ลับลวงใจ กิ่งฉัตร

“ไปนั่งด้วยกันทางโน้นดีกว่าคุณ นั่งกลางศาลาอย่างนี้เกะกะ
คนอนื่ เขา”
นา่ แปลกทห่ี ญงิ สาวเขา้ ใจความหมายของเขาทนั ที คำวา่ เกะกะ
ที่นลวุธเอ่ยถึงไม่ใช่เกะกะขวางทางหรืออย่างไร แต่เป็นการเกะกะ
สายตามากกว่า และยิ่งอยู่โดดเด่นเป็นเป้าผู้คนก็ยิ่งกลายเป็นหัวข้อ
สนทนามากขนึ้
วนิ าทนี น้ั อารมณท์ เ่ี หมอื นกานำ้ เดอื ดกำลงั จะจดุ ระเบดิ ของนรสิ า
ลดฮวบลงอย่างน่าอัศจรรย์ แต่นริสาก็ยังเป็นนริสาอยู่วันยังค่ำ
หญงิ สาวเชดิ หน้านิดหน่งึ ถามกลบั ไปอยา่ งหาเรอื่ งว่า
“ฉนั นง่ั ตรงนส้ี บายดีแล้ว ไม่เห็นเกะกะใครสักหนอ่ ย”
นลวุธถอนใจเฮือก นึกด่าตัวเองว่า เสือกได้ที่จริงๆ เห็นแม่
เจา้ ประคณุ ทำทา่ เหมอื นจะระเบดิ โฮออกมาไดท้ กุ เมอ่ื เลยเกดิ นกึ สงสาร
ยืน่ มอื เขา้ ช่วย ทีไ่ หนได้เจ้าหล่อนกลับงบั มือเขาเสียนี่
“ตามใจ มาชว่ ยแลว้ ไมร่ บั ความชว่ ยเหลอื กน็ ง่ั หวั โดเ่ ปน็ แมศ่ รี
ผศี าลาใหเ้ ขานนิ ทากันตรงนีไ้ ปแล้วกัน”
“แล้วไปนั่งกับคุณ คนเขาจะเลิกนินทาฉันไหม” หญิงสาว
ยอ้ นถาม
“คงไม่ แตอ่ ยา่ งนอ้ ยคณุ กม็ เี พอ่ื นเปน็ เปา้ นนิ ทา มคี นทค่ี ณุ จะ
หันมาหาและทำเป็นพูดด้วยได้ ไม่ต้องนั่งเชิดเมื่อยคอตลอดเวลา”
ชายหนมุ่ ยกั ไหล่นิดหน่ึง “แต่ไมไ่ ปก็ตามใจ มาชว่ ย ไมไ่ ด้มาบงั คับ
ใจใคร”
เขาหมนุ ตวั จะเดนิ กลบั แตน่ รสิ าควา้ แขนเขาไว้ มอื ของหลอ่ น
เยน็ เฉียบทีเดียว
“เดยี๋ ว คุณนท่ี ำตัวเปน็ ตาแก่หัวล้านขีใ้ จน้อยไปได”้
“ตาแก่ที่ไหน ผมเป็นอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วยต่างหาก แต่ถ้า

442 ก่ิ ง ฉั ต ร

ไมอ่ ยากให้ชว่ ย ผมกไ็ ปต่อ ไม่เสยี เวลาใหใ้ ครเขาดา่ วา่ เสอื กหรอก”
“น่นั แหละที่เขาวา่ ใจนอ้ ย ยังไมท่ นั ว่าอะไรสักหน่อย”
นลวุธออกเดิน และหญิงสาวก็ลุกตามไปนั่งกับเขาในมุมหนึ่ง
ของศาลา ในจุดที่ห่างไกลจากสายตาคนอื่นๆมากที่สุด แต่กระนั้น
ก็มีสายตาหลายคู่มองตามตั้งแต่เห็นหล่อนลุก หากนริสามองตอบ
กลับตาวาววับ พวกชอบจอ้ งเลยต้องเปน็ ฝ่ายหลบไปเอง
มานง่ั ในจดุ ทห่ี า่ งจากสายตาคนอน่ื ปมเชอื กอารมณท์ ถ่ี กู ขมวด
จนขึงตึงในใจหญิงสาวก็คลายลง พอใจเย็นขึ้นก็พอเห็นได้ว่า ไม่ใช่
ญาติและแขกทุกคนหรอกที่มองหล่อนมาด้วยสายตาตำหนิหรือ
ประณาม หลายคนไมไ่ ดส้ นใจมองหาหลอ่ นดว้ ยซำ้ เพยี งแตต่ อนนน้ั
หล่อนนั่งเด่นคนเดียวอยู่กลางศาลา สะดุดหรือ ‘เกะกะ’ สายตาจริง
อย่างท่นี ลวุธวา่
ทห่ี ลอ่ นนอ้ ยใจวา่ พชรพลไมแ่ มแ้ ตพ่ ดู กบั หลอ่ นสกั คำ มาตอนน้ี
ก็เห็นแล้วว่าญาติผู้พี่นั้นรับแขกหน้าดำคร่ำเคร่ง การตายในสาเหตุ
ธรรมชาติหรืออุบัติเหตุนั้นญาติก็ยุ่งพออยู่แล้ว แต่นี่เมื่อการจากไป
ของพนชั กรไมธ่ รรมดา คำถามดว้ ยความอยากรอู้ ยากเหน็ ของคนกย็ ง่ิ
มากเป็นทวีคูณ โอกาสทีจ่ ะมาสนใจหลอ่ นนน้ั ไมม่ แี นน่ อน
รู้อย่างนีห้ ญิงสาวจงึ สบายใจขนึ้
นรสิ านง่ั ไดน้ ง่ิ จนพระเรม่ิ สวด หญงิ สาวจงึ เรม่ิ พดู กบั คนขา้ งตวั
ท่ีนั่งโดยไม่เอย่ อะไรสกั คำว่า
“ฉนั โกหก”
“หืม” นลวุธหนั มามองท่าทางงงๆ “อะไร”
“ฉนั บอกวา่ ฉนั โกหก ฉนั ไมเ่ คยนอนกบั นายโจ้ ฉนั แคห่ มน่ั ไส้
เท่านน้ั ...”
“แคห่ มน่ั ไสไ้ อโ้ จน้ ะ่ หรอื ” ชายหนมุ่ ทำเสยี งเหมอื นไมอ่ ยากเชอ่ื

ลั บ ล ว ง ใ จ 443

“บ้า ฉันหมั่นไส้คุณต่างหาก ฉันไม่รู้จักคุณ แต่คุณทำท่า
รงั เกยี จฉนั เหลอื เกนิ แถมยงั กลา่ วหาบา้ ๆอกี วา่ จอ้ งงาบผวั ญาติ ฉนั
ก็เลย...” หล่อนยกั ไหล่นดิ หนึ่ง “สนองในส่ิงท่ีคุณคดิ ว่าฉันเป็น”
“แต่ผมได้ยินคุณพูดกับเพื่อนเต็มสองหู คงไม่ต้องทวนนะว่า
พดู อะไรไว”้
“ฉันพูดเล่น และไม่ต้องทำท่าเหลือเชื่อเลยนะ คุณเองไม่เคย
พูดเล่นคะนองปากกับเพื่อนบ้างหรือไง คุยโม้อะไรก็ได้และรู้ว่า
เพื่อนคุณรู้ว่าคุณพูดเล่น ใครจะไปนึกล่ะว่าไอ้คนโต๊ะข้างๆจะคิด
เป็นจริงเปน็ จงั เชอ่ื เป็นตุเป็นตะว่าฉนั พดู จรงิ คิดจะทำจรงิ ”
“อ้าว อ้าว ก็ตอนที่ผมกล่าวหาทำไมคุณไม่แก้ตัวล่ะ” นลวุธ
ไมย่ อมรบั ผดิ คนเดียว
“ก็บอกว่าหมั่นไส้ไง อยากเอากระจกให้ส่องตัวเองนัก ทำ
วางมาดเตอื น...อยา่ ทำรา้ ยเพอ่ื นผม คณุ เหน็ ฉนั เปน็ นางมารรา้ ย ฉนั
ก็เลยร้ายให้ดูจะได้ไม่ผิดหวัง” หล่อนว่าเสียงสะใจ แต่พอมองไปที่
โลงศพทต่ี กแตง่ ดว้ ยดอกไมส้ ดงดงามในศาลา ความสะใจกแ็ ทบไมม่ ี
เหลือ “ใครจะไปคิดละ่ ว่าเร่อื งมันจะลงเอยแบบนี”้
แคค่ ำพดู คกึ คะนองหลงั จากดม่ื เหลา้ ไมก่ แ่ี กว้ ใครจะไปนกึ ...วา่
ลมปากเบา ๆ จะสร้างความเสยี หายใหไ้ ดถ้ ึงขนาดน.้ี ..

444 ก่ิ ง ฉั ต ร

บ ท ที่ ๓๙

ง า น ศ พ พ นั ช ก ร คนื แรกผ่านไปอย่างรวดเรว็ ส่วนหนงึ่ อาจจะ
เป็นเพราะพชรพลไม่ปล่อยให้ยืดเยื้อ พระสวดเสร็จก็สั่งให้น้องชาย
พามารดากลบั ไปทโ่ี รงพยาบาลเลย ตวั เขาเองกอ็ า้ งวา่ บดิ าปว่ ย ไมค่ ยุ
กบั แขกนาน บรรดาอาและอาเขยอาสะใภก้ ท็ ำเหมอื นกนั หมด เพราะ
นำ้ ทว่ มปากพดู อะไรมากไมไ่ ด้ เขา้ ตวั กนั ทง้ั นน้ั ดงั นน้ั แคส่ องทมุ่ เศษ
แขกสว่ นใหญก่ ็กลับกันหมด เหลือเพียงญาติสนทิ เท่านน้ั
อนุรัตน์เป็นคนแรกที่เลียบเคียงกับหลานชาย ออกปากว่า
อยากไปเยย่ี มพช่ี ายคนโต อนทุ ตั กอ็ ยากไปดว้ ย ดงั นน้ั จงึ ตกลงกนั วา่
จะขับรถตามกันจากวัดไปโรงพยาบาล แตร่ ุน่ เด็กนั้นปัทมาหา้ มว่า
“ดึกแล้วอย่าแห่กันไปหมดเลย ให้ผู้ใหญ่ไปเยี่ยมกันก่อน
พวกเด็กๆ กก็ ลบั ไปพกั เหนื่อยกนั มาท้งั วันแล้ว”
ลกู สาวลกู ชายหลอ่ นเชอ่ื ฟงั คำสง่ั มารดาโดยไมเ่ กย่ี งงอน มแี ต่
นรสิ าท่ีคุมแคน้ ในใจ
หญงิ สาวพดู กับนลวธุ ทเ่ี ปน็ ‘เพอื่ น’ อย่ขู ้างตัวว่า
“ไม่เคยเกลียดป้าปัทมากเท่านี้มาก่อนเลย แกกีดกันฉันไม่ให้

ลั บ ล ว ง ใ จ 445

ไปเย่ยี มลุงทติ ”
“กดี กนั คณุ ทไ่ี หน ปา้ สะใภค้ ณุ เขากห็ า้ มลกู เขาเหมอื นกนั และ
ผมว่าที่ป้าคณุ เขาพูดมาก็ถกู นะ โรงพยาบาลไมใ่ ช่ภัตตาคารจะไดแ้ ห่
กนั ไปกนิ โตะ๊ พวกลงุ ปา้ คณุ กค่ี น ส่ี ถา้ พวกคณุ ไปกนั หมดอกี หา้ หก
คน มหี วังห้องพักเขาแตกพอดี” ชายหน่มุ ค้านตามความเป็นจรงิ
นรสิ านง่ิ ไปครู่อยา่ งอดั อน้ั กอ่ นจะประกาศ
“ฉนั อยากกนิ เหล้า ไปดว้ ยกนั ไหม”
“ถา้ อยากจะกนิ เหลา้ ใหล้ มื พรงุ่ นก้ี จ็ ำได้ แถมปวดหวั อกี ตา่ งหาก
กนิ ไปทำไม” เขาคา้ นอีก เลน่ เอาคนอยากดมื่ เหลา้ หน้าเปน็ จวัก
“ไม่ได้อยากลืม ไม่อยากจะคุย แต่คนอย่างฉันไม่เคยเมา
จนความทรงจำดบั หรอกนะ แคอ่ ยากดม่ื ใหม้ นั เพลนิ ๆแกเ้ ซง็ เทา่ นน้ั
ไม่เป็นไรนะ ถ้าคุณไม่กล้า ไม่ว่าง หรือไม่อยากยุ่ง...จะไม่ไปด้วย
ก็ได้ ฉันดื่มคนเดียวได้”
“โห คดิ จะดม่ื คนเดยี วใหเ้ มา กา๋ กน่ั เหมอื นกนั นะ ไมก่ ลวั เมา
แล้วใครหวิ้ ไปหรือไงคณุ ” นายช่างหนุม่ ถามตรง ๆ ไมอ่ ้อมค้อม
“ไมเ่ คยเมาจนถกู ใครหว้ิ สกั ท”ี นรสิ าตอบอยา่ งมน่ั ใจกอ่ นลกุ ยนื
“ฉันจะไปละ คุณจะไปดว้ ยหรอื กลบั บ้านกต็ ามใจคณุ ”
ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็เชิดหน้าเดินฉับๆตรงไปยังลานจอดรถ
นลวธุ ถอนใจยาว อยากปลอ่ ยไปเหมอื นกนั ขเ้ี กยี จยงุ่ แตน่ สิ ยั เขา...
มนั อดไมไ่ ดส้ นิ า่ ...ตอ้ งลกุ เดนิ ตามเจา้ หลอ่ นไป พอไลท่ นั กนั เขากถ็ าม
“จะไปร้านไหน”
นรสิ าตอบกลบั มา เขากพ็ ยกั หนา้ นดิ หนง่ึ รา้ นทห่ี ญงิ สาววา่ นน้ั
เขาไม่เคยไป แต่เคยขับรถผ่านเพราะอยู่ห่างจากบ้านไม่ไกลเท่าไหร่
นกั
“เจอกันท่รี า้ นแล้วกัน”

446 กิ่ ง ฉั ต ร

ท้ังคู่ไปถึงทีร่ ้านไล่เลี่ยกนั เลือกนั่งโตะ๊ ทอี่ ยหู่ ่างจากเวทียกพ้นื
ด้านหน้าพอสมควร สั่งอาหารสองสามอย่าง เปิดเหล้าขวด แล้วนั่ง
ดวดกันจนใกล้เที่ยงคืน สองหนุ่มสาวแทบไม่ได้คุยกันเลย นั่งดื่ม
ฟงั เพลงไปเรือ่ ย ๆ กระท่งั นลวุธประกาศ
“ดกึ แลว้ กลบั กนั ดกี วา่ พรงุ่ นผ้ี มตอ้ งกลบั หนองคาย คณุ เอง
กเ็ รม่ิ เมาแลว้ ถา้ หนกั กวา่ น้ี ขบั เปะปะไปชนคนอน่ื เขา้ คนอน่ื เขาจะ
เดอื ดรอ้ น”
หญงิ สาวหันมามองตาวาววบั ในความสลวั ของร้าน ถามว่า
“ไม่ห่วงฉันเลยใช่ไหม กลัวแต่จะไปสร้างปัญหาให้คนอื่นเขา
เท่านั้นเองใช่ไหม”
“แหงสิ คุณไม่ห่วงตัวเองแล้วผมจะห่วงทำไม ห่วงแต่คนอื่น
ท่ีเขาไม่รอู้ ีโหน่อีเหนด่ ว้ ยจะพลอยเดือดรอ้ นเทา่ นัน้ แหละ”
หล่อนมองเขานิ่ง ชายหนุ่มนึกว่าแม่เจ้าประคุณจะลุกขึ้น
อาละวาด แต่แปลกที่จู่ๆน้ำตาหยดหนึ่งก็ไหลลงบนแก้ม ก่อนที่
เจ้าตัวจะปาดท้งิ โดยเรว็
“ฉันไม่ได้อยากให้คนอื่นเดือดร้อน ฉันไม่ได้อยากให้ยายตุ้ม
ทำแบบน้ี”
“ผมรู”้ นลวธุ เอย่ เสยี งออ่ นโยนขึน้
“คณุ เชอื่ ฉันหรือเปล่าว่าฉันไมเ่ คยนอนกับนายโจ”้
“คณุ มเี หตผุ ลอะไรจะโกหกผมอกี หรอื เปลา่ ละ่ ” ชายหนมุ่ ยอ้ น
ถาม
“ไม่มี ไม่เอาอีกแล้ว เข็ด ใครจะไปนึก ฉันแค่อยากเอาชนะ
คุณ อยากสะใจเท่านั้น” น้ำตาหล่อนหล่นลงมาอีกหยด และเป็น
อีกครงั้ ทหี่ ญิงสาวปาดมนั ออกจากหนา้ อย่างรวดเร็ว
และคงเปน็ เพราะนำ้ ตาสองหยดทเ่ี จา้ ของดหู วงนกั หวงหนานเ่ี อง

ลั บ ล ว ง ใ จ 447

ท่ที ำใหน้ ลวุธยอมรับ
“ผมเชื่อ”
ริมฝีปากสีสดของนริสาดูเหมือนจะสั่นเล็กน้อยเมื่อยกมุมขึ้น
เหมอื นเปน็ รอยยิม้
“ขอบคุณ” แต่รอยยิ้มน้อย ๆ นั้นเหมือนจะเลือนไปเมื่อ
หญงิ สาวเสรมิ วา่ “แตค่ นอน่ื คงไมเ่ ชอ่ื ฉนั แมแ้ ตแ่ มก่ บั พอ่ ยงั เชอ่ื เลย
ว่าฉันยงุ่ กับหมอน่ัน ทกุ คนพูดตรงกนั หมดวา่ คนตายไม่โกหก ใช่...
ยายตมุ้ ไมโ่ กหก แตก่ อ่ นตายนะ่ โดนใครเขาหลอกมาหรอื เปลา่ คดิ ๆ
แลว้ แคน้ ใจไอน้ ายโจเ้ ปน็ บา้ มนั บา้ ยงั ไงถงึ ไดโ้ กหกยายตมุ้ ไปแบบนน้ั
ไอ้ผชู้ ายหมาๆ ถ้าเจอหนา้ จะตัดล้นิ มันให้หมากิน”
“เขาก็คงเหมือนคุณมั้ง โกหกเพื่อความสะใจ พูดไปไม่คิด
และถา้ มนั มีความเปน็ คนในตัวบา้ ง มันคงสำนกึ ไดว้ ่าทำอะไรลงไป”
“คงสำนกึ หรอก วนั นไ้ี มเ่ หน็ โผลห่ วั มาเลย” นรสิ าประชดกอ่ น
ว่าอย่างหมายมั่น “ถ้ามานะ ฉันจะให้มันสารภาพต่อหน้ายายตุ้มว่า
มนั โกหก”
นลวธุ เลยหัวเราะออกมาไดเ้ บา ๆ
“คงเปน็ เพราะเหตนุ ม้ี ง้ั หมอนน่ั ถงึ ไดไ้ มโ่ ผลก่ บาลมาเลย มาคณุ
เรียกเขาเกบ็ เงนิ แล้วกลบั บ้านเถอะ”
“คณุ กลบั ไปกอ่ นเถอะ ฉนั ยงั อยากอยตู่ อ่ อกี สกั พกั ” หญงิ สาว
งอแง
“ไม่ ผมกลับคุณก็ต้องกลับ ผมไม่ปล่อยให้คุณนั่งคนเดียว
หรอก อีกอย่างผมง่วงแล้ว ลุกดี ๆ อย่าให้ผมต้องลากคุณออกจาก
รา้ นเลย”
“แลว้ ถ้าฉันเตม็ ใจให้ลากละ่ ”
“ผมไมอ่ ยากน่ี ลากผหู้ ญงิ เมาออกจากรา้ น คนลากซวยทง้ั ขน้ึ

