ลับลวงใจ กิ่งฉัตร

อีกอย่างกว่าพี่ซีจะย้ายกลับกรุงเทพฯก็เดือนเมษาฯนู่น ถ้าหนูดีแต่ง
ไปแลว้ ใครจะอยูบ่ า้ นน้เี ป็นเพ่ือนพอ่ กับแมล่ ่ะคะ’
‘ไมต่ อ้ งหว่ งนะครบั พว่ี า่ หนดู อี ยา่ เพง่ิ ตกใจ เราคอ่ ยๆคดิ แกไ้ ข
ปญั หาไป พอถึงวันตามฤกษ์ก็แตง่ ไดพ้ อดี’ พชรพลวา่ หน้าตาเฉย
หมอสาวมองหน้าชายหนุ่ม เห็นท่าทางมุ่งมั่นแล้วต้องกลั้นยิ้ม
กงั วลกก็ งั วลทร่ี วู้ า่ ชว่ งเวลากระชน้ั มาก แตล่ กึ ลงไปในความกงั วลคอื
ความปลื้มที่รู้ว่าตัวหล่อนเป็นที่รักเป็นที่ต้องการ เป็นที่ปรารถนา
สมัยเมื่อตอนเตรียมตัวเพื่อแต่งงานกับจริณธรนั้น หล่อนไม่รู้สึก
เชน่ นเ้ี ทา่ ไหร่ คดิ แคว่ า่ รกั กนั กแ็ ตง่ งานเปน็ ธรรมดา แตก่ ารทจ่ี รณิ ธร
ทำลายและทำรา้ ยนำ้ ใจหลอ่ น และพชรพลมากอบกไู้ ว้ ทำใหห้ ญงิ สาว
เห็นคณุ ค่าในความรสู้ กึ น้ีมากทีเดยี ว
แต่จะบอกเขาก็ใช่ที่ ผู้หญิงต้องมีความลับเรื่องความรู้สึกบ้าง
ขนื บอกเลา่ ไปหมดเปลอื กผชู้ ายจะไดใ้ จเสยี เปลา่ ๆ หลอ่ นจงึ แกลง้ ทำ
หน้าขึงขงั เอย่ ว่า
‘มใี ครบอกหรือเปล่าคะว่าพีต่ ่อน่ีดอ้ื ตาใส’
‘มีแต่นักธุรกิจคู่แข่งบอกว่าพี่ดื้อเหมือนหมาพิตบูล’ เขาตอบ
ยม้ิ ๆ ‘แตใ่ ครจะวา่ ยงั ไงพไ่ี มส่ น สนแตว่ า่ ถา้ ดอ้ื แลว้ ไดอ้ ยา่ งทต่ี อ้ งการ
ไดใ้ นสิง่ ทปี่ รารถนาเป็นที่สุด ดือ้ ก็ไม่เป็นไร’
พชรพลแสดงใหเ้ หน็ วา่ เมอ่ื เขาตอ้ งการแลว้ เขากม็ งุ่ มน่ั เอาใหไ้ ด้
แม้เวลาจะไม่เอื้อ แต่ชายหนุ่มเก่งเรื่องแก้ปัญหา อีกทั้งเขามีเงิน
มีเส้นสาย การจองโรงแรมต้นเดือนธันวาคมที่ว่ายากกลับทำได้
มีปัญหาอะไรก็รับมือแล้วแก้ไปอย่างไม่เดือดร้อน
ตวั นรี ภาเองตอนแรกก็นึกวา่ จะมีปญั หาเยอะเพราะเงอ่ื นเวลาที่
เขาตั้งไว้ แต่เอาเข้าจริงๆ สิ่งที่ห่วงสิ่งที่กังวลกลับเป็นเรื่องเล็กน้อย
เสยี เหลอื เกนิ เชน่ ...ตอนทห่ี ลอ่ นจะแตง่ กบั จรณิ ธรนน้ั หญงิ สาวหว่ ง

342 กิ่ ง ฉั ต ร

บดิ ามารดา อยากใหพ้ ช่ี ายคนเลก็ ลงจากหนองคายมาทำงานกรงุ เทพฯ
และอยเู่ ปน็ เพอื่ นกอ่ นถึงจะแตง่ แตค่ ราวนี้พอ่ กับแม่หลอ่ นกลับว่า
‘พ่อกับแม่ไม่ใช่เด็กๆแล้ว ทำไมต้องมาดูแล อยู่กันสองคน
ได้ อีกอย่างซีก็จะกลับเมษาฯนี้ อยู่กันสองคนตายายแค่สี่ห้าเดือน
ไม่เดือดร้อน ดีไม่ดีพ่อกับแม่อาจจะสบายจนไม่ต้องให้ซีกลับมา
อยดู่ ้วยกไ็ ด’้
ชุดเจ้าสาว ดอกไม้ สิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เคยมีปัญหาว่ายัง
ตัดสินใจไม่ได้ตอนจะแต่งกับจริณธร มาคราวนี้กลับราบรื่นไปหมด
แคเ่ ขา้ ไปในรา้ นตดั ชดุ เจา้ สาวทเ่ี พง่ิ มาเปดิ ใหมใ่ กล้ ๆโรงพยาบาลดว้ ย
ความตั้งใจว่า...แค่ลองไปดูหน่อยว่ามีอะไรน่าสนใจบ้าง แต่เจ้าของ
ร้านที่ดูอายุยังน้อยมากอยู่แท้ ๆ มองหล่อนแวบเดียวก็รีบหยิบแบบ
มาใหด้ ู
‘นิดร่างแบบไว้เล่น ๆ แต่เห็นคุณหมอปุ๊บก็รู้ปั๊บเลยว่าต้อง
เหมาะกับแบบนี้แน่ ๆ’
นรี ภาเหน็ แบบแลว้ กช็ อบใจ ถกู ใจ และพอใจเปน็ ทส่ี ดุ หลอ่ น
ออกปากชมวา่ เจา้ ของรา้ นมพี รสวรรคจ์ รงิ ๆ จากนน้ั หญงิ สาวกน็ ง่ั คยุ
กบั เจา้ ของรา้ นทอ่ี ายนุ อ้ ยกวา่ หลอ่ นสองสามปี คยุ กนั ถกู คอ ชอบอก-
ชอบใจกนั หมอสาวเลยไดท้ ง้ั ชดุ หมน้ั ชดุ ไทยสำหรบั พธิ รี ดนำ้ ตอนเชา้
และชดุ เจา้ สาวในงานเลย้ี งตอนคำ่ ในเวลาไมถ่ งึ เดอื น แถมราคายงั ตำ่
กวา่ งบท่หี ล่อนตง้ั ไว้มาก
‘เกรงใจคณุ นดิ จงั พีเ่ ร่งงาน คุณนิดยังลดใหอ้ กี ’
‘ไมเ่ ปน็ ไรคะ่ พห่ี มอ’ คยุ กนั ไมก่ ค่ี รง้ั หลอ่ นกเ็ รยี กหมอสาววา่ พ่ี
อยา่ งรสู้ กึ สนทิ สนม ‘นดิ เตม็ ใจทำให้ อกี อยา่ งรา้ นนดิ เพง่ิ เปดิ พห่ี มอ
ใส่แล้วสวยงามจนน่าตะลึงอย่างนี้ ก็เท่ากับประชาสัมพันธ์ร้านนิด
ไปในตวั นิดว่านดิ คุม้ นะคะ’

ลั บ ล ว ง ใ จ 343

นีรภาหัวเราะกบั คำพูดของเจ้าของร้าน บน่ ว่า
‘ถ้าจะงามจนนา่ ตะลงึ กค็ งเปน็ เพราะชุดคุณนิดนีแ่ หละค่ะ’
‘ชุดของนิดแค่เสริมความงามของพี่หมอออกมาต่างหากล่ะคะ’
เจา้ ของร้านเถยี งอย่างจรงิ ๆ จงั ๆ
หญิงสาวทไี่ มร่ ู้จะทำอย่างไรกไ็ ดแ้ ต่ยิ้มขอบคุณ
เรื่องโรงแรมสถานที่จัดเลี้ยง การเลือกอาหารในงานและเรื่อง
จิปาถะเล็ก ๆ น้อย ๆ นั้น ปริญดาที่เห่อจัดว่าลูกชายคนโตจะแต่งงาน
อาสารับเป็นแม่งานให้ แถมดูแลไปถึงเรื่องพิธีการต่าง ๆ ส่วนบิดา
มารดาของนีรภานั้นแต่งลูกมาแล้วสองคน แถมมีลูกศิษย์ลูกหา
มากมาย จงึ รับดแู ลด้านบัตรเชญิ ของชำร่วย รวมถึงเร่อื งพธิ รี ดนำ้
ในชว่ งเช้าให้
ส่วนรายชื่อแขกนั้น พชรพลให้เลขาฯเขากับผู้ช่วยจัดการให้
เขากับนีรภามีหน้าที่แค่ตัดสินใจเลือกแบบ จากนั้นก็ส่งรายชื่อแขก
ของแต่ละฝ่ายให้ บิดาของนีรภาเอาการ์ดมาส่ง เลขาฯของชายหนุ่ม
ก็จัดการพิมพ์ให้หมด จัดแยกเรียบร้อยว่าส่วนไหนต้องไปเชิญด้วย
ตวั เอง สว่ นไหนสง่ ทางไปรษณยี ์ พวกสง่ ไดส้ ง่ ไปเลย วา่ ทค่ี บู่ า่ วสาว
มีหน้าทวี่ ิ่งไปตามบ้านท่เี ลขาฯรา่ งเตรียมไวใ้ ห้เทา่ น้ัน
การวางแผนงานแต่งจึงดำเนินไปอย่างราบรื่น สะดวกสบาย
กระทงั่ นวลปรางคถ์ ึงกบั ออกปากวา่
‘หนูดีนี่โชคดีนะลูก แต่งงานไม่เหนื่อยเลย ตอนพี่ๆ เขาแต่ง
นะ่ เจ้าบ่าวเจา้ สาววง่ิ หวั ฟหู วั ตง้ั มีปัญหานัน้ ปัญหาน้ีตอ้ งตามแก้จน
โรคประสาทจะกินเอา ขนาดน้ำหนักลดฮวบเพราะเครียดจนกินข้าว
กนิ ปลาไมล่ ง พอนำ้ หนกั ลดกต็ อ้ งแกช้ ดุ แตง่ งานอกี เครยี ดหนกั ขน้ึ
อีก’ เล่าแล้วหล่อนก็หัวเราะชอบใจ จำได้ว่าตอนนั้นไม่ใช่แค่ลูกที่
เหนอ่ื ย พอ่ แมก่ เ็ หนอ่ื ยชว่ ยกนั ทกุ อยา่ ง ‘ผดิ กบั งานหนดู นี ะ เจา้ แกว้

344 ก่ิ ง ฉั ต ร

ลกู ศษิ ยค์ นโปรดพอ่ เขาเกดิ เปดิ โรงพมิ พพ์ อดี อกี รายกท็ ำของชำรว่ ย
ลดั ควิ เรง่ งาน ชว่ ยกนั เตม็ ท่ี แทบไมต่ อ้ งวง่ิ เตน้ ทำอะไรเลย ถอื วา่
แต่งคราวนโ้ี ชคดดี วงดแี ท้ๆ อะไรๆ กร็ าบรื่นไปหมด’
นลวธุ ทเ่ี ผอญิ อยบู่ า้ นในชว่ งทม่ี ารดาเปรยพอดี ปากเบา ทกั ขน้ึ
ว่า
‘สบายตอนแต่งเกินก็ไม่ค่อยดีนะ เดี๋ยวไปมีปัญหาหลังแต่ง
จะยุ่ง โอ๊ย...’ คำหลังชายหนุ่มร้องเพราะมารดาฟาดเพียะตรงต้นขา
เขาเต็มแรง พลางดุ
‘ปากหรอื นนั่ นะ่ ซี พูดจาพลอ่ ย ๆ เปน็ ลางไม่ดีอย่างนี้ได้ไง’
‘โธ่แม่ ซีก็แค่พูดไว้ ไม่ให้ประมาท’ ชายหนุ่มเอ่ยเสียงอ่อย
คลำขาตัวเองป้อยๆ ‘ก็รู้ ๆ กันอยู่ว่าญาติคุณต่อเขาเด็ดดวงทั้งนั้น
แต่งไปก็ตอ้ งเตรยี มใจวา่ ไมใ่ ครกใ็ ครตอ้ งทำเรอ่ื งแน่’
อันที่จริงนลวุธก็พูดไปอย่างนั้นเอง ไม่ได้ซีเรียสอะไรจริงจัง
ไมน่ กึ เลยวา่ ปากตวั เองจะศกั ดส์ิ ทิ ธ์ิ ขนาดทค่ี ดิ วา่ ถา้ ยอ้ นเวลาได้ เขา
จะกลบั มาตบปากตวั เองไม่ให้เอ่ยอะไรพล่อย ๆ แบบนน้ั ไปเด็ดขาด
แต่ในเวลานั้นนีรภาที่กำลังนั่งเปิดนิตยสารพวกเครื่องเรือน
เฟอรน์ เิ จอรต์ กแต่งบา้ นอยู่ก็เงยหน้าขน้ึ ย้มิ นดิ ๆ เอย่ วา่
‘พซ่ี พี ดู ถงึ เรอ่ื งญาตอิ ะไรนท่ี ำใหด้ นี กึ ไดอ้ ยา่ ง เรอ่ื งทด่ี ขี อใหพ้ ซ่ี ี
เปน็ พิธีกรในงานเลีย้ งนะ่ ค่ะ...’
‘ทำไม มกี ฎไมใ่ หพ้ ช่ี ายเปน็ พธิ กี รใหห้ รอื ไง หรอื วา่ มคี นอน่ื ขนั
อาสา’
‘ถึงมคี นอน่ื สมคั ร ดกี บั พี่ต่อกไ็ มเ่ อาหรอกคะ่ เพอ่ื นเราแต่ละ
คนไมม่ ใี ครเอนเตอร์เทนแขกได้เทา่ พี่ซีสกั คน’
‘มันก็แน่อยู่แล้ว’ นลวุธรับไม่ขัดเขิน แถมยังโอ่ ‘เพื่อนเรา
แต่ละคน ขึ้นเวทีก็สั่นพั่บ ๆ แล้ว มันต้องอาศัยคนเจนเวทีอย่างพี่

ลั บ ล ว ง ใ จ 345

แขกถงึ จะไดส้ นุกคกึ คัก’
‘ไมม่ ีการเชยี รใ์ ห้หอมแกม้ กันบนเวท’ี นอ้ งสาวบอกทันที
‘ว้า งั้นความคึกคักก็หายไปกว่าครึ่งแล้ว ถ้าไม่กุ๊กกิ๊กบนเวที
งานกร่อยอยา่ โทษพแ่ี ลว้ กนั ’
‘ไม่โทษแน่ค่ะ แต่ที่ดีจะบอกพี่ซีก็คือ พี่ซียังเป็นพิธีกรหลัก
บนเวที และดีกบั พีต่ อ่ หาพิธีกรสาวสวยมาเปน็ พธิ กี รคู่ใหพ้ ่ซี ีไดแ้ ล้ว’
ชายหนุ่มทำทา่ คกึ คักจนออกนอกหน้า
‘สาวสวยเหรอ เพื่อนดีคนไหนล่ะ คนที่ชื่ออ้อหรือต้นอ้อนั่นก็
ทา่ ทางพูดเกง่ ดีนะ’
‘ค่ะ พูดจนสามีหลง ลูกสองแลว้ ’
‘อ้าว เรอะ งั้นใคร’
‘คุณน้งิ ไงคะ’
‘เฮ้ย’ นลวุธร้องลั่น หน้าบาน ๆ หุบฉับไปเลย ‘ทำไมต้องเป็น
ยายนี่ด้วยละ่ ’
‘ฝ่ังพต่ี อ่ ก็ไม่มใี ครนีค่ ะ คณุ นิ้งเธอเจนเวทที ส่ี ดุ แลว้ ’
‘หมดสนกุ เลย นกึ วา่ จะไดค้ วงสาวแจม่ ๆบนเวที เจอยายตวั แสบ
แย่ชะมัด’ ชายหนุ่มบ่นกระปอดกระแปดไม่เลิก จนน้องสาวต้อง
ตัดบทว่า
‘แหม...ขึ้นเวทีแค่ไม่ถึงชั่วโมงคงไม่ถึงกับขาดใจนะคะพี่ซี
หรือว่าพี่ซีจะถอนตัว ดีจะได้ไปบอกพี่ต่อว่าพี่ซีถอยเพราะกลัว
คณุ น้ิง’
‘บา้ เรอะ พจ่ี ะไปกลวั ทำไมยายนน่ั นำ้ หนา้ อยา่ งนน้ั กลวั ตายละ
ข้นึ เวทีให้ก็ได้ แตพ่ ่ตี อ้ งเป็นคนเขียนสครปิ ตน์ ะ’
‘ตามสบายคะ่ แตอ่ ยา่ ลมื ซกั ซอ้ มจงั หวะกบั คณุ นง้ิ ใหด้ กี อ่ นขน้ึ
เวทีนะ’ นอ้ งสาวเตือน

346 ก่ิ ง ฉั ต ร

‘ไมล่ มื ของกลว้ ยๆ ถา้ ยายแสบนน่ั หวั ไวอยา่ งทท่ี ำตวั วา่ ขา้ เกง่
สบิ นาทกี ็รู้เรอ่ื งแล้ว’ พชี่ ายของหลอ่ นกอดอกว่า
‘คำกย็ ายแสบ สองคำกย็ ายแสบ คณุ นง้ิ เขาไมไ่ ดร้ า้ ยขนาดนน้ั
หรอกค่ะ’
นลวุธเบป้ าก ตอบกลับว่า
‘หนดู นี ะ่ ไมร่ อู้ ะไร โชคดนี ะทห่ี นดู แี ตง่ กบั พช่ี ายแมน่ น่ั เจา้ หลอ่ น
เลยทำอะไรไม่ได้’ ชายหนุ่มพูดแค่นั้น ในใจนึกต่อว่า สมเพชก็แต่
แม่เพื่อนทรยศของหนูดีนั่นแหละ ไม่รู้ตัวเลยว่าหน้าตาญาติตัวเอง
กบั หนา้ ตางูพษิ ไมไ่ ดแ้ ตกต่างกันเลย!
ส่วนนีรภานั้น เพราะมัวแต่ยุ่งเรื่องเตรียมตัวแต่งงาน เรื่อง
ของจริณธรและทิพปภาจึงเป็นแค่เงาราง ๆ เลือน ๆ เท่านั้น หญิงสาว
แทบไม่ไดค้ ิดถงึ คนทง้ั คู่เลยแม้แต่นอ้ ย...
“คณุ หมอคะ” ผชู้ ว่ ยพยาบาลทเ่ี พง่ิ มาทำงานไดไ้ มก่ ว่ี นั โผลห่ นา้
เขา้ มา “มีแขกมารอพบคณุ หมอที่ห้องพกั ค่ะ”
หญิงสาวดูนาฬิกา เห็นว่าใกล้เวลาออกเวรแล้วเลยยิ้มออกมา
นิดหนึ่ง วันนี้พี่ต่อมาเร็ว ทุกครั้งเขาจะมาพอดี ๆ กับตอนเลิกงาน
แต่วันนี้อาจจะออกจากบ้านเร็วเลยมาถึงก่อนเวลา ดังนั้นหล่อนจึง
บอกไปวา่
“ฝากบอกคุณผชู้ ายทม่ี าหาหมอว่าใหร้ ออีกสกั สิบนาทนี ะจ๊ะ”
หมอสาวรอจนถงึ ใกลเ้ ลกิ เวร จากนน้ั กป็ ดิ เครอ่ื งคอมพวิ เตอร์
เปิดกระเป๋าหยิบแป้งขน้ึ มาผัดหนา้ เล็กนอ้ ย พร้อมแลว้ กล็ ุกเดินออก
จากหอ้ ง หลอ่ นแวะบอกพยาบาลเวรดา้ นนอกวา่ จะกลบั แลว้ จากนน้ั
ก็แวะไปที่ห้องพักแพทย์ เปิดประตูเขา้ ไปพร้อมถามอยา่ งสดใสว่า
“รอนานไหมคะ...” คำว่าพี่ต่อเลือนหายไปในลำคอเมื่อเห็นว่า
ชายทล่ี กุ ขึน้ ยนื รับไมใ่ ชค่ นทหี่ ล่อนคิดเอาไว้

