ลับลวงใจ กิ่งฉัตร

วันนี้ช่วยเราตระเวนทั้งวัน นิ้งกะไว้แล้วว่าจะเลี้ยงเด็กเขาหน่อยเป็น
การขอบคุณ”
นพิ ทั ธ์หนา้ จ๋อยไปเลก็ น้อย อยากพาสาวไปกินขา้ วเยน็ สองตอ่
สอง เพราะพรงุ่ นเ้ี ชา้ หลอ่ นกจ็ ะกลบั กรงุ เทพฯแลว้ แตเ่ มอ่ื สาวเจา้ วา่
อยา่ งนี้ เขาก็ต้องเออออตามตามเคย
“ดีครับ กินกันหลายคนสนุกดี เดี๋ยวขอเวลาสองนาทีนะครับ
ขอไปบอกดาก่อนวา่ ให้ไปกนิ ข้าวด้วยกันอีกม้อื ”
นลวธุ มองเพอ่ื นทร่ี บี รอ้ นผละไปดว้ ยสายตาเขา้ ใจ ไอเ้ พอ่ื นเขา
คงไม่ได้แค่ไปบอกลูกจ้างอย่างเดียว แต่คงต้องรีบโทร.ไปแจ้งร้าน
อาหารด้วยว่าขอเปลี่ยนจากจองโต๊ะที่ดีที่สุดสองที่เป็นจองสี่ที่แทน
เหน็ ทา่ ทางอยากเอาใจสาวเหลอื เกนิ ของเพอ่ื นแลว้ ชายหนมุ่ อดไมไ่ ด้
ต้องหันมามองแม่สาวชุดแดง สีหน้าหล่อนแสดงความเบื่อหน่าย
มากกวา่ จะยินดี
“เราคงตอ้ งคยุ กนั ” นลวธุ พดู เสยี งเหย้ี ม คดิ วา่ นรสิ าอาจจะชกั
สีหน้าใส่เขา อาจจะทำท่าเย่อหยิ่งมองด้วยหางตาว่าคนอย่างเขาไม่
คคู่ วรเสวนาอะไรกบั หลอ่ น แตเ่ อาเขา้ จรงิ ๆหญงิ สาวกลบั หนั มองเขา
ดว้ ยสีหน้าจริงจัง ตอบรับวา่
“เรว็ ท่สี ดุ ด้วย คนื น้แี วะมาหาฉันทโ่ี รงแรมแล้วกนั ”
ชายหน่มุ เลยได้แตย่ นื องึ้ กะพริบตาปริบๆ

292 กิ่ ง ฉั ต ร

บ ท ท่ี ๒๖

อ า ห า ร เ ย็ น ใ น ร้ า น อ า ห า ร แถวหนา้ ของจงั หวดั ไม่ถึงกับ
อดึ อดั แตจ่ ะเรยี กวา่ เพลดิ เพลนิ กไ็ มไ่ ด้ นพิ ทั ธน์ น้ั เหน็ ไดช้ ดั วา่ เอาใจ
นริสาจนออกนอกหน้า แต่หญิงสาวกลับแสดงท่าทางสนอกสนใจ
นลวุธแทน นลวุธกินอย่างไม่รู้รส มีแต่พนักงานของนิพัทธ์เท่านั้น
ที่พยายาม‘เกบ็ ขา่ ว’ ทกุ อย่างอยา่ งสนอกสนใจ
กินอิ่มบ้างไม่อิ่มบ้าง แต่ตกลงว่าจะกลับ แม้นิพัทธ์พยายาม
ชวนว่าให้นั่งฟังเพลงในผับของโรงแรมต่อ นริสาก็ปัดไปว่าเมื่อคืน
นอนมาในรถ วนั นก้ี ต็ ระเวนทง้ั วนั อยากรบี พกั ชายหนมุ่ กห็ นา้ จอ๋ ย
จนเพื่อนท่มี องอยปู่ ลง ๆ
สักพักนลวุธก็ลุกไปเข้าห้องน้ำ นริสากะเวลาพักหนึ่งแล้วลุก
ขอตัวไปห้องน้ำบ้าง หล่อนสวนกับชายหนุ่มที่หน้าประตูห้องน้ำ
หญงิ สาวรบี ย่นื กระดาษทิชชูให้
“เบอร์ห้องพักฉนั ”
ฝ่ายชายทำสหี น้าอย่างหนึ่งจนนริสารู้สกึ ทั้งโกรธและขำปนกัน
“อยา่ หว่ งเลย ไมป่ ลำ้ หรอก แวะไปนะ เพอ่ื นนายมองมาแลว้

ลั บ ล ว ง ใ จ 293

บา้ จัง!” หล่อนบ่นแลว้ กระแทกเทา้ เขา้ ห้องน้ำไป
นลวุธกลบั ไปท่โี ตะ๊ เพือ่ นสนิทของเขาถามทนั ทวี ่า
“คณุ นิง้ พดู อะไรกับนายหรือ”
“บ้าจัง” ชายหนุ่มตอบ พอเห็นเพื่อนทำคอแข็งเขาก็เสริม
“แขกแกพดู ว่า บา้ จงั ”
“อะไรบ้า” นพิ ัทธห์ น้าตาตนื่
“ไมร่ ู้ ว่าฉนั ม้งั ฉนั วา่ ลูกค้าแกรายนไี้ มค่ ่อยปรกติว่ะ”
พนกั งานรา้ นผา้ ไหมกม้ หนา้ ซอ่ นยม้ิ ขณะทเ่ี จา้ ของรา้ นพยายาม
ปกป้อง
“นา่ รกั และเก่งกวา่ ปรกติใช่ไหมล่ะ”
“เออ อยากจะคดิ อยา่ งนน้ั กต็ ามใจ” นลวธุ วา่ อยา่ งออ่ นใจ นกึ
สงสารเพื่อนอยู่เหมือนกัน ตั้งแต่คบหากันมา เขาเห็นมีสาว ๆ หลาย
รายทอดสายตาให้นิพัทธ์มากมาย แต่ชายหนุ่มไม่เคยสนใจใคร ทำ
แตง่ านหรือไมก่ ็เที่ยวเตรก่ ับเพอ่ื น เขาว่ายังไมค่ ิดจรงิ จังอะไรกับใคร
และพอเกดิ จะจรงิ จงั ขน้ึ มากเ็ ลอื กไดย้ ำ่ แยม่ าก ใครพอมตี ากม็ องเหน็
ไดว้ า่ เจา้ หล่อนน่ะไมไ่ ดค้ ิดจรงิ จงั อะไรกับเพือ่ นเขาเลย หวงั หลอกใช้
ละมากกวา่
หลงั จากจา่ ยเงนิ คา่ อาหารโดยนรสิ าแย่งจา่ ยดว้ ยอา้ งวา่
“นง้ิ บอกแลว้ ไงคะวา่ มอ้ื นอ้ี ยากเลย้ี งขอบคณุ คณุ นพิ ทั ธก์ บั ดาท่ี
ชว่ ยพาดขู องทล่ี าววนั น้ี อกี อยา่ งโตะ๊ โนน้ กค็ นขบั รถของนง้ิ ” หญงิ สาว
ว่า หล่อนทำให้นลวุธแปลกใจนิดหน่อยที่ให้คนขับรถเข้ามากินข้าว
ในร้านอาหารหรูในโรงแรมด้วย แม้รายนั้นจะรู้หน้าที่ สั่งแค่อาหาร
จานเดยี วง่าย ๆ กต็ าม “ฉะน้นั นง้ิ จ่ายเองคะ่ ”
และพอนพิ ทั ธอ์ ดิ ออดอยากจา่ ยเพราะกลวั จะไม่‘แมน’ในสายตา
หญิงสาว เจ้าหลอ่ นกต็ ัดบท

294 ก่ิ ง ฉั ต ร

“คุณนิพัทธ์เลี้ยงมาหลายมื้อแล้ว ขอนิ้งเลี้ยงบ้างเถอะค่ะ...”
จะไดไ้ มต่ อ้ งเปน็ บญุ เปน็ คณุ กนั “แตถ่ า้ คณุ นพิ ทั ธอ์ ยากจะเลย้ี งจรงิ ๆ
ก็เอาไว้คราวหน้าแลว้ กนั นะคะ”
นั่นแหละเพอ่ื นของนลวธุ ถงึ ได้หน้าช่ืนข้นึ มาได้
“งนั้ เดย๋ี วแชร์ ผมจ่ายสว่ นของผม” นลวุธเอ่ยขึ้นบา้ ง
เจ้ามือเลยถอนหายใจเฮือก มองมาเหมือนจะบอก อย่ามา
ทำตวั เปน็ สภุ าพบรุ ษุ หนอ่ ยเลย เอยี นจะอว้ กอยแู่ ลว้ พอ่ คนู้ แลว้ ตอบ
“เพิ่มมาอีกหัว ของแถม ไม่หนักหนาอะไรหรอก อีกอย่าง
ฉันเอาไปเบิกบริษัทได้ เงินแค่ไม่กี่ตังค์อย่าทำเป็นเรื่องเลยนะคุณ
ขอรอ้ ง”
ของแถมฟงั แลว้ เลยยอมเปน็ คนไมม่ ากเรอ่ื ง กอดอกดหู ญงิ สาว
ควกั บตั รเครดติ จา่ ยคา่ อาหารไป
แยกกันหน้าโรงแรม หญิงสาวมุดเข้ารถตู้ตัวเองไป ปล่อยให้
นิพัทธ์มองตามตาละห้อย นลวุธได้แต่ส่ายหัว อยากจะเตือนเพื่อน
เหมอื นกนั วา่ อยา่ คาดหวงั อะไรมาก แตเ่ มอ่ื มพี นกั งานของรา้ นอยดู่ ว้ ย
เขาเลยไม่อยากพดู ใหเ้ รอื่ งยาว
“คณุ นง้ิ นส่ี ดุ ยอดเลยนะแก ตง้ั แตเ่ ปน็ ตวั เปน็ ตนมา ยงั ไมเ่ คย
เห็นผ้หู ญิงคนไหนเป็นนักธรุ กจิ ทำงานเก่งอยา่ งนีม้ ากอ่ นเลย”
“งั้นนายก็คงต้องเปิดหูเปิดตาให้มากกว่านี้แล้วละ” นายช่าง
หนุ่มบอกเซ็ง ๆ ก่อนออกตัว “ฉันไปก่อนละ กินฟรีอิ่มแล้วต้องจรลี
เสยี ที”
“เออ แล้วค่อยเจอกนั นะเพ่อื น” นพิ ัทธ์ยม้ิ สดใสให้
นลวุธขี่มอเตอร์ไซค์คันเก่าที่เขาใช้วิ่งเฉพาะระหว่างโรงงาน
ทพ่ี กั กบั ตวั เมอื งหนองคายออกจากโรงแรมทก่ี นิ อาหารไป แตไ่ มไ่ ด้
ตรงกลับที่พัก หากขับวนอยู่พักหนึ่งให้แน่ใจว่าไอ้หนุ่มคลั่งรักไม่ได้

ลั บ ล ว ง ใ จ 295

ตามไปเฝา้ มองหลงั คาโรงแรมของสาวเจา้ แลว้ จงึ ขม่ี อเตอรไ์ ซคข์ องเขา
ไปทพี่ กั ของนรสิ า
ชายหนุม่ เดนิ เขา้ ไปแบบไม่ให้เปน็ ทส่ี ะดุดตา แตพ่ นักงานดา้ น
หนา้ เคานเ์ ตอรก์ เ็ งยหนา้ ขน้ึ ยม้ิ กบั เขา นลวธุ ยม้ิ ตอบเพราะเหน็ หนา้ ตา
คนุ้ ๆ แตไ่ มท่ กั หรอื ถามอะไร รบี ตรงไปยงั ลฟิ ตแ์ ละกดเรยี กขน้ึ ไปยงั
ชั้นตามเบอรท์ ี่ได้รับมา
กดกริ่งหน้าประตู สามวินาทีเท่านั้นประตูก็กระชากเปิดออก
คำพูดท้งั คู่เหมอื นอาวธุ ทพ่ี งุ่ สวนกนั ทนั ทวี า่
“คุณไปวุ่นวายอะไรกับนอ้ งผม”
“เพอ่ื นคุณมนั ไก่อ่อน”
หยดุ ไปวินาทีหน่งึ ก่อนทั้งคู่จะพูดแทบจะประสานเสยี งกนั
“ทว่ี า่ มเี ร่อื งจะพดู น่ะเร่ืองนเ้ี หรอ”
เงยี บไปอกี สองสามวนิ าที เพราะทง้ั คพู่ ยายามวางฟอรม์ กลน้ั ยม้ิ
ก่อนนริสาจะถอยหลังไปเล็กนอ้ ยเพ่อื หลกี ทางใหอ้ ีกฝ่าย
“เข้ามาก่อนสิ สัญญาว่าจะไมว่ ่งิ ไลป่ ล้ำนายไปรอบๆ หอ้ งแน่”
“วา่ ไดห้ รอื ” นลวธุ เลกิ คว้ิ ทา่ ทางหวงเนอ้ื หวงตวั “ยายดบี อกวา่
คุณว่าผมเป็นพวกสเป็คคุณเสียด้วย”
“ถา้ ไมง่ เ่ี งา่ ละใชเ่ ลย แตน่ ายดนั มขี อ้ เสยี ขอ้ นเ้ี ตม็ เปย่ี ม ฉะนน้ั
ไอ้เรื่องสเป็คฉัน ลืมไปได้เลย” หล่อนพูดอย่างไม่ยี่หระก่อนก้าว
เขา้ ไปในหอ้ ง ชายหนมุ่ กา้ วตามเขา้ มา ปดิ ประตลู งเมอ่ื หญงิ สาวนง่ั ลง
ทชี่ ุดโซฟารับแขกราวกับนางพญา
“หอ้ งสวยดนี ่ี เคยมาพกั แตห่ อ้ งพกั ธรรมดา ๆของทน่ี ่ี ไมร่ เู้ ลย
ว่าห้องสวีทจะหรูขนาดนี้” นลวุธชื่นชม ห้องพักสวยจริงๆ เพราะ
นอกจากมเี ตยี งขนาดใหญ่ มเี ครอ่ื งอำนวยความสะดวกครบครนั แลว้
ยังมชี ดุ รับแขก เคานเ์ ตอรบ์ าร์เลก็ ๆ และสว่ นที่ใชส้ ำหรับทำงาน ดู

296 ก่ิ ง ฉั ต ร

เหมือนอพารต์ เมนตท์ ีเ่ ป็นแบบสตดู ิโอมากกวา่ จะเปน็ หอ้ งในโรงแรม
นรสิ าเกอื บตอบรบั คำชมดีๆแลว้ ถา้ อกี ฝา่ ยจะไมพ่ ว่ งทา้ ยดว้ ย
คำว่า
“เปน็ พวกผบู้ รหิ ารนด่ี นี ะ กนิ ชน้ั หนง่ึ อยชู่ น้ั หนง่ึ เบกิ กงสไี ด้
ตลอด”
หญิงสาวเลยยกั ไหล่ ตอบวา่
“คนฉลาดทำงานมาหนักก็ต้องใช้จ่ายเพื่อความสุขของตัวเอง
หนอ่ ย ไมไ่ ดท้ ำงานงกๆแลว้ นอนกอดเงนิ ไวใ้ หร้ นุ่ หลงั มนั ชบุ มอื เปบิ ”
“ใช่ ไม่ควรทำเหมือนที่ปู่ย่าตายายคุณทำใช่ไหมล่ะ” เขาว่า
อยา่ งประชดให้
“นายไมร่ จู้ กั ปยู่ า่ ตายายฉนั อยา่ พดู พาดพงิ ไปถงึ ทา่ น ยายฉนั นะ่
รู้จักใช้เงิน ถ้าเป็นเรื่องความสุขความสบายของลูกหลาน ยายฉัน
ไมเ่ หนยี วหรอก ยายนะ่ ทำงานกท็ ำจรงิ เทย่ี วเตรใ่ ชจ้ า่ ยเงนิ กจ็ า่ ยจรงิ
ลูกหลานขอเงินถ้าเห็นว่าสมเหตุสมผลก็ให้ ฉะนั้นถ้าคุณไม่รู้จัก
คุณยายจู หรอื คณุ ปูค่ ณุ ยา่ ฉัน อยา่ พูด”
“ขอโทษ” นลวุธยอมรับ “ผมล้ำเสน้ ไปหน่อย”
“มากเลยละ แล้วจะนั่งไหม หรือจะยืนเป็นยักษ์ปักหลั่นอยู่
อยา่ งน้นั ก็ตามใจ”
ชายหนมุ่ เลอื กทจ่ี ะนง่ั เขามองโตะ๊ ตรงหนา้ เหน็ ภาพถา่ ยแบบผา้
ลายตา่ งๆ สเกต็ ชค์ รา่ วๆของแบบเสอ้ื ทค่ี งเอามาเทยี บวา่ ผา้ ลายไหน
เหมาะกับแบบชิ้นไหน ข้างๆ คือชาร้อนที่พร่องไปแล้วครึ่งถ้วยกับ
กานำ้ ชาสขี าวขนาดใหญ่ ชาชงแบบฝรั่งไมใ่ ชช่ าจีน
“เอาหนอ่ ยไหม ชาอารต์ โิ ชก้ ” เจา้ ของหอ้ งถาม “ของเวยี ดนาม
บริษัทดีลธุรกิจที่โน่น กาแฟเขาดี ชาอาร์ติโช้กก็ถูก อย่างแรกมี
ตัวแทนเอามาจำหน่ายในเมืองไทยแล้ว อย่างหลังกำลังคิดจะนำเข้า

