตาย รา้ ยกาจดว้ ย ตอนเลกิ กนั เขาถงึ เอาทหารสองคนไปขู่
ฉนั ว่าให้เลกิ ยงุ่ กบั คุณหมอ”
“เลิกยุ่งกบั ฉัน...”
เห็นสีหน้างง ๆ ไม่รู้เรื่องรู้ราวของอีกฝ่าย สาวินีก็ชักรำคาญ
ไม่รคู้ นเปน็ หมอนีท่ ำไมถงึ ได้หวั ชา้ นกั โง่อย่างนมี้ าเป็นหมอได้ไงนะ

214 ก่ิ ง ฉั ต ร

“อ้าว ก็เรื่องโทรศัพท์นั่นไง ฉันแค่แกล้งคุณหมอหน่อยเดียว
เขากลบั ไปเลน่ งานฉนั ทนั ทีเลย”
“โทรศัพท์...คุณเป็นคนส่งข้อความพวกนั้นหรือ บ้าจริง...”
นีรภาลุกขึ้นอย่างนึกโกรธขึ้นมา ก่อนความจริงอีกข้อจะผ่านเข้ามา
ในหัว “นี่...นี่หมายความว่าคุณโจ้รู้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมว่าคุณเป็น
คนแกลง้ ฉนั ”
“ถ้าไม่รู้จะตามไปขู่ทำร้ายฉันได้เรอะ” หญิงสาวอีกฝ่ายตอบ
กอ่ นลกุ ขน้ึ ควา้ กระเปา๋ ใบใหญม่ ากนั ไวข้ า้ งหนา้ ดว้ ยทา่ ทางระวงั ตวั เอง
“ฉันมาขอบคุณแทนแม่ และมาขอโทษด้วยที่เคยทำให้คุณหมอ
เดอื ดรอ้ น ฉนั จะกลับละ...”
“เดี๋ยวค่ะ เดี๋ยว” นีรภาตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว หล่อนบอก
ตัวเองว่าโกรธเคืองผู้หญิงคนนี้ไปก็เปล่าประโยชน์ สู้ค่อย ๆ คุย
คอ่ ยๆถามใหร้ รู้ ายละเอยี ดจะดเี สยี กวา่ “อยา่ เพง่ิ กลบั คะ่ ฉนั สญั ญา
ว่าจะไม่เอาเรื่องอะไรคุณทั้งนั้น แค่อยากรู้ความจริงอะไรบางอย่าง
เก่ียวกบั คุณโจ้เท่านน้ั ”
ตอนแรกสาวินีก็อยากกลับ แต่พอได้ยินว่าหมอสาวอยากคุย
เรื่องกิ๊กเก่าของหล่อน สาวินีก็ตาวาวด้วยความชิงชังที่ยังค้างคาอยู่
ในใจ หญิงสาวจึงเปลี่ยนใจนัง่ ลงตามเดิม ยกขาไขวห่ ้างถามว่า
“ฉันคงอยู่ต่อได้สักสิบนาที คุณหมออยากรู้อะไรก็รีบ ๆ ถาม
แลว้ กัน”

“ วั น น้ี มี อ ะ ไ ร ห รื อ เ ป ล่ า ดทู า่ ทางหนูดแี ปลกๆ” พชรพลทกั
ขน้ึ เมอ่ื มารบั นรี ภาไปรบั ประทานอาหารเยน็ ทง้ั คนู่ ง่ั อยใู่ นรา้ นเลก็ ๆท่ี
ดดั แปลงมาจากบา้ นพกั อาศยั ทำใหม้ คี วามรสู้ กึ กำ้ กง่ึ ระหวา่ งรา้ นกบั
บ้าน ส่วนอาหารนั้นมีให้เลือกทั้งอาหารไทยและอาหารฝรั่งจานเดียว

ลั บ ล ว ง ใ จ 215

แบบงา่ ยๆ กับของหวานทเ่ี ปน็ เค้กโฮมเมดรสดี
หญงิ สาวเงยหน้าขึ้นยม้ิ ๆ ถามวา่
“เห็นชัดถงึ ขนาดน้นั เลยหรอื คะ”
“ไม่ชัดหรอก แต่พอสังเกตเห็นได้” ชายหนุ่มตอบก่อนถาม
“มีอะไรหรือครับ พี่พอจะชว่ ยอะไรได้บ้างไหม”
หล่อนสา่ ยหนา้
“ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไรหรอกค่ะ หนูดีแค่กำลังคิดว่า
จะเลา่ เรือ่ งน้ใี ห้พตี่ ่อฟงั ดหี รือเปลา่ ...”
พชรพลไม่เซ้าซีใ้ ห้เล่า แค่มองยิ้มๆ อกี ฝา่ ยก็ถอนใจยาวแลว้
เริม่ ว่า
“เมื่อวานนี้ช่วงพักกลางวัน มีผู้หญิงคนหนึ่งไปหาหนูดีที่
โรงพยาบาลค่ะ...”
ชายหนุ่มรับฟังเงียบ ๆ ไม่ขัดหรือซักอะไรเลย เมื่ออาหารมา
เสิร์ฟเขาก็เป็นคนช่วยตักเกี๊ยวห่อชีสทอดกรอบกับของกินเล่นอีก
สองอยา่ งใสจ่ านให้หญิงสาว นรี ภาก็เลา่ ไปเร่อื ยจนกระท่งั สรุปวา่
“...หนดู คี ยุ กบั เขาอยเู่ กอื บครง่ึ ชว่ั โมง สว่ นมากเขาเปน็ ฝา่ ยเลา่
นะคะ ตั้งแต่เขาคบกับคุณโจ้ กระทั่งคุณโจ้เอาทหารไปข่มขู่เขาให้
เลิกระรานหนูดี ฟังเขาเล่าแล้วหนูดีเพิ่งเข้าใจคำว่ารู้หน้าไม่รู้ใจเป็น
ยงั ไง คณุ โจ.้ ..เขารตู้ วั คนทำตลอด รเู้ หตผุ ลทผ่ี หู้ ญงิ คนนน้ั ทำตลอด
แตก่ บั หนดู เี ขาแคต่ หี นา้ ซอ่ื เหมอื นไมร่ จู้ รงิ ๆวา่ ทำไมคนถงึ อยากแกลง้
หนดู ี แถมยงั มหี นา้ มาบอกอกี วา่ สงสยั จะกลน่ั แกลง้ กนั ผดิ ตวั เพราะ
หนดู ไี มเ่ คยมศี ัตรูที่ไหน”
คนฟงั แคย่ ิม้ ๆ ทำใหห้ มอสาวเรม่ิ เอะใจ
“พต่ี ่อไมแ่ ปลกใจเลย รหู้ รอื คะว่าคุณโจ้เขามเี อย่ี วเรอ่ื งน”้ี
เขายม้ิ กว้างขน้ึ อกี นิดเหมอื นยอมรับ

216 ก่ิ ง ฉั ต ร

“พอเดาได้ เพราะถ้าหนูดีไม่มีศัตรูที่ไหน ปัญหาก็ต้องมาจาก
คนข้างตัว อีกอย่าง วันแต่งงานกุ๊ก พี่เห็นคุณโจ้กับผู้หญิงคนหนึ่ง
ทา่ ทางผู้หญงิ คนน้ันเอาเร่อื งพอสมควร”
“แลว้ ไมค่ ดิ จะบอกหนดู เี ลยหรอื คะ” นรี ภาถามตรงๆ ไมม่ แี วว
ตัดพอ้ ต่อวา่ ในน้ำเสียง มแี คค่ วามอยากรูเ้ ทา่ นั้น
“อยากบอกเหมือนกัน แต่ไม่มีหลักฐาน มีแค่ข้อสันนิษฐาน
เลยได้แต่เกบ็ ไวใ้ นใจ กลวั พูดไปถ้าไมจ่ รงิ จะบาปเสยี เปล่า ๆ เพราะ
ทำให้ความรักคนอื่นร้าวฉาน มาแน่ใจตอนหลังๆ แต่ก็ไม่รู้จะพูด
ยงั ไง”
“กลวั บาปหรือคะ” หญิงสาวแหย่
“เปลา่ คราวนเ้ี พราะรสู้ กึ ผดิ ทไ่ี ปแอบชอบคหู่ มน้ั เขา” พชรพล
บอกหนา้ ตาเฉย
นรี ภานง่ิ ไปคร่กู อ่ นหลุดปากออกมาว่า
“ตอนนี้ยงั แค่แอบชอบอยหู่ รอื เปล่าคะพี่ต่อ” วาจาผ่านปากไป
แลว้ หมอสาวกร็ สู้ กึ ขดั เขนิ อยา่ งประหลาด ไมร่ พู้ ดู ออกไปไดอ้ ยา่ งไร
ทง้ั ๆทเ่ี พง่ิ โดนคนรกั ทง้ิ เวลาผา่ นไปยงั ไมถ่ งึ สเ่ี ดอื นดี หลอ่ นกลบั มา
ถามหาความรู้สกึ ของผชู้ ายอีกคนที่มีใหห้ นา้ ตาเฉย น่าอายจรงิ ๆ
แต่พชรพลไม่มีทีท่าล้อเลียนหรือชะงักไปกับคำถามของหล่อน
เขากลบั ตอบอยา่ งจริงจังว่า
“แอบชอบมันเก่าไปแล้ว ตอนนี้ความรู้สึกพี่ที่มีต่อหนูดีเกิน
คำว่าชอบไปไกลแล้ว”
ความอายเลอื นไปกลายเปน็ ความอบอนุ่ อยา่ งประหลาด โชคดี
ที่บริกรสาวน้อยยกอาหารจานหลักมาวางตรงหน้าคนทั้งคู่ หญิงสาว
จึงเปล่ียนเรอื่ งไปว่า
“ตอนทผ่ี หู้ ญงิ คนนน้ั กลบั ไป หนดู คี ดิ จะโทร.หากฟ๊ิ นะคะ เพอ่ื

ลั บ ล ว ง ใ จ 217

เตอื นเขา แตน่ ึกได้ว่าพดู ไปกิฟ๊ คงไมเ่ ช่อื ”
“พก่ี ไ็ มค่ ดิ วา่ กฟ๊ิ จะเชอ่ื คงจะคดิ วา่ หนดู ใี สค่ วามสามเี ขามากกวา่ ”
พชรพลพูดตามตรง