ลั บ ล ว ง ใ จ 347

เวลาประมาณหนึ่งปีที่ไม่ได้พบกันนั้นรูปลักษณ์ของจริณธร
เปลี่ยนแปลงน้อยมาก เขายังดูเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี แต่งตัวดี
เปย่ี มลน้ ดว้ ยความมน่ั ใจเหมอื นเดมิ แตส่ ง่ิ หนง่ึ ทต่ี า่ งไปอยา่ งเหน็ ไดช้ ดั
ของอดตี คหู่ มน้ั หลอ่ นคอื สหี นา้ แววตา เขาไมไ่ ดม้ แี ววตาสดใสเหมอื น
คนมองโลกรื่นรมย์อีกแล้ว ดวงตาเขากระด้างขึ้น เย้ยหยันมากขึ้น
ดวงตาของคนมพี ร้อมทกุ อย่าง ยกเว้นความสุข
ซง่ึ กน็ า่ แปลก หลอ่ นตา่ งหาก...ผทู้ ถ่ี กู ทง้ิ ขวา้ งตา่ งหาก...ควรจะ
เปน็ คนทีม่ ดี วงตาปวดร้าวอย่างน้ัน ไม่ใชเ่ ขา
“หมอดี...” ชายหนุ่มหยุดกลืนน้ำลายนิดหนึ่ง “ไม่ได้เจอกัน
นาน หมอดีสวยขนึ้ นะ สวยขน้ึ มาก”
นำ้ เสยี งเขามแี ววขนุ่ ใจเลก็ นอ้ ย มนั ทำใหน้ รี ภานกึ ขำ นา่ แปลก
ในช่วงที่คบหากันจนถึงขนาดตัดสินใจแต่งงาน หญิงสาวไม่เคยรู้สึก
เลยวา่ ชายตรงหนา้ มอี ะไรบางอยา่ งทเ่ี หมอื นจะเปน็ เดก็ อยมู่ าก เดก็
ท่ีถูกตามใจจนเหลงิ เสยี ด้วยสิ
มีอย่างหรือ เขาทิ้งหล่อนไป พอมาเจออีกครั้งไม่เห็นหล่อน
สลดหดหู่หรือซีดเซียวเพราะอกหัก จริณธรก็ทำเสียงเหมือนไม่ค่อย
พอใจเท่าไหร่ น่าขำดแี ท้
“คุณโจ้ก็ดูดีขึ้นนะคะ” หมอสาวทักเขากลับตามมารยาทก่อน
ถามตามตรง “แวะมาหาดไี ด้นี่ มเี รอ่ื งอะไรหรือคะ”
“หมอดี...” ชายหนุ่มก้าวเข้ามา ทำท่าจะเข้ามาจับมือหล่อนไว้
แตน่ รี ภาเลย่ี งเสยี หลอ่ นเดนิ ไปหลบหลงั โซฟาตวั ยาวเพอ่ื เอาโซฟากน้ั
ระหว่างเขากับหลอ่ นไว้
ทา่ ทขี องหลอ่ นทำใหจ้ รณิ ธรมสี หี นา้ เสยี ใจ มอื ตกผลอ็ ยลงขา้ ง
ตัว แต่หญิงสาวไม่หลงกล นีรภาไม่รู้จักผู้ชายตรงหน้าอีกแล้ว อัน
ที่จริงอาจจะไม่เคยรู้จักตัวตนจริงๆ นิสัยใจคอของเขาอย่างแท้จริง

348 ก่ิ ง ฉั ต ร

ตงั้ แตต่ น้ ตลอดเวลาท่คี บหากันรกั ใคร่กนั หล่อนเหน็ เขาแตเ่ ปลือก
นอก หลงรกั เขาแตเ่ ปลอื กนอก โชคดที เ่ี ขาลอกเปลอื กออกใหห้ ลอ่ น
เห็นแกน่ แท้ กอ่ นที่จะถลำลกึ ลงไปมากกว่าน้ี
“ดีมีเวลาไมม่ ากนกั นะคะ คณุ โจ้มอี ะไรกพ็ ดู มาเถอะค่ะ”
“หมอดเี ปลย่ี นไปมาก” หลอ่ นสวยขน้ึ ไมใ่ ชห่ นา้ ตาสวย เพราะ
นีรภานั้นเป็นคนเรียบ ๆ แต่อะไรบางอย่างทำให้หล่อนดูผ่องแผ้ว
ชวนมอง ทว่าในความงามที่เพิ่มขึ้นมีความกระด้างตามติดเหมือน
เป็นเงา สายตาที่มองเขามีแต่ความเหินห่างเย็นชา บางทีเขาอาจ
คดิ ผิดทีม่ าหาหล่อนทีน่ ่ี มาพยายามไขว่คว้าไล่ล่าย้อนอดตี
“คงต้องขอบคุณคณุ โจก้ บั กฟ๊ิ มงั คะ ทเ่ี ปลีย่ นดไี ปตลอด”
“ไม่ใชพ่ ต่ี อ่ หรือ” เขายอ้ น
นรี ภาจึงยม้ิ รบั ตอบวา่
“พต่ี อ่ มาเปลย่ี นในตอนทา้ ยคะ่ แตค่ นทเ่ี ปดิ ตาเปลย่ี นโลกดนี ะ่
คอื คุณล้วน ๆ”
จริณธรถอนใจยาว นึกแปลกใจว่าทำไมเขาถึงพาตัวเองมาที่นี่
บางทีอาจจะแค่ความหวังนิดๆ หน่อยๆ ที่คิดว่าอาจจะกู้ทุกอย่าง
กลับคนื มาได้ แต่พอเห็นหนา้ หล่อนท่ีผดุ ผ่องสดใสมคี วามสุข เขาก็
รสู้ กึ นอ้ ยใจระคนหมน่ั ไส้ จนเกดิ คำพดู ประชดประชนั แทนทจ่ี ะรอ้ ง
ขอความเหน็ ใจเหมือนอยา่ งทตี่ ัง้ ใจไว้แตแ่ รก
“หมอดี เราอยา่ มาตง้ั หนา้ ตง้ั ตาแขวะกนั อยา่ งนเ้ี ลย” ชายหนมุ่
ยกมอื ขน้ึ เสยผมยงุ่ ๆ แสดงใหเ้ หน็ วา่ เขาไมม่ น่ั ใจในตวั เองเอาเสยี เลย
“ผมมาหาหมอดวี นั นเ้ี พราะผมอยากจะขอโทษ ผมทำผดิ ไปแลว้ ผม
ตัดสินใจผิด ผมพลาดที่ปล่อยให้ความสนิทสนมกับกิ๊ฟทำให้เกิด
ความเข้าใจผิดว่าผมรักเขา ผมหลงละเมอไป คิดว่าความใกล้ชิด
เป็นความรกั ทำให้ผมพลาดอยา่ งไม่น่าจะใหอ้ ภยั ”

ลั บ ล ว ง ใ จ 349

นีรภาเพียงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ชายหนุ่มก็ประกาศความตั้งใจ
ของตวั เองอย่างหนกั แน่นว่า
“ผมจะเลิกกบั ก๊ิฟ”

350 กิ่ ง ฉั ต ร

บ ท ที่ ๓๑

นี ร ภ า ก ะ พ ริ บ ต า ไมแ่ น่ใจว่าหฝู าดไปหรือเปล่า ตอ้ งย้อนถาม
กลับไปว่า
“คณุ นะ่ หรอื คะจะเลกิ กบั กฟ๊ิ เลกิ ทง้ั ๆทเ่ี พง่ิ แตง่ กนั ยงั ไมค่ รบปี
ดีเนย่ี น่ะหรือคะ”
“ใช”่ จรณิ ธรรบั คำอยา่ งหงดุ หงดิ เขานกึ วา่ พดู ไปแลว้ หญงิ สาว
จะมีปฏิกิริยาอื่น ตื่นเต้น ตกใจ หรืออะไรก็ได้ ไม่ใช่งง ๆ แบบนี้
“ผมจะเลกิ กับกฟิ๊ ”
“ด้วยสาเหตุอะไรคะ ในเมื่อตอนที่แต่งคุณก็บอกกับดีเองว่า
คุณรกั ก๊ิฟ คณุ เลือกกิ๊ฟ”
“ผมเลือกผิด หมอดี...คนเราพลาดกันได้” เขาพูดเสียง
อ่อนหวานจนเหมือนเป็นการอ้อนวอน “ผมไม่ได้รักกิ๊ฟอย่างที่ผม
รกั คณุ แตต่ อนนน้ั ทกุ อยา่ งมนั สบั สน คดิ ดนู ะครบั หมอด.ี ..ผมอยกู่ บั
กฟ๊ิ ทง้ั วนั และทกุ วนั และเขากเ็ อาใจผมเหลอื เกนิ คณุ พอ่ เขากพ็ รอ้ ม
จะเสนอให้ผมทุกอย่าง ทุ่มให้ผมทุกอย่าง ให้มากกว่าคุณพ่อของ
ผมเองเสียด้วยซ้ำ ผมถึงหลงผิดไป คิดว่าความรู้สึกตอนนั้นคือ

ลั บ ล ว ง ใ จ 351

ความรัก...”
“แล้วคุณมารู้ตอนไหนคะว่ามันไม่ใช่ ตอนที่พี่ต่อประกาศว่า
จะแตง่ งานกับดีงั้นใช่ไหมคะ” หญงิ สาวถามเสียงเยาะเลก็ น้อย
แปลกที่ตอนคบกันหล่อนไม่เคยเห็นนิสัยชอบเอาชนะแบบนี้
ของเขามากอ่ น และจากสหี นา้ แปลกใจกแ็ สดงใหร้ วู้ า่ เขากค็ งไมเ่ คย
เหน็ นิสยั เยาะหยันอย่างนี้ของหล่อนมากอ่ นเหมอื นกนั
“ไม่ใช่” จริณธรตอบเสียงกระด้างเล็กน้อย “ผมรู้มาตั้งแต่
แต่งงานได้สักพัก ยิ่งอยู่กันผมยิ่งเห็นว่า ความรักที่ผมคิดว่าใช่
กับกิ๊ฟนั้น มันจอมปลอมทั้งนั้น มันเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึก
ท่ีผมเคยมีให้หมอด”ี
“เคยม.ี ..คณุ โจพ้ ดู คำนไ้ี ดถ้ กู ตอ้ งทส่ี ดุ ดไี มร่ วู้ า่ คณุ โจม้ าบอกดี
ตอนนี้ทำไม” หมอสาวส่ายหน้าเหมือนไม่เข้าใจจริงๆ “ในเมื่อ
ทกุ อยา่ งมนั สายไปหมดแลว้ คณุ มเี มยี แลว้ ดกี ก็ ำลงั จะแตง่ งาน คณุ
ยงั จะหวังอะไรอย่อู ีกหรอื คะคุณโจ”้
“หวังว่าเราจะเริ่มต้นกันใหม่ได้อีกครั้งไงครับ คุณยกเลิกการ
แตง่ งาน ผมกจ็ ะหย่ากับกิฟ๊ ”
นีรภาหัวเราะ นี่เขาพูดจริงหรือนี่ คิดหรือว่าทุกอย่างมันจะ
งา่ ยดายอย่างท่ีเขาวา่
“คณุ โจ้ ชวี ติ เราไมเ่ หมอื นกบั การถกั ไหมพรมนะคะ ไหมพรม
น่ะ ถ้าถักผิดเราเลาะออกมาแล้วย้อนกลับไปจุดที่พลาดได้ แต่ชีวิต
เรายอ้ นอดตี ไมไ่ ด้ ไมม่ วี นั และไมม่ ที างทจ่ี ะยอ้ นกลบั ไปแกใ้ นจดุ ทเ่ี รา
พลาด”
“แก้ได้สิ คนเราพลาดแล้วก็แก้ไขใหม่ได้” เขาว่าอย่างดื้อดึง
“ถ้าแก้ไหมพรมไม่ได้ก็ตัดมันทิ้งแล้วเริ่มถักใหม่ ทิ้งอดีตไว้แล้ว
เรมิ่ ตน้ กนั ใหม่ คณุ กับผม เราสองคน”

352 กิ่ ง ฉั ต ร

“แต่ดีไม่ต้องการเริ่มต้นใหม่กับคุณนี่คะ” นีรภาพูดตรง ๆ
“และดกี เ็ ชอ่ื วา่ คณุ ไมไ่ ดค้ ดิ จะทำจรงิ ๆอยา่ งปากวา่ ตอนนค้ี ณุ โจก้ แ็ ค่
เสียดาย คุณแค่สับสน ว่าทำไมผู้ชายที่ดีกว่าคุณทุกประการถึงได้
เลอื กผหู้ ญงิ ทค่ี ณุ ไมไ่ ดเ้ ลอื ก มนั ทำใหค้ ณุ ทนไมไ่ ดเ้ มอ่ื คณุ รสู้ กึ วา่ คณุ
อาจจะเลอื กผดิ ทำใหร้ สู้ กึ วา่ ของทค่ี ณุ ไมไ่ ดเ้ ลอื กมคี า่ มรี าคากวา่ ของ
ทคี่ ุณเลอื กไว้ มนั กเ็ ท่านน้ั เอง”
หญงิ สาวพดู แทงใจ ตรงเหมอื นอยใู่ จกลางหัวใจและความคิด
ของเขา และนน่ั ยง่ิ ทำใหจ้ รณิ ธรเสยี ดายมากขน้ึ ทพิ ปภาไมเ่ คยเขา้ ใจ
อะไรเขาเลย ไม่เคยรูว้ า่ เขาคิดอะไร ตอ้ งการอะไร หลอ่ นให้ในสิง่ ท่ี
คิดวา่ เขาคงต้องการ แตไ่ มเ่ คยรู้ใจของเขาจรงิ ๆ เลยสกั ครง้ั
“หมอดี...” เขาสืบเท้าเข้าไปใกล้ จับแขนหล่อนไว้เหมือนจะ
ออ้ นวอนเปน็ ครง้ั สดุ ทา้ ย “ผมรกั คณุ นะ คณุ เปน็ ผหู้ ญงิ คนเดยี วทผ่ี ม
รกั และผมรวู้ า่ หมอดเี องกย็ งั รกั ผม แตค่ ณุ ไปแตง่ กบั นายตอ่ เพราะ
อยากลงโทษผม อยากแกล้งผมให้เสียใจ คุณถึงได้ทำอย่างนี้ คุณ
ไม่ไดร้ กั นายตอ่ หรอก คุณรกั ผม รกั ผมคนเดียว”
นรี ภาอยากจะหวั เราะ แตจ่ รณิ ธรจบั แขนหลอ่ นไวแ้ นน่ เหลอื เกนิ
อยู่ไกลๆ ดูไม่รู้ แต่เมื่อเข้าใกล้อย่างนี้หมอสาวได้กลิ่นแอลกอฮอล์
จากลมหายใจของเขาอย่างชัดเจน เขาคงอมลูกอมดับกลิ่น แต่มัน
ชว่ ยอะไรไม่ได้มากนัก
“น่คี ุณโจ้ด่ืมมาด้วยหรือคะ”
“แคแ่ กว้ เดยี ว” เขาโกหก จำไดว้ า่ หลอ่ นไมช่ อบผชู้ ายดม่ื เหลา้
นอกจากสงั สรรคเ์ ขา้ สงั คมนดิ ๆหนอ่ ยๆ ดเู อาเถอะ เขาจำไดห้ มดวา่
นีรภาชอบหรือไม่ชอบอะไร ไม่เหมือนกับทิพปภา ฝ่ายนั้นต้องเป็น
คนจำใหไ้ ด้วา่ เขาชอบหรือไมช่ อบอะไร ไมใ่ ชก่ ลับกนั แบบน้ี “ดม่ื กบั
เพอ่ื น”

ลั บ ล ว ง ใ จ 353

“อ้อ ดื่มกับเพื่อนแล้วจู่ ๆ คุณก็เกิดคิดขึ้นได้ว่าควรจะเลิกกับ
ก๊ฟิ แล้วมาขอคนื ดีกบั ดงี ้นั หรอื คะ” หลอ่ นเยาะ
“ผมคดิ ไดม้ านานแลว้ แตไ่ มก่ ลา้ กระทง่ั วนั น้ี นาทนี ้ี ผมรวู้ า่
ตอ้ งมาหาหมอดี มาเตอื นหมอดวี า่ อยา่ เปน็ เหมอื นผม อยา่ แตง่ เพราะ
ใจอ่อนหรือว่าคิดว่าหมอนั่นจะให้อะไรคุณได้บ้าง มันเหมือนนรก
นรกแท้ๆ นะครับหมอดี อย่าแต่งกับนายต่อ ขอเวลาผมอีกสักนิด
แลว้ เราจะไดอ้ ยดู่ ว้ ยกนั อยา่ งทต่ี ง้ั ใจ อยอู่ ยา่ งคนสองคนทร่ี กั กนั มาก
เหลอื เกนิ ...และขอให้พวกวงศ์ว่านเครอื ทั้งหลายลงนรกไป”
นีรภาอยากหัวเราะกับคำรำพันของเขา หญิงสาวกำลังจะสั่งให้
เขาปล่อย เมอ่ื มเี สียงเย็นชาดงั มาจากประตวู ่า
“ผมมารับหนูดกี ลบั บ้าน กรุณาปล่อยมอื เธอดว้ ย”
จรณิ ธรหนั ขวบั ไปมองดว้ ยความตกใจ ทา่ ทางของเขาเปลย่ี นไป
ทนั ที จากออ้ นออดเปน็ เงอ่ื งหงอยหวาดหวน่ั ทนั ตาเหน็ แตเ่ สย้ี ววนิ าที
ทเ่ี ขาคงเพง่ิ นกึ ไดว้ า่ ตดั สนิ ใจแลว้ วา่ เลอื กแลว้ ชายหนมุ่ จงึ ยดื ตวั ขน้ึ
เหมือนแข็งขืน
“ทำไมต้องปล่อยด้วย คนเขารักกัน คุณต่อมาทีหลังอย่ามา
เส...แทรก”
ถา้ แคค่ ำพดู ธรรมดา พชรพลทม่ี นี สิ ยั หนกั แนน่ คงไมถ่ งึ จดุ เดอื ด
แต่จริณธรนั้นไม่พูดเปล่า หากพยายามยื้อยุดหญิงสาวเข้ามากอด
ด้วย นีรภาร้องกรี๊ด
“คุณโจ้ คุณเป็นบ้าไปแลว้ รึไง ถา้ เมาก็กลับไปนอนเถอะค่ะ”
“ผมไม่เมา” เขาเถียง “ผมรักคุณ และคุณก็รักผมนะหมอดี
อยา่ แตง่ กบั ไอห้ มอนน่ั เพราะเงนิ เดด็ ขาด ไอม้ อื ทส่ี ามจอมฉวยโอกาส
...”
ไมท่ นั จะจบประโยค พชรพลกโ็ ผนเขา้ มาทเี ดยี ว ดงึ ตวั จรณิ ธร