448 ก่ิ ง ฉั ต ร

ทั้งล่อง ลุกเองเหอะ กลับไปบ้านอาบน้ำอาบท่า หลับสักตื่น แล้ว
ค่อยคิดพรุ่งนี้เช้าว่าจะทำยังไงให้ญาติพี่น้องคุณเชื่อว่าคุณไม่ได้นอน
กับหมอน่ัน”
“แล้วถา้ เขาไมเ่ ชอื่ ฉนั ละ่ ” หลอ่ นยงั มีคำถาม
“งั้นคงต้องทำใจ คิดเสียว่าคุณรู้ตัวเองดีที่สุดว่าทำหรือไม่ทำ
ใครจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ช่างหัว” นลวุธตอบ แต่เมื่อเห็นสีหน้าหล่อน
เขาก็อดปลอบต่อไม่ได้ว่า “แต่ผมเชื่อว่าสติปัญญาหาเรื่องเป็นเลิศ
อยา่ งคณุ นา่ จะหาทางทำใหค้ นอน่ื เชอ่ื ไดไ้ มย่ าก ฉะนน้ั ลกุ งว่ งแลว้
อยากกลับบา้ นนอน”
นริสายอมลุก มีปัญหานิดหน่อยตอนชำระเงิน เพราะนาย
ช่างใหญ่ไม่ยอมให้หล่อนจ่ายเงิน รีบชิงควักกระเป๋าออกไปทั้งหมด
หญิงสาวไม่อยู่ในอารมณ์อยากเถียงหรือเอาชนะ จึงยอมให้เขาจ่าย
แตม่ วิ ายบ่น ชายหนมุ่ จงึ ตอบหนา้ ตาเฉยว่า
“นานๆ ครั้งเลี้ยงหนนึงไม่เป็นไรหรอก แต่เงินเดือนผมน้อย
บ่อยนักก็ไมไ่ หวเหมือนกัน”
“บ้า ฉันไม่ได้คิดจะออกมากินอะไรกับคุณบ่อยๆเสียหน่อย”
หลอ่ นหยดุ นิดหน่งึ

“แคน่ าน ๆ ครง้ั ให้คณุ เล้ียงไหวกพ็ อ”
“ดแี ลว้ ไมอ่ ยากหมดตวั เหมอื นกนั ผหู้ ญงิ อะไรไมร่ ู้ ตวั บางๆ
แต่คอแข็ง แถมกินกับจุเป็นบ้า” เขาบอกหน้าตาเฉย ก่อนถาม
“ขับรถกลับบา้ นเองไหวนะ”
“ไหว มือชั้นนี้แล้ว รับรองไม่ไปชนใครให้คนอื่นเดือดร้อน
หรอก สบม.ยห.” หล่อนพูดพลางโบกมอื วอ่ น “คนอยา่ งนิง้ นริสา
ไม่เคยเมาจนกอ่ ปัญหาให้ใคร”
ชายหนมุ่ ทำเสยี งลมออกจมกู ดงั ๆเหมอื นไมเ่ ชอ่ื ถอื เทา่ ไหร่ แต่

ลั บ ล ว ง ใ จ 449

กไ็ มห่ า้ มปรามอะไร แคเ่ ดนิ มาสง่ หลอ่ นทร่ี ถ แตก่ อ่ นจะแยกกนั จู่ๆ
นรสิ ากห็ นั ขวับกลบั มาแล้วกอดนลวุธทไ่ี ม่ทันตั้งตัวไว้แนน่ บอกวา่
“ขอบคุณ” หญิงสาวเขย่งตัวขึ้นหอมแก้มชายหนุ่มแรง ๆ ก่อน
กลับขึ้นรถไป
ทง้ิ ใหพ้ ีช่ ายของหมอดไี ดแ้ ต่บน่
“ผู้หญงิ อะไรก๋าก่ันอยา่ งน”้ี แตเ่ ขาก็ยม้ิ
นริสาขับรถกลับบ้านอย่างไม่มีปัญหา จากกระจกส่องหลัง
หญงิ สาวเหน็ นลวธุ ขบั รถตามหลงั มาเหมอื นกบั ตอนทข่ี บั ไปรา้ นอาหาร
ชายหนมุ่ รอจนกระทง่ั เหน็ หลอ่ นบบี แตรเรยี กคนในบา้ นใหม้ าเปดิ ประตู
ให้ จึงขบั รถเลยไปชนิดที่ไมแ่ วะทกั ทายอะไรสักคำ
แตเ่ ทา่ น้กี ็เพยี งพอแล้ว
นลวธุ ทง้ั หา่ มและปากเสยี ไมม่ ที างดพี รอ้ มไปหมดเหมอื นพชรพล
แต่เขาก็ไม่ใช่พวกหน้าไหว้หลังหลอกเหมือนจริณธร ไม่แหยหรือ
เหยาะแหยะเหมือนเรืองยศ
ชายหนุ่มด่าหล่อน เหน็บแนม และตอกหน้าตรง ๆ อย่างไม่
เกรงใจ หากเขายื่นมือเข้ามาช่วยในเวลาที่นริสาต้องการที่สุด ผู้ชาย
คนนอ้ี บรมหลอ่ นดว้ ยทา่ ทางรงั เกยี จพฤตกิ รรมของหลอ่ น แตเ่ ขากท็ น
น่ังด่มื กับหลอ่ นหลายชว่ั โมงโดยไม่พดู อะไรสกั คำ
ผู้ชายที่เทศนาและทำท่าห่วงว่าหล่อนจะสร้างความเดือดร้อน
ใหค้ นอน่ื แตก่ ลบั ยอมขบั รถอ้อมกรุงเทพฯมาสง่ หล่อนทบี่ ้านกอ่ น
นริสายิ้มอย่างหมายมั่น เพิ่งเข้าใจตัวเองกระจ่าง หล่อนชอบ
เขา ชอบตั้งแต่เห็นเขาเลิกเตะบอลวิ่งเหงื่อโซมตัวตรงเข้ามา ดังนั้น
เมื่อเขาทำท่าชิงชังไม่อยากคบหา แทนที่หล่อนจะยักไหล่ไม่ใส่ใจ
เหมือนทเี่ คยทำกับชายอื่น หลอ่ นกลบั ตอแย หาเรอ่ื ง
เขากล่าวหามา แทนที่จะชี้แจง นริสากลับรับสมอ้าง เพราะ

450 ก่ิ ง ฉั ต ร

รู้สกึ โกรธลกึ ๆ อยูข่ า้ งใน เลยทำประชดไป
แต่ตอนน้ีหญิงสาวรแู้ ล้ววา่ สิง่ ทที่ ำไปท้งั หมดมีสาเหตุจากอะไร
หล่อนชอบเขา
และเมือ่ รู้แล้ว หลอ่ นไม่โงป่ ลอ่ ยเขาไปงา่ ย ๆ แนน่ อน!

ห้ อ ง พั ก ข อ ง อ นุ ทิ ต คับแคบไปถนัดตาเมือ่ บรรดานอ้ งๆ
ยกขบวนจากวดั มาเยย่ี ม โชคดที พ่ี อ่ แมข่ องนรี ภาขอตวั กลบั ไปสกั พกั
หลังจากปริญดาและลกู ชายคนเล็กมาถึง จงึ พอมีท่สี ำหรับทกุ คน
บรรยากาศตอนแรกอดึ อดั นดิ หนอ่ ย กอ่ นจะเรม่ิ มนี ำ้ หนู ำ้ ตากนั
เมื่อคนป่วยเอย่ ขอโทษน้องชายแทนลกู สาวที่จากไป
“ตมุ้ ไมน่ า่ ทำกบั กฟ๊ิ อยา่ งนเ้ี ลย หลงผดิ เปน็ ชอบ พส่ี อนลกู ไมด่ ี
เอง”
“ไมใ่ ชค่ วามผดิ ของตมุ้ หรอกพท่ี ติ ทตั กบั ปทั ตา่ งหากทผ่ี ดิ เอา
ผชู้ ายเลวๆเขา้ บา้ น ตอ่ เตอื นแลว้ กไ็ มฟ่ งั ผใู้ หญต่ าบอด เดก็ ๆเลย
ตอ้ งมารบั กรรมกนั ไปหมด พน่ี อ้ งตอ้ งมาแตกกนั เพราะผชู้ ายคนเดยี ว”
“อย่า...” อนุทิตบอกน้องชายทั้งน้ำตา “อย่าให้ครอบครัวเรา
ต้องแตกเพราะไอ้ผู้ชายเลวๆ คนเดียวเลย พี่น้องกัน บอกกิ๊ฟ...
มอี ะไรอภยั ใหก้ นั ไดก้ ใ็ หอ้ ภยั เรามกี นั อยแู่ คน่ ้ี ยงั ไงเลอื ดกข็ น้ กวา่ นำ้
โกรธกันได้ แตอ่ ย่าเกลียดกนั บอกกฟ๊ิ นะวา่ ลุงทติ ขอร้อง”
“ครบั พ”่ี อนทุ ตั รบั คำ ขณะทอ่ี นรุ ตั นน์ อ้ งสาวคนเลก็ รอ้ งไหโ้ ฮๆ
ไม่อายใคร เพราะรู้ว่าพี่ชายคนโตพยายามปกป้องหล่อน อนุทิต
เปน็ อยา่ งนม้ี าตลอด เขาเลย้ี งนอ้ งสองคนแทนมารดาทต่ี อ้ งทำงานหนกั
หลังจากมรณกรรมอยา่ งไม่คาดฝันของบดิ า
อนุรัตน์ทำงานไม่เก่ง พี่ชายคนโตก็ไม่ว่าอะไร บอกว่าทำได้
แคไ่ หนทำไป หลอ่ นเลอื กแตง่ งานกบั พนกั งานบรษิ ทั ธรรมดาๆ ไมไ่ ด้

ลั บ ล ว ง ใ จ 451

ร่ำรวยหรือเก่งกาจอะไร พี่ชายก็ยังสนับสนุน แถมยังโอบอุ้ม
ครอบครวั นอ้ งสาวเขา้ กงสี ไมไ่ ดต้ ดั ออกเหมอื นอยา่ งครอบครวั อน่ื ๆ
ทำกัน พอมีลูกสาวเก่งพอจะนำความก้าวหน้ามาสู่บริษัทแทนพ่อ
แทนแมไ่ ดบ้ ้าง นรสิ ากม็ าก่อเรอื่ งรา้ ยแรงเสอ่ื มเสียกระท่งั พ่อแมม่ อง
หนา้ ญาติพี่น้องไม่ติด
แตอ่ นทุ ติ กไ็ มถ่ อื โทษโกรธเคอื ง ยงั ออกโรงคอยปกปอ้ งอนรุ ตั น์
และครอบครวั เหมอื นเดิม
อนุรตั นเ์ ลยไดแ้ ตร่ อ้ งไหด้ ว้ ยความซง้ึ ใจกอ่ นตรงเขา้ กอดพช่ี าย
บอกเขาเหมอื นสมัยตอนเป็นเดก็ ๆ ว่า
“เฮีย รตั น์รกั เฮียนะ”
พชรพลปลอ่ ยใหบ้ รรดาอาๆของเขาครำ่ ครวญกนั พกั ใหญ่ พอ
เห็นว่าพอเหมาะพอควรแล้วเขาก็ออกตัวว่าบิดาต้องพัก และมารดา
ก็ต้องกลับไปพักที่บ้าน ดังนั้นจึงขอให้ทุกคนกลับไปพักกันก่อน
เพราะวันพรุ่งนีย้ ังมเี รอื่ งใหต้ ้องทำกันอีกมาก
บรรดาอาเขาไมว่ า่ อะไร เชอ่ื ฟงั อยา่ งดี มแี ตม่ ารดาทค่ี า้ น บน่
บอกอยากนอนโรงพยาบาลเป็นเพื่อนสามี แต่ลูกชายสองคนไม่ยอม
ยืนยนั ว่าต้องใหม้ ารดาไปพกั ที่บา้ น นรี ภาจึงอาสาว่า
“คุณแมก่ ลบั ไปพกั เถอะคะ่ คืนนด้ี เี ฝา้ คณุ พอ่ ให้เอง”
“ไมไ่ ด”้ ปรญิ ดาตกใจ “ใหห้ นดู เี ฝา้ ไดไ้ ง เพง่ิ แตง่ งาน ฮนั นมี นู
ก็ไม่ได้ไป แม่จะให้หนูมาจับเจ่าเฝ้าคนเจ็บได้ไง ไปเถอะ กลับไป
ทง้ั สองคนแหละ วนั นต้ี อ่ กเ็ หนอ่ื ยมามาก ไปพกั เถอะ แมด่ แู ลพอ่ เขา
เอง”
“ผมเฝ้าเองครับ” พนธกรตัดบท “แม่กลับไปกับพี่ต่อเถอะ
ไมต่ ้องห่วงทางน้”ี
หลังจากได้ข้อสรุป ทุกคนจึงตัดสินใจกลับพร้อมกัน นีรภา

452 กิ่ ง ฉั ต ร

เข้าไปดูแลความเรียบร้อยของพ่อสามีเป็นครั้งสุดท้าย อนุทิตก็
ขอบอกขอบใจ บอกกับลูกชายลูกสะใภ้ว่า
“ถ้าไม่ได้หนูดีเป็นเพื่อน พาคุณพ่อคุณแม่มาอยู่คุย พ่อคง
ไมอ่ าการดีข้นึ ถงึ ขนาดนี้ ขอบใจนะหนดู ”ี
พชรพลขบั รถพามารดาไปทบ่ี า้ น และตดั สนิ ใจคา้ งคนื เปน็ เพอ่ื น
ที่บ้านเสียเลย เสื้อผ้าข้าวของไม่ต้องกังวล เพราะกระเป๋าเดินทาง
ที่เตรียมจะไปฮันนีมูนใส่อยู่ในท้ายรถตลอด ไม่ได้เอาออก ดังนั้น
จึงไม่ต้องวิ่งกลับไปอพาร์ตเมนต์เขาที่ใช้เป็นเรือนหอ แค่ยกกระเป๋า
เข้าหอ้ งนอนเกา่ ของเขาทุกอย่างก็ครบหมดแล้ว
หลังจากดูแลมารดาให้พักเรียบร้อย ชายหนุ่มก็เข้าห้องนอน
ตัวเอง ทรุดตัวนั่งบนเตียงอย่างเหน็ดเหนื่อย แต่ความเหนื่อย
ดเู หมอื นจะลดลงไปกวา่ ครง่ึ เมอ่ื นรี ภาเดนิ ออกจากหอ้ งนำ้ มานง่ั ขา้ ง ๆ
แลว้ กอดเขาไว้
เนอ้ื สาวเยน็ จากสายนำ้ กลน่ิ กายหอมกรนุ่ ความรอ้ นรมุ่ คอ่ ย
บรรเทา หญิงสาวเกยคางกบั บ่าเขา ถามว่า
“เหนือ่ ยมากไหมคะพีต่ ่อ”
“เหนอ่ื ยกายไมเ่ ทา่ ไหรห่ รอก เหนอ่ื ยใจมากกวา่ หนดู คี ดิ ยงั ไง
ถ้าจู่ๆพี่จะลุกขึ้นตะโกนกลางงานศพว่า อย่าเพิ่งถามได้ไหมว่าทำไม
นอ้ งถงึ คดิ สน้ั อยา่ ถามไดไ้ หมวา่ ตมุ้ คดิ สน้ั เพราะอะไร เบอ่ื ไมอ่ ยาก
ตอบแล้วโว้ย”
แมจ้ ะเศร้าใจ แต่หมอสาวอดยมิ้ ไมไ่ ด้
“คงตะลึงมังคะ แต่ไม่แปลกใจอะไร คนเรามีขีดจำกัดกัน
ทงั้ นัน้ ”
ชายหน่มุ ถอนใจเฮือก
“แต่คิดอีกที เขามาถามพี่หรือตั้มก็ยังดีกว่าถามแม่ ต้อง

ลั บ ล ว ง ใ จ 453

ยอมรับว่าพวกแขกที่มางานก็ยังพอมีหัวคิดอยู่บ้าง ถึงจะอยากรู้
อยากเหน็ มากไปหนอ่ ยก็ตาม”
“ธรรมดาคะ่ แขกไปงานแต่งงานเมือ่ วาน วันนี้ต้องมางานศพ
เราคงเป็นเป้าสนทนาไปอีกพักใหญ่แหละค่ะ” หญิงสาวหยุดนิดหนึ่ง
กอ่ นเสรมิ วา่ “หนดู วี า่ พต่ี อ่ ไมต่ อ้ งกงั วลเรอ่ื งคณุ แมห่ รอกนะคะ เหน็
ร้องไห้เป็นลมอย่างนั้น แต่ท่านเข้มแข็งพอตัวค่ะ แม่ที่เจออย่างที่
คณุ แมเ่ จอ ถ้าไมแ่ ข็งจรงิ คงทรุดหนกั ทำอะไรไม่ได้ไปแลว้ ”
“เหมือนคณุ พ่อ”
“ค่ะ เหมือนคุณพ่อ คุณแม่ดูอ่อนแออย่างนั้นกลับแกร่งกว่า
เยอะ สามารถไปงานศพคุณตุ้มได้ เริ่มตัดสินใจอะไรได้หลายอย่าง
เขาวา่ คนทย่ี ง่ิ ระบายความรสู้ กึ ออกมามากเทา่ ไหรก่ ย็ ง่ิ ฟน้ื ตวั เรว็ เทา่ นน้ั
คนทเ่ี กบ็ ทกุ อยา่ งไวใ้ นใจสนิ า่ เป็นหว่ ง”
พูดแลว้ นีรภาก็แหงนหน้านอ้ ยๆ มองสามนี ่งิ
พชรพลทำทา่ เหมอื นจะไมย่ อมรบั อยคู่ รู่ กอ่ นยอมแพส้ ารภาพ
ว่า
“พี่โกรธ โกรธไอ้ผู้ชายคนนั้น โกรธตัวเองด้วยที่ไม่ดูแลน้อง
ให้ดี ทั้งที่รู้ว่าหมอนั่นไว้ใจไม่ได้ รู้ว่าควรจะต้องระวังมันเป็นพิเศษ
แต่ก็เกิดเรื่องจนได้ เกิดใต้จมูกเรานี่เอง พี่ควรจะรู้...อย่างน้อยก็
ผิดสังเกตอะไรสักอย่าง แต่นี่ไม่มีเลย ไม่มี...” น้ำเสียงเขาขมขื่น
“พไ่ี มร่ อู้ ะไรเหมอื นคนหหู นวกตาบอด เพราะมวั แตส่ นเรอ่ื งของตวั เอง
พเี่ หน็ แกต่ วั เหน็ แต่ความสขุ ของตัวเองจนลมื ดูแลน้อง”
หมอสาวฟังแล้วกอดสามีแน่นขึ้นอย่างเข้าใจ หล่อนเอ่ยอย่าง
เปน็ เหตเุ ปน็ ผลวา่
“ถ้าพี่ต่อคิดว่าตัวเองผิด หนูดีก็ผิดด้วย เพราะเป็นสาเหตุที่
ทำใหพ้ ต่ี ่อลมื ดแู ลน้อง...”

