ลับลวงใจ กิ่งฉัตร

อย่างนี้กับผักสดจำนวนมาก กินครั้งแรกก็อร่อยดี เพราะเขาก็ชอบ
กินกับข้าวไทยๆ เหมือนกัน แต่มากินข้าวบ้านนี้ทีไรเจอกับข้าวสอง
อย่างนที้ ุกทีก็เบ่ือเหมอื นกัน
เบอื่ หา่ นยา่ ง
เบ่ือน้ำพริกกะปิกับไขเ่ จียว
เบอ่ื วา่ ทแ่ี มย่ ายทแ่ี ตง่ ตวั ตามสบายเหลอื เกนิ ดงั นน้ั เขาจงึ โพลง่
ออกไปว่า
“เยน็ นค้ี งตอ้ งขอตวั ครบั ผมอยากพาหมอดไี ปทานขา้ วขา้ งนอก”
ทั้งนีรภาและมารดาต่างชะงักไปเล็กน้อยทั้งคู่ แต่แล้วผู้สูงวัย
กว่ากย็ ้มิ กว้าง แหย่ว่า
“ลมื ไปวา่ ไมไ่ ดเ้ จอกนั ตง้ั หลายวนั พอ่ โจค้ งอยากคยุ อะไรจกุ๊ จก๊ิ
กับหนูดีบ้าง เอาเถอะจ้ะ ไปทานข้าวข้างนอกกันเถอะ กินเผื่อแม่
ดว้ ยกแ็ ลว้ กนั นะ”
ระหว่างนั่งอยู่ในรถ วิ่งหาร้านที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าอยากกินอะไร
กนิ รา้ นไหน นีรภากเ็ อ่ยถามวา่
“คุณโจ้เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ท่าทางเหมือนมีอะไรหงุดหงิด
ไม่สบายใจ ไปเที่ยวกับบ้านกิ๊ฟมีอะไรหรือเปล่าคะ มีอะไรให้คุณโจ้
ไมช่ อบใจ...”
“ไมม่ หี รอก บา้ นนน้ั เขาด”ี ดเี กนิ ไปดว้ ยซำ้ “นค่ี ณุ พอ่ คณุ กฟ๊ิ
ยังชวนใหผ้ มไปเท่ียวญ่ีปุ่นดว้ ยทรปิ หน้า”
“กด็ นี ค่ี ะ นแ่ี สดงวา่ คณุ พอ่ กฟ๊ิ ตอ้ งถกู ใจคณุ โจม้ ากๆเลย เพราะ
ทุกทีเวลาเขาไปเที่ยวแบบนี้ นานๆถึงจะพาพนักงานในบริษัทไปที
และจะไม่พาใครไปติดๆกันด้วย เพราะเดี๋ยวมีปัญหา แต่นี่ถ้าคุณ
ลุงทตั ชวนคุณโจ้ติดๆ กันแบบนี้ แสดงว่าต้องติดใจคุณโจ้จรงิ ๆ”
“คณุ พอ่ เพอ่ื นหมอดเี ชอ่ื วา่ ผมเปน็ ตวั นำโชค” เขาบอกกอ่ นเลา่

กิ่ ง ฉั ต ร

เรอ่ื งทต่ี อ้ งนง่ั เลน่ เปน็ เพอ่ื นอนทุ ตั ทโ่ี ตะ๊ ไพใ่ นมาเกา๊ หญงิ สาวฟงั แลว้
เอ่ยวา่
“สรปุ วา่ คณุ ลงุ ทตั เชอ่ื วา่ คณุ โจเ้ ปน็ ตวั นำโชค แลว้ ตวั นำโชคเอง
ละ่ คะเป็นไงบ้าง ไดห้ รอื เสยี ”
ชายหนุ่มทำหน้ามุ่ยบน่ ว่า
“กค็ ณุ ลงุ ทตั ของหมอดเี อาโชคผมไปหมดแลว้ ผมจะเหลอื อะไร
วางชิปไปหายเกลี้ยง” เขาบอก แต่ขยักไว้นิดไม่เสริมว่า หลังจาก
เลิกเล่น อนุทัตแบ่งกำไรให้เขาเป็นค่าทิปประมาณห้าพันดอลลาร์
ฮอ่ งกง สองหมื่นบาทกับการนั่งทนง่วงอยู่ค่อนคืน คิด ๆ ไปก็ไม่เลว
นักหรอก
“ดีแล้วค่ะ” หมอดีของเขากลับว่าอย่างนั้น “ลูกน้องเสียยัง
ดกี วา่ เจ้านายเสีย เจา้ นายจะไดส้ งสาร ไม่เขม่นขี้หนา้ เอา”
“ผมก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน ไม่อยากออกจากงานเพราะเด่น
เกนิ หนา้ นาย”
หญงิ สาวฟังแล้วยมิ้ หวานจับใจ หลอ่ นวา่
“เห็นคุณโจ้ชอบงาน ทางโน้นก็ชอบคุณโจ้ ดีค่อยสบายใจ
หนอ่ ย กลวั วา่ แนะนำไปแลว้ เกดิ มปี ญั หา ดคี งแย่ เพราะนน่ั กเ็ พอ่ื น
สนทิ น่ีก็แฟน”
“ถา้ มปี ญั หาจรงิ ๆ หมอดจี ะเลอื กเขา้ ขา้ งใคร ผมหรอื คณุ กฟ๊ิ ”
“ถามได้ ดีก็ต้องเลอื กคุณสิคะ”
จรณิ ธรยม้ิ ความรสู้ กึ หงดุ หงดิ ลกึ ๆในใจอยา่ งบอกไมถ่ กู หาย
ไปเกือบครึ่ง ระหว่างรถติดไฟแดงเขาดึงมือของหมอดีมาจูบเบาๆ
ทีหนึง่ บอกวา่
“ขอบคณุ ครบั หมอดขี องผมนา่ รกั ทส่ี ดุ เลย แตห่ มอดไี มต่ อ้ ง
ห่วงนะ ผมชอบงานนี้ บ้านคุณกิ๊ฟก็พอใจงานผม รับรองไม่มีอะไร

ลั บ ล ว ง ใ จ

ที่หมอดตี อ้ งเปน็ ห่วง”
ไมม่ อี ะไรตอ้ งเปน็ หว่ งจรงิ ๆ เขาชอบงานนจ้ี รงิ ๆ บางทอี าจจะ
ชอบมากเกนิ ไปเสียดว้ ยซ้ำ...

ก่ิ ง ฉั ต ร

๙บ ท ท่ี

“ ต ก ล ง โ จ้ กั บ ห ม อ ดี จะแตง่ งานแตง่ การกันเม่ือไหร”่
อนงค์นาถถามลูกชายทโ่ี ต๊ะอาหารเช้า “แม่บ้านคนนึงทสี่ มาคมเขาจะ
แนะนำพระอาจารยท์ า่ นทเ่ี กง่ มากเรอ่ื งฤกษพ์ านาทใี ห้ ถา้ ยงั ไงแมจ่ ะได้
เตรียมตวั ถูก หรือวา่ ทางฝ่ายนน้ั เขาจะเปน็ คนหา”
“ไมร่ สู้ แิ ม่ ไมไ่ ดค้ ยุ จรงิ ๆจงั ๆเรอ่ื งนก้ี บั หมอดเี สยี ที เรอ่ื งแตง่
กอ็ ย่างทีโ่ จบ้ อกแมท่ ุกคร้งั แหละวา่ หมอดีเขาอยากรอใหพ้ ช่ี ายกลบั มา
ทำงานกรงุ เทพฯกอ่ น คงอกี สกั ครง่ึ ปมี ง้ั หมอดเี ขาจะไดม้ าอยบู่ า้ นน้ี
ไดอ้ ยา่ งสบายใจหนอ่ ย ไมต่ อ้ งหว่ งวา่ พอ่ แมเ่ ขาจะไมม่ คี นอยเู่ ปน็ เพอ่ื น”
จริณธรตอบอย่างหงุดหงิดนิดหน่อย ตอบไม่ได้เหมือนกันว่าทำไม
พอพดู ถงึ เรอ่ื งการแตง่ งานเขาจะรสู้ กึ ผดิ หพู กิ ล ทง้ั ๆทเ่ี มอ่ื กอ่ นอยาก
แต่งเหลือเกิน และไม่พอใจที่นีรภาอยากรอ แต่ตอนนี้เขาเองกลับ
เป็นฝ่ายไม่ถกู หเู มือ่ มีคนเซา้ ซ้ีถามเร่อื งการแต่ง
“ถา้ อกี ครง่ึ ปตี อนนก้ี น็ า่ จะดทู ท่ี างหรอื เตรยี มอะไร ๆไวบ้ า้ งแลว้
แม่เห็นโจ้กับแฟนลอยชายจัง ไม่เห็นเตรียมพร้อมอะไรสักอย่าง”
ผูเ้ ป็นแม่เปรย และเนอ่ื งจากเช้าน้ีพ.ท.วรวุธ นายทหารคนสนิทของ

ลั บ ล ว ง ใ จ

สามตี ดิ ธรุ ะสว่ นตวั ไมไ่ ดม้ ารว่ มโตะ๊ อาหารเชา้ ดว้ ย หลอ่ นจงึ เอย่ สง่ิ ท่ี
คนในครอบครัวรู้ดีแก่ใจเสมอว่า “พ่อเราเขาจะเกษียณปีหน้าแล้ว
จะทำอะไรก็รีบๆทำซะ เพราะคนเขายังเกรงใจ เกษียณไปแล้วก็จบ
ไมม่ ีใครเหน็ หวั ”
อนงค์นาถพูดจริง เพราะเมื่อเกษียณ...นอกจากจะขาดรายได้
จากเงนิ เดอื น เงนิ ประจำตำแหนง่ และรายไดด้ า้ นตา่ ง ๆแลว้ ความ
เคารพนบนอบตา่ งๆกพ็ ลอยหายวบั ไปกบั ตำแหนง่ ดว้ ย นายพลจรณิ
เคยเล่าให้ครอบครัวฟังว่า รุ่นพี่เขาสมัยยังรุ่งเรืองอยู่ในตำแหน่ง
บรรดาพ่อค้านักธุรกิจที่มาติดต่องานห้อมล้อมเอาใจราวกับราชา
เสนอนน่ั ใหน้ .่ี ..สารพดั แตพ่ อเกษยี ณพน้ จากตำแหนง่ ปบุ๊ พวกทเ่ี คย
ลอ้ มหน้าล้อมหลงั เดนิ ผา่ นไปโดยไมแ่ มจ้ ะหยุดทกั ทำมองไม่เหน็ หัว
เสียอย่างนัน้
บรรดาขา้ ราชการชน้ั ผใู้ หญน่ น้ั มนี อ้ ยรายมากทเ่ี กษยี ณแลว้ จะยงั
มอี ำนาจหรอื วาสนา หรอื มบี รษิ ทั หา้ งรา้ นทเ่ี คยเกอ้ื กลู กนั มามาเชญิ ไป
เป็นที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ ส่วนใหญ่เปลี่ยนจาก ‘ท่าน’ มาเป็นคนแก่
อยู่กบั บ้านเลี้ยงหลานกบั ออกรอบตีกอล์ฟกับเพอื่ นแก้เหงาทัง้ นั้น
พล.ท.จรณิ และครอบครวั เลยทำใจไวแ้ ลว้ วา่ ลาภยศสรรเสรญิ
นั้นมีมาก็มีไป ดังนั้นตอนที่มันมาจึงต้องตักตวงไว้ให้มากเท่าที่จะ
ทำได้
“จริงๆ แต่งสโมสรก็ดีนะ ที่ทางกว้างขวาง ราคาถูก อาหาร
เขากใ็ ช้ได้” พล.ท.จรณิ แนะลกู ชายขน้ึ บ้าง แตช่ ายหนุ่มย่นจมูก
“โจ้อยากแต่งโรงแรมมากกว่า แต่งงานทั้งที ไม่อยากแต่ง
สโมสร”
“มนั ไมด่ ตี รงไหน ตอนพอ่ แตง่ งานกบั แมแ่ กกแ็ ตง่ ทส่ี โมสร” ผู้
เป็นพอ่ ถามลกู ชายอย่างอารมณ์ดี

ก่ิ ง ฉั ต ร

“ไม่เหมือนกันนี่ สมัยนั้นเราลูกใคร แค่ลูกชาวนาชาวสวน
แต่งสโมสรก็โก้เหลือหลาย” อนงค์นาถพูดปกป้องแทนลูกชายทันที
“แต่โจ้เป็นลูกนายพล เจ้าสาวเป็นหมอ ต้องแต่งดีหน่อย แต่ง
โรงแรมแมก่ ็ว่าสบายเหมอื นกนั ห้องหับอาหารหรกู ว่าเยอะ วา่ แตโ่ จ้
ถามหมอดเี ขานะวา่ จะเอายงั ไง จะไดเ้ ตรยี มการเสยี ตง้ั แตเ่ นน่ิ ๆ จอง
โรงแรมปลายปไี มง่ ่ายนะ คนเขาแตง่ กันเยอะ”
“แมอ่ ยากไปหาฤกษก์ ห็ าไปกอ่ น ไวโ้ จจ้ ะถามหมอดอี กี ทแี ลว้ กนั
ว่าโอเคกับฤกษ์ไหม” จริณธรรับปาก แต่ไม่คิดว่าจะได้ถามไถ่อะไร
คนรกั จรงิ จงั ระยะหลงั ๆหรอื จะพดู ใหถ้ กู คอื ตง้ั แตก่ ลบั มาจากฮอ่ งกง
คราวนี้ เขาพูดถึงเรื่องการแต่งงานกับนีรภาน้อยมาก ไม่เหมือน
เม่อื กอ่ นทีค่ อยเร่งอย่เู ร่ือยๆ
หญิงสาวเองก็ยุ่งเรื่องงาน ถ้าคุยกันก็จะเป็น...ดู ๆ สถานที่อยู่
หารา้ นตดั ชดุ ทถ่ี กู ใจ แตไ่ มแ่ พงมากอยู่ หรอื มองหาสตดู โิ อถา่ ยภาพ
ดีๆอยู่ เปน็ ทำนองนม้ี าตลอด ทกุ อยา่ งเลยเนอื ยๆไปไมไ่ ดก้ ระตอื -
รอื ร้นเหมอื นตอนช่วงตน้ ปี
จริณธรไปทำงาน ช่วงเช้าเขาวุ่น ๆ กับการลงไปช่วยบริษัททัวร์
ลงโปรแกรมใหมบ่ างตัว และสอนให้พนกั งานใช้ จากนน้ั กโ็ อ้เอเ้ ฮฮา
รวมถงึ ไปกนิ ขา้ วกลางวนั กับสาว ๆ พนกั งานบรษิ ทั ทัวรก์ ลุม่ ใหญ่
ตอนบา่ ยกลบั ไปทโ่ี ตะ๊ ทำงาน มคี กุ กห้ี นา้ ตาประหลาดในโถแกว้
วางรออยูแ่ ล้ว พนชั กรเขยี นโนต้ ติดมาดว้ ยวา่
‘ทดลองทำคกุ กก้ี งุ้ แหง้ คะ่ ลองสง่ ใหช้ มิ ดวู า่ ใชไ้ ดไ้ หม หวานไป
เคม็ ไปตไิ ด้นะคะ คราวหนา้ ตุม้ จะไดป้ รับปรงุ ให้ถูกปาก’
ชายหนมุ่ อา่ นแลว้ เปดิ โหลขน้ึ ดม คกุ กม้ี กี ลน่ิ หอมเนยและกลน่ิ
คาวนดิ ๆของกงุ้ แหง้ ชวนใหน้ ำ้ ลายสอ เรอ่ื งรสชาตริ บั รองไมต่ อ้ งหว่ ง
ลงเอามาให้‘ชมิ ’ รสตอ้ งดจี นคนทำมน่ั ใจไดว้ า่ จะไดแ้ ตค่ ำชมไมม่ คี ำติ

ลั บ ล ว ง ใ จ

คิดถึงตรงนี้เขายิ้มเหยียดออกมานิดหนึ่ง จริณธรไม่ใช่ชายหนุ่ม
ออ่ นหดั เขารมู้ าสกั พกั แลว้ วา่ พนชั กรกำลงั พยายามชนะใจเขาดว้ ยมกุ
เกา่ ๆของผหู้ ญงิ ทเ่ี ชอ่ื วา่ สามารถชนะใจผชู้ ายผา่ นทางกระเพาะอาหาร
ของเขา
ชายหนมุ่ สา่ ยหนา้ นดิ หนง่ึ อยา่ งปลงๆ เสนห่ ป์ ลายจวกั เนย่ี นะ...
โบราณตายชัก สมัยนี้มีร้านอาหารอร่อย ๆ ราคาถูกถมเถไป คงจะมี
ก็แต่แม่สาววงศ์ว่านเครือคนนี้แหละที่ช่างเชยได้อย่างเสมอต้นเสมอ
ปลายจริง ๆ
และแมเ้ ขาจะไมไ่ ดส้ นใจอะไรหญงิ สาวมากมาย แตก่ ไ็ มโ่ งท่ จ่ี ะ
ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษรีบตัดรอน จริณธรนั้นถือคติว่ามีคนรักดีกว่ามี
คนชัง ดังนั้นชายหนุ่มจึงโทรศัพท์สายภายในไปยังหญิงสาว แสดง
ความช่นื ชมกบั ขนมท่ีไดร้ ับ โดยท่ียงั ไม่ได้กัดแม้แต่คำเดยี ว
วางสายจากสาวเชยทป่ี ลม้ื เขาออกนอกหนา้ ไดส้ ักพกั สาววงศ์
ว่านเครืออีกคนก็แวะมาท่โี ตะ๊ ทำงานของเขา ถามว่า
“คุณโจ้ขา ค่ำนี้คุณโจ้ว่างหรือเปล่าคะ กิ๊ฟมีเรื่องเดือดร้อน
มาขอความชว่ ยเหลอื ”
เมอ่ื หนง่ึ ในบรรดานายออกปากวา่ เดอื ดรอ้ นมาจะใหช้ ว่ ย ถา้ เขา
บอกว่าไม่ว่างก็วอนหาเรื่องเต็มที ดงั น้ันชายหนมุ่ จึงตอบวา่
“วา่ งครับ คุณกิฟ๊ มงี านดว่ นอะไรจะใหผ้ มช่วยหรือครบั ”
“จะวา่ งานกไ็ มเ่ ชงิ คะ่ คอื ง.้ี ..คนื นก้ี ฟ๊ิ มงี านเลย้ี งสำคญั ของลกู คา้
กิฟ๊ ไปในนามตัวแทนของบรษิ ทั เพราะบังเอิญลูกสาวของลูกค้าคนนี้
เคยเรียนคณะเดียวกับกิ๊ฟ ตอนแรกก็ไม่มีปัญหาหรอกค่ะ กิ๊ฟไป
คนเดียวได้สบายอยู่แล้ว แต่กิ๊ฟเพิ่งมารู้เมื่อเช้านี้เองว่า ญาติเพื่อน
คนหน่งึ จะไปงานดว้ ย...”
“ญาตผิ ู้ชายใช่ไหมครบั ” จรณิ ธรเดา