354 กิ่ ง ฉั ต ร

ออกไป แล้วง้างหมัดซัดเข้าเต็มหน้าอีกฝ่าย ทำเอาชายหนุ่มรายนั้น
ปลิวไปกระแทกชุดรับแขกโครมคราม แต่โชคดีไม่มีอะไรตกหล่น
ลงมาแตกเสยี หาย พชรพลปราดเขา้ ไปจะซำ้ แตน่ รี ภารบี ควา้ แขนเขา
ไวเ้ ปน็ พลั วนั
“อยา่ คะ่ พีต่ ่อ อยา่ มเี ร่อื ง มนั ไมค่ มุ้ ”
จรณิ ธรทน่ี ง่ั อยบู่ นพน้ื หวั เราะหึๆ ยกหลงั มอื ขน้ึ ปาดเลอื ดซบิ ๆ
ทม่ี มุ ปาก ฟนั เขาไมห่ กั หรอก หมดั นกั ธรุ กจิ ไมใ่ ชห่ มดั นกั มวย ทำได้
กก็ ระแทกเนอ้ื กบั ฟนั จนเปน็ รอยแตกเทา่ นน้ั แตเ่ ขากไ็ มใ่ ชพ่ วกนกั เลง
ชอบชกตอ่ ยเหมอื นกนั จงึ ฉลาดพอทจ่ี ะไมล่ กุ ขน้ึ ซดั กลบั หากโจมตี
อกี ฝา่ ยด้วยคำพดู แทนว่า
“เหน็ ไหมหมอดรี กั ผมแคไ่ หน ปกปอ้ งผมไมใ่ หค้ ณุ เขา้ มาทำรา้ ย
ผม เหน็ อยา่ งนแ้ี ลว้ จะหลงตวั เองอกี ไหมวา่ หมอดอี ยากแตง่ งานกบั คณุ
เพราะรกั นะ่ เขาแตง่ กบั คณุ เพราะอยากจะแกแ้ คน้ ผม อยากแกแ้ คน้
ก๊ฟิ เทา่ นั้นเอง เขาไมไ่ ดร้ กั คณุ หรอก”
พชรพลฮึดฮัด แต่คนที่โมโหเดือดปุดขึ้นมาทันทีคือนีรภา
หญงิ สาวเปน็ ฝา่ ยปลอ่ ยมอื จากว่าทเี่ จ้าบา่ ว บอกเสียงเย็นวา่
“พี่ต่อไม่ต้องค่ะ ขอดีจัดการเอง” แล้วหล่อนก็ก้าวมายืนตรง
หนา้ เขา เท้าเอว ดวงตาวาววบั ทีเดยี ว
“ดีไม่รู้หรอกนะคุณโจ้ ว่าคืนนี้คุณเกิดบ้าอะไรขึ้นมา ไปกิน
ดหี มีตนี เสือท่ีไหนถงึ ไดม้ าหาเร่ืองดกี บั พีต่ ่อถงึ ท่นี ่ี แตถ่ ามนิด...มอง
หน้าดีให้ดีๆนะคะ แล้วตอบมาว่า หน้าอย่างนี้โง่หรือเปล่า มีเขา
สองเขาบนหวั หรือเปลา่ ”
จริณธรงงไป ตั้งแต่คบหากันมาชายหนุ่มเผชิญโทสะของ
หญิงสาวครั้งเดียว คือครั้งที่บอกเลิกกับหล่อนเพื่อไปแต่งงานกับ
ทพิ ปภา และชายหนมุ่ ปกั ใจมาตลอดวา่ ทห่ี มอดอี าละวาดเหมอื นขาดสติ

ลั บ ล ว ง ใ จ 355

เปน็ เพราะเสยี ใจอยา่ งรนุ แรง ดงั นน้ั ภาพทฝ่ี งั ใจเขาเสมอมาคอื ผหู้ ญงิ
ที่อ่อนหวาน ใจเย็น พูดจามีเหตุผล เจ้าความคิด และมีรอยยิ้มที่
แสนหวานอย่ตู ลอดเวลา
แต่ตอนนี้เจ้าของรอยยิ้มแสนหวานที่เขารักนักรักหนากำลัง
มองเขาด้วยสายตาเดอื ดดาลสดุ ๆ
ชายหนุ่มกลนื นำ้ ลายลงคอ และรรู้ สเค็มปร่าของเลือด
“ไม่ สำหรบั ผม หมอดเี ปน็ ผหู้ ญงิ ทฉ่ี ลาดทส่ี ดุ ” เขาไมไ่ ดโ้ กหก
เพราะเห็นว่าหล่อนฉลาด หล่อนอยู่ด้วยง่าย อยู่เคียงข้างแล้วให้
ความรู้สึกสบายใจเหมือนน้ำใสเย็นฉ่ำ นั่นแหละที่ทำให้เขาไม่เคย
ตดั ขาดหล่อนจากใจได้
ทุกวันที่อยู่กับทิพปภายิ่งมีข้อเปรียบเทียบ ทุกวันที่เห็นนีรภา
หา่ งไกลมือออกไปเขายิง่ ทรุ นทุรายอยากได้หล่อนกลับคืนมา
แต่นี่คือผลของความพยายามครั้งสุดท้าย ภาพหญิงสาวที่เขา
รักนักรักหนากำลังแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ เผยให้เห็นผู้หญิงอีกคนที่
เขาอาจจะรัก แต่หล่อนไม่มีความรักในสายตาให้เขาแม้แต่น้อย
ผู้หญิงที่กำลังพยักหน้านิด ๆ ก่อนพูดใส่หน้าเขาว่า
“ดคี ะ่ งน้ั คณุ คงไมค่ ดิ หรอกนะคะวา่ ดจี ะโงห่ นั กลบั ไปหาผชู้ าย
ไรค้ วามรบั ผดิ ชอบ เจา้ ชู้ เหน็ ความสขุ สบายสำคญั กวา่ ความรกั อยา่ ง
คุณ คุณคงไม่คิดใช่ไหมคะว่าดีเป็นพวกเจ็บแล้วไม่รู้จักจำ ดีจำค่ะ
จำไดแ้ มน่ ดเี คยรกั คณุ รกั มาก แตค่ ณุ โยนความรกั ดที ง้ิ อยา่ งไมไ่ ยดี
เพื่อผู้หญิงคนอื่นที่คุณคิดว่าดีกว่าดี แล้ววันนี้จะย้อนกลับมาทำไม
จะมาทวงถามถึงความรักอีกทำไม ในเมื่อมันตายแล้ว ความรักมัน
ตายไดน้ ะคะคณุ โจ้ มนั ไมไ่ ดเ้ ปน็ อมตะเหมอื นทใ่ี คร ๆเขาวา่ กนั หรอก
คุณฆ่ามันแล้ว ทิ้งมันกับพื้น เหยียบย่ำมันอย่างไม่ไยดี มันไม่มี
ลมหายใจแล้ว เก็บขึ้นมามันก็เหลือแต่ซาก ไม่หอมหวาน มีแต่

356 ก่ิ ง ฉั ต ร

ความเน่าเหม็นเพราะมันเน่าเปื่อยผุพังลงทุกวัน แล้วคุณจะปลุกผี
ความรักของคณุ ข้นึ มาทำไมอีก”
“หมอด.ี ..”
“เกือบหนึ่งปีที่คุณอยู่กับกิ๊ฟ นอกจากสร้อยมุกเส้นเดียวที่
ส่งมาเหมือนอ่อยเหยื่อ คุณไม่เคยติดต่อมา ไม่เคยโทร.มา ไม่เคย
จดหมายมาขอโทษแมแ้ ตค่ รง้ั เดยี ว กระทง่ั ดจี ะแตง่ งานกบั พต่ี อ่ คณุ
กเ็ ลยเกดิ อาการรอ้ นรนทนไมไ่ ด้ ตอ้ งวง่ิ มาทน่ี ่ี ดที นคณุ ไมว่ า่ อะไร
แรง ๆ เพราะเห็นว่าเราเคยรู้จักกัน อีกหน่อยจะนับเป็นญาติก็ว่าได้
แตค่ ณุ กลบั หาเรอ่ื งสรา้ งความรำคาญใหด้ ี ระรานพต่ี อ่ พยายามปลกู
เมลด็ พนั ธค์ุ วามคลางแคลงใจใสใ่ นใจพต่ี อ่ นห่ี รอื คะทค่ี ณุ บอกวา่ รกั ดี
คณุ นะ่ รกั ตวั เองตา่ งหาก ทำทุกอยา่ งเพอ่ื ตวั เอง ไมเ่ คยคดิ ถงึ ใจของ
คนที่คณุ บอกวา่ รกั เลย”
จากโกรธจนหูอ้อื ตาลายเมื่อเปิดประตหู อ้ งพกั แพทยแ์ ลว้ พบว่า
จริณธรกำลังจับมือถือแขนบอกรักผู้หญิงของเขา มาตอนนี้พชรพล
เหน็ หนา้ ญาตเิ ขยเขาทง้ั เจอ่ื นทง้ั เฝอ่ื น ทง้ั ตกใจคาดไมถ่ งึ ความโกรธ
ก็มลายไปอย่างรวดเรว็ เหลอื ท้ิงไวเ้ พียงความขบขนั ...
ผู้ชายทีน่ ง่ั กองตรงหนา้ ไมเ่ คยร้เู ลยวา่ เพชรแท้เป็นอยา่ งไร เขา
คงคิดว่ามีเงิน มีการศึกษา มีหน้ามีตาในสังคมทำให้คนคนนั้นเป็น
เพชรแท้ เขาไม่รู้ว่าเพชรนั้นมีค่าเพราะความแกร่งของเนื้อเพชรเอง
มิใช่ความงามแวววาววูบวาบจบั ตาแต่อยา่ งไร
“คุณทำร้ายจิตใจดีเพื่อความสุขสบายที่กิ๊ฟสามารถมอบให้คุณ
ได้ และตอนนค้ี ณุ คดิ จะทำรา้ ยจติ ใจกฟ๊ิ เพราะคณุ เสยี ดายดี คณุ เคย
คิดถึงจิตใจเราสองคนไหม ไม่...” นีรภาส่ายหน้า “ไม่เลย คุณ
คิดถึงแต่ตัวเอง และฟังนะคะ ฟังและจำให้ขึ้นใจ ดีไม่ได้รักคุณ
ไมไ่ ดร้ กั อกี ตอ่ ไปแลว้ ดสี วดมนตไ์ หวพ้ ระทกุ คนื ทร่ี อดจากคณุ มาได้

ลั บ ล ว ง ใ จ 357

ขอบคุณคุณพระคณุ เจา้ ทท่ี ำใหด้ ีเห็นตวั ตนท่ีแท้จริงของคณุ ก่อนท่ีจะ
สายไป”
“หมอดี...” ชายหนุ่มเพิ่งตั้งสติได้ ตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน
เขามองหญงิ สาวดว้ ยสายตาตดั พอ้ “ผมพลาดเพยี งครง้ั เดยี ว หมอดี
เล่นงานผมเสียยบั ขนาดนเ้ี ชยี วหรอื ”
“ครั้งเดียวหรือคะ คุณโจ้จำเรื่องคนที่แกล้งดี ส่งข้อความไป
ปว่ นคนท่ัวบ้านทั่วเมอื งให้โทร.มาหาดีที่โรงพยาบาลได้ไหมคะ”
“จำได้ แล้วมันเกี่ยวอะไรด้วย...”
“เกี่ยวเพราะมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญผิดตัวอย่างที่คุณเคยว่า แต่
ผูห้ ญิงคนนัน้ ทำลงไปเพราะอยากแกล้งดี อยากให้ดีเจ็บเหมือนกบั ที่
เขาเจบ็ เพราะคุณโจส้ ลัดเขาทิ้งเหมอื นรองเทา้ เกา่ ๆ คู่หน่งึ ”
จริณธรนิ่งอึ้งไปอย่างคาดไม่ถึง เขาลืมเรื่องสาวินีไปนานแล้ว
เรยี กวา่ แทบไมเ่ คยเอามาใสใ่ จดว้ ยซำ้ จงึ ไมน่ กึ วา่ นรี ภาจะรคู้ วามจรงิ
เข้าจนได้
“การกระทำของผหู้ ญิงคนน้ันอาจจะร้ายกาจ แต่ไม่ร้ายเทา่ กับ
คุณที่ปฏิเสธไม่รู้เรื่องรู้ราวกับดี แต่กลับเอาทหารไปข่มขู่ผู้หญิง
คนน้นั ”
“ผมไมไ่ ด.้ ..”
“ไมไ่ ดอ้ ะไร ไมไ่ ดโ้ กหกดหี รอื วา่ ไมไ่ ดร้ งั ควานผหู้ ญงิ คนนน้ั คะ”
“ก็เขามารังควานหมอดีกอ่ น ผมรักคณุ ผมถึงไดป้ กปอ้ งคณุ ”
“ปกปอ้ งดหี รอื ปกปอ้ งตวั คณุ เองกนั แนค่ ะ” นรี ภายอ้ นถาม เขา
โกหกหล่อนไม่ได้อีกแล้ว ไม่รู้ว่าทำไมตอนนั้นถึงเชื่อเขาทุกอย่าง
ไมเ่ คยสงั เกตเหน็ วา่ เวลาพดู ไมจ่ รงิ เขาจะไมส่ บตาหลอ่ น ทา่ ทางเขาจะ
ไม่นิ่ง มีอาการยุกยิก... “คุณกลัวดีจะรู้ถึงอดีตที่คุณทำกับผู้หญิง
คนนั้น คุณเลยรีบตัดไฟแต่ต้นลม ทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น ไม่ได้ทำ

358 กิ่ ง ฉั ต ร

เพอื่ ดเี ลย”
“มนั ก็เหมอื นกนั นั่นแหละ” เขาเถียงขา้ ง ๆ คู ๆ
“คลา้ ยแตไ่ มเ่ หมอื น หนา้ มอื กบั หลงั มอื เปน็ มอื เหมอื นกนั แตก่ ็
ไมเ่ หมอื นกนั การกระทำของคณุ โจก้ เ็ หมอื นกนั แตด่ คี ดิ วา่ อธบิ ายไป
คณุ กค็ งไมเ่ ขา้ ใจ คณุ โจก้ ลบั บา้ นดกี วา่ คะ่ ประตอู ยนู่ น่ั ออกไปเลย”
นีรภาชี้ไปทปี่ ระตู จรณิ ธรยังงงๆ อยู่ หญงิ สาวจึงยำ้ ว่า
“ไปเถอะค่ะ แล้วลืมเสียว่าเราเคยรักกัน เพราะเวลานี้แค่
ความเป็นเพือ่ นดียังใหค้ ุณไมไ่ ด้ เอาเปน็ ว่าเราเป็นแคค่ นเคยรู้จกั กัน
แล้วต่อไปจะเป็นญาติหรือเป็นอะไรก็แล้วแต่ แต่ไอ้ที่จะให้กลับมา
รกั ใหม่ อยา่ ไดห้ วงั เลยคะ่ เพราะสำหรบั ดี ทง้ั ความรกั และตวั คณุ โจ้
ที่ดเี คยรูจ้ กั ตายจากไปนานแลว้ ”
“หมอด”ี เสยี งจรณิ ธรเหมอื นคนสน้ิ หวงั เขายกมอื ขน้ึ เหมอื น
จะแตะแกม้ นวลตรงหนา้ แตแ่ ลว้ กเ็ ปลย่ี นใจปลอ่ ยมอื ตกลง ชายหนมุ่
พมึ พำว่า
“ผมผิดเอง ลาก่อนครับ มีความสุขมาก ๆ กับสิ่งที่คุณเลือก”
แล้วเขาก็ผละไป หากพอผ่านพชรพล สีหน้าชายหนุ่มก็เปลี่ยนจาก
สิ้นหวังเป็นเกลียดชังแกมเยาะ ชายทั้งสองมองหน้ากันครู่หนึ่งอย่าง
ทา้ ทาย กอ่ นจรณิ ธรจะเปน็ ฝา่ ยเดนิ ออกจากประตไู ปแลว้ เดนิ ไปตาม
ทางเดิน
เสียงฝีเท้าของเขาค่อยๆ หายไปในความเงียบของโรงพยาบาล
นรี ภาทไ่ี มไ่ ดห้ นั ไปมองการเดนิ จากไปของอดตี คหู่ มน้ั แมแ้ ตน่ อ้ ย
เปา่ ลมหายใจเบา ๆ ออกมาจากปาก พมึ พำว่า
“ดีนะที่ตอนนี้ใกล้เที่ยงคืน ถ้าเป็นตอนกลางวัน ดีคงไม่รู้จะ
เอาหนา้ ไปไวไ้ หน”
“ไวท้ ีเ่ ดิมดีทสี่ ุดแล้ว หนูดจี ะไปแคร์อะไร นสิ ัยคนเรา ขนาด