ถึงชายหนุ่มกับทิพปภาจะเป็นญาติใกล้ชิด แต่อายุที่ห่างและ
ฝา่ ยนน้ั ไมไ่ ดท้ ำงานแบบบรหิ ารทจ่ี ะขอคำปรกึ ษาหรอื ตดิ ตอ่ เขาตรง ๆ
อยา่ งนรสิ าหรอื นฎั ฐา เขาจงึ ไมค่ อ่ ยสนทิ กบั นอ้ งคนนม้ี ากนกั หากพอ
รนู้ สิ ยั วา่ หญงิ สาวหวั ออ่ นกจ็ รงิ แตใ่ นบางเรอ่ื งเมอ่ื หลอ่ นมใี จ ทพิ ปภา
ก็ทุ่มเทให้จนหมดตัว เหมือนที่ทุ่มเทหมดตัวหมดหัวใจให้จริณธร
เหน็ แตข่ อ้ ดี ไม่เห็นขอ้ บกพรอ่ งอะไรในตวั ฝา่ ยนน้ั เลย
อนุทัตก็เช่นกัน พ่อลูกเหมือนกันมากตรงจุดนี้ และทั้งคู่ก็
ชน่ื ชมรกั ใครช่ ายหนมุ่ รายนน้ั อยา่ งมาก มากจนเหมอื นไมเ่ ผอ่ื ใจรบั ฟงั
คำเตือนหรือคำแนะนำอะไรอีกแล้ว ขนาดพชรพลเองยังต้องถอย
เขารู้ดีว่าการหลงเขยของอา กับหลงสามีของญาติสาวนั้นเหมือน
นำ้ เชย่ี วเอาเรอื เขา้ ขวางเรอื กจ็ ะถกู กระแทกแตกหกั กลางลำเสยี เปลา่ ๆ
จึงได้แตม่ องและเฝ้ารอเวลาใหห้ มดหนา้ น้ำเทา่ นน้ั
“ไม่ใส่ความหรอกค่ะ แต่ยอมรับว่าลึก ๆ อดสะใจไม่ได้ เขา
เอาไปคงนึกว่าได้ทองแท้ แต่จริงๆแล้วเป็นแค่พวกชุบทองเท่านั้น”
นีรภาพูดเหมือนสารภาพ ก่อนมองหน้าชายหนุ่ม “หนูดีไม่ดีใช่ไหม
คะ ท่ีคดิ อย่างนน้ั ”
พชรพลย้ิมนิดหนงึ่
“ไม่หรอก พเ่ี ข้าใจ ถงึ หนดู จี ะเป็นหมอ แต่ก็เปน็ คนธรรมดา
ไมใ่ ชน่ างฟา้ เทวดาทไ่ี หน เจอเขา้ แบบน้ี ถา้ ยงั ดเี ปน็ หว่ งเปน็ ใยเพอ่ื น
โดยไม่รู้สกึ ทางลบแมแ้ ต่นิดพี่กว็ า่ นา่ กลวั เกิน”
“นีพ่ ดู เอาใจกนั หรือเปล่าคะ”
“ไม่ได้เอาใจ กิฟ๊ เคยเลา่ หรือเปล่าวา่ พเ่ี คยมคี นรกั มากอ่ น”

218 กิ่ ง ฉั ต ร

“ค่ะ”
“ตอนนั้นพี่ยังเด็ก ยึดมั่นอะไรเหมือนเด็กๆว่า ถ้าจะมีเมีย
สกั คนเมยี พต่ี อ้ งดพี รอ้ มทกุ อยา่ ง เขาเองกค็ งหวงั เหมอื นกนั วา่ พต่ี อ้ ง
ดีพร้อมสำหรับเขาเหมือนกัน เราคบหากัน หมั้นหมาย วางแผน
แต่งงาน แต่แล้ววันหนึ่งเราก็เห็นพ้องกันว่า อีกฝ่ายไม่ได้ดีพร้อม
อย่างท่ีเราคิด แต่แทนท่ีเราจะค่อยๆปรับตัวเขา้ หากนั เรากลับหยิบ
ยกสิ่งที่เราคิดว่าไม่ดี ไม่พร้อมเข้าใส่กัน ตั้งข้อแม้เข้าหากัน เธอทำ
อย่างนั้นก่อนสิ แล้วฉันจะทำอย่างนี้ กระทั่งเราห่างกันไปเรื่อยๆ
สดุ ทา้ ยก่อนแต่งงานไดไ้ ม่นานเราก็ตัดสนิ ใจเลกิ กัน”
“ไม่มีความเจ็บปวดใช่ไหมคะ” นีรภาถามด้วยน้ำเสียงเหมือน
อิจฉาเลก็ น้อย
แตช่ ายหนมุ่ กลับหัวเราะนิดหน่ึง ถามกลบั ว่า
“มกี ารแยกจากครง้ั ไหนบา้ งทไ่ี มเ่ จบ็ ปวด เราตา่ งเจบ็ นะ แตม่ นั
อาจจะไม่มากเท่ากับที่หนูดีเคยเจอ เพราะของพี่ทุกอย่างค่อยเป็น
ค่อยไป และเราแยกจากกันด้วยความพร้อมใจของทั้งสองฝ่าย แต่
มันก็ยังทิ้งร่องรอยไว้ แต่ข้อดีของเรื่องนี้คือ พี่ได้รู้ว่าไม่มีใครที่ดี
ไปหมด ถกู ใจไปหมด คดิ งา่ ยๆ ขนาดตวั เรายงั ไมส่ ามารถทำทกุ อยา่ ง
ตามใจเราได้ แล้วคนอืน่ มหี รือเขาจะดไี ดด้ งั ใจเราทกุ อยา่ ง”
หญงิ สาวยิ้มเศรา้ ๆ ให้เขา เอ่ยจากใจว่า
“ของพี่ต่อยังดี บทเรียนแค่นี้ถือว่าน้อยมาก ไม่เหมือนหนูดี
หนูดีเรียนรู้ว่า ผู้ชายบางคนรักผู้หญิงได้มากกว่าครั้งละหนึ่ง และที่
เขาวา่ รกั ...คงรกั จรงิ แตไ่ มม่ คี วามจรงิ ใจให้ ทส่ี ำคญั หนดู ไี ดเ้ รยี นรู้
วา่ บางทศี ตั รกู ค็ อื คนทเ่ี ราไวใ้ จมากทส่ี ดุ คนทเ่ี รารกั ทรยศ...เจบ็ พอ
อยแู่ ลว้ แตเ่ จอคนทเ่ี รารกั สองคนรว่ มมอื กนั หกั หลงั หนดู ไี มร่ เู้ หมอื น
กนั ว่าจะไวใ้ จใครไดอ้ กี เม่ือไหร่”

ลั บ ล ว ง ใ จ 219

พชรพลเอื้อมมือไปกุมมือหล่อนไว้ มือที่ใช้สำหรับรักษาคนไข้
จงึ ไมส่ ามารถไวเ้ ลบ็ ยาวหรอื แตง่ แตม้ สสี นั ใหส้ ะดดุ ตาผคู้ นได้ แตก่ ม็ ี
ความงามบางอยา่ งในมอื เรยี บ ๆของหลอ่ น การหยบิ จบั ทกุ อยา่ งอยา่ ง
คล่องแคล่วและมั่นใจ ชวนให้เขามองเพลินอยู่บ่อย ๆ แต่ยามนี้เขา
กุมไว้ใหม้ อื หลอ่ นนง่ิ อยใู่ นมือเขา
“พี่สัญญา หนูดีอาจไว้ใจใครไม่ได้อีก แต่พี่จะไม่มีวันทรยศ
หนดู เี ด็ดขาด”
นรี ภามองเขานง่ิ ดวงตาของหลอ่ นเตม็ ไปดว้ ยการขบคดิ ไตรต่ รอง
ซ่ึงชายหนุ่มกเ็ ข้าใจดี
“พร่ี วู้ า่ ตอนนท้ี กุ อยา่ งยงั ใหมเ่ กนิ ไปสำหรบั หนดู ี ความเจบ็ ปวด
ยังรุนแรงอยู่ จนหนูดีอาจจะไม่กล้าให้ใจกับใครอีก แต่พี่ขอโอกาส
หนดู ไี ดไ้ หม ไมร่ บี รอ้ น ไมเ่ รง่ รดั คบกนั ไปเรอ่ื ยๆกอ่ น ตอนนเ้ี ปน็
พีเ่ ปน็ เพอื่ น แล้วเราคอ่ ย ๆ กา้ วไป...ด้วยกัน”
นีรภายิ้มให้เขา รอยยิ้มที่จับใจผู้พบเห็น...ยิ้มที่ทำให้ใบหน้า
เรียบ ๆ เกล้ยี งเกลาของหล่อนดเู ดน่ ขึน้ ทันตา
“พี่ต่อขอแปลกนะคะ ถ้าหนูดีไม่ให้โอกาสพี่ต่อ ไม่ให้โอกาส
ตัวเอง หนดู ีคงไมม่ านงั่ อยู่ตรงนี้กบั พ่ีตอ่ หรอกคะ่ ”
ชายหนมุ่ ยม้ิ ตอบ แวบหนง่ึ ในใจนกึ ถงึ ชายผมู้ ศี กั ดเ์ิ ปน็ นอ้ งเขย
เขาไมไ่ ดอ้ ยใู่ นสถานะเดยี วกบั ชายคนนน้ั ไมร่ ตู้ น้ื ลกึ หนาบางเกย่ี วกบั
ฐานะจริง ๆ ของจริณธร จึงไม่อาจไปตัดสินได้ว่าผู้ชายคนนั้นคิดถูก
หรือผดิ ที่เลอื กผ้หู ญงิ ท่จี ะบนั ดาลความสุขสบายให้ได้
แตอ่ ยา่ งหนง่ึ ทพ่ี ชรพลตดั สนิ ไดท้ นั ทคี อื ผชู้ ายคนนน้ั ไมฉ่ ลาด
เลยที่ปล่อยนีรภาหลุดมือไป จริงอยู่ที่ผู้หญิงตรงหน้าเขาไม่ได้มั่งคั่ง
สินทรัพย์เท่าทิพปภา แต่หล่อนก็ร่ำรวยความฉลาด เข้าอกเข้าใจ
ช่างคิด และเปีย่ มล้นดว้ ยความเข้มแขง็ ที่จะยนื หยดั ในโลกใบนี้

