ลับลวงใจ กิ่งฉัตร

แค่ชอบพอนิสัย คิดว่ามาเป็นน้องสะใภ้ก็คงไม่ก่อปัญหาอะไรกับ
ครอบครัวสามีเท่านั้น แต่ที่โต้แย้งแทนหมอสาวรายนั้นเพราะหล่อน
รับการตัดสินใจอย่างนี้ของน้องชายไม่ได้ ครอบครัวหล่อนไม่ได้
ยากจนขน้ แค้นอะไร ไมจ่ ำเปน็ ที่นอ้ งชายของหล่อนจะต้องทำตัวเป็น
หนตู กถังข้าวสารแบบนี้
“ผู้หญิงส่วนใหญ่ก็เลือกผู้ชายที่สามารถเลี้ยงดูเขาได้ ยิ่งรวย
ยง่ิ ดี แลว้ ทำไมผชู้ ายจะเลอื กผหู้ ญงิ ดว้ ยเหตผุ ลเดยี วกนั ไมไ่ ด้ อกี อยา่ ง
โจก้ ไ็ มไ่ ดไ้ ปหลอกลอ่ หลอกลวงอะไรเขา คณุ กฟ๊ิ มาชอบโจเ้ อง พอ่ เขา
มาเสนอใหโ้ จ้เองว่าแต่งงานกบั ลกู สาวเขาดกี วา่ แต่งกับหมอดี”
จริงๆอนุทัตไม่ได้พูดตรงๆอย่างนั้น เขามีลูกเล่นในการ
นำเสนอมากกวา่ นน้ั เรม่ิ แรกเขานดั ชายหนมุ่ พาไปเลย้ี งอาหารในรา้ น
สุดหรู หลังจากลงมือรับประทานอาหารหรูเคล้าเหล้าสาเกอุ่น ๆ ที่
สัง่ ตรงจากญป่ี ุน่ พอเพลนิ ๆ นายจา้ งกถ็ ามเปิดอกอย่างลกู ผชู้ ายว่า
‘ถามตรงๆเถอะคณุ โจ้ คณุ โจเ้ คยสนใจยายกฟ๊ิ ของผมมากกวา่
เพื่อนร่วมงานธรรมดาไหม’
จรณิ ธรไมไ่ ดม้ คี วามเปน็ ลกู ผชู้ ายตรงไปตรงมาอยา่ งผถู้ าม เขา
คาดอยู่แล้วว่าเหตุที่อนุทัตนัดมากินข้าวตามลำพังคงเป็นเรื่องนี้ จึง
เตรียมตัวพร้อมและไม่กระดากเลยที่จะทำท่าตกใจก่อนแสดงอาการ
กระอกั กระอว่ น กม้ หนา้ ลงเลก็ นอ้ ยเพอ่ื ทผ่ี สู้ งู วยั กวา่ จะไมเ่ หน็ รอยยม้ิ
ก่อนตอบพึมพำวา่
‘คณุ กฟ๊ิ เปน็ คนนา่ รกั ใครเขา้ ใกลก้ ย็ ากจะอดใจ แตผ่ มไมก่ ลา้
...’
‘อาไร้...’ อนุทัตหัวเราะ มีแววโล่งอกในน้ำเสียงนั้น แสดงให้
เหน็ วา่ แมจ้ ะทำทา่ มน่ั อกมน่ั ใจ แตใ่ นอกของคนเปน็ พอ่ กป็ ระหวน่ั อยู่
ไม่น้อย ‘เป็นลูกผู้ชาย กล้า ๆ หน่อยสิคุณโจ้ ผมเองก็ชอบคุณนะ

142 ก่ิ ง ฉั ต ร

ชอบมากเลย ยายกฟ๊ิ กเ็ หมอื นกนั เคยคิดเล่นๆวา่ ถา้ มลี กู ชายอยา่ ง
คณุ อกี สกั คนคงจะดี ไดค้ นทีถ่ กู ใจรู้ใจมาร่วมครอบครวั ...’
เขาหยดุ เหมอื นจะหยงั่ เสยี งอกี ครง้ั อกี ฝ่ายจึงรีบบอก
‘ผมเคารพนับถือคุณทตั มากครับ ตง้ั แต่ทำงานทนี่ ่ีก็เหมอื นได้
ครอบครัวเพิ่มอีกครอบครัวจริง ๆ ทุกคนดีกับผมเหมือนกับเป็น
สมาชิกคนหนึ่ง แต่ผมเป็นคนเหมือนมีพันธะ ไม่กล้าดึงคุณกิ๊ฟให้
เสยี หายหรอกครบั ’
จริณธรฉลาดพอที่จะพูดถึงปัญหาตรงๆ อีกฝ่ายจะได้รู้สึกว่า
เขาเป็นผู้ชายที่ดีที่รับผิดชอบ ไม่ใช่พอเห็นของใหม่ดีกว่าของเก่าก็
สะบดั ของเก่าท้ิงอย่างไมเ่ ห็นคา่
‘คุณรักยายก๊ิฟหรอื เปล่า’ อนุทัตถามตรง ๆ
‘ครับ’ ชายหนุ่มตอบรับได้เต็มปาก ‘ผมเคยคิดว่ารักหมอดี
แต่จริง ๆ ผมกับหมอดีเจอกันในช่วงที่เราต่างคนต่างพร้อมจะสร้าง
ครอบครัวและมีใครสักคนข้างตัว ผมเพิ่งมารู้ความแตกต่างเมื่อพบ
กบั คณุ กฟ๊ิ ไดร้ จู้ กั กบั คณุ กฟ๊ิ อยา่ งจรงิ ๆจงั ๆ แตผ่ มกไ็ มก่ ลา้ ทำอะไร
มาก เพราะจะว่าไปแล้วหมอดไี ม่มคี วามผิดอะไรเลย’
‘ก็เข้าใจนะ’ ชายสูงวัยพยักหน้านิดหนึ่ง ‘เห็นใจทางโน้นเขา
ด้วย แต่เรื่องของหัวใจมันพูดยาก อีกอย่าง ถ้าความรู้สึกเปลี่ยน
จะทู่ซี้กันต่อไปก็มีแต่ปัญหา เฮ้อ...นี่ถ้าชดเชยอะไรให้ทางโน้นได้
ก็อยากให้บอกมา ทำอะไรให้ไดก้ ็จะทำ’
จากนน้ั ทง้ั คกู่ น็ ง่ั รบั ประทานอาหารกนั ตอ่ โดยไมเ่ อย่ ถงึ เรอ่ื งนอ้ี กี
กระท่ังก่อนแยกจากกัน อนุทัตจึงเอย่ เหมอื นย้ำว่า
‘ยายกฟ๊ิ เปน็ เดก็ ดี ผมกอ็ ยากสง่ เสรมิ ใหแ้ กไดค้ คู่ รองทด่ี ’ี เขา
หัวเราะนดิ หน่งึ ‘ประสาคนเป็นพ่อแหละนะ อยากเห็นลูกมีความสุข
ไมอ่ ยากเหน็ แกตอ้ งเจบ็ ปวดไมว่ า่ จะดว้ ยเรอ่ื งอะไรกต็ าม เมอ่ื แกบอกวา่

