ลับลวงใจ กิ่งฉัตร

แกป่ ระชาชนทั่วไป
แต่ความขดั แย้งไม่ไดร้ ุนแรงอะไร เป็นแคค่ วามเห็นไมล่ งรอย
ในการบรหิ ารงานธรรมดาๆ
ความร้าวฉานที่รุนแรงที่สุดของอาหลานเกิดขึ้นไม่ใช่เพราะ
เรอ่ื งงาน แตเ่ ปน็ เพราะตวั เขา...จรณิ ธรนแ่ี หละ การทพ่ี ชรพลออกมา
คดั คา้ นการแตง่ งานทา่ มกลางความชน่ื ชมของคนอน่ื ในครอบครวั ทำให้
เกิดรอยร้าวระหว่างชายหนุ่มกับอนุทัตและครอบครัวของเขาอย่าง
รุนแรง ยิ่งพชรพลไม่ปรากฏตัวในงานเลี้ยงฉลองสมรสช่วงค่ำ ยิ่ง
สร้างความไม่พอใจให้กับอนุทัตและปัทมา กระทั่งฝ่ายหลังถึงกับ
ออกปากหลังงานเลิกวา่
‘ต่อไม่ไว้หน้ากันเลย คนเขาก็รู้ว่าไม่ได้ไปเจรจาธุรกิจที่ไหน
ทำไมถงึ มางานนอ้ งไมไ่ ด้ ตดิ ธรุ ะอะไรสลกั สำคญั หนกั หนาเชยี ว ไมร่ ู้
หรือว่ามีแตค่ นถามหาจนขี้เกยี จจะตอบ’
‘ตอ่ มนั กม็ างานกลางวนั แลว้ ไง’ สามพี ยายามแกต้ า่ งใหห้ ลานชาย
ปากวา่ อยา่ ง แตใ่ นใจคิดไม่ต่างจากภรรยาเทา่ ไหร่นกั
จริณธรรู้เรื่องทั้งหมดดี เพราะคนบ้านนี้แต่งเข้ามาแล้วถือว่า
เป็นหนึ่งในครอบครัว มีอะไรก็เล่าหมดคุยหมดไม่ปิดบัง ชายหนุ่ม
จึงรู้ถึงปัญหาที่เกิดขึ้น ต่อหน้าคนอื่นเขามีทีท่าไม่สบายใจที่เหมือน
เป็นต้นเหตุของความแตกร้าวในเครือญาติ แต่ลึก ๆ ก็อดผึ่ง...ภูมิใจ
ไม่ได้ที่ตัวเองกลายเป็นประเด็นสำคัญที่ทำให้อาหลานผู้กุมอำนาจ
สงู สุดแหง่ wwk ขุน่ เคืองใจกนั ได้
ดังนั้นเขาจึงเข้าไปในห้องทำงานของพชรพลอย่างกระหยิ่ม
ทำตัวไม่กร่างหรือสนิทสนมแบบคนในครอบครัว แต่ก็ไม่นอบน้อม
เหมือนพนกั งานทั่วไป
“พต่ี อ่ ตอ้ งการพบผมหรอื ครบั ” จรณิ ธรเปน็ ฝา่ ยเปดิ ปากขน้ึ กอ่ น

242 กิ่ ง ฉั ต ร

ชายหนุ่มถือว่าเมื่อเข้ามาสู่ครอบครัว เมียเรียกชายตรงหน้า
วา่ พ่ี เขากเ็ รยี กวา่ พต่ี าม พชรพลเองกไ็ มห่ า้ มปรามอะไร แตร่ ายนน้ั
ยังคงเรยี กเขาว่าคณุ โจ้ตามปรกติ
เจา้ ของหอ้ งทย่ี งั กม้ หนา้ อา่ นรายงานแฟม้ หนาเงยหนา้ ขน้ึ นดิ หนง่ึ
กอ่ นเลอ่ื นแฟม้ ตรงหนา้ ออก พยกั หนา้ ไปทางเกา้ อท้ี ำงานตวั ใหญท่ ต่ี ง้ั
อยตู่ รงขา้ มเจา้ ของโตะ๊
“น่งั สิคุณโจ”้
เมอ่ื จรณิ ธรนง่ั ลง พชรพลกเ็ ปดิ ลน้ิ ชกั ขา้ งตวั หยบิ กลอ่ งเครอ่ื ง
ประดับออกมาวางตรงหนา้ แล้วเล่ือนสง่ ให้ บอกเรยี บ ๆ วา่
“มีคนฝากของมาคืนคุณ เธอซึ้งใจในความปรารถนาดี แต่
ไม่อาจรบั ไวไ้ ด้”
จริณธรหน้าเสียตั้งแต่เห็นกล่อง แต่ที่ยิ่งทำให้สั่นคืออาการ
เยือกเย็นไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ของคนตรงหน้า ทำให้เขาไม่สามารถ
ตั้งรับได้ถูก ในใจนึกโกรธ...ทำไมหมอดีทำอย่างนี้ ถ้าไม่ชอบหรือ
ยังโกรธอยู่ก็ส่งของกลับมาสิ ถ้าไม่อยากเจอหน้าก็ส่งไปรษณีย์หรือ
ส่งพนักงานส่งเอกสารมาก็ได้ ทำไมต้องทำเหมือนกับฟ้องเขาแบบนี้
ดว้ ย
เขาไมน่ ่าจะคาดเดานิสัยผหู้ ญงิ ผดิ ได้เลย และดว้ ยความโกรธ
คำแรกท่หี ลดุ ปากไปคอื
“หมอดไี ม่นา่ เปน็ คนขีฟ้ อ้ งเลย”
“หนูดีไม่ได้ฟ้อง แค่ทำในสิ่งที่ถูกต้อง ของดีมีราคาอย่างนี้
สง่ ผา่ นไปรษณยี ห์ รอื สง่ เมสเซนเจอรไ์ มไ่ ดห้ รอก ตกหล่นเสียหายไป
จะไร้ค่าเสียเปล่า ๆ แต่จะส่งผ่านกิ๊ฟ หนูดีก็ยังเห็นแก่หน้าเพื่อนเก่า
ผมจึงเป็นทางเลือกท่ดี ที ่ีสุด”
จรณิ ธรหนา้ ขาวซดี กอ่ นแดงกำ่ รอ้ นผา่ วไปทง้ั ตวั เหงอ่ื ซมึ ตาม

ลั บ ล ว ง ใ จ 243

รูขุมขนอย่างรวดเร็วน่าอัศจรรย์ แต่ถึงจะควบคุมร่างกายไม่ได้
ชายหนมุ่ กลบั คมุ สตติ วั เองได้ รดู้ ว้ ยวา่ ตอ้ งไมท่ ำทา่ รอ้ นรนเหมอื นทำ
ความผิดมาก หากกล้าจะมองหน้าญาติภรรยาตรง ๆ สบตาแบบ
ไม่ถอยแล้วพูดวา่
“หมอดีจะสง่ ผา่ นกิฟ๊ กไ็ ด้ ไม่ตอ้ งรบกวนคุณ...พ่ีต่อ”
“นี่หมายความว่ายายกิ๊ฟรู้หรือว่าคุณซื้อสร้อยมุกที่เหมือนกับ
ของยายกฟิ๊ เปีย๊ บให้หมอดี”
“ไม่ แตผ่ มบรสิ ทุ ธใ์ิ จ ผมอยากชดเชยใหห้ มอดี รวู้ า่ ผมกบั กฟ๊ิ
ทำผดิ ทเ่ี หมอื นร่วมมอื กนั หักหลังหมอดี ทำใหเ้ ธอเจ็บปวด”
เจา้ ของหอ้ งเลกิ ควิ้ ข้างหน่ึงขน้ึ สงู เหมอื นสนเทห่ ์
“ชดเชยดว้ ยคำวา่ รกั เสมอ ผมวา่ มนั มากไปนดิ นะสำหรบั คนท่ี
เลิกรากนั ไปแลว้ ”
“รกั เสมอของผมคอื ความรกั ของหมอดจี ะอยใู่ นใจของผมเสมอ
เพราะเธอเปน็ ผหู้ ญงิ คนแรกทผ่ี มคดิ วา่ รกั เธอมากพอจะแตง่ งานกบั เธอ
กระทั่งมาเจอกิ๊ฟผมถึงรู้ว่า ความรักของหมอดีนั้นเป็นรักฉันเพื่อนที่
รใู้ จ เขา้ ใจกนั มากกวา่ ไมใ่ ชร่ กั เหมอื นเปน็ ลมหายใจของผมอยา่ งกฟ๊ิ ”
ชายหนมุ่ ตอบคลอ่ งแคลว่ ทา่ ทางมน่ั ใจเหมอื นกบั วา่ สง่ิ ทเ่ี อย่ คอื ความ
จริงใจล้วน ๆ
พชรพลผดุ ยม้ิ เหมอื นขบขนั แกมฉวิ แตอ่ ยา่ งหนง่ึ ทย่ี อมรบั คอื
สามขี องญาตผิ นู้ อ้ งเขาคนนเ้ี กง่ จนนา่ นบั ถอื แมจ้ ะตกใจและหวาดกลวั
กับเรื่องที่แดงขึ้นโดยไม่คาดฝัน แต่ก็ยังสามารถทำใจดีสู้เสือ ตี
หน้าตายกุเร่ืองขึ้นมาแกต้ ัวอยา่ งคลอ่ งแคล่ว
ทพิ ปภาอาจจะมหี วั ทางธรุ กจิ อยบู่ า้ ง แตใ่ นเรอ่ื งชวี ติ หลอ่ นเปน็
คนซื่อ อยู่ในโลกที่ครอบครัวคือความสมบูรณ์พร้อม ผู้หญิงอย่าง
หลอ่ นไมม่ ีวนั ทนั ผู้ชายตรงหน้าเขาแนน่ อน

244 กิ่ ง ฉั ต ร

พชรพลแอบถอนใจนดิ หนง่ึ ขอ้ เสยี ของเรอ่ื งนม้ี อี ยแู่ คป่ ระการ
เดยี วคอื ถงึ เขาจะรวู้ า่ อะไรเปน็ อะไร แตก่ ลบั แกไ้ ขหรอื เปลย่ี นแปลง
อะไรไมไ่ ดเ้ ลย เขาชว่ ยญาตผิ นู้ อ้ งไมไ่ ด้ เพราะชวี ติ คนู่ น้ั ทพิ ปภาเลอื ก
เอง โดยมพี อ่ แมแ่ ละพ่ีๆเปน็ กองหนนุ สนบั สนนุ เตม็ ท่ี ไมม่ ใี ครสนใจ
ฟงั คำเตือนของเขาสกั คน
ดังนั้นสิ่งเดียวที่ชายหนุ่มทำได้ในตอนนี้คือจับตา เฝ้าระวัง
และรอเวลาที่ ‘ลาย’ของจริณธรจะปรากฏให้ทิพปภาและครอบครัว
ของหลอ่ นไดร้ บั รเู้ อง ซง่ึ การจบั ตาแคน่ พ้ี ชรพลคดิ วา่ เขาทำไดส้ บายๆ
คอยระวังผลประโยชน์ของบริษัทไม่ให้เขยคนใหม่ของวงศ์ว่านเครือ
เล่นอะไรตุกติก แต่เขาลืมคิดไปว่า จริณธรนั้นเหมือนสายน้ำ กั้น
ระวังทางหน่งึ ก็สามารถไหลออกไปอีกทางจนได!้

ลั บ ล ว ง ใ จ 245

บ ท ท่ี ๒๒

ห า ก ย า ม น้ี เมอื่ ไมร่ อู้ นาคต พชรพลกท็ ำไดแ้ คพ่ ยักหน้าเหมือน
จะยอมรับเหตผุ ลของสามญี าติผนู้ อ้ ง กอ่ นเอย่
“รักแบบเพื่อนก็ดี แต่ตอนนี้คุณมีเมียแล้ว ผมขอแนะนำ
หนอ่ ยเถอะวา่ ความพยายามจะเปน็ เพอ่ื นรกั กบั แฟนเกา่ ...” ชายหนมุ่
เนน้ คำวา่ รกั เปน็ พเิ ศษ “เปน็ เรอ่ื งโงม่ าก อยา่ แมแ้ ตจ่ ะคดิ ดกี วา่ สว่ น
ความปรารถนาดขี องคุณ ผมจะบอกตอ่ ใหห้ นดู เี อง”
จริณธรโล่งอกที่พชรพล ‘ยอม’ เชื่อเขา และด้วยลักษณะนิสัย
ของชายตรงหน้าทำให้เขาวางใจได้ระดับหนึ่งว่า พชรพลจะไม่เล่า
เรื่องนี้ให้ทิพปภาฟังแน่ ไม่เหมือนหมอดี...ที่เขาคาดผิดไปอย่างมาก
หลอ่ นไมน่ ่าจะเปน็ คนขฟ้ี อ้ ง...
“และอย่าห่วง หนูดีไม่เอ่ยเรื่องนี้กับยายกิ๊ฟแน่ รายนั้นเมื่อ
ผา่ นแลว้ ผา่ นเลย ไมค่ ดิ เปน็ มอื ทส่ี ามของใคร” คนตรงหนา้ พดู แทรก
ข้ึนเหมอื นอ่านใจเขาออก
ชายหนมุ่ เลยไดแ้ ตน่ ง่ิ อง้ึ ไปอยา่ งตกใจแกมแปลกใจ กอ่ นสะดดุ
หู จนอดไม่อยตู่ ้องทักถามข้ึน

246 ก่ิ ง ฉั ต ร

“พี่ต่อพูดเหมือนสนิทสนมกับหมอดีมากเหลือเกินนะครับ
ขนาดรู้แทนกันไปหมดว่าคิดยังไง รู้สึกยังไง” สุ้มเสียงเขามีแวว
ประชดเลก็ น้อย
“ก็มากอยู่” ชายหนุ่มเจ้าของห้องรับด้วยสีหน้าปรกติ “และ
คงจะมากกวา่ ทค่ี ุณคดิ แนน่ อน”
จริณธรจับบางอย่างในน้ำเสียงของอีกฝ่ายได้ นึกสังหรณ์จึง
โพลง่ ออกไปวา่
“พีต่ ่อกำลงั คบกับหมอดหี รอื ครบั ”
พชรพลมองเขาดว้ ยสายตาเฉยเมย มองราวกบั วา่ เขาเปน็ เดก็ ท่ี
ถามเรือ่ งไรส้ าระ
“นั่นเป็นเรื่องของผมกับหนูดี ไม่ใช่เรื่องที่คนอื่นจะต้องมา
ใสใ่ จ ธรุ ะของผมหมดแคน่ แ้ี หละ เชญิ คณุ กลบั ไปทำงานตอ่ ไดแ้ ลว้ ”
ชายหนมุ่ พยกั หนา้ นดิ หนง่ึ เหมอื นหมดความสนใจกบั คสู่ นทนา กอ่ น
หยิบแฟ้มเดิมขึ้นมาเปิดหน้าที่เคยเปิดไว้ก่อนที่จริณธรจะเข้ามา
กม้ หนา้ ลงอา่ น แตม่ วิ ายเอย่ เตอื นอกี ฝา่ ยทด่ี เู หมอื นจะยงั คงมนึ ๆงงๆ
ว่า “อ้อ อย่าลืมของของคุณด้วยคุณโจ้ และผมขอแนะนำอีกอย่าง
อย่าเอาสร้อยไปให้ยายกิ๊ฟล่ะ รายนั้นคงไม่ต้องการของสองอย่างที่
เหมือนกันทกุ อย่าง แตต่ ่างกันแคส่ ีอย่างนห้ี รอก”
โธ่เวย้ !
จรณิ ธรควา้ กลอ่ งสรอ้ ยมกุ มากำแนน่ ถา้ กลอ่ งไมไ่ ดส้ รา้ งอยา่ ง
แข็งแรงคงแตกหักคามือเขาไปแล้ว ในขณะที่ความเกลียดเหมือน
ระลอกคลื่นสั่นไหวจากสมองก่อนซัดสาดไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว
ตั้งแต่รู้จักกันมาไม่เคยรู้สึกชังน้ำหน้านายพชรพล วงศ์ว่านเครือ
มากเทา่ น้ีมาก่อน
หย่งิ ผยองจองหอง

ลั บ ล ว ง ใ จ 247

มันคิดว่ามันเป็นใคร มันใหญ่มาจากไหน ถึงได้ทำราวกับเขา
เป็นเพยี งแมลงนา่ รำคาญตวั หนึง่ แบบน้ี...
ทว่าลึกลงไปในความเกลียดชังที่ล้นพรั่งพรูออกมาคือความ
เสียดาย
เขาคอื คน เปน็ ผชู้ ายธรรมดาทเ่ี ปย่ี มดว้ ยกเิ ลส รกั โลภ โกรธ
หลง และ...เสยี ดาย
เขารวู้ า่ นรี ภานน้ั ดี แตค่ ดิ วา่ ตวั เองตดั ใจไดเ้ มอ่ื มน่ั ใจวา่ ทพิ ปภา
มีภาษีดีกว่า หากพอมีชายอื่นแสดงชัดว่าสนใจคนที่เขา ‘ไม่ได้เลือก’
จรณิ ธรกเ็ กิดคำถามในใจทันทีว่า
‘เขาเลอื กผดิ หรือเปลา่ ’
และสิ่งที่ตามหลังมาคือความเสียดาย‘คนที่ไม่ได้เลือก’อย่าง
สดุ ซ้ึง!