ก่ิ ง ฉั ต ร

ทพิ ปภาย่นจมูกเปน็ การตอบรับ
“คะ่ อตี านร่ี วยนะคะ มธี รุ กจิ หลายอยา่ ง บรษิ ทั เขาตดิ ตอ่ กบั
เราดว้ ย แตพ่ ต่ี อ่ ชว่ ยรบั หนา้ แทนให้ เพราะหมอนข่ี ห้ี ลสี ดุ ๆ ปากวา่
มือถึง แถมยังเกาะติดหนึบเหมือนตุ๊กแก คอยมาพูดอ้อนเจ๊าะแจ๊ะ
โอย๊ ...แคค่ ดิ กค็ ลน่ื ไสแ้ ลว้ ยง่ิ เมายง่ิ แย่ มอื ไมย้ ง่ิ กวา่ หนวดปลาหมกึ
แตท่ ี่แยก่ ว่าคอื เพราะเขาเป็นค่คู า้ รายใหญ่ดว้ ย เราเลยตอ้ งทน”
“หมอน่ีอาจจะหลงคณุ ก๊ิฟจริงๆกไ็ ด้นะครับ พอคณุ กิ๊ฟไมส่ น
เลยเป๋ไป แสดงอะไรไม่เหมาะออกมา” ชายหนุ่มแกล้งแหย่
“แหม...ถ้าเขาหลงกิ๊ฟจริงก็ยังพอให้อภัยนะคะ แต่หมอนี่
ป้อสาวไปทั่ว ทั้งพี่นิ้งพี่ตุ้มเจอมาหมดแล้ว ขนาดพี่ไก่ หมอนี่ยัง
กะลิ้มกะเหลี่ยใส่เลยค่ะ แต่คนอื่นเขาโชคดี ไม่ต้องมีปัญหาเจอ
หมอนีบ่ ่อยๆ เหมือนกิฟ๊ ”
“กับสาวบ้านอื่นเขาเป็นไหมครับ หรือพุ่งมาเฉพาะคุณกิ๊ฟกับ
ญาติพีน่ ้อง”
“พุ่งมาทางเราเลยค่ะ เขาเคยเปรยๆ กับพี่ต่อว่าอยากเป็นทอง
แผ่นเดียวกับบ้านเรา จะได้ขยายธุรกิจออกไป แต่พวกเราไม่มีใคร
อยากดองดว้ ย พต่ี อ่ เลยบอกปดั ไป แตห่ มอนก่ี ย็ งั ไมล่ ะความพยายาม
เลยกลายเปน็ วา่ พวกเราตอ้ งคอยเลี่ยงกันเอง”
“พวกจอมตื๊อนี่น่าเบื่อจริง ๆ” จริณธรเออออด้วยก่อนถาม
ท้งั ๆ ท่พี อเดาได้ “แลว้ คุณก๊ฟิ จะให้ผมชว่ ยอะไรครบั ”
“ชว่ ยไปงานเปน็ เพอ่ื นกฟ๊ิ หนอ่ ยคะ่ กฟ๊ิ รวู้ า่ มนั คอ่ นขา้ งกะทนั หนั
แตก่ ฟ๊ิ ไมร่ จู้ ะหนั ไปพง่ึ ใครแลว้ คณุ โจแ้ คไ่ ปเฉยๆ ไมต่ อ้ งแสดงอะไร
มากกไ็ ดค้ ะ่ ไมถ่ งึ ขนาดเปน็ แฟน แตก่ ต็ อ้ งมากกวา่ เปน็ เพอ่ื นนดิ หนง่ึ
อตี าบรรพตจะไดอ้ ยหู่ า่ งๆ กฟ๊ิ ”
“ไม่มีปัญหาครับ ว่าแต่งานแบบไหนครับ แต่งตัวลำลองหรือ

ลั บ ล ว ง ใ จ

ตอ้ งแตง่ สูท”
“สูทค่ะ งานใหญ่พอตัว เออ...พูดถึงงานใหญ่แล้ว นึกขึ้นได้
งานทำบญุ บรษิ ทั เดอื นหนา้ คณุ โจบ้ อกหนดู หี รอื ยงั คะวา่ กฟ๊ิ ชวนใหห้ นดู ี
มางานด้วย มากินโต๊ะจีนกัน เจ้านี้อร่อยมาก คุณพ่อต้องสั่งจอง
ล่วงหนา้ ครง่ึ ปีถงึ ไดม้ าจัดงานให”้
“บอกแล้วครับ หมอดียังไม่กล้ารับปาก แต่ถ้าไม่ติดธุระหรือ
ตดิ งานก็ว่าจะมา”
“ดีเลย งั้นเดี๋ยวเย็นนี้เจอกันนะคะ เราต่างคนคงต้องรีบ
กลบั บา้ นไปแตง่ ตวั กอ่ น คณุ โจจ้ ะใหก้ ฟ๊ิ ไปรบั ทบ่ี า้ นไหมคะ กฟ๊ิ อยาก
เข้างานพรอ้ มกนั ไมอ่ ยากนัดไปเจอที่โรงแรม”
“ผมไปรบั คุณกฟิ๊ ดกี วา่ ครับ งานเรม่ิ กโี่ มงครับ”
พอหญงิ สาวบอกเวลาและโรงแรมท่ีจัดงาน เขาก็คะเน
“รถแถวนั้นติด คงต้องออกเผื่อเวลาไว้สักชั่วโมง งั้นหกโมง
ผมไปรับทีบ่ ้านนะครับ ถงึ งานสักทุ่มคงกำลังดี ไมเ่ ร็วไม่ช้าไป”
“ขอบคุณค่ะ คุณโจ้ใจดีที่สุดเลย บุญคุณครั้งนี้กิ๊ฟจะไม่ลืม
เลย” หลอ่ นบอกอยา่ งรา่ เรงิ กอ่ นเตรยี มผละไป แตส่ ายตาเหลอื บไป
เห็นโถคุกกี้ก่อน จึงชี้แล้วพูดว่า “พี่ตุ้มเอาคุกกี้มาให้เหมือนกันหรือ
คะ เห็นแจกไปทุกห้องเลย ไม่รู้หมู่นี้เธอเป็นอะไร ขยันทำขนมเสีย
จริง ของพวกนี้กิ๊ฟว่าเสียเวลาเสียแรงงานทำเปล่า ๆ สู้ไปซื้อเขากิน
ไมไ่ ด้ แพงหนอ่ ยแตป่ ระหยดั เวลา แถมยงั อรอ่ ยกวา่ เราทำเองเสยี อกี
...จริงไหมคะคุณโจ้”
จริณธรฉลาดพอที่จะแค่...ยิ้ม ไม่สนับสนุนหรือคัดค้านแต่
อย่างไร

00 กิ่ ง ฉั ต ร

พ ช ร พ ล เ อ ง ก็ กั ง ว ล เรอ่ื งคคู่ า้ จอมตอ๊ื ของทพิ ปภาอยเู่ หมอื นกนั
ดังนั้นก่อนเลิกงานประมาณสองชั่วโมงเขาจึงโทรศัพท์ไปถามญาติ
ผูน้ ้องว่า
“งานคนื นีจ้ ะให้พ่ไี ปเป็นเพือ่ นไหมกิฟ๊ ”
“ถา้ พต่ี อ่ อยากไปกไ็ ปนะคะ แตถ่ า้ ไมอ่ ยากกไ็ มต่ อ้ งหว่ ง กฟ๊ิ มี
บอด้กี ารด์ ไปเป็นกนั ชนอตี าบรรพตแล้ว” เสยี งญาติเขาสดใสทเี ดียว
“ใคร ไกย่ อมไปดว้ ยหรอื ”
“โอย๊ พไ่ี กน่ ะ่ แคไ่ ดย้ นิ ชอ่ื อตี าบรรพตกเ็ บห้ นา้ เผน่ ไปไกลแลว้
คะ่ ก๊ิฟเลยขอให้คุณโจไ้ ปเปน็ เพอื่ นแทน”
ชายหน่มุ ฟังแล้วนิว่ หนา้ แยง้ ว่า
“ทำไมต้องไปกวนคนอื่นด้วย เกรงใจเขา ให้พี่ไปเป็นเพื่อน
แทนดไี หม”
“ไมด่ คี ะ่ ” หญงิ สาวตอบตามตรง “ไปกบั พต่ี อ่ เดย๋ี วกม็ คี นโนน้
คนนี้มาดึงพี่ต่อไปคุยธุรกิจ กิ๊ฟอยู่กับพี่ต่อตลอดเวลาไม่ได้ ส่วน
คณุ โจไ้ มเ่ คยดลี ธรุ กจิ กบั ใคร แถมเนอ้ื หอมไมเ่ ทา่ พต่ี อ่ สามารถเปน็
ตัวกันชนใหก้ ิฟ๊ ได้ตลอดงาน อกี อยา่ ง...”
ญาตผิ นู้ อ้ งของเขาลดเสยี งลงเหมอื นกระซบิ กระซาบอยา่ งตน่ื เตน้
“กิ๊ฟวางแผนไว้ว่าจะแกล้งพูดเป็นนัย ๆ ว่าคุณโจ้เป็นแฟนกิ๊ฟ
เผอื่ โชคดอี ีตาบรรพตเช่ือจะได้เลิกตอ๊ื เสยี ที”
“คณุ โจเ้ ขายอมเล่นละครไปกบั กิฟ๊ ด้วยหรอื ”
“คงยอมแหละคะ่ ไมใ่ ชเ่ รื่องจริงอะไรเสียหนอ่ ย”
“แฟนเขาเพ่ือนกิ๊ฟจะไม่วา่ อะไรหรือ”
“โอย๊ หนดู เี ขาไมว่ า่ หรอกคะ่ พต่ี อ่ รายนเ้ี ขาใจเยน็ เขา้ ใจอะไร
ง่าย ไม่คิดเล็กคิดน้อยหรอกค่ะ แล้วกิ๊ฟเชื่อว่าคงไม่มีปัญหาอะไร
เพราะไม่ได้ไปป่าวประกาศบอกใคร แค่หลอกอีตาบรรพตคนเดียว

ลั บ ล ว ง ใ จ 0

เทา่ นั้น” น้ำเสียงทพิ ปภาเชอ่ื ม่นั
“งั้นก็สนุกกับงานเลี้ยงคืนนี้แล้วกันนะ ส่วนเรื่องนายบรรพต
ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็บอกมาแล้วกัน พี่จะได้จัดการให้เด็ดขาดไปเสียที”
“ขืนพี่ต่อจัดการขั้นเด็ดขาด เราก็เสียคู่ค้าหมดพอดี ดีไม่ดี
พ่อจะมาเขกหวั กฟ๊ิ เอา โทษฐานเปน็ ตน้ เหตุ”
“อาทัตไม่ทำอะไรกิ๊ฟหรอก แต่จะคว้าปืนไปไล่ยิงนายบรรพต
มากกว่า” ชายหนุ่มเดา
ญาติสาวเลยหัวเราะรับเสียงใสอย่างคนที่รู้ตัวดีว่าเป็นลูกสาว
คนเลก็ ท่ีบิดารักมากทีส่ ดุ และยอมรบั ว่า
“กฟ๊ิ กก็ ลวั อยา่ งนน้ั แหละคะ่ พต่ี อ่ เลยไมเ่ ลา่ อะไรใหพ้ อ่ ฟงั มาก
นกั พยายามแกป้ ญั หากอ่ น แตถ่ า้ คนื นก้ี ฟ๊ิ ควงคณุ โจไ้ ปแลว้ หมอนน่ั
ยังทำซื่อบื้ออกี เหน็ ทีพต่ี ่อต้องออกโรงแลว้ ละคะ่ ”
“บอกมาแล้วกัน จำไว้นะกิ๊ฟ ธุรกิจอาจเป็นเรื่องสำคัญ แต่
สำหรบั พวกเราแลว้ ครอบครวั สำคัญกวา่ ” พชรพลเตอื น
“คะ่ พ่ตี ่อ ขอบคุณนะคะ”
วางสายจากญาตผิ นู้ อ้ งแลว้ ชายหนมุ่ ถอนใจยาวออกมา เขารสู้ กึ
หนกั ใจอยา่ งประหลาด ดเู หมอื น‘คณุ โจ’้ จะเขา้ มามอี ทิ ธพิ ลอยา่ งมาก
ในวงศว์ า่ นเครอื นอ้ งสาวเขากค็ นละ พดู ถงึ คณุ โจอ้ ยเู่ รอ่ื ยๆ คณุ โจ้
บอกอยา่ งนน้ั คณุ โจช้ มวา่ ตมุ้ ทำขนมอรอ่ ย คณุ โจว้ า่ เครอ่ื งฝา่ ยบญั ชี
นา่ จะอพั เกรดไดแ้ ลว้ ทใ่ี ชอ้ ยมู่ นั ตกรนุ่ ไปนานแลว้ คณุ โจ.้ ..คณุ โจ.้ ..
ส่วนทิพปภานั้นอาจจะไม่ได้เอ่ยถึงชายหนุ่มมากเท่า แต่ก็ดู
เหมือนไว้ใจและพ่งึ พาจรณิ ธรมากขึน้ เรอื่ ย ๆ เชน่ กนั
พชรพลเรม่ิ ไมแ่ นใ่ จวา่ การทฝ่ี า่ ยชายมคี นรกั เปน็ ตวั เปน็ ตนและ
กำลงั วางแผนจะแตง่ งานเร็วๆ นน้ี นั้ เปน็ เรอื่ งดีหรอื เรอื่ งร้ายกนั แน่

0 ก่ิ ง ฉั ต ร

จ ริ ณ ธ ร อ อ ก จ า ก บ ริ ษั ท ก่อนเวลาเลิกงานเกอื บสองช่วั โมง
เขาเดินเรื่อยๆ ออกจากออฟฟิศ ผ่านเจ้าหน้าที่อาวุโสฝ่ายบุคคลที่
แทนทจี่ ะทักวา่ ทำไมเลิกงานเรว็ หากกลบั น้อมตัวทกั ว่า
“คณุ โจ้จะกลับแลว้ หรือครับ”
“ครับ วันนี้เร็วหน่อย ต้องไปงานเป็นเพื่อนคุณกิ๊ฟ ออกสาย
เด๋ียวไปเปลยี่ นเสอื้ ผ้าทบี่ ้านไมท่ ัน”
เจ้าหน้าที่อาวุโสยิ้มๆอย่างเกรงใจแล้วขอตัวไปทำงานต่อ
พนกั งานคนอน่ื ๆของบรษิ ทั กเ็ หมอื นกบั รายน้ี คอื ใหค้ วามเกรงใจเขา
เป็นพิเศษ จริณธรเหมือนเป็นพนักงานที่เหนือกว่าพนักงานคนอื่นๆ
จะเป็นรองกแ็ ตพ่ วกสมาชิกวงศว์ า่ นเครือเทา่ นั้น
ชายหนมุ่ กลบั บา้ นไปเปลย่ี นเสอ้ื ผา้ เรอ่ื งชดุ ไมต่ อ้ งหว่ ง เพราะ
เขามสี ูทหลายตัว หรอื ถ้าไมพ่ อใจตวั ไหนก็ไปเปดิ ตูบ้ ิดาหยบิ ชุดย่หี ้อ
ดัง ๆ จากตา่ งประเทศที่มีคน ‘เอามาฝาก’ นายพลจรณิ นำมาสวมได้
จรณิ ธรไปถงึ บ้านทพิ ปภาตามเวลานัดหมาย อนุทัตกับลกู สาว
คนโตนฎั ฐาเพง่ิ กลบั ถงึ บา้ นพอดี เจา้ นายใหญแ่ คอ่ วยพรใหไ้ ปกนิ เลย้ี ง
กนั ให้สนกุ ขณะทนี่ ฎั ฐาซ่งึ รูอ้ ะไรมากกวา่ บิดากระซบิ ว่า
“ฝากดูแลยายกิ๊ฟด้วยนะคะคุณโจ้ หมอนั่นตื๊อแหลกเลย ยิ่ง
เห็นงานใหญ่ ๆ เราไม่กล้าทำอะไร ตาบา้ นั่นย่ิงไดใ้ จ”
“ไมต่ อ้ งหว่ งครบั ถา้ หมอนน่ั ยมุ่ ยา่ มมากเกนิ ผมจะตะบนั หนา้
สักที ขออย่างเดียวคุณไก่อย่าลืมไปประกันตัวผมด้วยก็แล้วกัน”
ชายหน่มุ ตอบย้ิม ๆ
นัฎฐายิ้มตอบ เป็นครั้งแรกกระมังที่หญิงสาวยิ้มให้เขาอย่าง
จริงใจ ไม่ไดว้ างมาดหรอื มีทที ่าระแวดระวังเหมอื นทุกครัง้
“สญั ญาคะ่ วา่ จะไมป่ ล่อยใหค้ ุณโจก้ ินข้าวแดงในคุกแน่”
จริณธรฟังแล้วย่ามใจ ในที่สุดสาววงศ์ว่านเครือคนสุดท้ายก็

ลั บ ล ว ง ใ จ 0

เปดิ ใจเป็นมิตรกบั เขาแลว้
ชายหนุ่มนั่งรออยู่ท่ามกลางน้ำดื่มและขนมนานาชนิดที่เจ้าของ
บา้ นขนมารบั รองอยคู่ รหู่ นง่ึ ทพิ ปภาในชดุ ราตรสี ายเดย่ี วสเี หลอื งสดใส
กก็ ระวกี ระวาดลงมา ชุดของหลอ่ นเรียบแตห่ รู ผ้าเนือ้ ดตี ดั พอดตี ัว
มีแถบเหมือนสายรัดพาดใต้อก ปล่อยกระโปรงด้านล่างให้พลิ้วและ
แนบไปกบั เรือนร่างผสู้ วมเวลากา้ วเดิน
เครื่องประดับก็มีเพียงแค่สามชิ้น คือสร้อยคอ ต่างหู และ
สร้อยข้อมือ แต่ทั้งสามชิ้นทำจากบุษราคัมน้ำดีเม็ดใหญ่ล้อมด้วย
เพชรเม็ดเล็ก ๆ เหมือนดาวล้อมเดือน ผมเกล้าสูงทิ้งบางปอยห้อย
ลงมา ใบหนา้ กแ็ ตง่ อยา่ งดี มอื หนง่ึ ถอื กระเปา๋ สที องใบจว๋ิ คลอ้ งแขน
ด้วยผ้าคลุมไหล่สีเหลืองอ่อนแซมดิ้นทองเนื้อบางนุ่ม มองคล้ายเอา
ใยแมงมุมมาทอใส่แสงจันทร์ ผ้าคลุมผืนไม่กี่คืบ แต่รับรองว่าราคา
นน้ั สงู พอๆกบั สทู ทเ่ี ขาสวมเลยทเี ดยี ว บางทอี าจจะสงู กวา่ เสยี ดว้ ยซำ้
ทกุ อยา่ งในตวั หญงิ สาวเหมอื นจะประกาศออกมาเปน็ คำสน้ั ๆวา่
แพง แพง แพง
“ขอโทษทคี ะ่ ทที่ ำให้คุณโจ้ตอ้ งรอ”
“คณุ กฟ๊ิ แตง่ ออกมาแลว้ งามขนาดน้ี จะใหร้ ออกี นานแคไ่ หนผม
ก็ไม่ว่าครับ” ชายหนุ่มพูดเรียบ ๆ จริงใจ ทำเอาทิพปภาหน้าแดงขึ้น
เลก็ นอ้ ยดว้ ยความพอใจ กอ่ นแกข้ วยดว้ ยการหนั ไปหาบดิ าทอ่ี ยเู่ ปน็
เพือ่ นคุยกบั จริณธรระหว่างรอ เอย่ วา่
“คุณโจ้นีป่ ากวา้ นหวานนะคะพ่อ”
“หวานที่ไหน คุณโจ้เขาพูดตามจริง วันนี้กิ๊ฟสวยจริงๆ เอ้า
ไมต่ ้องมัวแตป่ ลื้ม ไป รีบไปงานกันเถอะ เดย๋ี วจะไปสาย”
อนทุ ตั มองลกู สาวคนเลก็ ทห่ี นา้ แดงตาใสกระจา่ งดว้ ยความพอใจ
เดินควงไปกับชายหนุ่มในชุดสูท แล้วถอนใจยาว เปรยกับลูกสาว