ลั บ ล ว ง ใ จ 297

อย”ู่
“ไมเ่ อาดกี ว่า อ่มิ ” เขาส่ายหนา้
“ก็ควรหรอก เห็นกินเอา ๆ เหมือนกับสูบ งั้นถ้าไม่มีอะไรก็
เข้าเรื่องเลย จะเอาเร่อื งนายกอ่ นหรอื เรอ่ื งฉันกอ่ น”
“ยายดีบอกว่าคุณไปดักซุ่มเขาที่ทำงาน” นลวุธเริ่มก่อน ตาม
ปรกติเขาคงให้เกียรติผู้หญิงให้เป็นฝ่ายเริ่ม แต่กับคนตรงหน้า เขา
ไม่นับถือและไม่ได้อยากให้เกียรติเท่าไหร่ จึงเป็นฝ่ายเริ่มเรื่องของ
ตวั เองกอ่ น “ผมขอเตือนไว้กอ่ นว่าอยา่ คดิ ระรานอะไรน้องสาวผม”
นรสิ ามองหนา้ เขาอย่างรำคาญ
“น้องนายเขาฟอ้ งหรอื วา่ ฉันไประรานเขา”
“เปลา่ แคบ่ อกวา่ คณุ ไปหาทโ่ี รงพยาบาล ไปดกั รออยสู่ องสาม
วนั อย่างน้ีถ้าไมเ่ รยี กดกั ซุ่มจะเรยี กว่าอะไร”
“ดลู าดเลาไง และพดู ตามตรงฉนั กไ็ มอ่ ยากทำหรอกนะ แตข่ ดั
ป้าปัทมาป้าสะใภไ้ ม่ได้”
“แมย่ ายไอโ้ จใ้ ชไ่ หม” ชายหนมุ่ เดาแลว้ เบป้ ากดว้ ยความรงั เกยี จ
“ลกู สาวเขาทำนอ้ งผมเสยี แสบ เพอ่ื นเราเผาเรอื นแท้ๆ พอยายดจี ะมี
แฟนใหมก่ ย็ ังคิดจะหาเร่ืองอีก”
“เขาคงไมส่ นหรอกถา้ แฟนใหมน่ อ้ งนายจะไมใ่ ชพ่ ช่ี ายใหญข่ อง
ฉนั พต่ี อ่ นะ่ กมุ อำนาจในบรษิ ทั ไวเ้ ยอะมาก จอ่ ควิ ขน้ึ เปน็ หวั หนา้ ของ
วงศ์ว่านเครือต่อจากลุงทัต เขาก็เต้นน่ะสิ กลัวน้องคุณไกด์พี่ต่อให้
เลน่ งานลกู สาวลูกเขยเขา”
“ยายดีไม่มีนิสัยอาฆาตพยาบาท”
“ตอนแรกอาจจะใช่ แต่คนเราเปลี่ยนได้ถ้าถูกกระทำมากพอ
เขาก็เลยกลัวกันหัวหด แต่ฉันบอกไปแล้วว่าหมอดีไม่สนหรอก ว่า
ไปแล้วใครจะสนล่ะ ถ้าได้แฟนใหม่อย่างพี่ต่อ ดีกว่านายโจ้ร้อยเท่า

298 กิ่ ง ฉั ต ร

จรงิ ๆนอ้ งคณุ ตอ้ งขอบคณุ ยายกฟ๊ิ ดว้ ยซำ้ ไปทม่ี าเซง็ ลแ้ี ฟนเกา่ เขาไป”
“ผมนึกวา่ คณุ แอบชอบไอ้โจ้อย่เู สียอกี ”
น้ำเสียงมีแววรังเกียจทำให้นริสาฉุนกึกขึ้นมาอีก เพราะไม่รู้ว่า
ชายหนุ่มเคยได้ยินอะไรมา หล่อนจึงคิดว่าผู้ชายคนนี้บ้า ใจคอ
คับแคบ นึกว่าพอเป็นสาววงศ์ว่านเครือแล้วต้องนึกชอบแฟนเก่า
น้องสาวเขาทุกคนเลยหรือไง ดังนั้นแทนที่จะปฏิเสธ หญิงสาวกลับ
นึกอยากรวน ตอบกลบั ไปว่า
“ทำไมต้องแอบ ชอบก็ชอบไปเลย อย่างฉันทำอะไรไม่เคย
ปิดบัง”
นลวธุ ชกั สีหน้า ผ้หู ญิงอะไรกนั หายางอายไม่มี
“เขาเปน็ นอ้ งเขยคุณนะ”
“แล้วไงล่ะ” หลอ่ นยอ้ นถามกลบั มา
ชายหนุ่มเลยได้แตถ่ อนใจ ยอมรบั วา่
“ไมไ่ งหรอก มนั เปน็ เรอ่ื งของพวกคณุ พวกวงศว์ า่ นเครอื ผม
จะไม่เข้าไปยุ่งเลยถา้ พช่ี ายคณุ ไมม่ าวอแวกบั นอ้ งสาวผม”
“อยา่ งพต่ี อ่ ไมเ่ รยี กวอแว” นรสิ าสวนทนั ที “พช่ี ายคนนข้ี องฉนั
เอาจริงเอาจังเป็นที่สุด ไม่เคยเหลาะแหละ ไม่ใช่คนเจ้าชู้ รักใคร
รกั จรงิ ถา้ เขาตามนอ้ งคณุ กแ็ ปลวา่ รกั จรงิ หวงั แตง่ ไมน่ อ้ ยไปกวา่ นน้ั
ฉนั ถงึ ไดบ้ อกไงวา่ หมอดนี ะ่ โชคดจี ะตาย นถ่ี า้ ไมต่ ดิ วา่ เปน็ ลกู พล่ี กู นอ้ ง
กนั ผ้ชู ายอยา่ งพต่ี อ่ น่ีแหละท่ีฉันคดิ ว่าดีท่ีสุด”
“เขาอาจจะดี แต่พวกญาติที่พ่วงมาน่ะท่าจะร้าย ยังไม่ทันไร
เลยสง่ มอื ปืนดกั ซ่มุ แลว้ ”
หญิงสาวฟังแล้วหัวเราะคิก แหมช่างเปรียบ แต่ก็อาจจะใช่
สำหรบั ปทั มาแลว้ ...ปา้ สะใภไ้ มก่ ลา้ ออกหนา้ ทำอะไร เลยตอ้ งสง่ หลอ่ น
ไปเปน็ มอื ปนื ซุ่มยิงแทน

ลั บ ล ว ง ใ จ 299

“น้องนายโชคดี มือปืนคนนี้มีตาและสมอง เพราะดักรอแล้ว
ได้ข้อสรุปว่าชอบน้องนาย ดูมีกึ๋นดี อย่างน้อยที่เห็นได้ชัดก็มีกึ๋น
มากกว่าพ่ีชายแน่ ๆ”
“ยายดีเป็นคนเก่งประจำบ้าน” พี่ชายกึ๋นน้อยกว่าของนีรภา
ยอมรับหน้าตาเฉย “ถึงเป็นลูกคนเล็ก แต่ดูมีเหตุมีผลมากกว่าพี่
ทุกคน สมัยยังเด็กพวกเราพี่น้องมักทะเลาะกัน มีแต่ยายดีนี่แหละ
ที่คอยไกล่เกลี่ย ไม่เคยมีปัญหาอะไรกับพี่คนไหนเลย ยายดีแทบ
ไม่เคยถูกพ่อแม่ตี ไม่ว่าจะที่โรงเรียน มหา’ลัย หรือที่โรงพยาบาล
ทกุ คนรกั ยายดีทั้งน้นั ”
น้ำเสียงของพี่ชายแสดงความภาคภูมิใจ ก่อนเปลี่ยนเป็น
เครยี ดข้นึ เมอื่ เสรมิ
“ยายดีไม่ค่อยทำอะไรพลาด จนกระทั่งมาถึงแม่เพื่อนสนิท
ตวั แสบกบั ไอ้โจน้ แ่ี หละ พลาดอยา่ งจังเลย”
นริสาแคย่ กั ไหล่
“อาจจะดีที่พลาดก็ได้ บอกแล้วว่าพี่ชายฉันดีกว่านายโจ้มาก
ซง่ึ ดูๆแลว้ กเ็ หมาะดนี ะระหวา่ งพช่ี ายฉนั กบั นอ้ งสาวนาย ถา้ ไมค่ ดิ วา่
ชีวิตคู่คงจืดชืดสิ้นดี ทั้งคู่ก็สมกันทุกอย่าง เป็นผู้ใหญ่ มีเหตุมีผล
ฉลาดหลายเรอ่ื ง แตบ่ างเร่อื งกจ็ ับไมไ่ ดไ้ ลไ่ ม่ทนั คนอื่นเขา”
นลวุธหรี่ตามองผู้หญิงตรงหน้าที่พูดแล้วก็กรีดนิ้วหยิบถ้วยชา
ขึ้นดื่ม ท่าทางผู้ดีจ๋าเหลือเกิน ผิดกับภาพตอนที่ไถลตัวไปนั่งตัก
ผู้ชายคนน้ันคนนใ้ี นร้านอาหารกึ่งผับทเี่ ขาเหน็ ราวกบั เปน็ คนละคน
ผหู้ ญิงคนนี้ชา่ งมีความซับซ้อนจนนา่ กลวั
“พดู อย่างนค้ี ณุ คงไม่คดิ ขวางหรอื หาเรือ่ งน้องสาวผมใชไ่ หม”
“ขวางทำไม” หลอ่ นเลกิ คว้ิ สงู ขา้ งหนง่ึ เปน็ เชงิ ถาม “การเปน็ พ่ี
สะใภข้ องนอ้ งนายไมม่ ผี ลอะไรกบั ฉนั น่ี ฉนั ไมต่ อ้ งเตน้ ดว้ ยความกลวั

300 ก่ิ ง ฉั ต ร

เหมอื นยายกิ๊ฟหรอื นายโจ้ อีกอยา่ งฉันชอบนอ้ งสาวนาย”
“จรงิ นะ”
“โอ๊ย จะหลอกนายไปหาพระแสงอะไร อีกอย่างฉันไม่โง่นะ
คนอย่างพี่ต่อ ไปบังคับอะไรเขาไม่ได้หรอก ถ้าน้องนายจะมาเป็น
พี่สะใภ้ฉันจริง ๆ ฉันจะตั้งตัวเป็นศัตรูกับเขาทำไมล่ะ ฉันไม่เคย
มปี ัญหาอะไรกับเขา และทีส่ ำคญั ฉันไมโ่ ง”่
“งั้นก็แล้วไป” นลวุธวา่
“ทนี ม้ี าเรอ่ื งของเพอ่ื นนายบา้ ง บอกตามตรง ไมอ่ ยากหกั หนา้
เขาเพราะยังเห็นแก่ธุรกิจอยู่ แต่ไอ้อาการลูกหมาที่เพิ่งเลือกนายได้
ของเขาน่ีมันสดุ ทนจรงิ ๆ”
นลวธุ ชกั สหี นา้ อกี รอบ เขาไมช่ อบฟงั ใครมาพดู ถงึ เพอ่ื นในเชงิ
ลบ แม้วา่ นิพทั ธ์จะแสดงอาการมากไปหนอ่ ยก็ตามที
“ฉนั ละกลวั จรงิ ๆวา่ วนั หนง่ึ พอ่ เจา้ ประคณุ จะบกุ ไปขอฉนั กบั พอ่
กบั แมท่ ก่ี รงุ เทพฯ”
“ก็มสี ทิ ธ์ิ คุณเป็นผหู้ ญงิ คนแรกท่ีนายนิพัทธ์ชอบจริง ๆ”
นรสิ ามองหนา้ ชายตรงหนา้ ดว้ ยสีหนา้ แปลกใจจรงิ ๆ
“คนแรก อะไร เพื่อนนายอยู่มาได้ยังไงจนถึงป่านนี้ หรือว่า
เป็นเกยก์ ลับใจ”
“ผู้ชายปรกตินี่แหละ แต่นุ่มนิ่มนิดหน่อย พ่อเขาเสียตั้งแต่
ยังเด็ก โตมาในบ้านที่มีแต่แม่ พี่สาวหลายคน แล้วก็สาวๆในร้าน
หมอนเี่ ลยขอี้ าย”
“ท่าทางก็ไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกอะไร รอดมือสาวๆมาได้ยังไงล่ะ
สมัยนถ้ี งึ ผู้ชายไมเ่ อาเขาก็รุกกันทั้งนนั้ ”
“พี่สาวช่วยกันกัน หวงน้องขึ้นชื่อเลย แต่ตอนนี้แต่งงานไป
หมดแล้ว คนสดุ ท้ายเพ่งิ แตง่ ไปไม่นานนี่เอง”

ลั บ ล ว ง ใ จ 301

พส่ี าวคนสดุ ทา้ ยของนพิ ทั ธแ์ ตง่ ไปหลงั จากทน่ี ลวธุ ยา้ ยมาทำงาน
ที่นี่ได้สองเดือน ดังนั้นชายหนุ่มจึงกลายเป็นตัวกันชนผู้หญิงที่
ไม่พึงใจให้นิพัทธ์แทนพวกพี่สาว ซึ่งจริง ๆ เขาก็ไม่ได้ทำอะไรมาก
แคเ่ ปน็ ข้ออ้างใหน้ ิพทั ธ์ยามทเ่ี ขาจะหลีกเลย่ี งสาวเทา่ น้ันเอง
“มิน่าล่ะ ถึงได้อยู่เป็นโสดแถมยังแปลกๆมาถึงทุกวันนี้”
หญิงสาวพยกั หน้าอย่างเขา้ อกเขา้ ใจ
“เพื่อนผมไม่ได้แปลก แค่คนเพิ่งเคยตกหลุมรัก หรือคิดว่า
ตวั เองตกหลุมรกั โครมใหญ่เทา่ นั้น” นลวุธแกต้ ่างให้เพื่อนตามเคย
“งั้นทำให้เพื่อนนายเลิกคิดได้แล้ว ฉันยอมรับนะว่าชอบเล่น
อะไรนิด ๆ หนอ่ ย ๆ กบั พวกนักธรุ กจิ ทต่ี ดิ ต่องานดว้ ย เพราะมันช่วย
ให้อะไร ๆ สะดวกขึ้น แต่คนส่วนใหญ่พวกนั้นรู้ว่ามันก็แค่อะไรขำ ๆ
ไมไ่ ดม้ อี ะไรจรงิ จงั สว่ นใหญเ่ ขาเปน็ ผใู้ หญ่ รวู้ า่ เรอ่ื งงานกบั เรอ่ื งเลน่
บางทมี ันกป็ นๆ กนั บ้าง แตเ่ พอ่ื นนายไมร่ ”ู้
“คุณจะหวังอะไรล่ะ นายนิพัทธ์มันคนซื่อ ไม่ทันสาวชาวกรุง
ที่ทำธุรกจิ แบบเอาตวั เขา้ แลกอย่างคณุ หรอก”
“แค่ล่อ เล่นอะไรสนุก ๆ เท่านั้น” หญิงสาวยักไหล่ “ไม่โง่
ขนาดเอาตัวเขา้ แลกหรอก บริษทั ฉันไม่สิน้ ไร้ไม้ตอกขนาดนัน้ ”
“ขนาดกำลงั รงุ่ คณุ ยงั ทำแบบน้ี นกึ ไมอ่ อกเลยวา่ ถา้ ธรุ กจิ กำลงั
ย่ำแย่ คุณจะทำได้ถึงขนาดไหน”
“ก็ไม่มากไปกว่านี้หรอก ถ้ามันแย่จริง ๆ พี่ต่อก็ต้องจัดการ
หรอื ไมก่ พ็ ไ่ี ก่ ฉนั มนั พลเมอื งชน้ั สองของบรษิ ทั ทำไดแ้ คก่ อ๊ กๆแกก๊ ๆ
เท่านั้น ว่าแต่อย่ามาประชดแดกดันเลย รำคาญ ฉันเรียกนายมานี่
กเ็ พราะอยากใหช้ ว่ ย รวู้ า่ ไมอ่ ยากชว่ ยฉนั หรอก แตอ่ ยา่ งนอ้ ยกถ็ อื วา่
ช่วยเพ่อื นนายแลว้ กัน”
“จะใหช้ ว่ ยอะไร ใหไ้ ปบอกเพอ่ื นผมวา่ คณุ ไมไ่ ดส้ นใจเขาหรอก

302 กิ่ ง ฉั ต ร

แคห่ ยอกเลน่ เหมอื นทท่ี ำกบั นกั ธรุ กจิ ผชู้ ายทกุ คนทค่ี ณุ ตดิ ตอ่ งานดว้ ย
งั้นเหรอ ฝันไปเถอะ เพื่อนผมเขาไม่เชื่อหรอก ตอนนี้หลงไม่ลืมหู
ลมื ตา นกึ วา่ คณุ เปน็ นางฟา้ นางสวรรค์ สวยเลศิ ประเสรฐิ สดุ หาขอ้
ตำหนิใด ๆ ไมไ่ ด้”
นรสิ าฟงั แลว้ นว่ิ หนา้ เลก็ นอ้ ย ผหู้ ญงิ อน่ื อาจจะปลม้ื ถา้ มคี นมา
บอกวา่ ผชู้ ายคนหนง่ึ เหน็ หลอ่ นเปน็ นางฟา้ แตห่ ญงิ สาวกลบั คดิ วา่ มนั
นา่ กลวั ไปหนอ่ ย
“ฉันไม่ใช่นางฟา้ ”
“ใช่ เรยี กวา่ แมม่ ดน่าจะเข้าขา่ ยกวา่ ” นลวธุ พดู ตรงๆ
หลอ่ นเลยชะงกั ไปหนอ่ ย นกี่ ม็ ากไป...
“ถ้าฉันเป็นแม่มดจริงๆ อย่างแรกเลยจะสาปให้นายเป็นกบ
ปากเบี้ยว!”
“เปน็ กบกด็ ี เพราะรแู้ น่ ๆวา่ คณุ ไมใ่ ชเ่ จา้ หญงิ ” ชายหนมุ่ สวน
กลบั ทันควัน
สองหนมุ่ สาวจอ้ งหนา้ กนั อยา่ งเอาเรอ่ื ง แตใ่ นความเอาเรอ่ื งนน้ั
บางอย่างระอุกรุ่น มันเหมือนความพอใจที่ได้พบฝ่ายตรงข้ามที่
ตอบโตไ้ ด้อยา่ งทดั เทียม แต่แลว้ นรสิ าก็พยกั หนา้ รบั วา่
“ดี เราเข้าใจตรงกันแล้วใช่ไหม อย่างนั้นมาตกลงเรื่องเพื่อน
ของนายต่อ นายควรจะทำให้เขารู้ตัวเสียทีว่าฉันไม่ได้คิดเป็นแฟน
กบั เขา ไม่ตอ้ งส่งแมม่ าขอ ฉันเซยโ์ นแนน่ อน”
“คุณบอกนายนิพทั ธไ์ ปตรงๆ ง่ายกว่าไหม” นลวุธแนะ
“ถ้าทำได้ง่ายๆ ฉันจะลากนายมายุ่งด้วยทำไม ฉันลองแล้ว
ตอนเขาโทร.มาฉนั กพ็ ยายามบอกวา่ เปน็ แคเ่ พอ่ื นนะ ทำธรุ กจิ รว่ มกนั
พอ ไม่ต้องทำอย่างอื่น แต่เพื่อนนายยอมเสียที่ไหน ทำท่าว่าตื๊อ
เทา่ นน้ั ทจ่ี ะครองโลก ไมช่ อบวนั น้ี วนั หนา้ ชอบได้ ไอฉ้ นั นะ่ อยากจะ