ทิ พ ป ภ า รู้ สึ ก ว่ า ช่วงวันสองวันนส้ี ามขี องหลอ่ นหงุดหงิดและ
หวาดระแวงแปลกๆ จริณธรฉุนเฉียวง่ายและออกอารมณ์รุนแรง
บ่อยๆ บางครั้งก็ถึงกับขึ้นเสียงด่าว่าเอากับหล่อน และบางครั้งเขา
ถึงกับใช้กำลังเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบไม่รุนแรงนัก แต่พอรู้สึกตัวเขาก็
ขอโทษอยา่ งนา่ สงสาร ทำใหห้ ล่อนจะโกรธก็โกรธไมล่ ง
กระทั่งวันนี้ เมื่อกลับถึงบ้านและต้องรออยู่ในห้องเพราะ
นายพลจรณิ ตดิ ธรุ ะราชการ กลบั มากนิ ขา้ วเยน็ ชา้ กวา่ ปรกติ ทพิ ปภา
กลัวแม่สามี ไม่อยากลงไปข้างล่าง เพราะไม่อยากเจอสายตาหรือ
คำเหนบ็ เลก็ ๆ นอ้ ย ๆ เลย่ี งได้กเ็ ลยี่ ง หลอ่ นจึงมักเกบ็ ตวั อยใู่ นห้อง
และพลอยดึงตัวจริณธรไว้ด้วย ซึ่งอาการของหล่อนนั้น อนงค์นาถ
เคยเปรยกบั ลกู ชายวา่
‘เมียโจ้เขาเป็นโรคนางห้องหรือไง วัน ๆ แทบไม่เห็นหน้าค่าตา

248 กิ่ ง ฉั ต ร

กลบั จากงานกห็ มกตวั อยใู่ นหอ้ ง ไมถ่ งึ เวลากนิ ไมเ่ สดจ็ เสารอ์ าทติ ย์
วันหยุดก็ลากแต่โจ้ไปบ้านเขา น้ำจิตน้ำใจจะมาช่วยงานบ้านสักนิด
ไม่มี บ้านเราไม่ใช่อภิมหาเศรษฐีอย่างเขานะ วัน ๆ จะได้เอาแต่นอน
ดูทีวี ไม่ต้องหยิบต้องจับอะไร’ ก่อนมารดาจะเปรยเหมือนสรุปว่า
‘ถา้ แต่งกับลกู ชาวบา้ นธรรมดาก็คงไมเ่ ปน็ อยา่ งน้หี รอก’
ที่อนงค์นาถพูดอย่างนี้ได้เพราะนีรภานั้นเป็นคนไม่ดูดาย มา
บ้านแฟนก็เสนอตัวช่วยมารดาเขาทำนั่นทำนี่ ไม่เคยมานั่งเฉย ๆ
วางตัวเป็นแขก แม้หญิงสาวทั้งคู่เหมือนกันคือขยันซื้อขนมนมเนย
เข้าบ้าน แต่ทิพปภานั้นชินกับการมีคนดูแลในบ้านทุกอย่าง หล่อน
มีหน้าที่แค่ซื้อ แถมยังชอบซื้อเยอะ ๆ เพราะที่บ้านสมาชิกเยอะ
บริวารมาก พอแต่งเข้าบ้านสามี หญิงสาวก็ไม่ปรับเปลี่ยนนิสัยเดิม
ซอ้ื ของมามากๆแลว้ วางแหมะ...ปลอ่ ยใหเ้ ดก็ ในบา้ นหรอื ไมก่ อ็ นงคน์ าถ
เปน็ คนจัดใส่จาน ใสต่ ู้
หญิงสูงวัยกว่าเลยไม่พอใจสะใภ้ หาว่าสักแต่ซื้อ ซื้อเยอะ
กินไม่หมดก็เหลือบูดเน่าจนน่าเสียดายเงินทองที่เสียไป ซึ่งผิดกับ
แฟนลูกชายคนเก่า นีรภาขยันซื้อ แต่ซื้อไม่มากเท่าอดีตเพื่อนสาว
เอาแค่พอกินไม่กี่คนเท่านั้น มาถึงบ้านชายหนุ่มหล่อนก็ช่วยกุลีกุจอ
จัดขนมใส่จาน ผลไม้ใส่ถาด หรือไม่ก็สอนให้เด็กในบ้านช่วยจัด
ช่วยทำ อนงค์นาถแทบไม่ต้องลงมือทำอะไรเลย จึงนึกเอ็นดูว่าเด็ก
คนนี้ขยัน เปน็ แมบ่ ้านแมเ่ รือน
มาเจอสะใภอ้ กี แบบ เกดิ ขอ้ เปรยี บเทยี บแถมมอี คตใิ นใจ มอง
ขอ้ ดไี มเ่ หน็ อะไรๆทท่ี พิ ปภาทำหรอื ซอ้ื ถงึ จะวเิ ศษหรหู รอื แพงแคไ่ หน
กไ็ มด่ ี ไมถ่ กู ใจแมส่ ามไี ปหมด และอนงคน์ าถนน้ั ไมใ่ ชค่ นเกบ็ ความ
ไมพ่ อใจไวก้ บั ตวั เฉยๆ พอไมช่ อบอะไรหลอ่ นกพ็ ดู ขน้ึ ในเชงิ เหนบ็ แนม
เจ็บ ๆ แสบ ๆ หาว่าสะใภ้เป็นนางฟ้าดีแต่เสกของเข้าบ้าน แต่ไม่รู้จัก

ลั บ ล ว ง ใ จ 249

จัดเก็บ
ทิพปภาทั้งกลัวทั้งเกรงทำตัวไม่ถูก กลัวแล้วลนลานทำอะไร
ไมค่ ลอ่ ง แทนทจ่ี ะดกี ลบั แยล่ ง สดุ ทา้ ยหญงิ สาวเลยหาทางออกดว้ ย
การเก็บตัวอยู่ในห้อง หล่อนจึงได้ฉายา‘นางห้อง’จากแม่สามีเพิ่มมา
อีกหนง่ึ
จริณธรในฐานะคนกลางก็ทำอะไรไม่ได้มาก เพราะเขารักแม่
มากกวา่ รกั เมยี จงึ แคบ่ รรเทาแรงปะทะของแมท่ ม่ี ตี อ่ เมยี เทา่ นน้ั และ
สำหรับทิพปภานั้นเขาก็ได้แต่ปลอบขอให้อดทน สักวันแม่เขาคงจะ
เอน็ ดหู ลอ่ นและรกั ไดเ้ หมอื นลกู สาวอกี คน และระหวา่ งรอนน้ั เขากท็ ำ
ไดแ้ คค่ อยอยเู่ ปน็ เพอ่ื นหลอ่ นในหอ้ ง ดหู นงั บา้ งฟงั เพลงบา้ ง อยกู่ นั
ได้เรื่อย ๆ ไมเ่ ดือดรอ้ นหรอื มีปัญหาอะไร
กระทงั่ ทพิ ปภาเอย่ ถามข้ึนมาวา่
“เออ...จะถามมาสักพักแล้วก็ลืมทุกที คุณโจ้คะ เด็กบอกว่า
พี่ตอ่ เรียกคุณโจ้ไปพบ มอี ะไรหรอื เปลา่ คะ”
ท่าทางเบื่อๆ เซ็งๆ ของเขาเปลี่ยนไปทันที จากที่กำลังกึ่งนั่ง
กึ่งนอนเอนหลังพิงหมอนใบโตบนเตียงก็ลุกพรวดขึ้น หน้าแดง
ตาเขียวทีเดยี ว
“ใครหนา้ ไหนมันคาบไปบอกคุณฮึ กิฟ๊ ”
“ก.็ ..” หญงิ สาวงงกบั ความโกรธของเขา “คณุ บอกเดก็ หนา้ หอ้ ง
ไว้ว่าจะไปพบพต่ี ่อ”
หลังจากขยับฐานะมาเป็น ‘เขยบริษัท’ ชายหนุ่มก็มีห้องทำงาน
เป็นของตัวเอง โดยทิพปภาจัดการดูแลตกแต่งให้หมดจนสวยหรู
พอๆกบั หอ้ งทำงานของหลอ่ น สว่ นตำแหนง่ งาน จากหวั หนา้ แผนก
คอมพิวเตอร์ธรรมดาก็กลายเป็นผู้จัดการ ตำแหน่งใหญ่ขึ้น งาน
เท่าเดิม แต่นั่นชายหนุ่มไม่สนใจหรอก จะตำแหน่งบ้าบอคอแตก

250 กิ่ ง ฉั ต ร

อะไรก็ไม่สน สนแต่ว่าเงินเดือนเขาขึ้น ทำงานเท่าเดิม แต่ตัวเลข
โบนสั เพม่ิ แถมยงั มหี นุ้ ซง่ึ อนทุ ตั ใหเ้ ปน็ ของขวญั รบั ขวญั เขย เดอื นๆ
หน่ึงกร็ อรับเงนิ ปันผลสบายไป...แคน่ ้ีก็พอแลว้
สว่ นพวกหนา้ หอ้ งนน้ั กแ็ คพ่ นกั งานสาวๆไวห้ ยอกเยา้ เวลาเบอ่ื ๆ
เทา่ นั้น ไมน่ ึกว่าแม่นน่ั จะก่อปญั หาอะไรใหไ้ ด้
“แลว้ เรอ่ื งอะไรของมนั ทต่ี อ้ งสาระแนมาบอกคณุ ดว้ ย” เขาถาม
อยา่ งฉนุ เฉยี ว นำ้ เสยี งเหมอื นกลา่ วหาวา่ เมยี วางคนคอยสอดแนมเขา
“เขาก็แค่คุยธรรมดา ทำไมคะ มีอะไรหรือเปล่า ทำไมคุณโจ้
ถงึ ได้โมโหนักล่ะคะ”
จรณิ ธรพยายามขม่ ความระแวงของตวั เองลง ตอบดว้ ยนำ้ เสยี ง
สงบขนึ้ หน่อย แตแ่ ตง่ ให้คล้ายกบั บ่นวา่
“ผมรู้สึกเหมือนบริษัทคุณ...บริษัทเราเหมือนกับอ่างปลาทอง
วา่ ยกนั อยใู่ นอา่ งแกว้ ใสๆ ใครขยบั ตวั ทำอะไรคนอน่ื รหู้ มด มนั ไมม่ ี
ความเปน็ ส่วนตวั เอาเสยี เลย”
“คณุ โจ้รูส้ ึกยงั งัน้ หรอื คะ ไม่เหมือนกิ๊ฟ...กิฟ๊ ไม่ค่อยรู้สึกอะไร
ชินมังคะว่าบริษัทเราทำงานแบบครอบครัว เป็นเรื่องปรกติที่ใครทำ
อะไรกร็ กู้ ันหมด”
“ผมไมช่ อบแบบนน้ั ” เขาบอกเสยี งสะบดั นกึ ในใจวา่ ครอบครวั
งเ่ี งา่ นะ่ สิ ถา้ ใครทำอะไรรกู้ นั หมด เรอ่ื งทไ่ี อพ้ ต่ี อ่ ไปจบี หมอดกี น็ า่ จะ
รู้กันทั่วแล้ว แต่นี่ข่าวเงียบกริบ ไม่มีใครรู้ใครเห็นใครพูดถึง แต่ที
เรื่องเขาไปหาไอ้พี่ต่อที่ห้อง คงไม่ทันข้ามวัน แม่เมียหัวอ่อนของเขา
ก็รู้เรื่องแล้ว “เรื่องบางเรื่องมันน่าจะเก็บไว้รู้เฉพาะผู้บริหาร ไม่ใช่
กระจายกันไปทวั่ ”
“ส่วนใหญ่เราไม่ค่อยมีความลับอะไรนี่คะ” ทิพปภาตอบเสียง
อ่อย ก่อนกลับไปเรื่องเดิมว่า “ว่าแต่พี่ต่อเรียกคุณไปทำไมคะ เขา

ลั บ ล ว ง ใ จ 251

อยากให้ช่วยอะไรหรือเปลา่ ”
ชายหนุม่ ทำเสยี งเฮอะในลำคออย่างนา่ เกลยี ด
“พี่ชายเทวดาของคุณน่ะหรือจะให้ผมช่วยอะไร ท่าทางเก่ง
รอบรไู้ ปเสยี ทกุ อยา่ งอยา่ งนน้ั บางทเี ขาคงคดิ วา่ เขารเู้ รอ่ื งคอมพวิ เตอร์
กับระบบต่างๆ มากกว่าผมทเ่ี รยี นมาโดยตรงดว้ ยซ้ำ”
“งั้นพี่ต่อเรียกคุณไปทำไม” จากถามเพราะแค่อยากรู้เฉย ๆ
กลายเป็นอยากรมู้ ากในตอนน้ี
โดยสัตย์จริง...จริณธรไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร เขาอาจจะพูด
จริงบ้างไม่จริงบ้าง แต่ไม่ใช่คนขี้โกหกเป็นนิสัย หากในยามที่เขา
ตอ้ งการเอาตวั รอด ชายหนมุ่ กพ็ รอ้ มจะพดู ไดท้ กุ อยา่ ง โทษคนอน่ื ได้
ทุกเร่อื งเพ่อื ให้ตัวเองพน้ ผดิ เท่านนั้ ดงั น้ันเรอื่ งท่ีออกจากปากจึงเป็น
วา่
“พี่ชายกิ๊ฟเรียกผมไปเตือนน่ะสิ เขาว่างานผมยังไม่ดีพอ ยัง
ไมเ่ ขา้ ขน้ั มาตรฐานของเขยบา้ นวงศว์ า่ นเครอื ผมจะทำใหก้ ฟ๊ิ ขายหนา้ ”
“บา้ แล้ว มาตรฐานของเขยอะไรกัน” ทิพปภาร้องลนั่
นี่ถ้าเป็นเมื่อก่อน...ก่อนที่จริณธรจะก้าวมาเคียงคู่ หญิงสาว
อาจจะเอะใจบา้ งวา่ ไมใ่ ชน่ สิ ยั ของพชรพลเลยทจ่ี ะมาตง้ั มาตรฐานกบั
เขยสะใภ้แบบนี้ เขาเป็นคนมุ่งมั่นกับงาน แต่ไม่เคยคิดว่าทุกคนจะ
ตอ้ งทำงานไดด้ หี รอื ทมุ่ เทใหก้ บั งานเหมอื นเขา หากเนอ่ื งจากไมพ่ อใจ
ที่พี่ชายเคยคัดค้านการแต่งงานของหล่อน และถูกมารดาเป่าหู
มาตลอดว่าบ้านอนุทิตกลัวว่าการดองระหว่างบ้านหล่อนกับนายพล
จริณจะทำให้พชรพลเสียดุลอำนาจในบรษิ ทั เลยทำใหท้ พิ ปภาเชอ่ื ว่า
พชรพลตั้งแง่รังเกียจจริณธรจริงๆ และเชื่อในสิ่งที่สามีพูดโดยง่าย
โดยไม่ไตร่ตรองอะไรเลย
“ไม่รทู้ ำไม แต่พี่ชายคนนี้ของกฟิ๊ ไมช่ อบหนา้ ผม”

252 กิ่ ง ฉั ต ร

หญงิ สาวเถยี งไมอ่ อกคา้ นไมข่ น้ึ เพราะใจหลอ่ นกโ็ นม้ เอยี งเชอ่ื
ในทศิ ทางเดียวกบั เขา
“เขาคอยจบั ผดิ ผมตลอด หาวา่ ผมไมค่ คู่ วรกับกิ๊ฟ”
“อยา่ ไปเชอ่ื พต่ี อ่ นะคะ พต่ี อ่ กำลงั อจิ ฉาอำนาจทางบา้ นเรา เลย
หาเรื่อง จริง ๆ ไม่มีใครเหมาะกับกิ๊ฟเท่าคุณอีกแล้ว กิ๊ฟเชื่อว่าเรา
สองคนเกิดมาคู่กัน” ทิพปภาเข้ามากอดจริณธรอย่างประจบ เอียง
หนา้ ซกุ ไซเ้ อาใจเขา เอานว้ิ มาไตเ่ ลน่ ตามอกเขาเหมอื นแมวเคลยี เคลา้
เจ้าของ ลักษณะเอาใจของหล่อนเหมือนเด็ก ๆ ยามเขาอารมณ์ดี...
มันก็น่ารักดี แต่ยามอารมณ์ขุ่นแบบนี้ จริณธรสงสัยเหมือนกันว่า
เขามีเมยี หรือมีแมวกันแน่
นี่ถา้ เป็นหมอด.ี ..
ไม่ เขาตอ้ งไมค่ ดิ ถงึ หมอดี เขาตอ้ งไมเ่ ปรยี บเทยี บบคุ ลกิ ทา่ ทาง
ของผู้หญงิ ทั้งสองคน เพราะมันจะทำใหเ้ ขารู้สึกแย.่ ..
แต่ถึงสมองจะสั่งห้าม ทว่าใจเขาลอยไปถึงนีรภาแล้ว หมอดี
เปน็ ผใู้ หญเ่ หลอื เกนิ อบอนุ่ มน่ั คง และรอยยม้ิ ของหลอ่ น รอยยม้ิ
ทที่ ำใหเ้ ขาแทบหยุดหายใจได้
จรณิ ธรแทบหยดุ หายใจจรงิ ๆดว้ ยความเจบ็ ปวด เขาตอ้ งคดิ ถงึ
เรอ่ื งอน่ื ไมใ่ ชเ่ รอ่ื งผหู้ ญงิ ทเ่ี ขารกั แตป่ ลอ่ ยใหห้ ลดุ มอื ไป คดิ ...คดิ ...
หากสุดท้ายปากเขาโพล่งไปก่อนสมองห้ามว่า
“กฟ๊ิ ...คุณรไู้ หมว่าพช่ี ายคณุ ชอบหมอดี”
ทิพปภาผุดลุกนั่งตัวตรงแน่วทันที ตาของหล่อนเบิกกว้างขึ้น
อย่างแปลกใจ
“พี่ต่อกบั หนูดีหรือคะ”
“ใช่ ที่พี่คุณเขาเล่นงานผมอยู่นี่ เหตุผลนึงก็เพราะหมอดี
นน่ั แหละ เขาวา่ ผมมนั ใจโลเล ทง้ิ หมอดี ตอนนเ้ี ขาคบกบั หมอดอี ยู่

ลั บ ล ว ง ใ จ 253

เลยหึง ทัง้ ท่ไี ม่มีอะไรแท้ๆ ผมกบั หมอดเี ป็นอดีตไปแลว้ ”
“พี่ต่อกับหนูดี...” เมียเขายังพึมพำราวกับไม่สนใจคำพูดอื่นๆ
ของเขาเลย และแทนที่จะตกใจหรือโกรธ...หรืออะไรก็ตามอย่างที่
จริณธรคาดไว้ ทพิ ปภากลับยิ้มกวา้ ง หนา้ ตาสดใสแทน หลอ่ นว่า
“ดีจัง ถ้าพี่ต่อลงเอยกับหนูดีได้ก็ดีสิคะ เพื่อนๆใครๆจะได้
เลกิ วา่ กฟ๊ิ เปน็ มอื ทส่ี าม เปน็ นงั ตวั รา้ ยแยง่ แฟนเพอ่ื นเสยี ที แถมหนดู ี
จะได้มาดองกับเราด้วย โอ๊ย ดีใจจงั ”
จรณิ ธรฟงั แลว้ แทบจะผลกั ผหู้ ญงิ ขา้ งตวั ลงจากเตยี ง เขายง้ั มอื
ได้ แตย่ ง้ั ปากไม่อยู่ ตวาดวา่
“โง่หรือเปล่านี่คุณ ในหัวนี่มีสมองอยู่หรือเปล่า หรือว่ามีแต่
ขเ้ี ล่อื ย” พดู ไมพ่ ดู เปลา่ นิ้วช้ีเขายังจม้ิ ไปยงั ขมบั ของเมยี ผลกั ออก
เตม็ แรง ทำเอาทพิ ปภาหวั คลอน แตด่ ที ไ่ี มถ่ งึ กบั เสยี หลกั รว่ งลงจาก
เตยี งไป
ชายหนมุ่ ลงมอื ตามอารมณผ์ ดิ หวงั เสยี ดายทป่ี ะทขุ น้ึ มา แลว้ ก็
ตกใจกับการกระทำของตัวเอง แต่หญิงสาวขา้ งตัวเขาชอ็ กหนักกวา่
ตง้ั แตร่ จู้ กั กนั มา...ผชู้ ายคนนไ้ี มเ่ คยสกั ครง้ั ทจ่ี ะพดู จาหยาบคาย
หรือแสดงอารมณ์รุนแรงใส่ ทิพปภาจึงแทบไม่อยากเชื่อหูตั้งแต่เมื่อ
เขาหลุดปากคำว่าโง่ออกมา กระทั่งเขาใช้นิ้วจิ้มขมับหล่อนนั่นแหละ
หญิงสาวถึงไดม้ ัน่ ใจว่าหูไม่ได้เฝ่ือนไปจรงิ ๆ
หากช่วงที่กำลังมึนงง จริณธรไวกว่า เขาอุทานเหมือนตกใจ
ในการกระทำของตัวเอง
“คณุ กฟ๊ิ ...” ชายหนมุ่ รบี ขยบั ตวั เขา้ มากอดหลอ่ นไวอ้ ยา่ งเอาอก-
เอาใจ ลบู หลงั ลบู ไหล่ปลอบประโลม “คนดี...ผมขอโทษ ผมลืมตัว
ไปหนอ่ ย กำลงั กงั วล คณุ ไมเ่ ขา้ ใจอะไรเลย ถา้ พช่ี ายคณุ เปน็ ...เปน็
แฟนกับหมอดี พวกเราต้องเดือดร้อนแน่ ๆ อย่าลืมสิว่าเราเป็นใคร