454 กิ่ ง ฉั ต ร

“ไม.่ ..”
“จุๆ ฟงั กอ่ นนะคะ หนดู วี า่ หนดู ผี ดิ กวา่ พต่ี อ่ อกี เพราะจะวา่
ไปแลว้ หนดู เี ปน็ คนพาคณุ โจเ้ ขา้ วงศว์ า่ นเครอื ถา้ จะมใี ครผดิ กค็ งเรม่ิ
ทหี่ นูดนี ี่แหละ”
“ไมใ่ ช”่ พชรพลคา้ นเตม็ เสยี ง “วงศว์ า่ นเครอื ตา่ งหากทท่ี ำรา้ ย
หนูดี ถา้ กฟ๊ิ ไมไ่ ด้อยากไดใ้ คร่ดีในตวั แฟนเพื่อน เร่อื งกค็ งไม่เกิด”
“งัน้ กฟิ๊ ก็ผดิ ”
“แตก่ ฟ๊ิ กไ็ มไ่ ดท้ ำใหต้ มุ้ ตาย ตมุ้ ทำรา้ ยตวั เองตง้ั แตค่ บหาผชู้ าย
คนนนั้ ลับหลงั กิ๊ฟ”
นีรภายิ้มที่เห็นสามีพยายามให้ความยุติธรรมกับลูกพี่ลูกน้อง
คนบางคนนน้ั เมอ่ื ประสบกบั ความสญู เสยี มกั จะพยายามโทษวา่ เปน็
ความผดิ คนนั้นคนนี้ แต่พชรพลโทษตวั เอง แถมยังพยายามหาทาง
แก้ต่างให้คนอนื่ ด้วย
หมอสาวอดภูมิใจไม่ได้
“สรปุ วา่ เราทุกคนมีส่วนผิดทั้งนั้น พีต่ ่อจะโทษตัวเองคนเดียว
ไม่ได้หรอกค่ะ เรื่องบางอย่างมันแล้วแต่บุญแล้วแต่กรรม ตอนที่
กระทำคงไมม่ ใี ครคดิ วา่ ผลมนั จะออกมาเปน็ แบบน้ี หนดู ไี มไ่ ดแ้ กต้ วั
แทนคณุ โจน้ ะคะ แตห่ นดู เี ชอ่ื วา่ เขาเองกไ็ มค่ ดิ เหมอื นกนั วา่ สง่ิ ทเ่ี ขาทำ
มันจะจบลงแบบนี้ หรือแม้แต่คุณตุ้มเองก็ตาม ดังนั้นพี่ต่อจะโทษ
ใครไมไ่ ดห้ รอกคะ่ ทกุ คนไมใ่ ชเ่ ดก็ ๆแลว้ เฝา้ จบั ตามองยส่ี บิ สช่ี ว่ั โมง
ไมไ่ ด้ มคี วามคดิ ความอา่ นของตวั เองแลว้ เตอื นได้ แตค่ งยากทเ่ี ขา
จะรบั ฟงั ปลอ่ ยไปเถอะนะคะพี่ต่อ อยา่ โทษตัวเองเลย”
พชรพลดึงภรรยามานั่งตัก กอดหล่อนไว้เหมือนจะเสริมสร้าง
ความมั่นคงทางใจใหต้ วั เอง เขาพึมพำว่า
“พี่จะพยายาม แต่อยากรู้เหลือเกินว่าตอนนี้ไอ้หมอนั่นมัน

ลั บ ล ว ง ใ จ 455

อยู่ไหน มันจะเสียใจเหมือนที่พ่อที่แม่ที่พี่น้องของตุ้มเสียใจไหม
หรือสิ่งที่ตุ้มทำมีแต่พวกเราเท่านั้นที่เดือดร้อน ไอ้ตัวการมันไม่
เดือดเนื้อร้อนใจอะไรสักนิดเลย!”

456 ก่ิ ง ฉั ต ร

บ ท ท่ี ๔๐

จ ริ ณ ธ ร ห า ย ตั ว ไ ป สองวัน ไมต่ ิดตอ่ มา ไมม่ ขี า่ วคราวของเขา
ซึ่งจะว่าไปแล้วทิพปภาก็คิดว่าเป็นเรื่องดี เพราะหล่อนเองก็ต้องการ
เวลาในการเยียวยาบาดแผลตวั เอง
ในเชา้ วนั จนั ทร์ หญงิ สาวไมอ่ ยากไปทำงานไมอ่ ยากไปเจอหนา้
ผู้คน โดยเฉพาะพนักงาน wwk ที่คบหากับจริณธรลับหลังหล่อน
ไม่อยากเจอสายตาเย้ยหยันหรือสมเพชเวทนา แต่นัฎฐาไม่ยอมให้
นอ้ งสาวเอาแตน่ ง่ั อบั อายและสงสารตวั เองอยกู่ บั บา้ น หลอ่ นสอนนอ้ ง
ว่า
“จะกลวั หรอื อายไปทำไม ในเมอ่ื เราไมไ่ ดเ้ ปน็ คนผดิ พวกนน้ั สิ
ต้องอายต้องกระดาก แถมยังต้องทำบุญด้วยที่ตัวเองโชคดีไม่เป็น
เหมอื นยายตุ้ม”
“พี่ไก่พูดถูก แต่กิ๊ฟยังไม่อยากไปทำงานอยู่ดี” ทิพปภาพูด
อุบอิบ เขี่ยอาหารในจานไปมา ขณะที่บิดามารดามองหล่อนด้วย
ความกงั วลและสงสาร
แต่ถงึ จะสงสารลกู สาวคนเลก็ จบั ใจ อนุทตั ก็ตามใจลกู ไม่ได้

ลั บ ล ว ง ใ จ 457

“กฟ๊ิ ตอ้ งไปนะลกู เพราะจะชา้ จะเรว็ กฟ๊ิ กต็ อ้ งไปทำงาน ยง่ิ กฟ๊ิ
ทอดเวลาให้ยืดเยื้อออกไป กิ๊ฟจะยิ่งไม่กล้า เรื่องแบบนี้ทำๆ ให้มัน
เสรจ็ ไปเลยดีกวา่ ใครจะหวั เราะหรือสมเพชเราลบั หลงั กช็ า่ ง พอ่ กับ
แมก่ บั พวกพ่ี ๆ เขา้ ใจก๊ฟิ ครอบครวั เราจะอยขู่ ้างกิ๊ฟ ใครจะทำอะไร
พูดอะไรกิ๊ฟไม่ต้องไปสน เราไม่ได้ขอใครกิน แล้วกับพวกพนักงาน
ยง่ิ แลว้ ใหญ่ เขากนิ เงนิ เดอื นเรา ทำงานใหเ้ รา จะกลา้ มาหวั เราะเยาะ
ใส่กล็ องดู”
“ไล่ออกไปเลยดีไหมคุณ กิ๊ฟก็พอรู้ไม่ใช่หรือว่าคนไหนบ้าง”
ปทั มาเสนออยา่ งเจบ็ แคน้ แทนลกู สาวคนเลก็ เพราะเมอ่ื ทพิ ปภาพอมี
เวลาคอ่ ยๆคดิ คอ่ ยๆทบทวน หญงิ สาวกเ็ รม่ิ จำไดว้ า่ เคยมพี นกั งาน
สาวๆคนไหนแสดงอาการแปลกๆกบั หลอ่ น แบบเยาะนดิ ๆ วางทา่
หนอ่ ยๆ หรอื บางทกี ต็ รี วนเหมอื นจะหาเรอ่ื ง จำนวนของสาวๆพวกน้ี
มากจนนา่ ตกใจ
นฎั ฐาเองกเ็ รยี กพนกั งานทส่ี นทิ และไวใ้ จไดม้ าสอบถาม พอได้
รายชื่อที่ตรงกับทิพปภาคาดไว้ แถมรู้อีกว่าความสัมพันธ์ระหว่าง
จรณิ ธรกบั สาวๆในออฟฟศิ เรม่ิ ตง้ั แตห่ ลงั แตง่ งานใหม่ๆ ตอนแรกก็
เหมอื นหมาหยอกไก่ ทเี ลน่ ทจี รงิ หลงั ๆเขารวบหมด ถา้ ใครชายตา
ใหเ้ ป็นอันเสรจ็ ทุกราย
แมจ้ ะเตรยี มใจไวบ้ า้ งแลว้ แตพ่ อไดย้ นิ จากปากพส่ี าว ทพิ ปภา
ไดแ้ ตส่ ะอึกอยใู่ นอก บ่นด่าตัวเองว่าท้งั โงท่ ้ังพกิ ารเหมอื นคนตาบอด
หูหนวก ไม่เคยรู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย วันๆมัวแต่พยายามเอาใจ
แม่สามี จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นทำงานงก ๆ เพื่อหาเงินไปปลูกบ้านหนี
แม่สามี หล่อนไม่ระแวงอะไร เพราะช่วงแรกมั่นใจว่าสามีรักหล่อน
ถึงขนาดทิ้งนีรภามาหาหล่อน และพอตอนหลังก็เปลี่ยนเป็นมั่นใจว่า
สามียังรักนีรภาอยู่ ไม่เคยสักขณะจิตเดียวที่จะคิดว่า ความรัก

458 ก่ิ ง ฉั ต ร

ของเขานั้นไม่เคยหยุดแค่ผู้หญิงคนเดียว แต่สามารถจ่ายแจกไปทั่ว
ทั้งกับญาติ ๆ หล่อนและพนักงานในบริษัท
บอกตามตรงว่าวูบหนึ่งหล่อนนึกอิจฉาพนัชกร หล่อนเองก็
อยากฆ่าตัวตายหนีให้พ้นๆ ความเจ็บปวดและความอับอาย แต่
ความคิดวูบเดียวผ่านมาแล้วผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทิพปภาเห็นความ
เศร้าโศกเสียใจของลุงและป้าสะใภ้แล้ว หญิงสาวสาบานทันทีว่าจะ
ไม่ยอมทำตามอารมณ์ชว่ั วูบของตัวเองอยา่ งเดด็ ขาด หล่อนไม่อยาก
ทำรา้ ยพ่อกบั แมท่ รี่ กั หล่อนเหลอื เกินมากไปกว่านี้
ป้าด้าพูดถูก อย่าทำให้พ่อแม่เสียใจเพราะผู้ชายคนเดียว
แถมยังเปน็ ผูช้ ายท่ีไมร่ กั หล่อนเสยี ด้วย!
ดังนั้นทิพปภาจึงเตือนตัวเองไม่ให้ทำอะไรโง่ ๆ แต่ถึงจะเตือน
ตัวเองได้ แต่ห้ามความรู้สึกอับอายไม่ได้ หญิงสาวจึงกลัวนักที่จะ
ต้องไปทำงานทั้ง ๆ ที่รู้ว่าผู้หญิงของจริณธรอีกหลายคนกำลังหัวเราะ
ลับหลงั อยู่
“ไล่ได้ไง มีหลักฐานอะไรว่าเขาทำผิด ดีไม่ดีเกิดมันหัวหมอ
ข้นึ มาฟ้องบริษทั มันจะยุ่ง” อนทุ ัตค้านภรรยา สายตามองเหมือนจะ
เสริมโดยไม่ต้องเอ่ยเป็นคำพูดว่า...ถ้ามันเกิดสาวไส้เรื่องไอ้โจ้ขึ้นมา
ลูกเราจะเอาหนา้ ไวไ้ หน ขายขหี้ นา้ เขาทั่วเมือง...
ปัทมาจงึ เงยี บไป
ทพิ ปภาเหน็ ทา่ ทางของบดิ ามารดาแลว้ รสู้ กึ ผดิ เตม็ ที จงึ รบี เอย่ วา่
“ไมเ่ ปน็ ไรค่ะ กิฟ๊ จะไป ก๊ิฟจะไมย่ อมแพ้”
“ดีแล้ว” นัฎฐาให้กำลังใจน้องสาว “จำไว้ว่ากิ๊ฟไม่ผิด ใคร
ทำท่าเยาะเรา เราเยาะกลับ เพราะเราต่างหากที่มีสิทธิ์จะหัวเราะ
พวกลักกนิ ลอบกิน”
หญิงสาวงึมงำรับคำ รบี กนิ แล้วรบี ไปบริษทั กอ่ นจะเปลย่ี นใจ

ลั บ ล ว ง ใ จ 459

มาถึง wwk ทิพปภาถึงรู้ว่าหล่อนนั้นกลัวเกินเหตุไปใหญ่โต
สาว ๆ ของจริณธรไมม่ ีใครกล้ามาเผชญิ หนา้ กบั หลอ่ นสักคน นัฎฐา
มาบอกภายหลงั วา่ พนกั งานทห่ี ลอ่ นเรยี กมาซกั นน้ั ไดไ้ ปเตอื นไวห้ มด
แล้วว่าแม่สาว ๆ พวกนั้นกำลังถูกหมายหัวจับตามอง ไม่มีใครอยาก
เสียงานดี ๆ อย่างที่ wwk ไป ดังนั้นทุกคนจึงทำตัวสงบเสงี่ยม
เรยี บร้อยเป็นพเิ ศษ
ส่วนพนักงานที่เหลือก็มองหญิงสาวอย่างเข้าใจและเห็นใจ
หลายคนรูพ้ ฤตกิ รรมของจริณธรมาพักใหญ่แล้ว แต่ไม่กลา้ พูดอะไร
เพราะเหน็ วา่ ทพิ ปภารกั สามมี าก และอนทุ ตั กโ็ ปรดปรานลกู เขยคนน้ี
เสยี เหลอื เกิน
กระทั่งเกิดเรื่องพนัชกร แม้คนในครอบครัวจะไม่ปริปากบอก
อะไร แตพ่ นกั งานสว่ นใหญก่ เ็ รม่ิ ปะตดิ ปะตอ่ เรอ่ื งราวได้ หลายคนท่ี
เห็นอาการของพนัชกรก่อนหน้านี้กล้าฟันธงด้วยซ้ำว่าหญิงสาวท้อง
และคาดเดากนั อยา่ งสนกุ สนานเรือ่ งพ่อของเด็กในท้อง
ยง่ิ เมอ่ื ไมเ่ หน็ เงาจรณิ ธรทง้ั ทง่ี านศพและทบ่ี รษิ ทั ในวนั น้ี ขอ้ สรปุ
ยง่ิ เด่นชัด
สายตาของพนักงานเลยยิ่งมองทิพปภาอย่างสงสารมากขึ้น
แตไ่ ม่มีใครกล้าพดู หรือแสดงความคิดเห็นอะไรกบั หญงิ สาวตรง ๆ
ทพิ ปภาเลยเฉยเสยี ทำเหมอื นไมร่ ไู้ มช่ ้ี พยายามบอกตวั เองวา่
หูหนวกตาบอดมาร่วมปีแล้ว ขอบอดตอ่ อกี สกั เดือนเถอะ
สายหนอ่ ยพชรพลกโ็ ทรศพั ทส์ ายภายในมาหาหลอ่ น บอกสน้ั ๆ
วา่
“กลางวันนี้กินข้าวกับพี่นะ พี่เชิญอาทัตกับบอกคนอื่น ๆ แล้ว
กินรา้ นครัวรำพนั ”
หญิงสาวนิ่งไปเล็กน้อย เพราะร้านอาหารที่ว่านั้นอยู่ห่างจาก

460 ก่ิ ง ฉั ต ร

บรษิ ทั ไปแคช่ ว่ งตกึ เดยี วและเปน็ แหลง่ รวมตวั สงั สรรคพ์ นกั งานระดบั
สงู ของ wwk พนกั งานบางคนมกั เลย้ี งวนั เกดิ กนั ทร่ี า้ นนเ้ี พราะอาหาร
อร่อย ราคาปานกลางไม่ถูกไม่แพง แถมยังมีห้องส่วนตัวเป็นห้อง
กระจกตดิ แอรส์ ำหรับแขกโต๊ะใหญ่
“กนิ ทอี่ ่ืนไม่ได้หรอื คะพีต่ ่อ”
“ทน่ี แ่ี หละดี ทกุ คนจะไดเ้ หน็ วา่ ครอบครวั เรายงั เปน็ วงศว์ า่ นเครอื
ทีแ่ ขง็ แกรง่ เราจะไม่แตกเป็นเสย่ี ง ๆ เพราะผูช้ ายคนเดยี ว”
คำพูดของญาติผู้พี่ทำให้ทิพปภาฮึดขึ้นทันที หล่อนรับคำได้
อย่างเตม็ อกเตม็ ใจวา่
“ค่ะ สักเทีย่ งนะคะ เดยี๋ วกิฟ๊ จะเดนิ ไปเจอทกุ คนทร่ี ้าน”
“ต้องให้ได้อย่างน้สี ิ”
หลังวางสายจากทิพปภา พชรพลก็ต่อสายไปหาลูกพี่ลูกน้อง
สาวอกี คน บอกส้นั ๆ แคว่ ่า
“นิง้ วา่ งไหม มาหาพ่ีทห่ี อ้ งหน่อย”
อึดใจตอ่ มานรสิ าก็มาหาเขาหนา้ ตาบ้ึงบดู
“พ่ีตอ่ มอี ะไรจะใช้นง้ิ หรอื คะ”
“ไมม่ ”ี ญาตหิ นมุ่ บอกดว้ ยนำ้ เสยี งออ่ นโยน “แคอ่ ยากชวนนง้ิ
กนิ ขา้ วเทา่ นน้ั เฉพาะพวกเราในครอบครวั มพี ่ี บา้ นอาทตั อารตั น์
แล้วก็นง้ิ ”
“เหน็ หนา้ นิ้งเขาจะกนิ กนั ลงหรือคะ”
“ทำไมคนอนื่ จะกนิ กันไม่ลงล่ะ มีแตญ่ าตพิ ่ีนอ้ งกันท้ังนั้น”
“พต่ี อ่ รแู้ ลว้ ยงั แกลง้ ไก”๋ นรสิ าเอย่ ดว้ ยนำ้ เสยี งขมขน่ื “ตอนน้ี
ใคร ๆ ก็เกลียดนิ้งยิ่งกว่าไส้เดือนกิ้งกือ หาว่านิ้งเป็นชู้กับผัวยายกิ๊ฟ
จนทำให้ตมุ้ ต้องฆ่าตัวตาย”
“แล้วน้ิงเป็นอย่างทเ่ี ขากลา่ วหาหรือเปล่าละ่ ”