220 กิ่ ง ฉั ต ร

เงนิ ทองมีแลว้ หมดได้
แต่คุณสมบัติดี ๆ ในตัวผู้หญิง ติดตัวหล่อนและครอบครัวไป
จนตาย
ชายหนุ่มคิดว่าเขาฉลาดกวา่ จริณธรเยอะ

ลั บ ล ว ง ใ จ 221

บ ท ที่ ๒๐

น ล วุ ธ กํ า ลั ง เตะฟุตบอลกบั ลกู นอ้ งและพวกคนงานตามปรกติ
ที่ทำทุกเย็น เมื่อรถคุ้นตาแล่นเข้ามาในบริเวณสนาม ชายหนุ่มจึง
ทำสญั ญาณขอเปลีย่ นตัวกบั ลกู นอ้ งในทมี อีกคน กอ่ นวง่ิ เหยาะ ๆ มา
ยงั รถที่จอดสนิทดีแลว้
นพิ ทั ธเ์ ปดิ ประตรู ถคนั งามของเขาออกมายนื ยม้ิ เผล่ ชายหนมุ่
และครอบครวั เปน็ เจา้ ของรา้ นผา้ ไหมทใ่ี หญท่ ส่ี ดุ ในจงั หวดั รบั ซอ้ื และ
จำหนา่ ยผา้ ไหมทง้ั ของไทยและทข่ี า้ มฝง่ั มาจากลาว ทง้ั ครู่ จู้ กั กนั ตง้ั แต่
สมยั เรยี นมหาวทิ ยาลยั แมจ้ ะอยคู่ นละคณะ แตช่ ายหนมุ่ ทง้ั สองอยู่
ชมรมอนรุ กั ษเ์ หมอื นกนั ความตา่ งมนี ดิ เดยี วตรงทว่ี า่ นพิ ทั ธเ์ ขา้ ชมรม
เพราะใจรัก แต่นลวุธเข้าชมรมเพราะสาว ๆ ชมรมนี้มักจะน่ารักและ
เรียบรอ้ ยกว่าสาวชมรมอ่นื
แม้ช่วงเรียนหนังสือสองหนุ่มจะไม่สนิทสนมกันนัก แต่พอ
นลวุธมารับงานวิศวกรใหญ่บริษัทสื่อสารโทรคมนาคมที่หนองคาย
ทั้งคู่ก็กลับมาติดต่อกันใหม่ และเห็นพ้องต้องกันอย่างแปลกใจว่า
แมน้ สิ ยั จะต่าง แต่ทั้งคู่กลับเขา้ กนั ได้ดี

222 ก่ิ ง ฉั ต ร

ทุกวันนี้สองหนุ่มมักไปกินข้าวฟังเพลงด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน
เล่นกีฬาด้วยกัน จนกลายเป็นสองหนุ่มเนื้อหอมประจำจังหวัดไป
เสียแลว้
นลวุธยังวิ่งไปไม่ถึงรถเพื่อนดี ผู้หญิงคนหนึ่งก็ก้าวออกมา
จากรถ หลอ่ นสวมเสอ้ื แขนกดุ สนี ำ้ ทะเล กางเกงขายาวสขี าว เครอ่ื ง
ประดบั ทง้ั ตา่ งหแู ละกำไลเสน้ บางหลายเสน้ รอบขอ้ มอื เปน็ ทองแวววาว
ที่สะท้อนแสงแดดยามบ่ายเกิดเป็นประกายสะดุดตา ชายหนุ่มเห็น
หนา้ ฝา่ ยนน้ั ไมช่ ดั เพราะหลอ่ นสวมแวน่ ตากนั แดดขนาดใหญ่ แตเ่ มอ่ื
พอใกลถ้ งึ ตวั หญงิ สาวดนั แวน่ ขน้ึ ไปบนศรี ษะเหมอื นทค่ี าดผม ทำให้
เห็นสายตาท่มี องตรงมาด้วยแววตาพอใจในสิง่ ทเี่ หน็ นิด ๆ
นายชา่ งใหญช่ ะงกั โชคดที ร่ี ะงบั ปากไมส่ บถออกมาดงั ๆตามใจ
คิด
อะไรวะ...โลกกลมฉิบ ---เลย
นพิ ทั ธย์ ม้ิ กวา้ งจนตายบิ หยใี หเ้ พอ่ื น ทา่ ทางตน่ื เตน้ เหมอื นเดก็
เจอของถูกใจและอยากอวด แต่ประโยคแรกที่เอ่ยทักคอื
“ลมื หรือเปล่าวา่ วันนี้นดั ว่าฉันจะมารบั นายไปกินข้าวกัน”
“จำได้ แต่ทุกทีกว่านายจะแวะมาแถวนี้ก็หกโมงครึ่งทุ่มนึง
เลยนกึ วา่ พอมเี วลาฟาดแขง้ กบั พวกเดก็ ๆสกั ชว่ั โมง ทำไมวนั นม้ี าเรว็
นักล่ะ”
“มีแขกมาจากกรุงเทพฯ จะพาคุณนิ้งไปเลี้ยงที่แพ เลยอยาก
ไปเรว็ หนอ่ ยจะไดท้ นั ดบู รรยากาศกอ่ นพระอาทติ ยต์ ก” ตอบแลว้ เขาก็
หนั ไปทางหญงิ สาวทย่ี งั มองนลวธุ ดว้ ยสายตาสนใจ แนะนำวา่ “คณุ นง้ิ
ครบั นน่ี ายซเี พอ่ื นสนทิ ทผ่ี มเลา่ ใหฟ้ งั หมอนค่ี นกรงุ เทพฯครบั ...แต่
หลงถน่ิ อสี าน มาปกั หลกั ทำงานทน่ี ห่ี ลายปแี ลว้ ซ.ี ..นค่ี ณุ นง้ิ คณุ นง้ิ
เป็นลกู ค้าคนสำคญั ของร้านฉนั ”

ลั บ ล ว ง ใ จ 223

คุณนิ้งเหลือบตามองผู้พูดนิดหนึ่งเหมือนจะค้อน ก่อนหันมา
มองเขาตรงๆดว้ ยสหี นา้ แววตาพรา่ พรายดว้ ยรอยยม้ิ เสนห่ ท์ เ่ี กดิ จาก
จริตของผู้หญิงคนนี้อาจทำให้นลวุธหัวปั่นได้...ถ้าเขาไม่รู้จักหล่อน
มากอ่ น
นรสิ ายน่ื มอื ใหเ้ ขาเหมอื นจะจบั แสดงความรจู้ กั แตเ่ ขาไมส่ นใจ
จะแสดงมารยาทแบบตะวันตกกับหล่อน ริมฝีปากเหยียดอย่างอด
ไม่อยู่ แม้ไม่พูดสีหน้าเขาก็แสดงชัด...ที่นี่เมืองไทย ไม่ไหว้ก็แค่ยิ้ม
ทักทายพอ ไม่ต้องมาจบั มือจบั ไม้กนั
“มอื ผมมแี ตเ่ หงอ่ื ” แตด่ ว้ ยมารยาท...เขาจำตอ้ งออกตวั ปฏเิ สธ
ดว้ ยเสยี งทต่ี ดิ จะกระดา้ งเลก็ นอ้ ย “เหงอ่ื ทว่ มทง้ั ตวั แหละ เอาเปน็ วา่
นายกับ...คณุ นิ้งไปกนิ ขา้ วชมวิวโขงกนั สองคนเถอะ ฉนั ขอตัว”
นพิ ทั ธอ์ า้ ปาก ขยบั จะพดู เปน็ เชงิ เหน็ ดว้ ย เพราะเขาเองกไ็ มไ่ ด้
อยากไปกนิ ขา้ วสามคนมาตง้ั แตแ่ รก แตต่ ดิ ทห่ี ลดุ ปากบอกหญงิ สาว
ไปว่ามีนัด หล่อนจึงยืนยันว่าเขาไม่ควรเลิกนัดเพื่อน ไปกินข้าว
หลาย ๆ คนน่าจะสนุกดี เขาจึงต้องขับรถมาที่นี่ และนึกดีใจที่เพื่อน
ชว่ ยเปิดชอ่ งให้ แตย่ ังไม่ทันเอย่ อะไรสกั คำ นริสาก็ชิงแย้งวา่
“ไมไ่ ดห้ รอกคะ่ พวกคณุ นดั กนั กอ่ น อยา่ ใหน้ ง้ิ มาขวางเลยคะ่ ”
ปากหลอ่ นพดู กบั นพิ ทั ธ์ แตส่ ายตามองนลวธุ อยา่ งทา้ ทาย หญงิ สาว
รู้สึกได้ทันทีว่าผู้ชายตัวโตกล้ามเป็นมัดท่าทางน่าสนใจคนนี้ ‘ไม่ชอบ’
หล่อน
แปลก...ไม่เคยมีผู้ชายทั้งแท่งคนไหนไม่ชอบหล่อน ที่เฉย ๆ
เพราะไม่ใช่สเป็คนั้นพอมีบ้าง แต่แสดงออกชัดเจนตั้งแต่เห็นหน้าว่า
ดถู กู ...ไมช่ อบ...ไมเ่ คยมมี ากอ่ น จะวา่ หมอนไ่ี ม่‘แมน’หรอื มใี จใหก้ บั
นิพัทธ์ก็ไม่ใช่ เขาเป็นผู้ชายแท้แน่นอน นริสารู้ดี เพราะหล่อนมี
เพื่อนเป็นทั้งพวกแอบแมนและเปิดเผยว่าไม่แมนมากมาย ดูท่าทาง