0 ก่ิ ง ฉั ต ร

คนโตทีอ่ ยู่เป็นเพือ่ นด้วยว่า
“ดูๆ ไปคณุ โจน้ ีก่ ส็ มกบั ยายก๊ิฟดนี ะ”
“พอ่ ” นฎั ฐาคนแกห่ ลกั การทำตาโตอยา่ งไมค่ อ่ ยชอบใจ “คณุ โจ้
เขามีแฟนแลว้ นะ แล้วแฟนเขากเ็ พอื่ นสนทิ ยายก๊ฟิ ”
ชายสงู วยั ถอนใจอกี ที ลกู สาวคนนอ้ี ะไรๆกด็ หี มดแหละ เสยี
แตเ่ อาจรงิ เอาจงั ไปทกุ อยา่ ง มองอะไรๆเหน็ แตส่ ขี าวสดี ำ ไมเ่ คยเหน็
สีเทาแก่เทาอ่อนเหมือนคนอื่นเขา ตรงและเจ้าระเบียบอย่างนี้ทำงาน
บรษิ ทั ตวั เองกด็ ี แตถ่ า้ ทำงานบรษิ ทั อน่ื หรอื รบั ราชการมหี วงั ไดเ้ ปลย่ี น
งานเปน็ วา่ เลน่ แน่
“พอ่ รู้ ๆ ถงึ ได้พดู กับไกค่ นเดยี วไง ไม่ไปพดู ที่ไหน”

ลั บ ล ว ง ใ จ 0

บ ท ท่ี ๑๐

แ ม้ ค น ท่ั ว ไ ป จะไม่คอ่ ยร้จู ักบรษิ ัทวงศ์วา่ นเครือเพราะไมค่ ่อย
เห็นข่าวตามสื่อต่าง ๆ แต่ผู้คนในแวดวงธุรกิจต่างรู้จักครอบครัวนี้ดี
ในงานท่เี ต็มไปดว้ ยคนวงการน้จี งึ มคี นเขา้ มาทักทายทพิ ปภามากหนา้
หลายตา แต่ส่วนใหญ่ถามถึงอนุทัตหรือไม่ก็พชรพล หญิงสาวตอบ
ทกุ คนคลา้ ยกนั วา่ บดิ าและญาติผู้พตี่ ิดธรุ ะเลยมารว่ มงานด้วยไมไ่ ด้
“จริงๆ ขี้เกียจมากันมากกว่า” หญิงสาวเผยความลับตั้งแต่อยู่
ในรถกับจริณธร
“ผมนึกว่างานนเ้ี ป็นงานระดบั บิก๊ เสยี อีก” ชายหนุม่ สงสยั
“เกือบบิ๊กค่ะ ตามบัตรเชิญเป็นงานฉลองความสำเร็จในการ
เปิดไลน์สินค้าใหม่ แต่จริง ๆ เป็นแผนโฆษณาอย่างหนึ่งเท่านั้น จัด
งานใหญเ่ ชญิ คนดงั ๆ เชญิ นกั ขา่ วหลายๆสำนกั มา แลว้ กเ็ ลย้ี งใหญ่
พรุ่งนี้ก็มีข่าวธุรกิจหรือซุบซิบพูดถึงตามหนังสือพิมพ์หรือนิตยสาร
หลายฉบบั โดยไมต่ อ้ งเสยี เงนิ คา่ โฆษณา สมยั นเ้ี ขาทำกนั อยา่ งนท้ี ง้ั นน้ั
คุณพ่อกับพี่ต่อขี้เกียจมาเป็นไม้ประดับฉากให้เขา แต่จะไม่มาเลยก็
ไม่ได้ ดูแล้งน้ำใจไปหน่อย ศึกหนักเลยตกอยู่ที่กิ๊ฟ โทษฐานที่รู้จัก

0 ก่ิ ง ฉั ต ร

กบั ลูกฝ่ายนั้น”
‘ลูกฝ่ายนั้น’ เป็นสาวท่าทางคล่องแคล่วสมเป็นนักธุรกิจหญิง
รุ่นใหม่ หล่อนมองจริณธรที่ทิพปภาแนะนำว่า‘เพื่อนสนิทของกิ๊ฟ’
ด้วยความสนใจ แต่ไม่มีเวลาซักถามหรือตั้งข้อสังเกตอะไรมากนัก
เพราะหน้าที่เจ้าภาพทำให้ต้องรับรองแขกไปทั่ว ๆ แต่ประโยคหนึ่งที่
หลอ่ นไมล่ ืมถามเหมือนคนอืน่ ๆ คอื
“คุณลงุ อนุทัตกบั พี่ต่อไมไ่ ด้มาดว้ ยหรือกฟิ๊ ”
“ไมม่ า วนั นค้ี ณุ พอ่ กบั พต่ี อ่ ใหฉ้ นั ฉายเดย่ี ว ฉนั เลยชวนคณุ โจ้
มาเปน็ เพื่อนแทน”
ลับหลงั เจ้าของงาน หญิงสาวกก็ ระซิบวา่
“รายนี้เขาก็มองๆพี่ต่ออยู่นะคะ แต่พี่ต่อไม่เล่นด้วย เขาเลย
ไมค่ อ่ ยกลา้ แหยมเทา่ ไหร่ เฮอ้ ...นน่ั คนรจู้ กั เดนิ มาอกี รายแลว้ คงมา
ถามหาไม่คณุ พอ่ กพ็ ต่ี ่อตามเคย”
และก็เป็นอย่างที่หล่อนคาดเดาจริง ๆ คนส่วนใหญ่ยังถามถึง
สองหนุ่มที่กุมอำนาจในบริษัทวงศ์ว่านเครืออย่างไม่ขาดสาย จะมี
เพียงรายเดียวเท่านั้นกระมังที่พุ่งตรงเข้ามาด้วยความสนใจในตัว
ทพิ ปภาจริง ๆ
บรรพตเป็นชายวัยสามสิบห้าสามสิบหก ตัวใหญ่ แต่ใหญ่
แบบตันไปหมดทั้งตัว หน้าตาไม่เชิงขี้ริ้ว แต่เพราะความอวบทำให้
ใบหน้ากางใหญ่ แก้มเยอะ ดวงตาจึงเรียวเล็กลง ดวงตาเขาเป็น
ประกายทีเดียวเมื่อเห็นทิพปภา ตรงรี่เข้ามาทำท่าจะทักด้วยการโอบ
กอด แถมยงั ทกั เสยี งดงั ว่า
“โห น้องกิ๊ฟวันนี้สวยเด้งจริง ๆ สวยที่สุด เซ็กซี่ที่สุดในงาน
แน่ๆ พบ่ี อสสย์ นื ยนั ” กอ่ นหยอด “นถ่ี า้ นอ้ งกฟ๊ิ ยอมเปน็ แฟนพ่ี พ่ี
คงเปน็ ผู้ชายที่โชคดีท่ีสุดในโลกแน่ ๆ”

ลั บ ล ว ง ใ จ 0

ทิพปภาเบี่ยงตัวหลบทัน ขณะจริณธรที่กำลังดื่มน้ำอยู่แทบ
สำลกั เขาเขา้ ใจแลว้ วา่ ทำไมสาวๆวงศว์ า่ นเครอื ถงึ ไดท้ ำทา่ สยดสยอง
กับผู้ชายคนนี้นักหนา ทั้งที่รวย และฟังดูว่าน่าจะเก่งในเรื่องทำงาน
เรอื่ งธรุ กจิ แตเ่ รือ่ งวธิ ีเข้าหาสาวน่ี...เหลอื จะรับจริงๆ
“เสียใจด้วยค่ะ คุณบรรพตคงต้องอดเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุด
ในโลกแน่ค่ะ เพราะกิ๊ฟมีผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกอยู่ตรงนี้ด้วยแล้ว
คณุ โจ้คะ...นี่คุณบอสส.์ ..บรรพตค่ะ คณุ บรรพตเป็นลกู พลี่ ูกน้องกับ
ปอมเจ้าภาพวันนี้ คุณบรรพตคะ นี่คุณโจ้ค่ะ เพื่อนรู้ใจกิ๊ฟเอง”
หญงิ สาวแนะนำไดอ้ ยา่ งเป็นจรงิ เป็นจังจนหนา้ กางๆของอีกฝา่ ยสลด
ลงไปอย่างเหน็ ได้ชดั
“อา้ ว งั้นเรอะ ง้ันพี่ก็ต้องกินแหว้ อีกแล้วละส”ิ
จรณิ ธรมองทา่ ปลงๆของผชู้ ายตรงหนา้ แลว้ นกึ ขำ คนอะไรพดู
มาโต้ง ๆ ว่ากินแห้วอีกแล้ว...แต่ถ้ายังไม่ปรับปรุงการพูดการจาก็คง
ต้องกินแห้วต่อไปนั่นแหละ จนกว่าจะเจอผู้หญิงที่ไหนที่บังเอิญ
ตาทิพย์เห็นเนื้อแท้ภายในที่จะมีหรือไม่มีก็ไม่รู้ หรือไม่ก็เห็นสมบัติ
มากมายท่ีพ่วงติดตวั มาด้วยแลว้ ยอมเปน็ แฟนเขานน่ั แหละ
หากชายตรงหนา้ ยงั ดที ย่ี อมรบั ความพา่ ยแพอ้ ยา่ งไมต่ โี พยตพี าย
นกั และดไู มน่ า่ กลวั เทา่ กบั ทส่ี าวๆวงศว์ า่ นเครอื เคยกลา่ วถงึ แคป่ าก
ไม่ดกี บั มอื ไมไ้ วไปหน่อยเท่านั้น
บรรพตอยู่คุยเลียบเคียงถามประวัติความเป็นมาของคู่แข่ง
ครหู่ นง่ึ ตอนแรกกก็ รา่ งเพราะแนใ่ จวา่ จรณิ ธรไมใ่ ชค่ นในแวดวงธรุ กจิ
ระดบั เดยี วกบั เขาและทพิ ปภา แตพ่ อรวู้ า่ ชายหนมุ่ เปน็ ลกู ชายคนเดยี ว
ของพล.ท.จริณ เขาก็ลดทอนความกร่างลง ก่อนจะพึมพำว่าตัวเขา
นน้ั มธี รุ กจิ ‘นดิ ๆหนอ่ ยๆ’กบั กองทพั อยเู่ หมอื นกนั และเคยพยายาม
ตดิ ตอ่ กบั นายพลจรณิ อยู่ แตย่ งั ตดิ ปญั หาเลก็ นอ้ ยเกย่ี วกบั การเขา้ พบ

0 ก่ิ ง ฉั ต ร

จริณธรรับปากว่าเดี๋ยวจะช่วยเกริ่นๆกับบิดาให้ ทำเอาหน้า
หุบ ๆ ของบรรพตกางออกได้อีกครั้ง เขาคุยต่ออีกครู่ก่อนขอตัวไป
พอลับหลังร่างใหญ่หนา ทิพปภาก็แทบกระโดดโลดเต้นด้วยความ
ยนิ ดี หล่อนจับมอื ชายหน่มุ เขยา่ บอกว่า
“สุดยอดเลยค่ะคุณโจ้ ตาบรรพตอึ้งอึ๋มก๋อยไปเลย ต่อไปคง
เลกิ มาป้วนเป้ยี นกับก๊ฟิ เสยี ที ขอบคุณมากนะคะคุณโจ้”
“ยนิ ดีเสมอครับ” เขาตอบพร้อมรอยย้มิ กวา้ ง
แต่หลังจากจัดการสลัดบรรพตออกจากวงโคจรของทิพปภา
ไดแ้ ลว้ กไ็ มม่ อี ะไรนา่ ตน่ื เตน้ อกี งานมแี ตก่ ารสรรเสรญิ เยนิ ยอนา่ เบอ่ื
บนเวที สลับกับการจับรางวัล...ซึ่งส่วนใหญ่มอบให้สื่อเพื่อล่อใจใน
การทำขา่ ว จรณิ ธรเลยยนื เหงาๆเควง้ ๆอยเู่ พราะแทบไมร่ จู้ กั ใครเลย
ผู้คนสว่ นใหญ่ก็จะเขา้ มาทกั ทายหรือพดู คยุ กบั ทิพปภาเปน็ หลกั
เขากำลังคิดว่าจะหาทางกล่อมอย่างไรให้หญิงสาวตัดสินใจ
รีบกลบั กพ็ อดมี ีเสยี งทัก
“อ้าวโจ้ มางานน้ดี ว้ ยหรอื ”
ชายหนุ่มหันไปตามเสียงทักแล้วยิ้มออก กำพลเป็นเพื่อน
นักธุรกิจของบิดาเขา รู้จักคุ้นเคยกันมาหลายสิบปี ตอนที่นายพล
จริณติดยศนายพลนั้น กำพลเลี้ยงฉลองใหญ่ให้ที่ภัตตาคารจีนใน
โรงแรมหา้ ดาว เขาวา่
‘เปน็ ตำรวจทหารไมม่ อี ะไรดกี วา่ ตดิ นายพลหรอก วนั นจ้ี รณิ ตดิ
พลตรี พรุ่งนี้คงเป็นพลโทแล้วก็พลเอก ดีไม่ดีเป็นผบ.ทบ. เก่ง ๆ
อยา่ งจรณิ เพ่อื นผมทีต่ อ่ ไปนต้ี ้องเรียกว่าท่าน...รบั รองทำได้อยแู่ ลว้ ’
ตอนนแ้ี มน้ ายพลจรณิ จะเจอมรสมุ เลก็ ๆนอ้ ยๆจนไปไดไ้ กลสดุ
แค่พลโท แต่ตำแหน่งของเขาไม่ขี้ริ้ว และเขากับกำพลก็ยังรักใคร่
เกอื้ กลู กนั ดมี าตลอด

ลั บ ล ว ง ใ จ 0

ดังนั้นพอเห็นหน้าคนรู้จักคุ้นเคย จริณธรจึงดีใจจนออกนอก
หนา้ เขารีบยกมือไหว้
“สวัสดคี รบั ลุงพล มาคนเดยี วหรอื ครบั ”
“ใช่ ฉายเดย่ี ว แลว้ โจล้ ะ่ ออ้ ...มากบั หนกู ฟ๊ิ ไปไงมาไงละ่ เนย่ี ”
เขาถามไถอ่ ย่างคนทรี่ จู้ ักหนุ่มสาวทง้ั คดู่ ี
“ตอนนโ้ี จไ้ ปทำงานทด่ี บั เบลิ ยดู บั เบลิ ยเู คครบั วนั นเ้ี ลยมาเปน็
เพื่อนคุณกฟิ๊ ”
สีหน้าผู้สูงวัยแปลกๆ เหมือนสงสัยอะไรบางอย่าง แต่ไม่เอ่ย
อะไร เขาอยคู่ ยุ กบั ชายหนมุ่ เรอ่ื งจปิ าถะครหู่ นง่ึ กระทง่ั ทพิ ปภาเหน็ วา่
ชายหนมุ่ มเี พอ่ื นคยุ ดว้ ยจงึ ขอตวั ไปเขา้ หอ้ งนำ้ พอคลอ้ ยหลงั หญงิ สาว
กำพลกถ็ ามตรง ๆ ว่า
“ตอนแรกลุงได้ยินแว่วๆว่า ลูกสาวคนเล็กของคุณอนุทัตพา
แฟนมาเปิดตัว เปน็ ลูกนายทหารใหญ่ ไม่คิดวา่ จะเป็นโจน้ ะเนี่ย”
“เรอ่ื งมนั ซบั ซอ้ นนะ่ ครบั ” จรณิ ธรตง้ั ใจวา่ จะกระซบิ บอกเพอ่ื น
บิดาตามความเป็นจริง แต่เปิดปากไม่ทัน เพราะอีกฝ่ายชิงพูดขึ้น
กอ่ นว่า
“แฟนทเ่ี คยคบกนั อยเู่ ปน็ หมอใชไ่ หม รายนน้ั กด็ นี ะ ดเู รยี บรอ้ ย
หนา้ ทก่ี ารงานดี แตร่ ายนน้ี ะ่ สดุ ยอด ลกู สาวคนโปรดของคณุ อนทุ ตั
แล้วบ้านนี้น่ะ เห็นธรรมดาๆ แต่จริง ๆ รวยไม่รู้เรื่อง คุณย่าจูน่ะ
ก่อนตายสร้างตึกให้โรงพยาบาลทั้งตึกเลยนะ บริจาคคนเดียว
สองร้อยล้าน ไม่ยอมให้ใครมาเอี่ยวช่วยทำบุญเลย แล้วนั่นขน
หน้าแข้งบา้ นนี้ไม่รว่ งดว้ ยซ้ำ”
ชายหนุ่มรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นพวกชอบพูดเกินจริง แต่ในความ
เกินจริงนั้นก็มีส่วนตั้งอยู่บนพื้นฐานของความจริงไม่น้อย ขนาดเขา
เพิ่งมาทำงานกับพวกวงศ์ว่านเครือแค่ไม่กี่เดือนก็เริ่มประจักษ์แล้วว่า