ลั บ ล ว ง ใ จ 303

บอกตรงๆ วา่ ต่อให้โลกสน้ิ กไ็ ม่เอาโวย้ แต่ดสู .ิ ..”
หลอ่ นวาดมือไปยังตัวอยา่ งผ้าทีว่ างแบอยบู่ นโตะ๊
“ถา้ ตดั รอนรนุ แรงกเ็ ปน็ อนั จบหมด เพอ่ื นจบ ธรุ กจิ จบ บรษิ ทั
ฉันลงทุนไปมากแล้ว จะไปหาซัพพลายเออร์เจ้าอื่นก็คงได้ แต่ไม่มี
ใครมีของคุณภาพดีเท่าเพื่อนคุณ ขืนส่งของผิดแบบไปให้ทางญี่ปุ่น
ดีไม่ดีเขาไม่ชอบใจฟ้องขึ้นมา ทั้งฉันและบริษัทคงเดือดร้อนกัน
ถ้วนหน้า ฉันไม่เคยปล่อยให้เรื่องส่วนตัวทำให้งานเสียหาย และจะ
ไมย่ อมใหม้ ันเกิดตอนนี้ดว้ ย”
“ผมพดู ไมอ่ อก คณุ บอกไมไ่ ด้ แลว้ จะทำยงั ไง” นลวธุ ออ่ นใจ
เขายอมรบั วา่ นพิ ทั ธน์ น้ั ดเู รยี บรอ้ ยกจ็ รงิ แตบ่ ทจะดอ้ื ขน้ึ มากเ็ อาเรอ่ื ง
เหมือนกัน ยิ่งเมื่อเขาคิดว่าแม่สาวตรงหน้าคือคนที่ใช่ ไอ้เรื่องจะไป
คัดค้านนนั้ ลำบากแนน่ อน
“ฉันมาคิด ๆ ดูแล้ว” นริสาตอบอย่างจริงจัง “นายคงต้องปิ๊ง
ฉนั แล้วละ”

304 กิ่ ง ฉั ต ร

บ ท ท่ี ๒๗

“ ห า ” นลวธุ อ้าปากคา้ งดว้ ยความแปลกใจ ไมแ่ น่ใจวา่ ฟังผดิ ไป
หรอื เปล่า แตย่ งั ไมท่ ันถาม นริสากพ็ ดู ต่ออย่างเปน็ งานเป็นการวา่
“ฉันวางแผนไว้หมดแล้ว ถ้าใครสงสัยก็บอกว่า ที่นายทำท่า
ฮม่ึ ฮมั่ ใสฉ่ นั นะ่ เพราะนายแอบชอบฉนั อยู่โดยไมร่ ู้ตวั ”
“โห...” ชายหนุ่มร้อง แต่ยังไม่ทันได้แย้งอะไร คนวางแผน
ไวห้ มดแล้วก็กล่าวเสรมิ วา่
“ตอนแรกฉนั กไ็ มร่ ้สู กึ อะไรกบั นายหรอก รังเกียจด้วยซำ้ แต่
เพราะเรามีความจำเป็นต้องดองกันผ่านพี่ต่อและหมอดี ฉันเลย
พยายามทำใจ และคดิ วา่ นายกม็ อี ะไรบางอยา่ งพอคบได้ ดงั นน้ั เราจงึ
คบกนั ”
“เดย๋ี ว...”
“ทนี ก้ี ร็ อจนกวา่ นายจะกลบั กรงุ เทพฯอกี ครง้ั ถา้ จะใหด้ คี วรเรว็
ทส่ี ดุ จากนน้ั กก็ ลบั มาบอกเพอ่ื นจอมไกอ่ อ่ นของนายวา่ กำลงั คบหา
กบั ฉนั อยู่ ใหเ้ ขาถอนตวั ไปซะ ฉนั เองกจ็ ะบอกเขาอยา่ งนน้ั เหมอื นกนั ”
“ความโกรธความผดิ หวงั ของนายนพิ ทั ธจ์ ะไดม้ าลงทผ่ี มแทนท่ี

ลั บ ล ว ง ใ จ 305

จะเป็นคณุ ” เขาสรปุ ให้อยา่ งเซ็งๆ
“ฉนั ขอถอนคำพดู นายไมไ่ ดง้ เ่ี งา่ อยา่ งทค่ี ดิ ไวท้ ง้ั หมด อยา่ งนอ้ ย
ก็พอมกี ึน๋ อยบู่ า้ ง”
นลวุธมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่อยู่ระหว่างทึ่งจัดกับ
หวาดหวัน่ กอ่ นถามตรง ๆ
“เอาจรงิ อะ้ ”
“ถา้ ไม่จริงจะเรยี กนายมาคุยด้วยทำไม”
ชายหนมุ่ นง่ิ ไปครกู่ อ่ นรมิ ฝปี ากจะยกสงู จากนน้ั กก็ ลน้ั ไวไ้ มอ่ ยู่
หัวเราะงอหายออกมา ตลอดเวลานริสานั่งจิบชาของหล่อนราวทอง
ไมร่ รู้ อ้ น หญิงสาวรอจนอาการหวั เราะชนดิ แทบพลัดตกเกา้ อ้ขี องเขา
จบลงกอ่ นสรุป
“เอาตามนี้นะ”
“บา้ ถา้ ผมบา้ จต้ี ามคณุ กป็ ระหลาดลำ้ แลว้ คดิ อะไรเปน็ ละคร
นำ้ เนา่ ไปได้ ปญั หาของคณุ คณุ กอ่ เรอ่ื งเองทง้ั หมด แลว้ จู่ๆจะโยน
มาใหผ้ มรบั ความซวยไปเตม็ ๆไดไ้ ง คณุ นะ่ อยกู่ รงุ เทพฯสบายสิ ผม
อยูท่ ่นี ี่ ถ้ามปี ัญหากบั เพื่อนจนมองหน้าไม่ติดแลว้ จะทำยงั ไง”
“นายน.่ี ..” หลอ่ นจปุ าก “ไมม่ คี วามเปน็ สภุ าพบรุ ษุ เลย ไมร่ จู้ กั
ช่วยผูห้ ญิงทก่ี ำลังเดอื ดรอ้ น”
“ผู้หญิงคนอื่นอาจช่วย แต่เก่งๆ อย่างคุณผมแน่ใจว่าช่วย
ตวั เองได้อยูแ่ ล้ว โดยท่ไี ม่ต้องเอาผมเขา้ ไปเกย่ี วดว้ ย”
“ช่วยฉนั กเ็ ท่ากบั ชว่ ยสงเคราะหใ์ หเ้ พื่อนนายดว้ ย”
“ซอร์รี่ คำนวณดูแล้วผลเสียมากกว่าผลดี ผมว่าฉลาด ๆ
เจ้าเล่ห์เจา้ วางแผนอย่างคณุ ตอ้ งมีทางอืน่ ท่คี ดิ ไว้แล้ว”
“คิดๆ อยูเ่ หมอื นกัน” นรสิ าบอกอยา่ งสงบ
“งัน้ กใ็ ชไ้ ป แต่อยา่ เอาผมเข้าไปเกี่ยว ผมไม่เลน่ เกมของคณุ ”

306 ก่ิ ง ฉั ต ร

“แนใ่ จนะ” และเมอ่ื เหน็ ชายหนมุ่ กอดอกอยา่ งดอ้ื ดงึ หญงิ สาว
ก็พยักหน้าราวกับจะยอมรับ “ก็ได้ เมื่อขอความร่วมมือดีๆไม่ช่วย
ฉันกจ็ ะหาทางของฉนั เอง แล้วอยา่ มาหาวา่ ฉันไม่เตือนแลว้ กัน”
“คณุ จะทำอะไร” วา่ ไปแลว้ นลวธุ กห็ วน่ั ๆอยเู่ หมอื นกนั ผหู้ ญงิ
ตรงหน้าท่าทางบ้าดเี ดือดอยไู่ ม่น้อย
“คดิ จะไมช่ ว่ ยกไ็ มต่ อ้ งถาม ตกลงธรุ ะเราจบแลว้ ออ้ แตก่ อ่ น
ออกไปขอเบอร์โทรศัพท์ติดต่อไว้ด้วย เผื่อเพื่อนคุณสติแตกขึ้นมา
จะไดโ้ ทร.ตามตวั มาเกบ็ ซากได”้
ชายหนุ่มถอนใจยาว ไม่แน่ใจว่าตัวเองตัดสินใจถูกหรือเปล่า
ที่จะไม่เข้าร่วมยุ่งด้วย ถ้าแม่เจ้าประคุณเกิดมีแผนพิเรนทร์เล่นงาน
นพิ ทั ธจ์ นยบั เขาอาจจะตอ้ งรว่ มรบั ผดิ ชอบกบั ความเจบ็ ชำ้ ของเพอ่ื น
ด้วย
ดังนั้นเขาจงึ ไม่คดิ อะไรมาก หยบิ นามบตั รในกระเปา๋ สง่ ให้
“แหมหรู มีนามบตั รดว้ ย”
“ไม่ใช่นักธุรกิจก็ทำนามบัตรได้ แต่คงไม่ใช่กระดาษหอมกรุ่น
ขอบเดินทองอย่างของคณุ หรอกนะ”
“เชยระเบิด เขาเลิกทำไอ้นามบัตรอย่างที่นายว่ามาตั้งแต่สมัย
พระเจ้าเหาพระเจ้าจอร์จแล้ว เอ้า...นี่ของฉัน...” หญิงสาวเปิด
กระเปา๋ ใบเลก็ หยบิ นามบตั รสง่ ให้ จรงิ อยา่ งทห่ี ลอ่ นวา่ นามบตั รของ
นริสามีแค่ตราของบริษัท ชื่อและตำแหน่งกับเบอร์ติดต่อเท่านั้น
ไม่ไดม้ อี ะไรเลิศหรูหรือพเิ ศษเลย
“งั้นผมกลับก่อน แต่อยากฝากนิดว่า จะทำอะไรสงสารนาย
นิพัทธ์บ้าง เขาหลงคุณจริงๆ นะ”
“นา่ รนู้ า่ แตก่ ต็ อ้ งเขา้ ใจดว้ ยวา่ ฉนั ไมส่ น นายไปไดแ้ ลว้ ปดิ
ประตดู ี ๆ ด้วยล่ะ”

ลั บ ล ว ง ใ จ 307

นรสิ าโบกมอื ไล่ แลว้ ทำทา่ เหมอื นกลบั ไปใหค้ วามสนใจกบั งาน
ตรงหนา้ ตอ่ ชายหนมุ่ เลยคอแขง็ เดนิ ออกจากหอ้ งไปอยา่ งไมช่ อบใจ
นัก
ผูห้ ญิงบา้ คิดว่าตวั เองเปน็ นางพญาหรือไงวะ
นลวุธลงลิฟต์ เดินไปถึงล็อบบี้เกือบออกประตูไปแล้วเมื่อ
โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น ดึงออกมาดูเห็นเบอร์ที่อยู่ในนามบัตรที่เพิ่ง
ได้รบั มา เขากช็ ะงัก สองจิตสองใจกอ่ นตดั สินใจรับสาย
“มอี ะไรอกี ล่ะคุณ”
“นายทำกญุ แจตกไว”้ นรสิ าบอกมาตามสาย “ตอนนอ้ี ยไู่ หนละ่
ยังอยู่ในโรงแรมหรือเปลา่ ”
“กำลงั จะออกจากโรงแรมอยู่แลว้ เดย๋ี วผมขึน้ ไปเอา”
“ไมต่ อ้ ง รออยทู่ ล่ี อ็ บบน้ี น่ั แหละ ฉนั จะลงไปนง่ั ฟงั เพลงขา้ งลา่ ง
อยูแ่ ลว้ อกี สามนาทีเอาลงไปให”้
สายตดั ไปแลว้ นายชา่ งหนมุ่ ตบตามกระเปา๋ ตวั เอง แปลกใจท่ี
เหน็ วา่ อยคู่ รบทง้ั กญุ แจบา้ นกญุ แจรถ เอ...แลว้ กญุ แจอะไรทท่ี ำตกไว้
ทห่ี อ้ งแม่นน่ั สงสยั จะกญุ แจคนอน่ื มากกวา่
นลวธุ กดโทรศพั ทก์ ลบั ไปหานรสิ าเพอ่ื จะบอกวา่ กญุ แจเขาไมไ่ ด้
หาย แตห่ ญงิ สาวไมร่ บั สาย มแี ตเ่ สยี งสญั ญาณ
เอ...หรือว่าแม่นั่นโทร.เสร็จก็วางโทรศัพท์บนโต๊ะ ไม่ได้หยิบ
ลงมาดว้ ย
ชายหนมุ่ ฟงั เสยี งสญั ญาณเรยี กจนออ่ นใจ แลว้ กม็ เี สยี งตง๊ิ ของ
ประตลู ฟิ ต์ กอ่ นประตจู ะเปดิ และนรสิ ากก็ า้ วออกมา...ในชดุ เสอ้ื คลมุ
อาบนำ้ ตวั สน้ั !
ขณะทน่ี ลวธุ มองตาแทบถลน หญงิ สาวกย็ ม้ิ เรงิ รา่ เดนิ ตรงมายงั
เขา เปดิ แขนกอดรา่ งแขง็ ทอ่ื ของชายหนมุ่ ไวค้ รง้ั หนง่ึ กอ่ นปลอ่ ยมอื

308 กิ่ ง ฉั ต ร

ออกเพื่อเขย่งเท้านิดหนึ่งจูบแก้มเขา แล้วยัดอะไรบางอย่างในมือใส่
มือเขา
“ขอบคุณนะคะที่รัก” จากนั้นหล่อนก็โบกมือให้ เดินกลับขึ้น
ลฟิ ตไ์ ป
เวลาสั้นๆ ราวๆ นาที...อาจจะขาดเกินสักหนึ่งวินาที นลวุธ
ได้แต่ยืนงง สุดท้ายเขาแบของในมือออก เห็นเป็นห่อชาสีตุ่นๆ
ที่ยังไม่ชงห่อเดียว และเมื่อเงยหน้าจากของในมือ เขาก็เห็นสายตา
ทุกคู่ในลอ็ บบก้ี ำลงั มองเขาอยู่ด้วยความสนใจ
เจ้าของสายตาบางคนเป็นคนที่เขาคุ้นหน้า อาจจะไม่เคยคุย
หรือทักทายสนิทสนม แต่ก็พอรู้ว่าใครเป็นใคร และเชื่อได้ว่าเรื่องที่
ล็อบบ้วี นั นีค้ งจะมีการเอาไปพดู กนั ตอ่ อย่างกวา้ งขวาง...รวดเรว็
ชายหนุ่มอยากสบถเสียงดังๆด้วยความเจ็บใจ นี่เอง‘วิธีอื่น’
ของหลอ่ น ทจ่ี ะทำใหเ้ ขาตอ้ งเปน็ คนรบั ผดิ ชอบในการยตุ กิ ารตามตอ๊ื
ของนิพัทธ์
แม่ผู้หญิงตัวแสบ!
หลอ่ นไมใ่ ช่แมม่ ดหรอก หลอ่ นเป็นนางปศี าจรา้ ย!

นี ร ภ า ฟั ง พี่ ช า ย เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วอดหัวเราะเบาๆ
ไมไ่ ด้ ขณะทพ่ี ชรพลซง่ึ มารว่ มกนิ ขา้ วเยน็ ทบ่ี า้ นของทง้ั คไู่ ดแ้ ตน่ ว่ิ หนา้
เปรยวา่
“ไม่นึกมาก่อนเลยว่ายายนิ้งจะร้ายขนาดนี้ ผมเคยบอกเขา
เหมือนกันว่าจะทำอะไรกับคู่ค้าต้องระวัง ๆ เขาตอบกลับมาว่าคุมได้
ผมก็ไม่กล้าทำอะไรมาก โต ๆ กันแล้ว อีกอย่างสายงานคนละสาย
แบง่ กันทำไป กา้ วก่ายมากไมด่ ”ี
“คนอื่นเขาว่าเล่นได้เพราะทันกัน รู้ว่าหยอกไก่ทั้งคู่ แต่เพื่อน

ลั บ ล ว ง ใ จ 309

ผมมันดันเป็นไก่อ่อน เลยคิดว่าเขาเอาจริง จริงๆเพื่อนผมก็เป็น
อย่างที่เขาว่าแหละ ซื่อ ๆ ไม่ค่อยทันเหลี่ยมผู้หญิงเท่าไหร่ น้องสาว
คุณเลยเดือดร้อน แถมแม่เจ้าประคุณยังลากผมเข้าปิ้งด้วย ตอนนี้
นายนิพัทธ์ไม่มองหน้าผมเลย หาว่าผมตีท้ายครัว ไปฉกสาวที่เขา
หมายตาไว้ หารูไ้ ม่วา่ ตอ่ ใหใ้ ส่พานถวายกไ็ มเ่ อา...”
พชรพลน่ิวหนา้ กอ่ นอาสาวา่
“เดย๋ี วผมจดั การยายน้งิ เอง”
“โอ๊ย อย่าเชียวนะคุณ” นลวุธกลับรีบร้องห้าม “เดี๋ยวกลาย
เปน็ วา่ ผมมาฟอ้ งคณุ ปะไร ปากคอแมน่ น่ั ยง่ิ รา้ ยอยู่ เรอ่ื งแคน่ ช้ี า่ งมนั
เถอะ ดีเหมือนกัน เพื่อนผมจะได้ตาสว่างเสียที ไม่งั้นก็หลงแม่นั่น
อย่างลืมหูลืมตาไม่ขึ้นอยู่นั่นแหละ โอ๊ย...” คำหลังเขาร้องเพราะ
น้องสาวทน่ี ัง่ อยูข่ า้ ง ๆ ใชข้ อ้ ศอกแหลม ๆ กระแทกทีล่ ิน้ ปไ่ี ปหน่งึ ที
“เพลา ๆ หน่อยพี่ซี เกรงใจพี่ต่อบ้าง คุณนิ้งน่ะน้องสาวพี่ต่อ
นะคะ”
“แลว้ ไง วา่ ไมไ่ ดเ้ หรอ พพ่ี ดู ความจรงิ นะหนดู ี ใชไ่ หมคณุ ตอ่
ดกี ว็ า่ ดี ไมด่ กี ว็ า่ ไมด่ ี รกั จะดองเปน็ ครอบครวั เดยี วกนั กต็ อ้ งพดู กนั
ตรงๆจรงิ ไหมคณุ ตอ่ ไมใ่ ชแ่ รก ๆเกรงใจไมก่ ลา้ วา่ ไมก่ ลา้ ตงิ กลาย
เปน็ สง่ิ ตกคา้ งในใจ นานๆไปพดู ออกมาจะเคอื งใจกนั เปลา่ ๆ กลาย
เปน็ วา่ เมอ่ื กอ่ นไมร่ สู้ กึ ตอนนท้ี ำไมมปี ญั หา” พช่ี ายหลอ่ นหาพรรคพวก
และพชรพลกย็ ้มิ ตอบ รบั ว่า
“ครบั คุยกันเปดิ อกดกี ว่า”
“แหม เป็นปี่เป็นขลุ่ยกันทีเดียวนะคะคู่นี้” นีรภาว่าเหมือน
ค่อนขอด แต่น้ำเสียงสบายใจที่เห็นชายหนุ่มกับพี่ชายของหล่อนเข้า
กันได้ ทั้งๆ ที่ตอนแรกนลวุธตั้งป้อมต่อต้านพอดู หากความอดทน
และความพยายามที่จะแสดงให้เห็นความเสมอต้นเสมอปลายของ