254 ก่ิ ง ฉั ต ร

แฟนเก่ากับเพื่อนทรยศ ผมเล่าให้คุณฟังแล้วใช่ไหมว่าหมอดีโกรธ
แคไ่ หน อาละวาดแคไ่ หนตอนทผ่ี มไปบอกเลกิ กบั เขา แลว้ นกึ หรอื วา่
เขาจะดีกับเรา ดีไม่ดีพอเป็นแฟนกับพี่ชายคุณ เขาอาจปั่นหัวพี่ชาย
คุณมาเล่นงานเราก็ได้”
ทิพปภาโล่งใจไปนิดว่าสามีทำไปด้วยความไม่ตั้งใจ เขาลืมตัว
ไปดว้ ยความเครยี ดความกงั วล ดงั นน้ั หลอ่ นจงึ โลง่ อก ลมื คำพดู เขา
อภัยใหก้ บั การกระทำของเขา และตั้งใจปลอบไปวา่
“ไม่หรอกค่ะคุณโจ้ หนูดีไม่ทำอย่างนั้นหรอก หนูดีไม่ใช่คน
เจา้ คดิ เจา้ แคน้ นะคะ กฟ๊ิ รจู้ กั เพอ่ื นดี ตอนนน้ั หนดู อี าจจะโกรธ แต่
ถ้าให้เวลาสักนิด พอหายโกรธแล้วกิ๊ฟเชื่อว่าหนูดีต้องเข้าใจในความ
รักของเรา ยิ่งถ้าได้มาดองกัน เป็นญาติกัน หนูดีต้องยกโทษให้
เราแนค่ ะ่ ”
จริณธรฟังแล้วเหมือนมีอะไรมาเต้นยิบ ๆ ด้วยความรู้สึกยาก
จะบรรยาย ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงที่เขากอดไว้นี้จะเป็นนักธุรกิจจาก
ครอบครวั ทป่ี ระสบความสำเรจ็ อยา่ งสงู ขอประทานโทษ...นห่ี ลอ่ นไป
มดุ อยใู่ นรทู ไ่ี หนมา ถงึ ไดค้ ดิ วา่ อะไร ๆมนั จะลงเอยไดง้ า่ ยและดว้ ยดี
อยา่ งนี้
โง.่ ..หลอ่ นมนั โง.่ ..
โง่...เขาเองก็โง่ ที่ทิ้ง...คนดี...คนไม่เจ้าคิดเจ้าแค้น...ไป เพื่อ
ที่จะแสวงหาความสขุ สบายส่วนตวั
หากจริณธรก็คือจริณธร แทนที่จะโทษตัวเองว่าเลือกผิด เขา
กลบั โทษผหู้ ญงิ ในออ้ มแขนวา่ เปน็ ผทู้ ท่ี ำใหเ้ ขาไขวเ้ ขว ถา้ ทพิ ปภากบั
ครอบครัวหลอ่ นไม่ยัว่ ยวนเขาด้วยความหอมหวนของเงินตรา ไม่ให้
คำมั่นเขาด้วยสัญญาว่าจะอยู่อย่างสุขสบาย ไม่ต้องหวั่นเกรงปัญหา
ในอนาคต เขากค็ งไมห่ ลงผดิ ท้งิ นีรภามาควา้ ทิพปภาแน่

ลั บ ล ว ง ใ จ 255

และแนล่ ะ...ในยามนช้ี ายหนมุ่ ลมื หมด จากทเ่ี คยเทยี บสองสาว
วา่ เปน็ เพชรนำ้ หนง่ึ กบั เพชรนำ้ หนง่ึ ลอ้ มเพชร ตอนนเ้ี ขามองไมเ่ หน็ แลว้
รู้แต่ว่าเสยี ดาย...เสยี ดาย...หมอด.ี ..
แตจ่ ะทำอยา่ งไรไดล้ ะ่ เมอ่ื ตดั สนิ ใจแลว้ เขากต็ อ้ งลยุ หนา้ ตอ่ ไป
ชายหนุ่มเชยหน้าภรรยาขึ้น จูบเบาๆที่หน้าผากและข้างแก้ม
หลอ่ นอยา่ งทร่ี วู้ า่ ทพิ ปภาจะรสู้ กึ เปน็ ปลม้ื กอ่ นพดู อยา่ งออ่ นหวานวา่
“กฟ๊ิ ผมรวู้ า่ คณุ เปน็ คนรกั เพอ่ื น แถมยงั มองโลกในแงด่ ี แต่
เชื่อผมเถอะ อะไรหลายอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดหรอก ถ้าคุณ
ไม่เชื่อผมลองถามคุณแม่คุณ ถามพี่ๆ คุณดูว่า เราจะได้ประโยชน์
อะไรบ้างจากเรื่องของพีต่ อ่ กบั หมอดี ผมเชอ่ื ว่าทกุ คนคงต้องตอบว่า
ไมม่ ”ี
จรณิ ธรเชอ่ื ...ตอ่ ใหม้ ี เขากส็ ามารถโทรศพั ทไ์ ปคยุ กบั แมย่ ายท่ี
ปลม้ื เขยเลก็ เขา้ ขั้น โน้มน้าวให้คลอ้ ยตามความคดิ ได้
ปทั มานน้ั แต่เดิมกไ็ มไ่ ดร้ งั เกยี จรงั งอนหลาน ๆของสามเี ทา่ ไหร่
นกั สามบา้ นรกั ใครก่ ลมเกลยี วกนั ดี แตเ่ มอ่ื เดก็ ๆเตบิ โตขน้ึ เหน็ ได้
ชัดเจนว่าลูกชายคนเดียวของหล่อนนั้นเก่งสู้ลูกชายบ้านอนุทิตไม่ได้
หล่อนก็เกิดความอิจฉาลึก ๆ ในใจ กลัวด้วยว่าถ้าสามีไม่อยู่เสียแล้ว
หรอื เกดิ หมดอำนาจในบรษิ ทั ลงเหมอื นพช่ี าย ลกู หลอ่ นทไ่ี มด่ ไี มเ่ ดน่
ไม่เก่งก็จะกลายเป็นประชากรชั้นสองไป ดีไม่ดีหลาน ๆ ที่จะเกิดมา
อาจจะกลายเป็นวงศ์ว่านเครือสายรองไป ไม่มีสิทธิ์ในบริษัทเหมือน
กบั ลกู หลานอนทุ ติ ทจ่ี ะกลายเป็นทายาทสายตรง
ดังนั้นจึงไม่ยากสำหรับจริณธรที่อ่านแม่ยายได้ทะลุปรุโปร่ง
จะทำเปน็ เปรยวา่ กงั วลวา่ ถา้ เกดิ พชรพลจรงิ จงั กบั นรี ภาขน้ึ มา นรี ภา
อาจหาทางแก้แค้นทิพปภาและเขาผ่านทางพชรพลได้ ชายหนุ่มนึก
คำพูดไวเ้ ลยวา่ จะตอ้ งพูดกับแมย่ ายอยา่ งไร

256 ก่ิ ง ฉั ต ร

รบั รองปทั มาตอ้ งเตน้ ตามเขาแน่ ดไี มด่ แี มย่ ายเขาอาจจะออกโรง
พยายามกีดกันคนทั้งคู่ ซึ่งในประเด็นหลังชายหนุ่มจะสนับสนุน
อยา่ งไมอ่ อกนอกหนา้ เตม็ ท่ี เขายอมไมไ่ ดห้ รอกทจ่ี ะเหน็ นรี ภาเคยี งคู่
อยกู่ บั พชรพลทกุ วนั ทกุ คนื เพราะแคค่ ดิ หวั ใจเขากเ็ จบ็ แปลบเสยี แลว้
ถา้ มันเกิดขนึ้ จริง จรณิ ธรก็ไม่รู้ว่าเขาจะทนไดแ้ ค่ไหน
ชายหนมุ่ ยอมรบั กบั ตวั เองวา่ สง่ิ ทเ่ี ขาเขยี นไปในการด์ ใหน้ รี ภา
นั้นเป็นเรื่องจริง เขายังรักหล่อน ยังหวงหล่อน แค่คิดว่าหล่อน
มีแฟนใหม่ก็ยากทำใจรับแล้ว ยิ่งถ้าเป็นพชรพล ต้องเห็นทั้งคู่ตำตา
ในฐานะ ‘คนในครอบครวั เดยี วกัน’ เขาคงสติแตกแน่นอน
ดงั นั้นจรณิ ธรจงึ ตั้งใจมุ่งมั่น
ถา้ เขาไมไ่ ด้หมอดี พชรพลกไ็ มค่ วรจะไดเ้ ชน่ กัน!

ลั บ ล ว ง ใ จ 257

บ ท ท่ี ๒๓

น ริ ส า ทั้ ง ฉิ ว และขำตัวเองทจ่ี ู่ๆตอ้ งกลายมาเปน็ นักสืบจำเป็น
คอยเฝ้าโรงพยาบาลตามคำขอร้องแกมบงั คับของปา้ สะใภ้
ปัทมานั้นเป็นเดือดเป็นร้อนเหลือเกินเมื่อได้ยินข่าวลือที่ว่า
พชรพลอาจจะกำลังคบหาอยู่กับนีรภา หล่อนปักใจเชื่อเอามากๆว่า
ถ้าเป็นความจริงและจับพลัดจับผลูหมอดีกลายมาเป็นสะใภ้ใหญ่
ของวงศ์ว่านเครือ หมอสาวจะต้องเล่นงานทิพปภาและจริณธรอย่าง
หนักแน่
ดงั นน้ั ปา้ สะใภน้ รสิ าจงึ เรยี กประชมุ ลกู สาว เพอ่ื หาวธิ ตี รวจสอบ
ข่าว และถ้าเป็นจริงจะได้หาทางตดั ไฟแตต่ ้นลม
นริสาที่มารู้ภายหลังได้แต่นึกอยากขำ พชรพลนั้นเป็นเสมือน
หวั หนา้ ครอบครวั ทางฝง่ั อนทุ ติ มาหลายปี เขาออ่ นนอ้ มสภุ าพกบั ผใู้ หญ่
แตไ่ มม่ หี นา้ ทอ่ี ะไรจะไปทำตามใจใคร โดยเฉพาะเรอ่ื งสว่ นตวั ขนาด
ชายหนุ่มไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานของจริณธรและทิพปภา เขาก็
ไมข่ วาง ดังน้ันถงึ คิวเขาใครจะขวาง พชรพลกค็ งไมฟ่ งั และไมส่ นใจ
ดว้ ย

258 ก่ิ ง ฉั ต ร

แตห่ ญงิ สาวหวั เราะไมอ่ อก เพราะปทั มาดงึ หลอ่ นเขา้ รว่ มประชมุ
แบบสาวๆดว้ ยในครง้ั ทส่ี อง และออกคำสง่ั แกมขอรอ้ งใหห้ ลอ่ นชว่ ย
สบื ดใู หแ้ นว่ า่ ขา่ วทล่ี อื นน้ั จรงิ หรอื เทจ็ นรสิ าทท่ี ำอะไรคอ่ นขา้ งโผงผาง
บอกปา้ สะใภไ้ ปตรง ๆ วา่
‘ถา้ คณุ ปา้ อยากรกู้ ถ็ ามพต่ี อ่ ตรงๆสคิ ะ พต่ี อ่ เขาคงตอบตามจรงิ
แหละคะ่ เราจะไดไ้ มต่ ้องเสียเวลามาน่ังสงสยั กันแบบนี้’
‘ไม่ได้นะพี่นิ้ง’ ทิพปภาห้ามหน้าตาตื่นทันที ‘ถ้าไปถามตรงๆ
พี่ต่อต้องถามแน่ว่าได้ข่าวมาจากไหน และถ้าบอกว่าคุณโจ้เดาเอา
พต่ี อ่ ตอ้ งไมพ่ อใจแน่ เขาไมช่ อบหนา้ คณุ โจอ้ ยแู่ ลว้ พน่ี ง้ิ กร็ ู้ ทนี พ้ี ต่ี อ่
คงไดห้ าเรื่องคุณโจ้หนักขึ้นแน’่
นริสามองญาติสาวดว้ ยสายตาแปลกใจจรงิ ๆ
‘พี่ต่อน่ะหรือหาเร่อื งคณุ โจ’้
‘หาสคิ ะ พน่ี ง้ิ นะ่ ไมร่ อู้ ะไร จู่ๆพต่ี อ่ กเ็ รยี กคณุ โจไ้ ปวา่ วา่ งานยงั
ไมด่ ี ไมเ่ ขา้ ขน้ั คนทม่ี าเปน็ เขยบา้ นน้ี วา่ แรงๆทำเอาคณุ โจเ้ สยี อารมณ์
ไปหลายวนั ’
หญงิ สาวฟงั แลว้ เบป้ ากนดิ หนง่ึ ตอนแรกตง้ั ใจวา่ จะถามตรงๆ
ว่าเชื่อหรือว่าคนอย่างพี่ต่อจะเรียกน้องเขยไปด่า ถึงงานของจริณธร
จะไม่ได้เลอเลิศสมตำแหน่งก็เถอะ แต่คนที่ยึดครอบครัวเป็นหลัก
อย่างพชรพล อย่างมากก็หาทางแก้ หาคนมาช่วย ไม่มีทางฉีกหน้า
ดา่ ว่าให้เจ็บชำ้
ทว่ายังไม่ทันอ้าปาก หล่อนก็เห็นสายตาของป้าสะใภ้และ
ทพิ รตั นท์ แ่ี สดงความเชอ่ื และมอี ารมณค์ ลอ้ ยตามกบั เรอ่ื งทท่ี พิ ปภาเลา่
อย่างเต็มที่ ส่วนนัฎฐานั้นเหมือนไม่แน่ใจนัก แต่ก็ค่อนไปทางเชื่อ
นอ้ งสาวแท้ๆมากกวา่ ดงั นน้ั คนทร่ี หู้ ลบเปน็ ปกี รหู้ ลกี เปน็ หางจงึ เฉย
เสยี ไมค่ า้ นอะไร เพราะรวู้ า่ คา้ นไปกค็ งไมม่ ใี ครฟงั ดไี มด่ หี ลอ่ นจะ

ลั บ ล ว ง ใ จ 259

ถกู ถลม่ เสยี เปล่า ๆ เฉยไว้ดกี ว่า
‘แมไ่ มเ่ คยนกึ เลยนะวา่ พอ่ ตอ่ จะเปลย่ี นไปถงึ ขนาดน้ี คอยจบั ผดิ
หาเรื่องคนในครอบครัว แถมยังจะเอาศัตรูน้องมาเป็นแฟน’ ปัทมา
บ่น นรสิ าวา่ จะไม่...ว่าจะไม.่ ..แตส่ ุดทา้ ยก็อดไม่อยู่ ถามขำ ๆ วา่
‘หมอดีเขากลายเป็นศัตรูยายกิ๊ฟไปแล้วหรือคะ เมื่อก่อนเห็น
รักกันจ๋า ไปเที่ยวไหนก็ต้องหาซื้อของฝากเพื่อนคนนี้ พอแย่งแฟน
เขามา...กลายเปน็ ศตั รูไปเสียแล้ว’
คำถามหล่อนเรียกสายตาเขียวปั้ดจากป้าสะใภ้ได้เป็นอย่างดี
ปทั มาเอ่ยปกป้องลกู สาวคนเลก็ ว่า
‘แยง่ อะไร ผชู้ ายเขารกั ยายกฟ๊ิ เลอื กยายกฟ๊ิ เอง อยา่ งนเ้ี รยี กวา่
แย่งไดไ้ ง’
เออนะ...แต่ไหนแต่ไรมานริสาเคยคิดว่าญาติผู้ใหญ่ของหล่อน
เปน็ คนมเี หตผุ ล แตน่ ป่ี า้ สะใภแ้ สดงใหเ้ หน็ แลว้ วา่ เมอ่ื มคี วามรกั ลกู
เข้ามาเกี่ยว เหตุผลต่าง ๆ ก็สามารถตาลปัตรตรงกันข้ามไปได้หมด
อย่างนา่ อัศจรรย์
‘คะ่ ไมไ่ ด้แย่ง แคเ่ ขามาเอง ไม่ไดช้ วนมาเลยจริงจริ๊ง’
ทิพปภาหน้าจืดไปทันที หล่อนรู้ว่าแทบจะทุกคนในบริษัทรู้ว่า
อนทุ ตั เปน็ คนไป ‘ทาบ’จรณิ ธรมาเปน็ เขย บางทสี ามหี ลอ่ นอาจพดู ถกู
การท่ใี ครทำอะไรในบรษิ ทั แล้วทุกคนร้กู ันทั่วไม่ใช่เรอื่ งดีเลยจริงๆ
และปัทมาก็รู้ว่าหลานสามีว่ากระทบ นึกโกรธอยากว่ากลับ
แรง ๆ แต่ความจำเป็นที่ต้องใช้สอยหญิงสาวจึงต้องข่มใจไว้ ตัดบท
ไปว่า
‘เอาเถอะๆ ใครจะชวนใครหรือใครจะแย่งใครก็ช่าง สำคัญ
อยแู่ ตว่ า่ ตอนนค้ี ณุ โจเ้ ขาเปน็ ครอบครวั เดยี วกบั เราแลว้ ทำอะไรกต็ อ้ ง
ชว่ ยคอยระวงั ใหก้ นั เรอ่ื งแมห่ นดู หี มอดนี น่ั ถา้ ไปถามตอ่ ตรงๆ ปา้

260 ก่ิ ง ฉั ต ร

กลวั จะเปน็ เรอ่ื ง ดไี มด่ พี อ่ ตอ่ จะมาเลน่ งานพอ่ โจเ้ อา ฉะนน้ั ทางเดยี ว
ที่ทำได้ตอนนี้คือต้องสืบเอา เฝ้าดูจากทางแม่หนูดีนั่น นิ้ง ป้าวาน
หน่อยเถอะ เฝ้าจับตาแม่หมอนั่นหน่อย ดูว่าพี่เขาไปมาหาสู่แม่นั่น
จรงิ หรอื เปล่า’
นรสิ าทำหนา้ เบ้ ถามกลับ
‘ทำไมตอ้ งน้งิ ด้วยละ่ คะคณุ ปา้ จ้างพวกนักสืบเอกชนกไ็ ด้’
‘ไม่ได้ มันเอิกเกริกไป อีกอย่าง ถ้าเรื่องเป็นจริงแล้วพ่อต่อ
มารู้ทีหลังมันจะไม่ดี สู้ใช้พวกเรากันเองไปเฝ้าดีกว่า ดูน่าเกลียด
นอ้ ยหน่อย’
‘เหตผุ ลคณุ ปา้ พอรบั ฟงั ได้ คอื พวกเรากนั เองทำดเู ลวนอ้ ยกวา่
ใหค้ นนอกเขา้ มายงุ่ ใชไ่ หมคะ’ นรสิ าวา่ และกอ่ นทป่ี า้ สะใภจ้ ะของขน้ึ
หล่อนก็ถามต่อทันที ‘ว่าแต่ทำไมต้องเป็นนิ้งด้วยล่ะคะ ทำไมไม่ให้
กุ๊กหรือพไ่ี กไ่ ปเฝ้า’
‘อยากเหมือนกันแหละ เพราะคงไดเ้ รอ่ื งมากกว่า’ ปทั มาตอบ
ตรงๆ หลานสามีคนนี้หัวดื้อปากร้าย ถ้าไม่จำเป็นไม่อยากอาศัย
ไหวว้ านหรอก แตน่ จ่ี นปญั ญาหาใครไมไ่ ด้ จะใหค้ นขบั รถไปเฝา้ ...กร็ ู้
อยู่ว่าพวกนี้ปากสว่าง คงเอาไปพูดกับคนขับรถอื่น ๆ ที่บริษัท เดี๋ยว
เดียวก็ลือไปทั่ว จะให้ลูกสาวไปก็ไม่ได้ เพราะ ‘แต่เด็กนั่นเขารู้จัก
คนุ้ เคยกบั ทง้ั ยายกกุ๊ และยายไกด่ ี เขา้ นอกออกในบา้ นมาตง้ั แตเ่ รยี น
มธั ยม เหน็ แวบเดยี วกจ็ ำได้ สว่ นนง้ิ นะ่ เคยเจอเขาหนเดยี วไมใ่ ชห่ รอื
ท่งี านเลยี้ งบริษัท’
‘สองครั้งค่ะ อีกครั้งก็งานแต่งงานของกุ๊กไงคะ แต่ตอนนั้น
คดิ วา่ แค่สวนกันผา่ น ๆ’
‘นน่ั แหละๆ อยา่ งมากกแ็ คค่ นุ้ ๆ อกี อยา่ งใหพ้ ย่ี ายกฟ๊ิ ไปคอย
ตามแมน่ น่ั มนั ดไู มด่ เี ทา่ ไหร่ สนู้ ง้ิ ไมไ่ ด.้ ..ปา้ วา่ ไปดกั รอดแู ถวบา้ นหรอื