ลั บ ล ว ง ใ จ 461

“ถา้ นง้ิ ตอบ พต่ี อ่ จะเชอ่ื นง้ิ หรอื เปลา่ ละ่ คะ” หญงิ สาวยอ้ นถาม
“เชื่อสิ เพราะนิ้งไม่เคยโกหกพี่ และพี่แน่ใจว่านิ้งเป็นคนจริง
กลา้ ทำกก็ ลา้ รบั ถา้ นง้ิ เปน็ อยา่ งทเ่ี ขาวา่ กนั นง้ิ กค็ งยอมรบั กบั พต่ี รงๆ
แน่”
นรสิ าคนกลา้ น้ำตารว่ งพรู หลอ่ นบอกอยา่ งแคน้ ใจว่า
“นิ้งไม่ได้นอนกับนายโจ้ ตุ้มเข้าใจผิด ส่วนไอ้ลูกหมาโจ้นั่น
นิ้งไม่รู้เหมือนกันว่ามันคิดอะไรอยู่มันถึงได้โกหกตุ้มแบบนั้น”
“มนั อาจจะโมม้ ง้ั วา่ ไดส้ าวๆวงศว์ า่ นเครอื ทกุ บา้ น” พชรพลเอย่
ดว้ ยน้ำเสยี งชิงชัง
“นง้ิ ก็คดิ อยา่ งนัน้ แหละคะ่ แค้นใจมันจรงิ ๆ แคน้ ตัวเองด้วย
เพราะนง้ิ กผ็ ดิ ทท่ี ำใหต้ มุ้ เขา้ ใจผดิ นง้ิ เองกบ็ า้ นะพต่ี อ่ เพราะอยากจะ
ย่วั ใครบางคนแท้ ๆ เร่ืองมันถงึ ได้บานปลายอยา่ งนี้”
พชรพลยมิ้ นดิ หนึ่ง
“คุณซีใช่ไหม”
“ค่ะ เอ๊ะ ทำไมพ่ีตอ่ ร้”ู
“คุณซีโทร.หาพเ่ี มื่อเชา้ น้ี เลา่ เรอ่ื งท้ังหมดใหพ้ ฟี่ ังหมดแล้ว”
“เอ๊ะ” นริสาเสียงดังขึ้นอีก น้ำตาเมื่อครู่เลือนหาย ใจหนึ่งก็
ดีใจที่ผู้ชายคนนั้นมีน้ำใจโทร.มาปกป้องหล่อน แต่อีกใจก็นึกงอน
ลูกผู้พี่ตรงหน้า และตามประสาของนริสา ประเด็นหลังแรงกว่า
ประเดน็ แรก หญงิ สาวจึงว่า
“อ้อ ที่พี่ต่อบอกเชื่อนิ้งน่ะ สงสัยจะเป็นเพราะแรงสนับสนุน
ของพี่เมยี พตี่ ่อมากกวา่ เชอื่ ใจน้งิ จรงิ ๆ มงั คะ”
“ไม่หรอก พี่เชื่อนิ้งจริงๆ ถึงคุณซีจะไม่โทร.มาพี่ก็ตั้งใจว่าจะ
ถามนิ้งตรงๆอยู่แล้ว เพียงแต่ยุ่งตลอด เพิ่งมีเวลาว่างจะถามกัน
ตรง ๆ กต็ อนนี้เอง”

462 ก่ิ ง ฉั ต ร

นรสิ ารสู้ กึ ดขี น้ึ เพราะหลอ่ นกเ็ ชอ่ื มน่ั ในตวั พช่ี ายคนนเ้ี ชน่ กนั วา่
เขาไมโ่ กหก
“ขอบคณุ คะ่ พต่ี อ่ ทนี น้ี ง้ิ กส็ บายใจแลว้ คนอน่ื นง้ิ ไมส่ นหรอก
แค่พ่ตี ่อเชอ่ื นิ้ง เข้าใจน้งิ นิ้งก็โอเคแลว้ ”
“ไมโ่ อเคหรอกนง้ิ แคพ่ ค่ี นเดยี วไมพ่ อ ทกุ คนในครอบครวั เรา
ตอ้ งรบั รแู้ ละเขา้ ใจตรงกนั ดว้ ยวา่ นง้ิ ไมไ่ ดม้ อี ะไรเกย่ี วขอ้ งกบั ไอห้ มอ
นน่ั มนั เปน็ จอมโกหก พวกเราวงศว์ า่ นเครอื จะไมเ่ ขา้ ใจผดิ หรอื ผดิ ใจ
กันเพราะผชู้ ายเฮงซวยคนเดยี ว”
“คนอื่นคงไม่เชอ่ื ”
“นง้ิ กต็ อ้ งอธบิ าย อยา่ ถอื ทฐิ วิ า่ ไมเ่ ชอ่ื กไ็ มส่ นใจ ไมแ่ คร์ ยงั ไง
เราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน จะดีจะชั่วยังไงก็ไม่มีใครรักและหวังดี
กบั เราเทา่ คนในครอบครวั อกี แลว้ ฉะนน้ั มปี ญั หาตอ้ งคยุ ตอ้ งอธบิ าย”
“นง้ิ พยายามอธบิ าย แตไ่ มม่ ใี ครเชอ่ื ” นรสิ าบอกกอ่ นลดเสยี ง
ลงนดิ หนง่ึ ดว้ ยความเจบ็ ชำ้ และขมขน่ื วา่ “ขนาดแมก่ บั พอ่ ยงั ไมเ่ ชอ่ื นง้ิ
เลย เอาแตด่ า่ น้งิ ทา่ เดยี ว”
“พวกท่านคงว่าเพราะความห่วง กังวล แถมยังกดดันอีก
ต่างหาก นิ้งไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวพี่จะอธิบายให้พ่อกับแม่นิ้งเข้าใจ
เอง”
ชายหนุ่มรับปากและทำตามที่ลั่นวาจาไว้ทุกประการ รวมถึง
รบั หนา้ อธบิ ายความเขา้ ใจผดิ ใหก้ บั พวกบา้ นอนทุ ตั ไดร้ บั รดู้ ว้ ย ซง่ึ กม็ ี
ทั้งที่เชื่อ ยังไม่ปักใจเชื่อ และ...ไม่อยากจะเชื่อเท่าไหร่ แต่เพราะ
พชรพลออกหน้า จะเชอ่ื กงึ่ เชอื่ หรอื ไมเ่ ชอ่ื กต็ ้องยอมรับตามนน้ั
ดงั นน้ั บรรยากาศทโ่ี ตะ๊ อาหารกลางวนั วนั นน้ั จงึ ไมอ่ ดึ อดั เทา่ ทค่ี วร แม้
ผู้ร่วมโต๊ะส่วนใหญ่จะแต่งดำหรือขาวเพื่อไว้ทุกข์ให้พนัชกร อีกทั้ง
สะดวกกับการไปวัดจากที่ทำงานโดยไม่ต้องกลับไปเปลี่ยนเสื้อที่บ้าน

ลั บ ล ว ง ใ จ 463

แต่ส่วนใหญ่เลือกเรื่องสบาย ๆ มาคุย เลี่ยงไม่เอ่ยถึงจริณธรและ
พนัชกรเสีย
ทง้ั หมดกำลงั จะเรม่ิ กนิ ของหวานเมอ่ื โทรศพั ทข์ องทพิ ปภาดงั ขน้ึ
หญิงสาวมองดูหมายเลขแล้วนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ความรู้สึกแรกคือ
อยากจะเขวย้ี งโทรศพั ทท์ ง้ิ ไมย่ อมรบั สาย แตย่ ง้ั มอื ตวั เองไวท้ นั ตอ้ ง
สดู ลมหายใจลกึ ๆเขา้ ปอด บอกตวั เองวา่ ไมก่ ลวั หลอ่ นไมก่ ลวั ผหู้ ญงิ
คนนอ้ี กี แล้ว จากนน้ั กก็ ดปุ่มรับ
“ทิพปภาพูดค่ะ” หล่อนกรอกเสียงไปหวังว่าจะเย็นชาที่สุด
แต่อดเจ็บใจนดิ ๆ ไมไ่ ดท้ ีห่ างเสียงออกจะสัน่ เล็กนอ้ ย
ทั้งโต๊ะเงียบเสียงลงราวกับนัด สายตาของพ่อ พี่สาว และ
ญาตทิ ุกคนจับจ้องมาที่หลอ่ นเป็นตาเดยี ว
“ฉันเองนะ” ปลายสายบอกมาไม่เย็นชาเท่า แต่ก็ไม่มีความ
เปน็ มติ รในเสยี งนน้ั “แวะมาทว่ี ดั หนอ่ ยไดไ้ หม นายโจอ้ ยากคยุ ดว้ ย”
“วัดไหนคะ” ทิพปภางง
“ก็วัดที่ตั้งศพญาติเธออยู่ไง โจ้เขาอยากขอขมา คนเขาสำนึก
แลว้ ให้โอกาสกนั หน่อย แค่นีน้ ะ ฉันกับนายโจ้จะรอทว่ี ดั ”
หญิงสาวเนื้อตัวสั่นด้วยความโกรธเมื่อวางสาย แม้ลูกชาย
ตวั เองจะเปน็ ฝา่ ยผดิ รา้ ยแรง แตอ่ นงคน์ าถยงั สามารถ...สามารถ...พดู
เหมอื นคนอ่ืนจะแล้งนำ้ ใจถา้ ไมย่ กโทษให้จรณิ ธร ดเู อาเถอะ...
“ใครโทร.มาลูก” อนุทตั ถามอยา่ งอดไมอ่ ยู่
“แมค่ ณุ โจโ้ ทร.มา” แมจ้ ะชงั ชายทเ่ี ปน็ สามจี บั ใจ แตด่ ว้ ยความ
เคยชินหล่อนยังเอ่ยถึงเขาด้วยคำว่าคุณตลอด ไม่เคยเรียกเขาว่าไอ้
หรือใช้คำอื่นที่หยาบกว่านี้อย่างที่มารดาหรือพี่สาวคนรองของหล่อน
ด่าถึงเลย “เขาว่าเขากับลูกชายจะไปรอขอขมาอยู่ที่วัด ให้กิ๊ฟไปให้
อภัยลูกชายเขาด้วย”

464 ก่ิ ง ฉั ต ร

ระหว่างที่ทุกคนอึ้งกับข่าวที่ได้รับ ทิพปภาก็ทวนคำพูดของ
อนงค์นาถอย่างไม่ให้ตกหล่น อนุทัตฟังแล้วหน้าขาวด้วยความโกรธ
เจ็บในอกด้วยเมื่อคิดว่าตลอดปีที่ผ่านมาลูกสาวคนเล็กต้องผจญกับ
ผูห้ ญงิ รา้ ยกาจคนน้ีมาตลอด
“บา้ มนั ทา่ จะบา้ กนั ทง้ั บา้ น” คนทร่ี ะเบดิ อารมณอ์ อกมาคนแรก
กลับเป็นนริสา หญิงสาวผุดลุกบอกว่า “แม่มันพูดเข้าข้างลูกอย่างนี้
นี่ไง ลูกมันถึงได้โกหก ดี มันรอกันอยู่ที่วัดใช่ไหม นิ้งจะไปให้มัน
ยอมรับต่อหน้าตุ้มว่ามันโกหกเรื่องนิ้ง ดูซิว่ามันจะกล้าโกหกต่อหน้า
คนตายไหม”
พดู จบหลอ่ นกพ็ รวดพราดออกไป ทง้ิ ใหม้ ารดารอ้ งตามเสยี งหลง
เทา่ นน้ั เองกเ็ หมอื นกลยี คุ ยอ่ ยๆทโ่ี ตะ๊ อาหาร ทกุ คนตา่ งคนตา่ ง
แย่งกันลุก เสียงเคลื่อนเก้าอี้โครมครามก่อนจะพากันวิ่งไปที่ประตู
วง่ิ กลบั ไปบรษิ ทั เพอ่ื เอารถ พรอ้ มกบั สง่ เสยี งแจว้ ๆเลอื กวา่ ใครจะไป
รถใคร
เจา้ ของรา้ นและบรกิ รยนื มองแขกพเิ ศษตาปรบิ ๆ แคอ่ า้ ปากจะ
เอ่ยวา่ ยังไมไ่ ด้จ่ายเงิน ทุกคนกว็ ง่ิ ออกไปหมดแลว้ โชคดีท่ีสามนาที
ถดั มานฎั ฐาท่ดี มู สี ตมิ ากกวา่ คนอ่นื วง่ิ กลบั มา สง่ั ว่า
“เอาบิลค่าอาหารไปเก็บที่เลขาฯคุณพชรพลนะ” แล้วก็วิ่ง
หนา้ เรดิ กลับไปเพราะกลวั คนอื่นๆ จะไมร่ อ
โชคดที ค่ี นของ wwk มากนิ ขา้ วทน่ี บ่ี อ่ ย เจา้ ของรา้ นคนุ้ เคยกบั
ครอบครัววงศว์ ่านเครอื ดเี ลยไม่กลัวเจ้าของบริษัทชักดาบ
การจราจรตอนเทย่ี งตดิ ขดั เลก็ นอ้ ย แตค่ รอบครวั วงศว์ า่ นเครอื
ก็มาถึงที่วัดในเวลาอันสั้นอย่างไม่น่าเชื่อ นริสาคล่องที่สุด แถมยัง
นสิ ยั หา้ ว กลา้ ขบั รถไมก่ ลวั ถกู ใครบบี แตรดา่ หญงิ สาวจงึ มาถงึ ทว่ี ดั
เป็นคนแรก ว่ิงพรวดพราดเข้าไปในศาลาท่คี ่อนข้างโล่งแลว้ น่งิ อึง้ ไป

ลั บ ล ว ง ใ จ 465

คนอื่นๆตามไล่หลังมา ทิพปภาตามญาติสาวเข้าไปในศาลา
กวาดตามอง เหน็ อนงคน์ าถและจรยิ านง่ั อยทู่ น่ี ง่ั แถวสอง ดา้ นหนา้ มี
ภกิ ษรุ ปู หนง่ึ นง่ั อยู่ หญงิ สาวกน็ ง่ิ ไปเลก็ นอ้ ยเหมอื นนรสิ ากอ่ นหวั เราะ
เสียงขม
“นึกอยู่เหมือนกันว่าถ้าหาทางออกอะไรไม่ได้คุณคงเลี่ยงบาป
ของตวั เองด้วยวธิ นี ”ี้
พระสงฆบ์ วชใหมล่ กุ ยนื อยา่ งสำรวม มารดาและพส่ี าวกพ็ ลอย
ลกุ ตามไปหมด ประกบพระซา้ ยขวาเหมอื นจะคอยปกปอ้ ง คงกลวั วา่
ผ้าเหลอื งจะคุม้ กนั ความโกรธของครอบครวั วงศว์ า่ นเครอื ไมไ่ ด้
“อาตมาอยากมาขออโหสิกรรม”
“ขอตอนนท้ี ำอะไรไดค้ ะ พระไหวใ้ ครไดท้ ไ่ี หนกนั จะมาขอขมา
แต่สองมือยังยกไหว้ให้คนตายอภัยไม่ได้ แล้วจะมีประโยชน์อะไร”
ทิพปภาถามดว้ ยนำ้ เสียงเย็นชา
“อาตมาขออุทศิ ผลบญุ ในการบวชเรยี นครงั้ นี้ใหโ้ ยมต้มุ ”
“กบั ลูกในทอ้ ง” หญิงสาวต่อให้ “ลูกของคุณเอง”
“นั่นก็ด้วย ทั้งแม่และลูก” พระจริณธรตอบโดยสบตากับ
ภรรยาตรงๆ ดวงตาของพระบวชใหมแ่ ดงเพราะอดนอนมาหลายคนื
ไม่ใช่เพราะเร่งบวช ‘หนีบาป’ อย่างที่ทิพปภาว่าอย่างเดียว แต่เป็น
เพราะเขานอนไมห่ ลบั ความรสู้ กึ ผดิ กดั กรอ่ นในใจจนรมุ รอ้ นไปหมด
ผ้าเหลืองช่วยให้เยน็ ได้บ้าง แต่ชำระลา้ งใจเขาไม่ไดห้ มด
ดังนั้นเมื่อโยมแม่บอกว่าถึงเวลาที่ควรมาทำบุญให้คนตายและ
ขอโทษคนเปน็ จะไดไ้ มต่ ดิ คา้ งอะไรตอ่ กนั เขากเ็ หน็ ดว้ ย ทง้ั เขาและ
มารดากบั พส่ี าวจงึ มาทว่ี ดั ในวนั น้ี สว่ นนายพลจรณิ นน้ั ภรรยาหา้ มไว้
ไมใ่ หม้ าดว้ ย หลอ่ นบอกตรง ๆ ว่า
‘มีคุณไปด้วยก็ดี เขาอาจจะเกรงใจ แต่ถ้าไปแล้วถูกเขาถอน