224 ก่ิ ง ฉั ต ร

ดูสายตาปราดเดียวแยกได้
ฉะน้นั ผ้ชู ายคนนม้ี ีปญั หาอะไรถึงไดไ้ ม่ชอบหล่อน!
ตามปรกตินริสาคงไม่แคร์หรอก ถ้าเขาจะแสดงแค่ท่าไม่ชอบ
ธรรมดา แตส่ หี นา้ แววตาดถู กู ทป่ี นมากบั ความไมช่ อบดว้ ยนส่ี ทิ ท่ี ำให้
เลือดหล่อนเดือดพล่าน ผู้ชายคนนี้ถือดียังไงมาทำท่าดูถูกหล่อน
ทั้งๆ ท่ีกเ็ พง่ิ พบกนั ครัง้ แรกแท้ๆ
ดี ยง่ิ ทำทา่ รงั เกยี จไมอ่ ยากกนิ ขา้ วรว่ มโตะ๊ หลอ่ นกจ็ ะลากตวั
ไปด้วยให้ได้
“คุณนิ้งไม่ได้ขวางอะไร” นิพัทธ์ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรพยายาม
จะแก้ แตห่ ญิงสาวไมฟ่ ัง ตดั บทเสยี งเรียบว่า
“ถงึ ไมข่ วาง แตก่ ท็ ำใหค้ ณุ สองคนเสยี ความตง้ั ใจ นง้ิ ไมอ่ ยาก
ใหใ้ ครมาว่า คณุ นิพทั ธไ์ ปทานขา้ วกับเพอ่ื นเถอะคะ่ นงิ้ แคข่ อติดรถ
กลับไปท่โี รงแรม เด๋ียวสัง่ รูมเซอร์วิสเอา”
“โอย๊ ไมไ่ ดน้ ะครบั ใครจะปลอ่ ยใหค้ ณุ นง้ิ ทานขา้ วคนเดยี วได้
ไปทานทแ่ี พกบั ผมเถอะครบั สว่ นเรอ่ื งนดั ของผมกบั นายซไี มต่ อ้ งหว่ ง
...เรานัดกนิ ข้าวกันประจำอยู่แลว้ ”
“ยง่ิ แยท่ ท่ี ำใหต้ ารางประจำของคณุ สองคนคลาดเคลอ่ื น นง้ิ วา่
นิ้งกลบั โรงแรมดกี ว่าคะ่ คณุ สองคนจะได้กนิ ข้าวกนั ตามสบาย”
นพิ ทั ธ์หนา้ เสยี หนั มามองเพ่อื นอย่างขอความชว่ ยเหลือเต็มท่ี
นลวุธได้แต่อ่อนใจกับเพื่อน นิพัทธ์เก่งนักเรื่องธุรกิจ เปิดตลาดนั่น
ตดิ ตอ่ ลกู คา้ คนนน้ั คนน้ี แตเ่ รอ่ื งผหู้ ญงิ ถอื วา่ ออ่ นหดั มาก อายจุ วนจะ
ข้นึ เลขสามอยรู่ อมร่อวนั นพี้ รุ่งน้แี ล้ว ยงั ถูกผู้หญิงป่นั หวั เอาง่าย ๆ
“ซี ไปหน่อยน่า เป็นเพื่อนกัน กินข้าวหลายคนจะได้สนุก”
สดุ ทา้ ยไอค้ นทไ่ี มเ่ คยทนั มารยาหญงิ กห็ นั มาขอรอ้ งเขา โดยไมร่ เู้ ลยวา่
ผหู้ ญิงเจา้ มารยาคนน้ันกำลังยิม้ เยาะอย่างผูช้ นะอยใู่ นหนา้

ลั บ ล ว ง ใ จ 225

ปัน่ หัวผชู้ ายได้แคน่ ี้คงนกึ วา่ เก่งเสยี เต็มประดา
“ซ.ี ..” เพอ่ื นเรม่ิ โอด นลวธุ ถอนใจเฮอื ก มองหญงิ สาวทก่ี ำลงั
ย้ิมอย่างเปน็ ตอ่ ตรงหนา้ แลว้ อยากพน่ ลมหายใจออกมาแรง ๆ
“กไ็ ด้ ไปกไ็ ด้ แตข่ อแวะบา้ นหนอ่ ย เสอ้ื มนั ชมุ่ เหงอ่ื ตอ้ งไป
เปลีย่ นเสียหน่อย เดย๋ี วรถนายจะมกี ลิน่ เสยี เปล่า ๆ”
“เอารถไปสองคันก็ได้ แล้วไปเจอกันที่แพเจริญเลย” นิพัทธ์
เสนอ
“เอาไปทำไมสองคัน เปลืองน้ำมันรถ ไปคันเดียวกันนี่แหละ
สะดวกด”ี นลวธุ คา้ น ถา้ แมน่ น่ั อยากจะใหเ้ ขาไปดว้ ยนกั กไ็ ปดว้ ยกนั
ตลอดทางนแ่ี หละ ไมต่ ้องแยกรถแยกโต๊ะใด ๆ ทั้งสิ้น
“นน่ั สคิ ะ เดย๋ี วนร้ี ฐั ใหช้ ว่ ยกนั ประหยดั เรากต็ อ้ งทำตามนโยบาย
ของรัฐเสียหน่อย นั่งไปคันเดียวกันดีแล้วค่ะ อบอุ่นดี” นริสาตอบ
สายตามองมาท่เี ขาเปน็ ประกายอยา่ งรเู้ ทา่ ทันความคิด
ดี ต่างคนต่างเข้าใจกนั ดี งานนี้คอ่ ยสนุกหน่อย
“งั้นก็ไปกันเลย เดี๋ยวจะไม่ทันพระอาทิตย์ตกดินที่แสนงาม”
ชายหนมุ่ วา่ กอ่ นชงิ เดนิ ออ้ มไปนง่ั เบาะหนา้ คคู่ นขบั ทง้ิ ใหค้ นทเ่ี คยนง่ั
ตรงน้ันมากอ่ นพึมพำในลำคอ
คนไมม่ ีมารยาท!
บ้านพักของนลวุธเรียกได้ว่าดีกว่าบ้านพักชายโสดมาก เพราะ
เปน็ บา้ นเดย่ี วสองชน้ั ขนาดเลก็ ดา้ นบนมสี องหอ้ งนอน ไวเ้ ผอ่ื เพอ่ื นฝงู
หรือพ่อแม่ของชายหนุ่มมาเที่ยวมาพักด้วย ด้านหน้าบ้านเป็นสนาม
หญา้ เลก็ ๆ และเพราะอยใู่ นบรเิ วณบา้ นพกั ของพนกั งานบรษิ ทั จงึ มี
คนสวนมาคอยดูแลตัดหญ้าแต่งต้นไม้ให้เป็นระเบียบตลอด บ้าน
ของเขาจงึ นา่ อยู่ ยง่ิ ตวั ชายหนมุ่ เองเปน็ คนมรี ะเบยี บ ขา้ วของในบา้ น
จัดเก็บเรียบร้อย สภาพจึงน่าอยู่ ไม่มีอะไรเกะกะหรือรกตาเหมือน

226 ก่ิ ง ฉั ต ร

หนุ่มโสดทว่ั ไป
ระหว่างเจ้าของบ้านขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้า นริสาที่ลงจากรถ
ตามเข้ามาในบ้านกวาดตามองไปรอบๆอย่างรวดเร็ว แต่ไม่เห็น
รูปภาพหรือของส่วนตัวใดๆที่จะบ่งชี้ให้รู้ว่าเขาเป็นใคร ทำไมถึงได้
รงั เกยี จหลอ่ นอย่างออกนอกหน้านัก
สดุ ทา้ ยหญงิ สาวไดแ้ ตไ่ ลน่ ว้ิ ไปตามเฟอรน์ เิ จอรห์ ยาบๆ มงุ่ หวงั
ความสะดวกสบายมากกวา่ ความเกห๋ รอื สวยงาม แลว้ ยกปลายนว้ิ ขน้ึ
ขย้ีเบาๆ ไม่มีฝนุ่
อดไม่ไดท้ ่ีจะเปรยวา่
“บา้ นชายโสดของเพอ่ื นคณุ นพิ ทั ธน์ า่ อยนู่ ะคะ สะอาดมา้ กมาก
ไมบ่ อกไมร่ นู้ ะวา่ บา้ นพกั ชายโสด นถ่ี า้ ใหน้ ง้ิ เดา นง้ิ ตอ้ งเดาผดิ นกึ วา่
เพ่ือนคุณนพิ ทั ธ์มีแมบ่ ้านหรือสาวทไี่ หนซอ่ นอยูใ่ นบา้ นเปน็ แน่”
“โอ๊ย ไม่มีครับ” นิพัทธ์ที่ซื่อจนไม่สังเกตสังกาอะไรรีบตอบ
ปกป้องเพือ่ น “จรงิ ๆ หมอนม่ี ีสาวตามเยอะเหมือนกันนะครบั ...”
“ต่อให้เยอะแค่ไหน นิ้งว่าคงไม่มากเท่าที่ตามคุณนิพัทธ์แน่”
นริสาแกล้งหยอด อีกฝ่ายยิ่งเขิน ท่าทางซื่อๆ เงอะๆ งะๆ จนน่า
สงสาร
“แหม...ของผมไม่มีหรอกครับ ไม่เหมือนนายซีเนื้อหอม แต่
หมอนร่ี ะวงั ตวั นะครบั ไมม่ พี นั ธะกบั ใคร เพราะเขามโี ครงการจะยา้ ย
เขา้ กรงุ เทพฯเรว็ ๆน้ี เออ่ ...คงเรว็ ๆนม้ี งั ครบั ผมกไ็ มแ่ นใ่ จ ตอนแรก
จะยา้ ยกลบั บา้ นเพราะนอ้ งสาวจะแตง่ งาน แตน่ เ่ี หน็ วา่ ไมแ่ ตง่ แลว้ ซี
เลยอาจอยู่ตอ่ ไม่ต้องรีบกลับบรษิ ัทใหญ่”
“หรือคะ เอ...” นริสาเลิกคิ้วนิดๆเหมือนประหลาดใจ ซ่อน
ความอยากรู้อยากเห็นไว้อย่างแนบเนียน “ทำไมน้องเขาไม่แต่งเสีย
ละ่ คะ”