ลั บ ล ว ง ใ จ 359

ไมม่ เี รอ่ื งอะไรยงั สรรหาอะไรตา่ ง ๆนานามาพดู ของเรามเี รอ่ื งมปี ญั หา
ก็ต้องยอมรับกันตรง ๆ” พชรพลตอบเหมือนกับไม่เดือดเนื้อร้อนใจ
อะไรเลย “แต่ข้อดีหรือจะข้อเสียของคนไทยคือเราลืมง่าย ฉะนั้น
พี่วา่ หนดู ีอย่ากงั วลเลย ทุกอยา่ งผา่ นมาแล้วกผ็ ่านไป”
ชายหนุม่ หยดุ นิดหนง่ึ กอ่ นเสริมหน้าตาเอาจรงิ เอาจงั วา่
“แตม่ สี ง่ิ หนงึ่ ที่พต่ี ้องจำไว้ให้แม่น หา้ มลืมเด็ดขาด”
หญิงสาวเหน็ หน้าตาเขาเครง่ เครยี ดเอาจริงเอาจงั ก็ชกั กงั วล
“อะไรคะพต่ี อ่ ”
“ต้องจำให้แม่นว่าอย่าทำให้หนูดีโกรธ พี่ยังไม่อยากถูกเชือด
น่ิม ๆ เหมอื นนายโจ”้
หลอ่ นนง่ิ ทำหนา้ งงๆ พชรพลอดไมอ่ ยหู่ วั เราะออกมา หมอสาว
จึงรสู้ ึกตัวหนา้ แดงกำ่
“พต่ี อ่ อ้ะ น่หี าว่าหนดู ดี หุ รือคะ”
“ดสุ ิ ไมเ่ หน็ หนา้ นายโจห้ รอื ชอ็ กไปเลย พไ่ี มร่ เู้ หมอื นกนั วา่ จะ
สงสารหรอื สมน้ำหนา้ หมอน่นั ดี คงคิดมากอ่ กวนก่อนวนั แต่งของเรา
เลยโดนซดั กลับจนตัง้ ตวั ไม่ติด พี่วา่ หมัดพ่นี ะ่ แรงสู้คำพดู หนูดีไมไ่ ด้
เลย หมอนั่นถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก พี่น่ะต้องกลั้นหัวเราะเสียแทบ
แย่ โดยเฉพาะตอนที่หนูดีบอกว่า พี่ไม่ต้องลงมือ หนูดีจัดการเอง
...”
“แหม...” หมอดีออกจะขัดเขินอยูไ่ ม่นอ้ ย
“ก็มันทนไม่ไหวแล้วนี่คะ คุณโจ้มาพล่ามอะไรไม่รู้ พูดเอง
เออเองหมด แถมยงั พดู เหมอื นสง่ิ ทเ่ี ขาทำมนั ความผดิ เลก็ นอ้ ยธรรมดา
ทำไมหนดู ไี มใ่ หอ้ ภยั เขา หนดู กี ข็ องขน้ึ สคิ ะ”
พูดถงึ ตรงนี้หญิงสาวก็หยดุ นิดหนึง่ กอ่ นถาม
“พต่ี อ่ เชอ่ื คำพดู ของคณุ โจห้ รอื เปลา่ คะ วา่ หนดู แี ตง่ งานกบั พต่ี อ่

360 กิ่ ง ฉั ต ร

เพราะต้องการแก้แค้นเขากับกิฟ๊ ”
พชรพลมองหนา้ นรี ภานง่ิ ครหู่ นง่ึ กอ่ นถามดว้ ยคำถามทห่ี ลอ่ น
เพิ่งถามจรณิ ธรเมื่อครู่
“หนูดวี า่ พ่ีโง่หรอื เปลา่ ”
“ไม่ค่ะ ไม่คิดแม้แต่นิดเดียว” หล่อนตอบพร้อมรอยยิ้ม
สวา่ งไสวบนใบหนา้ กอ่ นยน่ื มอื สง่ ให้ พชรพลจงึ จงู มอื หลอ่ นพาเดนิ
ไปข้นึ รถกลับบา้ น
ในความรู้สึกของคนทั้งคู่ จริณธรเป็นแค่เงาเลือนราง ไม่มี
อทิ ธพิ ลหรอื อำนาจอะไรมาขดั ขวางความสขุ และความสมั พนั ธข์ องคน
ท้งั คู่ได้แม้แตน่ ้อย...

ลั บ ล ว ง ใ จ 361

บ ท ที่ ๓๒

ยิ่ ง ใ ก ล้ วั น แ ต่ ง ง า น ของพชรพล บรษิ ัท wwk ก็ยงิ่ คึกคัก
ในตอนแรกบา่ วสาวไมต่ ง้ั ใจจะจดั งานใหญ่ เพราะเหน็ วา่ มงี านแตง่ ไป
สองงานแลว้ ในเวลาปเี ศษ เกรงใจแขกทต่ี อ้ งมางานตดิ ๆกนั แตเ่ มอ่ื
ยิ่งใกล้วันงาน เพื่อนฝูงของครอบครัวและที่ติดต่อธุรกิจรู้ข่าวเข้าก็
ตอ่ วา่ ตอ่ ขานวา่ ทำไมจดั เลก็ ๆเงยี บๆ ไมส่ มฐานะหลานชายคนโตของ
คุณย่าจู งานแต่งเลยขยายไปเรื่อย ๆ
จากแขกไม่กี่ร้อยก็กลายเป็นหลายร้อย รวมถึงแขกจากต่าง
ประเทศทั้งจีนและญี่ปุ่นที่อยากมาร่วมแสดงความยินดี พนักงาน
บรษิ ทั รวมถงึ นอ้ ง ๆทร่ี บั งานแตล่ ะดา้ นกต็ อ้ งมาชว่ ยรบั รองแขกทเ่ี ปน็
ลกู คา้ คนสำคญั กนั เตม็ ท่ี ขนาดลกู ชายคนโตของอนทุ ตั ยงั ตอ้ งบนิ จาก
เมืองจีนมาคอยรับแขกที่จะตามหลังมา เตรียมทั้งเปิดโรงแรมและ
พาเทีย่ วเมอื งไทยไปเลย
“ขวางนายตอ่ ” ปทั มาเปรยกบั สามเี มอ่ื อยกู่ นั ตามลำพงั “ปากก็
วา่ อยากจดั งานเลก็ ๆ เอาเขา้ จรงิ ๆใหญก่ วา่ งานของยายกกุ๊ กบั ยายกฟ๊ิ
เสียอีก แต่เจ้าตัวสบายนะ ไม่เหนื่อย ใช้พนักงานหรือไม่ก็น้องนุ่ง

362 ก่ิ ง ฉั ต ร

ทำให้หมด ขนาดนายตั้มต้องบินจาก’เมกามาเป็นตากล้องให้พี่ชาย
แลว้ คณุ เหน็ หนา้ ยายตมุ้ ไหม ซดี เซยี วเหมอื นคนปว่ ย วนั กอ่ นฉนั แวะ
ไปที่บริษัทเห็นยายตุ้มเกาะขอบอ่างล้างหน้า หน้าขาวเชียว ถามว่า
เปน็ อะไรกบ็ อกวา่ เหน่ือย ทำงานจนลมื กินขา้ วเลยลมจะใส่เอา”
อนทุ ตั ไมเ่ สรมิ อะไร เพราะรวู้ า่ ตอนนภ้ี รรยามอี คตกิ บั หลานชาย
คนโตของเขาอย่างเต็มที่ พชรพลทำอะไรก็ขัดหูขัดตาไปหมด มอง
เหน็ แตข่ อ้ เสยี หาขอ้ ดไี มไ่ ด้ อกี อยา่ งเขารวู้ า่ ลกึ ๆในใจของปทั มานน้ั
คิดชิงดีชิงเด่นแทนลูก ๆ ตลอด เพียงแค่ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่เคย
รสู้ กึ มากเท่ากบั ตอนนมี้ ากอ่ น
“พูดถึงเรื่องเซียว อย่าว่าแต่ยายตุ้มเลย ช่วงนี้ยายกิ๊ฟก็ซูบ ๆ
ไปนะ จริงๆ น่าจะดีใจ เพื่อนมาแต่งกับพี่ชาย จะได้ไม่ต้องกังวล
หรือรู้สึกผดิ ว่าทำผิดกับเพ่อื น”
พอออกปากทักเรื่องลูกตัว ปัทมาก็ลืมเรื่องลูกคนอื่น รับคำ
สามีทนั ทวี า่
“คุณก็สังเกตเหน็ เหมอื นกนั เหรอ ฉันน่ะถามลูกแลว้ ยายกิ๊ฟ
วา่ ชว่ งนม้ี งุ านหนกั อยากไดโ้ อทเี ยอะๆ ไมอ่ ยากเปน็ หนบ้ี รษิ ทั นานๆ
เลยทำหามรงุ่ หามคำ่ กวา่ จะกลบั บา้ นกด็ กึ แลว้ ตอนนแ้ี ถวบา้ นคณุ โจ้
เขาทำสะพานขา้ มแยก รถตดิ มาก ขนาดใชท้ างดว่ น ออกจากบรษิ ทั
สองทมุ่ กวา่ จะถงึ บา้ นกเ็ กอื บสท่ี มุ่ ขบั รถเหยยี บเบรกจนขาลา้ เหนอ่ื ย
จนกินอะไรไมล่ งเหมอื นกัน”
บน่ แล้วก็อดเสริมต่ออย่างขอ้ งใจไม่ได้ว่า
“แปลกนะ ทำไมผัวเมียไม่กลับบ้านพร้อมกัน ยายกิ๊ฟทำงาน
หนักกว่าผัวตงั้ เยอะ จะบรกิ ารขบั รถใหเ้ มยี หนอ่ ยเปน็ ไรไป”
“รายนั้นเขาต้องไปคุมการสร้างบ้าน ไปแทบทุกวันเหมือนกัน
บอกวา่ ไวใ้ จไมค่ อ่ ยได้ ตอ้ งดตู ลอด กลวั วา่ คนงานจะแอบเอาอะไรไป

ลั บ ล ว ง ใ จ 363

หรือทำอะไรไม่ได้มาตรฐาน วันก่อนก็มาทำงานหน้าบวมปากเจ่อ
เหมอื นถกู ใครเขาตอ่ ยมา ถามถงึ ไดร้ วู้ า่ สะดดุ วสั ดกุ อ่ สรา้ งทเ่ี ขาวาง ๆ
ไว้หน้าคว่ำ ดีนะไม่จิ้มลงไปที่สว่านที่คนงานวางทิ้งไว้” อนุทัตเล่า
เล่นเอาเมียถอนใจเฮอื กใหญ่ บน่ ว่า
“ไอ้บ้านนี่ไม่รู้จะรีบสร้างทำไมกันนัก รีบแยกบ้านไปตั้งแต่ยัง
ไม่พรอ้ มมนั กเ็ หนอื่ ยอยา่ งนี้แหละ แถมอกี หน่อยมลี กู แทนท่จี ะอยู่
บ้านให้ย่าให้ยายเลี้ยง แยกออกไปอย่างนี้ก็ต้องหาพี่เลี้ยงมาเลี้ยง
ไมร่ เู้ ขาคดิ ยงั ไงของเขากนั ทนแมผ่ วั นดิ ๆหนอ่ ยๆแคน่ ก้ี ไ็ มไ่ หว ถา้
ไมใ่ จกลา้ อดทนเขา้ หา เอาแตว่ ิ่งหนแี บบน้ี แม่ผวั ท่ไี หนจะรกั ”
ปัทมาพูดจากประสบการณ์ตรง สมัยสาว ๆ หล่อนเจอฤทธิ์
แม่สามีมาเยอะ เลยเห็นว่าลูกสาวนนั้ ไมอ่ ดทนเอาเสยี เลย
“อย่าไปตัดสินแทนลูกเลย” อนุทัตก็ออกโรงปกป้องลูกสาว
คนเล็กตามเคย “ยุคสมัยเปลี่ยน คนเปลี่ยน ว่าแต่ตัวคุณเองเถอะ
กับต่อก็อย่าไปแสดงอะไรมากนัก ยิ่งกับว่าที่เมียเขาเราก็ต้องแสดง
ความเมตตา อย่าไปทำท่ารังคัดรังแค ลูก ๆ หลาน ๆ ยังต้องทำงาน
ด้วยกันไปอีกนาน อย่าไปทำให้เด็กมันแคลงใจกัน เดี๋ยวลูกเรา
นนั่ แหละจะลำบาก”
“เจา้ คะ่ ” ภรรยารบั คำ แทรกนำ้ เสยี งประชดนดิ หนอ่ ย “ฉนั จะ
ทำตวั ใหด้ ี ไมใ่ หพ้ ี่ๆ นอ้ ง ๆ คุณวา่ ไดเ้ ลย”
หากแม้จะรับปากสามีไว้แล้ว แต่พอลับหลังเขา ปัทมาก็อด
ไม่ได้ที่จะยุลูก ๆ ไม่ให้ไปสนใจอะไรนีรภา งานแต่งอยากจะไปก็ไป
ไม่ไปกไ็ ม่เปน็ ไร
“ขนาดกฟ๊ิ แตง่ งาน ทง้ั แมห่ มอดที ง้ั ตอ่ ไมเ่ หน็ มางานเรา ถา้ เรา
ไม่ไปงานเขาบา้ ง ใครกม็ าวา่ เราไม่ได”้
นฎั ฐาท่ีมใี จเปน็ กลางที่สดุ ในหม่พู น่ี อ้ งแยง้ ว่า

364 ก่ิ ง ฉั ต ร

“สถานการณม์ นั ไมเ่ หมอื นกนั นะคะแม่ รายหนดู ไี ปวา่ เขาไมไ่ ด้
ตอนนั้นเขาไม่มาน่ะดีแล้ว ถ้ามาเรานั่นแหละจะยุ่ง วางตัวกันไม่ถูก
สว่ นพี่ตอ่ มางานช่วงเช้า ช่วงค่ำเขาตดิ ธุระ ทำไงได”้
“ถงึ งน้ั ก็เถอะ แม่วา่ ถ้าก๊ิฟกับคุณโจไ้ ม่อยากไปก็ไม่ตอ้ งไป”
“ไม่ไปก็ดีนะ” ทิพรัตน์เห็นด้วยกับมารดา “ถ้าไปก็ต้องทำใจ
เลย เพราะคนเขาตอ้ งมองแล้วซบุ ซบิ กันแน”่
“ก็ปล่อยให้ซุบซิบไป” พี่สาวคนโตว่า “เพราะไม่ว่าจะไปหรือ
ไมไ่ ปเขากซ็ บุ ซบิ กนั อยแู่ ลว้ ไมไ่ ปกแ็ สดงวา่ เราแคร์ ไปสคิ นเขาจะได้
รู้ว่าเราไม่แคร์ และพวกเราวงศ์ว่านเครือแข็งแกร่งพอจะรับมือได้
ทุกเรอื่ ง โดยเฉพาะเรอื่ งในครอบครวั ของเรา คนอ่ืนไม่เก่ยี ว”
“กฟ๊ิ จะไปคะ่ ” ทพิ ปภาเอย่ ขน้ึ หลอ่ นเคยคยุ กบั สามถี งึ ประเดน็
น้ี จรณิ ธรแคย่ ม้ิ หยนั บอกวา่ ...อยากจะไปใหเ้ ขาเยาะเยย้ กต็ ามใจคณุ
สิ
พอหลอ่ นยอ้ นถามวา่ พต่ี อ่ กบั หนดู จี ะเยาะเยย้ หลอ่ นเรอ่ื งอะไร
ชายหนุ่มกต็ อบ...
‘ก็จากที่คุณแย่งผมมา ตอนนี้หมอดีถือไพ่เหนือกว่าคุณแล้ว
เหนือกว่าผมด้วย’ แล้วเขาก็ยักไหล่ ‘คุณจะไปให้เขาหัวเราะเยาะก็
ตามใจ แตผ่ มไม่ไป’
หญงิ สาวเลยได้แต่นง่ิ จริณธรท่เี ชอ่ื เสมอวา่ เมียเขาเป็นผ้หู ญิง
หวั ออ่ น คมุ งา่ ย เลยคดิ วา่ ทพิ ปภานน้ั เปลย่ี นใจแลว้ กระทง่ั วนิ าทที ่ี
หล่อนโพล่งออกมากลางครอบครัว ชายหนุ่มขยับจะค้าน แต่นัฎฐา
ไวกวา่ หญงิ สาวสนบั สนนุ นอ้ งสาวทนั ทโี ดยไมส่ นใจสายตาคอ้ นควกั
ของมารดาวา่
“ดีแล้วกิ๊ฟ พี่เห็นด้วย ไม่ว่าจะยังไงต่อไปก็นับเป็นญาติกัน
แล้ว ต้องเผชิญหน้ากันไปตลอด ฉะนั้นถ้าผูกมิตรเป็นเพื่อน

ลั บ ล ว ง ใ จ 365

เหมอื นเดมิ ไดน้ า่ จะดกี วา่ ยง่ิ ทำไดเ้ รว็ ยง่ิ ดี เราไมต่ อ้ งเสยี สขุ ภาพจติ
มาคอยหลกี หนา้ กนั ”
“แหม แม่ไก่นีล่ กู พอ่ เตม็ ตัวเชียวนะ” ปทั มาค่อน
ลกู สาวคนโตของหลอ่ นไดแ้ ตย่ ม้ิ รบั อยา่ งคนใจเยน็ ไมโ่ ตต้ อบ
อะไร

ใ น วั น แ ต่ ง ง า น ของพชรพลและนรี ภา งานเริ่มตน้ แต่เช้าด้วยพิธี
ตกั บาตรพระสงฆท์ บ่ี า้ นเจา้ สาว เมอ่ื ทพิ ปภามาถงึ บา้ นอดตี เพอ่ื นสนทิ
นั้นฟ้ากำลังเริ่มสาง แสงแรกแห่งวันเพิ่งจับขอบฟ้าเรื่อๆ แต่บริเวณ
ซอยแถวนน้ั มรี ถยนตจ์ อดอยเู่ ตม็ แลว้ หลายคนั หญงิ สาวจำไดว้ า่ เปน็
ของเพอื่ นนกั เรยี นในกลุ่ม และนัน่ ทำใหห้ ลอ่ นลงั เลเลก็ น้อย...
วนั ทห่ี ลอ่ นแตง่ นน้ั เพอ่ื นสาวทส่ี นทิ ๆกนั กม็ าชว่ ยงานแตง่ แตเ่ ชา้
แบบน้เี หมอื นกัน แตท่ ง้ั หมดเปน็ เพ่ือนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ไม่มี
เพื่อนจากโรงเรียนเก่าแม้แต่คนเดียว ผิดกับงานวันนี้ ดูจากรถแล้ว
นา่ จะมเี พอ่ื นเก่ารว่ มกว๊ นมาไม่ตำ่ กวา่ สี่คน
สี่คนที่คงจะคอยปกป้องหนูดีจากนางมารร้ายแย่งแฟนอย่าง
หลอ่ น
ทพิ ปภามอื สน่ั ตอ้ งสดู ลมหายใจลกึ ๆกอ่ นตดั สนิ ใจเดนิ เขา้ ไป
ในบา้ นทเ่ี ปดิ ประตกู วา้ ง และคนเตรยี มงานพลกุ พลา่ น พ่ีๆของนรี ภา
มาชว่ ยงานกนั หมด หญงิ สาวไดข้ า่ ววา่ นชุ นภาพส่ี าวคนโตทต่ี ง้ั รกราก
อยอู่ เมรกิ ากบ็ นิ มารว่ มงานพรอ้ มสามแี ละลกู ๆ บา้ นเลก็ ๆจงึ อดั แนน่
เต็มไปด้วยผู้คนวุ่นวาย และพี่สาวคนโตของนีรภานี่เองที่หันมาเห็น
หญิงสาวหนา้ ขาวซีดท่ีเดินเก้ ๆ กงั ๆ เขา้ มาในบา้ น
ดว้ ยความคนุ้ เคยรจู้ กั กนั มาตง้ั แตเ่ ดก็ ทพิ ปภายกมอื ไหวก้ อ่ น
ถามว่า

