กบั อกเขา
ความรักของหล่อนกับสามีนั้นไม่ได้ให้ความรู้สึกหวือหวาหรือ
แรงเปี่ยมอารมณ์เหมือนที่เคยรู้สึกกับจริณธร แต่มันหนักแน่น
มน่ั คง ทกุ ลมหายใจเขา้ -ออก พชรพลแสดงใหร้ บั รวู้ า่ รกั โดยไมต่ อ้ ง
เอ่ยเป็นคำพูด แสดงให้เห็นโดยไม่ต้องสัญญิงสัญญาว่าไม่ว่าจะเกิด
อะไรขน้ึ เขาจะไมม่ วี ันทอดท้ิงหล่อน
“พต่ี อ่ คะ ตอนนพ้ี ่ตี ่อยงั คดิ ถึงคุณต้มุ บา้ งไหมคะ”
“คดิ สิ แตไ่ มบ่ อ่ ยมากเหมอื นเมอ่ื ตอนทเ่ี ขาเสยี ใหม่ๆ” ตอนนน้ั
ความคิดเขาทั้งคุมแค้นทั้งเสียใจ แต่เวลาค่อยๆช่วยเยียวยา ทำให้
ความรสู้ กึ ตา่ งๆบรรเทาลง ยอมรบั ตามบดิ าไดว้ า่ พนชั กรทำบญุ มา
แค่นั้นเอง และการที่จะไปไล่เข่นฆ่าหรืออาฆาตจองเวรกับจริณธร
ก็เท่ากับเป็นการต่อเวรต่อกรรมกันไม่รู้จักจบ หลังจากผ่อนคลาย
ความโศกเศร้ากับการจากไปของลูกสาวคนเดียว อนุทิตก็พูดอย่าง
หนักแนน่ กบั ลกู ชายทัง้ สองว่า
‘อภัยให้มันไปซะ ไม่ใช่เพื่อความสุขของมัน แต่เพื่อความสุข
ของครอบครวั เรา พอ่ เสยี ลกู สาวไปแลว้ ไมอ่ ยากเสยี ลกู ชายไปเพราะ
ไอผ้ ชู้ ายเลวๆคนนน้ั อกี ปลอ่ ยมนั ไป ถา้ มนั ยงั มคี วามเปน็ คนอยบู่ า้ ง
มนั กค็ งไดร้ บั โทษจากความรสู้ กึ ผดิ ชอบชว่ั ดใี นตวั แตถ่ า้ มนั แคม่ รี า่ ง
เป็นคน จะมีประโยชน์อะไรที่จะไปเข่นฆ่าสัตว์ที่ไม่มีสมองและความ
สำนึกชัว่ ดีตวั นึง!’
ดังนั้นแม้ว่าจะไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ ลูกชายทั้งสองของอนุทิตก็
ยอมถอย ปลอ่ ยมือจากจรณิ ธร แรก ๆทง้ั คกู่ ็เจบ็ แค้นหงดุ หงดิ ท่ที ำ
อะไรไมไ่ ด้ แตเ่ มอ่ื เวลาผา่ นไป อารมณท์ ร่ี ะอกุ รนุ่ คลายลง ทง้ั คกู่ เ็ รม่ิ
คลอ้ ยตามบิดา
“เคยคดิ ไหมคะวา่ ถา้ คณุ ตมุ้ เขม้ แขง็ กวา่ นอ้ี กี สกั นดิ ทกุ อยา่ ง
492 ก่ิ ง ฉั ต ร
อาจเปลีย่ นไป”
“พค่ี ดิ แนน่ อน แตเ่ มอ่ื มนั ไมไ่ ดเ้ ปน็ อยา่ งทค่ี ดิ พก่ี ไ็ มไ่ ดโ้ ทษนอ้ ง
นะ ตมุ้ กเ็ ปน็ อยา่ งนข้ี องเขามาแตไ่ หนแตไ่ ร เราเองทผ่ี ดิ มวั แตป่ ระคบ-
ประหงม ไม่ได้สอนให้เขารู้จักกับโลกที่แท้จริง พี่เองก็ผิดที่ไม่ได้
จบั ตาดนู อ้ งใหม้ ากกวา่ น”้ี ชายหนมุ่ เชยหนา้ ภรรยาขน้ึ ใหม้ องสบตากบั
เขา ถามวา่ “วนั นน้ี กึ ยงั ไงถามพ่ี คดิ วา่ เราคยุ กนั จนจบไปแลว้ เสยี อกี
หรือว่ามีใครมาพดู อะไรให้หนูดไี มส่ บายใจ”
น้ำเสียงเขาเขม้ ข้นึ ในเชิงปกปอ้ ง หญงิ สาวหวั เราะตอบว่า
“ไม่มีใครพูดหรอกค่ะ หนูดีว่าทุกคนในวงศ์ว่านเครือเป็นคน
มีเหตุผล คุณย่าจูสอนให้ดูและมองหาความผิดของตัวเองก่อนแล้ว
ถึงค่อยมองหาความผิดของคนอื่นเขา ถึงได้ไม่มีใครเอ่ยอะไรเลย