ลั บ ล ว ง ใ จ 143

ชอบคณุ มาก ผมกอ็ ยากสนบั สนนุ แตม่ นั กค็ งขน้ึ อยกู่ บั การตดั สนิ ใจ
ของคณุ โจด้ ว้ ย เพราะผมไมใ่ ชพ่ วกชอบขม่ เขาโคขนื ใหก้ นิ หญา้ ผมรู้
ว่าแฟนคณุ เป็นคนด.ี ..’
อนุทัตเลี่ยงเสียไม่เอ่ยชื่อนีรภาตรงๆ ส่วนหนึ่งอาจจะเป็น
เพราะความร้สู กึ ผิดและละอายในใจลกึ ๆ กเ็ ปน็ ได้
‘แตย่ ายกฟ๊ิ ของผมไมเ่ คยเปน็ รองใคร ไมไ่ ดอ้ วดนะ แตล่ กู ผม
นะ่ มที ง้ั รปู สมบตั ิ คณุ สมบตั ิ และทรพั ยส์ มบตั จิ รงิ ๆ ผมเองกอ็ ยา่ ง
ทบ่ี อก...ถกู ใจคณุ โจม้ าก ถา้ ไดม้ าเปน็ สมาชกิ ครอบครวั จรงิ ๆคงจะดี
ทกุ วนั นง้ี านบรษิ ทั ลน้ มอื จะหวงั ใหน้ ายยศมาชว่ ยกค็ งยาก เพราะเขา
กม็ ธี รุ กจิ ของเขา ผมคงตอ้ งหวงั พง่ึ คณุ โจน้ แ่ี หละ เขา้ มาชว่ ยกนั ทำงาน
ให้กจิ การร่งุ เรือง’
เขาพูดพลางตบบ่าจริณธรเหมือนให้คำมั่น ชายหนุ่มจึงรับคำ
เบาๆ แตม่ ่นั คง ฝา่ ยผู้สูงวัยกวา่ จงึ เสริม
‘ลองกลับไปคิดที่ผมบอกดูนะคุณ พรุ่งนี้ก็คุยกับยายกิ๊ฟให้
รเู้ รอ่ื ง เอาเปน็ วา่ ผมฝากความหวงั ไวก้ บั คณุ แลว้ กนั นะคณุ โจ้ อยา่ ทำ
ให้ผมผิดหวังละ่ ’
ชายสองวัยแยกกันตรงหน้าร้านอาหาร ต่างฝ่ายต่างมั่นใจว่ารู้
แน่นอนว่าคำตอบทไี่ ด้รับจากการกนิ ข้าวเย็นวนั นจี้ ะเป็นเชน่ ไร
และเพราะจากการคยุ กบั การทเ่ี คยฟงั เรอื งยศเลา่ ถงึ เรอ่ื งทอ่ี นทุ ตั
ให้หุ้นในบริษัทเป็นของขวัญแต่งงาน แม้จะเป็นเขยแต่ก็ได้รับการ
ตอ้ นรบั เหมอื นเปน็ ลกู คนหนง่ึ จรงิ ๆ จรณิ ธรจงึ สามารถคยุ ไดเ้ ตม็ ปาก
ตอนน้ีเลยวา่
“พี่จั่นรู้ไหม แต่งแล้วโจ้จะมีสิทธิ์มีเสียงมีหุ้นในบริษัท เป็น
สมาชกิ ในบา้ นนน้ั จรงิ ๆ ไมใ่ ชเ่ ปน็ แคเ่ ขย แลว้ บรษิ ทั วงศว์ า่ นเครอื นะ่
ใหญ่จะตาย กิจการแตกลูกแตกหลานทำเงินเข้ากองกลางปีละไม่รู้กี่

144 ก่ิ ง ฉั ต ร

สบิ กร่ี อ้ ยลา้ น ลกู หลานทกุ คนใชเ้ งนิ กงสที ง้ั กนิ ทง้ั อยทู่ ง้ั เทย่ี ว ไมต่ อ้ ง
ควักเนื้ออะไรเลย แล้วอย่างนโ้ี จ้จะโง่ปฏิเสธทำไมละ่ ”
ฟังน้องชายพูดหน้าตาเฉยแบบนี้แล้ว จริยาอยากให้นายจ้าง
ของเขามาได้ยินคำพูดเหล่านี้นัก ให้ได้ยินน้ำเสียงที่เหมือนเอาบุญ
เอาคณุ เหมอื นจะบอกวา่ ...เขาเสนอมาฉนั กส็ นองให้ แลว้ อยากรนู้ กั
วา่ ยงั จะอยากไดน้ ายโจไ้ ปเปน็ เขยอกี หรอื เปลา่ แตไ่ มท่ นั จะพดู วา่ อะไร
ดังใจ อนงคน์ าถก็เอ่ยถามข้ึนอยา่ งอ่อนเพลยี ใจวา่
“โจ.้ ..โจร้ กั ...เพ่ือนหมอดคี นนห้ี รอื ลูก”
จริณธรไม่สบตามารดา ตอบแคว่ า่
“คุณกิ๊ฟเขาก็น่ารักนะครับแม่ หน้าตาดี นิสัยดี คล่องแคล่ว
ทำงานเกง่ ถา้ แม่ได้รจู้ ักคุณก๊ิฟ แมต่ อ้ งชอบคณุ กฟ๊ิ แน่ ๆ”
“แตโ่ จก้ ็ไมไ่ ดร้ กั เขาเหมอื นท่รี ักหมอด”ี อนงคน์ าถสรปุ
“ครบั โจ้ยอมรบั ว่าโจ้ยังรกั หมอดี แต่โจเ้ ลอื กคุณกฟ๊ิ ”
“คิดดีแล้วหรือโจ้” มารดาขมวดคิ้วอย่างไม่เห็นด้วย น้ำเสียง
ที่เอ่ยต่อมีแววตำหนิ “การแต่งงานไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ ถึงสมัยนี้
จะแต่งง่ายเลิกง่ายก็ตามเถอะ แล้วรายนี้...หน้าตาเป็นไงแม่ก็ไม่เคย
เห็น คบหากันเท่าไหร่...ห้าหรือหกเดือนได้ไหม จะแต่งแล้วหรือ
ทำไมมันเร็วขนาดนี้โจ”้
“โจ้ตัดสินใจแล้วครับแม่” ชายหนุ่มตอบด้วยความหงุดหงิด
ระคนแปลกใจ เขานกึ วา่ มารดาจะเปน็ ฝา่ ยสนบั สนนุ เพราะอนงคน์ าถ
นน้ั ถอื สาเรอ่ื งเงนิ เรอ่ื งทองนกั ขนาดตอนแรกทพ่ี านรี ภามาแนะนำให้
รู้จัก มารดายังติงว่าฐานะทางบ้านของหญิงสาวนั้นเหมือน ‘ไม่มีอะไร
ตดิ ตวั ’มาเลย ดหี นอ่ ยทม่ี คี วามรมู้ อี าชพี หมอเปน็ ทเ่ี ชดิ หนา้ ชตู าเทา่ นน้ั
ตัวหมอดีเองก็ต้องพยายามใช้เวลาเอาใจอยู่นานกว่าจะได้รับการ
ยอมรบั จากอนงค์นาถ