366 ก่ิ ง ฉั ต ร

“พเี่ อกลบั มาหลายวนั แลว้ หรอื คะ”
“สามวันแล้วค่ะ” คนตอบยิ้มแย้มก่อนยิ้มเจื่อนลงเมื่อจำไดว้ ่า
แมส่ าวตรงหนา้ คอื ใคร ความรสู้ กึ แรกทป่ี ระดงั เขา้ มาคอื ตา๊ ย...แมน่ ่ี
ชา่ งกลา้ ...แตด่ ว้ ยความเปน็ ผใู้ หญแ่ ละอกี ฝา่ ยกด็ ชู า่ งเจยี มเนอ้ื เจยี มตวั
เหลอื เกนิ หลอ่ นจงึ ไมส่ ามารถพดู กระแทกแดกดนั อะไรไปตามใจคดิ
ได้แต่ถามวา่ “เออ่ ...มาหาดหี รือจะ๊ ”
“คะ่ ขอกิฟ๊ ขน้ึ ไปหาดหี น่อยได้ไหมคะ”
“แหม นี่มันวันแต่ง...” พี่สาวคนโตของนีรภาละล้าละลัง
โชคดที ม่ี ารดาของหลอ่ นผา่ นมาพอดพี รอ้ มกบั ไดย้ นิ สองสาวตอบโตก้ นั
นางจึงกา้ วเขา้ มาอนญุ าต
“ข้ึนไปสิจะ้ ก๊ิฟ เพ่ือน ๆ มากันหมดแล้ว จะไดไ้ ปคยุ กนั ”
วา่ กนั ตามตรงเมอ่ื เกดิ เรอ่ื งใหม่ๆ นวลปรางคช์ งิ ชงั เพอ่ื นลกู สาว
คนนจ้ี บั ใจ เพราะเมอ่ื ลกู เจบ็ พอ่ แมเ่ จบ็ ยง่ิ กวา่ ตอนนน้ั หลอ่ นเกลยี ดชงั
ชนิดที่คิดว่าถ้าเจอหน้า อาจจะปราดเข้าไปตบสักครั้งให้อีกฝ่ายเจ็บ
เหมือนอย่างทีน่ ีรภาเจบ็ ...
แตเ่ มอ่ื เวลาผา่ น ความเจบ็ แคน้ ตา่ งๆกเ็ รม่ิ เลอื น แถมนานวนั
ความไม่ดีต่าง ๆ ของจริณธรก็เริ่มปรากฏทีละเล็กละน้อย ทั้งเรื่อง
ความเจา้ ชู้ การโกหก หรอื แมแ้ ตก่ ารหาเรอ่ื งระรานลกู สาวหลอ่ นกอ่ น
งานแตง่ จากโกรธเกลียดชิงชงั ...นวลปรางคก์ ลับเรม่ิ รสู้ กึ สงสาร
บางทีทิพปภาอาจจะไม่ได้มา ‘แย่ง’ ของรักของหวงจากลูกสาว
หล่อน แต่มา ‘รับ’ของเลวของเสียไปจากนีรภาต่างหาก ดังนั้น
นวลปรางคค์ วรขอบคณุ เพอ่ื นลกู สาวคนน้ี และสงสารหลอ่ นแทนทจ่ี ะ
เกลยี ดชงั
“หอ้ งดเี ขาหอ้ งเดมิ แหละ” นางกระตนุ้ เมอ่ื เหน็ อกี ฝา่ ยยงั ละลา้ -
ละลงั จากนน้ั จงึ เดาไดเ้ ลยอาสาอยา่ งอารวี า่ “ใหแ้ มเ่ ดนิ ไปเปน็ เพอ่ื น

ลั บ ล ว ง ใ จ 367

ไหม กำลงั จะขึน้ ไปดูสาว ๆ เขาพอดี”
ทพิ ปภายกมอื ไหวห้ ลอ่ นซำ้ แลว้ ซำ้ อกี นำ้ ตาเหมอื นจะรว่ งใหไ้ ด้
กอ่ นเดินตามรา่ งเจา้ เนือ้ ของแม่เพอ่ื นขน้ึ ไปยงั ชั้นสอง
หอ้ งนอนของนรี ภาเปดิ ไฟสวา่ งไสว เสยี งหวั เราะเฮฮาของสาวๆ
กลมุ่ ใหญด่ งั มาถงึ บนั ได เมอ่ื นวลปรางคเ์ คาะประตกู อ่ นโผลห่ นา้ เขา้ ไป
เสียงก็ยังเจี๊ยวจ๊าวสนุกสนาน ส่วนใหญ่แหย่เจ้าสาวเรื่องเจ้าบ่าวอยู่
กระทัง่ มารดาเจา้ สาวเอย่ ว่า
“ดี เพือ่ นมาหาแนะ่ ลูก”
เจ้าสาวที่อยู่ในชุดไทยประยกุ ต์ ตวั เสื้อเป็นลูกไมส้ ีฟา้ ออ่ นจาง
เกือบขาวกับซิ่นสีฟ้าเข้มเดินทอง แต่งหน้าทำผมพร้อมเสร็จสำหรับ
งานพิธหี นั มายม้ิ หวาน
“ให้เขา้ มาเลยคะ่ แม่”
นวลปรางคจ์ งึ หนั ไปดนุ หลงั ทพิ ปภาใหก้ า้ วเขา้ ไปในหอ้ ง วนิ าทนี น้ั
ห้องที่เคยอึงอลไปด้วยเสียงหัวเราะก็เงียบกริบลงทันทีราวกับใครเอา
มดี มาตดั เสยี งหวั เราะทง้ิ กอ่ นจะมเี สยี งพน่ ลมหายใจแรง ๆอยา่ งดถู กู
จากสาวคนใดคนหนึง่ ทลี่ ้อมรอบเจ้าสาวอยดู่ ังดาวลอ้ มเดือน
“มาสกิ ฟ๊ิ ” เจา้ สาวยน่ื มอื ออกมาเหมอื นจะชวนใหอ้ กี ฝา่ ยเขา้ มา
ใกล้ ยิ้มน้อยๆ ในสีหน้า “ไม่ได้เจอกันตั้งนาน เธอสบายดีใช่ไหม”
ทิพปภาน้ำตาร่วงพรู ความทรงจำเก่าๆ ไหลหลั่งเข้ามาเหมือน
สายนำ้ เพอ่ื นสนทิ ทเ่ี คยกนิ ขา้ วกลางวนั ดว้ ยกนั ทโ่ี รงเรยี น เคยเรยี น
อ่านหนังสือท่องหนังสือด้วยกัน เคยเล่น เคยซน เคยทะเลาะ
เงา้ งอน และงอนง้อกัน และท่ีสำคัญ...เคยรกั กนั อย่างเหลอื เกนิ
ทกุ อยา่ งหลอ่ นนกึ วา่ คงจะสญู เสยี ไปหมดแลว้ กระทง่ั ณ วนิ าที
น้ี
“หนูดี กิ๊ฟขะ...ขอโทษ กิ๊ฟไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ตั้งใจเลยจริงๆ

368 ก่ิ ง ฉั ต ร

ไม่เคยคิดจะทำร้ายหนูดีเลย...” ทิพปภายกมือปิดปาก พูดต่อไม่ได้
เพราะน้ำตาไหลกลบไปหมด
บรรดาเพื่อนฝูงที่เคยตั้งป้อมต่อต้าน เอาเข้าจริงๆ ก็ใจอ่อน
เริ่มตาแดง ๆ ไปตาม ๆ กัน เพราะทั้งหมดเป็นเพื่อนกันมาหลายปี
วิ่งเล่นซุกซนกันมาในสนามของโรงเรียนกระทั่งเติบโตเป็นสาว เคย
เฮละโลไปเทย่ี วตา่ งจงั หวดั ดว้ ยกนั กบ็ อ่ ย มปี ระสบการณแ์ หง่ ความสขุ
ความสนุกสนานร่วมกันมากมาย แม้จะตัดสินไปแล้วว่าทิพปภานั้น
‘ผดิ ’อยา่ งรนุ แรง แตเ่ มอ่ื หญงิ สาวมายนื รอ้ งไหส้ ะอกึ สะอน้ื เหมอื นจะ
แหลกสลายลงตอ่ หนา้ อยา่ งน้ี กไ็ มม่ ใี ครใจแขง็ พอจะพดู จาหรอื แสดง
อะไรเปน็ การซ้ำเตมิ
นวลปรางค์เห็นสภาพสาวๆ แล้วนึกสงสาร นางเชื่อว่าลูกสาว
รบั มือได้จึงเอย่ ปากอย่างสดใสวา่
“สาวๆแมว่ า่ ลงไปชว่ ยแมข่ า้ งลา่ งกนั หนอ่ ยดไี หม พระทา่ นกำลงั
จะมาแล้ว ยังเตรียมอะไรไม่เสร็จดีเลย ปล่อยให้กิ๊ฟเขาอยู่เป็น
เพื่อนหนูดีสักพักแล้วกัน หนูดี...สิบนาทีนะลูก เดี๋ยวอีกสักพัก
คุณต่อคงมาแล้ว แม่จะให้พี่เขาขึ้นมาดูนะว่าจะต้องแต่งหน้าหรือ
ทำอะไรเพิ่มหรือเปลา่ ”
“ขอบคณุ ค่ะแม”่
เมื่อมารดาต้อนเพื่อนสาวๆเป็นขบวนออกจากห้องไปแล้ว
นรี ภากล็ กุ ไปจงู เพอ่ื นสาวทย่ี งั รอ้ งไหไ้ มเ่ ลกิ ราใหไ้ ปนง่ั ดว้ ยกนั บนเตยี ง
ใชเ้ วลากว่าหา้ นาทเี พอ่ื ทำให้ทิพปภาสงบลงและเลกิ พร่ำคำขอโทษ
นา่ ขำทห่ี มอสาวต้องเปน็ คนกอดเพอ่ื นไว้แลว้ ปลอบ
“ไมเ่ ปน็ ไรหรอกกฟ๊ิ ไมเ่ ปน็ ไร ไมม่ อี ะไรแลว้ นะ ทกุ อยา่ งมนั
ผา่ นไปแลว้ ชา่ งมนั เถอะ อยา่ ไดเ้ กบ็ มาเสยี ใจอะไรอกี เลย บางทมี นั
อาจเป็นโชคชะตาก็ได้ โชคชะตาที่ทำให้เราต้องมาเป็นญาติกันแทน

ลั บ ล ว ง ใ จ 369

เป็นเพื่อนธรรมดา”
“หนูดี หนูดีโกรธกิฟ๊ มากไหม” ทิพปภาถามเสยี งสะอื้น
“เคยโกรธมาก” หญงิ สาวตอบตามตรง “โกรธทก่ี ฟ๊ิ ไมเ่ คยบอก
อะไรดีเลย โกรธทก่ี ฟิ๊ ไมเ่ คยตดิ ต่อมา ไมเ่ คยขอโทษ”
“กฟ๊ิ ทำไมไ่ ด้ ไมก่ ลา้ มองหนา้ หรอื สบตาหนดู ี กฟ๊ิ อายและรสู้ กึ
ผิด รู้ตวั วา่ ผิดแตก่ ็ยงั หา้ มใจไม่ได้”
“ดีรู้กิ๊ฟ ดรี ”ู้
“กิ๊ฟเสียใจเรื่องคุณโจ้ แต่ก็ดีใจที่หนูดีลงเอยกับพี่ต่อ พี่ต่อ
เปน็ คนดี ดมี าก ๆ เลย”
เจ้าสาววนั น้หี วั เราะเสียงสดใส
“พต่ี อ่ คงปลม้ื แน่ๆ เพราะนอ้ งๆพดู ชมเปน็ เสยี งเดยี วกนั หมด”

ทิ พ ป ภ า พลอยยมิ้ ออกมาได้บ้าง
“กม็ ันเร่อื งจรงิ ”
จากนั้นบรรยากาศในห้องก็ดีขึ้นอย่างผิดหูผิดตา แต่สองสาว
ไม่มีเวลาพูดคุยปรับความเข้าใจมากมายนัก เพราะเริ่มคุยได้ไม่กี่คำ
พี่สาวคนโตของนีรภาก็โผลห่ น้าเข้ามาบอกว่า
“ใกล้ถึงเวลาแล้วนะหนูดี เติมหน้าอีกนิดดีไหม เดี๋ยวจะได้
ลงไปข้างล่าง พระท่านใกล้จะมาถึงแล้ว”
“งน้ั กฟ๊ิ ลงไปตามเปข้ น้ึ มาชว่ ยนะคะ รายนน้ั เขาเกง่ เรอ่ื งแตง่ หนา้ ”
ทิพปภาอาสาก่อนกระวกี ระวาดลงไป
หญิงสาวลงไปข้างล่างพอดีกับที่กลุ่มบ้านของเจ้าบ่าวเดินทาง
มาถึง พชรพลดูภูมิฐานงามสง่าในชุดไทยสีฟ้าอ่อนเกือบขาวเข้าคู่กับ
ชุดเจ้าสาว และเมื่อเขาหันมาเห็นญาติสาว ชายหนุ่มก็ยิ้มกว้างอย่าง
ยนิ ดแี ทจ้ ริง เขาอา้ แขนออก และทิพปภากเ็ ดนิ เข้าไปหา

370 ก่ิ ง ฉั ต ร

ชายหนมุ่ กอดญาตผิ นู้ อ้ งไวห้ ลวม ๆ พูดเบา ๆ ว่า
“พดี่ ใี จทีก่ ิฟ๊ มาได้”
“ก๊ฟิ ก็ดใี จค่ะที่มา ดีใจมากกว่าทใ่ี คร ๆ คดิ เยอะ”
แตก่ ารทน่ี รี ภายอมยกโทษให้ ไมไ่ ดท้ ำใหค้ วามสมั พนั ธร์ ะหวา่ ง
หล่อนกับเพอ่ื นคนอน่ื ๆดีทนั ตาเห็นไปหมด ทิพปภายงั รู้สกึ ประดกั -
ประเดดิ เมอ่ื ตอ้ งรวมกลมุ่ อยกู่ บั เพอ่ื นทโ่ี รงเรยี น ดงั นน้ั หลอ่ นจงึ เลย่ี ง
ไปอยกู่ บั พนชั กรทแ่ี อบอย่มู ุมหนง่ึ ของงาน หนา้ ตาซดี เซียว
“พต่ี มุ้ เปน็ อะไรไปหรอื เปลา่ คะ หนา้ ขาวเชยี ว” หญงิ สาวอดทกั
ไมไ่ ดด้ ้วยความเป็นห่วง แต่ฝา่ ยนัน้ ทำท่าแปลก ๆ เหมือนตนื่ ๆ
“นอนนอ้ ยนะ่ นอนไมค่ อ่ ยหลบั แถมยงั ตอ้ งตน่ื เชา้ เปน็ พเิ ศษ
พไ่ี มเ่ คยชนิ เลยมนึ ๆ” นอ้ งสาวเจา้ บา่ วตอบ กอ่ นพยายามหาเรอ่ื งอน่ื
คยุ ดว้ ยการถามว่า
“คณุ โจไ้ ม่มาดว้ ยหรอื ก๊ฟิ ”
ทพิ ปภาทำเสยี งอยา่ งหนง่ึ เหมอื นจะหัวเราะ แตฟ่ ังแลว้ ออกจะ
เป็นตรงกันข้ามมากกวา่
“ไมม่ ที างหรอกค่ะ รายนนั้ ไมม่ ีทางมาให้สะเทอื นใจหรอก”
สหี น้าของพนัชกรตกใจจนดตู ลก
“อะไรกัน ทำไมกิ๊ฟพูดเหมือนคุณโจ้ยังอาลัยอาวรณ์หนูดีเขา
อยา่ งนนั้ ”
“กฟ๊ิ คดิ อยนู่ ะคะพต่ี มุ้ คดิ วา่ อาจจะเปน็ อยา่ งนน้ั ” หญงิ สาวพดู
พลางนั่งลงข้างๆ ญาตสิ าว
น่าแปลกที่ทำงานบริษัทเดียวกันแท้ๆ แต่ระยะหลังๆมานี้
หลอ่ นแทบจะไม่ได้เห็นหน้าคา่ ตาพนัชกรเลย แมก้ ระท่ังตอนประชุม
หญงิ สาวก็รบี เข้ามาแลว้ ขอตวั ออกไปเม่อื หมดธุระในส่วนของตัวเอง
“เปน็ ไปไม่ได้หรอก คณุ โจร้ ักกฟิ๊ เลอื กกฟ๊ิ ”

ลั บ ล ว ง ใ จ 371

“ตอนเลือกเขาแน่ใจว่ารัก แต่ตอนนี้อาจจะไม่แน่” ทิพปภา
ระบาย
หญิงสาวรู้สึกว่าพูดไปคนทางบ้านก็ไม่เข้าใจ ทุกคนเข้าข้าง
จริณธรกันหมด หาว่าหล่อนคิดมากบ้าง หาว่าไม่มีความอดทนต่อ
ปัญหาครอบครัวต่าง ๆ บ้าง ทิพปภาจึงอยากจะคุยกับใครสักคนที่
ยอมรบั ฟงั คำระบายถงึ ความหวาดหวน่ั ของหลอ่ น และพนชั กรขน้ึ ชอ่ื
ในหมญู่ าตวิ ่าเป็นผูร้ บั ฟังทีด่ ี
หญงิ สาวไมร่ ู้ตัวเลยวา่ ได้เลือกคนระบายด้วยผดิ อยา่ งท่ีสุด!