466 ก่ิ ง ฉั ต ร

หงอกเอาเปน็ ข่าวจะไม่คุ้ม เรอ่ื งแบบนี้ฉันออกหน้าจดั การเองดกี วา่ ’
‘แล้วแต่คุณเถอะ’ สามีบอกอย่างเพลียใจ ก่อนจะแนะแค่ว่า
ให้พ.ท.วรวธุ นายทหารคนสนทิ ของเขาเปน็ คนขบั รถให้ ‘เผอ่ื มอี ะไร
วุธจะไดจ้ ดั การใหไ้ ด้’
ดังนั้นวรวุธจึงนั่งอยู่มุมหนึ่งของศาลา คอยเป็นกำลังเสริม
และสร้างความมั่นใจในความปลอดภัยของครอบครัวนายให้มากขึ้น
“สว่ นโยมนน้ั อาตมารวู้ า่ เคยทำผดิ กบั โยมไวม้ าก อาตมาตอ้ งขอ
อภัย”
“เทา่ นเ้ี องใชไ่ หม งา่ ยๆแคน่ ้ี ความเจบ็ ปวด ชวี ติ ทส่ี ญู เสยี ไป
ของพวกเรา คณุ ทำไดเ้ พยี งแคข่ อโทษ มนั ไมง่ า่ ยเกนิ ไปหนอ่ ยหรอื คะ”
ทิพปภายอ้ นถาม
“ใช”่ พระโจย้ อมรบั “อาตมาคงไมส่ ามารถชดเชยใหค้ รอบครวั
โยมได้มากกว่าน้ี อาตมาเสียใจ”
อนุทัตก้าวเข้ามาทางด้านหลังบุตรสาวคนเล็ก จับบ่าหล่อนไว้
เหมือนปลอบขวญั ไมใ่ ห้หญิงสาวทรุดลงด้วยความคับแคน้ ใจ
ขา้ งตัวสองพอ่ ลกู พชรพลยืนกำหมดั แน่นดว้ ยความชิงชงั
ชายหนมุ่ เคยคดิ วา่ กอ่ นงานศพนอ้ งสาวจะเสรจ็ สน้ิ ถา้ จรณิ ธร
ยังไม่ปรากฏตัว เขาจะเป็นฝ่ายไล่ล่าตามหาผู้ชายคนนี้ แล้วลากคอ
มาขอขมาต่อหน้าศพน้องสาว แม้บิดาเขาจะย้ำว่า ไม่มีใครกรอก
ยาพิษเข้าปากพนัชกรนอกจากตัวหล่อนเอง แต่พชรพลไม่เห็นด้วย
กับบิดา เขาเชื่อว่าน้องตายเพราะความเห็นแก่ได้และมักมากในกาม
ของผูช้ ายคนนี้
คนที่บัดนี้นุ่งห่มเหลืองยืนสำรวมตรงหน้า ปากเขาว่าบวชให้
พนัชกรและลูกในท้อง แต่พชรพลไม่เชื่อ เขาคิดว่าจริณธรบวชเพื่อ
หนีความผิดและนุ่งเหลืองเพื่อผ่อนความรู้สึกผิดบาปในใจตัวเอง

ลั บ ล ว ง ใ จ 467

มากกวา่
ชายหนมุ่ จงึ กำหมดั แนน่ เขาแนใ่ จวา่ ตอ่ ยพระนะ่ บาป แตต่ อ่ ย
คนสวมผ้าเหลอื งจะบาปสกั แค่ไหนกันเชยี ว!

468 ก่ิ ง ฉั ต ร

บ ท ที่ ๔๑

“ เ ต ะ พ ร ะ น่ี บ า ป แ ค่ ไ ห น น ะ ” นริสาเปรยข้ึนราวกบั น่ังอยู่
กลางใจญาตผิ พู้ ่ี ทำใหพ้ ชรพลอารมณด์ ขี น้ึ มาเลก็ นอ้ ย เขา้ ใจแลว้ วา่
ทำไมเขาถึงได้มีความรู้สึกสนิทสนมกับญาติสาวคนนี้มากกว่าสาว ๆ
ในวงศว์ า่ นเครือคนอนื่ ๆ
อนงคน์ าถตกใจถลงึ ตามองคนพดู กา้ วเขา้ มาเหมอื นจะปกปอ้ ง
พระลกู ชาย หล่อนวา่
“คนเขาสำนึกแล้ว บวชให้แล้ว จะเอายังไงอีก จะให้ชดใช้
ยงั ไงอกี อยา่ ลมื นะวา่ ของแบบนป้ี รบมอื ขา้ งเดยี วมนั ไมด่ งั หรอก จะ
โทษใหเ้ ป็นความผิดของพระท่านคนเดียวไดย้ ังไง”
อนุทัตฟังแล้วได้แต่มองผู้หญิงที่เคยมั่นใจว่าจะดองเป็นทอง
แผน่ เดยี วกนั ไปตลอดชวี ติ ดว้ ยสายตาเหมอื นมองคนแปลกหนา้ เขา
เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนดูคนเก่ง เคยตัดสินว่าอนงค์นาถนั้นเหมือน
เปน็ คนดุ เขม้ งวด แตเ่ นอ้ื แทน้ า่ จะมคี วามเมตตาและเปน็ คนยตุ ธิ รรม
อยู่บา้ ง
แต่เอาเข้าจริง ๆ แล้ว หล่อนเมตตาและยุติธรรมให้แก่ลูกผัว

ลั บ ล ว ง ใ จ 469

ตวั เองเทา่ นน้ั ลกู คนอน่ื ไมเ่ คยอยใู่ นสายตา ดงั นน้ั กอ่ นทจ่ี ะมใี ครเอย่
อะไร อนทุ ตั กก็ า้ วขน้ึ ไปแลว้ เอย่ ดว้ ยนำ้ เสยี งทห่ี นกั แนน่ ไมไ่ ดส้ อ่ เสยี ด
ประชด แตเ่ ตม็ ไปดว้ ยเหตแุ ละผลวา่
“คุณเองก็มีลูกสาว ลองคิดดูว่าถ้านาทีนี้ คนที่นอนอยู่ในโลง
ไม่ใช่หลานสาวผม แต่เป็นลูกหรือหลานสาวคุณเอง คุณจะรู้สึก
อย่างไร”
อนงค์นาถอ้าปากจะค้านว่าลูกสาวหล่อนไม่มีทางทำอะไรโง่ ๆ
แบบนี้ แต่ยังไม่ทันปกป้องลูก ๆ ตัวเอง อนุทัตก็พูดต่อโดยไม่เปิด
ช่องใหห้ ลอ่ นขดั ว่า
“พอเกิดเรื่องขึ้น...พี่ชายผมไม่เคยด่าว่าอะไรลูกชายคุณเลย
เอาแตพ่ ดู วา่ เขาผดิ ทเ่ี ลย้ี งลกู ไมด่ ี เลย้ี งใหร้ กั ผชู้ ายมากกวา่ พอ่ แมแ่ ละ
ตวั เอง ตอนนน้ั ผมคดิ วา่ พช่ี ายผมบา้ แทนทจ่ี ะดา่ ไอผ้ ชู้ ายเลวๆกลบั
ด่าลูกตัวเอง มาวันนี้ผมเข้าใจแล้ว คนบางคนเห็นแต่ความผิดของ
คนอื่น แต่สำหรับพี่ชายผม เขาเห็นความผิดพลาดของตัวเอง
เสยี ดายทเ่ี ขาไมม่ โี อกาสไดแ้ กไ้ ขขอ้ ผดิ พลาดนน้ั และทน่ี า่ เสยี ดายกวา่
คือคนที่มีโอกาสกลับหน้ามืดตาบอดมองไม่เห็นข้อผิด ยังคิดแต่จะ
โทษคนอนื่ ...แมก้ ระทงั่ คนตายทไี่ มอ่ าจลุกขึ้นมาแกต้ ัวได”้
มารดาของพระได้แต่นิ่ง อยากเถียง แต่พูดอะไรไม่ออก
เพราะอีกฝ่ายไม่ได้ขึ้นเสียงอะไรเลย แค่พูดเรียบ ๆ ท้าย ๆ เสียงสั่น
เรม่ิ มนี ้ำตาคลอเบา้ ดว้ ยซำ้ ดังนนั้ จึงเป็นอนุทตั อกี ที่เสริมเหมือนสรปุ
วา่
“เอาเถอะ ถ้าคิดว่าลูกไม่ผิด ตัวเองไม่ผิด ก็กลับไปเถอะ
ขอโทษขอขมาแค่พูด มันก็เป็นลมเปา่ จากปากเท่านนั้ ถ้าใจยังคดิ วา่
ฉันไม่ผิด เธอสผิ ิด ขอโทษไปกไ็ ม่มปี ระโยชน์อะไร”
“ฉันทราบว่าพระโจ้ก็มีส่วนผิด” อนงค์นาถยอมรับ น้ำเสียง

470 กิ่ ง ฉั ต ร

หลอ่ นจรงิ ใจ ไมไ่ ดแ้ คส่ กั แตว่ า่ พดู เทา่ นน้ั “ฉนั เองกผ็ ดิ ทส่ี อนลกู ไมด่ ี
เหมือนกัน แค่อยากจะชี้ให้เห็นเท่านั้นว่าถึงจะผิด แต่จะโทษพระโจ้
ฝ่ายเดียวไม่ได้ คุณอนุทัต คุณอาจจะไม่เชื่อ แต่ฉันยืนยันได้ว่า
พระโจก้ บั ครอบครวั ฉนั เสยี ใจกบั เรอ่ื งทเ่ี กดิ ขน้ึ จรงิ ๆ ถา้ พอ่ แมข่ องตมุ้
อยู่ที่นี่ จะให้ฉันก้มกราบขอโทษแทนลูกก็ได้ แต่ลูกฉันสำนึกแล้ว
จะตอ้ งฆา่ แกงกนั เลยหรอื ถงึ จะพอ เรยี กรอ้ งมาดกี วา่ วา่ ตอ้ งการชดเชย
อะไร ยกเวน้ แตช่ วี ติ และดาวเดอื นแลว้ หาไดจ้ ะหามาใชใ้ ห้ แตไ่ มใ่ ช่
มาทำเหมือนจะใช้กำลงั เข้าจดั การแบบน”้ี
ถ้าอนงค์นาถพดู ด้วยน้ำเสียงเหมือนขอไปที ไมไ่ ด้จริงจงั อะไร
อนทุ ตั กค็ งไมย่ อม แตน่ ห่ี ญงิ ตรงหนา้ พดู ดว้ ยเสยี งของแม่ ทำใหเ้ ขา
ยอ้ นดตู วั เองวา่ เขาเองกผ็ ดิ เพราะความรกั ลกู เหมอื นกนั ดงั นน้ั ชาย
สงู วัยจึงหันไปหาหลานชายก่อนบอก
“ต่อ ถ้าอาจะขอ...”
“เชิญเถอะครับ อาทัตจะตัดสินใจอย่างไรผมก็จะยอมรับ
ตามนนั้ ” พชรพลตอบกลบั อย่างหนักแนน่
“งั้นผมขอใบหย่าให้ลูกสาวผมเร็วที่สุด เท่านั้นแหละ ถือว่า
ส้ินสุดกัน ตอ่ ไปไม่ตอ้ งคบหา ถือวา่ เป็นคนแปลกหนา้ ต่อกัน”
“คณุ จะไมเ่ รยี กรอ้ งอะไรเลยหรอื ” อนงคน์ าถเปน็ ฝา่ ยประหลาด
ใจ หลอ่ นเตรียมใจไว้แลว้ ว่าทางฝ่ายอนทุ ัตคงเรยี กรอ้ งอะไรบ้าง
แต่อนุทตั แค่ย้มิ เหยยี ด ถามกลบั ไปวา่
“เรียกร้องไปพวกคุณจะมีปัญญาจ่ายหรือ ชีวิตคนทั้งชีวิต
จะตรี าคาไดย้ งั ไง อกี อยา่ งพวกเราไมต่ อ้ งการเงนิ ของพวกคณุ ตอ่ ให้
จะมาทำบุญให้หลานสาวผม เงินพวกคุณก็ทำให้วิญญาณแกไม่สงบ
อยูด่ ี”
มารดาของพระคอแขง็ เพราะโดนดถู กู ซง่ึ หนา้ หาวา่ ไมม่ ปี ญั ญา

ลั บ ล ว ง ใ จ 471

จ่ายและเงินนั้นสกปรกเกินกว่าจะทำบุญ แต่หล่อนก็ฉลาดพอที่จะ
ไมต่ อ่ ความยาว แคพ่ ยกั หน้านดิ หนงึ่ บอกเพยี งแคว่ า่
“ขอบคุณ” แล้วหันมาบอกลูกสองคนของหล่อนว่า “ไปกัน
เถอะ เราหมดธรุ ะแลว้ ”
“เดี๋ยว” นริสาที่รออยู่ออกมากางกั้น “หมดธุระกับลุงทัตจริง
แตก่ ับฉนั ยงั ไมห่ มด”
“อะไรกนั อกี ละ่ ” อนงคน์ าถอุทานอย่างหัวเสยี
“ป้าไม่เกี่ยว ถอยไปห่าง ๆ เลย นี่เป็นเรื่องของฉันกับพระ นี่
พ่อพระ ขอถามอะไรหน่อย” น้ำเสียงของหญิงสาวไม่บ่งบอกความ
เคารพแมแ้ ตน่ อ้ ย “ฉนั นะ่ ดใี จนะทไ่ี ดร้ บั เกยี รตเิ ทยี บวา่ เปน็ ยำรสแซบ
อรอ่ ยลน้ิ แตส่ งสยั เหลอื เกนิ วา่ พระเคยมากนิ ฉนั เมอ่ื ไหรไ่ มท่ ราบ ฉนั
วา่ ฉนั ไมใ่ ชค่ นความจำเสอ่ื มนะ แลว้ กไ็ มไ่ ดม้ ว่ั เหลวแหลกจนจำไมไ่ ด้
ว่านอนกับใครหรือไม่ได้นอนกับใคร ถามตรง ๆ เถอะ ต่อหน้าศพ
ยายตุ้มนี่แหละ ฉันไปนอนกับนายมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ตั้งแต่เมื่อไหร่
หา”
ทง้ั ศาลาดเู หมอื นจะเงยี บไปอดึ ใจ กอ่ นทพ่ี ระจะเอย่ เสยี งเบาวา่
“อาตมาต้องขอโทษ อาตมามิได้มีเจตนาจะทำให้สีกานิ้ง
เดือดร้อนเพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบในตอนนั้นทำให้พูดอวดอ้างไป โดย
ไม่มีความจริงเลยแม้แต่น้อย อาตมาต้องขอโทษที่ทำให้สีกาเสียหาย
และไดร้ ับความเดอื ดร้อน”
“เท่านี้แหละที่อยากได้ยิน” นริสาบอกด้วยน้ำเสียงมีชัย ก่อน
หันไปทางโลงที่บรรจุร่างไร้วิญญาณของญาติสาว หล่อนว่า “ตุ้ม
ไม่รู้ตุ้มจะได้ยินหรือเปล่า ฉัน...พี่แค่อยากจะบอกตุ้มว่า พี่ขอโทษ
ถ้าเคยทำอะไรให้ตุ้มไม่สบายใจหรือเข้าใจผิด แต่อยากให้ตุ้มรู้ว่า
ผชู้ ายคนนท้ี ำลายพวกเราไมไ่ ด้ กฟ๊ิ หลดุ พน้ จากหมอนแ่ี ลว้ และไมว่ า่

472 ก่ิ ง ฉั ต ร

ตมุ้ จะตดั สนิ ใจผดิ ยงั ไง พวกเรากย็ งั รกั และเขา้ ใจตมุ้ เสมอ ถา้ เรารกั
และสามัคคีกัน ไม่มี...ไม่มีวันที่ผู้ชายเ-ี้ย ๆ คนไหนจะมาทำให้
วงศว์ ่านเครอื แตกแยกไดแ้ นน่ อน!”
ในศาลาเงยี บไปครู่ หลายคนไดก้ ลน่ิ เหมอื นกลน่ิ ธปู จาง ๆชวน
ขนลกุ กอ่ นอนงคน์ าถจะทำลายมนตรข์ ลงั ลงดว้ ยการเอย่ เหยยี ด ๆวา่
“สุนทรพจนจ์ บแล้วใช่ไหม”
“ใช่ ฉันต้องการแค่นี้แหละ จากนี้จะไปไหนก็ไป ไสหัวไปให้
ไกลๆเลย โดยเฉพาะพระ ขมาแลว้ จะสกึ วนั นเ้ี ลยกไ็ ดน้ ะ อภยั แลว้
ไม่ต้องเอาผ้าเหลอื งห่มตัวป้องกันอีก แต่จำไว้วา่ อยา่ มาเหยยี บท่ีวงศ์
ว่านเครือหรือที่บริษัทอีกเป็นอันขาด ยายกิ๊ฟอาจใจอ่อนไม่เอาความ
ลงุ ทตั อาจจะใหอ้ ภยั พต่ี อ่ อาจจะเปน็ สภุ าพบรุ ษุ พอทจ่ี ะไมท่ ำรา้ ยคนท่ี
ด้อยกว่า แตฉ่ นั จะเอาส้นสูงตบให้หน้าเป็นรเู ลย คอยดสู ิ!”
“ตา๊ ย...” อนงคน์ าถรอ้ งไดค้ ำเดยี วกอ่ นเชดิ หนา้ ขน้ึ “ปากหรอื
นน่ั ลูกสาวบ้านนี้กับพระกบั เจา้ ยังไมเ่ วน้ ”
“ถ้าพระจริงบวชด้วยความเชื่อความศรัทธาจริงก็ไม่แตะหรอก
แตน่ แ่ี คน่ งุ่ เหลอื งหนผี ดิ บาป จะตอ้ งเกรงใจทำไม ไมไ่ ลเ่ ตะออกจาก
ศาลาก็บญุ เทา่ ไหรแ่ ล้ว” นริสาเถยี งอย่างไม่ลดละ
มารดาของพระจรณิ ธรเนอ้ื ตวั สน่ั ดว้ ยความโกรธ ขณะทล่ี กู สาว
ลูกชายหน้าซีด เถียงอะไรไม่ออก จริง ๆ ก็เถียงไม่ออกทั้งสามคน
นน่ั แหละ เพราะทน่ี รสิ าพดู มานน้ั ถกู ทกุ อยา่ ง หญงิ สงู วยั จงึ ไดแ้ ตห่ นั
ไปมองอนุทัตและลูกสาวบอกวา่
“สง่ ใบหยา่ มาแลว้ กนั พระทา่ นจะเซน็ ให้ ไมต่ อ้ งถงึ ทนายหรอก
เพราะเงนิ เธอสกั บาทลูกฉันคงไมเ่ อา”
อนุทัตหัวเราะแคน่ ๆ ออกมานดิ หนึ่ง ตอบว่า
“หย่ากันเขามีแต่ผู้หญิงเรียกร้องจากฝ่ายชาย นี่มาบอกว่าเงิน