310 ก่ิ ง ฉั ต ร

พชรพลก็ทำใหพ้ ่ีชายหมอดอี อ่ นลงมาก
ยิ่งกลับมาจากหนองคายคราวนี้ ดูเหมือนการอ่อนลงจะเป็น
การเปิดใจกว้างยอมรบั อยา่ งนา่ ประหลาดใจ
นลวุธไม่รู้ตัวหรอกว่า ปากกับใจว่าไม่ชอบนริสา ไม่นิยมใน
นิสัยใจคอของหล่อน แต่ลึก ๆ เขากลับเชื่อถือหลายอย่างในคำพูด
หล่อน อย่างน้อยเขาก็เชื่อว่าผู้หญิงคนนั้นค่อนข้างตรงไปตรงมา
ดังนั้นเมื่อรายนั้นรับประกันว่าพี่ชายคนนี้‘ดี’ เขาก็เชื่อว่าพชรพล
ต้องดีจริง ถึงได้รับการยอมรับนับถือจากใจจริงของผู้หญิงร้าย ๆ
คนน้ันได้
สว่ นพชรพลนน้ั ไมต่ อ้ งพดู ถงึ แมจ้ ะเพง่ิ รจู้ กั กนั ไดไ้ มน่ าน แต่
ชายหนุ่มชอบพอนิสัยที่ติดจะโผงผางตรงไปตรงมาของพี่ชายนีรภา
ไม่น้อย นลวุธนั้นเป็นคนมีเสน่ห์ในการพูดจา เป็นคนที่เล่าอะไรก็
สนกุ มไี หวมพี รบิ เปน็ ชายหนมุ่ ทม่ี กั จะดงึ ดดู ผคู้ นใหม้ าอยรู่ อบๆตวั
เสมอ
จะว่าไปเขาไม่ห่วงเรื่องเพื่อนของนลวุธที่เคืองชายหนุ่มเพราะ
นริสาเท่าไหร่ เพราะรู้ว่าถ้านิพัทธ์ฉลาดพอ คงจะไม่ปล่อยเพื่อน
ลักษณะน้ใี หห้ ลุดออกจากชวี ติ เป็นแน่
พชรพลรอจนกระทั่งไดอ้ ยู่ตามลำพงั กบั นีรภา เขาจงึ พูดขนึ้ ว่า
“หนูดีเห็นแล้วใช่ไหมว่า ญาติพี่แต่ละคนเป็นยังไง สามารถ
สรา้ งความยุ่งยากว่นุ วายใหห้ นูดกี บั ที่บ้านไดข้ นาดไหน”
“ก็ไม่ถึงกับเลวร้ายอะไรนักหรอกค่ะ” นีรภาตอบตรงกับใจ
ไม่ได้ตอบเอาใจเขา และชายหนุ่มก็รู้ เขารักนิสัยตรงไปตรงมา
ของหล่อนตรงนี้ ไม่มีการปั้นหน้า หรือพูดในสิ่งที่ตรงข้ามกับใจ
อย่างท่ีเขาเคยพบเจอ
เรื่องอดีตของเขา พชรพลเคยเล่าให้นีรภาฟังแล้ว แต่ละ

ลั บ ล ว ง ใ จ 311

จุดใหญ่ใจความไวว้ า่
อดตี คหู่ มน้ั ของเขา...สองฝา่ ยตา่ งไมไ่ ดม้ คี วามรกั ใครเ่ ทา่ ใดนกั
มีแต่ความพอใจและความเหมาะสมเป็นที่ตั้ง แต่แทนที่จะพูดกัน
ตรง ๆ หล่อนกลับปดว่ารักเขา พชรพลเมื่อรู้ตัวว่าไม่ได้รัก มีแค่
ความพอใจ เขาก็พยายามถอย แต่ติดกับคำว่ารักของหล่อน จึง
ต้องทนและปล่อยให้เวลาช่วยทำให้ห่างกันออกไป ให้ความแตกต่าง
ระหวา่ งนสิ ยั ของทง้ั คู่ ตง้ั แงต่ ง้ั งอน ผลกั ดนั ออกจากกนั จนสดุ ทา้ ย
หลอ่ นกย็ อมรบั วา่ ไมไ่ ดร้ กั ใครอ่ ะไรเขาจรงิ จงั แคอ่ ยากแตง่ ดว้ ยเพราะ
เห็นวา่ เขาพรอ้ มทกุ ดา้ นเทา่ เทียมกับหลอ่ นเทา่ นน้ั
พชรพลยอมรับได้ที่หล่อนไม่รักเขา แต่รับไม่ได้ที่คู่หมั้นไม่
ตรงไปตรงมาด้วย ขนาดยังไม่แต่งความสัมพันธ์ยังอยู่บนพื้นฐาน
ของความไม่จริงใจ แล้วแต่งกันไปจะเหลืออะไรที่จะใช้ต่อชีวิตคู่ให้
ยืนยาว...
เรอ่ื งนน้ี รี ภาผดิ กบั อดตี คหู่ มน้ั ของเขามาก หมอสาวตรงไปตรงมา
แทบไม่มีจริตมารยาหญิงเลยด้วยซ้ำไป แต่แค่รอยยิ้มที่อ่อนหวาน
อยา่ งเดยี ว หล่อนกเ็ อาเขาอยู่หมดั แลว้ ไม่ต้องพ่ึงพาจรติ ใดๆ
หญงิ สาวทีไ่ มร่ วู้ ่าชายหนุ่มกำลงั คิดอยา่ งไรเอ่ยตอ่ วา่
“หนูดีคิดว่าทุกบ้านมีสมาชิกที่มีปัญหาหรือมีนิสัยแปลกๆกัน
ทั้งนั้นแหละค่ะ คงไม่มีครอบครัวไหนที่มีสมาชิกหรือญาติโกโหติกา
ดที กุ คน ตอ้ งมดี บี า้ งเลวบา้ งแขง็ แกรง่ บา้ งออ่ นแอบา้ งปะปนกนั อยา่ ง
ของพี่ต่อ...หนูดีว่าหนูดีชอบคุณนิ้งนะคะ เธอร้ายตรงไปตรงมาดี
บางทีดูเหมือนคนขวานผ่าซาก แต่คนแบบนี้ดีกว่าคนที่ปากอย่าง
ใจอยา่ งมาก”
ชายหนมุ่ อดยม้ิ ไมไ่ ด้ ผหู้ ญงิ คนนค้ี ดิ อา่ นอะไรตรงกบั ใจเขาเสมอ
“แล้วกฟิ๊ ล่ะ หนดู คี ดิ ว่าจะทนกฟ๊ิ ไดไ้ หม”

312 ก่ิ ง ฉั ต ร

“ทำไมต้องทนคะ กิ๊ฟเป็นเพื่อนหนูดี เป็นเพื่อนที่ดีมาตลอด
ยกเว้นเรื่องคุณโจ้ ซึ่งเขายกเหตุผลว่าที่ทำกับหนูดีได้เพราะเขารัก
ของเขาจริง ๆ”
หลอ่ นยักไหลน่ ิดหน่ึง
“ตอนแรกทก่ี ำลงั โกรธ หนดู คี ดิ วา่ มนั เปน็ ขอ้ อา้ งตน้ื ๆของคนท่ี
ไรค้ วามคดิ คดิ วา่ เขาสองคนพยายามหาขอ้ แกต้ วั ทท่ี ำใหต้ วั เองไมผ่ ดิ
แต่พอใจเย็นลงสงบลง หนูดีก็คิดว่า บางทีอาจจะจริงของเขา
ความรักถือว่าใหญ่สุดใช่ไหมคะพี่ต่อ มีอำนาจมากมายเหลือเกิน
คนเราเขาวา่ ทำไดท้ กุ อยา่ งเพอ่ื รกั ไมม่ ใี ครอยากเปน็ คนแพใ้ นเกมรกั
เพราะมนั เจ็บปวดเหลือเกิน”
“เจบ็ ปวดแตไ่ มถ่ งึ กบั ตาย” พชรพลพดู อยา่ งไมเ่ หน็ ดว้ ยเทา่ ไหร่
“ทำไดเ้ พอ่ื รกั แตช่ วี ติ ตอ้ งมขี อบเขต มสี ติ รจู้ กั รบั ผดิ ชอบชว่ั ดี ถา้
แค่อ้างวา่ รักแล้วพ้นผดิ ทุกอยา่ ง มันกไ็ มถ่ ูกต้องแลว้ ”
“พ่ตี ่อเปน็ พวกมสี ติเหนือหัวใจ” นรี ภาล้อเขา
“ถ้าไม่ใช่กรณีของพี่ สติเหนือกว่า แต่ถ้าเป็นเรื่องของพี่เอง
หวั ใจเหนอื กวา่ ทกุ อยา่ ง อยา่ งเรอ่ื งหนดู ไี ง ถา้ หนดู ยี งั คบหากบั คณุ โจ้
พี่จะไม่มีวันเข้าแทรกแซง พี่ไม่ได้ชอบที่เขากับกิ๊ฟแต่งงานกัน แต่ก็
ไม่ห้ามปราม ส่วนหนึ่งเพราะห้ามไม่อยู่ อีกส่วนลึก ๆ ในใจพี่ก็ดีใจ
ทต่ี ัวเองจะได้มีโอกาส”
หญิงสาวไม่พูดอะไร แต่หัวใจพองโตและอิ่มเอิบ คงไม่มี
ผู้หญิงคนไหนจะรู้สึกไม่ดีถ้ามีใครสักคนเอ่ยเช่นนี้กับตัวเอง ‘ดีใจที่
จะได้มีโอกาส’ แค่ประโยคสั้น ๆ ประโยคเดียวแต่กลับมีความหมาย
มากมาย
พชรพลยกมอื ของนรี ภาประคองขึน้ แนบแกม้ เขา เอ่ยวา่
“พี่รู้ว่าสำหรับหนูดีมันอาจจะเร็วไป แต่สำหรับพี่ไม่มีอะไรเร็ว

ลั บ ล ว ง ใ จ 313

เลย ตั้งแต่เห็นหนูดีที่งานแต่งงานของกุ๊ก พี่ก็บอกกับตัวเองว่าเด็ก
ผหู้ ญงิ มอื นง่ิ หนา้ ตามงุ่ มน่ั คนนน้ั โตขน้ึ มาเปน็ สาวสวยอยา่ งไมน่ า่ เชอ่ื ”
นรี ภาหนา้ รอ้ นนดิ หนอ่ ยดว้ ยความเขนิ แตไ่ มไ่ ดข้ ดั ขนื หรอื บา่ ย
เบ่ียง แค่แยง้ ว่า
“หนดู ีไมใ่ ช่คนสวย”
“ในสายตาพี่สวยที่สุด ยิ่งรู้จักยิ่งคบหาก็ยิ่งเห็นว่าความสวย
ภายนอกนน้ั ยงั สคู้ วามแขง็ แกรง่ ภายในไมไ่ ด้ หนดู เี ปน็ นกั สู้ เปน็ คน
ทล่ี ม้ แลว้ สามารถลกุ ใหมไ่ ด้ มเี หตมุ ผี ล มสี ติ สง่ิ เหลา่ นม้ี คี า่ มากกวา่
ความสวยภายนอกเป็นไหน ๆ”
หญงิ สาวดงึ มอื จากแกม้ เขา แลว้ เปลย่ี นเปน็ คนกมุ ประสานมอื
เขาไว้ด้วยมือทั้งสองข้างของหล่อนเอง มือเขาใหญ่ อบอุ่น และให้
ความรสู้ กึ ทม่ี น่ั คง เมอ่ื อยกู่ บั จรณิ ธรนน้ั นรี ภารสู้ กึ หวน่ั ไหว เปน็ สขุ
และมีชีวิตชีวา แต่กับผู้ชายคนนี้ เหมือนสองเท้ายืนอยู่บนดินอุดม
หยั่งรากลึก แม้จะไม่วูบวาบหวือหวา แต่ก็ไม่มีความรู้สึกสั่นคลอน
ใดๆ บางทอี าจจะเพราะความสมั พนั ธข์ องทง้ั คเู่ รม่ิ จากการเปน็ พเ่ี ปน็
นอ้ ง
“พี่ต่อรู้ไหมคะว่าที่หนูดีเป็นได้อย่างทุกวันนี้ ไม่สติแตก ไม่
ตโี พยตพี าย หรอื มวั แตค่ ิดคุมแคน้ กฟ๊ิ กบั คณุ โจ้อยู่ สว่ นหนง่ึ เพราะ
ครอบครัว พ่อแม่ พี่ ๆ ที่คอยให้กำลังใจ คอยประคับประคอง
เพื่อน ๆ ที่คอยเอาใจช่วย และที่สำคัญคือหนูดีมีพี่ชายที่แสนดีคอย
เตอื นสตติ ลอดเวลา”
“แคพ่ ช่ี ายทแ่ี สนดเี ทา่ นน้ั เองหรอื ” เสยี งชายหนมุ่ ตดั พอ้ เลก็ นอ้ ย
“พีช่ ายที่แสนดตี อนนน้ั ค่ะ”
“แต่ตอนนเ้ี ปล่ยี นไปแล้ว” เขาถามอยา่ งมีความหวงั
“ยังไม่เปลี่ยนค่ะ พี่ต่อยังเป็นพี่ชายที่แสนดีของหนูดี แต่ยัง

314 ก่ิ ง ฉั ต ร

เป็นมากกว่านั้นด้วย เป็นเหมือนเสาหลักให้หนูดียึดเหนี่ยว เป็นคน
ท่ที ำให้หนดู ีรู้ว่า ในโลกนย้ี ังมผี ชู้ ายดี ๆ อยู”่
หล่อนไม่ได้พูดคำว่ารัก แต่พชรพลเข้าใจดี นีรภาเพิ่งบอบช้ำ
มาจากความรัก หล่อนจึงไม่กล้าที่จะเริ่มต้นรักครั้งใหม่อย่างเต็มตัว
บทเรยี นสอนใหเ้ ผอ่ื ใจไวบ้ า้ ง และคงมแี ตเ่ วลาเทา่ นน้ั ทจ่ี ะทำใหห้ ลอ่ น
เปิดใจรบั ...และรักเขาได้อยา่ งหมดใจ
“ขอบคุณ และที่พี่ถามหนูดีวันนี้เพราะอยากรู้ว่า หนูดีจะทน
บรรดาญาติ ๆ ของพี่ได้ไหม ถ้าเกิดหนูดีต้องกลายมาเป็นส่วนหนึ่ง
ของครอบครวั ”
นรี ภานิง่ ไป ชายหนมุ่ จงึ ถาม
“แต่งงานกบั พ่ีนะหนูด”ี
“ครั้งหนึ่งคุณนิ้งเคยบอกว่า แม่ของกิ๊ฟกลัวมากว่าหนูดีจะจับ
พี่ต่อเพื่อหวังจะแก้แค้นกิ๊ฟกับคุณโจ้ พี่ต่อไม่กลัวหรือคะว่าสิ่งที่เขา
พดู จะเปน็ ความจริง”
“หนดู ตี ั้งใจทำอยา่ งน้นั จรงิ ๆ หรือเปล่าละ่ ”
“ไม่หรอกค่ะ เมื่อจบกันแล้วก็ถือว่าเป็นแค่คนเคยรู้จัก เรื่อง
อะไรหนดู จี ะเอาชวี ติ และความสขุ ทง้ั หมดของหนดู ไี ปทง้ิ กบั การแกแ้ คน้
ทไ่ี ม่ได้เกิดประโยชน์อะไรดว้ ยล่ะคะ”
“งน้ั ประเดน็ นก้ี ต็ กไป พเ่ี ชอ่ื หนดู ี สว่ นคนอน่ื ใครจะคดิ จะเชอ่ื
ยังไงกส็ ุดแลว้ แต่เขาเถอะ ว่าแต่หนูดีจะใหค้ ำตอบพ่ีไดไ้ หม”
หญงิ สาวมองชายหนมุ่ ตรงหนา้ นง่ิ สหี นา้ พชรพลไมไ่ ดค้ าดหวงั
อะไร เขาเป็นคนที่พร้อมเสมอที่จะรับทั้งคำตอบรับและคำปฏิเสธ
และถา้ เปน็ อยา่ งหลงั เขากพ็ รอ้ มทจ่ี ะขอใหม่ รกุ ไปเรอ่ื ยๆจนกวา่ จะได้
คำตอบทีเ่ ขาพอใจและต้องการในทส่ี ดุ
“หนดู วี า่ มนั เรว็ ไปนดิ นะคะ หนดู ไี มไ่ ดส้ งสยั ในความตง้ั ใจของ

ลั บ ล ว ง ใ จ 315

พี่ต่อ แต่เป็นหนูดีเองที่ยังไม่แน่ใจ พี่ต่อให้เวลาหนูดีอีกสักนิดได้
ไหมคะ”
“สามวนั ช้าไปไหม”
นรี ภาหวั เราะกิก๊ ออกมา
“ให้เวลาเยอะจงั ขอมากกว่านัน้ หนอ่ ยเถอะคะ่ ”
“อาทติ ยน์ ึง ทำไม ยงั นอ้ ยไปหรอื งั้นสามอาทิตย์”
“อีกนิดค่ะ” หญิงสาวพยายามต่อรอง
“เดอื นนึง”
“สามเดือน ขอเวลาหนดู ีสามเดอื นแลว้ มาเอาคำตอบ”
“แค่สองเถอะ ห้ามต่อรองกว่านี้นะ เพราะเมื่อเจอคนที่รู้ว่าใช่
พ่กี ไ็ มอ่ ยากรออีกแลว้ ”
“กไ็ ด้คะ่ สองเดอื น” นรี ภายอมรบั
“คำตอบคอื ตกลงนะ”
“ขอแค่อาจจะได้ไหมคะ”
“เรามาเจอกนั ครง่ึ ทางแลว้ กนั ขอเปน็ จะแทน ไมใ่ ชแ่ คอ่ าจจะ
...นะครบั ”
นรี ภาหยดุ นดิ หนง่ึ กอ่ นรบั คำ นค่ี อื การตกปากรบั คำครง้ั ทส่ี อง
ในชีวิต และหญิงสาวหวังอย่างสุดใจว่าครั้งนี้หล่อนคงไม่ผิดพลาด
เหมอื นครงั้ ก่อน
“ค่ะ”