372 ก่ิ ง ฉั ต ร

บ ท ท่ี ๓๓

แ ม้ พิ ธี ช่ ว ง เ ช้ า จะงดงามและราบรื่นชนดิ ทีท่ ำให้มารดาของ
เจ้าบ่าวเจ้าสาวและสาว ๆ อีกหลายคนต้องแอบซับน้ำตา แต่พนัชกร
กลับไม่รู้สึกรู้สมอะไรด้วยเลย ความรู้สึกของหล่อนด้านชาไปหมด
ในใจมแี ตค่ วามสับสนทุรนทรุ ายอยู่ไม่สุข
ทพิ ปภาสงสัยวา่ จริณธรจะมีผหู้ ญิงอีกคน...
ไมใ่ ช.่ ..ไมใ่ ชอ่ กี คน ตอ้ งมากกวา่ หนง่ึ เพราะฟงั จากทญ่ี าตสิ าว
เลา่ แลว้ มันน่าสงสยั จรงิ ๆ
ชายหนมุ่ กลบั บา้ นดกึ มากแทบทกุ คนื พอถามวา่ ไปไหนเขากว็ า่
ไปเทยี่ วกับเพือ่ นบา้ ง ไปคมุ งานกอ่ สร้างบา้ ง แต่ทพิ ปภาวา่
“กิฟ๊ สงสยั นะคะว่าคณุ โจ้อาจจะไปเทยี่ วกับผ้หู ญงิ ”
“ไม่จริงหรอก คุณโจ้ออกจะเป็นคนดี” พนัชกรเถียงแทน
ชายหนมุ่ แตใ่ จนน้ั เรม่ิ สน่ั คลอน ระยะหลงั ๆมานจ่ี รณิ ธรนดั พบกบั
หลอ่ นทค่ี อนโดนอ้ ยวนั มาก อาทติ ยล์ ะวนั หรอื สองวนั เอง แลว้ คำ่ คนื
ทเี่ หลือเขาไปอยทู่ ่ไี หน อยกู่ ับใคร
ยง่ิ คดิ หญงิ สาวกย็ ง่ิ รอ้ นรน นกึ หงึ หวงชายหนมุ่ มากเสยี ยง่ิ กวา่

ลั บ ล ว ง ใ จ 373

เมยี ถูกตอ้ งตามกฎหมายซึง่ ยังแคส่ งสัย...
แตแ่ มใ้ จจะคดิ อยา่ งไร หากปากหลอ่ นกย็ งั ขยบั คา้ นตามหนา้ ท่ี
“พวี่ า่ ก๊ิฟคดิ มากไปเองมง้ั ”
“กฟ๊ิ กอ็ ยากคดิ อยา่ งนน้ั นะคะพต่ี มุ้ แตบ่ างทมี นั อดคดิ ไมไ่ ดว้ า่
คณุ โจท้ ง้ิ หนดู เี พอ่ื กฟ๊ิ ได้ สกั วนั กอ็ าจจะมผี หู้ ญงิ อกี คนทค่ี ณุ โจท้ ง้ิ กฟ๊ิ
ไปหาเขาได้...”
ขอใหเ้ ปน็ ฉนั ...ขอใหเ้ ปน็ ฉนั ...พนชั กรปรารถนาทนั ทกี อ่ นจะรสู้ กึ
ผิดขึ้นเต็มหัวใจ หล่อนนี่มันช่างเลวจริง ๆ ที่อยากเห็นญาติตัวเอง
เปน็ ทกุ ข์เพอื่ ความสขุ ของตวั เอง
หลอ่ นช่างเป็นคนสกปรก เปน็ คนเลวทีไ่ มน่ า่ ให้อภยั จรงิ ๆ
“พไ่ี มอ่ ยากเชอ่ื วา่ คณุ โจจ้ ะทำอยา่ งนน้ั ...” สำนกึ ความดที เ่ี หลอื
อย่บู า้ งของหล่อนบอกใหป้ ลอบญาตสิ าวออกไป
“กิ๊ฟก็ไม่อยากเชื่อนะคะ แต่อะไรหลาย ๆ อย่างมันทำให้กิ๊ฟ
ชักระแวงว่าคุณโจ้ไม่ได้รักกิ๊ฟมากเท่าที่กิ๊ฟรักเขา และคุณโจ้มีอะไร
ปิดบังกิ๊ฟหลายอย่าง บางเรื่องเขาก็โกหก พี่ตุ้มเห็นหน้าเขาไหมคะ
เมอื่ หลายวนั กอ่ น ปากบวมไปดา้ น”
“เห็นสิ” พนัชกรเห็นและอยากจะเข้าไปจูบรับขวัญ แต่
ชายหนุ่มโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงบอกว่าเขาไม่ใช่เด็ก... “เห็นคุณโจ้
บอกวา่ สะดุดกองวัสดทุ บี่ ้านใหม่หนา้ กระแทกของ”
ทิพปภาสา่ ยหน้า
“กิ๊ฟเพิ่งไปดูบ้านมาก่อนหน้านั้นวันนึง ทางโครงการเขาเพิ่ง
เคลียร์พวกเศษวัสดุออก ของชิ้นใหญ่เขาก็เอาเข้าเก็บในส่วนที่เป็น
ห้องน้ำ ไม่มีที่ไหนให้สะดุดหรอกค่ะ ไม่มีสิ่วค้อนคอยแทงอย่างที่
คุณโจโ้ ม้ด้วย กิฟ๊ ว่าคณุ โจ้ไปโดนต่อยมามากกวา่ ”
“ถ้าถูกตอ่ ยทำไมตอ้ งปิด”

374 กิ่ ง ฉั ต ร

“นน่ั ไงคะ เพราะคงเปน็ เรอ่ื งทไ่ี มอ่ ยากใหค้ นอน่ื รู้ กฟ๊ิ ถงึ ไดว้ า่
คณุ โจ้มลี บั ลมคมในกบั กฟ๊ิ ”
“แค่ถูกต่อยอาจจะเป็นการขัดใจอะไรกันธรรมดา ไม่ใช่เรื่อง
ผหู้ ญงิ อยา่ งทก่ี ฟ๊ิ คดิ มากไปกไ็ ดน้ ะ” พนชั กรปลอบทง้ั ญาตผิ นู้ อ้ งและ
ปลอบตวั เอง
อีกฝา่ ยถอนใจยาวยอมรบั ว่า
“กิ๊ฟก็หวังอย่างนั้นค่ะ แต่กิ๊ฟมีลางสังหรณ์ว่าต้องเป็นเรื่อง
ผหู้ ญงิ แน่ๆ ไม่งัน้ เขาจะปิดทำไม จรงิ ไหมคะพี่ตุ้ม”
“ก.็ ..ก.็ ..ไมร่ สู้ ิ พก่ี ไ็ มร่ เู้ หมอื นกนั วา่ แตท่ ำไมกฟ๊ิ ไมถ่ ามคณุ โจ้
เขาไปตรง ๆ ล่ะ ถา้ เปน็ เรื่องเขา้ ใจผดิ จะได้ปรบั ความเข้าใจกัน”
ทพิ ปภาพยายามฝนื ไมท่ ำหนา้ เศรา้ หลอ่ นแคย่ ม้ิ หมองนดิ หนง่ึ
“กฟ๊ิ เคยคะ่ พดู เรอ่ื งหนดู นี แ่ี หละ” หญงิ สาวมองไปยงั เจา้ สาว
ทห่ี นา้ ตาสดใสยม้ิ อยา่ งมคี วามสขุ เคยี งขา้ งเจา้ บา่ วทด่ี ทู ะนถุ นอมเอาใจ
อดคิดถึงวันแต่งของตัวเองไม่ได้ หล่อนก็มีความสุขเช่นนี้ แม้จะไม่
เต็มร้อยเพราะความรู้สึกผิดลึก ๆ ที่เกาะกินอยู่ในใจ แต่ในตอนนั้น
ชวี ติ เบอ้ื งหนา้ มนั ชา่ ง...สดใสเหลอื เกนิ ทเ่ี ขาวา่ รสู้ กึ เหมอื นทางเดนิ ไป
ข้างหนา้ โรยดว้ ยกลีบกหุ ลาบอยา่ งไรอย่างน้ันเลยทีเดยี ว
แต่ใครจะรู้ว่าใต้กลีบกุหลาบมีหนามซ่อนอยู่ เดินเพลินๆ ก็
เหยียบถูกคมหนามที เจ็บปลาบแปลบจนภาพความสุขในวันวิวาห์
เลือนรางเหมอื นความฝัน
แทบไมน่ า่ เชอ่ื วา่ นห่ี ลอ่ นแตง่ งานมาไดป้ เี ดยี วเทา่ นน้ั แคป่ เี ดยี ว
ทำไมความสุขสดชน่ื ทไี่ ด้สมรกั มนั หายไปเรว็ ขนาดน้ี
“เรอ่ื งหนดู ที ำไม” พนชั กรกระตนุ้ เพราะจู่ๆคนเลา่ กน็ ง่ิ ไปเสยี
อย่างนนั้
“กฟ๊ิ พดู กบั เขาตรง ๆวา่ กฟ๊ิ เชอ่ื วา่ เขายงั รกั หนดู อี ยู่ เขาโกรธกฟ๊ิ

ลั บ ล ว ง ใ จ 375

ซะไมม่ ดี เี ลย เอะอะใสก่ ฟ๊ิ ใหญ่ และทส่ี ำคญั นะคะพต่ี มุ้ เขาไปฟอ้ ง
แมว่ า่ ก๊ฟิ หึงบา้ บอคอแตก”
“แมเ่ ขาหรือแมก่ ๊ฟิ ”
“ทง้ั แมเ่ ขาและแมก่ ฟ๊ิ คะ่ แมน่ ะ่ อบรมกฟ๊ิ ใหญว่ า่ ตอ้ งหนกั แนน่
เชอ่ื มน่ั ในตวั เขา สว่ นแมเ่ ขา...” หญงิ สาวยกั ไหล่ “เอาเปน็ วา่ อนาคต
ก๊ฟิ แนะนำนะคะว่า พ่ีตุ้มหาแฟนที่เปน็ กำพร้าดีท่ีสดุ ”
“ถึงขนาดนน้ั เชียวหรือ” พนชั กรไมไ่ ด้อยากให้เสียงของหล่อน
มแี ววไมเ่ ชอ่ื ถอื อยา่ งนน้ั เลย แตม่ นั อดไมไ่ ด้ จรณิ ธรเคยปรบั ทกุ ขก์ บั
หลอ่ นวา่ ทพิ ปภาเขา้ กบั มารดาเขาไมไ่ ดเ้ ลย หญงิ สาวไมย่ อมโอนออ่ น
ไม่ปรบั ตวั นอบนอ้ มเข้าหาผู้ใหญ่ จนเขาไม่อยากอยบู่ า้ น...
นี่ถ้าเป็นหล่อนนะ ถ้าหล่อนโชคดีได้เป็นสะใภ้ตามกฎหมาย
ของคุณแม่อนงค์นาถ พนัชกรคนนี้จะทำให้แม่ผัวรักให้ได้ หาก
วาสนาอย่างหลอ่ นก็ได้แต่ ถา้ ...ถ้า...ไม่มีวนั ใช่...เสยี ที
“พี่ตุ้มน่ะไม่รู้อะไร กิ๊ฟเจอคนร้ายมาเยอะ แต่ไม่เคยเจอใคร
ร้ายแบบพูดนิ่มๆ แต่เชือดถึงกระดูกอย่างแม่คุณโจ้เลย แล้วเขาก็
ตั้งหน้าตั้งตาเฉือนกิ๊ฟ เพราะกิ๊ฟไม่ใช่คนโปรด คุณแม่เขาอยากได้
หนูดมี าเป็นสะใภ้ ไมใ่ ช่ก๊ฟิ ”
พนัชกรมองท่าทางมารดาที่โอ๋เอาใจสะใภ้คนโตเต็มที่แล้วหลุด
ปากออกมาวา่
“หนดู ีน่เี ขาเนอ้ื หอมจริงๆ นะ”
แลว้ สองสาวตา่ งฝา่ ยตา่ งนง่ิ ไป กระทง่ั ทพิ ปภาเอย่ ดว้ ยนำ้ เสยี ง
เหมือนไร้ความหวงั ว่า
“กิ๊ฟก็ไม่รู้ว่านอกจากหนูดีแล้ว ในใจคุณโจ้ยังมีคนอื่นอีก
หรอื เปล่า บางทกี ฟิ๊ อาจจะตัดสินใจเร็วเกินไปอย่างทพี่ ี่ต่อว่ากไ็ ด”้

376 ก่ิ ง ฉั ต ร

ห ลั ง พิ ธี ช่ ว ง เ ช้ า ขบวนบา่ วสาวเคลื่อนไปยงั โรงแรมเพ่อื ทำพธิ ี
รดน้ำในช่วงสาย ก่อนมีงานเลี้ยงในตอนค่ำ พนัชกรฝืนทนยิ้มทน
พูดคุยกับคนในครอบครัวจนรู้สึกปวดหัว หน้าตึงเพราะฝืนไปหมด
พอมีเวลาว่างหล่อนก็จะรีบหลบไปโทรศัพท์หาจริณธร แต่เขาไม่เคย
รบั สายหลอ่ นแมแ้ ตค่ รง้ั เดยี ว หญงิ สาวคงจะอดึ อดั ใจจนคลง่ั ไปแลว้
ถ้าไมไ่ ด้ยนิ นฎั ฐาถามนอ้ งสาวถึงน้องเขย แลว้ ทิพปภาตอบวา่
“เขาไม่มาหรอกค่ะพี่ไก่ ไม่รู้ด้วยว่าอยู่ไหน โทร.เข้าบ้านเด็ก
ในบา้ นกบ็ อกว่าออกจากบา้ นไปตั้งแต่สาย ๆ โทร.เข้ามือถอื กไ็ ม่รับ”
“คงหลบไปทำใจมั้ง แฟนเก่ามาเป็นเมียญาติเมีย เขาอาจจะ
หว่ งว่ามนั จะมีผลตอ่ งานการ”
ทิพปภายิ้มหยันเล็กน้อย หล่อนรู้ว่าพี่สาวคนโตพยายามจะ
ปลอบใจ ในบา้ นหลอ่ นตอนนจ้ี รณิ ธรแผอ่ ทิ ธพิ ลความนา่ เชอ่ื ถอื ไปทว่ั
นบั ตง้ั แตพ่ อ่ แมห่ ลอ่ น พส่ี าวคนรองกบั พเ่ี ขย เขาวา่ อะไร คนเหลา่ น้ี
พากนั เชอ่ื ทกุ อยา่ ง จะมแี คห่ ลอ่ นทส่ี งสยั ...และพไ่ี กท่ เ่ี หมอื นรเู้ ทา่ ทนั
อยใู่ นที แตร่ ายหลงั กถ็ อื วา่ นค่ี อื เรอ่ื งสว่ นตวั ของนอ้ งสาว จงึ พยายาม
เข้าไปยุ่งหรือก้าวก่ายน้อยที่สุด จะคอยช่วยเบรกมารดาบ้างเรื่อง
เข้าข้างลูกเขยและมงุ่ อคติคนอ่นื ตะพดึ ตะพือเทา่ น้ัน
“กฟ๊ิ กห็ วงั วา่ จะเปน็ เฉพาะเรอ่ื งงานเทา่ นน้ั ไมม่ ถี า่ นไฟเกา่ เขา้ มา
เกี่ยว”
“เกี่ยวไม่ได้หรอก อีกฝ่ายเขาแต่งงานแล้ววันนี้ กิ๊ฟเองก็อย่า
ไปฟื้นอะไรขึ้นมา จะผู้หญิงหรือผู้ชายก็ไม่ชอบให้ใครมาจู้จี้จุกจิก
ทั้งนั้น ยิ่งถ้าทำเหมือนรู้เท่าทันไปหมด ไม่มีผัวที่ไหนเขาชอบหรอก
ต้องทำตัวโง่บ้าง” นัฎฐาพูดแล้วหัวเราะเบา ๆ พูดติดตลกว่า “พูด
เป็นคุ้งเป็นแควเรื่องชีวิตคู่ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็ยังโสด บางทีพี่อาจรู้มาก
ไปม้ังเลยคิดว่าอยูเ่ ป็นโสดดีกว่า”

ลั บ ล ว ง ใ จ 377

พนัชกรไม่ได้อยู่ฟังว่าทิพปภาตอบว่าอะไร แต่หญิงสาวคิด
ไปเองว่านัฎฐาพูดกับหล่อน คำพูดของญาติสาวมีเหตุผลน่าเชื่อถือ
เสมอ ใจหลอ่ นจงึ สงบลง อกี อยา่ งการทร่ี วู้ า่ จรณิ ธรไมร่ บั โทรศพั ทใ์ คร
รวมถึงของทิพปภาดว้ ยก็ชว่ ยทำให้จติ ใจหล่อนเยือกเยน็ ขน้ึ มาก
จากนน้ั เวลาผา่ นไปเชอ่ื งชา้ เหลอื เกนิ สำหรบั หญงิ สาว แตส่ บั สน
วนุ่ วายสำหรบั คนอน่ื มเี รอ่ื งตอ้ งทำ ตอ้ งแกไ้ ข ตอ้ งจดั การจนลน้ มอื
พนัชกรแค่ทำตามคำสั่งสุดแท้แต่ใครจะให้หยิบจับ หรือตามหา
ขา้ วของอะไรเท่าน้นั
งานเลี้ยงอาหารค่ำเริ่มตอนหกโมงเย็น แขกเหรื่อทยอยกันมา
ไม่ขาดสาย คนในครอบครัววงศ์ว่านเครือวิ่งกันวุ่น เพราะแขกมา
มากกวา่ ทค่ี ดิ แตล่ ะคนกต็ อ้ งรบั แขกตามสายงานของตวั เองทด่ี แู ลอยู่
นริสานั้นมีหน้าที่พิเศษเป็นพิธีกรบนเวทีด้วย มารดาของหล่อนกับ
พนัชกรจงึ ต้องชว่ ยรับแขกจากญป่ี ุ่นแทน
แตพ่ นชั กรไมค่ นุ้ กบั การดแู ลคนมากขนาดน้ี คณุ อาคนเลก็ ของ
หล่อนกับสามีก็ไม่คุ้นกับแขกต่างประเทศ สุดท้ายอนุรัตน์ก็กระซิบ
ว่า
“ตมุ้ ไปตามยายนง้ิ ออกมาใหอ้ าที ไมไ่ หวแลว้ ภาษาญป่ี นุ่ เรา
ไมไ่ ด้ แขกกพ็ ดู องั กฤษไมค่ ลอ่ ง บอกนง้ิ ใหม้ าดแู ขกตวั เองหนอ่ ยเถอะ
สกั สิบนาทีกไ็ ด้ เขาถามหากนั เกรียวกราวแลว้ ”
“คุณอาลองโทร.เขา้ มอื ถือหรือยงั คะ”
“โทร.แลว้ ไมร่ บั สาย คงไมไ่ ดย้ นิ หรอื มวั แตย่ งุ่ ๆ ตมุ้ ไปตามมา
ใหอ้ าทเี ถอะ คดิ วา่ คงอยหู่ อ้ งขา้ งหลงั เวที ซกั ซอ้ มกบั พเ่ี จา้ สาวเตรยี ม
ขน้ึ เวทนี นั่ แหละ”
หญิงสาวไปตามทีอ่ าสาวบอก ฝ่าดา่ นเจ้าหน้าทีห่ ลงั เวทีและวง
ดนตรที เ่ี ลน่ เพลงบรรเลงเบาๆแตด่ งั มากพอเมอ่ื อยใู่ กล้ๆ หากกระนน้ั