0 กิ่ ง ฉั ต ร

บา้ นนี้รวยเงยี บแคไ่ หน
“ผู้ชายเราจะหาคู่ทั้งทีก็ต้องเอาให้สุดยอดแบบนี้แหละ อย่าง
สาวบ้านน้ใี ครแต่งเขา้ ไปไมใ่ ชแ่ ค่หนูตกถงั ขา้ วสารนะ แตต่ กลงในย้งุ
ขา้ วยกั ษเ์ ลยละ ลงุ ไดย้ นิ เสยี งบน่ เสยี ดายของหนมุ่ ๆในงานกบสองหู
ยังคดิ วา่ ไอห้ น่มุ โชคดที ่ีเขาพดู ถงึ นะ่ ใคร ที่แท้กโ็ จข้ องเรานีเ่ อง”
จรณิ ธรปากหนกั อง้ึ คำปฏเิ สธตา่ งๆมาออทป่ี ลายลน้ิ แตก่ ลบั
ไม่หลุดลอดออกมาแม้แต่น้อย เขาฟังเพื่อนบิดาพูดไปเรื่อยๆจน
อีกฝ่ายสรุปอย่างพออกพอใจว่า
“ผชู้ ายเราเลอื กใครทง้ั ทตี อ้ งเฟน้ กนั หนอ่ ย เพชรนำ้ หนง่ึ มนั กด็ ี
หรอกนะ แต่เพชรน้ำหนึ่งที่ล้อมด้วยเพชรน้ำหนึ่งอีกทีมันยิ่งดีเข้าไป
ใหญ่ จริงไหมโจ้”
“ครบั ” ชายหนมุ่ หลดุ ปากไปในทส่ี ดุ
ทิพปภาเดินฝ่าฝูงชนกลับมาหาเขา จริณธรเห็นสายตาผู้ชาย
หลายคนโดยเฉพาะนายบรรพตมองหล่อนด้วยความเสียดาย
ชายหนมุ่ ชกั เรม่ิ เขา้ ใจ ในบรรดาสาวๆวงศว์ า่ นเครอื ทง้ั หมด ทพิ ปภา
มีภาษีดีที่สุด หญิงสาวเป็นลูกรักของบิดาที่กุมอำนาจใหญ่ในบริษัท
หน้าตาหมดจดไปวัดไปวาไดไ้ ม่วา่ จะเช้าสายบ่ายหรือเทย่ี ง สว่ นนิสัย
ก็พอดี ๆ ไม่สุดโต่งเปรี้ยวจี๊ดแสดงชัดว่ายังไม่พร้อมลงหลักปักฐาน
กับใครเหมือนนริสา หรือต้วมเตี้ยมดูไม่ค่อยทันใครเหมือนพนัชกร
ส่วนนัฎฐานั้นไม่ต้องพูดถึง ท่าทีหล่อนประกาศ‘ฉันไม่สนใจผู้ชาย’
อยา่ งเหน็ ไดช้ ัด
จงึ ไมแ่ ปลกทห่ี นมุ่ ผปู้ รารถนาจะดองกบั บา้ นนถ้ี งึ ไดเ้ ลง็ ทพิ ปภา
เปน็ หลัก
“คุณโจ้เป็นอะไรหรอื เปลา่ คะ เหน็ มองกิฟ๊ แปลกๆ” หญงิ สาว
ถามเมอ่ื กำพลเจอเพื่อนอีกรายและขอแยกตวั ไป

ลั บ ล ว ง ใ จ

“แค่เพิ่งรู้น่ะครับว่าผมกำลังควงผู้หญิงที่สวยที่สุดและถูก
หมายปองทส่ี ดุ ในงานอยู่ มนิ า่ ละ่ ทำไมมางานนห้ี ลงั รอ้ นวาบๆ เจบ็
แปลบๆ พกิ ล ทแ่ี ทถ้ ูกกระหน่ำขว้างมดี ปกั หลงั เสียพรนุ นี่เอง”
หล่อนฟังแล้วหัวเราะเสียงใส ดวงตาเป็นประกายระยับ ใน
ความรู้สึกของจริณธร แม้เสียงหัวเราะสดใสนั้นจะเทียบไม่ได้กับ
รอยย้ิมพิมพ์ใจของนีรภา แตจ่ ะเรยี กว่าขร้ี ว้ิ ขีเ้ หรไ่ มไ่ ด้
“หนั หลงั มานะคะ เดีย๋ วจะเป่าเพ้ียงรักษาให้” หลอ่ นว่า
ชายหนมุ่ หวั เราะตอบ ในใจนน้ั หดหอู่ ยา่ งประหลาด เหมอื นคน
ที่เพิ่งรู้ตัววา่ ทางท่ีกำลังก้าวเดินไปข้างหน้า จู่ ๆ ก็มีถนนเสน้ อืน่ เข้ามา
ตดั ขวาง เขาได้แต่ยนื มนึ งงไม่รจู้ ะกา้ วไปเสน้ ทางไหนตอ่ ดี
ทิพปภาอยู่ในงานต่อสักพักก่อนตัดสินใจกลับ จริณธรมาส่ง
หลอ่ นถงึ หนา้ ประตบู า้ น ปฏเิ สธจะเขา้ ไป แตข่ ออยรู่ อจนกวา่ หญงิ สาว
จะเข้าบ้านเรียบรอ้ ยกอ่ น
“ไมต่ อ้ งรอหรอกค่ะ ดกึ แลว้ คณุ โจก้ ลับเลยกไ็ ด”้
“ไมไ่ ดห้ รอกครบั สมยั นถ้ี งึ จะอยหู่ นา้ บา้ นกไ็ มค่ วรไวใ้ จ ผมรอ
ใหค้ ุณก๊ฟิ เขา้ บา้ นเรียบรอ้ ยกอ่ นดีกว่า”
“โอเคค่ะ ขืนมัวเถียงกันอย่างนี้เดี๋ยวคุณโจ้ไม่ได้กลับบ้านแน่
งน้ั กฟ๊ิ เขา้ บา้ นละ ขอบคณุ คณุ โจม้ ากนะคะทช่ี ว่ ยไปงานเปน็ เพอ่ื นกฟ๊ิ
อตี าบรรพตเชอ่ื สนทิ ใจเลย แลว้ กฟ๊ิ กส็ นกุ มาก คณุ โจเ้ ปน็ สภุ าพบรุ ษุ
ที่สุด น่ารักที่สุดเลย รู้ตัวไหมคะว่าวันนี้มีสาว ๆ มองกิ๊ฟด้วยความ
อจิ ฉาต้งั หลายคน”
“หรือครับ ผมไม่ได้สังเกตเลย เพราะทั้งงานผมมองอยู่สาว
เดียวคอื คณุ ก๊ิฟเทา่ นั้น”
“แหม...” หญงิ สาวหนา้ แดงขน้ึ กอ่ นสเี ลอื ดบนพวงแกม้ จะจาง
ไปเมื่อหล่อนเอ่ยต่อราวกับรำพึงว่า “หนูดีเขารู้ตัวไหมคะว่าโชคดี

ก่ิ ง ฉั ต ร

แค่ไหนท่ีได้เจอผชู้ ายท่ดี ีแสนดอี ย่างคณุ โจ”้
ทพิ ปภาไมร่ อฟงั คำตอบ หลอ่ นถอนใจนดิ หนง่ึ กอ่ นพดู เหมอื น
พดู เลน่ แต่มแี ววจริงจังในน้ำเสยี งวา่
“นี่ถ้ากิ๊ฟพบคุณโจ้ก่อนก็คงดีนะคะ” หญิงสาวเปิดประตูรถ
ออกไป ปดิ ประตตู ามกอ่ นกม้ ลงเพอ่ื โบกมอื ใหเ้ ขา ใบหนา้ มรี อยยม้ิ ท่ี
ไปไมถ่ งึ ดวงตา
“บายคะ่ คณุ โจ้ ขอบคณุ สำหรบั ทกุ อยา่ งอกี ครง้ั นะคะ ไวเ้ จอกนั
พรงุ่ นท้ี ท่ี ำงานคะ่ ” จากนน้ั กร็ บี รอ้ นไขกญุ แจเขา้ บา้ นไป เดนิ ดง่ิ เขา้ ไป
ในตัวตึกดา้ นในโดยไม่เหลยี วหลังกลบั มามอง
จรณิ ธรเปน็ ฝา่ ยมองตามหลอ่ นไปจนหญงิ สาวเขา้ บา้ นเรยี บรอ้ ย
ชายหนมุ่ จงึ ออกรถตรงกลบั บา้ น ไมร่ ตู้ วั เหมอื นกนั วา่ ขบั ไปไดอ้ ยา่ งไร
อาศยั ความเคยชนิ จบั พวงมาลยั มงุ่ ไปเรอ่ื ยๆ ความคดิ รอ้ ยแปดพนั เกา้
ไหลวนอยใู่ นหัว กระท่งั เสียงโทรศพั ท์ปลกุ เขาจากภวงั ค์ความคิด
เสียงเรียกเข้าที่ตั้งไว้รายบุคคลทำให้รู้ว่านีรภาเป็นคนโทร.
เข้ามา
ถา้ เปน็ เมอ่ื กอ่ น ไมต่ อ้ งนานนกั ...สกั เดอื นทแ่ี ลว้ ชายหนมุ่ ตอ้ ง
รีบกระตือรือร้นรับสาย พร้อมที่จะคุยกับคนรักไม่ว่าอยู่ที่ไหนเวลา
อะไร
แต่ตอนนี้โทรศัพท์เหมือนถ่านร้อน ๆ ที่เขาไม่ต้องการแม้แต่จะ
เออ้ื มมอื ไปแตะ เขาทง้ั อยาก...และไมอ่ ยากไดย้ นิ เสยี งของหมอดี ไม่
อยากใหห้ ล่อนไดย้ ินเสียงเขา หรือรู้วา่ เขากำลังคิดอะไรอยู่
จรณิ ธรกระวนกระวายไมม่ สี มาธจิ นตอ้ งจอดรถแอบเขา้ ขา้ งทาง
สองมอื กมุ พวงมาลยั แนน่ ระหวา่ งรอใหเ้ สยี งเรยี กโทรศพั ทด์ งั จนกระทง่ั
หยุดไปเอง
และเมื่อมันหยุด ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนกับว่าความฝันและเศษ

ลั บ ล ว ง ใ จ

เส้ียวหน่งึ ของหัวใจเขาไดห้ ยุดตามลงไปด้วย...

ง า น ทํ า บุ ญ ป ร ะ จํ า ปี ของบริษทั วงศ์ว่านเครอื เปน็ งานทกี่ ้ำก่งึ ...
ไม่เชิงว่าจะเป็นงานใหญ่ เพราะไม่ได้มีการเชิญแขกเหรื่อภายนอก
ยกเวน้ แตเ่ พอ่ื นสนทิ ของบรรดาเจา้ ของบรษิ ทั ไมก่ ค่ี น กบั คคู่ า้ ทร่ี ขู้ า่ ว
กส็ ง่ ดอกไมห้ รอื ของเลก็ ๆนอ้ ยๆมาใหเ้ ปน็ การรว่ มยนิ ดี แตถ่ า้ จะพดู
ว่างานเล็ก ๆ ก็พูดได้ไม่เต็มปาก เพราะแค่เฉพาะพนักงานในตึกก็ปา
เข้าไปสองร้อยกว่าคนแล้ว หลังเลี้ยงพระจึงต้องมีการจัดพื้นที่ใหม่
เพอ่ื ใหเ้ พยี งพอกบั การตง้ั โตะ๊ จนี สบิ สองโตะ๊ ในอาคาร และอกี ยส่ี บิ โตะ๊
บรเิ วณพ้ืนที่ดา้ นนอก
“พนกั งานทน่ี เ่ี ยอะจรงิ ๆนะคะ ทกุ ทตี อนมาหากฟ๊ิ เหน็ อยไู่ มก่ ค่ี น
ไม่นึกว่าจริง ๆ มีหลายร้อย” นีรภาออกปากเมื่อก้าวเข้ามาในงานโดย
จรณิ ธรเดนิ ไปรบั จากทจ่ี อดรถ ซง่ึ วนั นต้ี อ้ งไปจอดรมิ ถนนหา่ งบรษิ ทั
ไปหลายรอ้ ยเมตร
“นี่เฉพาะพวกที่ทำงานสำนักงานใหญ่เท่านั้นนะ ยังมีที่ประจำ
ตามสาขาต่างจังหวัดกับต่างประเทศอีกเป็นร้อย” ชายหนุ่มบอกด้วย
น้ำเสยี งเหมือนภมู ใิ จนดิ ๆ
“ดีจังที่รู้ว่ามีเพื่อนรวยเป็นเจ้าของกิจการใหญ่โตขนาดนี้”
หญิงสาวพูดเป็นเชิงติดตลก นึกว่าคนรักจะหัวเราะและพูดอะไร
ตลกๆตอบกลบั มาเหมอื นทเ่ี ขาเคยทำ แตจ่ รณิ ธรกลบั นง่ิ ไปอยา่ งนา่
แปลกใจ
นรี ภาพรำ่ บอกวา่ ตวั เองคดิ มาก แตล่ กึ ๆหญงิ สาวรสู้ กึ แปลกๆ
วา่ ชายหนมุ่ ไมเ่ หมอื นเดมิ จรงิ อยทู่ เ่ี ขายงั ไปมาหาสหู่ ลอ่ น แตไ่ มบ่ อ่ ย
มากเหมอื นกอ่ น โทรศพั ทท์ เ่ี คยรบั ทกุ ครง้ั หลายวนั มานร่ี บั บา้ งไมร่ บั
บ้าง เขาบอกว่าลืมวางโทรศัพท์ทิ้งไว้ที่โต๊ะ ไม่ได้ยินบ้าง หรือไม่ก็

ก่ิ ง ฉั ต ร

ติดประชมุ
เพราะอาชพี หมอทำใหเ้ วลาหลอ่ นไมต่ ายตวั อาทติ ยห์ นง่ึ อาจมี
เข้าเวรดึกสองสามวัน ดังนั้นจริณธรจะเป็นคนที่คอยปรับเวลาให้เข้า
กบั ตารางงานของหลอ่ น เมอ่ื หลอ่ นวา่ งเขาจะพยายามหาเวลามาอยกู่ บั
หล่อน รับไปกนิ ข้าว ไปดูหนงั หรอื ฟงั เพลงตามประสาคนรกั
แต่พักหลังมานี่บางครั้งหล่อนว่างเขากลับไม่ว่างเสียอย่างนั้น
หากนีรภาพยายามไม่คิดอะไรมาก เพราะเข้าใจว่าคนรักเพิ่งเริ่มงาน
ใหม่ คงตอ้ งทมุ่ เทใหน้ ายจา้ งใหมเ่ หน็ หนอ่ ย เวลาสว่ นตวั จงึ ไมเ่ หลอื
เท่าไหร่นัก
กระทั่งงานทำบุญประจำปีของ wwk ที่ทำให้หล่อนรู้สึกกังวล
ในตอนแรกจริณธรชวนแกมคะยั้นคะยอให้มางานนี้ให้ได้ ทิพปภาก็
โทร.มาชวนกินโต๊ะจีนเจ้าดัง นีรภาแบ่งรับแบ่งสู้เพราะไม่แน่ใจว่าจะ
หยดุ งานไดห้ รอื ไม่ แตพ่ อพยายามวง่ิ เตน้ หาคนแลกเวรได้ หยดุ งาน
ไดเ้ พราะอยากให้เวลากบั คนรกั มากขึน้ ชายหนมุ่ กลบั เอย่ ว่า
“ถา้ ไมว่ า่ ง ไมส่ ะดวก หมอดกี อ็ ยา่ ไปเลยครบั แคเ่ ลย้ี งโตะ๊ จนี
ไว้วันไหนเราไปกินอาหารจีนกนั กไ็ ด”้
“ไม่ใช่แค่โต๊ะจีนหรอกค่ะ เป็นเรื่องน้ำใจมากกว่า กิ๊ฟอุตส่าห์
โทร.มาชวน ดเี องกแ็ ลกเวรไปแล้ว ไปได้คะ่ ไมม่ ปี ัญหาอะไร”
เขาพึมพำอะไรบางอย่างเหมือนกับย้ำว่าไม่อยากให้หล่อนเสีย
เวลา แตห่ มอสาวกย็ งั ยนื กรานจะมางานใหไ้ ด้ สดุ ทา้ ยหลอ่ นกม็ าถงึ
โดยมีจรณิ ธรเดนิ ไปรบั ถึงทรี่ ถ
เขา้ มาในงานนรี ภารสู้ กึ แปลกๆเหมอื นบรรดาพนกั งานทง้ั หลาย
มองหลอ่ นอยา่ งสนอกสนใจเปน็ พเิ ศษ แถมมกี ารกระซบิ กระซาบกนั
เป็นระยะ หญิงสาวอยากหันไปแหย่ผู้ชายข้างตัวว่า เขาหว่านเสน่ห์
ไปทั่วหรือไง พอควงแฟนมางานสาว ๆ เลยซุบซิบกันใหญ่ แต่เห็น

ลั บ ล ว ง ใ จ

สีหน้าเรียบเฉยของเขาแล้ว ถามไมอ่ อกเหมอื นกนั
เข้าไปในตัวอาคาร จริณธรพาหล่อนไปไหว้เจ้าของบริษัทก่อน
อนุทัตทักทายเพื่อนลูกสาวอย่างอบอุ่น ตัวทิพปภาเองมีท่าทางดีใจที่
เพื่อนมาได้ ญาติลูกพี่ลูกน้องของทิพปภาทักทายหล่อนดี พชรพล
ก็พูดคุยกับนีรภาอย่างเป็นกันเอง จะมีก็แต่พนัชกรน้องสาวของเขา
ที่มองหมอสาวด้วยสายตาแปลกๆ ก่อนมีสีหน้าซีดเซียวจนกระทั่ง
หลายคนทัก
“ตุ้มปวดหัว” หญิงสาวรายนั้นบอกพร้อมกับอาการเหมือน ๆ
พะอืดพะอม
พชรพลจึงบอกน้องสาววา่
“ใหห้ มอดเี ขาชว่ ยตรวจใหไ้ หมตมุ้ มหี มออยดู่ ว้ ยทง้ั คนงานน”้ี
“มะ...ไมต่ อ้ งคะ่ ตมุ้ แคม่ นึ ๆ เพราะเมอ่ื คนื นอนนอ้ ยไปหนอ่ ย
คดิ วา่ พกั สกั หนอ่ ยคงจะหาย ตมุ้ ขอตวั กอ่ นนะคะ ถา้ มอี ะไรตามตมุ้
ได้ที่ห้องทำงาน” พนัชกรพดู ตะกกุ ตะกักกอ่ นแยกตวั ไป
หลงั พระฉนั เพลและมกี ารนำรถออกไปสง่ พระกลบั วดั เรยี บรอ้ ย
บรรดาผบู้ รหิ ารและพนกั งานกน็ ง่ั โตะ๊ รบั ประทานอาหารรว่ มกนั นรี ภา
นั่งอยู่ในโต๊ะผู้บริหารรุ่นใหม่กับเพื่อนและคนรัก ผู้ร่วมโต๊ะก็มีพี่ ๆ
ของทพิ ปภาทง้ั พส่ี าวและพเ่ี ขย รวมถงึ เพอ่ื นสนทิ ของนฎั ฐาอกี สองคน
อันที่จริงพนัชกรต้องมานั่งโต๊ะนี้ด้วย แต่หญิงสาวส่งข่าวมาว่าไม่หิว
ปรญิ ดามารดาของหลอ่ นจงึ ใหร้ า้ นโตะ๊ จนี จดั ขา้ วผดั กบั กบั ขา้ วสองสาม
อยา่ งแยกเกบ็ ไวใ้ หต้ า่ งหาก สว่ นนรสิ านน้ั เพอ่ื นมาเยอะมาก ทง้ั เพอ่ื น
สว่ นตวั และเพอ่ื นทต่ี ดิ ตอ่ ธรุ กจิ กนั อยู่ หลอ่ นจงึ แยกโตะ๊ ไปอยดู่ า้ นหนง่ึ
ครองกล่มุ เดยี วท้ังโต๊ะ
บรรยากาศในโต๊ะนั้นเรียกได้ว่าดีทีเดียว เรืองยศสามีของ
ทิพรัตน์เป็นคนคุยสนุก และดูเหมือนเขาจะสนิทกับจริณธรค่อนข้าง