ลั บ ล ว ง ใ จ 145

“เมื่อเงินเข้ามาทางประตู ความรักก็ถูกเตะโด่งออกไปทาง
หน้าตา่ ง” จรยิ าเอย่ เยาะ ๆ
“แน่ละสิ ความรักมันกินไม่ได้นี่” น้องชายโมโหเพราะรู้สึกว่า
ถูกรุม “แลว้ โจ้ผิดดว้ ยหรือทีเ่ ลือกความมน่ั คงมากกว่าความรักนะ่ ”
“อยา่ งนเ้ี ขาไม่เรียกความมั่นคง เขาเรยี กทางลัด” พสี่ าววา่
“โจ้ คิดดีแล้วหรือลูก แม่น่ะอยากให้ลูกทุกคนมีความมั่นคง
นะ แตไ่ มอ่ ยากใหร้ บี ฉกฉวยใสต่ วั เรว็ เกนิ ไป อยา่ งนอ้ ยกน็ า่ จะคดิ ให้
รอบคอบ ชง่ั นำ้ หนกั วา่ โจต้ อ้ งการความมน่ั คงมากกวา่ ความรกั จรงิ ๆ”
อนงค์นาถตะล่อม จริงอยู่ที่หล่อนชอบเงิน ชอบความมั่งมี...ใคร
บ้างล่ะที่จะไม่ชอบ แต่เหนือความชอบนั้นคือความรักที่มีต่อลูก ถ้า
ลกู ม่งั มแี ต่ไร้สขุ คนเป็นแมก่ ไ็ มอ่ ยากสนบั สนุน
น่าแปลกที่จริณธรยังไม่ทันตอบอะไร พลโท จริณที่นั่งเงียบ
มาตลอดกลับเอย่ ข้ึนว่า
“โจ้บอกว่าตัดสินใจเลือกแล้ว น้องนาถก็ปล่อยให้เขาจัดการ
ของเขาเองไปเถอะ อย่าไปจู้จอ้ี ะไรลูกมากนักเลย”
สายตาทกุ คบู่ นโตะ๊ เบนไปจบั ทผ่ี พู้ ดู ทนั ที และแทบทกุ คบู่ ง่ บอก
ถึงความประหลาดใจไม่อยากจะเชื่อหู ชายหนุ่มเองก็ยังงง วันนี้เขา
คาดอะไรผิดไปหลายอย่าง อย่างแรกนึกว่ามารดาจะเข้าข้างเพราะ
อยากไดล้ กู สะใภม้ เี งนิ แตก่ ลบั เปน็ วา่ อนงคน์ าถไมเ่ หน็ ดว้ ย สว่ นบดิ า
...สมาชิกคนเดียวในบ้านท่ีแสดงถึงความพอใจวา่ ทลี่ กู สะใภห้ มอมาก
ทส่ี ดุ ...นา่ จะคดั คา้ นหรอื ไมพ่ อใจ แตเ่ อาเขา้ จรงิ ๆบดิ ากลบั พดู เหมอื น
เขา้ ขา้ งเขา
“อกี อยา่ งกเ็ หมอื นทโ่ี จว้ า่ ไดข้ า่ วมาวา่ เดก็ คนนน้ี สิ ยั ดี หนา้ ตาดี
ทำงานเกง่ พน้ื ฐานครอบครวั ดมี าก ตอนนถ้ี งึ ไมร่ กั แตก่ ช็ อบๆกนั
อยู่ ไมน่ า่ จะมปี ญั หาอะไร กบั หมอดเี องกแ็ คต่ กลงกนั ไวร้ ะหวา่ งเดก็

146 กิ่ ง ฉั ต ร

ยังไม่ได้ให้ผู้ใหญ่ไปสู่ขอเป็นเรื่องเป็นราว เลิกรากันตอนนี้ยังดูไม่
น่าเกลยี ดเท่าไหร่ ถา้ แต่งกันแลว้ สิ...นนั่ อีกเรอื่ งนึง”
ขณะที่มารดาและพี่สาวมองบิดาด้วยอาการเหมือนตะลึงนิดๆ
จริณธรก็แอบยิ้มในใจ เดาได้ทันทีว่าบิดาคง‘ได้ข่าว’มาจากลุงกำพล
แน่ และถ้าลุงกำพลพูดกับนายพลจริณเหมือนที่พูดกับเขาในคืน
งานเลย้ี ง กไ็ มน่ า่ แปลกใจเลยวา่ ทำไมบดิ าจงึ ไมไ่ ดแ้ ปลกใจมากเหมอื น
คนอ่ืน ๆ และเลอื กท่ีจะเขา้ ขา้ งเขา
เพชรน้ำหนึ่งลอ้ มเพชรย่อมดีกวา่ เพชรนำ้ หน่งึ โดด ๆ แน่นอน!
อนงค์นาถมองหน้าสามีอยู่ครู่ ก่อนยอมถอย พยักหน้าอย่าง
แขง็ ขนื นิด ๆ เอ่ยว่า
“ถา้ งน้ั กต็ ามใจ อยากจะแตง่ กบั คนนก้ี แ็ ตง่ ไหนๆพอ่ ลกู เหน็ ดี
เหน็ งามตามกันแล้วน่ี”
“ไมใ่ ชแ่ คพ่ อ่ นะครบั แตโ่ จอ้ ยากใหแ้ มเ่ หน็ ดว้ ยกบั การตดั สนิ ใจ
ของโจ้อีกคน นะครับแม่...” ชายหนุ่มเกาะแขนมารดาอย่างเอาใจ
ทา่ ทางออ้ นจนจรยิ าอยากเบป้ าก “โจอ้ ยากใหแ้ มใ่ หโ้ อกาสคณุ กฟ๊ิ หนอ่ ย”
“แกก็พาแฟนคนนี้มาให้แม่แกรู้จักแล้วกัน” นายพลจริณช่วย
พดู ให้ลกู ชายเต็มที่ “บางทแี ม่เขาอาจจะถูกใจก็ไดน้ ะ”
“โจ้รับรองว่าถูกใจแมแ่ น่ คนน้โี จ้เลือกแลว้ ว่าดจี ริง ๆ”
“คนกอ่ นแกก็เลือกว่าดที ี่สดุ แล้วเหมือนกนั แต่ยังไม่ทันไปขอ
กเ็ หลวเสยี แลว้ ” พส่ี าวไดจ้ งั หวะคอ่ นขอด กอ่ นถามตรงๆวา่ “แลว้
น่ีบอกเลิกกบั หมอดเี ขาหรอื ยังละ่ ”
น้องชายของหล่อนไม่ตอบ