ลั บ ล ว ง ใ จ 473

สกั บาทก็ไมเ่ อา ตลกแท้นะคนเรา”
แตอ่ นงคน์ าถไมร่ อฟงั อะไรแลว้ หลอ่ นกา้ วฉบั ๆนำพระลกู ชาย
และลกู สาวกลบั ไปทร่ี ถ โดยมนี ายทหารคนสนทิ ของสามตี ามหลงั มา
ห่าง ๆ
ขนึ้ มาบนรถหลอ่ นกบ็ น่ ดา่ ว่า
“ทเุ รศทง้ั บา้ นเลย เราอตุ สา่ หต์ ง้ั ใจดมี าขอขมาแท้ ๆ แหก่ นั มา
ทั้งตระกูลเพื่อรุมเรา จำไว้เลยนะโจ้ เลือกเมียผิดก็ต้องมานั่งเจ็บใจ
อย่างน้แี หละ”
“ทางโนน้ เขาคงคดิ เหมอื นกนั แหละคะ่ แม่ วา่ เลอื กผวั ผดิ ญาติ
ตายไปคน” จรยิ าเอย่ อยา่ งเซง็ ๆ ตอนอยใู่ นศาลาหลอ่ นไมก่ ลา้ สบตา
ใครทง้ั นน้ั อายจนแทบแทรกแผน่ ดนิ หนี นกึ โกรธพระนอ้ งชายกโ็ กรธ
เคืองมารดาด้วยที่เอาแต่เข้าข้างพระโจ้โดยไม่สนใจความรู้สึกของ
อกี ฝ่ายเลย
“เอ๊ จั่นนี่ นี่แกเป็นลูกใครหา เป็นพี่ใคร พี่พระหรือพี่นัง
พวกนน้ั ” มารดาเอะอะในขณะทพ่ี ระนอ้ งชายไมส่ บตาใครเลย เอาแต่
มองเหมอ่ ออกไปข้างนอกหน้าต่าง...
ไมต่ อ้ งรบั ผดิ ชอบอะไรตามเคย...จรยิ าคดิ อยา่ งเยย้ หยนั กอ่ น
ตอบมารดาวา่
“จนั่ แค่เป็นผ้หู ญงิ เทา่ น้นั แหละค่ะแม่ แคผ่ ู้หญงิ คนนึง ถา้ จัน่
มีผัวแล้วทำญาติท้องจนต้องฆ่าตัวตายแบบนี้ จั่นคงไม่เฉยแบบกิ๊ฟ
หรอก อาจจะเอามีดเฉือนของผัวทิ้งให้สิ้นเรื่องสิ้นราว แต่คิดอีกที
เพราะเหตนุ ม้ี งั คะ จน่ั ถงึ ไดไ้ มอ่ ยากแตง่ งาน กลวั เจอผชู้ ายไมด่ ี ยง่ิ
ตอนนยี้ ิ่งไม่อยากแต่ง เพราะกลวั เวรกรรมมันตามทนั ”
“นังจั่น!” อนงค์นาถว่าอย่างเหลืออด แต่ก็พูดได้เพียงแค่นั้น
เพราะส่วนลกึ ในใจหล่อนก็รู้ว่าลกู สาวพดู ถูก

474 ก่ิ ง ฉั ต ร

เฮ้อ โจ้นะโจ้ ถ้าไม่ได้บวชแม่จะด่าอีกรอบ เจ้าชู้อะไรอย่างนี้
แถมยงั เลอื กผดิ เลอื กความสบายแทนเลอื กหวั ใจ เรอ่ื งมนั ถงึ ไดจ้ บ
อย่างน้ี เตือนแลว้ นะ ไม่ฟังเลย ลกู หนอลูก เฮอ้ เฮอ้ เฮ้อ!
ภายในศาลาหลังจากอนงค์นาถและครอบครัวจากไปแล้ว
ความเงียบก็เข้าครอบงำอยู่ครู่ ก่อนนัฎฐาจะเป็นคนแรกที่อดไม่อยู่
หัวเราะออกมาเบา ๆ
“เลศิ มากเลยนง้ิ เหน็ หนา้ แมน่ ายโจไ้ หม เหมอื นกนิ บอระเพด็
เขา้ ไปเตม็ กำมือ”
ทุกคนนึกถึงท่าทางของหญิงรายน้ันแล้วเลยพลอยหัวเราะหรือ
ยม้ิ ออกมาไดห้ มด
พชรพลยมิ้ ใหญ้ าติผนู้ อ้ งพรอ้ มบอก
“ขอบใจนะนิ้ง นิ้งพูดเหมือนอยู่กลางใจพี่เลย ไม่สิ ให้พี่พูด
เองคงดไี ม่เทา่ นง้ิ ”
ทิพปภาเข้ามากอดญาตสิ าวที่สูงวยั กวา่ ไว้ นำ้ ตาซมึ
“ขอบคุณค่ะพี่นิ้ง กิ๊ฟตั้งใจไว้ว่าถ้าเจอตัวจะเล่นงานให้หนัก
แตเ่ อาเขา้ จริงๆ ทำไมพูดอะไรไม่ออกไมร่ ้”ู
“กิ๊ฟเป็นคนใจอ่อน ยิ่งเห็นผ้าเหลืองยิ่งใจอ่อน พวกมันรู้สิ
ถงึ ไดม้ าไมน้ ก้ี บั เรา แตพ่ ไ่ี มส่ นหรอกนะ พน่ี บั ถอื พระธรรมคำสง่ั สอน
ไมไ่ ดน้ บั ถอื ผชู้ ายทกุ คนทน่ี งุ่ เหลอื งหม่ เหลอื ง พวกใชจ้ วี รเปน็ ผา้ ยนั ต์
กนั ทกุ อย่าง พวกน้ไี ม่ศรัทธา”
“ดีแล้ว นิ้งคิดถูกแล้วละลูก” อนุทัตว่า เขาไม่ได้ขอโทษ
หลานสาวตรงๆที่เข้าใจผิดเรื่องจริณธร แต่น้ำเสียงและลักษณะ
คำพูดท่ีอ่อนขึ้นมากแสดงถึงการขอโทษอยา่ งชดั แจ้ง
“เฮ้อ หมดเรื่องเสียที” นัฎฐาถอนใจยาว ก่อนบ่น “เสียดาย
ของหวานจัง รีบลกุ มา เพ่งิ กินพุทราทอดไปไดช้ นิ้ เดยี ว”

ลั บ ล ว ง ใ จ 475

“นั่นสิ” อนุรัตน์ที่แทบไม่มีปากเสียงอะไรเลย วิ่งตามลูกตาม
หลานและพี่ชายมาราวกับเป็นไม้ประดับ เพิ่งพูดให้คนอื่นได้ยิน
“อานะ จิ้มใส่จานแล้วนะ ยังไม่ได้เข้าปากเลย เสียดาย เจ้านี้เขา
อร่อย”
“งน้ั กก็ ลบั ไปกนิ ใหม่ ถา้ เขาเกบ็ ของเกา่ ไปแลว้ กส็ ง่ั ใหม่ คราวน้ี
ตอ่ ไม่ต้องจ่าย อาจา่ ยเอง เลี้ยงใหน้ ิ้งที่วนั น้ที ำดมี าก ถูกใจอา”
ทุกคนหน้าตาผ่องใสขึ้น ตัดสินใจกลับไปร้านอาหารใหม่เพื่อ
กินขนมหวานต่อจากที่ค้างคากันไว้ พชรพลพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
กอ่ นบอกให้ทุกคนไปกอ่ น แลว้ เขาจะตามไป
เมื่อในศาลาเงียบลงอีกครั้ง พชรพลก็ได้อยู่ตามลำพังกับ
น้องสาวเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ร่างของหล่อนถูกนำมาจากห้องดับจิต
สถาบันนิตเิ วช ชายหนุ่มเดนิ ไปข้างโลงและเคาะเบา ๆ กอ่ นเอย่ วา่
“ตุ้ม” เขาหยุดไปนิดก่อนเริ่มต้นอีกครั้ง “ตุ้ม พี่ขอโทษ พี่
ควรจะดูแลตุ้มให้มากกว่านี้ ควรจะระวังไอ้หมอนั่นให้มากกว่านี้ พี่
ผิดเองที่ไม่นึกเลยว่ามันจะกล้าทำกบั ครอบครัวเราถึงขนาดนี้”
ชายหนุ่มกลืนก้อนสะอื้นแข็งๆที่จุกขึ้นมาแน่นอก ก่อนข่มใจ
เอ่ยต่อวา่
“พี่เสียใจที่เอาผิดกับมันทางกฎหมายไม่ได้ ทำให้มันเสีย
ชื่อเสียงไม่ได้เพราะมันหมายถึงชื่อเสียงของตุ้มและกิ๊ฟด้วย บ้านเรา
ไมเ่ คยทำอะไรผดิ ไมใ่ ชอ่ นั ธพาลทจ่ี ะเสาะแสวงหาคนไปทำรา้ ยคนอน่ื
พค่ี งแกแ้ คน้ แทนอะไรตมุ้ ไมไ่ ดเ้ ลยนอกจากจะบอกวา่ ถา้ มที างไหนท่ี
พี่ทำได้ พี่จะไม่ให้มันกลับเข้ามาชูคอในวงสังคมของพวกเราได้อีก
ตุ้ม...ถ้าชาติหน้ามีจริง กลับมาเป็นครอบครัวกันใหม่นะ จะมาเป็น
ลกู พห่ี รอื นอ้ งพก่ี ไ็ ด้ ไดท้ ง้ั นน้ั ...พส่ี ญั ญาวา่ จะดแู ลตมุ้ ใหด้ กี วา่ น้ี ให้
มีความสุขกวา่ นีแ้ นน่ อน มานะตมุ้ ...มานะ...”

476 ก่ิ ง ฉั ต ร

ชายหนุ่มเคาะโลงบอกกับน้องสาวเป็นครั้งสุดท้ายก่อนหันหลัง
เดินจากศาลาไป

อ นุ ทิ ต ตั ด สิ น ใ จ สวดศพลกู สาวคนเดยี วเจด็ วนั แลว้ เผา พนธกร
นัน้ บวชให้พีส่ าว เขาบอกอยา่ งแค้นใจว่า
‘พี่ตุ้มจะได้ไม่ต้องไปอาศัยผ้าเหลืองของใครเขา ไม่มีลูกไม่มี
หลาน ผมบวชให้เองก็ได้ ทำบุญให้พ่อกับแม่ด้วย’
ดงั นน้ั งานของพนชั กรจงึ มพี ระนอ้ งชายนำหนา้ พอ่ แมเ่ ดนิ เกาะ
แขนกันร้องไห้ ตามท้ายด้วยพี่ชายพี่สะใภ้และญาติพี่น้องเป็นขบวน
ใหญ่ พระจริณธรไม่ปรากฏตัว แต่ส่วนหนึ่งเป็นเพราะทิพปภาโทร.
ไปบอกจริยาด้วยว่าไม่ตอ้ งให้มา
‘พ่อแม่พี่ตุ้มเขาอโหสิกรรมให้แล้วนะคะ อย่ามาให้รกหูรกตา
รกใจเขาอกี ถา้ คดิ วา่ เขาจะบวชใหพ้ ต่ี มุ้ บวชทไ่ี หน บอกกลา่ วทไ่ี หน
ค่าก็เท่ากัน ไม่ต้องมาทำบุญในวันเผาหรอก กิ๊ฟเองก็ไม่อยากตอบ
คำถามคนอ่ืนว่าทำไมสามีต้องบวชให้พ่ีสาว’
‘กิ๊ฟ พี่เสียใจด้วยนะ ขอโทษแทนพระโจ้ด้วย’ น้ำเสียงจริยา
จริงใจ
‘กิ๊ฟก็เสียใจที่ตัดสินใจผิด ขอบคุณพี่จั่นมากนะคะที่ดีต่อกิ๊ฟ
มาตลอด’
‘พก่ี .็ ..ไมด่ อี ยา่ งทค่ี วรจะเปน็ หรอก พค่ี วรจะเตอื นกฟ๊ิ มากกวา่ น้ี
หรือปกปอ้ งกิฟ๊ มากกวา่ น้ี แตแ่ ม่กค็ อื แม่ กฟิ๊ คงเข้าใจ’
‘คะ่ กฟ๊ิ เขา้ ใจดที กุ อยา่ ง’ เมอ่ื วางสายลง หญงิ สาวอดคดิ ไมไ่ ด้
วา่ ถา้ จรณิ ธรไมม่ มี ารดาใหท้ า้ ยทกุ อยา่ งแบบน้ี เรอ่ื งราวของหลอ่ นจะ
แตกตา่ งไปกว่านไ้ี หม
อาจจะใช่ หรอื อาจจะไมใ่ ช่ บางทคี วามรกั ลกู จนไมเ่ หน็ เหตผุ ล

ลั บ ล ว ง ใ จ 477

หรือเห็นหัวคนอื่นของอนงค์นาถอาจจะเป็นแค่ปลายเหตุ เป็นส่วน
สนับสนุนสันดานเดิมของจริณธรให้เลวรา้ ยมากขนึ้ เท่าน้ัน...
ในงาน ครอบครัวของนีรภามาร่วมด้วยเท่าที่จะมาได้ นลวุธ
เองก็ลงมาจากหนองคายอีกครั้ง มาช่วยตั้งแต่งานเลี้ยงพระช่วง
กลางวัน นริสานั้นเมื่อมาถึงก็ตรงเข้ามาประกบเขาอย่างมีชั้นเชิง
หลอ่ นพยักหนา้ ใหน้ ดิ หนึง่ ก่อนบอก
“ขอบคุณนะที่ช่วยเคลียร์เรอ่ื งฉันกับพ่ตี ่อให”้
เขาแค่ยกั ไหล่
“ผมก็ผิดส่วนหนึ่งด้วย ต้องชว่ ยกันรบั ผดิ ชอบ”
“ถงึ งน้ั กเ็ ถอะ ถา้ เปน็ คนอน่ื ทเ่ี กลยี ดหนา้ ฉนั ขนาดน้ี คงไมม่ วี นั
ทำอย่างนีใ้ ห้ฉนั แน”่
นลวุธมองหนา้ หล่อนน่ิงนิดหนง่ึ ก่อนบอกตรง ๆ
“ผมไม่ได้เกลียดคุณสักหน่อย ตอนแรก ๆ น่ะรับว่าหมั่นไส้
ถงึ ตบั เลย แต่ตอนนีไ้ มไ่ ด้เกลยี ด”
หญิงสาวยิ้มหวานเจี๊ยบให้เขา หวานจนทำให้ขนคอลุกชันได้
และตอ้ งถามตวั เองวา่ พดู อะไรผดิ ไปหรอื เปลา่ หนอ แตห่ ลอ่ นกบ็ อก
วา่
“แหม ดใี จจริงๆ ที่ไดร้ ู้ ดจี รงิ ๆ”
“ทำไมต้องยำ้ สองดีดว้ ย” นลวธุ ถามอย่างระมดั ระวัง
“อ้าว ก็แบบว่าดีมาก ๆ มากๆ มากๆ ไง” หล่อนหัวเราะเบา ๆ
อยา่ งพอใจกอ่ นบอกเขาวา่ “ฉนั คงตอ้ งไปชว่ ยรบั แขกแลว้ พวกญาติ
คนอน่ื ๆ มากันเยอะจริง ๆ พต่ี ่อชวนคณุ กนิ ข้าวเย็นนี้หรอื ยงั ”
“ชวนแล้ว”
“อยู่กินกันนะ เผื่อเป็นไม้กันหมาให้ฉันด้วย ญาติห่างๆ
บางคนก็ปากหมาจริง ๆ แหละ ฟังไม่ได้ศัพท์จับไปกระเดียด นึกว่า

478 กิ่ ง ฉั ต ร

ตวั เองแน่”
นลวุธเลิกคิว้ ขึน้ ขา้ ง บอกตรงๆ วา่
“ทำไมดูถูกตัวเองจัง ผมว่าคุณจัดการญาติคุณได้หมดแหละ
อย่างคุณ ถ้าไม่เชือดเขาเป็นชิ้นๆ ด้วยคำพูด ก็ต้องหาวิธีการอื่น
มาจดั การให้อยหู่ มดั ไดอ้ ย่ดู ี”
นรสิ าหัวเราะเสียงใสทเี ดียว หล่อนว่า
“ดีจังที่มีแฟนคลับเชื่อฝีมือฉันมากขนาดนี้ แต่ไม่รู้ละ ยังไง
คนื นค้ี ณุ กต็ อ้ งไป ไมง่ น้ั ฉนั จะแนะนำแฟนฉนั ใหพ้ วกญาติๆปากมาก
รู้จกั ได้ไง จรงิ ไหม”
“เฮ้ย!” นลวุธร้องลั่น แต่อีกฝ่ายไม่สนใจ เดินฉุยฉายในชุด
ลูกไม้ดำกับรองเท้าส้นสูงปลายแหลมเปี๊ยบไปช่วยลุงและป้ารับแขก
แลว้

ลั บ ล ว ง ใ จ 479

บ ท ที่ ๔๒

อั ฐิ ส่ ว น ใ ห ญ่ ของพนชั กรถกู นำไปลอยน้ำทสี่ ตั หีบ ไม่ได้ไปฝงั
ที่ฮวงซุ้ยในสุสานที่ชลบุรีเหมือนคุณปู่เผยและคุณย่าจู แต่อนุทิตก็
นำกระดูกส่วนหนึ่งของลูกสาวไปฝังไว้ใกล้ๆ ฮวงซุ้ยของบิดามารดา
บอกกล่าวฝากฝังใหป้ ่ยู ่าช่วยดูแล เขาบอกบิดามารดาวา่
“ทิตดูแลลูกไม่ดี คงต้องฝากแม่กับเตี่ยอบรม ดูแลหลาน
ให้ทิตด้วยนะแม่” แล้วเขาก็คุกเข่าโน้มตัวลง ศีรษะจรดพื้นซีเมนต์
ร้อนๆ สะอึกสะอื้นไม่ยอมลุก จนลูกชายสองคนต้องขนาบดึงตัวให้
ลกุ ข้นึ อีกคร้ัง แต่อนุทติ ยงั ไม่วายตัดพ้อลกู สาววา่
“ตมุ้ ...ทำอยา่ งนเ้ี หมอื นฆา่ พอ่ ฆา่ แมแ่ ท้ๆ ถา้ ตมุ้ ตายเพราะปว่ ยไข้
พ่อแม่ยังทำใจได้ว่ามันเป็นธรรมชาติ เลี่ยงไม่ได้ ถ้าตุ้มตายเพราะ
ใครเขาฆ่าเขาแกง พ่อแม่ยังทวงหาความยุติธรรมให้ตุ้มได้ แต่ตุ้ม
ฆ่าตัวเองทำตัวเองอย่างนี้ พ่อกับแม่จะไปหาความยุติธรรมที่ไหน
มาใหไ้ ด้ หาได้ท่ีไหน...”
หลงั งานทง้ั เขาและภรรยายงั ซมึ เศรา้ อยนู่ านพอสมควร พนธกร
จึงตัดสินใจดร็อปทุกอย่างที่อเมริกาไว้สองเดือนเพื่ออยู่เป็นเพื่อน