ก่ิ ง ฉั ต ร

มาก จึงชวนคุยและแซวเล่นอย่างคนคุ้นเคยกันดี ส่วนอาหารก็
ยอดเยย่ี มสมกบั ทเ่ี จา้ ของงานคยุ อวดวา่ คดั เจา้ ทเ่ี ดด็ สดุ มา นรี ภาคดิ วา่
หลอ่ นน่าจะสนกุ น่าจะเพลิดเพลนิ เม่ืออยูก่ บั เพอ่ื นสนทิ และคนรกั
แต่บ่อยครั้งหญิงสาวรู้สึกเหมือนเป็นคนนอกในวงสนทนา
และยงั รสู้ กึ วา่ เปน็ จดุ สนใจของบรรดาพนกั งานอยา่ งแปลกๆ สดุ ทา้ ย
หลอ่ นตอ้ งแอบกระซบิ ถามคนขา้ งกายวา่
“คณุ โจค้ ะ รู้สกึ ไหมคะว่าคนท่ีน่เี ขามองดแี ปลก ๆ”
ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงหัวเราะบอกว่า...เขามองเพราะเห็นว่า
หมอดีของผมสวยน่ะสิ แต่ยามนี้จริณธรกลับนิ่วหน้านิดหนึ่งก่อน
ตอบ
“ผมไมเ่ หน็ เขามองอะไรเลย หมอดคี ดิ ไปเองมงั ครบั ” แลว้ เขา
ก็หันไปสนทนากับเรอื งยศอยา่ งออกรสต่อ

ลั บ ล ว ง ใ จ

บ ท ที่ ๑๑

ถ้ า นี ร ภ า เ ป็ น ส า ว น้ อ ย กว่านหี้ นอ่ ย หรอื เป็นคนท่ีทำตาม
ความรู้สึกและอารมณ์เป็นหลัก หญิงสาวคงประท้วงความเหินห่าง
ไมใ่ สใ่ จของคนรกั ดว้ ยการลกุ เดนิ จากโตะ๊ กลบั บา้ นไปแลว้ แตน่ ด่ี ว้ ย
วัยวุฒิและคุณวุฒิค้ำคอ ทำให้ไม่สามารถทำตามใจตัวเองเหมือน
สาว ๆ ที่งอนและอยากให้แฟนง้อได้ หล่อนจึงต้องทนนั่งอึดอัดและ
หงดุ หงิด
จะหวงั พง่ึ ทพิ ปภาชวนพดู คยุ ดว้ ยใหค้ ลายความแปลกแยกกท็ ำ
ไม่ค่อยได้ เพราะเพื่อนสนิทมีเรื่องให้ต้องลุกไปจัดการนั่นจัดการนี่
แทบจะเรียกได้ว่าอยู่ไม่ติดโต๊ะเอาเสียเลย เพื่อนของนัฎฐาก็คุยกัน
จุก๊ จ๊กิ อยูส่ ามคน แทบไม่สนใจคนอืน่
หมอสาวจึงทนรับประทานอาหารรสเลิศอย่างฝืดคอเต็มทน
ความรสู้ กึ มาดขี น้ึ เลก็ นอ้ ยเมอ่ื พชรพลกบั บดิ าแวะมาทโ่ี ตะ๊ อนทุ ติ กบั
ภรรยานั้นมางานสาย มาตอนพระสวดแล้ว จึงไม่ค่อยได้พูดจา
ทกั ทายกบั ใคร อาศยั จงั หวะกนิ ขา้ วกนั จวนอม่ิ จงึ ชวนลกู ชายออกเดนิ
ตระเวนทักทายญาติและพนกั งานอาวโุ สตา่ งๆ

118 กิ่ ง ฉั ต ร

บรษิ ทั อน่ื เจา้ ของอาจทกั แขกผมู้ เี กยี รตกิ อ่ น แตท่ น่ี .่ี ..ทง้ั อนทุ ติ
และอนุทัตถือว่าพนักงานคือหัวใจสำคัญของบริษัท อดีตผู้บริหารจึง
ทักตามโตะ๊ พนักงานก่อน แลว้ คอ่ ยมาโตะ๊ ของลกู หลานญาติพ่ีน้อง
เมื่อมาถึงโต๊ะของ‘ผู้บริหารรุ่นใหม่’ อนุทิตพยักหน้าทักทาย
หลานๆทส่ี นทิ สนมกันดกี ่อนทกั นรี ภา ท่ที ักหญงิ สาวเปน็ อันดับแรก
เพราะชายสงู วยั ไมร่ จู้ กั จรณิ ธร เขาเปน็ ประเภทมอบงานใหล้ กู ชายแลว้
ก็ตัดใจได้ ไม่ค่อยเข้ามาข้องแวะอะไรที่บริษัทนัก นาน ๆ จะแวะเข้า
มาที จึงแค่เคยเห็นหน้าชายหนุ่มผ่าน ๆ แต่ไม่มีใครแนะนำให้รู้จัก
จริงๆจังๆสักครั้ง ดังนั้นเขาจึงทักหมอสาวที่เคยสนทนาเรื่องเจ็บไข้
ไดป้ ่วยกันอยู่นานกอ่ นว่า
“ไง เห็นต่อบอกเหมือนกันว่าหมอมางานนี้ แต่คนเยอะไม่ได้
เจอหน้ากันเสียที อาหารอร่อยไหม”
“อรอ่ ยมากคะ่ คณุ ลงุ ” นรี ภาตอบยม้ิ แยม้ สภุ าพ ผอู้ าวโุ สกวา่
เลยเสรมิ วา่
“ดี งน้ั กนิ ใหเ้ ยอะๆนะ เปน็ หมอทำงานหนกั ตอ้ งบำรงุ รา่ งกาย
เยอะ ๆ จะไดไ้ ม่ต้องกลายเป็นคนไขเ้ อง”
“ค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยมิ้ กว้างมากขน้ึ
“คุณพ่อครับ รู้จักคุณโจ้แล้วใช่ไหมครับ” พชรพลถามบิดา
เพราะเห็นอนุทิตทำท่าไม่ค่อยแน่ใจกับชายหนุ่มไม่คุ้นหน้าคนเดียว
บนโตะ๊
“ไมเ่ คยมใี ครแนะนำ งน้ั คนนล้ี ะสทิ เ่ี ปน็ แฟนคณุ หมอคนเกง่ นะ่
โชคดนี ะพอ่ คณุ มแี ฟนทงั้ สวยทงั้ เกง่ แบบน”ี้
จรณิ ธรยม้ิ ...แตเ่ จอ่ื น ผดิ กบั แฟนสาวมาก ไมน่ กึ วา่ ภาพลกั ษณ์
ของตนเองในบรษิ ทั ทเ่ี รม่ิ ‘ผง่ึ ’วา่ มตี ำแหนง่ สำคญั และมอี ทิ ธพิ ลพอตวั
กลบั ไดร้ ับการจดจำจากหนงึ่ ในเจา้ ของบริษัทว่าเป็นแฟนหมอด!ี

ลั บ ล ว ง ใ จ 119

อนุทิตทักทายอีกสองสามคำแล้วก็เดินสายต่อ แต่ผลของการ
ทกั ทายนน้ั ทำใหส้ ถานะของนรี ภาเปลย่ี นไปเลก็ นอ้ ย เรอื งยศใหค้ วาม
สนใจหลอ่ นมากขน้ึ ทพิ รตั นเ์ องกม็ องเพอ่ื นนอ้ งสาวดว้ ยสายตาพนิ จิ
มากข้ึนเลก็ นอ้ ย สว่ นจรณิ ธรนัน้ เขาแอบกระซบิ ว่า
“ผมเพิ่งรู้ว่าหมอดีรู้จักคุณอนุทิตด้วย เห็นเคยบอกว่าบ้านนี้
ไม่รู้จักผู้ใหญค่ นไหนนอกจากคณุ อนุทัตกบั คณุ ปทั มา”
“เจอกันครั้งเดียวค่ะ” นีรภาตอบสั้น ๆ ติดจะเย็นชานิด ๆ ให้
เขารูส้ กึ ตัวว่าหล่อนไมค่ อ่ ยพอใจกบั การกระทำของเขาวนั นเ้ี ทา่ ไหร่
ชายหนมุ่ เองกเ็ หมอื นจะรตู้ วั เพราะหลงั จากนน้ั เขาเอาใจหลอ่ น
มากขน้ึ และกอ่ นรายการอาหารหวาน นรี ภาตดั สนิ ใจจะกลบั จรณิ ธร
กต็ ามหลอ่ นไปลาบรรดาผใู้ หญเ่ จา้ ของบรษิ ทั กอ่ นเดนิ ไปสง่ หลอ่ นทร่ี ถ
ไปได้คร่งึ ทางนรี ภาก็ไล่ดว้ ยน้ำเสยี งเยน็ ชา
“ไมต่ อ้ งสง่ หรอกคะ่ แคน่ ด้ี เี ดนิ ไปเองได้ คณุ โจอ้ ยา่ มาเสยี เวลา
กับดีเลยค่ะ กลับเข้าไปในงานเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันกินของหวาน
พร้อมเฮฮากบั สามพี ่กี ุ๊ก”
“ผมจะเดินไปสง่ หมอดีท่รี ถ” จริณธรยนื ยนั
หญิงสาวทำเหมือนไม่สนใจ เดินคอแข็งตรงไปยังรถที่จอดไว้
ขา้ งถนน ก่อนจะกา้ วไปเปดิ ประตู ชายหนมุ่ ควา้ แขนหล่อนไว้เอ่ยว่า
“หมอดีครับ ผมขอโทษถ้าวันนี้ผมละเลยคุณไปบ้าง” หล่อน
พยายามดึงแขนกลับแตเ่ ขาไมย่ อม ยึดไว้แน่น
“บา้ ง...แคบ่ า้ งเทา่ นน้ั หรอื คะ” นรี ภายอ้ นถามกลบั ไป กอ่ นบอก
ว่า “คราวหน้าถ้าคุณไม่ต้องการให้ดีมา บอกมาตรง ๆ เลยว่าอย่ามา
ไม่อยากให้มา ไม่ใช่มาแล้วทำเหมือนกับดีไม่ได้มา ทำเหมือนดีเป็น
อากาศ รบั รวู้ า่ มอี ยู่ แตม่ องไม่เห็น!”
“มันก็ไม่ถึงขนาดนั้นเสียหน่อย” แฟนหล่อนพูดเสียงอ่อย

120 ก่ิ ง ฉั ต ร

ก่อนเสริม “หมอดีเห็นใจผมหน่อยเถอะครับ ผมชอบงานนี้ อยาก
ทำทน่ี น่ี านๆ แลว้ เดย๋ี วนก้ี ารทำงานดอี ยา่ งเดยี วไมพ่ อ มนั ตอ้ งเขา้ กบั
พวกนายจา้ งใหไ้ ด้ด้วย ผมก็แค่...” เขายักไหลน่ ิดหนึง่ เหมือนกบั วา่
ไม่รู้จะแสดงท่าอย่างไรดี “อยากแสดงให้เห็นว่าผมเข้ากับพวกบ้าน
วงศ์ว่านเครือได้ดี โดยเฉพาะกับคุณเรืองยศ เราคุยกันถูกคอ เลย
เพริดไปหน่อย”
“ไม่หน่อยละค่ะ มากทีเดียว” หมอสาวกระแทกเสียง แต่
ไม่ได้เย็นชามากเหมือนเมื่อครู่ นิสัยนีรภาไม่ใช่คนเจ้าอารมณ์หรือ
เจ้าคิดเจ้าแค้น หล่อนเข้าข่ายโกรธยากหายง่ายเสียด้วยซ้ำ ยิ่งถ้าคำ
อธบิ ายหรอื คำแกต้ วั นน้ั ฟงั ขน้ึ หญงิ สาวกพ็ รอ้ มจะรบั ฟงั และลมื ความ
ขนุ่ ขอ้ งหมองใจของตวั เองไปเสยี
“ผมขอโทษ ผมไมไ่ ดต้ ง้ั ใจจะทำใหห้ มอดโี กรธเคอื งหรอื เสยี ใจ
จรงิ ๆนะครบั ” สหี นา้ แววตาจรณิ ธรบง่ บอกถงึ ความจรงิ ใจ ทำใหใ้ จ
ของแฟนสาวอ่อนยวบ ความตั้งใจที่ว่าจะปั้นปึ่งให้สมกับที่เขาเย็นชา
กบั หลอ่ นก็ปลวิ หายตามลมไปทันที เสยี งหลอ่ นออ่ นลงมากว่า
“คณุ โจไ้ มจ่ ำเปน็ ตอ้ งเอาใจใครมากขนาดนน้ั ดวี า่ คณุ โจเ้ ปน็ ตวั
ของตัวเองดที ่สี ดุ แล้ว”
“ผมรู้ แต่ผมไม่รู้ตัวเลยว่าทำไปมากขนาดไหน อาจจะเพราะ
จิบไปหน่อยเลยคุยกับคุณยศเพลิน ผมเสียใจจริงๆ ที่ทำให้หมอดี
รสู้ กึ ไมด่ ี แตผ่ มสาบานไดว้ า่ ผมไมเ่ คยลมื หมอดี ถงึ จะไมไ่ ดค้ ยุ ดว้ ย
หรอื หนั ไปมอง แตผ่ มกร็ เู้ สมอวา่ หมอดอี ยกู่ บั ผม อยขู่ า้ งๆผมตลอด”
“ดนี กึ ว่าคุณไมร่ ู”้
“มหี รอื จะไมร่ ู้ หมอดีอยา่ โกรธผมเลยนะครบั ”
นรี ภากเ็ หมอื นผหู้ ญงิ สว่ นใหญท่ ไ่ี มว่ า่ จะรำ่ รวย ยากจน มกี าร
ศกึ ษาสงู หรอื ไมม่ กี ารศกึ ษาเลย คอื เมอ่ื ลงวา่ รกั แลว้ หหู นวกตาบอด

ลั บ ล ว ง ใ จ 121

ไปอย่างละข้าง ส่วนอีกอย่างละข้างที่ยังใช้ได้ก็มักจะได้ยินหรือเห็น
แตส่ ง่ิ ทอ่ี ยากฟงั และอยากมองเทา่ นน้ั หญงิ สาวจงึ เหน็ แตค่ วามเสยี ใจ
จรงิ ๆของจรณิ ธร ไมท่ นั สงั เกตเลยวา่ ชายหนมุ่ ไมไ่ ดส้ ญั ญาวา่ จะไมท่ ำ
อกี ...
ดังนั้นหล่อนจึงยิ้มให้เขาเหมือนบอกว่ายกโทษให้ ลืมเกือบ
หมดแลว้ ว่าเมื่อไมก่ น่ี าทกี ่อนร้สู กึ เจ็บชำ้ นอ้ ยอกน้อยใจเพยี งใด
“ตกลงคะ่ หายโกรธแลว้ ” หญงิ สาวบอกอยา่ งวา่ งา่ ย
จริณธรมองรอยยิ้มที่สะดุดตาสะดุดใจเขาตั้งแต่แรกพบ รอย
ยิ้มที่ทำให้เขารู้ว่าการตกหลุมรักโครมใหญ่เป็นอย่างไร ชายหนุ่ม
มองเหมอื นจะประทบั เกบ็ ไวใ้ นความทรงจำใหน้ านทส่ี ดุ เทา่ ทจ่ี ะนานได้
ก่อนเอ่ย
“ผมรกั หมอดีนะครบั รักมาก และจะรกั ตลอดไป”
พดู จบเขากป็ ลอ่ ยมอื ทร่ี ง้ั หลอ่ นไว้ แตน่ รี ภาไมท่ นั สงั เกตเพราะ
มัวแตย่ ม้ิ อย่างมคี วามสุข เอย่ ตอบเขากลบั ไปวา่
“ดกี ร็ กั คุณคะ่ ”
“ขบั รถกลบั ระวังๆ นะครบั ”
“คะ่ ดีกลบั กอ่ นนะคะ คุณโจ้กลับเข้างานเถอะคะ่ ”
หญิงสาวบอกลา ก่อนขึ้นรถแล้วขับออกไป จริณธรยังยืนอยู่
ตรงนั้นอีกครู่ใหญ่ แม้คิดว่าทำใจได้แล้ว ตัดใจได้แล้ว แต่มันก็ยัง
มิวายเจ็บปวด...