เ ช้ า วั น รุ่ ง ข้ึ น ซง่ึ เปน็ วนั ศกุ ร์ จรณิ ธรไปทำงานพรอ้ มดอกกหุ ลาบ
แดงดอกเดย่ี ว กา้ นแขง็ ตรง ชายหนมุ่ ตรงไปยงั หอ้ งทำงานของทพิ ปภา

ลั บ ล ว ง ใ จ 147

เขาเคาะประตแู ลว้ เปดิ เขา้ ไปกอ่ นปดิ ประตตู ามหลงั หญงิ สาวเจา้ ของ
หอ้ งยนื อยดู่ า้ นหลงั โตะ๊ ทำงาน ใบหนา้ ขาวแดงเรอ่ื ดวงตาเปน็ ประกาย
วาววับอยา่ งมคี วามสขุ
จริณธรเดินเข้าไป หล่อนก็ก้าวออกจากโต๊ะทำงาน ชายหนุ่ม
สง่ ดอกกหุ ลาบให้
“คณุ ก๊ฟิ อาจจะหาว่าผมเป็นผชู้ ายใจโลเล...”
เขาเกร่นิ แต่หญิงสาวเดินเขา้ มาใกล้ ใช้ปลายนว้ิ ปดิ ปากของ
เขาไว้
“อย่าพูดค่ะ อย่าว่าตัวเองแบบนั้น กิ๊ฟเข้าใจคุณโจ้ เข้าใจ
ทกุ อยา่ ง คนอน่ื อาจจะหาวา่ เราเลว เราผดิ แตถ่ า้ เขาตกอยใู่ นสภาวะ
อย่างเราเขาต้องเขา้ ใจค่ะวา่ เรอื่ งของหัวใจมันหา้ มกนั ไมไ่ ด”้
“คณุ กฟิ๊ ...” จรณิ ธรพึมพำดว้ ยน้ำเสยี งเหมอื นเปน็ ปลม้ื
ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเขาสืบเท้าออกไปก้าวหนึ่งหรือว่าหล่อนผวา
เข้ามากอดไว้ รแู้ ต่ว่าหญงิ สาวรดั เขาไวแ้ นบแน่น
“กิ๊ฟดีใจที่เราใจตรงกัน กิ๊ฟไม่ได้ละเมอเพ้อพกไปฝ่ายเดียว
กิ๊ฟเองก็รู้สึกผิดกับหนูดีนะคะ แต่เป็นอย่างนี้คงจะดีกว่าทิ้งเวลาให้
เนนิ่ นานกว่านี้ หรอื ท้ิงไว้จนกระทงั่ เราเจ็บปวดด้วยกันท้ังสามคน”
เขาแค่กอดหล่อนไว้ ไม่ตอบ หากในใจนึกว่าผู้หญิงก็เป็น
อยา่ งนเ้ี อง คดิ เขา้ ขา้ งตวั เองตลอด คดิ วา่ เปน็ อยา่ งนน้ั ดกี วา่ ถา้ ทำแลว้
เจา้ หลอ่ นไดผ้ ลประโยชน์ หาเหตผุ ลมาทำใหต้ วั เองผดิ นอ้ ยลง แถมยงั
ตดั สินใจแทนคนอนื่ เสร็จสรรพดว้ ยวา่ เหน็ เหมอื นตวั เองทงั้ หมด
ริมฝีปากของจริณธรโค้งขึ้นนิดหนึ่งเป็นเชิงเยาะเมื่อหล่อนยัง
พมึ พำยำ้ วา่ ...เร่ืองของหัวใจห้ามกนั ไม่ได.้ ..
ไมจ่ รงิ หรอก เขาอยากจะคา้ นออกไปนกั ถา้ หา้ มกนั ไมไ่ ด้ เขา
กค็ งไมย่ นื กอดหลอ่ นอยตู่ รงนห้ี รอก เพราะหวั ใจของเขาไมอ่ ยกู่ บั หลอ่ น

148 กิ่ ง ฉั ต ร

ทีน่ ่ี เขาฝากมนั ไว้กบั หมอดี และไมค่ ิดจะรบั กลบั คืนมาอีกแล้ว...