ลั บ ล ว ง ใ จ 227

“ผมก็ไม่ทราบครับ เห็นว่าฝ่ายชายขอเลิกเพราะเกิดจับผหู้ ญิง
รวยกวา่ ไดอ้ ะไรทำนองนน้ั ขเ้ี กยี จซกั ครบั เพราะมนั โกรธ หมอนร่ี กั
นอ้ งมาก”
หญงิ สาวพยกั หนา้ รบั เปน็ เชงิ เหน็ ใจ แตใ่ จนน้ั คดิ วา่ ...นกึ แลว้ วา่
ต้องเรื่องนี้ แต่แหม...มันก็เรื่องธรรมดานะ ผู้หญิงทิ้งแฟนจนๆไป
แต่งงานกับผู้ชายรวย ๆ หรือไม่ก็ผู้ชายจับผู้หญิงรวย ๆ แล้วก็สลัด
แฟนเก่าจน ๆ ทิ้ง ชีวิตมันก็อย่างนี้แหละ คนเราเลือกได้ก็ต้องเลือก
เอาสง่ิ ทด่ี ที ส่ี ดุ นา่ พอใจทส่ี ดุ สมยั นไ้ี อเ้ รอ่ื งรกั แทม้ แี ตใ่ นนยิ ายนำ้ เนา่
เท่านั้นแหละ คนยุคนี้สมองนำหน้าหัวใจทั้งนั้น เงินต้องต่อด้วยเงิน
ไอท้ ่หี วังไปกดั ก้อนเกลอื กิน...คงได้กนิ เกลือกนั จนตายแน.่ ..
“แหม ฟงั แลว้ นง้ิ อยากมพี ช่ี ายแสนดอี ยา่ งนส้ี กั คนจงั เบอ่ื เปน็
พี่สาวคนโต ไม่มีคนคอยดูแล” หล่อนพูดพลางมองชายตรงหน้า
อย่างลองเชิง แต่แทนที่นิพัทธ์จะอาสาเป็น‘พี่ชาย’ให้ ชายหนุ่มกลับ
ขมวดคิว้ เหมือนทบทวนอะไรบางอย่างนิดหนงึ่ แล้วถามว่า
“เอ๋ ผมนกึ วา่ คุณน้ิงมพี ี่ชายเสียอีก คณุ ตน้ หรอื คุณตอ่ ...”
“อ๋อ พี่ต่อน่ะหรือคะ” นริสาพูดเซ็ง ๆ ผู้ชายบางคนก็ซื่อบื้อ
ดีแท้ “นั่นลูกพี่ลูกน้องค่ะ อันที่จริงเขาก็ดีนะคะ แต่เอาจริงเอาจัง
เรอ่ื งงานมากไปหนอ่ ย ไมค่ อ่ ยมเี วลามาคยุ มาปรกึ ษาเรอ่ื งสว่ นตวั กนั
เหมือนพ่ีชายที่นิง้ อยากไดห้ รอกค่ะ”
“เหรอครบั ” นิพัทธ์พูดเหมอื นไม่รู้จะตอบโต้อยา่ งไรดี
นลวุธออกมาจากห้องนอน แต่งตัวใหม่...ที่ก็ไม่ได้ดีกว่าเดิม
เท่าไหร่ แค่เสื้อยืดมีปกกับกางเกงยีน ดีอย่างเดียวคือสะอาดและ
ไมเ่ หมน็ เหงอ่ื ผมเขาเปยี ก แสดงวา่ ชว่ งเวลาสน้ั ๆ ชายหนมุ่ อาบนำ้
สระผมได้อย่างรวดเรว็
“เสรจ็ แลว้ นนิ ทาฉนั กนั เสรจ็ แลว้ หรอื ยงั ละ่ ” ชายหนมุ่ เอย่ หว้ นๆ

228 กิ่ ง ฉั ต ร

“กนิ ปนู รอ้ นทอ้ ง ใครเขานนิ ทาอะไรคณุ กนั ” นรสิ าโตอ้ ยา่ งอด
ไม่อยู่ ก่อนหันหาลูกคู่ “จริงไหมคะคุณนิพัทธ์ เรากำลังคุยถึงเรื่อง
พช่ี ายนง้ิ แท้ ๆ”
นิพัทธ์อึกอัก ก่อนยิ้มแห้ง ๆ คิดว่าเอาใจสาวไว้ก่อนไม่น่าจะ
เสียหายอะไรจึงยอมรบั
“ครับ คยุ กนั เรอ่ื งคณุ ต่ออยคู่ รบั ”
นลวธุ ทำเสยี งดงั เหมอื นแคน่ ๆอยใู่ นลำคอบง่ บอกความไมเ่ ชอ่ื ถอื
แตก่ ็ไม่ไดแ้ ยง้ อะไรให้เพอ่ื นเสยี หนา้ พดู ไปเสียว่า
“ไปร้านเถอะ นี่จะหกโมงแล้ว เดี๋ยวจะไม่ทันดูวิวแม่น้ำโขง
ก่อนพระอาทติ ยต์ ก”
คราวนช้ี ายหนมุ่ ยอมใหน้ รสิ านง่ั หนา้ คคู่ นขบั แถมยงั ทำตวั เปน็
สภุ าพบรุ ษุ เปดิ ประตใู ห้ แตช่ ว่ งจงั หวะทห่ี ญงิ สาวสอดตวั เตรยี มจะนง่ั
เขากพ็ ดู เบา ๆ พอให้ได้ยินกันสองคนวา่
“เพ่อื นผมไม่ใช่คนตอแหล ฉะนั้นกรุณาอยา่ เส้ียม!”
นรสิ าคอแขง็ ดว้ ยความโกรธ ทเุ รศ ผชู้ ายคนนท้ี เุ รศทส่ี ดุ แต่
ทำอะไรไม่ได้ อาละวาดไม่ได้ เพราะนิพัทธ์หันมายิ้มเผล่กับหล่อน
ชวนวา่
“รบี ขน้ึ รถเถอะครบั คณุ นง้ิ ซ.ี ..นายโทร.สง่ั อาหารที ไปถงึ จะได้
มอี าหารตง้ั โต๊ะพอดี ถามเขาดว้ ยว่ามเี มนพู เิ ศษอะไรวนั น้ี เผ่อื ถกู ใจ
จะได้ส่งั ...”
รา้ นอาหารทน่ี พิ ทั ธพ์ าแขกมาเลย้ี งนน้ั ครง่ึ หนง่ึ เปน็ เรอื นไมบ้ น
ตลง่ิ อกี ครง่ึ เปน็ แพยน่ื ไปในชายแมน่ ำ้ โขง บรรยากาศยามเยน็ รน่ื รมย์
และงดงาม อาหารก็อร่อยสมราคาคุยของเจ้าของบ้าน แต่นริสากิน
อะไรไม่คล่องคอเอาเสียเลย ผิดกับสองหนุ่มร่วมโต๊ะที่เจริญอาหาร
เป็นอย่างยิ่ง หญิงสาวอดทนรอกระทั่งนิพัทธ์ขอตัวลุกไปเข้าห้องน้ำ

ลั บ ล ว ง ใ จ 229

จึงได้เปิดฉากถามตรง ๆ ด้วยน้ำเสียงปานน้ำแข็งกับผู้ชายตรงหน้าว่า
“เราเคยรู้จักกนั มากอ่ นหรือเปล่า”
“ถ้ารู้จักของคุณหมายถึงมีคนแนะนำ ได้พูดกันสองสามคำ
คำตอบคือไม”่ เขาตอบกลบั มาดว้ ยน้ำเสยี งเยน็ ชาปานกนั
“ถ้าไมร่ จู้ ักกัน คุณมาต้ังแง่รงั เกยี จฉนั ทำไม”
“เพราะผมรู้ว่าคณุ นา่ รงั เกียจ”
นริสาหลุดปากด่าออกมาคำหนึ่ง คำที่หล่อนไม่มีวันพูดถ้าบน
โตะ๊ มบี คุ คลทส่ี ามรว่ มอยดู่ ว้ ย เลน่ เอานลวธุ นว่ิ หนา้ ไมแ่ นใ่ จวา่ ฟงั ผดิ
หรอื เปลา่ หญิงสาวจึงด่าใหฟ้ งั อกี ครั้งชัดๆ กอ่ นกระแทกเสียงใส่
“นายมนั คนผเี ปรต ฉนั ไมเ่ คยทำอะไรให้ มาทำทา่ รงั เกยี จ คน
ผเี ปรต นกึ วา่ ตวั เองวิเศษวโิ สมาจากไหน”
นลวธุ หัวเราะ เขาไม่เคยเจอผูห้ ญิงทต่ี รงขนาดน้ี
“ไม่ได้วเิ ศษวิโสมาจากไหน รแู้ ต่วา่ ผมดกี ว่าคณุ แน่นอน”
“บ้า คนบ้าหลงตวั เอง ทุเรศท่สี ุด”
“ถา้ ผมทเุ รศ คณุ มนั กน็ า่ สงั เวช บอกไวเ้ ลยนะวา่ เพอ่ื นผมเปน็
คนดี อยา่ หลอกใช้ อยา่ ปน่ั หวั อยา่ ทำใหเ้ พอ่ื นผมเสยี ใจ ไมง่ น้ั คณุ
จะเสียใจย่ิงกว่า”
นรสิ าฟงั แลว้ ผดุ ยม้ิ พราย หลอ่ นเอย่ ดว้ ยเสยี งเหมอื นประหลาด
ใจว่า
“แปลกจรงิ ตามปรกตเิ กยด์ า้ ฉนั ไมเ่ คยพลาด ทำไมคราวนผ้ี ดิ
เสยี ได”้
ชายหนุ่มหัวเราะอีก ไม่ได้นึกโกรธเลยที่หญิงสาวพูดเป็นนัย
เหมอื นกลา่ วหาว่าเขาเปน็ เกย์ เขาแคเ่ ลกิ คว้ิ โต้กลับไปวา่
“ไม่หลงตัวเองไปหน่อยหรือคุณ ที่คิดว่ามีแต่เกย์เท่านั้นที่จะ
ต้านทานเสน่หค์ ณุ ได”้