316 ก่ิ ง ฉั ต ร

บ ท ที่ ๒๘

จ า ก ส า ย ต า ของคนภายนอก ชีวติ ของทิพปภานา่ จะเปน็ สขุ
เหลือเกิน หญิงสาวมีงานมั่นคงในบริษัทของครอบครัว ได้แต่งงาน
กับชายที่หล่อนรัก และดูเหมือนเขาจะพร้อมไปเสียทุกอย่าง เพราะ
ถึงแม้ครอบครัวของสามีจะไม่ร่ำรวยเท่า แต่ก็มีเกียรติ มีหน้ามีตา
ในวงการทหารคงมแี ตท่ พิ ปภาเทา่ นน้ั กระมงั ทร่ี ซู้ ง้ึ วา่ ในความสขุ และ
ความพรอ้ มนน้ั มคี วามขมเจอื ปนอยมู่ าก เพราะแมจ้ ะแตง่ งานมาครง่ึ
ค่อนปี แต่หญิงสาวก็ยังเข้ากับมารดาของสามีไม่ได้ แม้พยายามจะ
บอกเล่าระบายให้มารดาฟัง ปทั มากลับบอกว่า
“โอย๊ แรกๆกอ็ ยา่ งนแ้ี หละกฟ๊ิ แมเ่ คยบอกแลว้ ไงวา่ เปน็ สะใภ้
ตอ้ งอดทน อยา่ งคณุ ยา่ จขู องเราเปน็ ไร ดเู หมอื นเปน็ คณุ ยา่ ใจดใี ชไ่ หม
แตต่ อนแมแ่ ตง่ กบั พอ่ เราใหม่ๆ ไมใ่ ชอ่ ยา่ งนห้ี รอก แมน่ ะ่ กลวั คณุ ยา่
จะตาย แล้วคุณย่าก็เข้มงวดทุกอย่าง อะไรๆก็ต้องให้ได้ดังใจ
ตอนนั้นแม่จะประสาทตาย” หล่อนเล่าก่อนถอนใจนิดหนึ่งเพราะยัง
จำความรสู้ ึกยามนนั้ ไดแ้ มน่
“แตพ่ ออยไู่ ปสกั พกั กเ็ คยชนิ ทค่ี ณุ ยา่ ดเุ พราะจะสอนเรา จะได้

ลั บ ล ว ง ใ จ 317

ดแู ลลกู ชายเขากบั หลาน ๆใหด้ ี พอรวู้ า่ เราทำไดแ้ ลว้ คนุ้ แลว้ กส็ บาย
ไม่มปี ญั หาอะไร”
“ของกฟ๊ิ ไมเ่ หมอื นเคสแมน่ ะคะ แมค่ ณุ โจน้ ะ่ เขาปลม้ื หนดู มี าก
เอากฟ๊ิ ไปเทยี บกบั หนดู ตี ลอด กฟ๊ิ จะบา้ ตายอยแู่ ลว้ ” ลกู สาวครำ่ ครวญ
“อยา่ เพง่ิ บา้ เราเปน็ สะใภเ้ ขาตอ้ งอดทน ตอ้ งพยายามใหแ้ มผ่ วั
เราเขาเห็นว่าเราก็มีดี อาจจะดีกว่าหนูดีด้วยซ้ำ อีกอย่างแม่เห็นคุณ
อนงค์นาถเขาก็พูดจาดี ท่าทางเอ็นดูกิ๊ฟดีนะลูก กิ๊ฟคิดมากไปเอง
หรือเปลา่ ”
“ไมค่ ดิ มากหรอกคะ่ ” ทพิ ปภานำ้ ตาจะหยดใหไ้ ด้ “ตอ่ หนา้ พอ่
กับแม่หรือคนอื่นเขาก็ดีหรอกค่ะ แต่พออยู่ในบ้าน แม่เขาเหน็บกัด
กิฟ๊ ตลอด”
“เขาทำกับกฟ๊ิ คนเดียวหรือเปล่าลูก” มารดาชักกังวล
“กับเด็กในบ้านน่ะโดนบ่อยเหมือนกัน แบบเหมือนชม แต่
จริง ๆ กัด กับพี่สาวคุณโจ้ก็โดนบ้าง...” แต่รวม ๆ แล้วในบ้านน่ะ
หลอ่ นโดนหนกั ทส่ี ดุ “มคี ณุ โจค้ นเดยี วทไ่ี มเ่ คยโดน แมเ่ ขาพดู หวาน
คอยเอาใจตลอด”
ปัทมาฟงั แลว้ ยมิ้ ได้ พยักหน้านิดหน่ึงดว้ ยทา่ ทางเขา้ ใจทันที
“หวงลูกชายละสิ ลูกชายคนเดียวก็อย่างนี้แหละ” ตัวคนพูด
เองก็มีลูกชายคนเดียว เลยพอจะเข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่ายบ้าง
ผหู้ ญงิ ทเ่ี ขา้ มาใหมต่ อ่ ใหด้ แี คไ่ หน คนเปน็ แมก่ ค็ งรสู้ กึ เหมอื นถกู แยง่
ความรกั ความสนใจไปจากลกู ชายอยา่ งแนน่ อน “กฟ๊ิ ตอ้ งอดทนนะลกู
เอาความดีชนะใจแม่สามี ลูกแม่ออกน่ารัก ไม่มีทางหรอกที่รายนั้น
เขาจะใจแข็งตลอด”
“กิ๊ฟกลัวว่าเขาจะใจแข็งได้จริงๆ” ทิพปภาไม่ค่อยอยากมอง
โลกในแงด่ นี ัก

318 กิ่ ง ฉั ต ร

“กฟ๊ิ กลวั จรงิ ๆดว้ ย งน้ั แมค่ งตอ้ งคยุ กบั แมค่ ณุ โจเ้ ขาสกั หนอ่ ย
แล้ว” ปทั มาปรารภ ทำเอาลูกสาวตกใจ
“อย่านะคะแม่ แค่นี้กิ๊ฟก็จะแย่อยู่แล้ว ขืนแม่ไปคุยกับแม่
คณุ โจ้ กิฟ๊ ตอ้ งตายแน่ ๆ”
“อา้ ว ง้นั จะทำยงั ไง”
“กิ๊ฟอยากแยกบ้าน” หญิงสาวบอก หล่อนคิดมานานแล้ว
และไมเ่ หน็ ทางอน่ื ทด่ี กี วา่ น้ี “จรงิ ๆอยากยา้ ยกลบั มาบา้ นน้ี แตค่ ณุ โจ้
เขาไม่อยากให้คนพูดว่าต้องมาอาศัยบ้านเมียอยู่ กิ๊ฟเลยอยากซื้อ
คอนโดขนาดสองหอ้ งนอนหรอื สามหอ้ งนอน เอาใกล้ๆบา้ นน้ี จะได้
กลับมาบา้ นได้สะดวกหน่อย”
“จะดหี รอื ลกู คนเคยอยบู่ า้ นสบายๆจะยา้ ยไปอยคู่ อนโด ถาม
ผวั เราแลว้ หรอื ยงั เขาอาจจะไมอ่ ยากยา้ ยออกจากบา้ นพอ่ แมเ่ ขากไ็ ด”้
“กิ๊ฟจะขอให้ย้าย”
หญิงสาวว่าอย่างมุ่งมั่น ก่อนจะไปขอร้องอ้อนวอนกับสามี
และเป็นอย่างที่มารดาคาดไว้ จริณธรไม่อยากย้ายเลย โดยเฉพาะ
การย้ายจากบ้านหลังใหญ่ไปอยู่ห้องเล็ก ๆ แคบ ๆ ที่กลับจากทำงานก็
ตอ้ งเจอหนา้ กันแค่สองคน
ถ้าผัวเมียทำงานคนละแห่งก็คงยังพอทน แต่นี่เช้าไปทำงาน
ดว้ ยกนั ตกเยน็ นง่ั รถกลบั มาอยกู่ นั สองคน เหน็ หนา้ กนั ตลอดยส่ี บิ ส่ี
ชั่วโมงอย่างไมม่ ที างเลย่ี ง รับรอง...
เบือ่ อว้ ก!
ดังนั้นชายหนุ่มจึงค้านหัวชนฝา อ้างว่าไม่จำเป็น แต่ทิพปภา
ยงั เซา้ ซ้ี ออ้ นวอนทง้ั นำ้ ตา สะอกึ สะอน้ื อยา่ งนา่ สงสารและนา่ รำคาญ
ไปพร้อม ๆ กัน จนจริณธรชักทนไมไ่ หว ต้องถามอย่างหงดุ หงิดว่า
“จะย้ายได้ไง ไปอยู่คอนโดเล็ก ๆ แคบ ๆ ผมไม่เอาหรอก

ลั บ ล ว ง ใ จ 319

ไม่เคยอยู่ ตั้งแต่เกิดอยู่บ้านที่มีพื้นที่ มีสนามมีสวน มีความเป็น
สว่ นตวั จะใหไ้ ปอยหู่ อ้ งพกั ปนกบั คนมากหนา้ หลายตาผมไมเ่ อาดว้ ย
หรอก แล้วถ้าจะซื้อบ้าน ลำพังเงินเดือนเราสองคนคงต้องผ่อนกัน
ย่สี ิบสามสบิ ปี แถมเงนิ ดาวน์สมัยน้ีหลงั เปน็ ล้าน จะหาจากไหนกัน”
“ถา้ กฟิ๊ หาใหไ้ ดค้ ณุ โจจ้ ะย้ายไหม” ทิพปภาถามเหมือนท้า
“เอาสิ” จริณธรตอบเหมือนตัดความรำคาญ “หาเงินมาดาวน์
ให้ไดก้ อ่ นแล้วกัน”
หญิงสาวถือว่าสามีตกปากรับคำแล้วจึงกลับบ้านไปขอเงินพ่อ
มาซื้อบ้านเดี่ยวกลางกรุง ราคาบ้านพร้อมที่ดินเกือบสิบห้าล้าน
หล่อนขอแค่เงินดาวน์ก่อนสามล้านและเงินรองรังเตรียมไว้จ่ายให้
บรษิ ทั บา้ นจดั สรรเจด็ ลา้ น อกี หา้ ลา้ นหลอ่ นจะยมื เงนิ กงสแี ลว้ จา่ ยคนื
ให้เป็นรายเดือนพร้อมดอกเบ้ีย
คำขอของหล่อนทำเอาบิดามารดานิ่งอึ้งไป ทั้งคู่เห็นตรงกันว่า
มีบ้านพร้อมอยู่แล้ว จะไปซื้อทำไมอีกหลังให้เปลืองเงิน เปลืองค่า
ใชจ้ ่ายในการแยกบ้านออกไป
ทพิ ปภาอธบิ ายอยา่ งสน้ิ หวงั วา่ หลอ่ นอยกู่ บั แมส่ ามไี มไ่ ดจ้ รงิ ๆ
แล้วก็รอ้ งไหโ้ ฮ
อนทุ ตั นน้ั รกั ลกู คนเลก็ เปน็ พเิ ศษอยแู่ ลว้ ใจออ่ นกบั ลกู คนนม้ี า
แต่ไหนแต่ไร เขาทนเห็นลูกสาวมานั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นแทบขาดใจ
ไม่ไหว เลยปรึกษากบั ภรรยา
“ซอ้ื ใหล้ กู ไปเถอะ จรงิ ๆเงนิ มนั กไ็ มไ่ ดม้ ากมายอะไร อกี อยา่ ง
คิดอีกแง่มันก็เป็นทรัพย์สิน เป็นการลงทุน บ้านที่ดินมีแต่ราคาเพิ่ม
ถา้ ไมย่ า้ ยไปอยจู่ ะขายเอากำไร หรอื เกบ็ ไวใ้ หค้ นเชา่ กไ็ ด้ ไมเ่ นา่ ไมบ่ ดู
อะไร”
ปัทมาถอนใจยาว บน่ ว่า

320 กิ่ ง ฉั ต ร

“ยายกฟ๊ิ ไมม่ คี วามอดทนเลย สมยั ฉนั ทนแมค่ ณุ จนไมร่ จู้ ะทน
ยังไง มีลกู สองคนไดแ้ ล้วมั้ง ถงึ ได้ดกี ันได้”
“จริงๆของคุณไม่หนักเท่าไหร่หรอก แค่ไม่ลงรอยกับแม่ผัว
เทา่ นน้ั แถมยงั มคี สู่ ะใภช้ ว่ ยผอ่ นหนกั เปน็ เบา รว่ มชะตากรรมเดยี วกนั
เลยไม่รู้สึกว่าหนักเท่าไหร่ อีกอย่าง...ที่สำคัญ...ผมไม่มีคนเก่ามา
เปรยี บเหมอื นของยายกฟ๊ิ แลว้ รายนน้ั เขาไมเ่ ลวเลย ไมแ่ ปลกหรอก
ท่ีกิ๊ฟมันจะทนไมไ่ หว”
“เฮอ้ เมอ่ื ไหรจ่ ะหลดุ พน้ จากแมเ่ ดก็ คนนน้ั เสยี ทนี ะ” ปทั มาบน่
กอ่ นหนั มาว่าสามีว่า
“ตกลงจะจา่ ยเงนิ ใหล้ กู ใชไ่ หม คณุ นะ่ ใจออ่ นกบั ยายกฟ๊ิ เกนิ ไป”
“คุณก็อ่อน แต่ทำปากแข็งไปงั้นแหละ” สามีโต้อย่างเข้าใจ
ภรรยาดี ปัทมานนั้ อยากให้ลกู สาวอดทนและพยายามปรับตวั เข้ากบั
แม่ผัว เพราะเห็นว่าอนาคตยังต้องผูกพันกับครอบครัวนั้นไปตลอด
ชวี ติ แตพ่ อเห็นนำ้ ตาลกู หัวใจพอ่ แมก่ ็ละลาย
อีกอย่างอนุทัตมีความคิดว่าสมัยนี้เรื่องแม่ผัวลูกสะใภ้ไม่ต้อง
ทนแลว้ ยง่ิ ลูกเขามีเงินเสยี อย่าง ยง่ิ ไมต่ อ้ งทน
ดังนั้นทิพปภาจึงมีเงินก้อนใหญ่ไปดาวน์บ้านในโครงการที่เริ่ม
ก่อสร้างไปแล้วประมาณ ๒๐ เปอร์เซ็นต์ บรรดาพี่ ๆ ของหล่อนรับรู้
เรื่องนี้โดยไม่มีใครคัดค้านอะไร ขนาดทิพรัตน์ที่มักอิจฉาน้องสาว
คนเล็กเป็นประจำก็พูดแค่ว่า
“น้ำตายายกิ๊ฟนี่มนั แพงจรงิ ๆ นะ”
แล้วก็เงียบ ทั้งนี้อาจจะเป็นเพราะน้องสาวเล่าประสบการณ์ที่
ผจญมากับแม่สามีให้พี่สาวคนนี้ฟังอยู่บ่อย ๆ ทิพรัตน์ฟังแล้วขนลุก
ขนพองกับการที่น้องสาวถูกแม่สามีใช้ให้ทำงานบ้านสารพัด จะจ้าง
คนรบั ใชเ้ พม่ิ โดยขอเปน็ คนออกเงนิ เดอื นใหแ้ ทน อนงคน์ าถกไ็ มย่ อม

ลั บ ล ว ง ใ จ 321

จะใช้สะใภท้ า่ เดียว
ผดิ กบั ทพิ รตั นท์ โ่ี ชคดี แมส่ ามเี กรงใจ โดยเกรงทง้ั เงนิ ทองของ
ครอบครัวหล่อนและเกรงใจที่หล่อนทำงานให้ครอบครัวสามีอย่างดี
ดงั นน้ั กลบั ถงึ บา้ นหลอ่ นกพ็ กั สบาย อาหารการกนิ แมส่ ามดี แู ลจดั การ
ให้หมด ไมม่ ปี ัญหา ไม่ต้องอดทนกบั อะไรท้งั นนั้
ดงั นนั้ หลอ่ นจงึ เห็นพอ้ งกับบดิ าวา่
“ทนแม่ผัวไม่ได้ก็ไม่ต้องทน แม่ของผัวไม่ใช่แม่เราเสียหน่อย
แต่งงานกับลูกชายใหก้ ็บุญแล้ว ยังจะเอายงั ไงกับเราอีก”
อีกอย่างอาจจะเป็นเพราะปัทมาไม่อยากให้ลูก ๆ มีปัญหากัน
จึงหยิบสร้อยทับทิมเส้นใหญ่ที่มีคนรู้จักร้อนเงินนำมาขายในราคา
เหยยี บสองลา้ นใหล้ กู สาวคนนเ้ี ปน็ การชดเชย สว่ นนฎั ฐานน้ั ไมอ่ ยาก
ได้อะไร ลูกชายคนเดียวก็ไม่สนใจ เขายังไม่มีครอบครัว นิสัย
ไม่ค่อยยี่หระกับเงินทองของครอบครัว จึงไม่เดือดร้อนอะไรที่พ่อ
กบั แมจ่ ะซื้อบา้ นให้น้องสาวคนเลก็
น่าแปลกที่อนงค์นาถเองก็รับรู้การซื้อบ้านและเตรียมย้ายออก
ของลกู ชายและลูกสะใภ้อย่างเฉยเมย หลอ่ นแค่วา่
“อยากย้ายไปมีบ้านส่วนตัวก็ย้ายไปเถอะ แล้วจะรู้ว่ามันไม่ได้
ง่ายอย่างทคี่ ดิ หรอก”
แตท่ พิ ปภาทช่ี น่ื บานเพราะสมประสงคฟ์ งั หซู า้ ยทะลหุ ขู วา หลอ่ น
คิดว่าทนแม่สามีแดกดันอีกไม่นานแล้ว พอบ้านใหม่เสร็จ ย้ายออก
ทีนีก้ ็ไม่ต้องทน...
สำหรับบ้านนั้นนอกจากจะเอาเงินจากบิดาและยืมกงสีแล้ว
ทพิ ปภายงั วางแผนเอาเงนิ เกบ็ ทง้ั หมดมาเตรยี มจา่ ยเปน็ คา่ เฟอรน์ เิ จอร์
แต่เพราะหล่อนเลือกบ้านหลังใหญ่หลากหลายห้องใช้สอย ดังนั้น
คา่ ของทต่ี ง้ั ใจมเี ทา่ ไหรก่ ไ็ มพ่ อ ตอ้ งวางแผนขอกเู้ งนิ จากกงสอี กี กอ้ น