ลั บ ล ว ง ใ จ 261

ที่ทำงานก็ได้ ตามไปดูว่าแม่นั่นนัดพบพ่อต่อหรือเปล่า เฝ้าดูสักวัน
สองวนั กน็ า่ จะรู้ เพราะถา้ คนเปน็ แฟนกนั คบหากนั มนั กต็ อ้ งแวะเวยี น
ไปหาอยู่เรือ่ ยนั่นแหละ นะ...แม่นิ้ง ถือวา่ ชว่ ยป้าหนอ่ ย’
นรสิ าถอนใจ กำลงั จะออกปากตรงๆวา่ ความคดิ ของปทั มานน้ั
ไม่เข้าทา่ ทสี่ ุด แตว่ า่ ยังไมท่ ันพูดตามคดิ นัฎฐาทร่ี ู้นิสัยญาติผนู้ ้องดี
กเ็ อ่ยขัดวา่
‘นง้ิ ...ช่วยหน่อยเถอะ ถือว่าพี่ขอรอ้ งอีกคนแล้วกัน’
วา่ ตามตรงหญิงสาวเกรงใจลกู ผพู้ ่ีคนน้มี ากกว่าปา้ สะใภเ้ สยี อกี
เพราะนัฎฐาพิสูจน์ให้เห็นมาตลอดว่าเป็นคนมีเหตุผลและทำงานเก่ง
ชนิดที่ต่อให้ไม่มีงานกงสีของครอบครัวรองรับ ให้ออกไปทำงานเอง
ข้างนอก หญิงสาวก็คงไปได้ไกลเกินหน้าใครๆ ดังนั้นนริสาจึงทำ
อะไรไม่ไดน้ อกจากถอนใจเฮอื กหนึง่
‘ก็ได้ค่ะ นิ้งทำให้ก็ได้ แต่ไม่รับรองนะคะว่าจะได้คำตอบ...’
หรือไดค้ ำตอบท่คี ุณป้าอยากได้ยิน
‘ได้ไม่ได้ก็ลองทำก่อนแล้วกัน ใช้เวลาไม่มากหรอก ป้าขอให้
น้ิงช่วยน้องแคน่ ีแ้ หละ ยังไงก็พนี่ ้องกนั ’ ปทั มาสรปุ อย่างสบายใจ
ดงั นน้ั เมอ่ื เกรงใจญาตผิ พู้ แ่ี ละขดั ปา้ สะใภไ้ มไ่ ด้ นรสิ ากต็ อ้ งมา
เฝ้าโรงพยาบาลอยู่ทุกเย็น เฝ้าไปบ่นไปว่าหล่อนนั้นเข้าข่ายเนื้อไม่ได้
กิน หนังไม่ได้รองนั่ง เอากระดูกมาแขวนคอแท้ ๆ แต่นริสาก็คือ
นรสิ า ถา้ งานไหนไมไ่ ดเ้ ตม็ ใจทำ หลอ่ นกท็ ำไปอยา่ งนน้ั ๆเอง ฉะนน้ั
หญิงสาวจะโทรศัพท์ถามเวลาออกเวรของนีรภาก่อนโดยไม่สนว่าจะ
มใี ครสงสยั จากนน้ั กข็ บั รถมาดกั รอกอ่ นเวลาออกเวรสกั สบิ นาที รอ
อยกู่ ระท่ังผ้ถู ูกติดตามออกมาข้ึนรถ
ขบั ตามกระทง่ั อกี ฝา่ ยถงึ บา้ น นรสิ ากถ็ อื วา่ หมดหนา้ ท่ี ปน่ั ลอ้
ไปหาทก่ี นิ ทเ่ี ทย่ี วตอ่ และโชคดที แ่ี ถวบา้ นนรี ภาเปน็ ยา่ นทอ่ี อกไปทาง

262 ก่ิ ง ฉั ต ร

ชานเมืองซึ่งมีร้านอาหารดีๆ ไนต์คลับและผับผุดขึ้นเรียงรายเต็ม
ถนนใหญ่ ดังนั้นหญิงสาวจึงเปลี่ยนที่พักผ่อนหย่อนใจไปเรื่อยๆ
ไมเ่ ดือดร้อนว่าเฝ้าหมอสาวมาเข้าวนั นี้วนั ทส่ี ามแล้ว
และวนั นห้ี ลอ่ นกต็ ง้ั ใจไวว้ า่ จะมาเฝา้ เปน็ วนั สดุ ทา้ ย สองวนั กอ่ น
ไมเ่ หน็ แมแ้ ตเ่ งาของพต่ี อ่ สว่ นคณุ หมอคนดคี นแสนนา่ เบอ่ื เลกิ งาน
ก็ตรงกลับบ้าน ไม่เคยเถลไถลไปที่ไหน ดูท่าข่าวที่ป้าสะใภ้หล่อน
ไดม้ าจะเปน็ ขา่ วโคมลอยเสียมากกว่า
นรสิ ามาถงึ กอ่ นเวลาเลกิ เวรของนรี ภาสบิ นาทเี ชน่ เคย หญงิ สาว
จอดรถไว้ใกล้ทางออกที่แน่ใจว่าจะต้องเห็นรถทุกคันที่เลี้ยวออกจาก
โรงพยาบาล จากนน้ั กน็ ง่ั คดิ วา่ วนั นจ้ี ะชวนเพอ่ื นกลมุ่ ไหนไปกนิ ทไ่ี หน
ดี ไปรมิ แมน่ ำ้ เจา้ พระยามาสองวนั ตดิ กนั แลว้ วนั นค้ี งตอ้ งเปลย่ี นไป
กนิ แถวรมิ ถนนบา้ ง ตอ้ งหารา้ นดีๆสง่ ทา้ ยหนอ่ ย เพราะพรงุ่ นห้ี ลอ่ น
อาจต้องขึ้นอีสานอีกแล้ว นิพัทธ์อยากให้หล่อนข้ามไปฝั่งลาวเพื่อ
เลอื กหาสนิ ค้าท่นี น่ั
‘เผื่อมอี ะไรทค่ี ณุ นงิ้ จะถกู ใจ’
นริสาไมอ่ ยากไป เบ่อื ไมอ่ ยากไปเจอหน้าอีตาซจี อมเกก๊ แต่
ผ้าล็อตเก่าจากร้านผ้าไหมของนิพัทธ์ถูกใจลูกค้าที่ญี่ปุ่นมาก ตลาด
เปิดพร้อมจะรับผ้าทอมือสวยๆ แปลกๆ หญิงสาวจะส่งคนอื่นไป
สั่งล็อตใหญ่ก็กลัวไม่ถูกใจตัวเอง กลัวไม่ถูกใจลูกค้า กลัวขาดทุน
จงึ ตอ้ งวงิ่ ไปเอง
ฉะนน้ั คืนนต้ี ้องเลี้ยงย้อมใจก่อนไปเจอคนแย่ ๆ
เสยี งเคาะกระจกรถเบาๆทำเอาหญงิ สาวสะดงุ้ โหยง หนั ไปแลว้
แทบสะดงุ้ อกี รอบเมอ่ื เหน็ นรี ภากำลงั สง่ ยม้ิ หวานมาให้ รอยยม้ิ ทท่ี ำให้
ใบหน้าเรียบ ๆ นั้นจับตาน่ามองขึ้นทันควัน แต่ยิ้มของหมอสาวไม่ได้
สะกดนริสาเหมือนคนอื่น สาเหตุเพราะหล่อนกำลังตกใจจากการถูก

ลั บ ล ว ง ใ จ 263

เป้าหมายจบั ได้
และตามมารยาทหล่อนต้องลดกระจกลง
“มีอะไรให้ช่วยไหมคะคุณนิ้ง ดีเห็นคุณมารออยู่สองวันแล้ว
มอี ะไรใหช้ ว่ ยกไ็ มต่ อ้ งเกรงใจนะคะ”
แหม...ยายหมอคนนี้ทั้งตาไวทั้งจำแม่น แถมยังกล้าชน ดี
คนแบบนน้ี ริสาชอบ ดงั น้ันหญงิ สาวจงึ ย้มิ พรอ้ มตอบไปว่า
“ถ้าไมร่ ังเกียจ ฉันมีเรื่องอยากจะถามอะไรหมอดีหนอ่ ย”
เกอื บสบิ นาทถี ดั มาหญงิ สาวทง้ั สองกน็ ง่ั อยใู่ นแคนทนี เลก็ ๆของ
โรงพยาบาล ตรงหน้ามีเคร่อื งดืม่ เย็นฉำ่ นรสิ าบ่นวา่
“ไม่เหน็ ต้องทำอะไรให้เป็นทางการอย่างนีเ้ ลย แค่อยากรอู้ ะไร
นดิ หนอ่ ยเท่านั้น”
“คุณนิ้งแวะมาเยี่ยมทั้งทีต้องต้อนรับหน่อยค่ะ อีกอย่างในรถ
ร้อนออก ถึงเปิดแอรก์ ย็ งั อา้ ว ดมื่ น้ำเย็นสักแก้วน่าจะด”ี
หญิงสาวผู้มาเยือนเถียงไม่ออก เลยหยิบหลอดมาดูด น้ำปั่น
เย็น ๆ ชื่นใจดีจริงๆ แต่หล่อนไม่ได้มาเพื่อนั่งดื่มน้ำตากแอร์ จึงรีบ
รวบรดั วา่
“ทฉ่ี นั มาเฝา้ หมอดนี ไ่ี มใ่ ชธ่ รุ ะอะไรของฉนั หรอกนะ ของคนอน่ื
ทง้ั นน้ั ดหู มอเปน็ คนตรงๆดี ฉนั กจ็ ะถามอยา่ งทเ่ี ขาอยากรตู้ รงๆนะ
ตอนนี้หมอกำลังคบกับพี่ต่อหรือเปล่า หมอกับพี่ต่อเป็นแฟนกัน
หรอื เปล่า”
นีรภายงั ยิม้ นิดๆ อย่างสงบ ไมต่ อบ แตถ่ ามกลบั วา่
“คุณนิง้ อยากร้แู คน่ เี้ องหรือคะ”
“คนอื่นอยากรู”้ นรสิ าแก้ให้
“ถา้ เรอ่ื งแคน่ ท้ี ำไมไมถ่ ามพต่ี อ่ ละ่ คะ ตอ้ งมาทนอยใู่ นรถซมุ่ รอ
อยู่สองวนั สามวันทำไม ลำบากเปลา่ ๆ”

264 ก่ิ ง ฉั ต ร

“ถามพี่ต่อมันง่ายเกินไปมั้ง คนที่เขาอยากรู้เขาอยากทำอะไร
สตึ ๆ ให้มันยาก แถมยังไม่ยอมทำเอง ให้ฉันมาทำอีก ฉันก็บ้าจี้
ทำตาม บ๊องกนั หมดแท้ ๆ”
บอกตามตรงนีรภาค่อนข้างจะชอบความตรงไปตรงมาของ
หญิงสาวตรงหนา้ สมัยเมอ่ื ยงั เป็นเพอื่ นสนิทกนั อยู่ ทพิ ปภาเคยพูด
ถึงญาติผู้พี่คนนี้ว่าเปรี้ยวสุด ร้ายสุด แต่ปากตรงกับใจที่สุด ซึ่ง
ดูท่าแลว้ เหน็ จะจรงิ ทุกอยา่ ง ดงั น้ันหมอสาวจึงเอย่ ไปสั้น ๆ วา่
“ค่ะ”
นรสิ าหรี่ตาลงนิดหน่ึง
“หมายความว่าไง ค่ะของหมอ ค่ะรับทราบ หรือค่ะ...ใช่ฉัน
เป็นแฟนกบั พีต่ อ่ ”
“คงทั้งสองประการมังคะ แต่อย่างหลังอาจต้องให้พี่ต่อยืนยัน
อีกที เพราะจะให้ผู้หญิงเป็นฝ่ายป่าวประกาศก่อนมันจะไม่เหมาะ
เพราะถงึ จะเปน็ หมอ...เกดิ หนา้ แตกขน้ึ มากห็ าคนรบั เยบ็ ไมไ่ ดเ้ หมอื นกนั ”
คนฟังท้งิ ตวั ลงนง่ั พงิ พนัก ร้องได้แต่
“โห...ดคี ะ่ ชดั เจนดี ฉนั ชอบคนถามตรงตอบตรง”
“ฉันก็เหมือนกันค่ะ กิ๊ฟเคยบอกว่าในบรรดาญาติทั้งหมด
คุณน้ิงเปน็ คนปากกบั ใจตรงกนั ทีส่ ดุ ”
“ส่วนยายกิ๊ฟก็หน้าซื่อใจคดที่สุด...ใช่ไหม” คำถามของนริสา
มีแววท้าทายไมน่ อ้ ย
“คงไมถ่ งึ ขนาดนน้ั หรอกคะ่ แคแ่ มวขโมยหนา้ ซอ่ื เทา่ นน้ั แตด่ ี
กไ็ มโ่ ทษกฟ๊ิ คนเดยี วนะคะ เรอ่ื งแบบนต้ี บมอื ขา้ งเดยี วไมด่ งั ตอ้ งโทษ
ผู้ชายดว้ ยท่ไี มม่ ัน่ คงพอ”
“แคน้ มากไหม” นรสิ าถามอยา่ งอยากรจู้ รงิ ๆ หลอ่ นไมเ่ คยเจบ็
ไมเ่ คยถกู ใครตจี าก มแี ตเ่ ปน็ ฝา่ ยผละจากมา เลยไมเ่ คยรวู้ า่ ไอท้ เ่ี ขา

ลั บ ล ว ง ใ จ 265

วา่ อกหกั รกั คดุ เป็นอยา่ งไร
“มากคะ่ ทม่ี ากไมใ่ ชเ่ พราะเขารว่ มมอื กนั หกั หลงั แตเ่ ปน็ เพราะ
เขาปิดดีมาตลอด อีกอย่าง แค้นตัวเองด้วยที่ไม่ผิดสังเกตอะไรเลย
เคยทะนงมาตลอดว่าตัวเองฉลาด เรยี นเก่งได้ทหี่ น่งึ เป็นหมอ เก่ง
กวา่ รมู้ ากกวา่ คนอน่ื แตเ่ อาเขา้ จรงิ ๆกลบั โง่ ดไู มอ่ อกเลยวา่ ผชู้ าย
เขากำลงั ผละไปหาเพ่อื นสนิท”
“ตกลงแค้นเพราะถูกหักหลัง หรือแค้นเพราะเพิ่งรู้ว่าบางเรื่อง
ตวั เองไมฉ่ ลาด”
นรี ภาหวั เราะออกมาเบาๆ นถ่ี า้ เมอ่ื หลายเดอื นกอ่ นมใี ครสกั คน
บอกหล่อนว่า วันหนึ่งหล่อนจะสามารถหัวเราะกับเรื่องของจริณธร
และทิพปภาได้ หล่อนคงหาว่าเขาโกหก ไม่มีทางที่หล่อนจะหัวเราะ
ออกกบั ความเจบ็ ปวดขนาดนั้น ไม่มีวันทีจ่ ะรูส้ ึกอกี แล้วว่าโลกเปยี่ ม
ไปดว้ ยความสุขและความหวงั แตเ่ อาเข้าจรงิ ๆ ไม่ถึงครึ่งปีดหี ล่อนก็
มานั่งหัวเราะขำได้ แถมยังหัวเราะต่อหน้าหนึ่งในพวกวงศ์ว่านเครือ
เสียด้วย
“คำตอบเหมือนเดิมค่ะ ทั้งสองอย่างรวมกัน ตอนแรกแค้น
ขอ้ แรกมากกว่า ตอนหลงั แค้นใจตวั เองมากกว่า”
“แล้วไง แล้วพอพีต่ อ่ เขา้ มาหายแคน้ เลยไหม”
“ไมค่ ะ่ แคน้ ส่วนแคน้ พีต่ ่อสว่ นพ่ตี อ่ ไมเ่ กย่ี วกันเลย”
“แน่ใจนะหมอ” นริสาถามย้ำตรง ๆ “ไอ้ที่จะแค้นสองคนนั้น
อยากทำร้ายให้สาหัส ฉันไม่ว่าหรอก ถึงจะไม่เคยเจอแต่พอเข้าใจ
อารมณ์ได้ อีกอย่างถ้าไม่โกรธ ไม่แค้น ไม่อาฆาต มันก็แม่พระ
นา่ สงั เวชเกนิ แตพ่ ต่ี อ่ ไมเ่ กย่ี วกบั สองคนนน้ั ถา้ หมอคดิ เปน็ แฟนกบั
พต่ี อ่ เพอ่ื ใชพ้ ต่ี อ่ เปน็ สะพานแกแ้ คน้ ยายกฟ๊ิ กบั คณุ โจ้ ฉนั ไมย่ อมแน”่
น่าแปลกที่หมอสาวหัวเราะอีกครั้ง ดวงตาพร่างพรายอย่าง