230 กิ่ ง ฉั ต ร

หญงิ สาวเชิดหนา้ ข้ึนอยา่ งถอื ดี รบั ว่า
“ไม่หลง แต่เชื่อเลยละว่าผู้ชายแท้ ๆ คงไม่หาเรื่องกับผู้หญิงที่
ไมเ่ คยรจู้ กั หรอก และฉนั กไ็ มใ่ ชค่ นขร้ี ว้ิ ไมไ่ ดด้ อ้ ยกวา่ ผหู้ ญงิ คนอน่ื
ผชู้ ายแท้ๆ ไม่ปฏบิ ัติกบั ฉนั อยา่ งทีน่ ายทำหรอก”
“เออ หลงตัวเองเข้าขั้นจริงๆ พูดเหมือนรู้จักผู้ชายแท้ๆ ทั้ง
โลกงน้ั แหละ มนั กม็ เี หมอื นกนั แหละทไ่ี มไ่ ดว้ ดั ผหู้ ญงิ ทห่ี นา้ ตาหรอื วา่
ชาติตระกูล ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่มีเสน่ห์ ต่อให้งามเหมือนนางฟ้า
หรือว่ามาจากตระกูลใหญ่อภิมหาเศรษฐีอย่างวงศ์ - ว่าน - เครือ...ก็
ชว่ ยให้ดไี มไ่ ด้”
นริสาตาวาววับ สิ่งหนึ่งที่หล่อนภูมิใจในตัวเองมาตลอดคือ
ความฉลาด ทั้งฉลาดและเฉลียว ในบรรดาพี่น้องวงศ์ว่านเครือ
ทั้งหมด หญิงสาวยอมรับนับถืออยู่สองคนเท่านั้นคือพชรพลกับ
นฎั ฐา คนอน่ื ๆทเ่ี หลอื หญงิ สาวนกึ ดถู กู ในใจวา่ ดอ้ ยกวา่ หลอ่ นทง้ั สน้ิ
แตท่ ไ่ี ดต้ ำแหนง่ ดกี วา่ งานการดกี วา่ เพราะทเ่ี หลอื นน้ั เกดิ มาใตน้ ามสกลุ
วงศว์ า่ นเครอื มแี ตห่ ลอ่ นทใ่ี ชส้ กลุ อน่ื จงึ กลายเปน็ พลเมอื งชน้ั สองใน
บริษทั ไป
ดังนัน้ แค่นลวุธเอย่ ถงึ วงศว์ า่ นเครอื หญงิ สาวก็เอาทกุ อยา่ งมา
ประมวลกนั อย่างรวดเรว็ และสรปุ ได้
“นายชอ่ื ซี นอ้ งสาวคงชอ่ื ดี นอ้ งสาวทถ่ี กู ผชู้ ายทง้ิ ไปหาผหู้ ญงิ
อื่นที่รวยกว่าก็คงหมอดีสินะ เข้าใจแล้ว...” หล่อนพยักหน้าอย่าง
เย้ยหยัน “อกหักแทนน้องสาวเลยพาล”
“ผมไมไ่ ดพ้ าล และบอกตามตรงนะวา่ ดใี จทเ่ี หน็ ไอห้ มอนน่ั มนั
ออกลายก่อนจะมาเปน็ น้องเขย”
“อง่นุ เปรย้ี ว!” นรสิ าเยย้ “ปากว่าดีใจ ใจนกึ เสียดายน้องเขย
ลกู นายพลละส”ิ

ลั บ ล ว ง ใ จ 231

“ลกู นายพลแลว้ ไง ไมม่ ผี ลประโยชนอ์ ะไรใหส้ กั หนอ่ ย บา้ นผม
ไม่ได้ทำธุรกิจนี่ถึงต้องวิ่งหาพวกคนมีสีตัวซี้ตัวสั่น และบอกให้นะ
สันดานคนเปลี่ยนยาก ลงว่ามันเลือกผู้หญิงเพราะเงิน หมดเงินมัน
ก็ทิ้งได้ ญาติคุณ...หรือบางทีอาจจะรวมถึงตัวคุณด้วยจะต้องน้ำตา
เชด็ หวั เข่า”
หญงิ สาวยม้ิ อย่างม่นั ใจในตวั เองเหลอื เกิน พรอ้ มตอบ
“ยายกิ๊ฟละอาจใช่ แตค่ นอย่างฉนั ไมม่ ีวันนำ้ ตาเช็ดหวั เขา่ ”
“ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่มาถึง อย่าพูดคำว่าไม่มีวัน เพราะไม่รู้ว่าคุณ
ตอ้ งกลนื น้ำลายตวั เองเมอ่ื ไหร่” ชายหนมุ่ เตือน
และก่อนที่ทั้งคู่จะโต้ตอบอะไรกันอีก นิพัทธ์ก็กลับมาที่โต๊ะ
ทกั เสยี งใสว่า
“คุยอะไรกันอยคู่ รับ ท่าทางสนุกเชียว”
“นินทานาย” นลวุธตอบสั้น ๆ ทำเอาคนทักหน้าตาเหลอหลา
ไปทเี ดียว
หลังอาหารเย็น นิพัทธ์ชวนเพื่อนไปนั่งฟังเพลงต่อที่ผับใน
โรงแรมที่นริสาพักอยู่ แต่นลวุธปฏิเสธ อ้างว่าต้องทำงานวันรุ่งขึ้น
พอดกี บั ทม่ี ลี กู นอ้ งเขาคนหนง่ึ มากนิ ขา้ วกบั เพอ่ื นทร่ี า้ นอาหารเดยี วกนั
พอดี ชายหนุ่มจึงตัดสินใจกลับมอเตอร์ไซค์ของลูกน้อง นิพัทธ์เอง
ก็ไม่เซ้าซี้ให้เพื่อนอยู่ต่อ เพราะอยากอยู่ตามลำพังกับสาวที่เขาพึงใจ
เหมอื นกนั
ระหว่างยืนอยู่หน้าร้านรอนิพัทธ์ไปเอารถมารับและนลวุธรอ
มอเตอร์ไซค์ลูกน้อง สองหนุ่มสาวไม่พูดจาอะไรกันเลย กระทั่งรถ
ของนิพัทธ์แล่นมาเทียบ นริสาจึงหันไปมองชายข้างตัวด้วยสายตา
หมิน่ ๆ ออกปากวา่
“ลาที หวงั วา่ ชาตนิ ค้ี งไมต่ อ้ งเจอกนั อกี แลว้ นะ พอ่ องนุ่ เปรย้ี ว”

232 ก่ิ ง ฉั ต ร

พูดแล้วหล่อนก็ก้าวฉับๆ ขึ้นรถไป นลวุธมองตาม นึกถึง
น้องสาวของเขากับญาติผู้พี่ของหล่อนแล้วยิ้มเหยียดนิด ๆ นึกในใจ
วา่
มันกไ็ ม่แนห่ รอกนะแมค่ ณุ มนั ก็ไมแ่ น่!

ลั บ ล ว ง ใ จ 233

บ ท ที่ ๒๑

พ ย า บ า ล ป ร ะ จํ า แ ผ น ก นำพสั ดุแบนๆในกระดาษหอ่
ของขวัญสีสวยมาให้นีรภาก่อนหญิงสาวจะออกเวรเล็กน้อย หล่อน
รับมาพลางถาม
“ใครส่งมาจะ๊ ”
“ไมร่ คู้ ะ่ โตะ๊ ดา้ นหนา้ บอกวา่ มคี นมาฝากเอาไว้ เขาเอามาใหท้ ่ี
เคาน์เตอร์ ปุกก็รีบเอามาให้คุณหมอนี่แหละค่ะ วันนี้วันพิเศษของ
คณุ หมอหรือคะ”
“วันนี้ไม่ใช่ แต่พรุ่งนี้เป็นวันคล้ายวันเกิด” หล่อนตอบพร้อม
กบั พลกิ กลอ่ งในมอื อยา่ งสนใจ ไมม่ กี ารด์ หรอื นามบตั รแนบมา มแี ค่
กล่องผูกโบกลอ่ งเดยี ว
“จริงหรือคะ งั้นปุกแฮ็ปปี้เบิร์ธเดย์ล่วงหน้านะคะคุณหมอ
ขอใหค้ ุณหมอมีความสุขมาก ๆ สวยขึน้ ๆ ทุกวันนะคะ”
นรี ภาหวั เราะกบั คำอวยพรนัน้ กอ่ นออกปาก
“ขอบใจจ้ะ”
พยาบาลสาวจอมทะเล้นถอยออกไปแล้ว หญิงสาวรอจนถึง

234 กิ่ ง ฉั ต ร

เวลาเลิกงานแล้วค่อยหยิบของขวัญเดินไปที่ห้องพักแพทย์ ตื่นเต้น
เล็กน้อยกับของขวัญวันเกิด ใจนั้นคิดว่าพชรพลคงส่งมาให้ แต่ก็
แปลกเพราะหล่อนไม่เคยบอกเขาเรื่องวันเกิด ครั้งหลังสุดตอนเขา
โทร.มาหาเมอื่ กลางวนั กไ็ มไ่ ดพ้ ดู ถึงของขวัญหรือวันเกิดสักคำ
หรือว่าเขาตั้งใจจะเซอรไ์ พร้สห์ ล่อน
คิดอย่างนี้หมอสาวจึงแกะกล่องของขวัญอย่างประณีตด้วยใจ
เบิกบาน เมื่อเห็นสร้อยไข่มุกสีขาวนวล เม็ดเท่ากัน น้ำงามไม่มีที่ติ
พร้อมจี้ลายผีเสื้อ หญิงสาวก็ยิ้มกว้างอย่างถูกใจ อดไม่ได้ที่จะยก
สรอ้ ยขน้ึ มาทาบกบั ลำคอ และเพราะยกขน้ึ มานเ่ี อง การด์ เลก็ ๆแผน่
หนึ่งที่สอดไว้ใต้มุกก็หล่นลงมาบนตัก นีรภาก้มเก็บแล้วตัวแข็งทื่อ
เม่อื จำลายมือนัน้ ได้
‘อยากอวยพรวนั เกิดให้หมอดีเปน็ คนแรก รกั เสมอ’
หญิงสาวตัวสั่นขึ้นมาทันทีด้วยความโกรธ จริณธรกล้าดี
อย่างไรถึงได้ส่งของขวัญมาให้แถมด้วยคำว่ารัก เขาทำได้อย่างไร
ในเมอื่ ตัวเองเปน็ คนฆ่าความรักของหลอ่ นจนสิ้นซากยบั เยินไปแลว้
วูบหนึ่งนีรภาคิดจะโยนไข่มุกพร้อมการ์ดลงถังขยะ แต่มูลค่า
ของไข่มุกยี่ห้อดังของญี่ปุ่นที่โชว์หราหน้ากล่องทำให้หล่อนทิ้งไม่ลง
หญงิ สาวเปน็ คนทม่ี กั จะคดิ กอ่ นกระทำ แมบ้ างครง้ั จะโกรธจนลมื ตวั
ขาดสติ แต่ไม่นานก็มักตั้งตัวตั้งสติได้ คราวนี้ก็เหมือนกัน หล่อน
เสียดายของทิ้งไม่ลง ได้แต่เอาไข่มุกใส่กล่อง ปิดฝาแรง ๆ และ
พยายามคดิ ตัดสนิ ใจ
หล่อนจะส่งของคืน วูบแรกอยากจะส่งให้อดีตเพื่อนสนิท
กระแทกให้ถึงหน้า ทิพปภาจะได้ตาสว่าง...รู้ว่าผู้ชายที่ชิงไปนั้นนิสัย
เปน็ อยา่ งไร แตส่ ตเิ ตอื นใหค้ ดิ วา่ ถา้ ทำแบบนน้ั แลว้ นอกจากความ
สะใจทีท่ ำให้ผวั เมียเขาทะเลาะกันแล้วหล่อนได้อะไร...