เ ห นื อ ห้ อ ง ท ำ ง า น ของทพิ ปภาขน้ึ ไปสองชน้ั เปน็ หอ้ งประชมุ เลก็
ของผู้บริหาร wwk พชรพลนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่ออาของเขาแจ้งข่าว
ความสัมพันธข์ องทิพปภากบั จริณธร
“มันจะดีหรือครับอาทัต ฝ่ายนั้นเขามีแฟนแล้ว” ชายหนุ่มติง
และใจดพี อทจ่ี ะไมย่ ำ้ วา่ กแ็ ฟนเขาไมใ่ ชห่ รอื ทพ่ี ามาฝากใหท้ ำงานทน่ี .่ี ..
รอยยม้ิ อยา่ งพงึ ใจกระหยม่ิ ใจของอนทุ ตั เลอื นไปเลก็ นอ้ ย กอ่ น
ตอบวา่
“กแ็ คแ่ ฟน ยังไมไ่ ดแ้ ต่งงานแตง่ การอะไร แล้วหลังๆ เหน็ ว่า
หา่ งๆกนั ออกไป ตวั คณุ โจเ้ องมาชอบยายกฟ๊ิ แทน อยา่ งวา่ แหละนะ
ตอ่ คนทำงานด้วยกัน เห็นกันทกุ วนั มันกต็ อ้ งเขวกันบา้ ง”
“แล้วอาทัตไม่กลัวว่า ถ้าอนาคตผู้ชายคนนี้ไปทำงานที่อื่น ไป
เจอผหู้ ญงิ อน่ื แลว้ จะเขวไปอีกหรือครับ”
“โอ๊ยไม่หรอก ถ้าแต่งงานแต่งการแล้วจะเขวได้ไง อีกอย่าง
คุณโจ้เขาทำงานกับเราที่นี่แหละ คงไม่ได้ทำที่ไหนอีกหรอก” ชาย
สูงวัยว่าก่อนรีบเสริม “อีกอย่างอาว่าอาดูไม่ผิดหรอก ท่าทางคุณโจ้
เขารกั กฟ๊ิ จรงิ ๆ กฟ๊ิ กร็ กั เขา อาเองกช็ อบเดก็ คนนน้ี ะ ชอบนสิ ยั ชอบ
ทา่ ทาง บอกแลว้ หา้ มไปเอย่ ตอ่ ทไ่ี หนนะตอ่ อาวา่ อาชอบคณุ โจม้ ากกวา่
ชอบนายยศเสียอีก รายนั้นห่ามๆ มึงมาพาโวย ไม่เหมือนคุณโจ้
พ่อแม่เขาอบรมมาดี ไปไหนก็มีแต่คนรักใคร่เมตตา ทำงานก็เก่ง
แต่งเขา้ มาเราก็ไดค้ นเก่ง ๆ มาชว่ ยงานบรษิ ัทอีกคน”
พชรพลมองอาย้มิ ๆ พดู ตรงจดุ วา่
“อีกอย่างพ่อของคุณโจ้คือพลโท จริณด้วยใช่ไหมครับ เด็ก
คนนี้ของอาทัตเลยมีภาษีดีเป็นพิเศษ”

ลั บ ล ว ง ใ จ 149

“เรื่องนั้นมันก็ใช่” อนุทัตรับตรง ๆ “ครอบครัวเรามีแต่เขย
สะใภเ้ ปน็ พวกนกั ธรุ กจิ มาจากพวกคา้ ขายทง้ั นน้ั ไมม่ สี มี าชว่ ยเสรมิ
เลย แลว้ สมยั นไ้ี มเ่ หมอื นเมอ่ื กอ่ นทท่ี กุ อยา่ งมนั ตรงไปตรงมา เดย๋ี วน้ี
ทำอะไรถา้ มเี สน้ มสี ายกบั ผใู้ หญข่ องตำรวจหรอื ทหาร มนั งา่ ยกวา่ เดมิ
เยอะ คยุ กนั งา่ ยขน้ึ เขา้ ใจกนั งา่ ยขน้ึ ตดิ ตอ่ ราชการสะดวกขน้ึ พอ่
คุณโจ้เองตอนนี้ก็มีอำนาจ ได้มาดองทางเราก็มีหน้ามีตาขึ้นอีกเยอะ
บริษัทเรากจ็ ะได้มีช่องทางติดต่อผใู้ หญ่ไดง้ า่ ยขน้ึ ”
“อาทัตทราบหรือเปล่าครับว่านายพลจริณจะเกษียณปีหน้า
อยแู่ ลว้ ” ชายหนมุ่ ถาม แสดงใหเ้ หน็ ชดั วา่ แมจ้ ะทำทา่ เหมอื นไมส่ นใจ
แต่เขากค็ ้นควา้ ศกึ ษาหาข้อมลู คนรอบตวั อยูเ่ หมือนกัน
“รสู้ ิ ทำไมจะไมร่ ู้ แตถ่ งึ เขาจะเกษยี ณกย็ งั มลี กู นอ้ งมเี พอ่ื นฝงู
ทยี่ งั ไมเ่ กษยี ณพอจะอาศยั ไหว้วานได้อกี เยอะ”
“งนั้ ...ถา้ อาทัตคดิ ทุกอยา่ งไว้หมดแล้ว กค็ งเป็นไปตามน้นั ”
“ใช่ มนั ตอ้ งเปน็ ตามนแ้ี หละ” อนทุ ตั สรปุ กอ่ นมองหนา้ หลานชาย
อย่างท้าทายนิดหนึ่ง “เรื่องนี้อาคิดสะระตะดีแล้ว นอกจากกิ๊ฟจะมี
ความสุขแล้ว มันยังเป็นทางก้าวหน้าของบริษัทเราด้วย และที่อา
บอกต่อนี่ ไม่ใช่ว่าอาจะมาขออนุญาตต่อนะ แค่บอกให้รู้เท่านั้น
เพราะถา้ หมดอากบั พท่ี ติ ตอ่ กต็ อ้ งเปน็ หวั หนา้ ครอบครวั หวั หนา้ ตระกลู
เลยอยากให้ต่อรบั รู้ไว้”
“ครับ เอาเป็นว่าถา้ กฟิ๊ มีความสขุ ผมกย็ ินดีกบั นอ้ งด้วย”
อาของเขารบั รองอยา่ งหนา้ ชน่ื ตาบานวา่ ลกู สาวคนเลก็ มคี วามสขุ
มากๆแน่ๆ และคงจะรบี จดั งานแต่งงานเรว็ ๆน้ี อยา่ งนอ้ ยก็กอ่ นที่
พ่อของฝ่ายชายจะเกษียณ จากนั้นก็ขอตัวแยกไปทำงาน ปล่อยให้
พชรพลมองตามหลังผสู้ งู วัยกวา่ ด้วยสายตาหนกั ใจ
ชายหนมุ่ ไมเ่ ชอ่ื วา่ ความสมั พนั ธข์ องทพิ ปภากบั จรณิ ธรนน้ั เขา้ ขา่ ย