378 ก่ิ ง ฉั ต ร

หลอ่ นกย็ งั ไดย้ นิ เสยี งโตต้ อบอยา่ งเอาเรอ่ื งดงั มาจากหอ้ งดา้ นหลงั เวที
ที่ประตูแงม้ อย่เู ล็กน้อย
แหม ช่างซักซ้อมกันแรงจัง ฟังเหมือนเถียงกันอย่างแรงมาก
กวา่
หลอ่ นกำลงั จะยกมอื ขน้ึ เคาะประตบู อกคนขา้ งในใหร้ ู้ พอดกี บั
ท่เี สยี งของนรสิ าแหลมขน้ึ มาวา่
“คณุ โจม้ าเกย่ี วอะไรกบั การทน่ี ายไมถ่ กู ชะตากบั ฉนั ดว้ ยหา ฉนั
ไม่ใชค่ นทค่ี ุณโจท้ ง้ิ นอ้ งนายไปแต่งงานด้วยเสยี เม่ือไหร”่
“ถึงไม่ใชแ่ ตก่ ใ็ กลเ้ คยี ง คุณเองก็มจี ติ พศิ วาสหมอนั่นอยู่ไมใ่ ช่
หรอื เหน็ ประกาศอยปู่ าวๆตอ่ หนา้ เพอ่ื นฝงู ชนดิ ไมอ่ ายฟา้ ดนิ วา่ คณุ
กับหมอนั่นเหล่ ๆ กันอยู่ และการที่เขาแต่งงานกับญาติคุณไม่ได้
เป็นอุปสรรคอะไรสำหรับคุณเลย คุณว่าไงนะ...เดี๋ยวขอนึกก่อน...
วันนั้นวันแต่งนายโจ้กับญาติคุณ คุณว่า คืนนี้ให้ไปกกญาติก่อน
เบอ่ื เมอื่ ไหรค่ ุณค่อยงาบ”
อนั ทจ่ี รงิ นรสิ าไมไ่ ดพ้ ดู ตรงๆแบบน้ี แคม่ นี ยั เทา่ นน้ั และเปน็
การพูดเล่นเย้าแหย่กันอย่างคะนองปากในหมู่เพื่อนฝูงสนิทๆ คน
พดู ออกปากไปอยา่ งไมไ่ ดร้ ะมดั ระวงั เพราะไมค่ ดิ วา่ คำพดู เอามนั เอา
ความเท่แบบแบดเกิร์ลจะมีคนนอกกลุ่มตีความและเข้าใจไปตามนั้น
จรงิ ๆ
แต่ถ้าจะให้ยอมรับว่าพูดเล่นอย่างคะนองปาก จริง ๆ ไม่ได้มี
อะไรเลย หญงิ สาวกท็ ำไมไ่ ด้ กลวั เสยี หนา้ สว่ นหนง่ึ อกี สว่ นหมน่ั ไส้
พ่อผูช้ ายทำเปน็ ศลี ธรรมจดั ตรงหนา้ ดว้ ย หลอ่ นจึงโตไ้ ปว่า
“แอบฟังคนอน่ื คยุ กันมนั เสยี มารยาทนะ”
“แอบที่ไหน คุณพูดเสียงดังลั่นเสียจนคนได้ยินกันทั้งร้าน”
ชายหนมุ่ โตอ้ ยา่ งไมร่ อมชอม “ตอนนน้ั เพอ่ื นทโ่ี ตะ๊ ผมมองคณุ นำ้ ลาย

ลั บ ล ว ง ใ จ 379

หก แต่พอคุณประกาศลั่นๆเท่านั้นแหละว่าไปงานแต่งมาและ
หมายตาวา่ จะฉกเจา้ บา่ วเขามาครอง ใชภ้ าษาสะเดด็ ยาดจนไอน้ ำ้ ลาย
สามหยดของเพื่อนผมหดกลบั ไปได้กะทันหนั เลย”
“ทเุ รศ”
“ไม่เท่าคุณหรอก แล้วเป็นไงล่ะ แย่งญาติตัวเองสำเร็จแล้ว
หรอื ยงั หรอื วา่ ผชู้ ายเขาชอบแตข่ นมหวานเยน็ พวกมะนาวเปรย้ี วจด๊ี
อยา่ งคุณเขากระเดือกไมล่ ง”
พนัชกรตัวชาไปหมด มองผ่านช่องแง้มของประตูเห็นสีหน้า
ผพู้ ดู แสดงความหมน่ิ แคลนเตม็ ท่ี และหญงิ สาวไมเ่ หน็ วา่ เพราะสหี นา้
ของนลวุธเป็นอย่างนี้ แสดงความหมิ่นหยามอย่างนี้ คนที่ ‘ฆ่าได้
หยามไม่ได้’ อยา่ งนรสิ าเลยเชดิ หนา้ สูง โกหกวา่
“คนอย่างฉันมีหรือต้องการอะไรแล้วไม่ได้ หน้าจืดๆอย่าง
ยายกิ๊ฟเก็บผัวไว้ในโอวาทไม่ได้นานหรอก ฉันต้องการตัวเมื่อไหร่
แค่ดดี นิ้วเรียก” หญงิ สาวดดี นว้ิ ดังเปาะ “ก็วิง่ แจ้นมาหาฉันแลว้ ”
“นังแพศยาใจต่ำ” พนัชกรที่แอบฟังอยู่ร้องขึ้นเสียงดังอย่าง
อดรนทนไม่ไหว หญิงสาวถลันเข้าไปในห้อง เงื้อมือตบหน้านริสา
ฉาดใหญ่
หลังจากเสียงเนื้อกระทบเนื้อ ภายในห้องแต่งตัวเล็ก ๆ ก็มีแต่
ความเงียบ ขนาดเสียงดนตรีจากภายนอกก็ดูเหมือนเบาไปอย่าง
ประหลาด คนในหอ้ งรวมถงึ ผลู้ งมอื กระทำตา่ งนง่ิ อง้ึ ไปอยา่ งคาดไมถ่ งึ
แมก้ ระทัง่ พนชั กรเองกย็ งั มองฝา่ มอื ตวั เองอย่างมึนงง
“มนั อะไรกันวะเนี่ย” นลวุธอุทานอยา่ งคาดไมถ่ งึ
ขณะที่นริสาซึ่งยกมือกุมแก้มก็มองหน้าญาติสาวราวกับคน
แปลกหน้า
“ยายตมุ้ บ้าอะไรขึน้ มาเนย่ี ”

380 กิ่ ง ฉั ต ร

“ตมุ้ ตมุ้ ...” พนชั กรพดู ไมอ่ อกทำอะไรไมถ่ กู พน้ื นสิ ยั หลอ่ น
ไม่ใช่คนรุนแรง ไม่เคยลงมือลงไม้ใคร สำหรับหล่อน การทำร้าย
ตัวเองนั้นง่ายกว่าการทำร้ายคนอื่น ดังนั้นเมื่อลงมือไปแล้วก็ตกใจ
ทำอะไรไม่ถกู
“นเ่ี ธอบา้ อะไรขน้ึ มา หา อยู่ๆกม็ าตบฉนั ” ญาตทิ ม่ี ศี กั ดเ์ิ ปน็
น้องเพราะเป็นลูกอา แต่อายุมากกว่าเอะอะอย่างมีโมโห “บ้าอะไร
หา ยายตุ้ม!”
นรสิ าตง้ั สตไิ ดก้ อ่ น ความตอ้ งการแรกคอื โตก้ ลบั ใหอ้ กี ฝา่ ยเจบ็
เหมือนที่หล่อนเจ็บ หญิงสาวจึงปราดเข้าไปจะไปตบคืน แต่นลวุธ
ไวทายาด เขาควา้ แขนหล่อนร้ังไว้ ปรามวา่
“ไมเ่ อา อยา่ ตบกนั วนั น้ี เรามงี านตอ้ งทำนะคณุ หนา้ แดงเปน็
ปน้ื แถบเดยี วคนเดยี วยงั พอวา่ ถา้ ผมยงุ่ กระเซงิ หนา้ มรี อยขว่ นทง้ั คู่
คนเขานนิ ทากนั สนุกปากแน่”
“ปล่อยให้นินทาไป บา้ นฉนั ครอบครวั ฉัน นายไม่เก่ียว”
“เกย่ี วสิ นง่ี านแตง่ งานนอ้ งสาวผมนะ และคณุ ...คณุ ...” เวลา
อย่างนี้เขาเลยนึกชื่อน้องสาวเจ้าบ่าวไม่ออก ตลอดเวลาที่ได้เจอกัน
ช่วงงานหญิงสาวเงียบเชียบไม่พูดไม่จา ทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีอะไรเด่น
สะดดุ ตาออกมาเลย ทำใหเ้ ขานกึ ชอ่ื ไมไ่ ด้ จำไดแ้ ตว่ า่ นอ้ งชายนอ้ งเขย
เขาชื่อตม้ั ตอ่ ...ต้มั ออ้ ...ตุ้ม คนนชี้ อ่ื ตุ้ม
“คุณตุ้ม เป็นบ้าอะไรขึ้นมาน่ะคุณ จู่ ๆ สติแตกอะไรขึ้นมา
รอแตกวันพรุ่งนี้ไม่ได้หรือไงคุณ ไม่เห็นหรือว่าวันนี้วันดีของพี่ชาย
คณุ นะ แถมทกุ คนยงั วนุ่ จะตายชกั ไมม่ ใี ครวา่ งมามงุ ดผู หู้ ญงิ ตบกนั
เพราะผัวของญาตอิ ีกคนหรอก”
“ฉนั ...ฉนั ...” พนชั กรสน่ั กอ่ นนำ้ ตาไหลพรู หลอ่ นมองคนสอง
คนอย่างปวดร้าว หดหู่ หมดหวงั แล้วเอ่ยเสียงสะอกึ สะอ้ืนว่า

ลั บ ล ว ง ใ จ 381

“นิ้ง ฉันไม่นึกเลยว่าเธอจะทำอย่างนี้ได้ คุณโจ้น่ะเป็น...เป็น
...”
“เปน็ ผวั ของยายกฟ๊ิ ” นรสิ าสวนกลบั ดว้ ยความโกรธ กอ่ นถาม
“แล้วเธอมาเดือดรอ้ นอะไรดว้ ย แหลเขา้ มาเชียว”
“เธอมนั หน้าดา้ น หนา้ ไม่อาย” พนัชกรพูดไดเ้ พียงเทา่ นี้
“เอ๊ะ อยู่ ๆ ก็มาด่าฉัน เธอมันบ้าหรือเปล่า ฉันจะเป็นยังไงก็
เรื่องของฉัน เธอมาเกี่ยวอะไรด้วยยายตุ้ม นี่ถ้าคุณโจ้เป็นผัวเธอละ
ไม่ว่าเลย งานนี้จะดีจะเลวยังไงเป็นเรื่องของฉันกับยายกิ๊ฟ เธอ
ไมเ่ กย่ี ว อยา่ มาทำตวั ดดั จรติ เปน็ พวกศลี ธรรมจดั จา๋ หนอ่ ยเลย เมยี
เขาก็ไมใ่ ช.่ ..ทุเรศน่า”
นำ้ ตาพนชั กรยง่ิ ไหลจนเครอ่ื งสำอางทแ่ี ตง่ ไวอ้ ยา่ งดเี ลอะเปรอะ
ไปหมด หล่อนอ้าปากพะงาบ ๆ อยากจะบอกว่า
ฉนั กเ็ มยี คนหนง่ึ ของคณุ โจเ้ หมอื นกนั แตพ่ ดู ไมอ่ อก ความจรงิ
มาจกุ อยทู่ อ่ี ก ยง่ิ เหน็ สหี นา้ พช่ี ายของพส่ี ะใภห้ ลอ่ นมองมาดว้ ยความ
เวทนาระคนรังเกียจ หญิงสาวก็ร้องอึกอักในลำคอ ก่อนจะทำอะไร
ไม่ถูก พนัชกรหันหลังวิ่งหัวซุกหัวซุนออกไปดื้อๆ เล่นเอาคนถูก
ตบหนา้ ไดแ้ ตย่ นื งง
“เขาเปน็ บา้ อะไรของเขานะ นกึ วา่ เรยี บรอ้ ย จู่ๆกล็ กุ ขน้ึ มาเปน็
นางรา้ ยสติแตกตบนางเอกได้”
เป็นทีที่นลวุธจะส่ายหน้าบ้าง เขาละมือจากที่รั้งหญิงสาวไว้
อีกฝา่ ยจึงยกมอื ลบู หน้าตัวเองบ่นว่า
“เดยี๋ วตอ้ งแตง่ หนา้ เพ่ิม ยายต้มุ บา้ ”
“ไมก่ ลัวเขาเอาเรอ่ื งไปฟ้องญาติคุณหรือวา่ คุณนอนกับผวั เขา”
“ฉันไม่ได้...” หล่อนตั้งท่าจะปฏิเสธ ก่อนเปลี่ยนเป็นยักไหล่
“บอกได้ก็เคลียร์ได้ ดีไม่ดียายกิ๊ฟไม่เชื่อหรอก รายนั้นหลงผัว

382 ก่ิ ง ฉั ต ร

ไมเ่ คยรหู้ รอกวา่ ผวั นะ่ กะลอ่ นหรอื เจา้ ชแู้ คไ่ หน นกึ วา่ รกั เดยี วใจเดยี ว
ตลอด”
“แปลว่าไอญ้ าติเขยของคุณมนั ออกลายใหเ้ หน็ แลว้ ละสิ”
หญิงสาวหัวเราะก่อนซี้ดปากเบาๆ เพราะมีบาดแผลที่มุมปาก
หล่อนรีบไปหน้ากระจกดูความเรียบร้อยอีกครั้ง มือยายตุ้มไม่หนัก
หรอก คนไมเ่ คยตบ ไมร่ วู้ า่ จู่ๆเปน็ บา้ อะไรขน้ึ มา คดิ พลางปากกว็ า่
“ฉนั นะ่ เหน็ มานานแลว้ ไมไ่ ดต้ าบอดเหมอื นคนอน่ื ๆในบรษิ ทั
นี่ หมอนี่เจ้าชู้จะตาย ตอนเป็นแฟนน้องคุณก็ตาเชื่อมใส่สาวๆทั้ง
บริษัท แต่งกับยายกิ๊ฟไปแล้วก็ยังเหมือนเดิม แต่พวกญาติฉันน่ะ
เขาตาสูง อยู่สูงกันเกินเลยมองไม่เห็น ฉันตามองหูฟัง เลยได้ยิน
อะไรดีๆ มาเยอะ”
หล่อนเริ่มลงมือแต่งหน้าอีกครั้ง แต่งให้เข้มขึ้นอีกเพื่อลบ
รอยแดงเป็นปื้นจาง ๆ บนหน้า แต่งไปนึกเสียดาย จริง ๆ น่าจะสวน
กลับยายตมุ้ ไปสักฉาด เผ่ือจะหายบา้
“แล้วไมเ่ คยบอกใครเลยหรอื ”
“บอกทำไมล่ะ ไม่ใช่เรื่องอะไรของฉันนี่ ฉันไม่ใช่ยายตุ้มนี่
เจ็บร้อนจะเป็นจะตายแทนยายกิ๊ฟ ทั้ง ๆ ที่ก็ไม่ได้สนิทอะไรกัน
นักหนา เตน้ แทนไปทำไม”
นลวธุ ออ่ นใจ เขารสู้ กึ วา่ ผหู้ ญงิ ตรงหนา้ นน้ั ทำตวั เหมอื นฉลาด
เหมอื นเกง่ เปรย้ี วเสยี เตม็ ประดา แตก่ ม็ บี างเรอ่ื ง...เรอ่ื งงา่ ยๆตรงหนา้
ทำไมกลับมองไม่ออก
“นึกไม่ออกจริงๆหรือว่าทำไมแค่ได้ยินเท่านั้น ญาติคุณคนนี้
กแ็ ทบเป็นแทบตายขนาดน้นั ” เขาจุดประกายให้
“พวกเคร่งครัดอยู่ในศีลในธรรมก็อย่างนี้แหละ คนไม่มีแฟน
เลยหวงแฟนญาติมั้ง คิดว่าเป็นของตัวเองไปด้วย นึกว่าตัวเองเป็น

ลั บ ล ว ง ใ จ 383

เมยี อกี คน...” มอื ทก่ี ำลงั วาดลปิ สตกิ บนรมิ ฝปี ากตวั เองชะงกั ดวงตา
ทม่ี องกระจกเบกิ กวา้ งขน้ึ “ตายโหงแลว้ ไมน่ ะ ยายตมุ้ ไมก่ ลา้ หรอก
ตว้ มเต้ียมแสนดอี อกขนาดน้นั ”
“ตว้ มเตย้ี มขนาดนน้ั ถงึ ไมท่ นั นายโจไ้ ง” ชายหนมุ่ วา่ กอ่ นสา่ ยหนา้
“วงศว์ า่ นเครอื วงศส์ ขุ สนั ตจ์ รงิ ๆหนดู เี อย๊ พล่ี ะหว่ งแทนหนดู จี รงิ ๆ
ครอบครวั นม้ี ว่ั ไดท้ ่ี ลกู สาวในตระกลู สามแตล่ กู เขยคนเดยี ว สนกุ ฉบิ ”
“บ้า...ตาบ้าปากหมา อย่าเอาฉันไปเกี่ยว ไม่ร่วมวงสังฆกรรม
ด้วยหรอก บ้าจริง ทีนี้ทำไงเนี่ย เฮ้อ” นริสาอยากยกมือกุบขมับ
ถอนใจกอ่ นโทษปงั “เพราะนายคนเดยี วเลย ถา้ ไมย่ ว่ั ฉนั คงไมบ่ า้ พดู
ออกไปอยา่ งนน้ั เลยตอ้ งมารบั รอู้ ะไร...อย๋ึ ...แบบน้ี แลว้ จะทำยงั ไงละ่
ทนี ี้ เฮอ้ เพราะนายคนเดียวเลย”
คำโทษกระแทกกระทน้ั เลน่ เอานลวุธได้แตม่ ึน บ่นพมึ
“เออ คนเป็นชู้กัน แล้วมาเป็นความผิดตูได้ไงเนี่ย ไม่เข้าใจ
วะ่ ”

384 ก่ิ ง ฉั ต ร

บ ท ที่ ๓๔

พ นั ช ก ร ห ล บ อ อ ก ม า จากงานแต่งของพีช่ ายไดโ้ ดยที่แทบไมม่ ี
ใครสงั เกตเหน็ บดิ ามารดาและญาตพิ น่ี อ้ งทกุ คนมวั แตว่ นุ่ วายรบั แขก
เพราะแม้ปีที่ผ่านมาภายในหมู่ญาติจะมีปัญหามีความมึนตึงกันบ้าง
กระทบกระทั่งกันบ้าง แต่เมื่อออกแขกออกงาน ลูกหลานคุณย่าจู
ทุกคนก็สมานสามัคคีทำกันเต็มที่ ขนาดปัทมาที่มีอคติต่อบ่าวสาว
เจ้าของงานเหลือเกิน แต่พอมางานหล่อนก็ทิ้งความขุ่นข้องหมองใจ
ทั้งหมดไว้ที่บ้าน กลายมาเป็นอาสะใภ้แสนดีคนเดิมของพชรพล
รบั แขกเหร่ืออย่างเต็มใจ คำนอ้ ยไม่มีการนนิ ทาวา่ กลา่ วบ่าวสาวเลย
ดังนั้นทุกคนจึงร่วมมือร่วมใจรับแขกเต็มที่ กระทั่งไม่มีใคร
สนใจหญิงสาวที่หลบออกจากงานอยา่ งชอกชำ้
พนัชกรขับรถมะงุมมะงาหราไปตามเส้นทาง โชคดีการจราจร
ไมต่ ดิ ขดั มาก หญงิ สาวจงึ สามารถขบั รถไปไดโ้ ดยไมเ่ กดิ อบุ ตั เิ หตใุ ด ๆ
ท้ังท่ีตาบวมจนแทบมองทางไมเ่ หน็ อย่างนี้
ตลอดเวลาที่ขับรถ ใจหล่อนจดจ่ออยู่แต่กับสิ่งที่รู้มา คุณโจ้
มผี หู้ ญงิ อกี คนนอกเหนอื จากหลอ่ น แลว้ ผหู้ ญงิ ทว่ี า่ กไ็ มใ่ ชใ่ ครทไ่ี หน