ลั บ ล ว ง ใ จ 235

ไมเ่ ลย ไมไ่ ด้อะไรเลย
ดีไม่ดีจะกลายเป็นหัวข้อสนทนาว่าเป็นตัวการที่ทำให้ผัวเมีย
ตกี นั อกี อยา่ งตอนนห้ี ลอ่ นกก็ ำลงั คบหาอยกู่ บั พชรพล ผชู้ ายทด่ี กี วา่
เหนือกว่าจริณธรทุกอย่าง แล้วเรื่องอะไรจะยอมให้รักใหม่มีรอยร้าว
เพราะรักเกา่ ทีต่ อนนเี้ ปลี่ยนเป็นความชงิ ชังรังเกยี จ
สุดท้ายหมอสาวจึงหย่อนกล่องไข่มุกลงในกระเป๋าด้วยอาการ
สงบ

พ ช ร พ ล ม อ ง กล่องในมือแลว้ นิ่วหนา้ เลก็ น้อย ถามว่า
“อะไรครบั หนดู ”ี
“ของขวัญวันเกดิ หนูดีค่ะ มีคนส่งมาใหเ้ มื่อวาน”
สิ่งหนึ่งที่นีรภาชอบในตัวชายหนุ่มตรงหน้าคือเขาเป็นคนเข้าใจ
อะไรไดง้ า่ ย แคพ่ ดู นดิ เดยี วเขากร็ วู้ า่ อะไรเปน็ อะไร ดงั นน้ั เขาจงึ เปดิ
กลอ่ งออก นง่ิ ไปนดิ เมอ่ื เหน็ ของภายใน แมพ้ ชรพลจะไมแ่ สดงอาการ
อะไรออกมา แต่ด้วยความเป็นคนช่างสังเกต หลังจากคบหากัน
อยู่นานพอจะเริ่มอ่านสีหน้าแววตาเขาได้ หมอสาวจึงรู้ว่าผู้ชาย
ตรงหนา้ โกรธวบู ขน้ึ มา แตเ่ ขายงั นง่ิ ไดแ้ ละยง่ิ สงบเมอ่ื อา่ นการด์ ทแ่ี นบ
มาด้วย
“หนดู ีอยากให้พเ่ี อาไปส่งคนื ให้เจา้ ของใช่ไหม”
“คะ่ จะคนื เองกไ็ มอ่ ยากเจอหนา้ สง่ ไปรษณยี ข์ องมนั กม็ รี าคา
เกนิ ...”
ชายหนุ่มมองหล่อนนิดหนึ่งเหมือนรู้เท่าทัน รู้ว่าการให้ผู้ชาย
อีกคนเอาของขวัญไปคืนก็เหมือนเป็นการตบหน้ากันอย่างหนึ่ง แต่
เขากไ็ ม่เอย่ ประเดน็ น้ีเลย แคถ่ ามต่อ
“จะใหพ้ ีบ่ อกกิฟ๊ ด้วยไหม”

236 ก่ิ ง ฉั ต ร

“ตอนแรกก็อยากให้บอกนะคะ แต่คิดอีกที หนูดีไม่อยาก
ขน้ึ ชื่อวา่ เปน็ มือทสี่ ามของใคร แม้หนดู จี ะเคยเป็นคนท่ีมากอ่ นกต็ าม
ถา้ คนู่ น้ั จะมปี ญั หากนั กใ็ หเ้ กดิ เพราะคนอน่ื เถอะคะ่ อยา่ ใหเ้ กดิ เพราะ
หนูดีเลย”
“งั้นพคี่ งไม่บอก แตจ่ ะคยุ กบั นายโจ้เอง”
จากนั้นเรื่องไข่มุกและจริณธรก็เหมือนถูกลืม แต่นีรภารู้ว่า
พชรพลยงั โกรธกรนุ่ อยู่ สง่ิ หนง่ึ ทห่ี ญงิ สาวไมร่ คู้ อื ชายหนมุ่ จำสรอ้ ย
ได้ จำไดว้ า่ ทพิ ปภามอี กี เสน้ ทเ่ี หมอื นกนั กบั เสน้ นท้ี กุ ประการ ยกเวน้
สีของไข่มกุ
ที่สำคัญเขาจำได้ว่าญาติผู้น้องบ่นกับพี่สาวว่าราคาสร้อยมุก
สองสามเส้นแพงกว่าที่คิด ไม่รู้ว่าบวกภาษีหรืออะไร แพง...จนต้อง
เสียเงินเพิ่มเกือบเท่าตัว ทำเอาเงินติดกระเป๋าที่ได้รับจากอาของเขา
หมดไปกว่าคร่ึง!
ตอนกลับมาส่งนีรภา...พชรพลเงียบมาก กระทั่งหญิงสาวชัก
ใจหาย แตเ่ มื่อรถจอดหนา้ บ้าน เขากเ็ อย่ ปากวา่
“พี่ขอโทษทีไ่ ม่รมู้ าก่อนว่าวนั นีเ้ ป็นวันเกดิ ของหนดู ี”
หมอสาวยิ้มออก
“ไม่ใช่ความผิดของพี่ต่อนี่คะ เพราะถ้าหนูดีไม่บอกพี่ต่อก็คง
ไม่รู”้
“ไม่หรอก มีหลายวิธีที่จะรู้ได้ เอาเถอะ ปีนี้พลาดไปแล้ว
ปีหนา้ พีส่ ญั ญา พีจ่ ะเปน็ คนแรกทม่ี อบของขวญั วันเกดิ ใหห้ นดู ี”
หญิงสาวยม้ิ กวา้ งมากขนึ้ เมอ่ื เหน็ สีหนา้ จรงิ จังของเขา เอ่ยวา่
“หนดู กี จ็ ะไมร่ บั ของจากใคร จะรอรบั จากพต่ี อ่ เปน็ รายแรกเลย
ดไี หมคะ”
“พี่ไม่จำกัดสิทธิ์หนูดีถึงขนาดนั้นหรอก เป็นหน้าที่ของพี่เอง

ลั บ ล ว ง ใ จ 237

ที่ต้องทำให้ได้” พูดแล้วเขาก็ดึงมือหล่อนขึ้นมาจุมพิตเบาๆ ตรง
หลังมือ...อวยพรว่า “สุขสันต์วันเกิดนะครับหนูดี พี่ขอให้หนูดีมี
ความสขุ มากๆ จติ ใจผอ่ งแผว้ เบกิ บาน ไมม่ ที กุ ขไ์ มม่ โี ศก คดิ อะไร
สมใจปรารถนาทกุ ประการนะครบั ”
นีรภาดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขาเพื่อจะพนมมือไหว้
รบั พร
“ขอบคณุ คะ่ พต่ี อ่ ”
นวลปรางค์นั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องนั่งเล่น ส่วนสามีที่ไม่ชอบ
ดูละครหลังข่าวและรายการบันเทิงยามดึกเหมือนหล่อนขึ้นห้องนอน
ไปนานแลว้ ทง้ั คไู่ มค่ อ่ ยกงั วลกบั การทล่ี กู สาวออกไปกนิ ขา้ วเยน็ หรอื
เที่ยวกับพชรพลนัก เพราะชายหนุ่มเข้าตามตรอกออกตามประตู
ชดั เจน อกี ทง้ั เขาพรอ้ มท้ังวยั วฒุ คิ ณุ วุฒิ บุคลิกสว่ นตัวก็เป็นผใู้ หญ่
มาก จนพอ่ แมห่ ญงิ สาวใหค้ วามไวว้ างใจ ไมห่ ว่ งเหมอื นชว่ งแรก ๆท่ี
รู้ว่าลกู สาวเริม่ คบหา ‘ญาตขิ องเพอ่ื นทรยศ’
นลวธุ เองกเ็ หมอื นกนั ชว่ งแรกๆกห็ วงและหว่ งนอ้ งสาว บน่ วา่
‘จะไปคบกับมนั ทำไมไอ้คนบา้ นนี้’
แต่พอได้ออกไปกินข้าวกับสองหนุ่มสาวสองครั้ง ชายหนุ่มก็
เลิกบ่น หันมาถามแทนว่า
‘ไอห้ มอนม่ี นั เกก๊ หรอื วา่ มนั ทอ่ื ๆตรงๆแบบนเ้ี ปน็ นสิ ยั ฮึ ยายด’ี
อยากจะถามต่อด้วยว่าตั้งแต่คบหากันมา นายจอมทื่อเคยจับมือถือ
แขนหรอื แอบหอมแกม้ แตะ๊ อง๋ั บา้ งหรอื เปลา่ แตต่ อนทค่ี ยุ กนั นน้ั บดิ า
มารดานั่งอยู่ด้วย เขาไม่อยากถูกแม่ดุว่าถามอะไร ‘น่าเกลียด’ เลย
ตั้งขอ้ สังเกตได้เพียงเทา่ นี้
‘ทือ่ ท่ีไหน พีต่ ่อเปน็ สุภาพบรุ ษุ ’ หญิงสาวรบี แกต้ ่างแทนให้
‘ออ๋ คำจำกดั ความของคำวา่ นา่ เบอ่ื นเ่ี อง’ นลวธุ พยกั หนา้ ทำทา่