480 ก่ิ ง ฉั ต ร

พชรพลเองหลงั จากปรกึ ษากบั นรี ภา เขากต็ ดั สนิ ใจยา้ ยจากอพารต์ เมนต์
ทอ่ี ยมู่ าหลายปีกลับมาอยบู่ า้ น
การตัดสินใจของลูกชายคนโตทำให้พ่อแม่ที่แก่เฒ่าลงมาก
ภายในช่วงเวลาไม่ถึงเดือนกระชุ่มกระชวยขึ้น ปริญดาจัดการแต่ง
บา้ นใหมร่ บั คหู่ นมุ่ สาว ทง้ั รอ้ื ทง้ั ทบุ ชน้ั สองใหเ้ ปน็ ทพ่ี กั ของครอบครวั
เล็กๆ โดยปรึกษานีรภาตลอดว่าต้องการห้องหับในลักษณะไหน
ตกแต่งอย่างไร กระเบื้องสีอะไร เฟอร์นิเจอร์แบบไหน ทำให้เวลา
แตล่ ะวนั ผ่านไปอยา่ งรวดเรว็
และการที่มีอะไรทำ ทำให้สุขภาพใจของผู้สูงวัยดีขึ้น จน
สามารถรับการจากไปของลูกสาวคนเดยี วไดง้ า่ ยขน้ึ
ส่วนทางด้านทิพปภานั้น หญิงสาวให้ทนายดำเนินเรื่องการ
หยา่ รา้ งอยา่ งเร็วที่สดุ ซึ่งทางฝา่ ยจริณธรก็เซ็นใบหย่าให้โดยดี สว่ น
ทรัพยส์ นิ ตา่ ง ๆ เช่นพวกเคร่ืองประดบั และทองทไ่ี ด้รับจากครอบครัว
จรณิ ธร ทพิ ปภาขายทง้ิ ทง้ั หมดแลว้ เอาเงนิ ไปบรจิ าคในนามอดตี สามี
และส่งใบอนุโมทนาบัตรไปให้เขา บ้านที่สร้างใกล้จะเสร็จเดิมใส่ชื่อ
ทั้งคู่ จริณธรยอมเซ็นยกให้หญิงสาวทั้งหมด แลกกับที่หล่อนไม่ได้
เรียกร้องอะไรจากการหย่ารา้ งครั้งนี้เลย
“มนั กย็ งั ดยี อมเซน็ ยกสิทธบ์ิ า้ นใหย้ ายก๊ิฟ ไมง่ ้ันคงต้องยือ้ กัน
อกี ยาว” อนทุ ตั วา่ แตภ่ รรยาทต่ี อนนจ้ี ากเคยรกั ชน่ื ชมลกู เขยนายพล
กลายเปน็ เกลยี ดจรณิ ธรและครอบครวั จบั ใจโตว้ ่า
“แหงสคิ ะ ถา้ มนั ไมเ่ ซน็ ใหก้ ห็ นา้ ดา้ นหนา้ ทนเตม็ ที บา้ นนน้ั นะ่
ยายกิ๊ฟออกทุกอย่าง เอาเงินเราเอาเงินบริษัทไปซื้อ ตัวเองก็ทำงาน
งก ๆ หน้าดำคร่ำเครียดหาเงินใช้คืนกงสี มันไม่ออกสักแดง แล้วจะ
มาแบง่ ได้ไง ถ้ามาขอฉนั จะประจานใหท้ ว่ั ”
“ประจานเขาเราก็หน้าแตกด้วย เลือกลูกเขยเฮงซวย” อนุทัต

ลั บ ล ว ง ใ จ 481

เตือนปัทมาก่อนบ่นด้วยความเจ็บช้ำ “เพิ่งเข้าใจเดี๋ยวนี้เองว่าคำว่า
ลูบหน้าปะจมูกมันเป็นยังไง เฮ้อ ก่อนแต่งรู้สึกเหมือนแม่มาเตือน
แท้ๆ แตก่ ด็ อ้ื อยากไดเ้ ขย นกึ วา่ เพชรแท้ แตจ่ รงิ ๆดนั ควา้ เอาแกว้
อดั มาได้”
“คณุ แมม่ าเตอื นดว้ ยหรอื ” ปทั มาแปลกใจเพราะสามไี มเ่ คยพดู
ถึงมาก่อน
“ตอนแรกๆทค่ี ดิ จะไปทาบทามไอโ้ จม้ นั หเู หมอื นแวว่ ๆไดย้ นิ
เสียงแม่มาเตือนว่าอยากได้ของของคนอื่นเท่ากับตกเหวไปครึ่งตัว
ลงมือชิงเขาก็เหมือนกับโดดลงเหวทั้งตัว เฮ้อ ๆ ไม่นึกเลยว่าคำแม่
จะเปน็ จริง ดึงคนท้ังบ้านลงเหวไปกันหมด”
ภรรยาฟงั แลว้ กถ็ อนใจดว้ ยอกี คน ไมบ่ น่ วา่ อะไรสามใี หเ้ ขารสู้ กึ
ผิดมากไปกว่านี้ อีกอย่างปัทมาแน่ใจว่าถึงอนุทัตพูดขึ้นมาตอนนั้น
หลอ่ นกไ็ มเ่ ชอ่ื อยดู่ ี เพราะใจนน้ั นอกจากจะรกั ลกู อยากใหล้ กู สมหวงั
ไม่ต้องเสียใจแล้ว ยังมุ่งไปว่าจะหาเขยดีๆเก่งๆมาคานอำนาจบ้าน
พช่ี ายสามี แตส่ ดุ ทา้ ยหลานตายไปคน ลกู สาวกลายเปน็ มา่ ยตง้ั แตย่ งั
สาว สมน้ำหนา้ ใครไม่ไดน้ อกจากตัวเอง
อยากแก่งแย่งแข่งขันกับคนอื่นเขา คนอื่นเขาไม่ได้แข่งด้วย
กลายเปน็ ว่าเหนือ่ ยเปลา่ แถมยังเจ็บตวั เจบ็ ใจไม่มอี ะไรดีเลย
พอหายใจได้คล่องหน่อยเดียวที่ฝ่ายนั้นไม่หน้าด้านหน้าทน
สูบเลือดสูบเนื้ออะไร ยอมเซ็นใบหย่าให้แต่โดยดี และเพราะกลัว
เปน็ ขา่ วแลว้ ตวั เองจะเสยี หนา้ ครอบครวั วงศว์ า่ นเครอื จงึ ปดิ ปากเงยี บ
ใครถามกต็ อบเพยี งวา่ สองหนมุ่ สาวนน้ั หยา่ กนั ดว้ ยเหตผุ ล ‘ไปดว้ ยกนั
ไมไ่ ด’้ ถงึ แมจ้ ะมคี นพยายามโยงเอาเรอ่ื งการตายของพนชั กรเขา้ มาเกย่ี ว
ลกู หลานคณุ ยา่ จกู ไ็ มม่ ใี ครตอบโตอ้ ะไร ถอื วา่ ใครจะพดู กป็ ลอ่ ยใหพ้ ดู
ไป ไม่รบั เสียอยา่ ง ไมต่ อบใหเ้ ป็นเร่ืองเปน็ ราวมากไปกวา่ นีอ้ ีก

482 กิ่ ง ฉั ต ร

โชคเปน็ ของครอบครัววงศ์วา่ นเครอื เพราะช่วงท่ีเกิดเรือ่ งเปน็
ชว่ งนายพลจรณิ เกษยี ณอายพุ อดี ผเู้ ขา้ รบั ตำแหนง่ แทนเปน็ นายทหาร
จากทางใตท้ ม่ี ปี ระวตั กิ ารทำงานดเี ดน่ ยาวเหยยี ด แถมยงั เปน็ คนจรงิ
โผงผาง ปากใจตรงกัน เป็นที่ชื่นชอบของพวกนักข่าวสายทหาร
ดังนั้นความสนใจเรื่องของนายพลจริณรวมถึงครอบครัวจึงลดลงจน
เกือบถึงขดี ทวี่ า่ ไม่มใี ครสนใจอีก
กลายเปน็ นกั ขา่ วเศรษฐกจิ ทแ่ี ซวๆอยวู่ า่ หนมุ่ สาวคนู่ แ้ี ตง่ งาน
ยังไม่ทันชนปีดีก็หย่าร้างเสียแล้ว แต่โชคดีนักข่าวสายนี้ไม่ซอกแซก
เรื่องส่วนตัวลึกซึ้ง จึงไม่มีการเอ่ยพาดพิงถึงการตายของพนัชกร
แต่อยา่ งไร
หลังจากหย่าร้าง ครอบครัววงศ์ว่านเครือแทบไม่ได้ข่าวอะไร
จากจริณธรหรือพระจริณธรอีก ส่วนเรื่องงานนั้น พชรพลสั่งให้คน
เกบ็ ขา้ วของทง้ั หมดของจรณิ ธรไปสง่ คนื ใหบ้ า้ นชายหนมุ่ ตง้ั แตพ่ นชั กร
ยงั ไม่ไดเ้ ผา
มีคนแย้งว่าฝ่ายนั้นอาจจะหัวหมอฟ้องได้ว่าให้ออกโดยไม่แจ้ง
ลว่ งหนา้ อาจจะผดิ กฎหมายแรงงาน ชายหนมุ่ กบ็ อกสน้ั ๆแตเ่ อาจรงิ
ว่า
“ก็ใหม้ ันฟ้อง”
แตจ่ รณิ ธรหายตวั ไปเลย เซน็ ใบหยา่ แบง่ สมบตั เิ สรจ็ กเ็ งยี บหาย
ครอบครัววงศ์ว่านเครอื จงึ สบายใจมากขึ้น ไม่มอี ะไรรกหรู กตารกใจ
แตล่ ะคนเรม่ิ ตง้ั ตวั และดำเนนิ ชวี ติ ตอ่ โดยพยายามมองยอ้ นไปในอดตี
ให้น้อยทส่ี ุด
มา่ ยสาวทพิ ปภาตง้ั หนา้ ตง้ั ตาทำงาน แมบ้ า้ นทส่ี รา้ งยงั ไมเ่ สรจ็ ดี
ขายไปแล้วชนิดยอมขาดทุนจนมีเงินมาคืนกงสี แต่หญิงสาวก็ยัง
ทำงานอยา่ งหนกั ประสาคนทเ่ี ขด็ เขย้ี วกบั ความรกั และพยายามใชง้ าน

ลั บ ล ว ง ใ จ 483

เป็นยารักษา ดังนั้นจากคนที่ทำงานสบาย ๆ ประสาลูกเจ้าของบริษัท
หลอ่ นกลายเปน็ ผเู้ ชย่ี วชาญในสายงานตวั เองอยา่ งแทจ้ รงิ แถมยงั เรม่ิ
มองหางานสายอ่ืนๆ มาทำเพ่มิ เพ่อื ไมใ่ ห้อยวู่ ่างด้วย
บดิ ามารดาไดแ้ ตม่ องหลอ่ นดว้ ยความเปน็ หว่ ง กอ้ งพช่ี ายคนโต
ที่ต้องรีบบินกลับไปจีนเพราะทิ้งงานไม่ได้ตั้งแต่งานศพพนัชกรยัง
ไมเ่ สร็จดี ถึงกบั ชวนน้องสาวคนเล็กใหไ้ ปทำงานทจี่ นี สักพกั
“เปลี่ยนบรรยากาศมาทำงานกับพี่ไหม ที่นี่ขาดคน ถ้าได้กิ๊ฟ
มาช่วยคงดีเหมือนกัน อย่สู ักปสี องปี คดิ ถึงบ้านคอ่ ยกลับ”
แต่ทิพปภาก็ปฏิเสธไป หล่อนบอกว่ายังอยากอยู่ทำงานที่
เมืองไทยมากกว่า การปิดกั้นตัวเองของหญิงสาวทำให้ผู้เป็นพ่อแม่
ทุกข์ใจพอสมควร และหวังกันว่าสักวันจะมีผู้ชายที่ใช่จริงๆและ
ดจี ริงๆ มาทำให้ลกู สาวคนเล็กกลับเป็นคนทีร่ า่ เริงสดใสเหมอื นเดมิ
ส่วนชีวิตของนีรภานั้นไม่เปลี่ยนแปลงอะไรมากนัก หญิงสาว
ย้ายมาอยู่ร่วมบ้านกับพ่อแม่สามีซึ่งเอาอกเอาใจหล่อนดี ถือว่า
หมอสาวเป็นลูกสาวคนใหม่ หล่อนเองก็เป็นคนเงียบๆเย็นๆเข้ากับ
ใครกไ็ ดไ้ มม่ ปี ัญหา
เรื่องพ่อแม่ก็ไม่ต้องห่วงอะไร เพราะหลังจากแต่งงานไม่นาน
นลวธุ กย็ า้ ยกลบั กรงุ เทพฯ นรสิ ารกุ เขาอยา่ งหนกั สง่ ของไปให้ โทร.
ชวนไปนน่ั มาน่ี ทำตวั เหมอื นหนมุ่ จบี สาว จนชายหนมุ่ ยอมแพ้ รบั วา่
“อยากเปน็ แฟนกนั กไ็ ด้ แตผ่ มเปน็ ของผมอยา่ งนน้ี ะ ไมเ่ ปลย่ี น”
“ถ้าคุณเปลี่ยนฉันก็ไม่เอาหรอก” หญิงสาวห้าวพอจะบอกเขา
ตรง ๆ “เป็นอย่างนี้ชอบ ถึงได้อยากเป็นแฟนด้วย ถ้าไม่ใช่แบบนี้
ฉันก็ท้งิ ”
ความสมั พนั ธข์ องทง้ั คทู่ ำใหค้ รอบครวั และคนรอบขา้ งคอ่ นขา้ ง
กังวล เพราะทั้งสาวและหนุ่มเป็นคนแรงทั้งคู่ และไม่ค่อยมีใคร

484 ก่ิ ง ฉั ต ร

แปลกใจเท่าไหร่ท่ีทงั้ คู่จะคบแลว้ เลกิ เลกิ แล้วคบ ดอี ยวู่ ่าระยะเวลา
ในการคบแลว้ เลกิ ทอดยาวออกไป สว่ นเลกิ แลว้ คบใหมส่ น้ั ลงเรอ่ื ยๆ
ทำให้คนรอบข้างสรุปได้ว่า หนุ่มสาวคงรู้จักกันมากขึ้น ยอมรับกัน
มากขึ้น หรือไมก่ ็ต่างฝ่ายตา่ งปรับเข้าหากันมากขนึ้ โดยไม่รู้สกึ ตัว
คนเดียวที่กังวลเล็กน้อยกับคู่หนุ่มสาวคือปัทมา แม้ปากว่า
ปลง ๆ แต่ในใจลึก ๆ หล่อนก็อดไม่อยู่ ยังห่วงอยู่บ้างว่าการที่นลวุธ
เขา้ มาเปน็ เขยของตระกลู อกี คนจะทำใหพ้ ชรพลมอี ำนาจในมอื มากขน้ึ
แต่คราวน้ีหญงิ สงู วัยฉลาดพอทีจ่ ะไม่ปริปากบอกใคร และเม่อื มีการ
เสนอให้ชวนนลวุธมาทำงานใน wwk ด้วย หล่อนก็ไม่ออกตัวค้าน
เพยี งแค่เก็บความรู้สกึ หว่ันเกรงไวใ้ นใจเท่าน้นั
นริสาไปชวนนลวุธจริง แต่ชายหนุ่มเป็นฝ่ายส่ายหน้าดิก เขา
ว่า
“พวกคุณนี่มีบทเรียนเรื่องเอาเขยเข้าบ้านแล้วยังไม่เข็ดกันอีก
หรอื ”
“ไม่เข็ด ไม่กลัวด้วย เพราะคุณดีกว่าไอ้หมอนั่นเป็นพันเท่า”
หญิงสาวตอบอย่างมั่นใจ ก่อนเสริม “และฉันก็ร้ายกว่ายายกิ๊ฟเป็น
ร้อยเท่า ขืนเกาะแกะญาติสาวๆ ของฉันหรือพวกพนักงานในบริษัท
ฉันจะเชอื ดแลว้ สบั ให้เปด็ มนั ไซก้ นิ ใหเ้ พลนิ เชียว”
“ขู่กันล่วงหน้าอย่างนี้ใครจะไปทำด้วย ไม่เอาละ ผมทำที่เดิม
ของผมดกี วา่ สบายใจกวา่ ไมต่ อ้ งไปอดึ อดั ทำงานใหค้ รอบครวั แฟน
รับเงินเดือนจากบริษัทที่ครอบครัวแฟนเป็นเจ้าของ โอ๊ย...แค่คิดก็
ผื่นขนึ้ คันคะเยอแลว้ ไมเ่ อาเดด็ ขาด”
พวกผู้บริหารฟังคำพูดของนลวุธแล้วต้องยอมรับว่าเขาพูดถูก
ผชู้ ายทแ่ี ขง็ มากอยา่ งเขามาทำงานใตอ้ าณตั แิ ฟนหรอื ภรรยา...โดยเฉพาะ
นรสิ าทแ่ี ขง็ เอาเรอ่ื งพอกนั เขาคงอดึ อดั ใจตายแน่ จงึ ไมม่ ใี ครคะยน้ั -

ลั บ ล ว ง ใ จ 485

คะยอใหม้ ากความ
ปัทมาเองก็โล่งใจที่ไม่ได้เอะอะตีโพยตีพายไปก่อน ทั้งยังเริ่ม
มองเห็นว่า ครอบครัวของพี่น้องสามีไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยเรื่องใคร
มีอำนาจมากกว่ามีพวกมากกว่าในบริษัท แถมทั้งพชรพลและนริสา
ยังเอาใจใส่เป็นห่วงทิพปภามากกว่าเดิม โดยเฉพาะฝ่ายหลังถึงกับ
ชวนญาตสิ าวไป‘เปิดหูเปดิ ตา’ ชวนไปเที่ยวที่นนั่ ท่นี อี่ ยา่ งที่ไม่เคยทำ
มากอ่ น พอช่วยให้ลกู สาวคนเลก็ ของหล่อนสดชน่ื ขน้ึ บา้ ง
ดังนั้นคนเป็นแม่จึงเริ่มซึ้งน้ำใจของคำว่าครอบครัว จนความ
รู้สึกชิงดีชิงเด่นเพื่อลูกๆ ในใจของหล่อนลดน้อยถอยลงมาก แม้จะ
ไม่หมดสิ้นซากจากใจ แต่ก็เหลือน้อยจนแทบไม่มีแรงส่งให้มอง
หลาน ๆ ของสามีในแง่ลบไปหมดเหมือนเคย เหลือแค่แรงหมั่นไส้
นาน ๆ ครง้ั เท่านัน้