266 ก่ิ ง ฉั ต ร

ขบขัน หล่อนถามวา่
“คณุ นง้ิ คะ หนา้ ตาดเี หมอื นนางเอกละครมากหรอื คะ ถงึ ไดค้ ดิ
วา่ ดจี ะทำอะไรบอ๊ งๆเอาตวั เขา้ แลกแบบนน้ั อกี อยา่ งพต่ี อ่ ไมใ่ ชค่ นโง่
เลยนะคะ อายุขนาดนั้น ประสบการณ์ก็มีมาก คนอย่างนั้นคงไม่
ปล่อยให้ผู้หญงิ คนหนงึ่ หลอกใชเ้ ป็นสะพานหรอกค่ะ”
“จรงิ สนิ ะ ฉนั นห่ี ว่ งอะไรไมเ่ ขา้ เรอ่ื ง พต่ี อ่ ออกจะเกง่ ขนาดนน้ั
...” นำ้ เสยี งของคนพดู แสดงความนบั ถอื อยา่ งจรงิ ใจ “เขาเอาตวั รอด
ได้แน่ ว่าแต่สองคนนั้น เคยคิดสักแวบไหมว่า ถ้าหมอได้มาดอง
กับเราแล้ว หมอจะเลน่ งานยายก๊ิฟกบั คุณโจใ้ หห้ นัก”
“ถ้าบอกว่าไม่เคยก็คงโกหก แต่คิดอีกทีเรื่องมันผ่านไปแล้ว
มานง่ั โกรธแคน้ หาทางแกแ้ คน้ นอกจากจะเสยี เวลาแลว้ ยงั เสยี สขุ ภาพจติ
เปลา่ ๆ ดไี มส่ นแลว้ ละคะ่ บางทกี ารทแ่ี คลว้ คลาดกบั ผชู้ ายคนนน้ั ไป
อาจจะกลายเป็นเร่อื งดีสำหรับดกี ไ็ ด้”
ใจหมอสาวนึกถึงแฟนสาวอีกคนของจริณธรกับเรื่องราวที่เขา
ปิดบังหล่อนมาตลอด แต่ผู้ฟังไม่รู้ตื้นลึกหนาบางด้วย จึงนึกไป
อกี ทาง
“ใช่ เพราะระหว่างคุณโจ้กับพี่ต่อ พี่ต่อดีกว่าเป็นไหน ๆ นี่
ไม่ได้หมายถึงฐานะเงินทองหรอกนะ เพราะรู้ว่าหมอดีคงไม่สนใจ
เป็นหมออยู่แล้ว เลี้ยงตัวได้คงไม่คิดเรื่องจับผู้ชายรวย ๆ แต่ฉัน
หมายถึงนิสัยใจคอ...” นริสายิ้มเหยียดนิดหนึ่ง เป็นรอยยิ้มสะใจ
ลกึ ๆ แฝงแววเจา้ เลห่ เ์ อาไวอ้ ยา่ งเตม็ เปย่ี ม “พวกคณุ ลงุ คณุ ปา้ พอ่ แม่
ยายกฟ๊ิ นะ่ ไมร่ อู้ ะไร คงนกึ วา่ ไดล้ กู เขยวเิ ศษเสยี เตม็ ประดา แตผ่ ชู้ าย
คนนน้ั เจา้ ชไู้ มเ่ บา ยายกฟ๊ิ เซอ่ื งๆซอ่ื ๆไมม่ ที างทนั ผชู้ ายอยา่ งนห้ี รอก
ถา้ เป็นหมอดอี าจจะคมุ อยู่ แตส่ ำหรบั รายนั้น...”
หญิงสาวยกั ไหลน่ ดิ หน่งึ ก่อนเสริม

ลั บ ล ว ง ใ จ 267

“ฉนั ใหเ้ วลาไมเ่ กนิ สองปเี อา้ ลายออก สว่ นพต่ี อ่ รายนน้ั เปน็
พวกรกั เดยี วใจเดยี ว รกั ยนื ยง คูห่ มน้ั คนเกา่ ที่เลิกรากนั ไปฉนั ยงั ว่า
แม่นั่นโง่ สมัยนี้ผู้ชายดี ๆ อย่างพี่ฉันหายากยิ่งกว่างมเข็มในเจ็ด
คาบสมุทรเสียอีก ที่บอกว่าหมอดีโชคดีน่ะน้อยไป ต้องเรียกว่า
อภมิ หาโคตรโชคดเี ชยี วละ”
นีรภายิ้มหวานจับใจ ยิ้มสว่างทั้งริมฝีปากและดวงตา ยิ้มที่
ทำใหค้ นมองชกั เรม่ิ เขา้ ใจวา่ ทำไมทง้ั จรณิ ธรและพต่ี อ่ ของหลอ่ นถงึ ได้
ปักอกปกั ใจกบั หมอทา่ ทางเรียบ ๆ ดเู อาจรงิ เอาจงั คนนีน้ กั
“เมอ่ื กอ่ นดยี งั ไมแ่ นใ่ จนกั แตถ่ า้ คณุ นง้ิ ยนื ยนั หนกั แนน่ ขนาดน้ี
ดกี ต็ ้องเชอื่ แล้วคะ่ ว่าดอี ภิมหาโคตรโชคดจี รงิ ๆ”
“โอเค งั้นก็หมดเรื่องกันแค่นี้ เดี๋ยวม้าใช้จะแจ้งข่าวไปทาง
นายงานเสยี หนอ่ ย มหี วงั คงรอ้ นอาสนก์ นั เปน็ แถวๆ แตไ่ มต่ อ้ งหว่ งนะ
หมอดี อย่างพี่ต่อ ถ้าเขาตั้งใจแล้วใครก็ขวางไม่ได้หรอก” พูดแล้ว
หลอ่ นกห็ วั เราะชอบใจ บอกวา่ “บอกตามตรง ฉนั ชอบคณุ นะ หมอดี
อายุเท่ายายกิ๊ฟแท้ๆ แต่ความคิดอ่านอะไรคมกว่าเยอะ ฉันยินดี
ต้อนรบั คุณส่คู วามวนุ่ วายของวงศว์ า่ นเครือดว้ ยความเต็มใจ”
“ขอบคณุ คะ่ คุณนิ้ง ดเี ช่ือว่าเราสองคนน่าจะไปกันได้ด้วยด”ี
“ฉนั กเ็ ชอ่ื อยา่ งนน้ั ฉนั ชอบคนตรงไปตรงมาอยา่ งหมอดนี แ่ี หละ
ตอนแรกยังแปลกใจว่าพี่ต่อจะมาติดใจอะไรหมอดี แต่ตอนนี้ชัก
เข้าใจแล้ว” หญิงสาวสรุปก่อนหยดุ เพื่อเบป้ ากนิดแล้วเอ่ยต่อเหมือน
เปรยว่า “เสียดายนะ...พี่ชายหมอน่ะตรงสเป็คฉันเลย แต่ดันงี่เง่า
ปากร้ายยิ่งกว่ากรรไกรโรงพยาบาล ถ้านิสัยตรง ๆ และเปิดกว้าง
เหมอื นนอ้ งกค็ งจะด”ี
นรี ภาไม่ถามวา่ หญงิ สาวเอย่ ถึงพช่ี ายคนไหน เพราะนลวธุ เคย
มาบน่ ใหฟ้ งั แลว้ วา่ โลกกลม เจอนรสิ าทห่ี นองคาย หลอ่ นหวา่ นเสนห่ ์

268 กิ่ ง ฉั ต ร

เพอ่ื นสนทิ เขาเพอื่ หลอกให้เลือกสนิ คา้ ดี ๆ ให้อยา่ งนา่ เกลยี ด เขาว่า
‘ผู้หญิงคนนี้ร้าย ไว้ใจไม่ได้ พี่ละไม่อยากนึกเลยว่าถ้าหนูดี
เอาจริงเอาจังกับนายต่อนั่น หนูดีจะต้องผจญกับญาติพี่น้องทางนั้น
แค่ไหน แต่ละคนเด็ดดวงทั้งนั้น เขาต้องตั้งป้อมต่อต้านหนูดีแน่
โดยเฉพาะแม่นิ้งไม่จริงคนนี้ พี่ละห่วงจรงิ ๆ’
คิดแล้วหมอสาวอดยิ้มไม่ได้ อยากรู้จริงถ้าพี่ซีมาเห็นว่าคนที่
กลวั วา่ จะต้งั ป้อมตอ่ ตา้ นเลน่ งานหลอ่ นมที า่ ทางตอ้ นรบั ขบั สู้ แถมยงั
ออกปากวา่ ชอบหลอ่ นอย่างน้ี พซ่ี ีจะทำหน้ายังไง!

ลั บ ล ว ง ใ จ 269

บ ท ที่ ๒๔

ค ร อ บ ค รั ว ข อ ง ทิ พ ป ภ า ดจู ะ‘ร้อนอาสน’์ กนั จรงิ ๆกับขา่ ว
ยืนยันที่ได้รับ จริณธรที่คราวนี้อยู่ร่วมในกลุ่มพร้อมกับอนุทัตและ
เรอื งยศพดู เบา ๆ ว่า
“ผมบอกแลว้ ไมพ่ ลาดหรอก พต่ี อ่ พดู คอ่ นขา้ งชดั ผมวา่ ทเ่ี ขา
จอ้ งเลน่ งานผม สว่ นหนง่ึ กเ็ พราะวา่ หงึ ดว้ ย...” หลดุ ปากแลว้ กต็ อ้ งรบี
เสรมิ วา่ “ซง่ึ กไ็ มร่ จู้ ะหงึ บา้ บอไปทำไม ผมกบั หมอดจี บกนั แลว้ ไมไ่ ด้
คุยไม่ได้ติดต่อมาตั้งหลายเดือน นี่ถ้าพี่ต่อไม่บอกมาเองก็คงไม่รู้
ดว้ ยซำ้ วา่ พตี่ ่อคบกบั หมอดอี ยูต่ อนน”้ี
“นั่นสิ” ปัทมาเป็นคนเดียวที่พยักพเยิดกับลูกเขยคนโปรด
“ตอ่ ทำใหแ้ มผ่ ดิ หวงั จรงิ ๆ ผหู้ ญงิ ทง้ั เมอื งมใี หเ้ ลอื กไมเ่ ลอื ก มาเลอื ก
แมค่ นน้ี แลว้ กม็ าหงึ อะไรกบั เรอ่ื งเกา่ ๆไมเ่ ขา้ ทา่ แลว้ นเ่ี ราจะทำยงั ไง
ต่อดีละ่ ”
“นง้ิ วา่ คณุ ปา้ ไมต่ อ้ งทำอะไรหรอกคะ่ ...” ถงึ ทำไปกเ็ ปลา่ ประโยชน์
เปล่า ๆ “หมอดีเขาบอกเลยว่าไม่สนใจเรื่องยายกิ๊ฟกับคุณโจ้อีกแล้ว
เขาวา่ คนอยา่ งเขาไมม่ องยอ้ นไปขา้ งหลงั จะวา่ ไปแลว้ นง้ิ ชอบหมอดนี ะ

270 กิ่ ง ฉั ต ร

ผู้หญิงคนนี้คิดอ่านดี คำพูดคำจาดีทีเดียว ยายกิ๊ฟเลือกเพื่อนได้
ไมเ่ ลวเลย เสยี ดายพอผูช้ ายมาเพ่ือนก็แตกกระจยุ ”
ทพิ ปภาคอแขง็ ปทั มากต็ าขวางคอ้ นหลานสาวสามขี วบั ทเี ดยี ว
ฝ่ายหลงั เอ่ยเสยี งหว้ นว่า
“ปา้ ใหแ้ กไปเฝา้ ดเู ฉยๆนะยายนง้ิ ไมใ่ ชใ่ หไ้ ปเจา๊ ะแจะ๊ กบั แมน่ น่ั
น่ีไม่รู้เขาจะคดิ ยังไง”
“ก็ขำๆมังคะ นิ้งน่ะบอกแล้วว่าถ้าอยากรู้ให้ใช้นักสืบ ใช้มือ
สมัครเล่นอย่างนิ้งผลมันก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ แล้วแฟนพี่ต่อคนนี้
จำแม่นจะตาย ขนาดเจอหน้านิ้งแค่สองครั้งก็ทักถูก เขาว่าเห็นนิ้ง
ต้งั แตว่ นั แรก เจอแบบน้นี ักสืบจำเปน็ อยา่ งน้ิงกค็ งตอ้ งยอมแหละค่ะ
คุณปา้ ”
นรสิ าแกลง้ ใชค้ ำวา่ แฟนพต่ี อ่ และคดิ วา่ คมุ้ ทเ่ี หน็ สหี นา้ อหิ ลกั -
อิเหลื่อของคนรอบตัว ทุกคนดูเหมือนจะกังวลใจ ยกเว้นเรืองยศ
ไวค้ น เพราะเขาไมส่ นใจ...ปญั หา‘ของเกา่ ’ตามมาหลอกหลอนนอ้ งเมยี
กบั คเู่ ขย กม็ ันไม่ใช่ปัญหาของเขาเสยี หนอ่ ย
“เกง่ เกนิ จนนา่ กลวั ” ทพิ รตั นบ์ น่ พลางใชข้ อ้ ศอกกระทงุ้ สามไี ปที
แตเ่ รอื งยศกย็ งั ไมส่ นใจการสนทนา มวั แตจ่ ม้ิ ของวา่ งทแ่ี มย่ ายเตรยี ม
ไว้ใหเ้ ขา้ ปากเร่ือย ๆ อย่างเอร็ดอร่อย
“คุณควรจะทำอะไรสักอย่างนะคะ” ปัทมาหันไปไล่เบี้ยเอากับ
สามี อนทุ ตั มีสหี น้าถอดใจ
“จะทำอะไรได้ นายตอ่ ไมใ่ ชเ่ ดก็ สบิ เจด็ สบิ แปดสกั หนอ่ ยจะได้
ไปปรามไปขวาง อกี อยา่ งตอนยายกฟ๊ิ แตง่ เขาเหน็ วา่ เรว็ ไป อยากให้
รอ เราไม่รอ เขาก็ไม่ว่าอะไรสักคำ แล้วทีเขาเราจะไปว่าอะไรได้ล่ะ
คุณ”
“งน้ั กล็ องคยุ กบั พช่ี ายคณุ ดู บอกวา่ มนั ไมเ่ หมาะเทา่ ไหรท่ จ่ี ะรบั

ลั บ ล ว ง ใ จ 271

เดก็ น่ันมาเปน็ สะใภ้ มันจะทำให้กระอักกระอ่วนใจกันท้ังสองบา้ น”
ชายสงู วยั อยากจะถอนใจอกี เฮือก
“ฉนั นะ่ เกรน่ิ ตง้ั แตร่ ขู้ า่ วแลว้ แตไ่ มม่ ปี ระโยชน์ พใ่ี หญช่ อบเดก็
คนนั้น ชอบมากด้วย เห็นว่าถูกใจตั้งแต่เจอครั้งแรก วันงานบุญ
บริษัทจำได้ไหมคุณ พี่ใหญ่เข้าไปทักหมอดีเสียดิบดีเลย แถมวันนี้
โทร.ไปหยั่งเสียงที่บ้านโน้นอีกที ถึงได้รู้ว่าต่อมันเคยพาไปกินข้าว
ที่บ้านมาสองสามครั้งแล้ว และพี่สะใภ้ฉันก็ปลื้มน่าดูที่แฟนลูกชาย
เปน็ หมอ”
ทง้ั หอ้ งเงยี บกรบิ มแี ตเ่ สยี งเคย้ี วกรบุ ๆจากปากเรอื งยศ หาก
วินาทถี ัดมาปทั มาก็รอ้ งเสยี งสูง
“ตาต่อเอาแม่นั่นเข้าบ้านไปรู้จักพ่อแม่ แล้วทำไมเราไม่รู้อะไร
เลย”
จรณิ ธรเองกท็ ง้ั โกรธทง้ั ผดิ หวงั อยา่ งบอกไมถ่ กู จงึ หนั ไปลงกบั
ภรรยาด้วยน้ำเสียงเยาะ ๆ วา่
“ไหนคุณเคยบอกว่าบริษัทนี้ ญาติพี่น้องทั้งหมดเหมือน
ครอบครัวใหญ่ ใครทำอะไรก็รู้ไปหมดไงล่ะ ทำไมพลาดเรื่องใหญ่
ขนาดนไ้ี ปได้”
เรอื งยศท่ีเงยี บมาตลอดกเ็ กิดจะเอ่ยข้ึนวา่
“สงสัยการข่าวบ้านนี้หย่อนมาตรฐานลงมั้ง เลยหลงหูหลงตา
ไปได้ โอย๊ ...” คำหลงั เขารอ้ งเพราะศอกภรรยาไมไ่ ดก้ ระทงุ้ เตอื นแลว้
แตก่ ระแทกเอาเตม็ ที่
“จรงิ ๆพต่ี อ่ จะมแี ฟนกไ็ มใ่ ชเ่ รอ่ื งใหญโ่ ตอะไร” นฎั ฐาทเ่ี ปน็ ฝา่ ย
ฟงั เงยี บๆมาตลอดเอย่ ขน้ึ เหมอื นจะสรปุ “แฟนเขาจะเปน็ ใครมากอ่ น
ก็เหมือนกัน ถ้าเขารับปากฝากนิ้งมาว่าจะไม่ยุ่ง ไม่สนใจ หรือคิด
ทำร้ายอะไรครอบครวั เรา มันก็จบ”

272 ก่ิ ง ฉั ต ร

“ไก่จะเชื่อคำพูดแม่นั่นหรือลูก” ปัทมาถามลูกสาวคนโตด้วย
น้ำเสยี งทีย่ ังหาเรือ่ งอยหู่ นอ่ ย ๆ
“เท่าที่เห็นเด็กคนนี้มาตั้งแต่อยู่มัธยม ไก่ไม่เห็นเขาโลเล
เหลาะแหละอะไรนี่คะแม่ นิสัยก็สุภาพเรียบร้อย อ่อนน้อม ตอน
มีเรื่องเขาก็ยอมรับแต่โดยดี ไม่มีอาละวาด ไม่มีการบุกมางานแต่ง
ยายก๊ิฟอยา่ งที่หวนั่ ๆ กนั ไก่เลยคิดวา่ เราไมน่ า่ จะเป็นหว่ งอะไร”
“เออ กลายเป็นเห็นดีเห็นงามกับยายหนดู ีกันไปหมด”
“ไก่ไม่ได้เห็นดีนะคะ กิ๊ฟเป็นน้อง ยังไงๆกิ๊ฟก็ต้องมาก่อน
เสมอ ไก่แค่พูดไปตามเนื้อผ้า อีกอย่างถ้าเราแก้ไขอะไรไม่ได้ เราก็
ต้องยอมรับนะคะ ทำดกี บั เขาดีกวา่ ค่ะ”
“พอ่ กค็ ดิ เหมอื นไกน่ ะ บางทเี ราอาจจะคดิ อาจจะวติ กกนั เกนิ เหตุ
ไปก็ได”้
“พอกนั ทง้ั พอ่ ทง้ั ลกู มองอะไรในแงด่ ไี ปเสยี หมด” ปทั มาคอ้ น
ควักใหท้ ั้งสามแี ละลกู สาวคนโต
“มองแงร่ า้ ยไปกไ็ มส่ บายใจเปลา่ ๆคะ่ คดิ ในแงด่ ไี วก้ อ่ นดกี วา่
วา่ แตก่ ฟ๊ิ เถอะ กฟ๊ิ รจู้ กั เพอ่ื นดที ส่ี ดุ กฟ๊ิ คดิ ยงั ไงเรอ่ื งน้ี กลวั หรอื เปลา่
ท่ีหนูดเี ขาอาจจะมาเป็นพี่สะใภเ้ รานะ่ ”
“จริงๆตอนแรกที่กิ๊ฟรู้ข่าว กิ๊ฟดีใจนะคะ คิดว่าถ้าหนูดีเป็น
แฟนกับพี่ต่อแล้ว เราคงกลับมาดีกันเหมือนเดิม แต่สักพักกิ๊ฟก็ชัก
ไม่แน่ใจ...หนูดีเปลี่ยนไปมาก เขาอาจโกรธและเกลียดเรามากจน...
อาจจะไมใ่ ช่หนูดีคนเดิมท่ีกิ๊ฟเคยรู้จกั อีกต่อไปแล้ว”
นริสาฟังแลว้ อดไมอ่ ยู่ ถามตรง ๆ วา่
“ตง้ั แตป่ ระกาศเอาคณุ โจเ้ ปน็ แฟนนะ่ เคยตดิ ตอ่ อะไรกบั หมอดี
เขาหรอื เปลา่ ถงึ ไดร้ วู้ า่ เขาเปลย่ี นไป หรอื วา่ มคี นบอก เรากเ็ ชอ่ื เขา”
ทพิ ปภาไมต่ อบทนั ที แตเ่ หลอื บสายตามองสามแี วบหนง่ึ แคน่ น้ั