322 ก่ิ ง ฉั ต ร

หญงิ สาวจงึ ตอ้ งทำงานใหห้ นกั ขน้ึ ตง้ั ใจทำงานมากขน้ึ เหมอื นใชแ้ รง
เปน็ การจา่ ยดอกเบย้ี ลว่ งหนา้ อกี ทง้ั จะไดไ้ มม่ ญี าตคิ นไหนครหาไดว้ า่
หลอ่ นเอาเปรียบคนอื่น
และเมื่อทิพปภายุ่งกับงาน หน้าที่ดูแลคุมการสร้างบ้านจึงตก
เปน็ ของจรณิ ธร ชายหนมุ่ มกั จะออกจากออฟฟศิ เรว็ กวา่ ปรกตอิ าทติ ย์
ละสองหรือสามวันเพื่อไปดูการก่อสร้าง ไปคุยกับช่าง คุยกับบริษัท
และไหนๆก็ไปแล้ว เขามักจะไป‘ต่อ’กับเพื่อนฝูงบ้าง พาเจ้าหน้าที่
บรษิ ทั บา้ นจดั สรรไปเลย้ี งบา้ ง เพอ่ื ‘ใหเ้ ขาดแู ลบา้ นเราดีๆ’ จนบางครง้ั
ชายหนุม่ กลบั ถงึ บ้านตหี น่งึ ตีสองประจำ
หญงิ สาวนน้ั ทง้ั ยงุ่ และเชอ่ื ใจสามที กุ อยา่ ง คดิ วา่ ตา่ งคนตา่ งทำ
หน้าที่เพื่อสร้างบ้านสร้างครอบครัวจึงไม่ได้รู้สึกเอะใจหรือสังหรณ์ใจ
อะไรเลย งานหลอ่ นหนกั จนไมแ่ มแ้ ตจ่ ะสงั เกตสงั กาวา่ พนกั งานสาวๆ
ในบริษัทหลายคนมองหล่อนแปลกๆไป บางคนก็มองอย่างไม่ค่อย
พอใจ บางคนก็มองอยา่ งเยาะ ๆ
ทิพปภานั้นทำงานเหมือนคนโง่ ทำตัวเหมือนเมียที่หูหนวก
ตาบอด กระทั่งวันหนึ่งเกิดเรื่องให้สะดุดใจ วันนั้นครอบครัวหล่อน
เลีย้ งรวมบา้ นกนั ตามปรกติ จู่ๆ มารดากห็ ยอ่ นระเบดิ ลงกลางวงว่า
“พีด่ า้ เขาเปรย ๆ มาว่า กำลงั มองหาฤกษแ์ ต่งใหล้ กู ชาย”
บรรยากาศที่กำลังเฮฮาบนโต๊ะอาหารเงียบลงทันควัน ก่อน
ทพิ รตั นจ์ ะถาม
“ลกู ชายคนไหนคะแม”่
“จะมคี นไหนละ่ นายตม้ั นะ่ เอาแตเ่ รยี น จบสาขาอะไรทเ่ี ขาตอ่
อยอู่ าจจะทำงานหาประสบการณท์ น่ี น่ั อกี หลายปี ไมค่ ดิ เรอ่ื งแตง่ งาน
อะไรตอนนี้หรอก เหลือแต่พ่อต่อนั่นแหละที่จะแต่ง นี่ก็ให้แม่เขา
หาฤกษห์ ายามให้อย”ู่

ลั บ ล ว ง ใ จ 323

“แตง่ กับใครคะ หนดู ีนะ่ หรือ พีต่ ่อเอาจริงอะ้ ” ทพิ รตั น์ตาโต
ระหวา่ งทท่ี กุ คนกำลงั อง้ึ กบั ขา่ ว มองปทั มาเปน็ ตาเดยี วกอ่ นจะ
เบนสายตามาทห่ี ลอ่ น ทพิ ปภากม็ องหนา้ สามี สง่ิ แรกทห่ี ลอ่ นเหน็ คอื
ความเสยี ดายอย่างลกึ ซ้งึ จนแทบจะเรียกได้ว่าเปน็ ความโหยหา
หญิงสาวเจ็บที่หัวใจแปลบ เมื่อรู้ทันทีว่าสามียังรักคนรักเก่า
ของเขาอยู่
เขาจะรตู้ วั ไมร่ ตู้ วั นน้ั หลอ่ นไมร่ ู้ รแู้ ตว่ า่ วนิ าทหี นง่ึ เขาเปดิ เปลอื ย
หัวใจตัวเอง ก่อนจะปิดบังซ่อนเร้นไว้ตามเดิม กลายเป็นสีหน้าของ
คนท่ีแคก่ ังวลกับข่าวท่ไี ดร้ บั ไม่ใชเ่ จบ็ ปวดและโหยหาอกี ตอ่ ไป
“ยายก๊ฟิ เป็นอะไรหน้าขาวเชยี ว กลวั จะมีเรื่องเหรอ” ทิพรัตน์
ทกั ขึน้
“พี่ว่าอย่าเพิ่งตีตนไปก่อนไข้เลย” นัฎฐาปลอบ “เพื่อนคนนี้
ของก๊ฟิ ไมใ่ ชค่ นรา้ ยอะไร ดูใจเยน็ ออก อกี อย่างนง้ิ เขากบ็ อกแลว้ วา่
รายนั้นเขาไม่สนเรอื่ งอดตี เราก็อยา่ ไปสนเลย”
“เชอ่ื ยายนง้ิ ไดก้ เ่ี ปอรเ์ ซน็ ตก์ นั ” ผเู้ ปน็ แมก่ ลบั วา่ อยา่ งนน้ั กอ่ น
สรุป “แม่ว่าเราคอยระวังตัวหน่อยก็ดีเหมือนกัน เมื่อก่อนดีจริง
ตอนนี้ไม่รู้ว่าแค้นฝังหุ่นหรือเปล่า ประมาทไม่ได้ อีกอย่าง คิดจะ
แต่งกับพ่อต่ออย่างนี้ ไม่รู้ว่ารักจริงหวังแต่งหรืออยากแต่งมาป่วน
ชวี ติ ยายกฟ๊ิ กนั แน”่
“คนเป็นหมอเขาคงไม่คิดสั้น ๆ ขนาดแต่งมาแก้แค้นหรอกค่ะ
แม”่ นัฎฐาวา่ และน้องสาวคนถดั จากหล่อนกพ็ ยักพเยิดเหน็ ด้วย
“แต่ถ้าแต่งเพื่อเงินละว่าไปอย่าง เพราะเห็น ๆ อยู่ว่าเรารวย
แคไ่ หน”
“หนูดีไม่ใช่คนเห็นแก่เงิน ถ้าเขาจะแต่งกับพี่ต่อก็คงเพราะรัก
พี่ต่อแหละค่ะ” ทิพปภาพูดอย่างจงใจ และผิดหวังอย่างแรงที่เห็น

324 ก่ิ ง ฉั ต ร

ปฏิกิริยาที่ไม่อยากเห็น...ความไม่พอใจอย่างรุนแรงวูบหนึ่งในดวงตา
ของสามี
คณุ โจย้ งั รกั หนูดีอยู่ และเขารู้ตัว...รู้ตวั ดเี ชยี วละ!

ใ น ร ถ ระหวา่ งเดนิ ทางกลบั บ้าน สองสามีภรรยานั่งกันเงยี บ ไมพ่ ูด
ไมจ่ าอะไรสกั คำ กระทง่ั ใกลถ้ งึ บา้ นพอสมควรทพิ ปภากถ็ ามขน้ึ ลอย ๆ
ว่า
“เจบ็ มากไหมคะที่รวู้ า่ หนดู ีจะแต่งงานกับพ่ตี ่อ”
จริณธรหันกลับมาด้วยความตกใจแกมโกรธขึ้ง เขาหลุดปาก
ออกไปกอ่ นจะหา้ มตัวเองทนั ว่า
“เปน็ บา้ อะไร นกึ ยงั ไงถงึ ได้ถามอะไรอยา่ งน้ี หา”
“ไมไ่ ดน้ กึ คะ่ แคร่ วู้ า่ คณุ โจเ้ จบ็ ตอนทร่ี ขู้ า่ วหนดู ี แตร่ ไู้ หมคะวา่
คนท่ีเจบ็ กวา่ คุณนั่งอยูต่ รงหน้าคณุ น่ี กิ๊ฟเจ็บจนบอกไม่ถูกที่รู้วา่ คุณ
ยงั รักหนดู ีอยู่ คุณไมเ่ คยลืมหนูดเี ลย”
“รู้ได้ไง” จริณธรพาลเพราะถูกจี้ใจดำ “คุณมาตรัสรู้ได้ไงว่า
ผมคดิ อะไรหรือวา่ ยงั รกั ใครอยู่”
“ไมต่ อ้ งตรสั รู้ แคด่ หู นา้ คณุ ตอนรขู้ า่ วกช็ ดั เจนแลว้ คะ่ ” ทพิ ปภา
พูดพรอ้ มกับนำ้ ตาไหลออกมาอยา่ งสุดห้าม
จริณธรสบถ เบื่อเหลือเกินไอ้น้ำตาผู้หญิงนี่ เอะอะก็ไหล ๆ
ยิ่งเมียเขาเหมือนพวกก๊อกแตก อะไรไม่ได้ดังใจก็หลั่งน้ำตา อยาก
แยกบา้ น พอเขาไมต่ ามใจกน็ ำ้ ตาไหล ไดข้ ่าวว่าไปบบี น้ำตาใส่พ่อตา
แมย่ ายเขามา เลยไดบ้ า้ นมาหลงั
ช่างผิดกับหมอดีเสียเหลือเกิน รายนั้นแทบไม่เคยมีน้ำตาให้
เห็น ขนาดวันที่เขาไปบอกเลิกรา หล่อนก็อาละวาด แต่ไม่ฟูมฟาย
ไมอ่ ้อนวอนขอร้องเหมือนคนออ่ นแออย่างเมียเขา

ลั บ ล ว ง ใ จ 325

ใหต้ ายชกั สิ ทำไมยง่ิ อยยู่ ง่ิ เหน็ ขอ้ เปรยี บเทยี บทเ่ี หมอื นตอกยำ้
ให้รูว้ ่าเขาเลอื กผดิ เขาเลือกผิด...
และตอนนไ้ี อพ้ เ่ี มยี จอมกวนตนี กม็ าคาบหมอดไี ปแดกเสยี แลว้
มนั น่าเจ็บใจเสียจริงๆ
แต่เมื่อเลือกแล้ว จะทำอย่างไรได้ นอกจากอยู่ไปวันๆให้ดี
ที่สุด ตักตวงเอาความสะดวกสบายที่เขาเลือกตั้งแต่แรกให้ได้มาก
ทสี่ ุด...มนั ก็เทา่ น้นั
“คุณเป็นเมีย ไม่ใช่ตัวผม จะมารู้ได้ไงว่าผมคิดยังไง รู้สึก
ยังไง ตอนได้ยินข่าวผมแค่กลัวอนาคตเราเท่านั้นแหละ คงได้เดือด
รอ้ นไม่เป็นสุขแน่”
“กฟิ๊ ไมเ่ ช่อื คุณหรอก กฟ๊ิ เห็นหนา้ คุณเต็มสองตา...”
“เอ้า ไม่เชื่อก็อย่าเชื่อ อยากจะเชื่ออะไรของคุณก็ตามใจ แต่
เลิกรอ้ งไห้เสียทีไดไ้ หม รำคาญ เบอื่ จรงิ ๆ พวกชอบบบี นำ้ ตาเน่ีย”
น้ำตาของหญิงสาวยิ่งไหลพรู อาบหน้าจนเครื่องสำอางเลอะ
ไปหมด ดนู ่าเกลยี ดน่าสมเพชมากกว่าน่าสงสาร
“เมื่อก่อนคณุ ไมเ่ คยพูดกบั ก๊ฟิ อย่างน้”ี
“ก็เมื่อก่อนคุณไม่หึงบ้าหึงบออะไรอย่างนี้นี่ มีอย่างหรือ จู่ๆ
มาหาว่าผมยังรักหมอดีอยู่ เขาจะมาเป็นพี่สะใภ้คุณอยู่รอมร่อแล้ว
ยังมาหาเรื่องอะไรอีก แล้วไอ้ที่เอะอะบีบน้ำตาน่ะขอทีเถอะ ผม
ไม่อยากจมนำ้ ตาคณุ ตาย”
น้ำตาทพิ ปภาหยดอกี แหมะ หล่อนวา่
“คุณโจ้ไมย่ อมรับใช่ไหมคะว่าคุณโจย้ ังรักหนดู อี ย”ู่
“ก็ไม่ได้รกั จะรับทำเ-ี้ยอะไร”
หญิงสาวผงะ ตั้งแต่รู้จักกันมากระทั่งแต่งงานกันมากว่าครึ่งปี
ชายหนุ่มไม่เคยพูดจาหยาบคาย แต่วันนี้เขาพูดออกมาหน้าตาเฉย

326 กิ่ ง ฉั ต ร

แถมยังทา้ ทาย
“ไง แคน่ ค้ี ณุ ทนฟงั ไมไ่ ด้ หนา้ บาง ผลู้ ากมากดมี าจากไหนกนั
กแ็ ค่ลูกพ่อค้าธรรมดา อยา่ เร่อื งมากไดไ้ หม รำคาญ!”

ลั บ ล ว ง ใ จ 327

บ ท ที่ ๒๙

จ ริ ณ ธ ร ป ล่ อ ย ทิ พ ป ภ า ลงหน้าบ้าน เขาปล่อยจริงๆ
เพราะแคจ่ อดรถใหห้ ลอ่ นลงแลว้ กข็ บั พรดื ไปไมช่ ะลอ แตก่ อ่ นลงนน้ั
ชายหนุม่ ประกาศวา่
“กลบั ไปคดิ ดีๆว่าคณุ บา้ แคไ่ หนที่มวั หงึ ลมๆแล้งๆ มนั ทำให้
ผมเบอ่ื เบอ่ื บา้ น เบอ่ื คณุ แลว้ จะเรไ่ ปฟอ้ งบา้ นคณุ กไ็ ปเลยนะ บอก
พอ่ กบั แมค่ ณุ ใหล้ ะเอยี ดดว้ ยละ่ วา่ ใครเรม่ิ ตน้ เรอ่ื งบา้ บอนก่ี อ่ น บา้ จรงิ ๆ
เสยี อารมณห์ มด คนลมื ไดแ้ ลว้ ยงั มาขดุ คยุ้ ใหเ้ ปน็ เรอ่ื งอกี ความผดิ
ของคุณคนเดียวกิ๊ฟ!”
ทิพปภาเข้าบ้านแล้วตรงเข้าห้องนอนทั้งน้ำตา หญิงสาวอยาก
กลบั บา้ น แตก่ ลวั วา่ ถา้ กลบั ไปตอนนพ้ี อ่ แมจ่ ะกงั วล ไมอ่ ยากใหท้ ง้ั สอง
ทา่ นรวู้ า่ หล่อนมีปญั หากบั สามีท้ัง ๆ ทีเ่ พ่ิงแต่งงานไดไ้ ม่ครบปี
หญิงสาวนอนร้องไห้จนตาบวม เด็กในบา้ นมาเคาะประตเู รยี ก
เคาะไมห่ ยดุ จนตอ้ งจำใจลุกไปเปดิ ฝ่ายท่รี ออยู่หน้าประตเู อย่ วา่
“คณุ ผหู้ ญงิ ให้มาถามคะ่ ว่าคุณโจไ้ ปไหน”
“ไมร่ ู้” หลอ่ นตอบอู้อี้ “โทรศัพทเ์ ข้ามอื ถือเขาส”ิ

328 กิ่ ง ฉั ต ร

“โทร.แล้วค่ะ แต่ไม่รับสาย” เด็กสาวมองหล่อนด้วยความ
อยากรู้อยากเห็นปนสงสาร ทำเอาทิพปภายิ่งตัวสั่นด้วยความโกรธ
และสมเพชตัวเอง อย่างหล่อนนี่นะ...ต้องให้เด็กรับใช้มาสงสาร!
หญิงสาวจึงตอบกลบั ไปเหมอื นตวาด
“เขาไม่รับแล้วจะให้ฉันทำยังไง ไม่ได้มีตาทิพย์นี่ถึงจะได้รู้ว่า
เขาอยู่ทไ่ี หน” จากนัน้ หล่อนก็ปดิ ประตโู ครมใส่หน้าเดก็ ดว้ ยอาการที่
ไม่เคยทำกบั คนท่ีดอ้ ยกวา่ มากอ่ น
อีกประมาณช่ัวโมงตอ่ มาเดก็ ในบ้านอกี คนกม็ าเคาะประตูเรียก
“คุณกิฟ๊ คะ คณุ ผชู้ ายให้มาเชญิ ไปข้างลา่ งคะ่ ”
ทิพปภาขดั ไมไ่ ด้ เพราะเกรงใจพลโท จรณิ มากกว่าอนงคน์ าถ
หญงิ สาวจงึ ลา้ งหนา้ ลา้ งตาผดั แปง้ นดิ หนง่ึ กอ่ นลงไปชน้ั ลา่ ง และอยาก
จะถอนใจดัง ๆ เมื่อเห็นพ่อแม่สามีกำลังรออยู่ในชุดออกงานกลางคืน
พอลงไปแมส่ ามกี ท็ ำทา่ เหมอื นอยากเมนิ ไมม่ องหนา้ ขณะทพ่ี ลโท จรณิ
มองลกู สะใภ้ด้วยสายตาเห็นใจ
“มปี ญั หาอะไรกนั หรอื ลกู ” เขาถามอยา่ งเมตตา ทำเอาทพิ ปภา
ตอ้ งกลน้ั นำ้ ตาอกี ในบา้ นนห้ี ลอ่ นหาความรกั ความเมตตาไดน้ อ้ ยเตม็ ที
มีแต่ความดูหมิ่นดูแคลน กระทบกระเทียบเปรียบเปรย หรือแม้
กระทั่งความสงั เวชสงสาร
คนอย่างทพิ ปภา วงศ์ว่านเครือ ไมเ่ คยนกึ เลยวา่ จะมีวนั น้ี!
“ทะเลาะกนั นดิ หนอ่ ยคะ่ ” หญงิ สาวยอมรบั กบั พอ่ สามเี สยี งเบา
ผลคืออนงคน์ าถตวดั ค้อนมาทีก่อนโต้ยาวเหยียดวา่
“ถ้าแค่นิดหน่อยนายโจ้คงไม่เตลิดหายไปอย่างนี้ นี่อะไรกัน
วนั นไี้ มม่ คี นรถ รับปากพอ่ กับแมไ่ ว้แลว้ วา่ จะขับรถไปงานให้ แตข่ อ
ไปกินข้าวบ้านเมียตอนกลางวันก่อน ไอ้เราก็ไม่ว่าอะไร ที่ไหนได้
กลับมาแต่เมีย ผัวหาย โทรศัพท์ไปก็ไม่รับ ทุกทีลูกฉันไม่เคย