ข น ม ห ว า น ข อ ง โ ต๊ ะ จี น สุดหรเู ป็นอะไรไปไม่ได้นอกจาก
โอวหนแ่ี ปะกว๊ ยหรอื ขา้ วเหนยี วเผอื กกวนราดดว้ ยแปะกว๊ ย แตเ่ พราะ
เปน็ wwk ของหวานจงึ มพี เิ ศษเปน็ พทุ ราทอดอกี อยา่ งหนง่ึ ฝมี อื ของ
รา้ นทส่ี ง่ั มานข้ี นาดวา่ อม่ิ ๆจากอาหารคาวเตม็ ท่ี ทกุ คนยงั กนิ ของหวาน

122 ก่ิ ง ฉั ต ร

กนั ต่อไดอ้ ย่างสบาย
แต่ทิพปภาไม่ค่อยอร่อยกับอาหารโต๊ะจีนวันนี้เท่าไหร่นัก
หญิงสาวกินอย่างฝืดคออย่างประหลาด และรู้สึกยินดีทุกครั้งที่บิดา
หรอื ใครมาตามตวั ใหไ้ ปดแู ลงานทางนน้ั นดิ ทางนห้ี นอ่ ย และเมอ่ื กลบั
มาอกี ครง้ั พส่ี าวหลอ่ นกบ็ อกวา่ นรี ภากลบั ไปแลว้ โดยมแี ฟนหนมุ่ เดนิ
ตามไปส่งทรี่ ถ
“เพอ่ื นกฟ๊ิ บอกวา่ ไวจ้ ะโทร.มาคยุ ดว้ ยทีหลงั ” ทพิ รัตน์รายงาน
หล่อนพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ ถ้าเป็นกรณีอื่น...วันอื่น...อารมณ์
อื่น พอพี่สาวบอก ทิพปภาต้องควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อโทร.ไป
ตอ่ วา่ นรี ภาทแ่ี อบกลบั ไปกอ่ นอยา่ งไมบ่ อกไมก่ ลา่ ว แตว่ นั นห้ี ญงิ สาว
รู้สึกเนือย ๆ ไม่อยากโทร. ไม่อยากคุยเจ๊าะแจ๊ะกับเพื่อน จึงทำแค่
นั่งลงแล้วตักขนมที่พี่สาวอีกคนตักเผื่อไว้ให้เข้าปากสองสามคำ
จากน้ันกล็ ุกอีก
“จะไปไหนอกี ละ่ ยายกฟ๊ิ วนั นเ้ี ดนิ ทง้ั วนั ไมไ่ ดน้ ง่ั ตดิ ทเ่ี ลย อม่ิ
หรอื นน่ั ” ไมน่ า่ เชอ่ื ทน่ี ฎั ฐาซง่ึ ดเู หมอื นจะสนใจอยแู่ ตก่ บั เพอ่ื นสองคน
ของตัวเองยังสังเกตความผิดปรกติของน้องสาวได้
“เขา้ ห้องน้ำ” ทิพปภาบอกส้นั ๆ
ตอนแรกหญิงสาวคิดจะไปเข้าห้องน้ำส่วนตัวใกล้ห้องทำงาน
แตข่ เ้ี กยี จรอลฟิ ตจ์ งึ ตดั สนิ ใจใชห้ อ้ งนำ้ หญงิ ชน้ั ลา่ ง หอ้ งนำ้ ของบรษิ ทั
ชน้ั ลา่ งนส้ี รา้ งไวส้ ำหรบั รบั แขกดว้ ย จงึ ตกแตง่ อยา่ งดี ลกั ษณะเหมอื น
ห้องน้ำตามโรงแรมหรู กว้างขวางและสะอาด มีพนักงานทำความ
สะอาดคอยดแู ลทุกครึ่งชั่วโมง
ทิพปภาเลือกเข้าห้องในสุดที่ว่างอยู่ สักพักได้ยินเสียงประตู
เปิดเข้ามาพร้อมๆ กับเสียงเจื้อยแจ้วของพนักงานสาวสองคน ทั้งคู่
ชื่นชมว่าอาหารอร่อยและเจ้านาย‘ไม่เหนียว’กับโต๊ะพนักงาน คือ

ลั บ ล ว ง ใ จ 123

ระดบั ผบู้ รหิ ารกนิ อยา่ งไร พนกั งานกก็ นิ อยา่ งนน้ั ถงึ จะแบง่ แยกโตะ๊
แตไ่ มแ่ บง่ แยกอาหาร คยุ เรอ่ื งโตะ๊ จนี ไดส้ องสามประโยค หนง่ึ ในสอง
ก็ถามว่า
“ผู้หญิงหน้าจืด ๆ ที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ คุณโจ้น่ะ เพื่อนคุณกิ๊ฟไม่ใช่
เหรอ เคยเห็นมาที่บริษัทครั้งนึงเมื่อปีก่อน มาวันนี้ทำไมเกาะคุณโจ้
แจเลย”
คสู่ นทนาหวั เราะ บอกด้วยนำ้ เสียงเหมอื นเอาบุญว่า
“แกไม่อยูบ่ ริษทั ตอนคณุ โจม้ าสมคั รงานละสิ เลยไมร่ ู้ว่าเพื่อน
คุณกิ๊ฟคนนี้แหละฝากงานมา เขาเป็นหมอนะ เป็นแฟนคุณโจ้ด้วย
รสู้ กึ จะช่อื นีหรือดีอะไรน่แี หละ”
“อา้ วเหรอ...” นำ้ เสยี งอกี ฝา่ ยแปลกใจจรงิ ๆ ระหวา่ งนน้ั มเี สยี ง
ถ้วยกระทบกระเบื้องและเสียงเปิดน้ำ บอกให้รู้ว่าสองสาวเป็นพวก
รักฟัน หลังรับประทานอาหารเรียบร้อยต้องรีบแปรงฟันทันที และ
เวลาจะแปรงตอ้ งเขา้ มาใชอ้ า่ งลา้ งหนา้ ดา้ นในสดุ ซง่ึ ตรงกบั หนา้ หอ้ งนำ้
ที่ทิพปภากำลังใช้อยู่พอดี “คุณโจ้นี่ไม่ใช่แฟนคุณกิ๊ฟหรือ เห็น
คุณกิ๊ฟตีกันออกจะตาย ไปกินข้าวกลางวันด้วยกันเกือบทุกวัน
สาวๆ ในบริษัทคนไหนมองคณุ โจ้นานหนอ่ ย แม่ตาเขียวปี๋เลย แล้ว
รบี เข้ามากนั ฝา่ ยฉันนึกว่าคูน่ ี้เปน็ แฟนกันชัวร”์
“ชัวร์หรือมั่วนิ่มยะ ไปบอกฝ่ายแกนะว่างานนี้มีแต่หนังเรื่อง
แฟนเพอ่ื น หนงั เรอ่ื งแฟนฉนั ยงั ไมม่ โี ปรแกรมฉาย” มนี ำ้ เสยี งเหมอื น
สะใจนดิ ๆ “คณุ กฟ๊ิ กเ็ หมอื นหมาในรางหญา้ นน่ั แหละ กนิ ไมไ่ ด.้ ..ออ้
...งานนีต้ อ้ งบอกวา่ ไม่ไดก้ นิ แถมยังพยายามเหา่ ไล่คนอ่ืนไมใ่ หเ้ ข้า
มากนิ ด้วย”
คนตกข่าวหัวเราะคิกหนึ่ง จากนั้นก็มีเสียงน้ำไหล เสียงคน
แปรงฟนั แรงๆ มคี นเปดิ หอ้ งนำ้ เขา้ มาลา้ งมอื แลว้ กลบั ออกไป ครหู่ นง่ึ

124 กิ่ ง ฉั ต ร

ก็มเี สียงสนทนาเดมิ เอ่ยข้นึ วา่
“ดู ๆ แล้วฉันว่าระหว่างเพื่อนคุณกิ๊ฟกับคุณกิ๊ฟ คุณกิ๊ฟมีภาษี
กว่าเป็นกองนะ สวยกว่า และน่าจะรวยกว่าด้วย ถ้าฉันเป็นคุณโจ้
ฉันต้องเลือกคุณกิ๊ฟ ไม่เลือกเพอื่ นที่เป็นหมอคนนัน้ หรอก”
“แต่แกก็ไม่ใช่คุณโจ้ ไม่ใกล้เคียงเขาด้วยซ้ำ แล้วเรื่องของ
หวั ใจน่ะ เงินกับความสวยชว่ ยไม่ได้นะยะ บญุ ทำกรรมแตง่ ลว้ นๆ”
“เฮอ้ ...พดู ไปกส็ งสารคณุ กฟ๊ิ นะ ใครๆกด็ อู อกวา่ คณุ กฟ๊ิ นะ่ รกั
คุณโจ้ นัง่ ๆ อยพู่ อคณุ โจเ้ ดนิ เขา้ มาตางเ้ี ชื่อมเชียว”
“วุย้ แมย่ าจกรสิ งสารเศรษฐ”ี
“เรอ่ื งนไ้ี มเ่ กย่ี วกบั เงนิ หรอื สมบตั หิ รอก มนั เปน็ เรอ่ื งหวั ใจอยา่ ง
ทแ่ี กวา่ นน่ั แหละ” เพอ่ื นหลอ่ นเถยี งพรอ้ มใหเ้ หตผุ ล “จะรวยหรอื จน
กผ็ หู้ ญงิ เหมอื นกนั อกหกั กเ็ จบ็ เหมอื นกนั ไมใ่ ชร่ วยแลว้ เจบ็ นอ้ ยกวา่
คนจน แต่นี่ท่าจะเจ็บหนักกว่ากรณีอื่น เพราะไปหลงรักแฟนเพื่อน
เพ่ือนสนิทดว้ ยใช่ไหม”
“ใช”่ นำ้ เสยี งคสู่ นทนาตดิ จะเยาะเลก็ นอ้ ย “ฉนั ถงึ ไดบ้ อกแกไง
ว่างานนี้หนังชื่อแฟนเพื่อน ตัวเองออกดีเลิศหรูทุกอย่าง จะรักใคร
ชอบใครกไ็ ด้ แตด่ น๊ั ไปรกั คนทเ่ี ขามเี จา้ ของอยแู่ ลว้ นส่ี ิ รบั รองคอนกรตี
เสริมเหล็กกด็ ามอกไว้ไมอ่ ย!ู่ ”

ทิ พ รั ต น์ ม อ ง ไ ป ยงั ทางเข้าบริษัทแลว้ บน่ ว่า
“ยายกิ๊ฟหายไปยี่สิบนาทีแล้ว เขาจะเก็บโต๊ะอยู่แล้ว มันจะ
ออกมากนิ ของหวานไหมเนย่ี หรอื วา่ จะใหเ้ ขาเกบ็ ไปเลย ทง้ิ ไวแ้ บบน้ี
คาถ้วยคาชาม”
“รออกี แปบ๊ กไ็ ด้ ยงั มคี นกนิ ไมเ่ สรจ็ เหมอื นกนั ” นฎั ฐาตดั สนิ ใจ
เพื่อนสาวสองคนของหล่อนกินกันอิ่มแล้วแต่ยังคุยติดพันเลย

ลั บ ล ว ง ใ จ 125

ไม่อยากลุกจากโต๊ะ กลุ่มของหล่อนนี้ประมาณสองสามเดือนเจอกัน
ครั้ง เจอทีก็นั่งคุยสัพเพเหระเป็นชั่วโมงๆได้ไม่รู้เบื่อ และคิดว่าถ้า
เจ้าของร้านโต๊ะจนี มาไลท่ ่ีเพ่ือจะเก็บโตะ๊ ท้งั หมดคงยา้ ยไปคยุ กนั ตอ่
ในห้องทำงานของหญงิ สาวเป็นแน่
“จะใหผ้ มไปเรยี กแมบ่ า้ นเอาชามมาใสแ่ บง่ ใหไ้ หมครบั ” จรณิ ธร
ถาม เขากลบั มาจากการไปสง่ นรี ภาแลว้ และไมม่ ใี ครสงั เกตวา่ เขากนิ
ขนมหวานแสนอรอ่ ยไมล่ งคอเหมอื นกนั
“คงไม่ต้องหรอกค่ะ ของพวกนี้เก็บไว้ไม่อร่อย ของเหลือให้
พวกแมบ่ า้ นเขาใสถ่ งุ เอากลบั ไปกนิ ทบ่ี า้ นเลยดกี วา่ ” ทพิ รตั นว์ า่ พอดี
กบั ท่สี ามีของหล่อนพดู ขน้ึ
“นั่นไง น้องกิ๊ฟออกจากห้องน้ำแล้ว อ้าว จะไปไหนล่ะนั่น”
เรืองยศแปลกใจเมื่อเห็นทิพปภาซึ่งแทนที่จะเดินมายังโต๊ะ หญิงสาว
กลับหันหลังตรงไปยงั ลิฟตแ์ ลว้ กดเรียก
“สงสัยจะมีธรุ ะด่วน” ทิพรัตน์สรุปกอ่ นตัดสินใจ “งั้นพวกเรา
อม่ิ แล้วก็แยกย้ายกนั เถอะ เขาจะไดท้ ยอยเก็บโต๊ะเป็นโต๊ะ ๆ ไป”
“ขอไปตอ่ โตะ๊ คณุ นง้ิ ไดไ้ หม” เรอื งยศตอ่ รองภรรยา “โตะ๊ โนน้
เขากรบ๊ึ กันดว้ ย ไปหาอะไรอ่นุ ทอ้ งหน่อยดกี วา่ ไปไหมคณุ โจ”้
“คุณยศว่าไงผมว่าตามกัน” จริณธรตอบ เขาไม่ชอบกินเหล้า
เทา่ ไหร่ แตไ่ ปนง่ั จบิ เฮฮาในหมสู่ าวเปรย้ี วยอ่ มดกี วา่ กลบั ขน้ึ ไปทำงาน
ตอ่ เปน็ ไหน ๆ
ดงั นน้ั แมจ้ ะถกู ภรรยาคอ้ นควกั เลก็ นอ้ ย เรอื งยศกล็ ากจรณิ ธร
ไปสมทบกับสาว ๆ กลุ่มของนริสาจนได้ สองหนุ่มได้รับการต้อนรับ
เปน็ อย่างดี เจ้าของโต๊ะเองกท็ ักหนมุ่ รายหลงั ว่า
“ทำไมแฟนกลบั เรว็ นกั ละ่ คะคุณโจ”้
“เขามธี รุ ะตอ่ นะ่ ครบั เลยตอ้ งรบี กลบั กอ่ น” ชายหนมุ่ ตอบยม้ิ ๆ

126 ก่ิ ง ฉั ต ร

“แหม มีแฟนแล้ว” เพื่อนสาวที่ท่าทางเอาเรื่องคนหนึ่งของ
นรสิ าแหย่ข้นึ “เสียดายจัง นกึ วา่ ยังโสด”
จรณิ ธรมองกลบั ไปยม้ิ ๆ นถ่ี า้ อารมณเ์ ขาไมไ่ ดอ้ ยใู่ นชว่ งมนึ งง
หดหู่กับการตัดสินใจของตัวเองแบบนี้ ชายหนุ่มคงมองตอบแล้วส่ง
สญั ญาณบางอยา่ งท่เี รียกไดว้ ่าเป็นการท้าทายกลับไปแลว้ ...
ทงั้ กลุ่มนัง่ เฮฮากนั อยู่สักพกั กอ่ นเรืองยศตาไวเอย่ วา่
“รถท่ีแล่นออกไปน่ันน้องก๊ิฟใช่ไหม เห็นหน้าแวบ ๆ”
จริณธรมองตามแลว้ รับวา่
“ครับ คณุ กิ๊ฟจรงิ ๆ สงสัยมธี รุ ะด่วนต้องออกไปจดั การ”
“หรอื ไมก่ ร็ บี กลบั ไปเขา้ หอ้ งนำ้ ทบ่ี า้ น อาจจะทอ้ งเสยี ” เรอื งยศ
พูดแบบติดตลก “เห็นขบั รถหน้าเครียดเชียว”
ชายหนมุ่ คหู่ เู ขาแคย่ ม้ิ ตอบ หากนง่ั จบิ นำ้ เมาทห่ี นง่ึ ในกลมุ่ สาวๆ
เพอื่ นนริสาชงให้อยู่ครู่หน่งึ เขาก็ขอตัวไปหอ้ งน้ำ เรอื งยศแซววา่
“อยา่ ไปแล้วหายตัวไปเลยแบบนอ้ งกฟ๊ิ ละ่ คณุ โจ”้
“ไม่ต้องหว่ งครับ เดี๋ยวกลบั มาแน่นอน” จริณธรรีบบอกก่อน
เดนิ เข้าไปในบรษิ ทั
แตพ่ อพน้ สายตาคนอน่ื เขากห็ ามมุ เงยี บๆโทรศพั ทไ์ ปหาทพิ ปภา
ฝา่ ยน้นั ปล่อยใหส้ ญั ญาณดังอยู่นานพอควรก่อนจะรบั สาย
“คณุ โจห้ รอื คะ มอี ะไรหรอื เปลา่ คะ” เสยี งหลอ่ นฟงั ประหลาด
ทีเดยี ว มนั เหงา ๆ เศรา้ และหมองหม่น
“ทางนี้เรียบร้อยดีครับ งานยังไม่เลิก ว่าแต่คุณกิ๊ฟเถอะครับ
ไม่สบายหรือเปล่า เมื่อกี้เห็นขับรถออกไปสีหน้าไม่สู้ดีเลย ผมเลย
โทร.มาถาม เปน็ ห่วงนะครับ”
ปลายสายทำเสียงเหมือนสะอึก ก่อนจะเอย่ เสยี งสั่น
“คุณโจ้ อย่าดีกับกิ๊ฟมากนักได้ไหมคะ” ทิพปภาพูดแล้วคง

ลั บ ล ว ง ใ จ 127

รสู้ กึ ตวั พยายามหวั เราะกลบเกลอ่ื น แตเ่ สยี งยงั สน่ั พรา่ อยู่ “ขอบคณุ
ที่ห่วงค่ะ กิ๊ฟไม่เป็นไร แค่เพลียนิดหน่อย เลยจะกลับบ้านไปพัก
ถ้าใครตามหาตัววานคุณโจ้บอกดว้ ยนะคะว่ากฟิ๊ อยทู่ ่บี า้ น”
“ไดค้ รับ พกั ผอ่ นให้สบายนะครับคุณกิฟ๊ แล้วเจอกนั ”
“ค่ะ”
หญิงสาวพูดเหมือนตัดบท แต่ไม่ยอมวางสาย จริณธรรออยู่
อกี พกั หนง่ึ แลว้ จงึ เปน็ ฝา่ ยตดั สายไปกอ่ น จากนน้ั กถ็ อนลมหายใจยาว
เขาควรจะยม้ิ อยา่ งพงึ พอใจ แตก่ ลบั ยม้ิ ไมอ่ อก ไดแ้ ตย่ ำ้ กบั ตวั เองวา่
...เลือกแล้ว ตัดสนิ ใจแลว้ ...
แมห้ วั ใจตอนนจ้ี ะรสู้ กึ เหมอื นวา่ งโหวง แตช่ ายหนมุ่ เชอ่ื สกั วนั
มนั จะดขี น้ึ แล้วทกุ อยา่ งกจ็ ะดีไปเอง...