238 กิ่ ง ฉั ต ร

เขา้ อกเขา้ ใจแบบแหย่นิด ๆ น้องสาวจงึ พดู โตว้ า่
‘สำหรับพี่ซพี ่ีตอ่ อาจน่าเบ่ือ แต่สำหรับดี...ต้องบอกว่าสบายใจ
คบกับพี่ต่อแล้วไม่เครียด รู้ว่าเขาชอบดีเพราะตัวดีจริง ๆ พี่ต่อเขา
มีเงินอย่แู ลว้ คงไมจ่ ู่ๆ ท้ิงดีไปหาผหู้ ญงิ ท่ีมีเงนิ มากกวา่ แน’่
นายชา่ งหนมุ่ มองนอ้ งสาวดว้ ยสายตากง่ึ ๆสงสารกง่ึ ๆไมเ่ หน็ ดว้ ย
เขาแยง้ เสยี งอ่อนวา่
‘นัน่ ไม่ใช่เหตผุ ลท่ดี ีทีจ่ ะคบกบั ผู้ชายสักคนเลยนะหนูดี’
บิดามารดาที่นั่งอยู่ด้วยไม่พูดอะไร แต่สีหน้าแสดงชัดว่าเห็น
ด้วยกบั คำพดู ของลูกชาย นรี ภาจึงนง่ิ ไป ไม่ยอมเอ่ยอะไรอีก
วันนเี้ ห็นลูกสาวกลับมาบา้ นดว้ ยสีหน้าแปลกๆ นวลปรางค์จึง
อดถามไมไ่ ด้วา่
“เปน็ อะไรไปลกู ไปกนิ ขา้ วฉลองวนั เกดิ มานา่ จะยม้ิ แยม้ เบกิ บาน
ทำไมกลับมาหน้ามยุ่ ”
นีรภาเดินไปนั่งบนโซฟาตัวยาวข้างๆมารดา หล่อนเอนศีรษะ
องิ ไวก้ บั ตน้ แขนทข่ี นาดเพม่ิ ขน้ึ ตามวยั และการปลอ่ ยตวั ตามสบายของ
มารดา ตอบว่า
“พ่ตี ่อไมร่ ู้หรอกคะ่ วา่ วันนว้ี นั เกดิ หนดู ี”
“อา้ ว ไมไ่ ด้บอกพีเ่ ขาหรอื ลกู ”
“ไมค่ ะ่ หนดู ีเองกไ็ มร่ ู้วา่ ทำไมถึงไมบ่ อก ทัง้ ๆ ท่ถี า้ เป็นคนอืน่
เขาคงอยากใหแ้ ฟนหรอื คนรกั เขารู้ แตห่ นดู กี ลบั ไมบ่ อกพต่ี อ่ ...ถา้ ไมม่ ี
เร่อื งก็คงไม่บอก มนั ทำให้หนูดีเรมิ่ ไม่แนใ่ จ...”
“เรื่องอะไรลูก หรือว่ากลัวว่าทางโน้นเขาจะไม่ได้รักไม่ได้ชอบ
เราจรงิ เลยยงั ไมก่ ล้าเปดิ ใจ”
หมอสาวหวั เราะเสยี งปรา่ ส่ายหนา้ นดิ หน่งึ ก่อนตอบ
“ตรงกันข้ามค่ะแม่ พี่ต่อเขาแสดงชัดมาตลอดว่าเขารักจริง

ลั บ ล ว ง ใ จ 239

ชอบจริง ที่ไม่แน่ใจน่ะตัวหนูดีเองต่างหากล่ะคะ พี่ต่อเขาดีกับหนูดี
จนหนูดีไม่แน่ใจว่าหนูดีจะดีตอบได้เท่าที่เขาให้มาหรือเปล่า หนูดี
ไม่แน่ใจว่าหนูดีชอบเขาที่ตัวเขาจริง ๆ หรือว่าหนูดีแค่คบเขาเพราะ
อยากจะเย้ยคุณโจ้ ว่าถึงเขาทิ้งหนูดีไป หนูดีก็สามารถมีคนที่ดีกว่า
รวยกว่า เกง่ กวา่ เขาได”้
แมแ่ ละครตู ลอดชีวติ นิง่ ไปครู่ แล้วตดั สินใจพดู ตรงๆ วา่
“ถ้าไม่รักเขา ก็ปล่อยเขาไปเถอะนะลูก เราเคยเจ็บ เคยรู้
มากอ่ นวา่ พษิ รกั มนั เจบ็ ปวดแคไ่ หน ฉะนน้ั กอ็ ยา่ เปน็ ตน้ เหตใุ หค้ นอน่ื
เขาเจบ็ เหมอื นเรา มนั บาปนะลูก”
“หนูดีรู้ค่ะแม่ ถึงได้ไม่สบายใจอย่างนี้ แต่จะปล่อยพี่ต่อไป
หนูดีกย็ งั ไม่กล้าพอ...”
“ไมก่ ลา้ หรือเสียดาย”
“ไมร่ สู้ คิ ะ แตแ่ คค่ ดิ วา่ จะตอ้ งบอกเลกิ กบั พต่ี อ่ หนดู กี เ็ จบ็ แลว้
...เจ็บทค่ี ดิ วา่ จะทำให้เขาเจ็บ”
นีรภาไม่ได้มองหน้ามารดา มัวแต่เหม่อดูจอโทรทัศน์โดยไม่
รับรู้เรื่องราวที่ปรากฏ ดังนั้นหญิงสาวจึงไม่เห็นรอยยิ้มจางๆบน
ใบหน้านวลปรางค์ หล่อนขยับแขนเพื่อโอบลูกสาวไว้ราวกับรายนั้น
ยงั เปน็ เด็กเลก็ ๆ อยู่ ในใจนกึ ขัน
ลกู เอย๊ ...โตจนเปน็ มดเปน็ หมอ มคี นยกมอื ไหวน้ บั ถอื มากมาย
แต่ทำไมเรอ่ื งง่าย ๆ ใกล้ตัวอยา่ งเรอ่ื งหัวใจกลับไม่รู้!

จ ริ ณ ธ ร แ ป ล ก ใ จ ไ ม่ น้ อ ย ทจี่ ู่ๆก็ถกู เรยี กตวั ไปยงั ‘ถ้ำเสือ’
เพราะตั้งแต่ทำงานกับ wwk มาจวบจนแต่งงานกับทิพปภา กลาย
เป็นหนึ่งในครอบครัววงศ์ว่านเครือ ชายหนุ่มไม่เคยแวะไปที่ห้อง
ทำงานของพชรพลหรอื ทพ่ี วกพนกั งานลอ้ กนั วา่ ‘ถำ้ เสอื ’เลย สว่ นใหญ่

240 กิ่ ง ฉั ต ร

เขาจะพบปะกับญาติเมียคนนี้ระหว่างทางเดินในบริษัทหรือไม่ก็ใน
หอ้ งประชมุ เป็นหลัก
เจอหน้ากันต่างคนต่างไม่ค่อยพูดจาหรือคุยเล่นอะไรมากนัก
ชายหนุ่มรู้จากทิพปภามานานแล้วว่าพชรพลไม่ค่อยเห็นด้วยกับการ
แตง่ งาน โดยอา้ งวา่ เรว็ เกนิ แตแ่ มข่ องหญงิ สาวพดู ทำนองวา่ พชรพล
เกรงบารมีพอ่ เขาวา่ จะมาเสริมครอบครวั ฝง่ั อนุทัต เลยทำเป็นค้าน
ดังนั้นจริณธรจึงมีความรู้สึกกับญาติเมียคนนี้ก้ำกึ่งระหว่าง
อดึ อดั กบั กรา่ ง จะพดู คยุ อะไรกไ็ มร่ สู้ กึ สนทิ สนมเหมอื นญาติ แตจ่ ะ
ให้ทำตัวนอบน้อมแบบนายจ้างกับลูกจ้างเหมือนแต่ก่อน ชายหนุ่มก็
ทำไม่ได้ รู้สึกฝืน เพราะถือว่าตัวเองนั้นไม่ใช่ลูกจ้างธรรมดาๆแล้ว
แต่นอกจากความรู้สึกดังกล่าว เขาไม่กังวลอะไร เพราะรู้ว่า
ไม่ได้ทำงานผิดพลาด คิดในแง่ดีด้วยว่าบางทีลูกผู้พี่ของเมียอาจจะ
เรียกหาเพื่อมอบหมายงานใหม่ๆ หรือขอให้ช่วยเกี่ยวกับโปรแกรม
คอมพิวเตอรอ์ ะไรสักอยา่ ง
ก้าวเข้าไปในห้องทำงาน จริณธรอยากผิวปากดังๆกับความ
โออ่ า่ หรหู รา หอ้ งทำงานนเ้ี ดมิ เปน็ ของอนทุ ติ ซง่ึ ถอื ตำแหนง่ ใหญส่ ดุ
ของบริษัท เมื่อเขาจำต้องเกษียณอายุตัวเองด้วยเหตุผลสุขภาพ
น้องชายรับตำแหน่งแทน แต่อนุทัตขี้เกียจย้ายห้องทำงาน เลยให้
หลานชายครองหอ้ งทำงานใหญส่ ดุ ของบรษิ ทั ไป แสดงใหเ้ หน็ ถงึ ความ
เช่ือใจและกลมเกลยี วในหม่พู ่นี อ้ งอาหลานวงศว์ ่านเครอื เป็นอยา่ งดี
ความกลมเกลียวเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันเพิ่งมามีรอยร้าวใน
ขวบปีหลัง ๆ เมื่ออนุทัตกับพชรพลมีปัญหาเรื่องความคิดในการ
ทำงาน คนหนมุ่ บรหิ ารงานอยา่ งเปน็ อสิ ระ ไมต่ อ้ งการพง่ึ พาพวกมสี ี
หรอื อทิ ธพิ ลใดๆ แตค่ นมอี ายยุ งั เหน็ ความสำคญั ของการ‘เขา้ หาผใู้ หญ’่
และมองว่าการทำงานกับภาครัฐย่อมดีกว่าทำกับเอกชนหรือจำหน่าย

ลั บ ล ว ง ใ จ 241