ลั บ ล ว ง ใ จ 329

เหลวไหลอย่างนี้ รับปากคำไหนเป็นคำนั้น ถ้าไม่มีเรื่องกวนใจหนัก
จริงๆ ลกู ฉนั คงไมห่ นีหายไปอย่างนหี้ รอก”
“นา่ คณุ ” สามพี ยายามปราม แตพ่ ลโท จรณิ กเ็ กรงใจเมยี มาก
จนไม่สามารถปกป้องลูกสะใภ้ได้มากไปกว่านี้ “แล้วนายโจ้มันบอก
หรอื เปลา่ ว่าสง่ หนแู ลว้ จะไปไหนตอ่ ”
“ไมไ่ ดบ้ อกค่ะ คุณโจ้ขบั รถออกไปเลย”
“บอกพอ่ ไดไ้ หมวา่ มีปญั หาอะไรกัน”
ทิพปภานั่งกม้ หนา้ น้ำตาหยดแหมะ พึมพำวา่
“เร่ืองหนูดคี ่ะ”
“ออ้ ...” ทา่ นนายพลพึมพำ ขณะท่ภี รรยาเขาบน่ ว่า
“หมอดีเขาเป็นอดีตไปแล้ว ทำไมเป็นเรื่องเป็นราวอะไรขึ้นมา
ไดอ้ กี ล่ะ”
“มีขา่ ววา่ หนดู ีจะแต่งงานกับพี่ชาย...ลูกพ่ีลูกนอ้ งของก๊ิฟคะ่ ”
“พี่ชายคนโตใช่ไหม เก่งนี่พี่เรา ฉลาดเลือก” อนงค์นาถว่า
อย่างนั้น “ไม่เหมอื นลูกชายฉนั ”
“คณุ ก.็ ..” พลโท จรณิ พยายามปรามภรรยาอกี ครง้ั แตอ่ กี ฝา่ ย
ไมส่ นใจ พูดต่อว่า
“ฉันพูดความจริง แค่ลูกสะใภ้คุณพูดแค่นี้ฉันก็เดาได้แล้วว่า
เกดิ อะไรขน้ึ หมอดเี ปน็ คนหนกั แนน่ ถา้ สถานการณก์ ลบั กนั ...มขี า่ ว
แบบนี้ รายนั้นคงใจเย็น หรือไม่ก็ดีใจที่จะมีหนทางปรับความเข้าใจ
กับเพื่อนที่ไปแย่งแฟนเขามา แต่นี่คงไม่ใช่...น่าจะตีโพยตีพายหาว่า
ผู้ชายยังรกั แฟนเก่าอยู่ ถงึ ไดเ้ กดิ เร่ืองราวใหญ่โต...ใชไ่ หมเธอ”
นำ้ ตาท่หี ยดแหมะของหญิงสาวกลายเปน็ ร่วงพรู
“คณุ โจ้ยังรักหนดู ีจริงๆ นีค่ ะ กฟิ๊ ไม่ได้ตีโพยตพี าย”
“ไม่ตีโพยตีพายแล้วผู้ชายเขาจะหนีหายไปเรอะ เธอน่ะมันโง่

330 ก่ิ ง ฉั ต ร

ต่อให้นายโจ้ยังรักแฟนเก่าเขาจริง แต่เขาก็เลือกเธอไม่ใช่หรือ เธอ
กค็ วรภมู ใิ จ เธอชนะแลว้ หนดู ตี า่ งหากเปน็ คนแพ้ ยงั จะไปกลวั อะไร
อกี อกี อยา่ งคนเปน็ เมยี นะ่ บางทกี ต็ อ้ งทำหหู นวกตาบอดบา้ ง ถา้ ทำ
เป็นเก่งจับผิดผัว รู้เท่าทันผัวทุกอย่าง ฉันน่ะฉลาดเหลือเกิน ระวัง
จะถูกผวั ท้ิง”
อนงคน์ าถพูดแลว้ หยุดนดิ หนง่ึ กอ่ นเสรมิ ตอ่ วา่
“อ้อ เขาก็ทิ้งแล้วนี่ ยังดีนะมาทิ้งไว้ที่บ้าน ไม่ได้ไล่ให้ลง
จากรถตง้ั แตก่ ลางทาง นายโจน้ ะ่ มแี ฟนมาตง้ั หลายคน แตไ่ มเ่ คยเลย
สักคนที่เขาจะปฏิบัติด้วยอย่างนี้ นี่กับเมียที่เลือกมาเองแท้ๆ กลับ
เอามาปลอ่ ยไวห้ นา้ บา้ นแลว้ เผน่ หนไี ปเลย โจม้ นั คงไมไ่ หวแลว้ จรงิ ๆ”
“คณุ ...พอแลว้ แคน่ เ้ี ดก็ มนั กใ็ จเสยี พอแลว้ นา่ ” พอ่ สามปี ราม
คำรบสามเมอ่ื เหน็ ลูกสะใภ้ร้องไห้สะอึกสะอนื้ ออกมาอยา่ งสุดกลนั้
“ลกู สะใภค้ ณุ ใจเสยี แตล่ กู ฉนั หายไปไหนไมร่ ู้ ทะเลาะกนั แลว้
ขบั รถผลนุ ผลนั ออกไปอยา่ งนน้ั ไมร่ จู้ ะเปน็ ไงบา้ ง ลกู ฉนั ใครไมห่ ว่ ง
ฉันหว่ ง”
“ผมกห็ ว่ ง แตค่ ณุ มาเอะอะอะไรกบั หนกู ฟ๊ิ อยา่ งนม้ี นั ไมถ่ กู ลน้ิ
กบั ฟันมนั ก็ตอ้ งกระทบกระท่ังกันเป็นธรรมดา หนูก๊ฟิ ข้นึ ไปพักเถอะ
พอ่ วา่ เดย๋ี วพอไอโ้ จม้ นั เยน็ ลงมนั กค็ งกลบั บา้ นเองนน่ั แหละ หนเู องก็
ใจเยน็ ๆนะ คอ่ ยๆพดู คอ่ ยๆจากนั อกี อยา่ ง แมเ่ ขาพดู กถ็ กู เรอ่ื ง
บางอยา่ งคดิ ใหน้ อ้ ย อยา่ คดิ มาก ชวี ติ คอู่ ยา่ มองแคข่ าวแคด่ ำ บางที
มนั กเ็ ทา บางทมี นั กข็ าวหมน่ ไมม่ องบา้ ง ทำเปน็ ไมเ่ หน็ บา้ ง นะลกู
นะ ไปเถอะ ไปพัก อารมณ์เยน็ ข้นึ อะไร ๆ มนั ก็ดไี ปเองแหละ”
หญงิ สาวยกมือไหว้พ่อของสามีกอ่ นถาม
“แลว้ คณุ พอ่ กบั คณุ แมจ่ ะไปงานกนั ยงั ไงคะ” ทต่ี อ้ งถามเพราะ
พลโท จริณนั้นมีปัญหาเรื่องสายตา ขับรถตอนกลางคืนไม่ได้ ตาม

ลั บ ล ว ง ใ จ 331

ปรกติเขาจะมีพลทหารขับรถให้ แต่วันนี้เป็นช่วงสุดสัปดาห์หยุดพัก
ของพลทหารประจำบา้ นพอดี ทา่ นนายพลเลยตอ้ งใหล้ กู ชายขบั รถให้
แทน
“ใหพ้ จ่ี น่ั เขาไปแตง่ ตวั เตรยี มขบั ไปใหแ้ ทนแลว้ หนไู มต่ อ้ งหว่ ง
หรอก ไปพกั เถอะ”
ทิพปภาจึงเดินอย่างหงอย ๆ กลับขึ้นชั้นสองไป โดยมีสายตา
ของแม่สามีมองตามไปอย่างรำคาญใจ อนงค์นาถพูดโดยไม่สนใจว่า
ลูกสะใภจ้ ะไดย้ นิ หรอื ไมว่ ่า
“โจ้มันโง่ นิสัยเด็ก ๆ อย่างมันต้องได้ผู้หญิงเย็น ๆ เป็นผู้ใหญ่
หน่อยอย่างหมอดีถึงจะเหมาะ นี่สายไปแล้ว เจอคนฉลาดเขาคว้า
ไปแล้ว เขาคงจ้องอยู่แล้ว พอทางเราบอกเลิกปุ๊บก็รีบเสียบต่อเลย
เสยี ดายจรงิ ๆเชยี ว สว่ นรายนก้ี ไ็ มร่ จู้ ะอยกู่ นั ยดื ไปสกั กน่ี ำ้ เจา้ อารมณ์
ซะขนาดน.ี้ ..”
เจ้าอารมณ์...ทิพปภาอยากกรีดร้องเสียจริง ๆ หล่อนเนี่ยนะ
เจ้าอารมณ!์
หญิงสาวเข้าห้องส่วนตัว พยายามไม่กระแทกประตู เพราะ
จะยิ่งส่งเสริมข้อกล่าวหาของนังคุณแม่สามีตัวร้ายให้เพิ่มขึ้น หล่อน
ได้แต่โถมตัวลงบนเตียง กรีดเสียงกับหมอนจนความรู้สึกเจ็บปวด
ในอกบรรเทาลง กอ่ นจะควานหาโทรศพั ทม์ อื ถอื จากกระเปา๋ กดมอื ไม้
ส่ันไปหามารดา
ทิพปภาไม่อยากทำให้แม่ไม่สบายใจไปกับหล่อน แต่หญิงสาว
อยากไดท้ ี่พึ่ง อยากให้ใครสกั คนช่วยปลอบโยน...
“แม่...” หล่อนกรอกเสยี งไปตามสาย
“ก๊ิฟเหรอ ทำไมเพ่งิ โทร.มาล่ะลกู ”
“คะ มอี ะไรหรอื คะแม่ ทำไมแม่รู้วา่ กฟิ๊ จะโทร.หาแม่”

332 ก่ิ ง ฉั ต ร

“กค็ ณุ โจน้ ะ่ สิ เขาโทร.มาตง้ั หลายชว่ั โมงแลว้ บอกวา่ กฟ๊ิ กบั เขา
มีปากเสียงกนั เรอ่ื งยายหนูดี กิ๊ฟ แม่ไม่นกึ เลยวา่ การเล่าเรือ่ งแมน่ ั่น
กับพ่อต่อที่โต๊ะจะทำให้กิ๊ฟมีปัญหาได้ ทำไมกิ๊ฟถึงได้คิดมากอะไร
ไปได้ ผัวเราน่ะเขารักเรานะ แต่ข่าวแบบนี้มันก็ทำให้สะเทือนบ้าง
แหละ ท้งั สะเทอื นทั้งกลัวปญั หา แค่นี้เขากแ็ ย่แล้ว กิฟ๊ ยังไปซำ้ เติม
เขาอกี ”
ทพิ ปภาฟงั แลว้ อยากกรดี รอ้ งดว้ ยความเจบ็ ใจ จรณิ ธรโทรศพั ท์
ไปหาแม่ของหล่อน แม่ของหล่อนเนี่ยนะ...แถมยังกรอกหูแม่ว่าเขา
ไม่ผิดอะไรเลย ทกุ อย่างเปน็ ความผิดของหล่อนท้งั หมด
หญงิ สาวอยากดงึ ทง้ึ ผมตวั เอง อยาก...อยาก...ทำอะไรสกั อยา่ ง
ให้ความรู้สึกคั่งแค้นบรรเทาลง หากสิ่งเดียวที่ทำกลับเป็นทวนคำ
มารดาเหมือนคนโง่
“คุณโจ้โทร.หาแม่หรอื คะ”
“งั้นสิ เขาห่วงกิ๊ฟนะ แต่ก็โกรธด้วยที่กิ๊ฟไม่ไว้ใจเขา เขาเลย
โทร.มาเล่าให้แม่ฟังและขออย่าให้แม่โทร.หากิ๊ฟก่อน เพราะอยากให้
ก๊ฟิ มีเวลาคิดและพิจารณาในเรื่องทเ่ี กดิ ขน้ึ กอ่ น”
“และแม่ก็เชื่อเขาหรือคะ” หญิงสาวรอ้ ง
“คณุ โจเ้ ขาพดู มามเี หตผุ ลนก่ี ฟ๊ิ ” ผเู้ ปน็ แมพ่ ดู อยา่ งหลงลกู เขย
ผิดธรรมเนยี มลกู เขยกับแม่ยายเปน็ ท่ีสดุ “และแม่อยากจะเตอื นก๊ฟิ
นิด แม่รู้ว่าหนูกังวลเรื่องเพื่อน แม่นั่นก็ไม่ยอมไปให้พ้นๆจริงๆ
เหมอื นขวา้ งงไู มพ่ น้ คอ แตก่ อ็ ยา่ ปลอ่ ยใหม้ นั มามอี ทิ ธพิ ลเหนอื ชวี ติ คู่
ของเรานะลกู เขาอาจเคยหมน้ั แตก่ ฟ๊ิ เปน็ เมยี มนั ตา่ งกนั มาก แลว้
ทำไมต้องเอาอดีตมาใสใ่ จด้วย”
“แมค่ ะ แม.่ ..ถา้ กฟ๊ิ จะบอกวา่ กฟ๊ิ มน่ั ใจวา่ คณุ โจย้ งั รกั หนดู อี ยู่
แม่จะเชื่อก๊ิฟไหมคะ”

ลั บ ล ว ง ใ จ 333

“แมเ่ ชอ่ื วา่ กฟ๊ิ เชอ่ื อยา่ งนน้ั จรงิ ๆ แตจ่ รงิ ๆแลว้ อาจจะไมใ่ ชก่ ไ็ ด้
กิ๊ฟอาจระแวงอยู่แล้ว พอเห็นท่าทางเปลี่ยนไปนิดเปลี่ยนไปหน่อยก็
เหมารวมวา่ เขายงั รกั จรงิ อยู่ เขาอาจจะยงั อาลยั เพราะเคยหมน้ั กนั
ตง้ั นาน แตต่ อนนเ้ี ขามกี ฟ๊ิ แลว้ และแมน่ น่ั กก็ ำลงั จะแตง่ งาน จะอาลยั
แค่ไหนมนั ก็เปน็ ไปไม่ได”้ ปัทมาสรปุ ก่อนเสียงออ่ นลงหนอ่ ยว่า
“กิ๊ฟ ทีนี้มันก็อยู่กับกิ๊ฟแล้วนะลูก ที่จะทำให้เขาถอนอาลัย
ให้หมด แม่พูดเสมอไม่ใช่หรือว่าลูกแม่น่ารัก ไม่เป็นสองรองใคร
อยา่ กลวั ไปเลยกบั ผหู้ ญงิ เรยี บๆอยา่ งยายหนดู นี น่ั ลกู แมม่ ดี กี วา่ เยอะ
คณุ โจเ้ ขากเ็ หน็ ความดกี วา่ ของกฟ๊ิ ถงึ ไดเ้ ลอื กกฟ๊ิ ฉะนน้ั กฟ๊ิ ตอ้ งใจเยน็
นะลกู คดิ เสมอวา่ เราดกี วา่ เราดกี วา่ เขาเลอื กเรา ฉะนน้ั ทำดกี บั เขา
อยา่ ไปตะบงึ ตะบอนหงึ หวง อยา่ ใหใ้ ครพดู ไดเ้ ชยี ววา่ ถงึ ไดม้ ากร็ กั ษา
ไวไ้ ม่อยู่ เขา้ ใจไหมลกู ”
ทิพปภาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรับคำมารดาด้วยเสียงสะอื้น
ว่า
“คะ่ แม”่

ท า ง ด้ า น จ ริ ณ ธ ร นั้ น พอไล่ทพิ ปภาลงทีบ่ า้ นแลว้ ชายหนุม่
ก็ขับรถออกมา เขาไม่ได้ไปกินเหล้าหรืออาละวาดฟาดหัวฟาดหาง
ทไ่ี หนอยา่ งทม่ี ารดานกึ กลวั แตต่ รงไปยงั คอนโดทอ่ี ยไู่ มห่ า่ งจากบา้ น
ไปเทา่ ไหร่นัก
เจา้ หนา้ ทร่ี กั ษาความปลอดภยั ใหร้ ถผา่ นเขา้ โดยไมต่ อ้ งแลกบตั ร
คนุ้ หนา้ คนุ้ ตากนั ดี เพราะชายหนมุ่ มาบอ่ ย มาถงึ เขากใ็ ชก้ ญุ แจสำรอง
ทต่ี ดิ กระเปา๋ เสมอเปดิ เขา้ ไปในหอ้ งพกั ตอนแรกเจา้ ของหอ้ งคดิ วา่ จะ
ใหเ้ ชา่ แต่ไปๆ มา ๆ กลบั เปลย่ี นเป็นรังรกั ของคนทงั้ คู่
รงั รกั ...ท่ีบางทีเขากอ็ ยกู่ บั เจ้าของหอ้ ง บางทเี ขากพ็ าผหู้ ญิงอื่น