128 ก่ิ ง ฉั ต ร

บ ท ท่ี ๑๒

“ ย า ย กิ๊ ฟ เ ป็ น ไ ง บ้ า ง ” อนุทตั ถามภรรยาตง้ั แตย่ ่างเทา้
เข้าบ้าน “อาการหนกั ถึงกบั ตอ้ งไปหาหมอไหม”
ปทั มาทก่ี ลบั บา้ นมาตง้ั แตบ่ า่ ยสองโมง แตเ่ พง่ิ รวู้ า่ ลกู สาวคนเลก็
นอนอยใู่ นห้องขา้ งบนกเ็ กอื บห้าโมงเย็นไปแลว้ ตอบว่า
“คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกคุณ ลูกบอกแต่ว่าปวดหัว อยากพัก
จบั ตัวดแู ล้วไมร่ ้อน แคห่ น้าตาเซยี ว ๆ ไปหน่อย”
“แคป่ วดหวั ! แหม ไอล้ กู คนนเ้ี ลน่ เอาพอ่ มนั หว่ งแทบแย่ อยู่ๆ
ก็กลับบ้านไม่บอกไม่กล่าว แถมโทร.เข้ามือถือก็ไม่รับ ไอ้เรารึก็ห่วง
ไมร่ หู้ ายตวั ไปไหน ดที ค่ี ณุ โจถ้ ามยายไกว่ า่ ยายกฟ๊ิ อาการเปน็ ยงั ไงบา้ ง
ถงึ ได้รวู้ า่ ไมค่ อ่ ยสบายกลบั มาพกั ทีบ่ า้ นแลว้ ” ผู้เป็นพอ่ บ่นเพราะเพิ่ง
รวู้ า่ ลกู สาวหายตวั ไปกเ็ ยน็ มากแลว้ จะขอตดิ รถกลบั บา้ นดว้ ย เพราะ
รถสว่ นตวั ของเขาพรอ้ มคนรถนน้ั ภรรยาเขานั่งกลบั บา้ นมาก่อนแลว้
“แล้วน่คี ุณกลับยงั ไงคะ กลับกับยายไก่หรอื เปลา่ ”
“เปล่า มันแค่มาส่งพ่อแล้วไปต่อ เกิดติดพันกับเพื่อนเลยนัด
พวกทเ่ี หลอื ทไ่ี มไ่ ดม้ างานวนั นไ้ี ปกนิ ขา้ วเยน็ กนั ตอ่ เฮอ้ ...ทกุ ทเี อารถ

ลั บ ล ว ง ใ จ 129

ไปสองคนั ไมเ่ คยมปี ญั หา วนั นข้ี นาดบา้ นเดยี วเอารถไปทำงานทเ่ี ดยี ว
กันสามคัน ฉันกลับหารถกลับบ้านไม่ได้” ชายกลางคนว่าอย่างติด
ตลก
ภรรยาของเขาหัวเราะ ก่อนถาม
“กนิ ข้าวเย็นเลยไหมคุณ”
“ไม่ไหว โต๊ะจีนเมื่อกลางวันยังอืดอยู่ในท้องเลย ให้ใครต้ม
ขา้ วต้มไว้กนิ ตอนดึก ๆ ดีกวา่ ผดั หนำเล้ียบยงั มีไหม”
“น่าจะมีนะ เดี๋ยวผัดยอดคะน้าหมูกรอบเพิ่ม อ้อ...อาทิตย์
ก่อนดองปลาหมึกไว้ ให้เขาทำปลาหมึกดองยำดีกว่า ยายกิ๊ฟชอบ
เผอ่ื อาการดขี ึน้ จะได้กินข้าวต้มได”้ ปทั มาหมายม่นั
เมนสู ดุ ทา้ ยนเ้ี ปน็ เมนโู ปรดของคณุ ยา่ จู ลกู ๆกนิ กบั ขา้ วตม้ มา
ตั้งแต่เด็ก เลยพลอยชอบตามกันไป และลามไปถึงลูกสะใภ้ลูกเขย
และหลานๆ การดองนน้ั ยา่ จจู ะทำเองหมด ตง้ั แตซ่ อ้ื ปลาหมกึ ตวั โตๆ
มาหมกั เกลอื ใหท้ ว่ ม ทง้ิ ไวส้ ามสว่ี นั กน็ ำปลาหมกึ มาลวกพอสะดงุ้ ยำ
ใสข่ งิ ซอย พรกิ ขห้ี นสู ด หอมเลก็ ซอย บบี มะนาว เตมิ นำ้ ตาลหนอ่ ย
ปลาหมึกเนื้อกรอบปนเหนียวนิด ๆ เค็มจัด เคล้าเครื่องยำกินกับ
ขา้ วตม้ รอ้ นๆ มาถงึ รนุ่ ลกู สะใภ้ ปทั มาไมถ่ งึ กบั ซอ้ื ปลาหมกึ มาลงมอื
ดองเองกบั มอื หลอ่ นทำแคส่ ั่งแมค่ รัวให้ทำตามสูตรแม่สามีเทา่ นนั้
“เออดีๆ พูดถึงแล้วชักคิดถึง ไม่ได้กินมานานแล้ว” อนุทัต
พยกั หนา้ พอใจกอ่ นบอก “ฉนั ขน้ึ ไปอาบนำ้ กอ่ นแลว้ กนั เดย๋ี วจะแวะ
ดยู ายก๊ฟิ ด้วย”
พดู พลางเดนิ ขน้ึ บนั ไดไป ภรรยามองแลว้ ยม้ิ ๆ เขา้ ใจสามดี วี า่
ในบรรดาลูกทั้งสี่คน ปากพ่อแม่บอกรักเท่ากันหมด แต่จริงๆลึกๆ
ลงไปนั้น ลกู ชายคนโตมีที่พิเศษสุด เพราะเป็นลูกชายคนเดียว
ส่วนลูกสาวที่เหลือสามคนนั้น ทิพปภาถือว่าอ่อนที่สุดทั้งวัย

130 กิ่ ง ฉั ต ร

และความสามารถ แต่หล่อนกลับอยู่ใกล้หัวใจพ่อมากที่สุด บางที
อาจจะเป็นเพราะนัฎฐานั้นเก่ง กล้า ทำอะไรก็ประสบความสำเร็จ
คิดอ่านอะไรค่อนข้างถูกไปหมด มีหลักมีการ ค่อนข้างเข้มงวด
พ่อแม่เลยเกรงใจมาก ทิพรัตน์ก็เชื่อมั่นในตัวเองสูง ค่อนข้างดื้อ
มาตั้งแต่เด็ก นิสัยเฮฮา ติดเพื่อนมากกว่าติดบ้าน ผิดกับทิพปภา
ที่หัวอ่อน ช่างประจบ หล่อนเป็นประเภทพาเพื่อนเข้าบ้านให้อยู่ใน
สายตาพอ่ แมม่ ากกวา่ จะออกไปเทย่ี วเตรก่ บั เพอ่ื นนอกบา้ น เลยกลาย
เปน็ ลูกทใ่ี กลช้ ิดพ่อแม่ทส่ี ุด
อนุทัตอาบนำ้ เปลย่ี นเคร่อื งแต่งกายเปน็ ชดุ อยูก่ ับบ้านก่อนเดิน
ไปเคาะประตูห้องนอนของลูกสาว พอทิพปภาไม่ตอบรับเขาก็เปิด
ประตเู ข้าไป น่ิวหน้านดิ หนงึ่ เมื่อเห็นลกู สาวนอนคว่ำหน้าอยบู่ นเตียง
ท้งั ชุดที่สวมในงานเมื่อกลางวนั
“เป็นไงบ้างยายตวั เล็ก” อนุทัตนั่งลงบนเตยี ง ทกั ลกู สาวด้วย
เสยี งรกั ใครห่ ่วงใย
หญิงสาวผงกศีรษะขึ้นมานิดหนึ่ง ก่อนซุกหน้ากลับลงไปใหม่
พูดอู้อีว้ า่
“กิ๊ฟปวดหวั ”
“กลับมาพักครึ่งค่อนวันแล้วยังไม่หายอีกหรือลูก” ผู้เป็นพ่อ
ชักกงั วล “ไหนพลกิ ตวั หนอ่ ยซิ หนา้ ผากกไ็ ม่รอ้ นนี่ ไม่นา่ เป็นไข”้
“ดีขน้ึ แลว้ ค่ะ แค่มึน ๆ เหนือ่ ย อยากพักเท่านัน้ เอง”
“อ้าว งั้นก็โรคอู้ละสิ” บิดาแกล้งว่าติดตลก ทำเอาลูกสาว
หน้าม่อย
“ไมอ่ นู้ ะคะ ปวดหัวจรงิ ๆ”
“โอเค ปวดจริงก็ปวดจริง แต่คราวหน้าถ้ากิ๊ฟเป็นอะไรแวะ
บอกพอ่ นดิ นะลกู จะไดร้ ขู้ า่ วบา้ ง นพ่ี อ่ กบั พไ่ี มม่ ใี ครรเู้ รอ่ื งเลยวา่ กฟ๊ิ

ลั บ ล ว ง ใ จ 131

กลับบ้าน ถ้าพี่ไก่เขาไม่รู้จากคุณโจ้ มีหวังตอนนี้คงตามหาตัวกิ๊ฟให้
จา้ ละหวน่ั แลว้ ”
คนป่วยมีท่าทางสนใจข้นึ มานิดหนึง่ ขยบั ตวั ลกุ ขึ้นน่ัง
“พีไ่ ก่ไปถามหากิ๊ฟกับคุณโจห้ รือคะพ่อ”
“เปลา่ กอ่ นเลกิ งานตอนพอ่ หากฟ๊ิ ไมเ่ จอ บงั เอญิ คณุ โจเ้ ขาแวะ
ไปดอู ะไรทแ่ี ผนกพไ่ี กเ่ ขา แลว้ เลยถามวา่ อาการของกฟ๊ิ เปน็ ไงบา้ ง เรา
ถงึ ได้รเู้ ร่อื งกนั นค่ี ณุ โจเ้ ขากด็ ีนะ เปน็ หว่ งกฟิ๊ ”
ริมฝปี ากของทพิ ปภาบดิ เบ้ ทำทา่ เจ็บปวด เล่นเอาบิดาตกใจ
“กฟิ๊ เป็นอะไรไปอกี ล่ะ”
“ถ้าเขาห่วงเพราะเป็นเพื่อนร่วมงาน เป็นนาย ไม่ต้องมาห่วง
เลย ตา่ งคนตา่ งอย่ดู ีกวา่ ”
“กิ๊ฟ...”
น้ำตาหญิงสาวคลอ หลอ่ นปาดมนั ทิ้งก่อนถามเสียงสั่น ๆ ว่า
“พอ่ คะ ถา้ ไมน่ บั วา่ หนดู เี ปน็ หมอ กฟ๊ิ มอี ะไรทส่ี หู้ นดู ไี มไ่ ดบ้ า้ ง
คะ”
แค่คำถามที่กลั่นจากส่วนลึกสุดของหัวใจคำถามเดียว อนุทัต
ก็เข้าใจอาการของลูกสาวอย่างทะลุปรุโปร่ง เห็นทีอาการของทิพปภา
จะไม่ใช่แค่ปวดหัวธรรมดา ๆ เสียแล้ว กลัวว่าจะเป็นการปวด ‘หัวใจ’
ละมากกว่า
แต่ถ้าถามกันตรงๆว่าตกใจหรือแปลกใจมากไหม ผู้เป็นพ่อ
คงตอบว่าไม่ เขารู้ดีว่าผู้หญิงกับผู้ชายนั้นก็เหมือนแม่เหล็กต่างขั้ว
ไม่ว่าจะอยู่ในรูปแบบใด ยิ่งเข้าใกล้กันมากก็ยิ่งดึงดูดกันมาก แล้ว
ลกู สาวของเขากบั จรณิ ธรนน้ั กใ็ กลช้ ดิ กนั ตลอดเวลา ไปกนิ ขา้ วกลางวนั
ด้วยกันแทบทุกวัน ทำงานร่วมกัน ไปเที่ยวด้วยกัน ไปงานด้วยกัน
คงยากทจี่ ะเลย่ี งแรงดงึ ดูดนน้ั ได้

132 กิ่ ง ฉั ต ร

ดงั นน้ั อนทุ ตั จงึ ลบู ศรี ษะลกู สาวคนเลก็ อยา่ งรกั ใคร่ พรอ้ มตอบ
ดว้ ยนำ้ เสยี งท่ไี มม่ คี วามตื่นตระหนกหรอื ตำหนิใด ๆ วา่
“พ่อพูดจากใจจริงนะ ไม่ได้ลำเอียงเพราะกิ๊ฟเป็นลูกสาวพ่อ
พอ่ วา่ หนดู ไี มม่ อี ะไรสกู้ ฟ๊ิ ไดห้ รอก กฟ๊ิ ของพอ่ นา่ รกั กวา่ สดใสรา่ เรงิ
กว่า มีชีวิตชีวากว่า ถึงหนูดีจะเป็นหมอ แต่หน้าที่การงานของกิ๊ฟ
กไ็ มไ่ ดน้ อ้ ยหนา้ หนดู ี พอ่ ไมไ่ ดย้ กตวั เราวา่ ดกี วา่ เขาหรอกนะ แตเ่ รา
ก็ดีกว่าจริง ๆ ฐานะเรามั่นคงกว่า กิ๊ฟมีอนาคตที่สบายกว่างาน
ของหมอเยอะ หมอหรือจะสนู้ กั ธุรกจิ เจา้ ของกจิ การได้ ชวี ติ ของกิ๊ฟ
มีโอกาสอะไรดีๆ กว่าของหนูดเี ยอะ”
แม้คำตอบที่ได้จะทำให้รู้สึกดีขึ้น แต่ทิพปภาก็ยังอดเบ้หน้า
นดิ หนึง่ ไม่ได้
“ถา้ กฟ๊ิ ดกี วา่ หนดู จี รงิ ทำไมหนดู ถี งึ มแี ตค่ นรกั คนเอาใจ สมยั
เรยี นหนงั สอื ดว้ ยกนั ครรู กั แตห่ นดู ี เพอ่ื นๆกช็ อบหนดู ี หนดู พี ดู อะไร
ทกุ คนฟงั หมด หนดู ไี ดเ้ ปน็ หวั หนา้ หอ้ งทกุ ปี เรยี นจบกส็ อบตดิ หมอ
ขณะที่กิ๊ฟต้องไปเรียนมหา’ลยั เอกชน”
“การเรียนมันก็แค่บันไดขั้นหนึ่งในชีวิตเท่านั้นนะลูก ไม่ใช่ตัว
ตดั สนิ อนาคตทง้ั หมด คนจบเอกชนหรอื จบพาณชิ ยจ์ บเพาะชา่ ง แต่
ประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่ในชีวิตก็มีถมไป คนเรียนเก่งจบมหา’ลัย
ดงั ๆของรฐั จบแลว้ ตกงาน ทำตวั ลอ่ งลอย หรอื ไมก่ ท็ ำงานอยบู่ า้ น
เลย้ี งลกู กม็ ถี มไปเหมอื นกนั แลว้ มเี หมอื นกนั บางคนเรยี นเกง่ แตเ่ กง่
เฉพาะทฤษฎี พอมาใช้ชีวิตทำงานเอาตัวไม่รอดก็มี พ่อกับแม่ถึงไม่
เดือดร้อนไงถ้าลูกจะเรียนไม่เก่ง ขอให้มีความสุขหรือสนุกกับการ
เรียน ไมข่ ้ีครา้ นเอาแตเ่ ทยี่ วเตรก่ พ็ อแลว้ ”
หญิงสาวรสู้ กึ ดขี ึ้นอกี นิด แตย่ งั เกยี่ ง
“ถงึ งน้ั กเ็ ถอะคะ่ นอกจากพอ่ กบั แมแ่ ลว้ คนอน่ื กย็ งั คดิ วา่ กฟ๊ิ สู้

ลั บ ล ว ง ใ จ 133

หนูดไี ม่ได้อยู่ดี”
“ใครละ่ พอ่ วา่ กฟ๊ิ คดิ มากไปเองมากกวา่ คนอน่ื ...” อนทุ ตั เนน้
คำสุดท้ายเพราะอยากให้ลูกสาวเข้าใจว่าเขาหมายถึงใคร “เขามอง
ปราดเดยี วเขากร็ ู้ หนดู เี ขาอาจจะมดี บี างอยา่ ง แตก่ ฟ๊ิ มดี หี ลายอยา่ ง
มอี ะไรทเ่ี หนอื ชน้ั กวา่ หนดู มี าก แตพ่ อ่ วา่ ...ปญั หามนั อาจจะไมไ่ ดอ้ ยทู่ ่ี
ใครดกี วา่ ใคร มนั อยทู่ จ่ี งั หวะชวี ติ มากกวา่ นะลกู ถา้ เขาเจอหรอื รจู้ กั
กฟ๊ิ กอ่ น หรอื เจอพรอ้ มกนั ทง้ั สองคน บางทสี ถานการณใ์ นตอนนม้ี นั
อาจจะเปล่ยี นไปก็ได้”
“แต่เราเปลี่ยนอดีตไม่ได้ ยังไงกิ๊ฟก็เป็นคนมาทีหลังอยู่ดี”
ทพิ ปภาสรปุ กอ่ นนำ้ ตาทอ่ี ดั แนน่ มาพกั ใหญจ่ ะทะลกั ทลายลงมา และ
เหมือนว่าเมื่อเริ่มร้องแล้วหล่อนจะหยุดตัวเองไว้ไม่อยู่ สะอึกสะอื้น
ราวกบั จะขาดใจจนบดิ าตอ้ งกอดปลอบไว้ ขณะทล่ี กู สาวพยายามพดู
พยายามอธิบายวา่
“กฟ๊ิ ...ไมไ่ ด.้ ..อยากแยง่ ...ของเพอ่ื น แตก่ ฟ๊ิ หา้ มใจตวั เองไมไ่ ด้
จริงๆ ไม่รู้ว่ารักคุณโจ้เมื่อไหร่ มารู้อีกทีก็รักเขาแล้ว ระ...รักมาก
ด้วย จนเหมือนข้างในกิ๊ฟกำลังจะตาย กิ๊ฟไม่อยากรักเขา แต่ก็รัก
ไปแล้ว รักแฟนเพื่อนตัวเอง พะ...พ่อคะ...กิ๊ฟเลวมากใช่ไหมคะ
ที่เป็นคนอย่างน้ี...”
“ไม่หรอกลูก” อนุทัตตอบลูกสาวด้วยความรักและสงสารเต็ม
หัวใจจนเสียงแหบแห้งเพราะก้อนแข็งๆ จุกในลำคอ ลูกเจ็บเขาก็
พลอยรสู้ กึ เจบ็ ปวดไปดว้ ย “ของแบบนโ้ี ทษกนั ไมไ่ ดห้ รอกยายตวั เลก็
ของพอ่ เรอ่ื งของหวั ใจมนั หา้ มกันไม่ได”้
“ตะ...แต่มันไม่ใช่แค่นั้นนะคะพ่อ กิ๊ฟไม่ได้แค่รักคุณโจ้ แต่
กฟ๊ิ อยากแตง่ งานกบั เขา กฟ๊ิ อยาก...อยากจะชนะหนดู สี กั ครง้ั ” หลอ่ น
หลุดความในใจออกมาแลว้ สะอนื้ ฮกั ๆ เปน็ การใหญ่