ลั บ ล ว ง ใ จ 273

คนถามก็เดาได้ว่าใครอยู่เบื้องหลังทั้งหมด ยายกิ๊ฟเอ๊ย...แต่งงานยัง
ไม่ทันไรผัวก็ครอบเสียอยู่หมัด ทำไมมันถึงได้ซื่อบื้อผิดพี่คนอื่นเขา
นักนะ
“ไมต่ อ้ งมใี ครบอกกฟ๊ิ กร็ ”ู้ ทพิ ปภาพดู เหมอื นเดาใจญาตสิ าวได้
“ดูแค่เรื่องที่หนูดีเสี้ยมเพื่อนคนอื่นจนไม่มีใครมางานแต่งกิ๊ฟก็รู้แล้ว
หนดู เี ปล่ียนไป ไม่ใชห่ นูดีคนเดิมทกี่ ๊ฟิ รจู้ กั ”
“แหม เหตุผลแค่นี้เองหรือ พี่ว่าบางทีเพื่อนคนอื่นๆ ของกิ๊ฟ
เขาอาจคดิ เองไดว้ า่ ระหวา่ งคนแยง่ กบั คนถกู แยง่ เขาควรจะเขา้ ขา้ ง
ใคร”
คนแยง่ หนา้ เสยี คนอน่ื ๆในครอบครวั กพ็ ดู ไมอ่ อกเพราะสง่ิ ท่ี
นริสาเอ่ยนั้นเถียงไม่ขึ้น มีแต่ปัทมาที่สงสารลูกสาวคนเล็กจนต้อง
ออกโรงวา่
“แย่งเยิ่งอะไร แมน่ ้ิงน่ีพดู จาน่าเกลียด นีน่ ้องนะ...”
“เพราะเหน็ ว่าน้องแหละคะ่ คณุ ปา้ นงิ้ ถึงไดพ้ ูดตรง ๆ เราแยง่
เขามาก็รับสิว่าแย่ง แย่งสำเร็จเสียอย่างจะไปกลัวเสียหน้าหรืออาย
ทำไม จริงไหมก๊ฟิ ”
ทพิ ปภาท่ียังหนา้ เจอ่ื นไมห่ าย ออ้ มแอม้ วา่
“กิ๊ฟไม่ได้ตั้งใจแย่งใครนะคะ ความรักมันเลือกกันได้ที่ไหน
กฟิ๊ กบั คุณโจร้ ักกัน ผดิ ดว้ ยหรอื คะพน่ี ้ิงที่กฟ๊ิ มาทหี ลงั ”
“มาถามหาความผดิ ถกู อะไรตอนนไ้ี มม่ ปี ระโยชนห์ รอกยายกฟ๊ิ
เอ๋ย ลงมือทำไปแล้ว มันก็เท่านั้น พูดอะไรคนเขาก็จะหาว่าแก้ตัว
เปล่า ๆ แค่เชิดหน้ารับคำด่าของคนอื่นเขาโดยไม่ต้องแคร์อะไรก็พอ
แล้ว”
“ยายกิ๊ฟกับเธอไม่เหมือนกันนี่นิ้ง” ทิพรัตน์ทนไม่ไหวต้อง
ออกโรงชว่ ยนอ้ งสาว “เธอมนั ไมแ่ ครใ์ ครอยแู่ ลว้ สว่ นยายกฟ๊ิ นะ่ เปน็

274 กิ่ ง ฉั ต ร

พวกขีว้ ิตก”
“เถอะ จะว่าฉันมันอย่างหนาตราช้าง ส่วนกิ๊ฟเป็นพวกบาง
เวดจว์ ดู้ กพ็ ูดมาตรง ๆ ไม่วา่ กันอยแู่ ลว้ ” นริสาวา่ ขำ ๆ
“ฉนั ไมไ่ ดห้ มายความอยา่ งนน้ั เสยี หนอ่ ย ทำตวั เปน็ พวกกนิ ปนู
รอ้ นทอ้ งไปได”้ ทพิ รตั นโ์ ตแ้ บบกดั นดิ ๆ นรสิ ายงั ไมท่ นั ตอบโตอ้ ะไร
ปัทมาที่เห็นว่าเรื่องชักจะยาว และคนที่จะโดนซัดเต็ม ๆ คือลูกสาว
คนเลก็ ทไี่ ม่คอ่ ยมปี ากเสยี งอะไรกับใครเขา หล่อนจงึ รบี ออกโรง
“พอที เถยี งกนั อยไู่ ด้ อยา่ ใหค้ นอน่ื มาทำใหพ้ น่ี อ้ งตอ้ งทะเลาะ
กันหนอ่ ยเลยนา่ ”
“คนอื่นท่ีไหนคะคุณป้า น้งิ กลวั ว่าอีกหน่อยอดีตเพื่อนยายกฟ๊ิ
จะมาเปน็ หนง่ึ ในวงศว์ า่ นเครอื ของเรานแ่ี หละ แถมยงั จะเปน็ วงศว์ า่ น-
เครอื ทส่ี ำคญั มาก เพราะเปน็ เมยี ของพค่ี นโตสดุ ในบา้ น สะใภใ้ หญน่ ะ่
อำนาจเหลือล้นนะคะ ไปๆ มา ๆ จะมากกว่าพวกอดีตวงศ์ว่านเครือ
หรือพวกใช้สกลุ อน่ื อย่างนง้ิ เสยี อกี ”
“มนั กใ็ ช่ แตน่ น่ั เรอ่ื งอนาคต คดๆงอๆไมแ่ นไ่ มน่ อน ใครจะ
ไปรู้ คบกนั ตอนนไ้ี มไ่ ดห้ มายความวา่ จะแตง่ เลยนน่ี า” ปทั มาตดั บท
นึกว่าจบดีแล้ว แต่หลานสาวสามีตัวแสบยังลอยหน้าลอยตาย้อน
เล่นงานให้ไดว้ ่า
“นน่ั สคิ ะ ดอู ยา่ งอดตี กไ็ ด้ ขนาดหมน้ั หมายจะแตง่ อยแู่ ลว้ มอื ดี
บา้ นเรายงั ไปฉกแฟนเขามาไดเ้ ลย สำมะหาอะไรกบั แคค่ บหากนั เฉยๆ”
ผู้สูงวัยฟังแล้วต้องพยายามข่มอารมณ์ ก่อนตัดสินใจเสีย
มารยาทออกปากวา่
“วันนีน้ ิ้งต้องเดินทางไปอีสานไม่ใช่หรือ จะออกกีโ่ มงละ่ ต้อง
รีบกลับบ้านไปเตรียมตัวหรือเปล่า ถ้ายังไงกลับได้เลยนะ อย่าให้
เสยี การเสยี งาน”

ลั บ ล ว ง ใ จ 275

นรสิ าหวั เราะอยา่ งรู้เทา่ ทัน ตอบว่า
“แค่หนองคาย ไม่ต้องเตรียมตัวอะไรมากหรอกค่ะ อีกอย่าง
คราวนี้นิ้งให้เอารถตู้บริษัทออก เข็ดแล้ว ขี้เกียจต้องไปพึ่งพาพวก
คนขับรถท้องถิ่น เราเอาไปเองจะไปไหนมาไหนสบายกว่า นิ้งเลย
สบาย อยากออกเย็นหรือดึกแค่ไหนก็ได้ ไปถึงที่โน่นเช้าจะได้ข้าม
ไปฝัง่ ลาวเลย”
“ถึงงั้นเถอะ จะเดินทางก็ต้องเตรียมตัว จะกลับก็กลับได้นะ
ปา้ ไมว่ า่ ”
หญงิ สาวหวั เราะอีก พดู ตรงๆ ตามนิสยั วา่
“คุณป้าคงเบื่อหน้านิ้งเต็มทีแล้ว งั้นนิ้งกลับก่อนนะคะ เสร็จ
ศึกแลว้ ฆา่ แมท่ พั ไดต้ ามสบาย น้ิงลานะคะทกุ คน บายคะ่ ”
หล่อนหยิบกระเป๋าไหว้ลุงกับป้า โบกมือลาพวกลูกพี่ลูกน้อง
แลว้ เดนิ นวยนาดออกไปอยา่ งสบายใจ ทง้ิ ให้ปา้ สะใภเ้ อย่ ตามหลังวา่
“เสร็จศึกที่ไหน มันเพิ่งจะเริ่มต่างหาก แต่แม่ทัพต้องเปลี่ยน
ขืนให้หล่อนออกศึกมีหวังฉันแพ้ตั้งแต่อยู่ในมุ้ง!” จากนั้นก็หันไป
บ่นกับสามีว่า “หลานคุณคนนี้พิลึกนักละ เหมือนคนปากปราศรัย
นำ้ ใจเชอื ดคอไงไม่รู้ พูดจาเหมือนจะดี แต่ทำไมเหมอื นจ้องเลน่ งาน
ยายกิ๊ฟตลอด”
“ยายนง้ิ นสิ ยั เปน็ แบบนม้ี าตง้ั แตไ่ หนแตไ่ รเธอกร็ ”ู้ สามกี ลบั วา่
เสียอย่างนั้น “ไปใช้มันก็ต้องทำใจ ถ้าขยาดปากกับนิสัยมันนัก
ก็ไม่ควรไปใชม้ นั ตง้ั แตต่ น้ ”
“ถา้ ไมใ่ ชย้ ายนง้ิ แลว้ จะใชใ้ ครละ่ จะจา้ งนกั สบื คณุ กห็ า้ มวา่ มนั
เกนิ เหตุ แตช่ า่ งเถอะ เรอ่ื งยายนง้ิ ไมส่ ำคญั อะไรหรอก เรอ่ื งยายหนดู ี
นน่ั ต่างหากท่สี ำคัญ พวกเราจะทำยงั ไงกนั ดีคะคุณ”
อนุทัตเดินเข้ามาเพื่อจะวางมือลงบนไหล่ภรรยาอย่างปลอบ

276 ก่ิ ง ฉั ต ร

ประโลม
“จะทำอะไรได้อีกล่ะคุณ นอกจากรอดูทีท่าฝ่ายนั้นเขา บางที
เขาอาจจะไม่คดิ อะไรกบั ทางเราอีกแล้วเหมอื นที่ยายนิง้ วา่ ก็ได้”
“ฉนั เปน็ ห่วง คณุ นะ่ มองอะไรๆ ในแงด่ ีเกนิ ”
“ผมเข้าใจความรู้สกึ คณุ นะ...”
ชายสูงวัยพูดด้วยความรู้สึกจากหัวใจจริง ๆ เขารู้ดีว่าภรรยา
ของเขาไม่ใช่คนร้ายกาจหรอื มองโลกในแง่ร้ายอะไรเลย กับนรี ภาน้ัน
สมัยก่อนก็เอ็นดูรายนั้นดี เพราะหล่อนเข้านอกออกในบ้านมาตั้งแต่
เรียนมัธยม แต่ด้วยความรักลูก และในใจลึกๆ ก็รู้ว่าทิพปภาเป็น
ฝา่ ยมาทหี ลงั แมข้ อ้ อา้ งเรอ่ื งรกั จะสวยหรู แตห่ ลอ่ นกห็ นไี มพ่ น้ คำวา่
แย่งเพื่อนอยู่ดี ดังนั้นจึงไม่แปลกที่ความรู้สึกผิดทำให้เกิดความ
หวาดหวน่ั ความกลวั ...วา่ อกี ฝา่ ยจะหาทางกลน่ั แกลง้ รงั แก จงึ ทำให้
รีบตงั้ ปอ้ มตอ่ ต้านไว้ก่อน โดยไมย่ อมเปดิ ใจหรอื ทำตวั ให้เปน็ ผู้ใหญ่
ที่มเี มตตาเหมอื นแต่กอ่ น
ปทั มากเ็ หมอื นแมส่ ว่ นใหญ่ ทร่ี กั ลกู ตวั เองจนลมื นกึ เหน็ ใจลกู
คนอนื่
“แตเ่ ราทำอะไรไมไ่ ดจ้ รงิ ๆ นายตอ่ เปน็ แคห่ ลานไมใ่ ชล่ กู หรอื
ต่อให้เป็นลูก เราจะไปบังคับฝืนใจเขาเรื่องแบบนี้ได้ยังไง ตอนนี้ก็
ตอ้ งคอยดทู า่ ยายหนดู เี ขาวา่ จะเอายงั ไง อกี อยา่ ง ขอใหเ้ ชอ่ื ใจตอ่ มนั
หน่อยเถอะ อย่างน้อยมันก็คงเห็นแก่อามันบ้าง เห็นแก่น้องมันบ้าง
คงไมท่ ำอะไรตามใจแฟนจนกระทง่ั มาทำรา้ ยคนเลอื ดเดยี วกนั หรอก”
ปัทมาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับคำแนะนำของสามี
ลูกๆทุกคนก็เห็นพ้องว่า ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ก็ต้องคอยตั้งรับให้ดี
ทส่ี ดุ เทา่ นน้ั มเี พยี งลกู เขยคนเลก็ ของหลอ่ นเทา่ นน้ั ทท่ี ง้ั เจบ็ ทง้ั แคน้ ใจ
แต่ทำอะไรไม่ได้ นอกจากฝืนย้ิมท้งั ที่ในใจร้อนราวถูกไฟลน

ลั บ ล ว ง ใ จ 277

จ ริ ณ ธ ร รุ่ ม ร้ อ น ด้วยเพลิงริษยาจนอยบู่ า้ นไม่ติด เขาผดิ หวงั
ที่ปัทมาและครอบครัวไม่สามารถทำอะไรที่จะหยุดยั้งพชรพลได้เลย
ชายหนุ่มยิ่งแค้นก็ยิ่งรู้สึกเสียดายนีรภา เกิดคำถามกับตัวเองตลอด
ว่าตัดสินใจผิดหรือเปล่า ยิ่งหันมาเห็นภรรยาหัวอ่อนที่ตามใจเขา
ตะพึดตะพือ เป็นเหมือนหุ่นทื่อ ๆ ให้เขาชักใยได้ง่าย ๆ ชายหนุ่ม
ก็ยิ่งหงุดหงิด ขัดหูขัดตาขัดใจทุกอย่างไปหมด ไม่อยากอยู่บ้าน
ไม่อยากอยู่ใต้สายตาซื่อ ๆ เซ่อ ๆ ของผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียตลอด
เวลา ดงั นัน้ พอกลับถงึ บ้านตัวเองเขาก็ประกาศว่า
“ผมมีธุระจะออกไปกินข้าวเย็นกับดื่มฉลองกับเพื่อน ป๋องมัน
จะแต่งงาน เพื่อนๆเลยจะจัดงานเลี้ยงอำลาชายโสดให้มัน คืนนี้
คงกลับดกึ หน่อย คณุ ไม่ต้องรอนะ นอนไดเ้ ลย”
“ใหก้ ฟ๊ิ ไปดว้ ยไดไ้ หมคะ กฟ๊ิ ไมอ่ ยากอยบู่ า้ นคนเดยี ว” ทพิ ปภา
ร่ำร้อง
“คนเดยี วทไ่ี หน คนอน่ื อยกู่ นั เตม็ บา้ น คณุ พอ่ คณุ แมก่ อ็ ยู่ พจ่ี น่ั
ก็อยู.่ ..” สามีของหล่อนโตก้ ลบั อย่างหงดุ หงิด
หญิงสาวไม่อยากบอกว่านั่นแหละยิ่งหนัก พี่สาวเขาไม่ค่อย
ออกมาสงุ สงิ อะไรกบั ใคร กนิ ขา้ วเสรจ็ กเ็ ขา้ หอ้ งนง่ั ทำงานหรอื ดโู ทรทศั น์
บดิ าเขากเ็ หมอื นกนั เหลอื เพยี งอนงคน์ าถเทา่ นน้ั ทก่ี นิ ขา้ วเสรจ็ บางที
กเ็ รยี กลกู สะใภม้ าชว่ ยทำนน่ั ทำน่ี เยบ็ เสอ้ื ผา้ บา้ ง ทำขนมอะไรกระจกุ -
กระจิกบ้าง บอกว่าอนาคตจะได้ทำใหส้ ามไี ด้
พอหล่อนทำอะไรพลาดหรือทำไม่ได้ อนงค์นาถจะมองด้วย
สายตาเหมอื นออ่ นใจ สอนเสยี งหวานอย่างประชดว่า
‘อะไร เปน็ ผหู้ ญงิ แท้ๆเรอ่ื งแคน่ ท้ี ำไมไ่ ด้ รวู้ า่ ทบ่ี า้ นเปน็ เศรษฐี
มเี งนิ มคี นทำใหท้ กุ อยา่ ง แตข่ องทท่ี ำจากเงนิ กบั ทำจากใจมนั ตา่ งกนั นะ
แม่คุณ บ้านนี้เราเลี้ยงลูกด้วยใจไม่ใช่ใช้เงินซื้อ เธอก็ต้องหัดทำไว้

278 กิ่ ง ฉั ต ร

อีกหน่อยมีลูกจะได้ทำให้ลูกใช้ลูกกินได้ ไม่ใช่ซื้อมันตะพึดตะพือ
อยา่ งเดียว’
หรือไมอ่ นงค์นาถกว็ ่า
‘ทำไม แค่นี้มันยากนักหรือไง ขนาดส้มแป้นมันเป็นพม่า
เรียนมาแค่ ป.๔ ยงั ทำได้เลย แลว้ เธอน่ะเรียนสูงกวา่ เด็กมันตัง้ เยอะ
แคน่ ้ีทำไม่ได้ อายเด็กมันบา้ งไหม’
ทิพปภาอยากเถียงว่าหล่อนก็ทำอะไรได้หลายอย่างที่ส้มแป้น
ทำไมไ่ ดเ้ หมอื นกนั แตไ่ มก่ ลา้ ...กลวั แมส่ ามหี งอ และยง่ิ ถกู เหนบ็ แนม
หล่อนยิ่งทำพลาด โชคดีที่จริณธรสงสารเมีย เขาทิ้งช่วงเวลาสักพัก
แลว้ จะลงมาตาม บอกวา่ จะเขา้ นอนแลว้ หรอื มอี ะไรใหห้ ญงิ สาวชว่ ย
มารดาเขาจงึ ปลอ่ ยสะใภใ้ ห้ตัวลีบตวั งอเดินเขา้ ห้องพักช้นั บนไป
ดงั นน้ั พอสามวี า่ จะไมอ่ ยบู่ า้ นกลบั ดกึ ทพิ ปภากผ็ วา ไมอ่ ยาก
นึกเลยว่าจะต้องผจญวาจาเชือดเฉือนของแม่สามีนานแค่ไหนกว่า
อนงค์นาถจะยอมปล่อยให้หล่อนเข้านอน ยิ่งพรุ่งนี้เป็นวันหยุด
หลอ่ นไมม่ ขี อ้ อา้ งวา่ ตอ้ งรบี นอนเพราะตอ้ งตน่ื ไปทำงานแตเ่ ชา้ ดว้ ยแลว้
แค่คิด...ท้องไส้หล่อนก็ป่วนปั่นไปหมด ต้องคว้าแขนสามีไว้เหมือน
จะเป็นการอ้อนวอน
แต่จริณธรที่กำลังหงุดหงิดกลับคิดไปอีกอย่าง เขาสะบัดมือ
หล่อนออกดว้ ยท่าทางรำคาญ ตอบเสียงแขง็ ว่า
“บอกแล้วว่างานเลี้ยงอำลาชายโสด แล้วคุณจะไปได้ไงกิ๊ฟ
ทำไมพดู ไมฟ่ งั เลยนะ ในงานมแี ตผ่ ชู้ ายลว้ นๆ คณุ ไปเพอ่ื นผมไดล้ อ้
ตายสวิ ่าเมยี มาคมุ ”
“กิ๊ฟไม่ได้คิดจะคุมคุณนะคะ แค่ไม่อยากอยู่บ้านที่ไม่มีคุณ
อยดู่ ้วยเทา่ นนั้ ”
นำ้ เสยี งละหอ้ ยของหญงิ สาวทำใหช้ ายหนมุ่ เดาเหตผุ ลได้ ตาม