ข่ า ว ค ร า ว ของจรณิ ธรเงยี บหายไปร่วมปี แม้บ่อยคร้งั ที่คนใน
ตระกลู วงศว์ า่ นเครอื จะนกึ ถงึ เขา...ซง่ึ ไมใ่ ชใ่ นแงท่ ด่ี งี ามนกั แตไ่ มม่ ใี คร
เอ่ยชื่อเขาออกมาตรงๆ จนราวกับว่าชายหนุ่มไม่มีตัวตน นีรภาก็
เหมอื นคนอน่ื ๆ ทน่ี กึ ถงึ ชายหนมุ่ บา้ งเปน็ ครง้ั คราว ไมไ่ ดค้ ดิ ถงึ หรอื
อาลยั อาวรณอ์ ะไร แคอ่ ยากรวู้ า่ เขาสกึ หรอื ยงั และเคยสำนกึ ไดจ้ รงิ ๆ
หรือไมว่ า่ สิ่งทเี่ ขาทำลงไปนน้ั กอ่ ใหเ้ กดิ ผลอะไรตามมาบ้าง
แต่หมอสาวก็ไม่ได้อยากรู้มากขนาดที่ว่าต้องเสาะหาคำตอบให้
ได้ หล่อนใช้ชีวิตอย่างสบาย ๆ ท่ามกลางความรักของสามีและการ
เอาอกเอาใจของพ่อแม่สามี จริณธรนั้นเป็นเพียงอดีตเลือนรางที่
ไม่ควรเอ่ยถึงเทา่ นั้น
ดงั นน้ั นรี ภาจงึ ประหลาดใจนดิ หนอ่ ยเมอ่ื ไดร้ บั รขู้ า่ วคนในอดตี
คนทน่ี ำขา่ วมาคอื เพอ่ื นคนหนง่ึ ในกลมุ่ ทม่ี าลากหญงิ สาวไปรบั ประทาน

486 ก่ิ ง ฉั ต ร

อาหารเย็นที่ห้างสรรพสินค้าขนาดกลางแห่งหนึ่ง ซึ่งในส่วนร้านค้า
ของห้างนี้ค่อนข้างขึ้นชื่อว่าเป็นแหล่งรวมสินค้าเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์
ซดี เี พลงและหนงั
“ปกุ๊ ชวนฉนั มากนิ ทน่ี ่ี มรี า้ นไหนอรอ่ ยขน้ึ ชอ่ื เปน็ พเิ ศษหรอื จะ๊ ”
หญิงสาวถามเพ่อื น หากฝา่ ยนั้นสา่ ยหน้าดิก
“งั้นๆ แหละ พอกินได้ไม่เลิศหรูอะไร แต่ที่อยากให้มาเนี่ย
เพราะอยากให้มาดอู ะไรอย่างนงึ ”
เพื่อนในกลุ่มที่เรียนหนังสือชั้นมัธยมมาด้วยกันและเป็นเพื่อน
กลุ่มเดียวกับทิพปภาดึงแขนหล่อนไปทางส่วนของร้านค้า กระซิบ-
กระซาบวา่
“เดี๋ยวเดนิ ผ่านแถวร้านมองร้านท่ีหกไว้นะ ทาสีฟ้า ๆ นะ่ มอง
เข้าไปแบบเนยี น ๆ นะ”
“อะไรของเธอกนั ” นรี ภาบน่ ปนขำ แตก่ ย็ อมทำตามคำสง่ั ของ
เพอ่ื นโดยดี พอเดนิ ผา่ นรา้ นไปแลว้ หลอ่ นกว็ า่ “มอี ะไรพเิ ศษตรงไหน
กร็ า้ นคอมพวิ เตอรธ์ รรมดา คนขายหนา้ ตาดหี นอ่ ยเทา่ นน้ั นา่ จะเปน็
เจ้าของร้าน”
“ลกู จา้ ง แตเ่ ปน็ ลกู จา้ งกติ ตมิ ศกั ด์ิ แบบวา่ มานง่ั เฝา้ รา้ นระหวา่ ง
รอทำงานบริษัทดี ๆ จริง ๆ จัง ๆ แล้วก็มาเพื่อสานสัมพันธ์กับเจ้าของ
ร้านด้วย”
“แล้วมาบอกทำไม หรอื ว่าเปน็ คนรู้จัก” นีรภาบ่น
“ทงั้ เธอและยายก๊ฟิ รจู้ ักดีเลยละ แตฉ่ ันไม่กล้าบอกยายกฟิ๊ ”
“คณุ โจเ้ หรอ” หมอสาวเดาไดท้ นั ที
“แมน่ แลว้ ฉนั รจู้ กั กบั เจา้ ของรา้ นขา้ งๆ ตอนแรกกไ็ มไ่ ดส้ นใจ
อะไร แต่เมื่ออาทิตย์ก่อนผ่านมาเห็นอดีตของเธอกับกิ๊ฟนั่งหน้าแป้น
อยใู่ นรา้ น เลยลองเลยี บเคยี งถามเพอ่ื นฉนั ดู รายนน้ั กเ็ จา้ กรมขา่ วเรา

ลั บ ล ว ง ใ จ 487

ดี ๆ นี่เอง เล่าหมดว่าร้านนี้น่ะเพิ่งเปิดได้ไม่ถึงสองเดือน แม่เปิดให้
ลูกชายเป็นของขวัญวันเกิด ตอนแรกเขาก็นึกว่าลูกชายเพิ่งจบ พอ
เห็นหน้าร้องอ้าวไปตามๆกันว่าไม่เด็กแล้ว ทำไมต้องให้แม่จัดการ
ธุระให”้
คนพดู เลา่ พลางดงึ เพอ่ื นลงไปชน้ั ลา่ งเพอ่ื หารา้ นเครอ่ื งดม่ื นง่ั คยุ
กัน นีรภาเดินตามเพื่อนอย่างใจลอย ไม่รู้เลยว่านั่งร้านอะไรและสั่ง
อะไรไป รแู้ ต่คำบอกเล่าของอีกฝา่ ยวา่
“จริง ๆ ปรกติคนค้าคนขายเขาไม่ยุ่งอะไรกันมากหรอก แต่
เพื่อนฉันคนนี้มันสอดรู้ ช่างคุยช่างซักช่างสังเกต เลยเล่าได้เป็น
ฉากๆวา่ ตอนมาดรู า้ นแตง่ รา้ นทาสงทาสี ยายแมอ่ อกโรงคมุ งานเอง
หมด ลกู ชายเจ้าของร้านไม่เคยโผลม่ าดมู าแลเลย้ ”
หมอสาวฟังแล้วพยักหน้านิดหนึ่งเหมือนรับรู้ แต่ใจนั้นนึกถึง
อดีต สมัยคบหากันนั้นจริณธรทำงานที่ไหนไม่เคยอยู่ทน จะต้องมี
ปญั หาอยา่ งนน้ั อยา่ งนท้ี ำใหเ้ ขาอยไู่ มย่ ดื เพอ่ื นรว่ มงานเหน็ แกต่ วั บา้ ง
เจา้ นายไมด่ บี า้ ง หญงิ สาวเพง่ิ ประจกั ษไ์ ดไ้ มน่ านมานเ้ี องวา่ บางทปี ญั หา
อาจไมไ่ ดเ้ กดิ จากนายหรอื เพอ่ื นรว่ มงานไปเสยี ทง้ั หมด ตวั จรณิ ธรเอง
นั่นแหละที่เป็นปัญหาใหญ่ เขาเป็นคนหยิบโหย่ง ดูเหมือนเก่ง แต่
จริง ๆ แล้วแค่ทำงานไปวัน ๆ แม้แต่งานในความรับผิดชอบของเขา
ถ้ามคี นทำให้...เขาก็ไม่ทำ
แตต่ อนทค่ี บหากนั นน้ั นรี ภาไมเ่ คยเหน็ ขอ้ เสยี ของเขาเลย เขา
บน่ อะไรหลอ่ นกเ็ ชอ่ื ตามไปหมด เขา้ ใจลกึ ซง้ึ ถงึ คำทว่ี า่ ความรกั บงั ตา
จรงิ ๆ แตพ่ อเขาทง้ิ แวน่ สชี มพหู ลน่ แตก หญงิ สาวกเ็ หน็ อะไร ๆใน
ตวั ชายหน่มุ มากขึ้น
ดังนั้นคำเล่าของเพื่อนจึงไม่ทำให้แปลกใจมากนัก ดูเหมือน
การบวชเรียนอุทิศส่วนกุศลให้พนัชกรนั้นคงไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร

488 กิ่ ง ฉั ต ร

เขามากนกั
“พอเปดิ รา้ นกม็ าคมุ ๆหนอ่ ยนงึ ดเู หมอื นมหี วั ทางนเ้ี หมอื นกนั
นะ อธิบงอธิบายอะไรลูกค้าคล่องเชียว แต่เสียดายทำงานตาม
อารมณ์เป็นส่วนใหญ่ อยากเปิดรา้ นเม่ือไหร่ก็เปดิ เบื่อกป็ ิด ตวั แม่
คงเห็นว่าทำอย่างนี้เจ๊งแน่ เลยส่งสาวหน้าแฉล้มดีกรีปริญญาโท
เมอื งนอกมาน่ังคุมร้านให้ชวั่ คราว”
“แม่เขาเปน็ คนแนะนำงน้ั หรอื ”
“ใช่ เห็นว่าเป็นลูกสาวเพื่อน” คนพูดบอกก่อนสรุป “คงส่ง
ใหม้ าดเู ชงิ กนั นน่ั แหละ เผอ่ื ประสานเปน็ ทองแผน่ เดยี วกนั อยา่ งงไ้ี ง
ฉันถึงไม่กล้าบอกยายกิ๊ฟ แต่ถ้าจะเก็บไว้คนเดียวอกก็จะแตกเอา
เลยตอ้ งลากเธอมาใหร้ ูด้ ้วยอีกคน”
“ใหช้ ว่ ยกนั อกแตกหรอื ไง” หมอสาวถามยม้ิ ๆ แตเ่ ปน็ รอยยม้ิ
ทฝ่ี ดื เฝอื เตม็ ทน บอกอารมณต์ วั เองไมถ่ กู วา่ รสู้ กึ อยา่ งไร แตท่ แ่ี น่ ๆ
คอื ไมไ่ ดป้ ลาบปลม้ื ยนิ ดกี บั ขา่ วทไ่ี ดร้ บั เลย ถา้ ทำไดห้ ลอ่ นคงเดนิ เขา้ ไป
ในรา้ นและบอกหญงิ สาวหนา้ ใส ทา่ ทางมองโลกในแงด่ ีคนนัน้ วา่
อย่าเลย อย่าแม้แต่จะคิดเหลือบสายตามองผู้ชายคนนั้น เขา
ไมม่ คี า่ พอสำหรบั คณุ หรอื ความรกั ของคณุ หรอก เพราะเขาไมเ่ คยรกั
ใครจริงจงั มากไปกวา่ ตัวเอง...
แตห่ มอสาวกไ็ มม่ สี ทิ ธท์ิ จ่ี ะไปกา้ วกา่ ยชวี ติ ของใคร ทำไดเ้ พยี งแค่
หวงั วา่ ผหู้ ญงิ ในรา้ นคอมพวิ เตอรค์ นนน้ั คงโชคดกี วา่ หลอ่ น ทพิ ปภา
และพนัชกร
“ดี เราควรจะบอกกฟิ๊ ไหม” เพ่ือนถามอย่างลังเลใจ
“ไม่ อย่าบอกเลย” นีรภาตัดสินใจได้ทันที จริณธรสร้าง
ความทกุ ขแ์ ละความเสยี หายในชวี ติ ทพิ ปภาและครอบครวั มากเกนิ พอ
แล้ว ผู้ชายคนนี้ควร ‘ตาย’ ไปจากวงศ์ว่านเครือได้แล้ว ไม่สมควร

ลั บ ล ว ง ใ จ 489

กลบั มาหลอกหลอนให้เพือ่ นหลอ่ นและคนในครอบครัวเปน็ ทุกขอ์ ีก
“กฟ๊ิ รกู้ ไ็ มเ่ กดิ ประโยชนอ์ ะไร เลกิ กนั แลว้ ขาดกนั ไปเลยดกี วา่ ”
พดู แลว้ นรี ภากไ็ ดค้ ำตอบกบั ตวั เองเชน่ กนั จรณิ ธรนน้ั ไมใ่ ชแ่ ค่
ตายจากชวี ติ ของทพิ ปภา แตเ่ ขาตายจากหลอ่ นไปนานแลว้ นบั ตง้ั แต่
วันที่เขามาขอเลิกเพื่อไปคบหาและแต่งงานกับเพื่อนสนิทของหล่อน
มันไม่มีประโยชน์ที่จะให้คนที่ความรู้สึกดี ๆ สูญสิ้นไปหมดแล้ว
ตามมาหลอกหลอนหรือลวงใจให้รู้สึกอาลัยอาวรณ์กันอีก ดังนั้น
หมอสาวจงึ ยิม้ ได้อย่างผอ่ งแผ้วขน้ึ และเมือ่ เพอื่ นถามวา่
“เดี๋ยววนกลับไปดูอีกทีไหม เผื่อเขาจะกลับมาที่ร้าน ตอนนี้
เปลย่ี นไปเยอะเลยนะ ไมใ่ ชห่ นมุ่ ทา่ ทางใสๆเหมอื นเมอ่ื กอ่ น แหง้ ๆ
กระด้างบอกไม่ถูก สมัยก่อนเหมือนสเต๊กเนื้อชุ่มฉ่ำ ตอนนี้เหมือน
เน้อื สดถูกลมนาน ๆ”
หมอสาวหัวเราะกับคำเปรียบของเพื่อน ก่อนย้อนถามกลับไป
วา่
“ดแู ลว้ เหน็ แลว้ จะมปี ระโยชนอ์ ะไรละ่ ปกุ๊ นอกจากเสยี เวลาแลว้
ฉันไมเ่ หน็ ประโยชน์อะไร”
เพื่อนฟังแล้วทำหน้ามุ่ยนิดหนึง่
“กลายเปน็ วา่ ฉนั ไมด่ ไี ป ลากดมี ารบั รเู้ รอ่ื งทไ่ี มม่ ปี ระโยชนอ์ ะไร”
“มสี ”ิ นรี ภากอดเพอ่ื นนดิ หนง่ึ เหมอื นจะปลอบใจและขอบคณุ
ไปพร้อมๆกัน “แค่มาท่ีน่ี รวู้ า่ ต่างคนต่างมีเส้นทางเดินแยกยา้ ยกัน
ไป เทา่ นก้ี ด็ แี ลว้ ปกุ๊ ...ฉนั วา่ ถา้ ทน่ี ไ่ี มม่ อี ะไรอรอ่ ย ไปหาอะไรอรอ่ ย
กินกนั ท่อี ื่นเถอะ”
เพื่อนสาวพยักหน้ารับก่อนเรียกบริกรมาคิดเงินค่าเครื่องดื่ม
และเมอ่ื ขบั รถออกจากหา้ งสรรพสนิ คา้ แหง่ นน้ั นรี ภากไ็ มเ่ หลยี วหลงั
ไปมองอกี และไมม่ คี วามคิดท่จี ะกลบั มาที่นี่อกี เช่นกนั

490 ก่ิ ง ฉั ต ร

ค่ำนัน้ เมื่ออาบน้ำเตรียมจะเข้านอน พชรพลกถ็ ามขึ้นว่า
“ครบรอบแต่งงานของเราปีนี้ หนูดีอยากไปไหนเป็นพิเศษ
หรือเปล่า ไปทะเลหรือไปต่างประเทศ เที่ยวให้สบายใจชดเชยกับ
โปรแกรมเดมิ ที่ล่มไป”
“จะดีหรือคะ เห็นคณุ แม่วา่ วนั นน้ั จะทำบญุ ให้คุณตมุ้ ”
“ทำช่วงเช้า เราออกกันช่วงบ่ายก็ได้ คุณแม่ไม่ว่าหรอก ท่าน
เข้าใจ”
ปริญดาเห็นใจลูกชายลูกสะใภ้ด้วย ว่าทุกครั้งที่ทั้งคู่นึกถึง
ความสุขในวันวิวาห์ จะต้องมีเงาดำมืดจากการตายของพนัชกร
พาดผา่ นลงมา
“งน้ั กแ็ ลว้ แตพ่ ต่ี อ่ แลว้ กนั คะ่ อยากไปไหนไปกว่ี นั หนดู จี ะได้
ลางานถูก”
“ปีนี้ไปใต้ก่อน สักห้าวันดีไหม ไม่มากไม่น้อยเกิน นอน
ชายหาดกนิ อาหารทะเลสด ๆ ไมร่ บั สายโทรศัพทเ์ รอื่ งงาน”
หญงิ สาวหัวเราะถามวา่
“ทำได้หรือคะ” ทั้งนี้เพราะปีที่ผ่านมาถึงจะมีเรื่องเศร้า แต่
กจิ การของ wwk กลบั รดุ หนา้ ไปเรอ่ื ย ๆ ซง่ึ กถ็ อื วา่ เปน็ โชคดี เพราะ
คนในครอบครวั วงศว์ า่ นเครอื ยดึ เอาเรอ่ื งงานเสมอื นเปน็ ยา มทุ ำเพอ่ื
ให้ผ่านช่วงเวลาอันยากลำบากด้านอารมณ์ไปให้ได้ ดังนั้นพชรพล
จงึ ยงุ่ แทบจะตลอดเวลา โทรศพั ทจ์ ากจนี ญป่ี นุ่ หรอื ทางแถบยโุ รป
มีเข้ามาตลอดแม้ในเวลาสว่ นตัว
“เพ่ือความสุขของเมยี ทำไดอ้ ยแู่ ลว้ ” ชายหนุม่ ตอบย้มิ แยม้
หมอสาวจงึ ย้ิมกว้าง ตรงเข้าไปหอมแก้มสามแี รงๆ
“พูดดตี ้องใหร้ างวัล”
พชรพลตอบรบั ดว้ ยการกอดหลอ่ นไว้ นรี ภากอดตอบ ซกุ หนา้

ลั บ ล ว ง ใ จ 491