150 กิ่ ง ฉั ต ร

‘รักแท้แพ้ใกล้ชิด’ เพียงอย่างเดียว ลึก ๆ คงเป็นเรื่องผลประโยชน์
มากกว่า
อันที่จริงเขาน่าจะท้วง...อย่างน้อยก็ท้วงเรื่องการแต่งงานว่า
ควรจะรอไปกอ่ นสกั พกั ใหแ้ นใ่ จกอ่ นวา่ ฝา่ ยชายนน้ั รกั ทพิ ปภาจรงิ ๆ
แต่เขากลับยืนเฉยไม่ทำอะไรเพราะรู้ดีว่า หนึ่ง...พูดไปตอนนี้ก็ไม่มี
ใครฟัง ผูช้ ายคนน้ันเป็นทชี่ น่ื ชมเหลือเกิน ทุกคนเหน็ แต่ขอ้ ดี ไมม่ ี
ใครเห็นขอ้ ตำหนขิ องเขาเลย
และสอง...ทเ่ี ขานง่ิ เพราะตวั เขาเองกห็ วงั ผลประโยชนจ์ ากความ
สมั พันธน์ ้เี ช่นกัน
พชรพลโทรศัพท์เพื่อสอบถามข้อมูลบางอย่าง จากนั้นก็ออก
จากหอ้ งประชมุ เพอื่ ไปหยบิ ของใชส้ ว่ นตวั ในหอ้ งทำงาน เขาแวะบอก
เลขาฯหนา้ หอ้ งเพยี งส้ัน ๆ วา่
“เคลียร์งานช่วงบ่ายให้ด้วยนะ ผมมีธุระต้องออกไปข้างนอก
ยงั ไมแ่ น่ใจวา่ จะกลับกี่โมง ถ้ามีประชมุ อะไรกเ็ ล่ือนไปก่อนแลว้ กัน”

ลั บ ล ว ง ใ จ 151

บ ท ท่ี ๑๔

เ มื่ อ พ ย า บ า ล ประจำแผนกโผล่หน้าเข้ามายิ้มทำตาเล็กตาน้อย
พรอ้ มแจง้ วา่ มคี นมาขอพบ นรี ภาดใี จเพราะคดิ วา่ ตอ้ งเปน็ จรณิ ธรแน่ๆ
เขาคงหวังจะให้หล่อนประหลาดใจเล่น เพราะตั้งแต่วันงานเลี้ยงที่
บริษัท wwk ทั้งคู่ไม่ได้เจอหน้ากันเลย ชายหนุ่มแค่โทรศัพท์มาหา
สองครั้ง เลา่ วา่ ยงุ่ มากเทา่ น้ัน
แตเ่ มอ่ื กา้ วออกมาบรเิ วณทพ่ี กั รอสำหรบั แขกและคนไข้ หมอสาว
ต้องผิดหวังเพราะผู้ที่มาหาคือพชรพล หากกระนั้นหล่อนก็สามารถ
ซอ่ นความผิดหวังได้อยา่ งรวดเร็วและยม้ิ ใหเ้ ขาอยา่ งอบอุ่น
“พ่ีต่อ มาธรุ ะแถวน้หี รอื มีเรือ่ งอะไรใหห้ นูดีรบั ใช้คะ”
ชายหนุ่มตอบรับรอยยิ้มด้วยรอยยิ้ม ดูจากสีหน้าสดใสของ
นรี ภาแลว้ เดาวา่ หล่อนคงยังไม่ร้ขู ่าวคนรกั กบั เพอื่ นสนทิ แน่
“พี่ไม่กล้าให้หนูดีรับใช้หรอกครับ แค่บังเอิญมาทำธุระแถวนี้
นึกถึงหนูดีได้เลยลองแวะมาหา ตั้งใจว่าจะชวนไปกินข้าวและถาม
ความคืบหน้าเรื่องคดโี ทรศัพทล์ กึ ลับเสยี หน่อย”
นรี ภามองนาฬกิ านิดหนึง่ ก่อนตอบวา่

152 ก่ิ ง ฉั ต ร

“พต่ี อ่ รอสกั สบิ นาทไี ดไ้ หมคะ อกี สบิ นาทถี งึ จะถงึ เวลาพกั วนั น้ี
คนไขน้ อ้ ยคงออกไปกนิ ข้าวได้สักชว่ั โมงคร่งึ ”
“ไดค้ รบั ไม่มีปัญหา”
สิบนาทีหมอสาวก็พร้อมจะออกไปกับพชรพล แต่เพราะเหตุ
ที่ว่าหล่อนต้องกลับมาทำงานต่อ ทั้งคู่จึงต้องหาร้านอาหารใกล้ ๆ
โรงพยาบาล นรี ภาถามเขาว่า
“พี่ต่อชอบทานข้าวแช่ไหมคะ แถวนี้มีร้านดังอยู่แห่ง ของเขา
อรอ่ ยใชไ้ ด้”
“พี่ไม่เคยกิน” พชรพลสารภาพ “ได้ยินชื่อกับเคยเห็นเท่านั้น
ไมเ่ คยลอง คดิ วา่ นา่ จะอร่อยนะ แต่ตามปรกติขา้ วแชน่ ่มี ขี ายเฉพาะ
หน้ารอ้ นไม่ใชห่ รือ”
“รา้ นน้เี ขาทำขายตลอดปคี ่ะ มีอาหารตามสั่งอยา่ งอ่ืนดว้ ย ถา้
พต่ี ่อลองแลว้ ไม่ชอบจะสั่งอย่างอ่ืนก็ได้คะ่ ”
รา้ นทห่ี ญงิ สาวเลอื กนน้ั อยใู่ นซอยถดั จากโรงพยาบาลสามสซ่ี อย
ดังนั้นพชรพลจึงอาสาขับรถเขาไปแล้วจะขับกลับมาส่งที่โรงพยาบาล
เพราะเปน็ ทางผา่ นอยแู่ ลว้ ตวั รา้ นเปน็ บา้ นเกา่ มาปรบั ปรงุ ตกแตง่ ใหเ้ ปน็
ร้านอาหารเล็ก ๆ และถึงจะอยู่ในซอยลึกไปมาค่อนข้างลำบาก แต่
ลูกค้ากแ็ นน่ เตม็ เกอื บทุกโตะ๊
อาหารตามสง่ั ทห่ี มอสาวบอกมไี มม่ ากนกั ชายหนมุ่ จงึ ตดั สนิ ใจ
ลองข้าวแช่ดู รสของมันแปลก ๆ อร่อยดีเหมือนกันสำหรับคนที่
ไมเ่ คยลองกนิ มากอ่ น และยง่ิ ไดผ้ รู้ ว่ มโตะ๊ ถกู ใจคอยแนะนำชช้ี วนให้
ลองนนั่ ลองนย่ี ่ิงเพลดิ เพลนิ
“อนั นเ้ี ปน็ พรกิ แหง้ ยดั ไสป้ ลาแหง้ นะคะพต่ี อ่ หากนิ ไดท้ น่ี ท่ี เ่ี ดยี ว
เจ้าอนื่ หนูดียังไมเ่ คยเห็น แล้วนัน่ หอมยัดไส้ อรอ่ ยเหมือนกนั ”
“ชุดนึงเขาให้เยอะพอดูนะ” พชรพลพูดอย่างทึ่งนิดหน่อย