เพียงแค่...” นีรภานึกถึงเรื่องจริณธรที่ได้รับรู้มาวันนี้ ก่อนปัดมัน
ออกจากใจ
ผชู้ ายคนนั้นไมม่ คี ่าพอทจี่ ะเอย่ ถงึ ไมม่ ีค่าพอท่ีจะเก็บมาใสใ่ จ
ไม่มคี า่ พอทีจ่ ะเอ่ยถงึ ให้สามีหล่อนเสยี อารมณ์ ดังนน้ั หลอ่ นจึงแค่วา่
“พดู ถงึ เรอื่ งทำบุญคณุ ตุ้มเลยอยากรู้ แคน่ ้ันแหละคะ่ ”
“รู้แลว้ สบายใจแล้วใชไ่ หม”
“ค่ะ และหนูดีจะไม่ถามอีกแล้ว” หล่อนมองหน้าสามี “นอน
กนั หรอื ยงั คะ หนดู ชี ักง่วงแลว้ ”
พชรพลยิ้ม ท่าทางเครียดเคร่งจากการเอ่ยถึงน้องสาวเมื่อครู่
หายไป มแี ววตาเจ้าเลห่ เ์ ข้ามาแทน เขาถามว่า
“ง่วงจรงิ ๆ หรือหนูด”ี
นีรภาหัวเราะเสยี งใสเป็นคำตอบ
นรสิ าอาจจะยน่ จมกู บน่ วา่ ชวี ติ คขู่ องหลอ่ นนน้ั คอ่ นขา้ งจดื ไม่
ดุเด็ดเผ็ดร้อน เต็มไปด้วยอารมณ์เหมือนอย่างของนริสาและนลวุธ
ลั บ ล ว ง ใ จ 493
แต่นีรภาก็พอใจในสิ่งที่หล่อนเป็น หล่อนรักที่จะมีชีวิตอย่างสงบ
ราบเรียบอย่างนี้ ดีกว่ามชี วี ติ ตนื่ เตน้ แตไ่ มม่ ่ันคงเป็นไหน ๆ
494 ก่ิ ง ฉั ต ร
ผลงานรวมเลม่ ของ “ก่ิงฉัตร” จัดพมิ พ์โดย
√“§“ ÚÙı ∫“∑ √“§“ Ú˜ ∫“∑ √“§“ ÚÙı ∫“∑
√“§“ Ò˘ı ∫“∑ √“§“ Ò¯ı ∫“∑ √“§“ Ò¯ı ∫“∑
√“§“ Û˘ı ∫“∑ √“§“ Û˜˘ ∫“∑ √“§“ ÛÙ˘ ∫“∑
√“§“ Ûı ∫“∑ √“§“ ÚÙ˘ ∫“∑ √“§“ ÛÚı ∫“∑
√“§“ Û¯ı ∫“∑ √“§“ ÚÙı ∫“∑ √“§“ Ûˆı ∫“∑
√“§“ Ú˘ı ∫“∑ √“§“ Ú ∫“∑ √“§“ Úı ∫“∑
√“§“ ÚÙı ∫“∑ √“§“ ÚÛ ∫“∑ √“§“ ÚÛı ∫“∑
√“§“ Ú˜ı ∫“∑ √“§“ ÚÒı ∫“∑ √“§“ ˘˘ ∫“∑
√“§“ Úˆı ∫“∑ √“§“ Ú¯ı ∫“∑ √“§“ Úˆı ∫“∑
√“§“ ˘˘ ∫“∑ √“§“ Ûı ∫“∑ √“§“ Ûı ∫“∑
√“§“ ÛÒı ∫“∑ √“§“ Ù˜ı ∫“∑ √“§“ ÚÛ˘ ∫“∑
เหตกุ ารณ์ร้าย ๆ ท่ผี า่ นไปแล้วไมค่ วรใส่ใจ
คนที่ไมม่ ีคา่ จากไปแลว้ ไม่ต้องอาลัย
❧❧
หญิงสาวอยากจะลมื ทุกอยา่ งใหห้ มด
ลืมว่าเคยมเี พื่อนรใู้ จทคี่ บหากันมากว่าสิบปี
ลมื ว่าเคยรกั ผ้ชู ายคนหนง่ึ ขนาดวาดฝนั ถงึ วันวิวาห์
และเวลาทีห่ ล่อนกบั เขาจะได้ใช้ชวี ติ ร่วมกนั
ความคิดวูบแรกทีผ่ ่านเข้ามาในใจของนีรภาคือปฏิเสธไป
หลอ่ นไม่อยากเจบ็ ปวด
ไมอ่ ยากรูส้ ึกหดหู่พ่ายแพ้
หรอื คมุ แคน้ ในบางคร้ังอย่างทเี่ ปน็ ในตอนน้ี
แตส่ ติเตือนวา่ เขาไมไ่ ด้ทำร้ายอะไรหล่อน
และเรอ่ื งทเี่ กดิ ข้ึนไม่ใชค่ วามผดิ อะไรของเขาเลย
การที่หลอ่ นจะไปโกรธหรอื เกลยี ดชงั เขา
เพราะหญิงชายคู่นนั้ คงเป็นเรื่องไมถ่ ูกตอ้ ง
แล้วทำไมหลอ่ นตอ้ งตดั สมั พนั ธ์กบั ผู้ชายท่ีดพี ร้อมอย่างนี้
เพราะชายหญงิ จอมทรยศคหู่ นึง่ ดว้ ย
ห ม ว ด น ว นิ ย า ย
www.baanarun.com ISBN 978-616-219-050-6
ออกแบบปก
เอกจิตร โพธ์ิปลั่ง
349 บาท
www.amarinpocketbook.com