334 กิ่ ง ฉั ต ร

ซงึ่ เป็นพนักงานสาวๆในบรษิ ัทบา้ ง ผหู้ ญิงทเี่ ขาถูกใจตามรา้ นอาหาร
หรือผับบ้าง...มาเริงรัก โดยที่ทั้งเจ้าของห้องและเมียตามกฎหมาย
ของเขาไม่ระแคะระคายเลย
ก็อย่างว่าแหละนะ ผู้หญิงตระกูลนี้ยกเว้นนริสาที่เปรี้ยวเฉี่ยว
ไว้คน ไมม่ ใี ครฉลาดเรื่องหญิงชายเอาเสียเลย
เขา้ หอ้ งไดเ้ ขากเ็ ปดิ เครอ่ื งปรบั อากาศเตม็ ท่ี เปดิ ตเู้ ยน็ หยบิ เบยี ร์
เย็นเฉียบที่เจ้าของห้องซื้อมาใส่ไว้รอท่าอยู่เสมอขึ้นเปิดดื่ม เย็นใจ
เยน็ กายหนอ่ ยเขากโ็ ทรศพั ทห์ าแมย่ าย ออ้ นออดขอความเหน็ ใจและ
ความเขา้ ใจ จนมั่นใจว่าปัทมาคล้อยตามจงึ วางสายไป
เขาไม่คิดว่าปัทมาจะเชื่อเขามากกว่าเชื่อลูกสาวของหล่อน แต่
กรณนี .้ี ..เมอ่ื เขารกุ กอ่ น ยายแมย่ ายคนดแี สนดขี องเขาคงตอ้ งโอนออ่ น
มาทางเขาบ้าง ไมไ่ ดเ้ ชอื่ คำพดู ของลกู สาวตะพดึ ตะพอื แน่
วางสายจากแมย่ าย เขากโ็ ทร.เขา้ หาเจา้ ของหอ้ ง บอกสน้ั ๆวา่
“ผมรออยู่ที่คอนโด มาหาหน่อย” จากนั้นก็กดตัดสัญญาณ
ปดิ โทรศพั ทเ์ สยี เลยเพอ่ื กนั ไมใ่ หใ้ ครรบกวน โดยลมื เรอ่ื งทร่ี บั ปากวา่
จะขบั รถพาบิดามารดาไปงานเลีย้ งเสยี สนทิ
ชว่ั โมงเศษจากนน้ั พนชั กรกก็ ระหดื กระหอบมาหาเขา เหมอื น
หมาตัวหนงึ่ ที่พอเจ้าของดีดนวิ้ เรียกก็รบี วิ่งตามตดิ อยา่ งจงรักภักดี
ขอ้ อา้ งของพนชั กรกเ็ หมอื นกนั กบั แมเ่ มยี แสนนา่ เบอ่ื ของเขาคอื
...รัก
“ทำไมชา้ นกั คณุ ” จรณิ ธรทำหนา้ บง้ึ ใส่ ความสมั พนั ธข์ องทง้ั คู่
เริ่มจากคืนนั้นที่พบกันในร้านอาหาร และถลำลึกลงเรื่อยๆอย่างกู่
ไม่กลับ
สำหรับจริณธร พนัชกรคือความสะดวกสบายอย่างหนึ่ง คือ
แหล่งหลบความรำคาญใจจากเมีย หล่อนคือผู้หญิงที่พร้อมรองมือ

ลั บ ล ว ง ใ จ 335

รองเท้าเขาโดยไม่เรียกร้องอะไรมาก นอกจากเศษๆความรัก และ
เวลาท่ใี ชก้ ับหลอ่ นอาทิตย์ละไม่ก่ชี ่วั โมง
แต่สำหรับพนัชกร เขาคือรักแรกและรักเดียวของหล่อน การ
อยกู่ บั เขาคอื ความหวานปนขมทห่ี ลอ่ นเสพจนตดิ และพรำ่ บอกตวั เอง
ว่าขาดไม่ได้ แม้จะรู้สึกผิดลึกๆ ในใจว่าเป็นมือที่สาม และกำลัง
ตีท้ายครัวญาติตัวเอง แต่หญิงสาวก็แก้ต่างให้กับตัวเองว่า หล่อน
ไมไ่ ดค้ ดิ ยอ้ื แยง่ เขาจากทพิ ปภา แคข่ อปนั เวลาของจรณิ ธรเลก็ ๆนอ้ ยๆ
เท่านั้น และเวลาเหล่านี้ถ้าไม่มีหล่อน จริณธรก็ไม่คิดจะอยู่กับญาติ
หล่อนอย่ดู ี
ฉะนั้นพนัชกรจึงคิดว่าความผิดของหล่อนนั้น คนที่มีเมตตา
น่าจะเข้าใจ เหมือนเมื่อครั้งทิพปภาดึงจริณธรมาจากนีรภา หล่อน
บอกใคร ๆ ว่าเพราะรักเขาและเขาก็รักหล่อน ใคร ๆ ก็พูดไม่ออก
กรณพี นชั กรก็เชน่ กัน หลอ่ นทำผิดกบั ทิพปภาเพราะความรัก
ทพิ ปภานา่ จะเขา้ ใจ...
“วันนี้พี่ต่อมาบ้านค่ะ พอตุ้มจะออกมาหาคุณ พี่ต่อก็ซักว่า
จะมาคอนโดทำไม ตอ้ งหาเร่ืองอธิบายอยู่นานถึงจะออกมาได”้
จริณธรใจหายนิดหน่อย เขาก็เหมือนทุกคนในบริษัทวงศ์ว่าน
เครือที่รู้ว่าพชรพลนั้นค่อนข้างเฉียบคม ถ้าผิดสังเกตหน่อยเดียว
รับรองสาวเปน็ เรอื่ งได้แน่ จงึ รีบถาม
“พค่ี ณุ สงสัยอะไรหรือเปลา่ ”
“เปลา่ คะ่ ตมุ้ โกหกวา่ มคี นจะมาดคู อนโด ตอนแรกพต่ี อ่ วา่ จะ
มาเปน็ เพอ่ื น ตอ้ งกลอ่ มอยนู่ านวา่ จะไปกนิ ขา้ วกบั เพอ่ื นตอ่ เขาถงึ ได้
ยอมถอย”
“ดแี ลว้ ถา้ เกดิ เรอ่ื งแดง เราเดอื ดรอ้ นแน”่ ชายหนมุ่ วา่ จรงิ ๆ
แลว้ เขาไมค่ วร...ไมค่ วรทจ่ี ะสานสมั พนั ธก์ บั พนชั กรเลย แตท่ ำไงไดล้ ะ่

336 ก่ิ ง ฉั ต ร

เขาเบื่อเมีย และหญิงสาวก็เสนอตัวให้ถึงปาก ข้อเสียของหล่อน
มีอย่างเดียวคือหัวอ่อนเกิน โอนอ่อนตามเกิน อยู่ได้พักเดียวเขาก็
เริ่มเบื่อเหมือนเบือ่ เมีย...
บอกแล้วว่าผหู้ ญงิ วงศ์ว่านเครือคนเดียวทีน่ า่ สนใจคอื นริสา
อีกอย่างที่น่าจะเป็นปัญหาของพนัชกรคือ หล่อนโกหกไม่เก่ง
เอาเสยี เลย ถงึ ตอนนจ้ี ะพฒั นาไปมาก แตส่ กั วนั กค็ งตอ้ งหลดุ ใหถ้ กู
จับได้ บางทีจริณธรก็นึกกลัวปัญหาที่จะตามมาเหมือนกัน แต่
บอ่ ยครงั้ เขากลับคิดง่าย ๆ วา่
ชา่ งหวั มนั เรอ่ื งแดงเมอ่ื ไหรค่ อ่ ยหาทางแกเ้ มอ่ื นน้ั อยา่ งมากก็
หย่า แต่พวกหน้าบางอย่างวงศ์ว่านเครือคงได้แต่ทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยม
แล้วทนทู่ซีก้ นั ต่อเท่าน้ัน...
พนชั กรไมเ่ อย่ อะไรตอ่ หญงิ สาววางกระเปา๋ ลงทโ่ี ตะ๊ พอเหน็ วา่
ตรงหน้าจริณธรมีขวดเบียร์เปล่าสองขวด หล่อนก็เดินไปเปิดตู้เย็น
หยิบขวดที่สามให้เขา ไม่เคยคิดห้ามปราม เพราะเวลาเขาอารมณ์
ไมด่ มี า เบยี รส์ ามสข่ี วดจะทำใหเ้ ขามคี วามสขุ ขน้ึ เบกิ บานขน้ึ หลอ่ น
เองก็พลอยมคี วามสขุ ไปกบั เขาด้วย
“เอากบั แกลม้ อะไรไหมคะคณุ โจ้ ตมุ้ ซอ้ื มาเตรยี มไวเ้ มอ่ื สองวนั
กอ่ นหลายอยา่ ง มแี หนมดว้ ยนะคะ เกบ็ ไวใ้ นตเู้ ยน็ ตอนนค้ี งเปรย้ี ว
กำลังอรอ่ ย”
“ดีเหมือนกัน คุณนี่รู้ใจผมจริงๆว่าชอบอะไรไม่ชอบอะไร
ไมเ่ หมอื นกฟ๊ิ รายนน้ั ...” เขาแคย่ กั ไหล่ ไมพ่ ดู ตอ่ แตแ่ คน่ ก้ี ท็ ำใหผ้ ู้
ทอ่ี ยใู่ นสภาวะ ‘หลบซอ่ น’ อยา่ งพนชั กรยม้ิ เปน็ ปลม้ื แลว้ “เออ วา่ แต่
พชี่ ายคณุ เขาไปบา้ นคนเดียวหรือพาใครไปดว้ ย”
“คนเดยี วคะ่ เขากม็ าหาพอ่ กบั แมต่ ามปรกติ เหมอื นทบ่ี า้ นกฟ๊ิ
ต้องกินขา้ วรว่ มกันทุกอาทติ ย์”

ลั บ ล ว ง ใ จ 337

“ผมได้ข่าวว่าเขาจะแตง่ งาน”
มือที่กำลังหยิบหอมเล็กมาลอกเปลือกเตรียมหั่นชะงักไปนิด
ก่อนยอมรบั
“เหน็ พต่ี อ่ พดู ๆอยเู่ หมอื นกนั วา่ ใหค้ ณุ แมด่ ฤู กษไ์ ว้ ถา้ ฝา่ ยหญงิ
ตอบรับเขากจ็ ะได้รีบแตง่ ”
“แสดงว่าหมอดยี งั ไม่ได้ตกลง”
พนัชกรนิ่งไปนิดอีกครั้งกับน้ำเสียงขมขื่นปนหวังของชายหนุ่ม
หล่อนหันมามองเขาแล้วถามตรง ๆ
“คุณโจ้ยังรักหนดู ีอยู่ใชไ่ หมคะ”
ดวงตาของคนถกู ถามวาบข้นึ ดว้ ยความไมพ่ อใจ น้ำเสียงเขาก็
กระด้างแข็งทันที
“บ้าฉิบเลย วัน ๆ จะต้องเจอคำถามนี้กี่ครั้งกัน รู้ไหมว่าผม
ทะเลาะกับกิ๊ฟจนออกมาอยู่ที่นี่ก็เพราะกิ๊ฟถามผมแบบนี้ คุณเองก็
ไมอ่ ยากใหผ้ มอย่ดู ว้ ยใชไ่ หม ด.ี ..ผมกลบั ละ”
“อยา่ คะ่ คณุ โจ้ อยา่ เพง่ิ ไป” หญงิ สาวทง้ิ มดี เปรอ่ื ง ถลาเขา้ มา
หาเขาหน้าตาตื่น “ตุ้มไม่ได้คิดจะกวนใจอะไรคุณ ตุ้มแค่จะบอกว่า
ตุ้มเข้าใจ”
“คุณน่ะหรือเข้าใจ” จริณธรทำเสียงเยาะ แต่หล่อนไม่รับรู้
ไม่เคยเขา้ ใจถึงความหยันเหยียดทีเ่ ขามลี ึก ๆ ในใจกบั หล่อนเลย
“ค่ะ ตุ้มเข้าใจว่าหนูดีเป็นคนมาก่อน เราไม่มีวันลืมรักแรก
ของเราได้ ถา้ คุณบอกว่ายงั รกั หนูดอี ยู่ ตุม้ กไ็ มว่ า่ ”
ชายหนุ่มฟังแล้วทั้งนึกขำและสมเพชขึ้นมาทันที มีผู้หญิง
คนไหนที่จนตรอกในความรักและยอมทุกอย่างเหมือนอย่างผู้หญิง
ตรงหนา้ นี้อีกไหมหนอ
“แลว้ กฟ๊ิ ละ่ ” เขาถามอยา่ งอารมณด์ ขี น้ึ ยอมใหห้ ลอ่ นฉดุ กลบั

338 ก่ิ ง ฉั ต ร

ไปน่งั บนโซฟานุม่ หนาตัวเดิม
“ตมุ้ ก็ไม่สนใจ กฟิ๊ เป็นเมียคุณ ตมุ้ มาทหี ลงั ”
“แลว้ สมมตุ ิ เกดิ สมมตุ ผิ มมคี นอน่ื ตอ่ ทา้ ยจากคณุ ละ่ ” จรณิ ธร
ว่าให้อย่างนึกสนุก แต่ผู้หญิงที่ปากพร่ำว่าเข้าใจๆอย่างพนัชกรกลับ
ตาลกุ วาวขนึ้ ทันที
“ถ้าคุณจะมีคนอ่ืนอีก ฆา่ ตุ้มเสยี ให้ตายดีกวา่ คะ่ ”
ชายหนุ่มฟังแล้วหัวเราะ ไม่เคยนึกเป็นจริงเป็นจังอะไรกับ
คำพูดของหล่อนเลย นึกแต่ว่าผู้หญิงบ้าอะไร บ้ารักจนน่ากลัว...ก็
เท่านั้นเอง...

ลั บ ล ว ง ใ จ 339

บ ท ที่ ๓๐

นี ร ภ า ไ ม่ ค่ อ ย ช อ บ เขา้ เวรกะบ่ายถงึ ดกึ เทา่ ไหร่ แต่เดอื นหนึ่ง
เข้าเวรครั้งหรือสองครั้งก็กำลังพอเหมาะ บรรยากาศที่โรงพยาบาล
ตอนดกึ นน้ั คอ่ นขา้ งเงยี บกวา่ ชว่ งกลางวนั มาก แตถ่ า้ มคี นไขก้ ร็ บั รอง
ไดเ้ ลยว่าต้องเป็นเคสหนกั จรงิ ๆ ที่ทำใหห้ มอและพยาบาลท่ีเข้าเวรอยู่
หวั ป่ันได้
แต่คืนนี้ค่อนข้างเงียบ หมอสาวเลยสบายใจ เวลาช่วงไม่มี
คนไข้หล่อนก็จะเปิดคอมพิวเตอร์ที่ช่วงนี้ติดตัวตลอดมาตรวจสอบ
ความพรอ้ มของงานแตง่ งานที่จะจดั ขนึ้ ในอาทติ ย์หน้าน้ี
แปลกจงั ...อกี อาทติ ยเ์ ดยี ว หลอ่ นกจ็ ะตอ้ งละทง้ิ นามสกลุ เดมิ
ที่ใช้ตัง้ แตเ่ กดิ ไปใชน้ ามสกุลใหม่...วงศ์ว่านเครอื
น่าขำที่หล่อนเห็นทิพปภาใช้มาตั้งแต่ยังเรียนหนังสือด้วยกัน
ไม่เคยคิดเลยว่าต้องมาใช้นามสกุลของเพื่อนสนิท โดยที่เพื่อนสนิท
ไปใชน้ ามสกลุ ที่หลอ่ นเกอื บจะได้ใช้แทน...
อีกหนึ่งอาทิตย์ เวลาผ่านไปรวดเร็วเสียจริง ๆ เร็วตั้งแต่วันที่
ครบสองเดอื นและพชรพลมาทวงสญั ญา เม่ือหล่อนตอบวา่

340 กิ่ ง ฉั ต ร

‘พ่ีตอ่ ก็รู้คำตอบอยู่แล้วไมใ่ ช่หรือคะ’
‘รู้ แต่อยากไดย้ นิ ชดั ๆ กบั ห’ู
‘ค่ะ’
พชรพลยิ้มกว้างสดใสให้หล่อน ตามปรกติเขาเป็นคนเงียบ ๆ
ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยยิ้ม แต่เมื่อยิ้ม ดูเหมือนโลกจะยิ้มไปกับเขาด้วย
เขายน่ื หนา้ เขา้ มาหอมแก้มหล่อนเบา ๆ กระซิบขา้ งหูวา่
‘ขอบคณุ ครับหนดู ี’
ไมร่ ทู้ ำไม จู่ๆหลอ่ นกน็ กึ เขนิ ขน้ึ มาอยา่ งบอกไมถ่ กู ตอ้ งขยบั
ออกห่างเขานิดหนึ่ง จนกระทั่งได้ยินประโยคถัดมานั่นแหละ ความ
เขนิ ถึงไดห้ ายเปน็ ปลดิ ท้ิง
‘อาทติ ยห์ นา้ พ่จี ะพาคณุ พ่อคณุ แม่มาขอหนดู นี ะ’
‘คะ’ หมอสาวตกใจ ‘ทำไมเร็วนกั คะพ่ตี ่อ’
‘ช้านักเดย๋ี วไมท่ นั ฤกษ’์
‘ฤกษ์อะไร’
‘ก็ฤกษ์แต่งงานของเราไงครับ พี่ให้คุณแม่หาให้ตั้งแต่เมื่อ
สองเดอื นกอ่ น คณุ แมบ่ อกวา่ ฤกษด์ ตี อ้ งปลายปนี ้ี อกี สามเดอื นครง่ึ
พค่ี ดิ แลว้ วา่ คงทนั เพราะเรอื นหอใชอ้ พารต์ เมนตข์ องพไ่ี ปกอ่ น จากนน้ั
หนูดีค่อยๆดูว่าอยากได้บ้านแบบไหนแถวไหน แล้วเราค่อยๆสร้าง
อย่างท่หี นดู อี ยากได’้
‘อีกสามเดือนครง่ึ !’ นรี ภาตกใจจรงิ ๆ
‘ใช่ ไม่งั้นฤกษ์ดีจริง ๆ ต้องรอไปอีกเกือบปี พี่ไม่อยากรอ’
ชายหนมุ่ อบุ ไวไ้ มเ่ สรมิ วา่ จรงิ ๆระหวา่ งนน้ั กม็ ฤี กษด์ พี อแตง่ ไดห้ ลาย
ฤกษ์ แต่เขาไมบ่ อก ไมอ่ ยากรอ
‘สามเดือนครึ่ง’ หญิงสาวยังคร่ำครวญ ‘พี่ต่อคะ ไม่ทันแน่ๆ
ค่ะ หนูดยี งั ไม่ไดเ้ ตรยี มอะไรเลย เวลาแค่นต้ี ดั ชดุ แตง่ งานไม่ทันแน่

ลั บ ล ว ง ใ จ 341