ลั บ ล ว ง ใ จ 153

กับที่ยกมากินกับข้าวแช่น้ำดอกมะลิหอมเย็นชื่นใจนั้นมีอย่างละนิด
อยา่ งละนอ้ ย แตม่ หี ลากชนดิ แถมผกั ทย่ี กมาแนมทง้ั มะมว่ ง กระชาย
ยงั สลกั หรอื แตง่ ใหเ้ หมอื นดอกไมใ้ บไม้ ดเู หมอื นของประดบั มากกวา่
ของกนิ แนม
“รา้ นนใ้ี หเ้ ยอะคะ่ สมราคา ถา้ กนิ กนั ไมจ่ นุ กั ชดุ หนง่ึ กนิ สองคน
ไดส้ บายๆ แถมถ้าขา้ วไมพ่ อขอเขาเตมิ ไดค้ ่ะ”
“ทา่ ทางหนูดีเชีย่ วชาญจริงๆ คงชอบกนิ ข้าวแช่มาก”
“ค่ะ ช่วงหน้าร้อนต้องลองตระเวนกินทุกร้าน ดูว่าเจ้าไหน
ปีไหนทำอร่อยสุด แต่ตามปรกติก็กลับมาตายรังเจ้านี้ทุกทีแหละค่ะ
อกี อยา่ งอยใู่ กล้ท่ีทำงานด้วย สะดวกดี”
“แลว้ คณุ โจล้ ะ่ ชอบทานข้าวแช่ด้วยหรือเปล่า”
นีรภายน่ จมกู นิดหนึ่งกอ่ นตอบด้วยนำ้ เสียงเอน็ ดูผทู้ ถ่ี ูกเอย่ ถงึ
ว่า
“ตอนคบกนั ใหม่ๆทำทา่ เหมอื นจะชอบคะ่ แตพ่ อเจอหนดู ลี าก
มากินที่นี่สี่ห้าครั้งก็ยอมแพ้ สารภาพว่าไม่ค่อยชอบข้าวแช่เท่าไหร่
หนดู เี ลยตอ้ งคยุ ตรงๆวา่ ถา้ ไมช่ อบกน็ า่ จะบอกกนั ตง้ั แตแ่ รก ไมต่ อ้ ง
โกหกเพอ่ื เอาใจกนั หนดู ไี มช่ อบ คราวนค้ี ณุ โจเ้ ลยรา่ ยยาวเลยวา่ กนิ
อะไรได้กินอะไรไม่ได้” หล่อนหยุดหัวเราะนิดหนึ่งก่อนยอมรับว่า
“บางทีหนูดีก็คิดว่าไม่น่าบอกเลย ให้เขากินได้ทุกอย่างเอาใจเรา
อยา่ งเดมิ ดีกวา่ ”
พชรพลยม้ิ ใหก้ บั ความสดใสของหลอ่ น ถา้ เทยี บเรอ่ื งหนา้ ตาแลว้
ตอ้ งยอมรบั วา่ ทพิ ปภานน้ั สวยกวา่ มมี าดกวา่ แตน่ รี ภามบี างอยา่ งท่ี
อยใู่ กลแ้ ลว้ ชวนใหส้ บายใจ ในความทด่ี เู หมอื น‘จดื ’ของหลอ่ นกลบั มี
บางสง่ิ ทช่ี วนมอง ทำใหเ้ กดิ ความรสู้ กึ นง่ิ ไดอ้ ยา่ งประหลาด ชายหนมุ่
ไมแ่ ปลกใจเลยวา่ ทำไมผชู้ ายทด่ี ู‘รอ้ น’อยา่ งจรณิ ธรถงึ ไดห้ ลงในความ

154 กิ่ ง ฉั ต ร

เยอื กเยน็ ของหลอ่ น เสยี ดายแตผ่ ชู้ ายคนนน้ั เขลาพอทจ่ี ะปลอ่ ยหวั ใจ
สบายๆของตวั เองไปหาอะไรทส่ี ามารถสนองความตอ้ งการทางกายได้
มากกว่า...
“นั่นสินะ บางเรื่องไม่รู้น่าจะดีกว่ารู้ ว่าแต่เมื่อวันงานที่บริษัท
หนดู กี ลบั เรว็ พจ่ี ะแวะไปถามเสยี หนอ่ ยวา่ เรอ่ื งคดโี ทรศพั ทไ์ ปถงึ ไหน
แลว้ ”
นรี ภาถอนใจนดิ หน่ึง เอย่ ปลง ๆ ว่า
“เข้ากรุไปแล้วมงั คะ ตำรวจไม่ติดต่อมาเลยว่าได้ข่าวอะไรบ้าง
หนูดีก็ไม่อยากไปตามอีกแล้ว พี่ต่ออาจจะบอกว่าหนูดีเข้าข่ายพวก
เฉ่ือย ลมื งา่ ย...”
“พีย่ ังไมไ่ ด้พูดสักคำ” ชายหนมุ่ แยง้ ยิ้ม ๆ
“นน่ั แหละคะ่ แกต้ วั ไวก้ อ่ น กอ่ นพต่ี อ่ จะพดู แตห่ นดู ขี เ้ี กยี จ
ตามแลว้ จรงิ ๆตอนแรกๆกโ็ กรธนะคะ...ทง้ั โกรธทง้ั แคน้ วา่ เราไมไ่ ด้
ไปทำอะไรใครเขาไว้ ทำไมมาทำกบั เราถงึ ขนาดน้ี แตพ่ อเวลาผา่ นไป
ไอ้ความโกรธแค้นต่าง ๆ มันก็ชักเลือน ยิ่งเห็นคนรอบข้างลืมไป
หมดแล้ว เราก็อยากลืมบ้าง ไม่อยากรื้อฟื้นขึ้นมาให้หงุดหงิดใจ
ตวั เองอกี อกี อยา่ ง คดิ ๆดชู วี ติ เราตอ้ งกา้ วตอ่ ไป เรอ่ื งทม่ี นั ไมด่ ี ทำ
ใหเ้ รามคี วามทกุ ข์ มนั กค็ วรจะทง้ิ ไวเ้ บอ้ื งหลงั ถา้ มวั ตามตอแยถอื ไว้
ไม่เลิกรังแต่จะเสียสุขภาพจิตเราเปล่า ๆ หนูดีก็เลย...ทิ้งมันไป ถ้า
ตำรวจตามเรอ่ื งไดก้ ไ็ ด้ ไมไ่ ดก้ ไ็ มส่ นใจแลว้ ชวี ติ ขา้ งหนา้ มอี ะไรดี ๆ
มากกวา่ การไปตามหาคนบา้ คนนึงเยอะ”
“พว่ี า่ ความคดิ ของหนดู ถี กู ตอ้ งแลว้ ละ เราไมไ่ ดล้ มื งา่ ย แตเ่ รา
เลือกที่จะจำ พี่เคยถูกสอนมาว่า ของที่เสียไปแล้วอย่ามัวเสียดาย
เหตุการณ์ร้าย ๆ ที่ผ่านไปแล้วไม่ควรใส่ใจ คนที่ไม่มีค่าจากไปแล้ว
ไม่ตอ้ งอาลยั ”