134 กิ่ ง ฉั ต ร

“โธ่ก๊ฟิ ลูกน่ะไมเ่ คยดอ้ ยกว่าหรอื แพ้อะไรหนูดเี ลยนะ”
“ไม่จริง กิ๊ฟแพ้หนูดีมาตลอด สมัยเรียนแพ้เพราะกิ๊ฟไม่เก่ง
เอง แล้วตอนนี้ก็แพ้เพราะกิ๊ฟพบคุณโจ้หลังหนูดี กิ๊ฟรู้มันไม่ดีที่
หลงรักคนของคนอ่ืน”
“แค่แฟนกันยังไม่ได้แต่ง จะว่าคุณโจ้เป็นของหนูดีเลยทีเดียว
คงไม่ได้” อนุทัตเอ่ยขึ้นลอย ๆ “อีกอย่าง บางเรื่องการตัดสินใจ
มันขึ้นอยู่กับตัวผู้ชายด้วย”
ทพิ ปภาหยดุ รอ้ งไห้ มองบดิ าดว้ ยความแปลกใจเหมอื นไมเ่ ชอ่ื หู
เมอ่ื เรม่ิ แรกอนทุ ตั เองกไ็ มอ่ ยากเชอ่ื วา่ เขาพดู อะไรออกไป คนท่ี
...เคยสอนให้ลูกๆ ทั้งสี่ยึดมั่นในความดี ในศีลธรรมอันดี ตัดสิน
ทกุ อยา่ งดว้ ยความเปน็ ธรรมและมเี มตตา กลบั เอย่ เหมอื นสนับสนุน
ให้ลูกสาวคนโปรดแย่งแฟน...แฟนของเพื่อนสนิทเสียด้วย นี่เขา
หลดุ ปากอะไรออกไป แตท่ วา่ วนิ าทถี ดั มาเขากย็ อมรบั ความจรงิ อยา่ ง
เศร้าใจว่า คนเราไม่มีใครดีไปหมดทุกอย่าง ทุกคนมีหลุมดำแห่ง
ความเห็นแก่ตัวลึกอยู่ในใจทั้งนั้น ถ้าในภาวะที่ไม่เดือดร้อนหรือ
บีบคั้นอะไร หลุมของเขาก็เป็นเพียงจุดเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครมองเห็น
ไม่มใี คร...แมแ้ ต่ตวั ของเขาเอง
หากในภาวะเช่นนี้ ด้วยความรักและสงสารลูก ด้วยความ...
ถูกอกถูกใจในตัวจริณธร และพึงพอใจในอิทธิพลของบิดาเขาที่จะ
ช่วยหนุนหลังครอบครัวและธุรกิจของเขาได้ หลุมดำในใจของเขาก็
ขยายตัวขึ้น ปรากฏตัวให้เห็นชัด โดยไม่ได้ซ่อนเร้นในหลืบหรือ
มุมลบั ในใจอีกต่อไป
“คุณโจ้ไม่ใช่คนโง่ ถ้าให้โอกาสเขาเลือก หนูดีอาจจะไม่ใช่
คำตอบของเขาอกี ตอ่ ไป อกี อยา่ ง พอ่ เหน็ วา่ คณุ โจเ้ ขาแครก์ ฟ๊ิ มากนะ
ลกู เหน็ วา่ กฟ๊ิ ปว่ ยแตต่ ดิ ตอ่ ไมไ่ ดเ้ ขากอ็ ตุ สา่ หม์ าถามไถอ่ าการวา่ เปน็

ลั บ ล ว ง ใ จ 135

ยังไงบ้าง ถ้าเป็นแค่เพื่อนร่วมงานธรรมดาหรือเพื่อนธรรมดาเขาคง
ไม่ใส่ใจมากขนาดนี้ พ่อว่าเขาก็คงคิดอะไร ๆ กับกิ๊ฟอยู่บ้าง แต่อาจ
ไม่กล้า...”
“พอ่ คดิ อยา่ งนน้ั จรงิ ๆหรอื คะ” ทพิ ปภาถามเสยี งสดใสขน้ึ มาก
“จริงสิ” อนุทัตยืนยัน และเขาเชื่อตามที่เอ่ยจริง ๆ ทิพปภา
ไม่ใชผ่ ู้หญิงขีร้ วิ้ ลกู สาวของเขาสวย นา่ รัก มเี สนห่ ์ และท่ีสำคญั มี
ทุนทรัพย์ จริณธรไม่ใช่พระอิฐพระปูน ทำงานด้วยกันทุกวันอย่างนี้
เขาย่อมหวั่นไหวเป็นธรรมดา ไม่อย่างนั้นไอ้หมอนั่นคงไม่มาถาม
หรอกว่าอาการลูกสาวเขาเป็นอย่างไรบ้าง นี่ถ้าไม่ชอบไม่สนก็คง
ไมห่ ว่ งกนั ขนาดนี้ ผ้ชู ายดว้ ยกัน ของแบบนี้ดูกันออกอยูแ่ ล้ว
ชายสูงวัยพูดแล้วมองความเปลี่ยนแปลงของลูกสาวคนเล็กที่
ในสายตาพ่อ...ยังไงก็ยังเป็นเด็ก...ด้วยความเอ็นดู ดูเอาเถอะ จาก
ร้องไห้ร้องห่มเหมือนจะขาดใจเสียให้ได้ ตอนนี้หน้าใสขึ้นมาทีเดียว
แต่วนิ าทถี ดั มาหญงิ สาวกส็ ลดลง
“กิ๊ฟคงไดช้ ือ่ วา่ แยง่ แฟนเพ่อื น”
“คนกค็ งพดู กนั บา้ ง” อนทุ ตั ยอมรบั “แตค่ ำพดู มนั กเ็ หมอื นลม
นะลกู ถา้ เราไมเ่ กบ็ มาใสใ่ จมนั กพ็ ดั ผา่ นไป สว่ นหนดู ี ถา้ คณุ โจเ้ ลอื ก
กิ๊ฟ พ่อก็จะถือว่าเราเป็นหนี้เขา ถ้าชดเชยอะไรให้ได้เราก็จะทำให้
อย่างเตม็ ที่ พวกเราวงศว์ า่ นเครือไม่ชอบติดหนี้ใครอยแู่ ลว้ ”
นอกจากไมช่ อบตดิ หนใ้ี ครแลว้ วงศว์ า่ นเครอื ไมเ่ คยแยง่ อะไร
ของใครดว้ ย คณุ ยา่ จ.ู ..มารดาของเขาเคยสอนลูก ๆ ไว้เสมอว่า
‘อยากได้ของของคนอื่นเหมือนเอาขาข้างหนึ่งยื่นไปในเหว
ลงมอื แยง่ เขาก็เหมือนกระโดดลงในเหวทง้ั ตวั ’
ลกู ๆของคณุ ยา่ จปู ฏบิ ตั ติ ามคำสง่ั ของมารดามาตลอด ไมด่ ำเนนิ
ชีวิตหรือทำธุรกิจด้วยการแย่งชิงของของผู้อื่น เรื่องงานจะแข่งขัน

136 ก่ิ ง ฉั ต ร

ประกวดประชนั ราคากบั ใครกท็ ำอยา่ งบรสิ ทุ ธ์ิ โปรง่ ใส ไมส่ รา้ งความ
เจ็บชำ้ ให้ใคร
นอ่ี าจจะเปน็ ครง้ั แรกทค่ี นในตระกลู วงศว์ า่ นเครอื ถกู พวกปากหอย
ปากปตู ราหน้าวา่ ‘แย่ง’ของคนอืน่ !
แต่อนุทัตก็มีข้อแก้ตัวว่า เขาไม่ได้สนับสนุนให้ลูกสาวแย่ง
‘ของ’ใคร เพราะจริณธรไม่ได้เป็นสิ่งของหรืองานประมูลใดๆที่จะ
ยอ้ื แยง่ เอาตามอำเภอใจได้ เขาเปน็ คนทม่ี ชี วี ติ จติ ใจ คดิ ได้ คดิ เปน็
และสามารถตดั สนิ ใจไดว้ า่ จะเลอื กใคร อนทุ ตั จะไมบ่ งั คบั ใหเ้ ขาเลอื ก
ทิพปภา เพราะนั่นเท่ากับเป็นการทำร้ายลูกสาวตัวเองอย่างเลวร้าย
ที่สุด เขาแค่จะเลียบเคียงถาม และถ้าฝ่ายนั้นพอมีใจให้ลูกสาวเขา
บ้าง เขากจ็ ะย่ืนขอ้ เสนอ...
เท่านัน้ เอง
ไม่มีการข่มขู่ ใช้กำลังหรือหลอกล่อชายหนุ่มรายนั้น การ
ตัดสินใจทั้งหมดเป็นของจริณธร ดังนั้นจะมาว่าเขาแย่งผู้ชายให้
ลกู สาวไมไ่ ดเ้ ดด็ ขาด
“ไมต่ อ้ งหว่ งนะกฟ๊ิ ไว้พอ่ จะลองเลยี บเคยี งคณุ โจ้เขาดเู อง”
และหวงั อยา่ งยง่ิ วา่ ชายหนมุ่ ทเ่ี ขาชอบอกชอบใจเหลอื เกนิ รายน้ี
จะฉลาดเลอื กอย่างทเ่ี ขาคิด!

จ ริ ณ ธ ร ก ลั บ ถึ ง บ้ า น ประมาณสองทุ่มด้วยความเบกิ บาน
ชายหนุ่มนึกว่าสมาชิกในครอบครัวคงจะแยกย้ายเข้าห้องพักส่วนตัว
ไปแลว้ แตท่ ไ่ี หนได้ เมอ่ื กา้ วเขา้ บา้ น ทง้ั บดิ ามารดาและพส่ี าวคนรอง
ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารพร้อมหน้า วันนี้นายพลจริณกลับบ้านค่อนข้าง
เย็นเพราะติดธุระ ครอบครัวจึงกินอาหารเย็นช้าตามไปด้วย แต่
ตอนที่ลูกชายคนเดียวมาถึงนั้น ทั้งหมดอิ่มอาหารคาวแล้วและกำลัง

ลั บ ล ว ง ใ จ 137

กินของหวานกนั อยู่
“โจก้ ลับมาแลว้ หรอื ลกู กนิ อะไรมาหรือยงั ”
“กินแล้วครับ วันนี้นายใหญ่พาไปเลี้ยงอาหารญี่ปุ่นที่สุขุมวิท”
เขาเอย่ ชอ่ื รา้ นสดุ หรทู ม่ี สี าขาสามแหง่ คอื แอลเอ นวิ ยอรก์ และกรงุ เทพฯ
ด้วยนำ้ เสียงที่ติดจะอวดนิดๆ “กินสองคนหมดไปหมน่ื หก”
“หมน่ื หก!” จรยิ าอทุ าน “กนิ กนั เขา้ ไปไดย้ งั ไงตง้ั เทา่ น้ี อาหาร
ชุบทองหรอื ไง”
“วัตถุดิบเขาสั่งตรงจากนอก แต่อร่อยทุกจานเลย กินแล้ว
ติดใจ” น้องชายตอบอย่างไม่สนกับน้ำเสียงแดกดันนิดๆ ของพี่สาว
“ตดิ ใจแลว้ แกมปี ญั ญากนิ หรอื นายโจ้ กนิ เขา้ ไปไดย้ งั ไงสองคน
หมน่ื หก คนละแปดพัน”
“มันกไ็ มแ่ น่นะ” จริณธรพดู เหมอื นมลี ับลมคมใน “อีกหน่อย
โจ้อาจจะกนิ แต่อาหารระดบั น้ตี ลอดกไ็ ด”้
“ฝนั ไปเหอะ เงนิ เดอื นแกกต่ี งั คก์ นั ” จรยิ าไมย่ อมแพ้ แตก่ อ่ น
สองพน่ี อ้ งจะมปี ากเสยี งกนั มากกวา่ น้ี อนงคน์ าถกแ็ ทรกขน้ึ เพอ่ื ระงบั
ศึกว่า
“อิ่มหรือเปล่าล่ะโจ้ กินลอดช่องอีกสักถ้วยไหวไหม ลูกน้อง
คณุ พอ่ เขาเอามาฝาก ของมหาชยั หวานหอม”
“โอ๊ยแม่ขา นายโจ้เขากินอาหารมื้อละหมื่นมา คงไม่มีท้อง
เหลอื ใสข่ นมถว้ ยละไมก่ ส่ี บิ หรอก” จรยิ ายงั แขวะนอ้ งชายไมเ่ ลกิ แต่
จริณธรไม่สน เขาบอกตัวเองเสมอว่าที่พี่สาวชอบจิกกัดหาเรื่องเขา
เป็นเพราะอิจฉาที่พ่อแม่รักเขามากกว่าพี่สาวทั้งสองคน และคอยดู
เถอะ ต่อไปพ่จี ัน่ จะต้องอิจฉาเขามากกวา่ นอี้ ีกเยอะ
บอกตัวเองอย่างครึ้มใจอย่างนี้แล้วเขาจึงไม่ใส่ใจพี่สาว หาก
นั่งลงบนเก้าอีใ้ กล้ตวั มารดาท่สี ุดแล้วเอย่ วา่

138 ก่ิ ง ฉั ต ร

“แมค่ รบั ฤกษ์แต่งโจแ้ ม่หาหรือยงั ครับ”
“ดูอยู่” ผู้เป็นแม่ตอบอย่างกระตือรือร้น “พระครูท่านก็ให้มา
หลายฤกษ์เหมือนกัน ทีนี้ก็ขึ้นกับโจ้และหมอดีเท่านั้นแหละว่าจะเอา
ยงั ไงกนั แน่ จะแตง่ ปลายปนี ห้ี รอื จะเลอ่ื นไปปหี นา้ แมข่ อเตรยี มไวใ้ ห้
หมด แตถ่ ้าฤกษ์ดสี ดุ ต้องปลายปนี ี้”
“เปลีย่ นตัวเจ้าสาวได้ไหมครับแม่”
เหมือนระเบิดหย่อนลงกลางวง จริยาที่กำลังตักลอดช่องเข้า
ปากสำลกั กระอกึ กระอกั จนตอ้ งรบี ดงึ กระดาษทชิ ชจู ากกลอ่ งบนโตะ๊ ขน้ึ
ปดิ ปาก กระแอมกระไอโขลกๆ สว่ นอนงคน์ าถและสามดี จู ะนง่ิ อง้ึ ไป
ดว้ ยความแปลกใจท้ังคู่
“แม่หฝู าดไปหรอื เปลา่ หรอื วา่ โจล้ อ้ แมเ่ ลน่ ”
“เรื่องแบบนี้ล้อได้ไงครับแม่ โจ้จะแต่งงาน...แต่ไม่ได้แต่งกับ
หมอด”ี หางเสยี งเขาสน่ั เลก็ นอ้ ย แตผ่ รู้ ว่ มโตะ๊ มวั ตะลงึ และมนึ งงกบั
ขา่ วจนไมม่ ีใครจบั สังเกตไดเ้ ลย

ลั บ ล ว ง ใ จ 139

บ ท ท่ี ๑๓

“ ถ้ า ไ ม่ แ ต่ ง กั บ ห ม อ ดี แล้วแกจะแต่งกบั ใครนายโจ้” จรยิ า
ถามน้องชาย
“โจ้จะแตง่ กับคุณกฟิ๊ ”
“กฟ๊ิ ไหน” อนงค์นาถทีย่ งั จับต้นชนปลายไมถ่ กู เอย่ อยา่ งงง ๆ
“กก็ ฟ๊ิ เพอ่ื นหมอดที ห่ี มอดเี ขาเอานายโจไ้ ปฝากใหท้ ำงานดว้ ยไง
คะแม”่ ลกู สาวตอบใหอ้ ยา่ งคนทป่ี ะตดิ ปะตอ่ อะไรไดร้ วดเรว็ “คนท่ี
พ่อเขาเพิ่งพานายโจ้ไปเลี้ยงอาหารญี่ปุ่นมื้อละหมื่นหกไงคะ ทีนี้ก็
เข้าใจได้แล้วว่าทำไมเขาถึงได้ใจปํา้ เลี้ยงพนักงานต๊อกต๋อยคนนึงถึง
ขนาดน้ี”
“โจ้ไม่ใช่พนักงานต๊อกต๋อยนะ” จริณธรโมโห ไม่ใช่โมโหที่
พี่สาวดูหมิ่นเขา แต่เจ็บร้อนกับน้ำเสียงรู้เท่าทันและเหยียดหยันของ
จริยามากกว่า “โจ้ทำงานตำแหน่งถ้าเทียบแล้วก็เหมือนหัวหน้าฝ่าย
แลว้ อีกหน่อยกจ็ ะเลื่อนเปน็ ระดบั ผ้บู รหิ าร”
“เลื่อนขั้นเร็วดีนะ เมื่อก่อนได้ยินแต่ว่าผู้หญิงจับเจ้านายเพื่อ
ความก้าวหน้า เดี๋ยวนี้ผู้ชายก็ทำเหมือนกัน น่าสงสารหมอดี ช่าง

140 กิ่ ง ฉั ต ร

แสนซอ่ื เอาแมวไปฝากไวก้ บั ปลายา่ ง แมวมนั เลยเตลดิ ”
“โจ้ไม่ได้จับเจ้านาย ไม่ได้ทำอะไรเลย” จากที่อารมณ์ดี ๆ
ชายหนุ่มชักมีโมโหกับคำถากถางของพี่สาวจึงขึ้นเสียงให้บ้าง “เป็น
ความผิดของโจ้ด้วยหรือที่คนบ้านนั้นเขารักโจ้ชอบโจ้ อยากได้โจ้ไป
เปน็ สมาชิกครอบครัวนะ่ ”
“เออ ไม่ผิดหรอก แต่แกมีแฟนอยู่แล้วนะโจ้ แล้วหมอดีก็ดี
แสนดี แถมยังรกั แกมากด้วย”
“คณุ กฟ๊ิ กด็ ี เขารกั โจเ้ หมอื นกนั ...” ถงึ จะไมเ่ คยเอย่ เปน็ คำพดู
ถึงจะยังไม่ได้คุยกันให้เรียบร้อยรู้เรื่อง แต่ผู้ชายที่ผ่านผู้หญิงมา
ไม่น้อยอย่างเขามหี รือจะไมร่ ู้...
“แถมฐานะเขายังดีกว่าหมอดีด้วยใช่ไหม” จริยาพูดต่ออย่างรู้
เท่าทัน “รวย หรู กินดีอยู่ดี หมอดีเลยตกกระป๋อง แมวเลือก
ปลายา่ งอ้วนพแี ทนปลายา่ งผอม ๆ”
จรณิ ธรมองพ่สี าวดว้ ยความขุ่นเคอื ง แตจ่ ะโตต้ อบอะไรแรงๆ
กพ็ ูดไมอ่ อก เพราะที่จรยิ าพูดมาน้ันเปน็ ความจริง สุดทา้ ยชายหนุ่ม
เชิดคางข้ึนเลก็ นอ้ ย ยอมรับวา่
“แล้วแมวมันผิดด้วยหรือพี่จั่นที่มันไม่โง่น่ะ” อีกอย่างนี่คือ
ครอบครัวของเขา จริณธรจึงกล้าพูดได้เต็มที่โดยไม่ต้องปิดบังหรือ
สร้างภาพว่า “หมอดีดีทุกอย่าง แต่คุณกิ๊ฟดีกว่า เหมือนเพชรกับ
โคตรเพชรวางใหเ้ ลอื กตรงหนา้ การทโ่ี จจ้ ะเลอื กโคตรเพชรแทนเพชร
มนั ผดิ มากมายนกั หรือพ่จี ่นั ”
“ผู้หญิงไม่ใช่สิ่งของนะนายโจ้ แกเป็นผู้ชายตัดสินใจอย่างนี้
ได้ไง ทำอย่างนี้เหมือนเลือกเมียเพราะหวังสบาย” จริยาพูดอย่าง
ออกอารมณ์
อันที่จริงหล่อนก็ไม่ได้รักใคร่นีรภาแบบสุดสวาทขาดจิตอะไร

ลั บ ล ว ง ใ จ 141