ลั บ ล ว ง ใ จ 279

ปรกติเมื่อเจอปัญหานี้ หลายครั้งที่เขาเกิดความรู้สึกสงสารทิพปภา
เพราะรดู้ วี า่ มารดาของเขานน้ั บทจะรา้ ย รา้ ยจนนา่ กลวั แตว่ นั นเ้ี ขา
อารมณ์เสียเกินกว่าจะสงสาร ดังนั้นปฏิกิริยาจึงเป็นการถอนใจยาว
อย่างเบอ่ื หน่าย น้ำเสียงก็แสดงอารมณไ์ มต่ า่ งกัน
“เมอ่ื ไหรค่ ณุ กบั คณุ แมจ่ ะเขา้ กนั ไดส้ กั ทนี ะ คณุ แมผ่ มไมใ่ ชเ่ สอื
ใช่สิงห์ กลัวทำไม ยิ่งคุณกลัวคุณแม่ยิ่งรำคาญรู้ไหม ท่านชอบ
คนกล้า กล้าเขา้ หา กล้าประจบ ท่านกช็ อบ”
ทิพปภาหน้าเสีย หล่อนรีบบอกวา่
“กฟ๊ิ ก็ทำนะคะคุณโจ้ กฟิ๊ พยายามแลว้ ”
“คงไม่มากพอมั้ง ไม่งั้นคุณแม่คงรักคุณไปนานแล้ว ดูอย่าง
หมอดสี ิ ตอนแรกคณุ แมต่ ง้ั ปอ้ มจะเปน็ จะตาย ไมเ่ ทา่ ไหรก่ เ็ ปลย่ี นใจ
มารกั หมอดี คณุ ชนะหมอดเี รอ่ื งผมมาแลว้ เอาชนะหมอดเี รอ่ื งคณุ แม่
ใหไ้ ดด้ ว้ ยแลว้ กนั ” ชายหนมุ่ พดู แลว้ ไมส่ นใจใบหนา้ ขาวซดี ของภรรยา
เขารู้ว่าหล่อนสะอึกกับวาจาและน้ำเสียงของเขา อาจจะเจ็บปวดด้วย
แต่เขาไม่สนใจ เขาเองก็เจ็บเพราะพี่ชายหล่อนกำลังจะแย่งผู้หญิงที่
เขารกั ไปเหมอื นกนั ดี เจ็บๆ ด้วยกนั ท้งั คู่ เสมอกันดี
“ผมไปละ ไม่ต้องรอนะ เดี๋ยวจะแวะบอกคุณแม่เองว่าผม
ไม่กินข้าวบ้าน ส่วนคุณ ถ้าอยากสู้ก็ลงไป ถ้าไม่กล้าก็อยู่แต่บน
ห้องนี้แล้วกัน สั่งเด็กไปว่ากินกลางวันจากบ้านโน้นจนอิ่มแปล้แล้ว
กลนื อะไรไมล่ งอกี คณุ แมท่ า่ นรอู้ ยแู่ ลว้ วา่ คณุ เปน็ พวกตดิ หอ้ ง หาย
ตวั ไปท่านกค็ งไม่แปลกใจอะไรนักหรอก”
“คณุ โจ.้ ..” ทพิ ปภาเอย่ เสยี งแผว่ แตเ่ ขาไมแ่ มแ้ ตจ่ ะหนั กลบั มา
มอง กระแทกเทา้ เดนิ โครม ๆ ออกจากหอ้ งไปแล้ว

280 กิ่ ง ฉั ต ร

บ ท ท่ี ๒๕

อ อ ก จ า ก บ้ า น พ้นสายตาของภรรยา จริณธรกร็ ีบกดโทรศัพท์
ไปหานรี ภา ตอนทเ่ี ลกิ กนั ใหม่ๆนน้ั ชายหนมุ่ อยากเอาใจทพิ ปภาจงึ
ลบเบอรโ์ ทรศพั ทแ์ ละขอ้ ความของหมอสาวออกจากมอื ถอื เขาทง้ั หมด
ตอ่ หนา้ หญงิ สาว ซง่ึ วา่ ทภ่ี รรยาของเขาตอนนน้ั กท็ ำทา่ พอใจเสยี เหลอื
เกนิ หารไู้ มว่ า่ ลบเบอรจ์ ากโทรศพั ทไ์ ปกเ็ ทา่ นน้ั เพราะในสมองเขายงั
จดจำเบอร์หมอดไี ด้อยดู่ ี
เสยี งสญั ญาณดงั อยหู่ ลายครง้ั จนกระทง่ั ชายหนมุ่ นกึ วา่ อกี ฝา่ ย
คงไมร่ บั สาย แตใ่ นทส่ี ดุ กม็ เี สยี งคลกิ และเสยี งของนรี ภาดงั มาตามสาย
“ใหช้ ่วยอะไรคะ”
“หมอดี” เสียงของหล่อนทำให้ทำนบอารมณ์ของเขาแตกพ่าย
สง่ิ ทพ่ี ดู เหมอื นเปน็ การครำ่ ครวญวา่ “ทำไมคณุ ถงึ ทำกบั ผมแบบนไ้ี ด้
ผมรกั คณุ นะ รักมากทีส่ ดุ ...”
“คนรักกันเขาไม่ทำกันแบบนี้หรอกค่ะคุณโจ้ อย่าพูดในสิ่งที่
คุณไมเ่ ข้าใจจรงิ ๆ เลยดีกวา่ ”
“คณุ ตา่ งหากทไ่ี มเ่ ขา้ ใจ หมอดี คณุ ไปคบหากบั ไอต้ อ่ นน่ั เพราะ

ลั บ ล ว ง ใ จ 281

ต้องการแกแ้ คน้ ผมใช่ไหม คณุ ตอ้ งการทำแบบนน้ั ใช่ไหม”
นรี ภาหวั เราะมาตามสาย เสยี งของหญงิ สาวจรงิ ใจและเบกิ บาน
อย่างแท้จริง
“คุณไม่หลงตัวเองเกินไปหน่อยหรือคะคุณโจ้ คิดหรือคะว่า
ผู้ชายอย่างคุณมีค่ามากพอที่ดีต้องไปตามแก้แค้น ตรงกันข้าม...ดี
ควรจะทำบญุ ดว้ ยความดใี จเสยี ดว้ ยซำ้ ทค่ี ลาดแคลว้ คณุ มาได้ อกี อยา่ ง
ใหค้ วามเคารพพภ่ี รรยาคณุ นดิ นะคะ จะเรยี กขานอะไรกใ็ หด้ หี นอ่ ย”
ชายหนุ่มสบถกอ่ นคร่ำครวญ
“หมอดีเปลยี่ นไปมากนะ”
“เร่ืองเก่าแล้วคะ่ เราเคยคุยกันแลว้ ว่าถา้ ดจี ะเปล่ยี นก็เพราะ
คุณโจ้นั่นแหละสอนให้เปลี่ยน อย่างน้อยก็สอนให้ระวังในการเลือก
คบหาคนมากขึ้น คุณโจ้คะ ถ้าจะโทร.มาเรื่องเดิม ๆ ไร้สาระแบบนี้
ดวี า่ ไมต่ อ้ งโทร.จะดกี วา่ นะคะ เอาเวลาไปดแู ลภรรยาคณุ ใหด้ จี ะดกี วา่
แค่นี้นะคะ สวัสดีคะ่ ”
แลว้ สญั ญาณกต็ ดั ไป จรณิ ธรโกรธจนตอ้ งหยดุ รถขา้ งทางเพอ่ื
สงบสตอิ ารมณ์ ชายหนมุ่ พยายามโทร.กลบั ไปอกี หลายครง้ั แตน่ รี ภา
ไมย่ อมรบั สาย เขาจงึ ต้องก่นด่าลมแล้งไปตามเร่ืองตามราว
จากนั้นพออารมณ์เย็นลงเขาก็ขับรถตระเวนไปเรื่อย ๆ กระทั่ง
ฟ้ามืด ท้องเริ่มร้อง เขาจึงแวะเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ขายทั้ง
อาหารและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์
ชายหนุ่มสั่งเปิดเหล้า นั่งดื่มคนเดียว...ไอ้เรื่องเลี้ยงฉลอง
ความโสดของเพอ่ื นนะ่ โกหกทง้ั เพ จรงิ ๆเขามาฉลองความเศรา้ ของ
ตัวเองต่างหาก ดื่มให้มันหายเบื่อหายเซ็ง หรืออย่างน้อยก็ให้ลืม
ความเจ็บรุม ๆ ที่เกิดขนึ้ ในอกไปไดบ้ า้ ง...
พนชั กรเหน็ จรณิ ธรตอนทห่ี ลอ่ นลกุ ไปเขา้ หอ้ งนำ้ เขามาคนเดยี ว

282 ก่ิ ง ฉั ต ร

ตรงหน้ามีแก้วน้ำสีชาและอาหารสองสามอย่างวางอยู่ แต่นอกจาก
เหล้าในขวดกับโซดาแล้วไมม่ อี ะไรพรอ่ ง หญิงสาวพยายามมอง แต่
ไม่เห็นผู้ร่วมโต๊ะคนอื่นของเขา เป็นไปได้ยังไงที่เจ้าบ่าวยังไม่ครบปี
อยา่ งเขามาน่ังดม่ื เหล้าตามลำพัง
หญงิ สาวเล่ียง...เหมือนทุกวันทพ่ี ยายามเล่ียงชายหนมุ่ เพอื่ เดิน
กลับไปที่โต๊ะ เพื่อนร่วมมหา’ลัยที่สนิทสนมกันและนัดกินข้าวกัน
อยา่ งนอ้ ยสองเดือนคร้งั ทักวา่
“เปน็ อะไรต้มุ หนา้ ตาไมด่ ีเลย ทอ้ งเสยี เหรอ”
“เปลา่ แคเ่ จอปญั หานดิ หนอ่ ย...” หลอ่ นตอบดว้ ยเสยี งแหบแหง้
ที่ตัวเองยังแปลกใจ
ปัญหา...พนัชกรเรียกจริณธรว่าปัญหา แต่เขาคงไม่รู้หรอกว่า
ตวั เองเปน็ ปญั หาใหญแ่ คไ่ หนสำหรบั หลอ่ น ครง้ั หนง่ึ หลอ่ นเคยคดิ วา่
เขาเปน็ แสงสวา่ งในชวี ติ เปน็ ความสขุ ทไ่ี มเ่ คยพบเจอมากอ่ น แมเ้ ขา
จะก้าวเข้ามาใน wwk พร้อมผู้หญิงที่กำลังจะแต่งงานด้วย แต่
พนัชกรคดิ ว่าการทเี่ ขาพบหล่อนอาจจะเกดิ การเปล่ียนแปลงได้
หญิงสาวไม่เคยคาดฝันเลยว่าการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นจริง ๆ
แต่ไม่ใช่กับหล่อน กลายเป็นว่าจริณธรเลือกทิพปภา เลือกลูกพี่
ลูกน้องของหลอ่ นแทน...
การตัดสินใจของเขาทำให้พนัชกรอกหักอย่างหนัก ทั้งอกหัก
และขมขื่นที่เพิ่งรู้ตัวว่าหลงรักเขาอยู่ข้างเดียว จริณธรทำดีกับหล่อน
เพราะเขาเป็นคนดีเท่านั้น ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยไปเลย มีแต่หล่อน
เทา่ นน้ั ทค่ี ดิ ...แล้วก็คิด...แลว้ กค็ ดิ ...
โชคยังดีที่หล่อนแค่คิดเท่านั้น ไม่ได้ป่าวประกาศหรือแสดง
อะไรออกไปใหค้ นรอบขา้ งรบั รู้ ไมเ่ ชน่ นน้ั นอกจากจะปว่ ยดว้ ยอาการ
อกหักแล้ว ยังต้องมีรายการอับอายขายหน้ามาเป็นของแถมด้วย

ลั บ ล ว ง ใ จ 283

ตอนทร่ี นู้ น้ั หลอ่ นเหมอื นถกู นอ็ กทง้ั ยนื แทบทำงานทำการอะไรไมไ่ ด้
ช่วงเวลาที่คาดว่าจะเจ็บปวดที่สุดคือการต้องคิดว่าหล่อนจะต้องไป
ยืนยิ้ม ฝืนหน้าชื่นอกตรมในงานแต่งงานของเขา ดังนั้นพนัชกรจึง
ตัดสนิ ใจซ้อื ทวั รไ์ ปต่างประเทศครึง่ เดือน
ครอบครวั หลอ่ นแปลกใจ ปทั มาบน่ วา่ ทำไมตอ้ งไปเทย่ี วชว่ งวนั
งานแต่งของลูกสาวหล่อน จะมีก็แต่พชรพลเท่านั้นกระมังที่มองมา
ด้วยสายตาเหมือนจะเข้าใจ...
กลับจากเที่ยวสิบห้าวันทั่วยุโรปที่พนัชกรแทบไม่ได้สัมผัส
ความสขุ หรอื ความรน่ื รมยอ์ ะไรเลย หญงิ สาวกลบั มาถงึ บา้ นในชว่ งท่ี
คู่บา่ วสาวไปฮนั นีมนู ท่ีญป่ี นุ่ พอดี จากนน้ั หล่อนก็พยายามจะขอออก
จากบริษัทโดยอ้างว่าเบื่อ อยากทำงานอย่างอื่นที่ไม่ใช่อยู่ในกงสีบ้าง
แตพ่ ชรพลไมย่ อมใหอ้ อก เขาบอกดว้ ยสหี นา้ แววตารทู้ นั และสงสารวา่
‘ออกแล้วได้ประโยชน์อะไรตุ้ม จะหนีอะไร คิดหรือว่าจะหนี
พน้ บางอยา่ งมันอย่ใู กลเ้ กนิ กวา่ จะเลีย่ งไดน้ ะ พ่ีวา่ ทางทดี่ ีแทนทีจ่ ะ
หนีปัญหา เราสู้ปัญหาดีกว่า สู้แล้วต้องชนะด้วย จะได้ไม่ต้องหนี
หัวซกุ หัวซุน’
แต่พี่ชายหล่อนก็ยังใจดี หาเรื่องส่งหล่อนไปดูงานที่นั่นที่นี่
บางทกี ไ็ ปพกั กบั พนธกรนอ้ งชายคนเลก็ ทเ่ี ปน็ หมออยอู่ เมรกิ า กลบั มา
ทำงานพนชั กรกพ็ ยายามหลกี เลย่ี งจรณิ ธรตลอด มกี ารกนิ ขา้ วรวมญาติ
อย่างที่ทำเป็นประจำ หญิงสาวก็หาเหตุไม่ยอมไป หล่อนคิดว่ายัง
ไมพ่ ร้อมทีจ่ ะเยยี วยาแผลตวั เองดว้ ยการเผชญิ หน้ากับเขาตรง ๆ
จนกระทง่ั นาทนี .้ี ..หญงิ สาวมองแลว้ มองอกี ชง่ั ใจอยนู่ าน กอ่ น
มั่นใจว่าสิ่งที่หล่อนเห็นบนใบหน้าเขาคือความเจ็บปวด และโหยหา
รุนแรง...มันเหมือนภาพสะท้อนในกระจกเงาที่หล่อนส่องมองตัวเอง
ทกุ วนั ในหลายเดอื นหลงั น้ี ดงั นน้ั พนชั กรจงึ ตดั สนิ ใจขอตวั จากเพอ่ื น

284 ก่ิ ง ฉั ต ร

บอกวา่ เจอญาตแิ ลว้ ลุกเดนิ ไปยังโต๊ะของจริณธร
“คุณโจค้ ะ มาทำอะไรท่ีนคี่ ะ”
ชายหนมุ่ เงยหนา้ ขน้ึ มองหลอ่ น ดวงตาวาววบั เหมอื นจะหาเรอ่ื ง
แตพ่ อรวู้ า่ เปน็ ใคร ดวงตาวาวๆนน้ั กอ็ อ่ นแสงลง รมิ ฝปี ากเขายกสงู
นิดเหมือนจะยมิ้ ...ยม้ิ หยนั หญิงสาวจงึ ถามต่ออย่างรวดเรว็ วา่
“กฟิ๊ ไมไ่ ด้มาด้วยหรอื คะ”
“ผมมาคนเดียว อยากหยุดคิดทบทวนอะไรนิดหน่อย ว่าแต่
คณุ ตมุ้ เถอะครบั หมนู่ ไ้ี มเ่ หน็ ทท่ี ำงานเลย ทง้ั ๆทท่ี ำงานตกึ เดยี วกนั
แท้ ๆ คิดถึงนะครับ”
พนัชกรเข่าอ่อน ต้องทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามเขา แม้
ตอนนจ้ี ะรแู้ ลว้ วา่ สง่ิ ทเ่ี ขาพดู เปน็ แคม่ ารยาท เปน็ ความออ่ นโยนสภุ าพ
ของเขา ไมใ่ ชม่ าจากความรกั ใครพ่ ศิ วาส แตห่ ญงิ สาวกอ็ ดปลาบปลม้ื
ไม่ได้ แค่คำว่า คิดถึง...ออกจากปากคนที่ปักใจรัก...มันไม่ต่างอะไร
จากนำ้ ทพิ ยห์ น่งึ หยดทรี่ ว่ งส่ผู นื ดนิ แหง้ ระแหง
“ตุ้มก็คิดถึงนะคะ คิดถึงวันเก่า ๆ...” ที่หล่อนเคยหลงคิดว่า
เขาสนใจ “แตต่ อนนย้ี ุ่ง ตุ้มเองกไ็ ม่ค่อยสบาย”
“เปน็ อะไรมากหรือเปล่าครบั มิน่าเห็นคุณตุ้มผอม ๆ ไป”
“เหรอคะ” หญิงสาวยกมือลูบหน้าตัวเองเผลอ ๆ ชื่นใจอย่าง
ประหลาดที่เขาสังเกตเห็น พนัชกรนั้นถึงจะมีอายุพอสมควร แต่
หลอ่ นไมเ่ คยมคี วามรกั อยา่ งจรงิ จงั มากอ่ น ดงั นน้ั เมอ่ื เกดิ รกั จงึ คลา้ ย
กบั สาวรนุ่ เรม่ิ รกั ทง้ั หลงทง้ั ทมุ่ เทความรสู้ กึ ทง้ั หมดทม่ี ลี งไป แมจ้ ะรู้
ว่าไม่มีสิทธิ์ ไม่สามารถ...แต่ก็ยังอดหวังลม ๆ แล้ง ๆ ในใจไม่ได้ว่า
สกั วนั เขาคงจะมองมาและมอบความรกั กลบั คนื ใหห้ ลอ่ นบา้ ง ไมต่ อ้ ง
มากอะไร แค่เศษเส้ยี วท่ีหลอ่ นมใี หเ้ ขา พนชั กรก็คงพอใจแล้ว
“จรงิ ครบั หนา้ ซบู ไปเลย คณุ ตมุ้ คงตอ้ งระวงั สขุ ภาพมากกวา่ น้ี