ลั บ ล ว ง ใ จ 385

แตเ่ ปน็ นรสิ า นรสิ าทแ่ี สนจะโกห้ รา่ น โฉบเฉย่ี วมน่ั อกมน่ั ใจในตวั เอง
ผู้หญงิ ทที่ ุกคนในครอบครัวออกปากตรงกันวา่
‘นิสัยยายนิ้งนั้น เป็นประเภทอยากได้อะไรฉันต้องได้ และ
ทำไดจ้ รงิ ๆ เสียดว้ ยสิ’
ยิ่งคิดพนัชกรยิ่งตัวเนื้อสั่นด้วยความกลัว ความโกรธ ความ
หวงแหน เกรี้ยวกราด และสิ้นหวังเคล้าระคนกันจนแยกอารมณ์ที่
แน่นอนไม่ถูก ยิ่งคิดก็ยิ่งปักใจว่านริสากำลังจะมาแย่งจริณธรไป
และคงแยง่ ไดแ้ น่ๆ แลว้ น่ีหลอ่ นจะทำอยา่ งไรดี
กับทิพปภานั้นหล่อนเว้นไว้คน เพราะถือว่ามาก่อน เป็นเมีย
ทมี่ ีทะเบียน และทะเบียนนัน่ คงค้มุ ญาตสิ าวไว้ได้ แต่หลอ่ นนีส่ ิไม่มี
อะไรเลย เป็นเมียไม่มีทะเบียน แถมยังสู้รบปรบมือกับนริสาไม่ไหว
แน่ ทางเดยี วที่คงจะร้งั เขาไว้ไดก้ น็ า่ จะมแี ต.่ ..
หญิงสาวเลื่อนมือจากพวงมาลัยมาแตะแผ่วเบาที่หน้าท้องของ
ตวั เอง
ลูก...หล่อนยังไม่ได้บอกเขา เพราะตั้งใจจะเก็บข่าวดีนี้ไว้เป็น
ของขวัญวันเกิดให้เขาในอาทิตย์หน้า เขาจะได้ยินดีและมีความสุข
เหมอื นทห่ี ลอ่ นมี และถงึ แมล้ กู คนนจ้ี ะไมไ่ ดเ้ กดิ ขน้ึ ใตก้ ฎหมายอยา่ ง
ถูกตอ้ ง แต่ก็เกิดจากความรกั ของพอ่ และแมอ่ ยา่ งแทจ้ ริง
ความรักของพ่อและแม่หนู...ฝันหวานถึงตรงนี้ รอยยิ้มของ
หล่อนก็เลือนไป ก้อนสะอื้นวิ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอแทนเมื่อนึกต่อว่า
ความรักที่ทำใหห้ นเู กดิ ขึ้นมากำลังจะมมี ารผจญนะลกู
นังมารร้ายไม่ใช่ใครอื่น ญาติของแม่เอง นังมารร้ายกำลังจะ
แย่งพ่อหนไู ปจากแม่ แย่งพ่อไปจากเราสองคน...
พนัชกรคร่ำครวญกับตัวเอง แม้จะเป็นวงศ์ว่านเครือคนหนึ่ง
แต่นิสัยหัวอ่อน ซื่อ ๆ ไม่ทันใคร และการที่พ่อแม่กับพี่ชายปกป้อง

386 กิ่ ง ฉั ต ร

อย่างมากตั้งแต่เล็กจนโต ทำให้หญิงสาวเติบโตแต่ไม่เคยโตทาง
ความคดิ จนทนั โลกจรงิ ๆ ชวี ติ หลอ่ นคบั แคบอยกู่ บั บา้ นกบั ครอบครวั
ท่ีทำงาน และเพอ่ื นกลมุ่ เดมิ ๆทคี่ บหากันมาตงั้ แต่สมยั เรียน...เพื่อน
ผูห้ ญงิ ลว้ น...
เหมือนดอกไม้ที่อยู่ในครอบแก้ว ได้รับการปกป้องมาอย่างดี
ปลอดภยั แตไ่ รส้ ง่ิ เรา้ ใจ
เมอ่ื จริณธรก้าวเขา้ มาเขาจงึ เปน็ สสี ัน เปน็ ความสุข เปน็ ความ
สวยงาม เป็นโลกใหม่ในโลกใบเก่าที่ปิดล้อมจนหาทางออกไม่เจอ
ของหลอ่ น และเมอ่ื ชายหนมุ่ มคี า่ มากมายในสายตาของพนชั กร คนท่ี
ไม่เคยเข้าใจสันดานมนุษย์จริง ๆ อย่างหล่อนจึงเหมาเอาว่าทุกคน
จะต้องเหน็ ว่าเขามคี า่ มากเหมอื นกัน
ทพิ ปภาเหน็ เขามคี า่ จนแย่งมาจากนีรภา
พนัชกรเห็นเขามีค่าเหลือเกินจนยอมเป็นผู้หญิงอีกคนของเขา
ยอมอยอู่ ยา่ งหลบๆซอ่ นๆไมแ่ สดงตวั เพราะหลอ่ นเปน็ คนดี หลอ่ น
ไมอ่ ยากทำให้ทิพปภาเจ็บปวด
ตอนนี้นริสาเห็นเขามีค่าอีกคนแล้ว แต่ญาติรายนี้ของหล่อน
เม่ือตอ้ งการจะตอ้ งเอาให้ได้
แล้วนี่พนัชกรจะทำอย่างไร หล่อนสู้ทิพปภาไม่ได้ เพราะ
ฝา่ ยนน้ั มที ะเบยี นสมรสในมอื และไมม่ ที างทจ่ี ะสนู้ างมารรา้ ยเจา้ มารยา
อย่างนริสาได้แน่ แลว้ น่หี ล่อนจะทำอย่างไรดี จะทำอยา่ งไรดี
ต้องสู้สิ หล่อนต้องเอาลูกเข้าสู้ และต้องเริ่มโดยเร็วด้วย
อย่าให้นริสาได้มีเวลาตั้งตัว ดังนั้นพนัชกรต้องลงมือเดี๋ยวนี้ ต้อง
หาทางบอกเขาให้ไดเ้ ด๋ยี วนี้...
แต่จริณธรไม่รับโทรศัพท์ เขาเปิดเครื่องแต่ไม่รับสาย เบอร์
โทรศพั ทบ์ า้ นเขามอี ยใู่ นประวตั ิ หากพนชั กรจำไมไ่ ด้ ชายหนมุ่ ไมใ่ ห้

ลั บ ล ว ง ใ จ 387

หลอ่ นโทร.เขา้ บ้าน เขาว่าไม่อยากใหใ้ ครสงสัยหรือรับร้เู ร่ืองของทั้งคู่
‘จนกวา่ จะถงึ เวลาที่สมควร’
และพนัชกรก็เชื่อเขา เชื่ออย่างเต็มหัวใจว่าสักวันเวลาอัน
สมควรนั้นจะมาถึง และหล่อนจะได้เป็นเมียออกหน้าออกตาของเขา
อกี คน ดงั นน้ั หลอ่ นจงึ ไมส่ ามารถโทร.ไปหาเขาทบ่ี า้ นได้ แตห่ ญงิ สาว
รู้ว่าบ้านเขาอยู่ไหน เพราะเคยขับผ่านวนไปมาเหมือนสาวคลั่งรัก
ดังนัน้ หญงิ สาวจึงรีบตรงดิง่ ไปท่ีบา้ นของเขา
เดก็ ในบา้ นมองผหู้ ญงิ ในชดุ ราตรงี ดงาม แตห่ นา้ ตาดกู ระเซอะ-
กระเซิง แต่งหน้าลวกๆเพื่อปกปิดคราบน้ำตาอย่างไม่มิดนักด้วย
อาการไม่ไว้วางใจ ดีหน่อยที่ฝ่ายนั้นอ้างว่าเป็นญาติของทิพปภา
เดก็ ตา่ งดา้ วทม่ี ใี บอนญุ าตเรยี บรอ้ ยจงึ ตอบไปตามจรงิ ดว้ ยเสยี งแปรง่ ๆ
ของหลอ่ นวา่
“ออกจากบ้านไปตั้งแต่สายแล้วค่ะ ส่วนคุณกิ๊ฟออกไปตั้งแต่
เช้ามดื ”
“มีใครรไู้ หมวา่ คณุ โจไ้ ปไหน”
“ไม่รู้หรอกค่ะคุณ” เจ้าหล่อนส่ายหน้าเหลอหลา “ไปไหน
ไม่เคยบอก ใคร ๆ ก็ไม่รู้ บางทีคุณผู้หญิงหรือแม้แต่คุณกิ๊ฟก็ไม่รู้”
“งั้นฉันขอพบคุณแม่หน่อยได้ไหม” หญิงสาวร้องขอ เด็ก
ในบ้านอาจจะไม่รู้วา่ จริณธรไปไหน แตม่ ารดาเขาตอ้ งรแู้ น่
อึดใจหนึ่งพนัชกรก็ได้ยกมือไหว้มารดาของผู้ชายที่หล่อนรัก
สุดหัวใจ อนงค์นาถเป็นหญิงกลางคนที่ดูอ่อนวัยกว่าอายุจริงมาก
หล่อนแต่งตัวดีเสมอแม้ยามที่อยู่กับบ้านไม่ได้ออกไปไหน ว่ากัน
ตามตรงแล้วอนงค์นาถเป็นคนงามยิ่งกว่าวัยของตัวเอง ดีทุกอย่าง
ยกเว้นสายตาทม่ี องแขกผู้มาขอพบอย่างหมางเมิน เย็นชา
“ญาติแม่กฟิ๊ ใช่ไหม คนไหนล่ะ ทำไมไมเ่ คยเหน็ หนา้ ”

388 ก่ิ ง ฉั ต ร

ทั้งคู่ไม่เคยพบกันมาก่อน เพราะพนัชกรไม่ปรากฏตัวทั้งงาน
หมั้นงานแต่งของจริณธร ตั้งแต่รู้ข่าวว่าเขาเลือกทิพปภา หล่อนก็
เก็บตัวเงียบเชียบ ไม่เอาใคร ไม่พบปะเวลามีงานเลี้ยงในหมู่ญาติ
จึงไม่เคยเจออนงค์นาถเสียที หากได้ยินจากคำบอกเล่าของจริณธร
จนเชื่อว่าหญิงตรงหน้านั้นอาจจะเข้มงวดสักนิด แต่เนื้อแท้แล้วใจดี
ถา้ รู้จักอ่อนนอ้ มเข้าหา รูจ้ กั ประจบเอาใจสกั นดิ รับรองวา่ มารดาเขา
ต้องรักเหมือนเปน็ ลกู สาวแท้ ๆ คนหนึง่ เลยทีเดยี ว
“ตมุ้ คะ่ คณุ แม”่ หญงิ สาวยกมือไหวอ้ ยา่ งนอบน้อม
คิดว่าพอเอ่ยชื่อไปมารดาจริณธรคงร้องอ๋อ เพราะอย่างน้อย
ชายหนุ่มก็น่าจะเอ่ยถึงหล่อนให้เข้าหูบ้าง แต่น่าแปลกที่ใบหน้า
อนงค์นาถยังเรยี บเฉยอยู่ หล่อนจึงใจแป้วไปไมน่ อ้ ย ตอ้ งเสรมิ วา่
“พส่ี าว ลกู ลงุ ของกฟ๊ิ คะ่ ตมุ้ ทำงานฝา่ ยบคุ คลทบ่ี รษิ ทั ” กอ่ น
ถามอย่างอดไม่ได้วา่ “คณุ โจไ้ ม่เคยพดู ถึงตุ้มให้คุณแม่ฟงั หรอื คะ”
“ญาติพี่น้องแม่กิ๊ฟมีตั้งหลายคนหลายสาว ฉันจำไม่ได้หมด
หรอก แล้วตาโจ้น่ะไม่ใช่คนที่จะมานั่งนินทาญาติเมียให้แม่ฟัง”
อนงค์นาถเอ่ยอย่างไม่เกรงใจ บอกตามตรงว่าพอเป็นญาติของ
ทิพปภา หล่อนก็ไม่ปลื้มแล้ว หากพอหลุดปากไปหล่อนนึกขึ้นได้
ยอ้ นถามวา่ “เดย๋ี ว ตมุ้ ...นใ่ี ชน่ อ้ งสาวคนทจ่ี ะแตง่ งานกบั หมอดวี นั น้ี
หรือเปล่า”
“ค่ะ”
“อ้าว แล้วทำไมไม่อยู่ในงาน วิ่งมาหานายโจ้ทำไม หรือว่า
จะมาเยาะเยย้ อะไรกนั อกี พช่ี ายเราเขาฉลาดน่ี เลอื กเมยี เกง่ พอ่ กบั
แมค่ งปลื้มนะสะใภค้ นน้ี”
“ก.็ ..คะ่ ” พนชั กรชกั อดึ อดั กบั สายตาอกี ฝา่ ยทก่ี วาดมองเหมอื น
อย่างที่เรียกว่ากวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า อนงค์นาถนั้นเก่งนัก

ลั บ ล ว ง ใ จ 389

เรื่องใช้สายตาจิกหรือแสดงอาการเย้ยหยัน แม้ปากจะยิ้ม แต่ดวง
ตาหล่อนไม่ยิ้มด้วยเลย และนั่นทำให้พนัชกรชักนึกเห็นใจทิพปภา
ขึ้นมาครามครัน “คุณแม่คะ คุณแม่ทราบหรือเปล่าคะว่าคุณโจ้
อย่ไู หนตอนน้ี”
“มีธุระอะไรกับนายโจ้ล่ะ เมียเขาเป็นอะไรไปหรือถึงต้องวิ่ง
มาหาหนา้ ตาตน่ื อยา่ งน”้ี เสยี งอนงคน์ าถออ่ นลงหนอ่ ย เพราะหลอ่ น
กไ็ มใ่ ชค่ นใจไมไ้ สร้ ะกำเสยี ทเี ดยี ว แมจ้ ะไมช่ อบสะใภค้ นนอ้ี ยา่ งรนุ แรง
แต่กไ็ ม่เคยคิดร้ายหรือสาปแชง่ ให้มีอนั ตรายใดๆ
“เปลา่ ค่ะ กิ๊ฟสบายดี แตต่ ้มุ มีเร่ืองอยากคยุ กับคุณโจ”้
“เร่ืองด่วนขนาดรอไมไ่ ดเ้ ลยหรือ”
“ค่ะ” พนัชกรน้ำตาปริ่ม “ตุ้มอยากพบคุณโจ้ ตอนนี้คุณโจ้
อยูไ่ หนคณุ แม่พอจะทราบไหมคะ”
“ไมร่ สู้ ิ เขาออกไปไมบ่ อกไมก่ ลา่ ว โทร.หาเขาทางมอื ถอื หรอื ยงั
ละ่ ”
“โทร.แล้วค่ะ คุณโจ้ไม่รับสาย” พูดแล้วหญิงสาวก็นึกขึ้นได้
ร้องขอว่า “คุณแม่คะ ตุ้มรบกวนคุณแม่โทร.หาคุณโจ้ได้ไหมคะ
บอกว่าต้มุ มีเรอ่ื งสำคัญจะคุยดว้ ย”
“ถ้าเธอโทร.แลว้ เขาไม่รบั ก็แสดงวา่ เขายงั ไมพ่ ร้อมจะคยุ ดว้ ย
ตอนน้ี รอพรงุ่ น้ไี ดไ้ หม”
ได้น่ะได้อยู่ แต่หล่อนคงต้องขาดใจตายเสียก่อนด้วยความ
ร้อนรนในอกเปน็ แน่
“ไม่ได้ค่ะ ตุ้มอยากคุยกับคุณโจ้ตอนนี้จริง ๆ ตุ้มไหว้ละค่ะ
คุณแม่ ติดต่อคุณโจ้ใหห้ นอ่ ย บอกวา่ ตมุ้ มเี รื่องด่วน”
“ถา้ ลกู ชายฉนั ถามวา่ เรอ่ื งดว่ นอะไร เธอจะใหฉ้ นั ตอบวา่ ยงั ไง”
“บอกคณุ โจว้ า่ เรอ่ื งสำคญั จรงิ ๆคะ่ ไมง่ น้ั ตมุ้ คงไมบ่ ากหนา้ มา

390 กิ่ ง ฉั ต ร

รบกวนคุณแม่”
อนงคน์ าถเลกิ คว้ิ ขน้ึ ขา้ งหนง่ึ ประสบการณท์ ผ่ี า่ นรอ้ นผา่ นหนาว
มามาก และรจู้ กั นสิ ยั ลกู ชายตวั เองดพี อสมควรทำใหร้ สู้ กึ รอ้ นหลงั วบู
หวังว่านายโจ้คงไม่คดิ ตืน้ ๆ ทำอะไรโง่ๆ ลงไปหรอกนะ
“ถา้ พดู แคน่ ฉ้ี นั ไมแ่ นใ่ จวา่ เขาจะสนใจ วนั นก้ี ร็ อู้ ยวู่ า่ อารมณเ์ ขา
คงไม่ดีเท่าไหร่ ฉันว่าเธอกลับไปก่อนดีกว่า นายโจ้กลับมาหรือ
โทร.มาจะบอกให้ว่าเธอมาหา บอกว่ามีธุระด่วนและสำคัญมากจะ
พดู ด้วย”
“คณุ แม่...ลองโทร.ตอนนไ้ี มไ่ ดห้ รอื คะ”
“ฉันไม่อยากรบกวนลูกชายฉัน” อนงค์นาถบอกอย่างเย็นชา
“ถ้าบอกว่าแค่ธุระสำคัญ แต่ให้รายละเอียดไม่ได้ ก็โทร.ให้ไม่ได้
หรอก”
พนชั กรคอตก หญงิ สาวอยากจะโพลง่ ออกไปนกั วา่ หลอ่ นทอ้ ง
หล่อนกำลังจะมีหลานย่าคนแรกให้คุณแม่ แต่พูดไม่ออก ความ
ละอายและรู้สึกผิดที่ตัวเองนั้นเหมือนลักกินลอบกินทำให้พูดไม่ออก
ส่วนหนึ่ง อีกส่วนเป็นเพราะหล่อนอยากให้จริณธรรู้เป็นคนแรก รู้
จากปากหล่อน ไม่ใช่รผู้ า่ นมารดาเขาทางโทรศพั ท์
“คุณแม่คะ นี่เรื่องด่วนจริง ๆ นะคะ ตุ้มขอร้อง...” หล่อน
พยายามคร้ังสดุ ทา้ ย อ้อนวอนด้วยนำ้ ตา
ผหู้ ญงิ คนหนง่ึ เดนิ แกมวง่ิ ลงมาจากชน้ั สองรอ้ งขออะไรรองทอ้ ง
แต่พอเห็นว่ามารดาไมไ่ ดอ้ ยู่ตามลำพังกช็ ะงัก ร้องวา่
“อ้าว คุณแมม่ แี ขก”
“ไมใ่ ชแ่ ขกทไ่ี หนหรอก ญาตแิ มก่ ฟ๊ิ เขานะ่ เขามาตามหานายโจ”้
อนงคน์ าถหนั ไปบอกลกู สาวราวกบั อกี ฝา่ ยไมไ่ ดน้ ง่ั อยตู่ รงหนา้ “แทบจะ
กราบกรานใหแ้ มโ่ ทร.ไปตามนายโจ้ แตไ่ ม่ยอมบอกว่าเรอ่ื งอะไร”

ลั บ ล ว ง ใ จ 391