ลั บ ล ว ง ใ จ 285

นะครับ”
“ขอบคณุ คะ่ ” สหี นา้ ของหญงิ สาวสดใสขน้ึ แตเ่ ปลย่ี นเปน็ กงั วล
เมื่อเห็นชายหนุ่มยกแก้วขึ้นจิบ จำได้ว่าตอนไปเที่ยวฮ่องกงมาเก๊า
กนั นน้ั จรณิ ธรดม่ื เบยี รเ์ ปน็ เพอ่ื นเรอื งยศ ดม่ื ไวนบ์ า้ งตอนอนทุ ตั สง่ั
มาดื่มฉลองกันทั้งโต๊ะ แต่หล่อนไม่เคยเห็นเขาดื่มเหล้าและดื่มอย่าง
จรงิ ๆจงั ๆอยา่ งนม้ี ากอ่ น “คณุ โจค้ ะ มอี ะไรหรอื คะ ตมุ้ ไมเ่ คยเหน็
คณุ โจด้ ม่ื มากอ่ น มอี ะไรหรอื เปลา่ คะ ถา้ มอี ะไร...ตมุ้ อาจจะชว่ ยคณุ
ได้ ไหน ๆ เราก็...ถอื วา่ เป็นญาตกิ ันแล้ว”
จริณธรหลุบตาลงเหมือนครนุ่ คิด ก่อนถอนใจยาว ตอบวา่
“ผมจะทำใหค้ ณุ ตมุ้ รำคาญเสียเปล่า ๆ”
“ไมห่ รอกคะ่ ตมุ้ ไมม่ วี นั ...ไมม่ ที างรำคาญคณุ แน่ ๆ คณุ โจค้ ะ
ตุ้มอยากช่วยคุณจริง ๆ นะคะ ตุ้มอยากเห็นคุณมีความสุข ไม่ใช่มา
น่ังด่ืมตามลำพงั แบบน้ี...”
ชายหนุ่มถอนใจอีกครัง้ ก่อนยอมเปิดปาก
“ผมเบอ่ื บา้ น กฟ๊ิ กบั คณุ แมเ่ ขา้ กนั ไมไ่ ดเ้ ลย มปี ญั หากนั ตลอด
...” ชายหนมุ่ เรม่ิ เลา่ เขาไมไ่ ดโ้ กหก นำ้ เสยี งและแววตาจงึ นา่ เชอ่ื ถอื
...สีหน้าเขาก็แสดงชัดถึงผู้ชายที่มีปัญหาหนักอกยากจะแก้ไข “กิ๊ฟ
เป็นคนทำงาน ชอบทำงานนอกบ้าน กลับบ้านมาไม่ชอบทำงานบ้าน
ส่วนคุณแม่ผมชอบลูกสะใภ้แม่ศรีเรือน ทำอาหารได้ ทำขนมเก่ง
อยากได้คนที่กลับมาก็ช่วยจัดการงานบ้านงานเรือน ทั้งคู่เลยจูนกัน
ไม่ตดิ เท่าไหร”่
“นา่ เสียดายนะคะ” พนัชกรเปรย นึกถงึ ตัวหล่อนเอง หล่อน
ชอบทำกับข้าวชอบดูแลบ้าน ถ้าจริณธรแต่งกับหล่อนแทนที่จะเป็น
ทพิ ปภา มารดาเขาคงมลี กู สะใภท้ ถ่ี กู ใจ แตห่ ลอ่ นกไ็ ดแ้ คค่ ดิ วา่ ถา้ ...
เทา่ น้นั

286 ก่ิ ง ฉั ต ร

“ผมก็เสียดาย แต่ไม่รู้จะทำยังไงดี ฝั่งนึงก็เมีย ฝั่งนึงก็แม่
เขาไม่ยอมลงให้กันเลย บ้านผมร้อนเหมือนไฟ เขาเผากัน ผมอยู่
ตรงกลาง เกรียมกอ่ นใคร”
“คุณโจ้คงเหนื่อยแย่” หญิงสาวเห็นใจเขา ใครจะไปนึกว่า
ทพิ ปภาทด่ี เู รยี บรอ้ ยเขา้ ผใู้ หญด่ แี บบนน้ั จะเขา้ กบั แมส่ ามไี ม่ได้ แถม
ไม่น่าเชื่อเลยว่าหล่อนจะลุกขึ้นมาสู้กับผู้ใหญ่ นี่ถ้าเป็นพนัชกรนะ...
หลอ่ นจะเอาใจแม่ของเขา ยอมทำทกุ อยา่ งเพ่ือคนทีห่ ลอ่ นรัก เพ่อื ที่
เขาจะได้ไมต่ อ้ งมานัง่ หนา้ เกรียมอกขมตามลำพงั แบบน้ี
“ครบั เหนอ่ื ยใจนม่ี นั สาหสั จรงิ ๆ ผมเลยอยากหลบออกมาอยู่
อย่างสงบ ๆ บ้าง อยากกินเหลา้ ให้มนั ลืม ๆ ปญั หาไปเสียบา้ ง”
“โธ่ คุณโจ้ เหลา้ ไมด่ เี ลยนะคะ แกป้ ญั หาไม่ได้หรอก”
“ถา้ ไมพ่ ง่ึ มนั ผมกไ็ มร่ จู้ ะทำยงั ไง ไมร่ จู้ ะหนั หนา้ ไปพง่ึ ใคร ไป
ปรบั ทกุ ขก์ บั ใคร”
“กบั ตมุ้ ไงคะ” พนชั กรอาสาทนั ทอี ยา่ งไมล่ งั เล หลอ่ นพรอ้ มจะ
ทำทุกอย่างเพื่อเขา “หยุดดื่มแล้วมาคุยเรื่องสบายใจกันดีกว่านะคะ
คณุ โจ้รอเดยี๋ วนะคะ ต้มุ ขอตัวไปบอกเพอื่ นวา่ จะขอแยกวง อย่าดื่ม
นะคะ กนิ อะไรรองทอ้ งไปก่อน เด๋ยี วตมุ้ กลบั มา”
พูดแล้วหญิงสาวก็ลุกจากไปอย่างกระตือรือร้น คิดว่ากำลัง
เผชิญหน้ากับปัญหาอย่างที่พี่ชายเคยแนะนำ ไม่รู้ตัวเลยแม้แต่
น้อยว่า นอกจากจะไม่ได้ต่อสู้กับปัญหาแล้ว หล่อนยังกระโจนเข้าสู่
มนั อย่างเต็มตัวอกี ด้วย
ส่วนจริณธรนั้น...ชายหนุ่มมองตามหลังพนัชกรไปด้วยสายตา
เวทนา จริงอยู่ที่เขาอยู่ในอารมณ์โกรธและเกลียดพชรพลเหลือเกิน
อยากจะแก้แค้น อยากจะทำให้ชายหนุ่มรายนั้นเจ็บปวด แต่เขาก็
ไมเ่ คยคดิ จะใช้พนชั กรเปน็ เครื่องมอื เขาแยกแยะออกระหว่างพ่ชี าย

ลั บ ล ว ง ใ จ 287

กับน้องสาว การจะเอาความเจ็บปวดจากพี่ชายมาระบายสู่น้องสาว
เป็นแคเ่ รือ่ งในนยิ าย เป็นเรอ่ื งไร้สาระ...
แต่พนชั กรก็ช่างเสนอตัวเหลอื เกนิ กระตอื รือร้นท่ีจะเข้าหาเขา
เอาอกเอาใจ หลอ่ นทำเหมอื นทพิ ปภา เหมอื นอนทุ ตั ทกุ คนเปน็ คน
เสนอมากอ่ นทง้ั นน้ั เขากแ็ ค.่ ..ชายหนมุ่ ยกั ไหลน่ ดิ หนง่ึ ...สนองในสง่ิ ท่ี
คนเหล่าน้ตี ้องการเท่านัน้
แค่นัน้ เองจริงๆ!

น ริ ส า อ อ ก เ ดิ น ท า ง จากกรุงเทพฯตอนกลางคืน ไปถงึ
หนองคายเช้ามืด หญิงสาวเปิดห้องที่โรงแรมให้ตัวเองหนึ่งห้อง คน
ขบั รถของบรษิ ทั หนง่ึ หอ้ ง โดยเลอื กหอ้ งพกั ระดบั ใกลเ้ คยี งกนั ไมเ่ กย่ี ง
ว่านั่นนายนี่คนรถ หล่อนเป็นของหล่อนอย่างนี้เสมอ ดูแลคนที่
ทำงานให้อย่างนี้ ไม่มีเสียหรอกที่จะไล่ให้คนขับนอนในรถ หล่อน
เชอ่ื วา่ ในเมอ่ื เขาทำงานใหด้ ี กต็ อ้ งดแู ลใหด้ กี ลบั ไป ถา้ มวั แตเ่ หนยี ว
นัน่ เกี่ยงนี่ ใครเขาอยากจะทำงานดี ๆ ให้
ดังนั้นคนในบริษัทส่วนใหญ่จึงเต็มใจทำงานให้หล่อนเสมอ
ทำให้งานในส่วนที่นริสาดูแลจัดการนั้นก้าวหน้าไปอย่างดี หญิงสาว
เองก็รู้ถึงประสิทธิภาพในการทำงานของตัวเอง รู้ว่าเก่ง รู้ว่ามีความ
สามารถ แต่ไม่รู้เลยว่าข้อเสียของตัวเองคือความเชื่อมั่นในตัวเอง
เกินไป ไม่เคยเห็นหัวหรือถนอมน้ำใจคนที่ด้อยความสามารถกว่า
สนใจแต่ลูกน้องและคนที่ทำงานให้แต่ตัวเอง ลูกน้องคนอื่นไม่แล
ท่สี ำคญั หล่อนถนัดแต่เป็นนาย ไมถ่ นัดทำงานร่วมกับใคร
ขอ้ เสยี เหลา่ นท้ี ำใหท้ ำงานกบั ญาตพิ น่ี อ้ งคนอน่ื ๆไมค่ อ่ ยราบรน่ื
นกั แตน่ รสิ ากเ็ หมอื นคนสว่ นใหญท่ ม่ี องไมเ่ หน็ ขอ้ บกพรอ่ งของตวั เอง
หากปกั ใจแตว่ า่ ทง่ี านของหลอ่ นไมร่ งุ่ ไมก่ า้ วหนา้ ไมไ่ ดร้ บั การตอบรบั

288 กิ่ ง ฉั ต ร

ทด่ี ี สว่ นหนง่ึ เปน็ เพราะหลอ่ นเปน็ พลเมอื งชน้ั สองในครอบครวั มารดา
ดังนั้นบ่อยครั้งที่หล่อนประชดประชัน หรือแก่งแย่งแข่งขันชิงดี-
ชงิ เดน่ กับญาตพิ ี่นอ้ งสาวๆ โดยไมร่ ตู้ วั
อกี อยา่ งทน่ี รสิ าไมร่ กู้ ค็ อื ลกู พล่ี กู นอ้ งสาว ๆไมม่ ใี ครคดิ แขง่ ขนั
อะไรหลอ่ นเลย สว่ นใหญย่ อมรบั นบั ถอื ในฝมี อื การทำงานของหลอ่ น
หรอื ไมก่ อ็ จิ ฉาในความเปน็ อิสระและใชช้ ีวิตตามใจทอ่ี ยากจะเปน็ ของ
หล่อนทั้งนน้ั
แต่เนื่องจากไม่พูดไม่คุยกันตรง ๆ ความเชื่อที่ผิดจึงกัดกร่อน
ใจหญิงสาว กลายเป็นแผลที่ด้านนอกเหมือนมีรอยข่วนนิดเดียว
หากลึกลงไปคือโพรงใหญ่ที่อัดไปด้วยน้ำเหลืองน้ำหนอง รอวันปะทุ
ออกมาเท่านน้ั
หญิงสาวเข้าพักโรงแรมที่ดีที่สุดในหนองคาย ทว่าไม่ได้ใช้
ประโยชนอ์ ะไรมากนกั แคอ่ าบนำ้ พกั ผอ่ นประมาณสองชว่ั โมง จากนน้ั
ก็ลงมารับประทานอาหารมื้อสายกับนิพัทธ์ แล้วข้ามโขงไปฝั่งลาว
กับชายหนุ่ม เขาพาหล่อนตระเวนไปตามหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่เขาติดต่อ
ซอ้ื ผา้ เพอ่ื เตรยี มจดั สง่ ใหห้ ลอ่ น ไปคยุ กบั คนทอผา้ ทส่ี ว่ นใหญเ่ ปน็ แม่
เปน็ ลกู สาว หรอื ลกู สะใภท้ ใ่ี ชเ้ วลายามวา่ งจากการทำงานหรอื ทำงานบา้ น
ทอผ้า ร้านของนิพัทธ์นิยมลายโบราณ ไม่ต้องสลับซับซ้อนอะไร
มากมาย แต่ขอให้งานประณีต ดังนั้นงานที่เขารับมาจึงเป็นที่นิยม
ของชาวตะวนั ตกทชี่ มชอบความเรยี บงา่ ยแต่ละเอียดลออ
ลูกค้าญี่ปุ่นของนริสาเป็นพวกตามแฟชั่นตะวันตก เลยพลอย
ชอบงานแบบน้ีไปด้วย หญิงสาวเองไปดแู หล่งผลิตมากช็ อบใจ แวะ
ไปทกุ หมบู่ า้ นซง่ึ ตอนนเ้ี รยี กวา่ เปน็ กลมุ่ ชมุ ชนจะเหมาะสมกวา่ หลอ่ น
ดูและแยกความแตกต่างของลายผ้าที่แต่ละหมู่บ้านต่างภาคภูมิใจใน
ผลงานของตวั เองอย่างไมเ่ บอ่ื

ลั บ ล ว ง ใ จ 289

ทั้งคู่กับเจ้าหน้าที่จัดซื้อของร้านอีกคนอยู่ในประเทศลาวจน
บ่ายจัด แล้วจึงกลับมาฝั่งไทย ทั้งหมดแวะเข้าร้านของชายหนุ่ม
กอ่ นเพอ่ื นำผา้ ไหมบางสว่ นทร่ี บั ซอ้ื มาเขา้ ไปเกบ็ และเพอ่ื เปรยี บเทยี บ
กับลายท่เี ก็บไวใ้ หส้ ำหรับ wwk
เจา้ หนา้ ทสี่ าวท่ไี ปด้วยกระซิบระร่นื ชนดิ ท่ใี ห้ได้ยินกันถว้ นหน้า
ว่า
“คุณนิพัทธ์เก็บผ้าชิ้นงาม ๆ ให้คุณนิ้งเป็นพิเศษเลยนะคะ ถ้า
ชอบลายไหนสามารถสั่งเจ้าของผ้าให้หยุดลายอื่นมาทอลายที่คุณนิ้ง
ตอ้ งการไดเ้ ลย ลกู คา้ รายอน่ื ไมม่ ที างไดอ้ ยา่ งนห้ี รอกนะคะ มคี ณุ นง้ิ
คนเดียวท่พี ิเศษจริง ๆ”
ตามปรกติถ้าเกิดเหตุการณ์ทำนองนี้ขึ้น นริสาจะภาคภูมิใจ
ที่เสน่ห์ของหล่อนทำใหค้ ู่ค้าทำอะไรใหเ้ ป็นพิเศษเหนือคู่แข่งคนอื่นได้
แต่ในกรณีนี้หญิงสาวกลับไม่รู้สึกเป็นสุขหรือภาคภูมิอะไรเลย กลับ
หงุดหงิดในใจอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งเห็นนิพัทธ์ยืนหน้าแดงก่ำ กึ่งเขิน
กง่ึ ภาคภมู ใิ จ หลอ่ นกย็ ง่ิ ปลง ไมน่ กึ อยากหลอกใชเ้ ขาเลยใหต้ ายชกั สิ
หมอนี่มาทำหน้ายื่นน้ำลายหกใส่หล่อน ยิ่งดูยิ่งไม่เหมือนนักธุรกิจ
ที่มีกิจการใหญ่โตในจังหวัดใหญ่โตอย่างหนองคายเลย น่าจะเป็น
หนมุ่ น้อยเพ่งิ รริ ักมากกวา่
ในอดีตบรรดาคู่ค้าที่หล่อนแกล้งหว่านเสน่ห์มาล้วนแต่เป็น
ผู้ใหญ่ที่รู้จัก ‘เล่นเกม’ ทั้งนั้น ล้วนแต่เข้าใจคำว่าหมาหยอกไก่ ไม่มี
รายใดดู ‘อ่อน’ หรือคดิ เอาจริงเอาจงั เหมือนรายน้ีเลย
แล้วนี่พอถึงเวลาต้องบอกกันตรง ๆ ว่าหล่อนคิดว่าเขาเป็นคู่ค้า
ไมเ่ คยคดิ จะยกเปน็ คขู่ าหรอื อยา่ งอน่ื เขามอิ กหกั รกั คดุ อยา่ งหนกั หรอื
ดีไม่ดีเพื่อนรัก รักจี๋รักจ๋ารักจังจนน่าคิดลึกของเขาจะวิ่งมาฉีกอก
หล่อนเอา

290 ก่ิ ง ฉั ต ร

เออหนอ พอนึกถึงผี...ผีก็มา เพราะยังไม่ทันที่นริสาจะเอ่ย
อะไร นลวุธก็ก้าวอย่างร่าเริงเข้ามาในร้าน แต่พอเห็นหล่อนเท่านั้น
แหละ หนา้ บานๆของเขากห็ บุ ฉบั ลงทนั ที จากนน้ั กถ็ อนใจยาวอยา่ ง
เจา้ ลีลา จนหญิงสาวนกึ อยากจะซดั หนา้ เขม้ ๆ ดำ ๆ นัน่ ให้คว่ำไปที
นิพัทธ์เองก็แปลกใจท่เี ห็นหนา้ เพ่ือน เขาทักวา่
“อ้าว อาทิตย์นี้ไม่ได้กลับกรุงเทพฯหรือซี ไม่รู้นะ ไม่งั้นชวน
ไปเทย่ี วฝง่ั ลาวดว้ ยกนั แลว้ ดผู า้ กนั ทง้ั วนั สนกุ มากเลย...จรงิ ไหมครบั
คณุ น้งิ ”
ชายหนมุ่ หันหากำลังสนบั สนนุ ด้วยดวงตาหวานฉำ่ และนำ้ เสียง
ทอ่ี วดอา้ งอยใู่ นที เลน่ เอาคนฟงั พลอยมองหลอ่ นบา้ ง แตด่ ว้ ยสายตา
เย้ยหยัน นริสาชักหวั่น...อย่างนี้ไม่ดีเลย ไม่ดีแน่ๆ หญิงสาวเลย
เอ่ยว่า
“เพื่อนคุณไปก็คงไม่สนุกหรอกค่ะ เราไปทำงาน คนไม่ได้ทำ
ธุรกิจด้านนี้ ลากไปดูผา้ ทั้งวนั คงเบื่อแย่”
“นั่นสินะ ผมก็ลืมคิดไป” เจ้าของร้านหนุ่มเออออตามหล่อน
ทนั ที กอ่ นหนั มาทางเพอ่ื นหนมุ่ ถามวา่ “วา่ แตม่ เี รอ่ื งอะไรหรอื เปลา่
ซี ทำไมไม่โทร.มาล่ะ”
“มือถือแบตหมด” ฝ่ายมาเยือนตอบง่าย ๆ “บังเอิญผ่านมา
แถวนพ้ี อดเี ลยแวะมา กะจะชวนนายไปกนิ ขา้ วรา้ นเวยี ดนามเปดิ ใหม่
ที่โรงแรมรมิ โขง ได้ยนิ ว่าดีทงั้ อาหารดีทงั้ วิว แตไ่ ม่ไดล้ องดสู กั ท”ี
“รา้ นญาตฉิ นั เอง อาหารเขาอรอ่ ย ออรเ์ ดอรแ์ มค่ รวั ทท่ี ำอาหาร
เว้แบบชาววังมาจากโฮจิมินห์เลยนะ ตั้งใจว่าจะพาคุณนิ้งไปทานอยู่
พอดี”
“ง้นั นายพาแขกไปก่อน แลว้ คอ่ ยนดั กันอีกท.ี ..”
“ไปหลายคนกด็ นี ะคะ” นรสิ ารบี บอก “เอาดาไปดว้ ยอกี คน...

ลั บ ล ว ง ใ จ 291