ลั บ ล ว ง ใ จ 155

หมอสาวย้มิ ทายว่า
“คำสอนของคุณย่าจใู ช่ไหมคะ”
พชรพลทำท่าแปลกใจเล็กนอ้ ยก่อนยอมรับ
“ใช”่
“พี่ต่อกับกิ๊ฟโชคดีจังที่มีคุณย่าเป็นทั้งนักปราญช์และนักธุรกิจ
กิ๊ฟเล่าเรื่องคุณย่าจูให้ฟังเยอะ เล่าถึงคำสอนต่าง ๆ หนูดีเลยพลอย
ได้ประโยชน์จากคำสอนของคณุ ยา่ ไปด้วย”
“คุณย่าเป็นคนเข้าใจคน เข้าใจชีวิต ผ่านอะไรมาเยอะมาก
กฟ๊ิ เลา่ หรอื เปลา่ วา่ คณุ ยา่ พต่ี ้องเลย้ี งลกู ตวั คนเดยี วมาตง้ั แต่คณุ พอ่ พ่ี
อายุสิบสาม”
“ค่ะ คุณปู่พี่ต่อเสียเพราะถูกปล้นใช่ไหมคะ” นีรภาทบทวน
ความทรงจำ และคิดว่าจำไดไ้ มพ่ ลาด
“ครับ คุณปู่ห่วงครอบครัว ห่วงทรัพย์สิน ตัดสินใจต่อสู้กับ
โจรเลยถกู แทงตาย คณุ ยา่ ทเ่ี คยแตเ่ ปน็ แมบ่ า้ นตอ้ งลกุ ขน้ึ มาทำธรุ กจิ
ด้วยเลี้ยงลูกไปด้วย ก่อนคุณปู่เสียครอบครัวเรามีโรงงานมากมาย
ทง้ั โรงงานยอ้ มผา้ โรงงานทำหวั ไชโ้ ปว๊ คณุ ยา่ ตอ้ งขายโรงงานบางแหง่
ออกเพราะดูแลไม่ไหว แต่ลำบากขนาดไหนคุณย่าก็ยังส่งลูกทุกคน
เรียนจบปริญญา เพราะคุณย่าเห็นว่าการศึกษาสำคัญที่สุด ส่วน
ทรัพย์สินเงินทองนั้น คงเพราะการตายของคุณปู่ คุณย่าจึงสอนว่า
เปน็ ของนอกกาย ไมส่ ำคญั เทา่ กบั ชวี ติ และตวั เรา เงนิ ทองหาได้ แต่
อยา่ ใหเ้ ปน็ นายบงการชีวิตเรา”
“ชวี ิตคณุ ยา่ จูนา่ ท่งึ จรงิ ๆ นะคะ”
“ครับ และคำสอนของคุณย่าไม่เคยผิด ฉะนั้นพี่ว่าหนูดีทำ
ถกู แลว้ ทเ่ี ลอื กจะปลอ่ ยเรอ่ื งกวนใจพวกนไ้ี ป อกี อยา่ ง ถา้ ในอนาคต
มีปัญหาอะไร หนูดีสามารถนำข้อคิดของคุณย่าจูไปใช้ได้เลยนะครับ

156 กิ่ ง ฉั ต ร

พไี่ ม่หวงหรือเกบ็ ค่าลิขสิทธ”์ิ
หญิงสาวหัวเราะอย่างสดใส
“ได้เลยคะ่ ”
ทง้ั คกู่ นิ อาหารกลางวนั อม่ิ หนำดแี ลว้ พชรพลกข็ บั รถกลบั ไปสง่
หมอสาวทโ่ี รงพยาบาล ก่อนแยกจากกันชายหนุ่มยงั ย้ำวา่
“ถ้าหนูดีมีปัญหาอะไร ไม่ว่าจะเรื่องคดี...” เขาหยุดนิดหนึ่ง
กอ่ นยำ้ “หรอื วา่ เรอ่ื งอน่ื ๆ หนดู โี ทร.หาพไ่ี ดต้ ลอดนะ พย่ี นิ ดรี บั ฟงั
และชว่ ยหนูดเี ต็มท่”ี

นี ร ภ า ไ ม่ ไ ด้ เ อ ะ ใ จ กบั คำพูดของพชรพลเลย ชีวิตหลอ่ นยงั
ดำเนินไปตามปรกติ ทำงานและใช้เวลาว่างวางแผนแต่งงาน ขณะที่
ว่าที่เจ้าบ่าวนั้นโทรศัพท์มาหาสองวันครั้ง บ่นว่ายุ่งกับงานมากเพราะ
กำลงั จะปรับตำแหนง่ ขนึ้ อีก หญงิ สาวดใี จกบั ความกา้ วหนา้ ของแฟน
หน่มุ ชวนเขากนิ ข้าวเพือ่ เลีย้ งฉลอง
“ไม่ต้องกินที่บ้านก็ได้ค่ะ เราออกไปหาอะไรอร่อยๆที่คุณโจ้
ชอบกินกนั ”
ชายหนุ่มอิดออดบอกว่ากำลังยุ่งและขอผัดไปเป็นวันเสาร์ที่
หลอ่ นออกเวรพอดี
หญิงสาวเห็นด้วยและวางแผนในใจว่าจะแต่งตัวชุดไหน
รบั ประทานอาหารรา้ นไหนด.ี ..
หากช่วงบ่ายวันศุกร์ เพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งโทรศัพท์มาคุยกับ
หลอ่ นดว้ ยน้ำเสยี งทอี่ ดึ อัดเล็กนอ้ ย กอ่ นจะถามอย่างเกรงใจวา่
“หนดู .ี ..ตอนนห้ี นดู กี บั คณุ โจเ้ ปน็ ไงบา้ ง เรอ่ื งแตง่ งานไปถงึ ไหน
แล้ว”
“กเ็ รอ่ื ยๆแหละจะ้ ตอนนด้ี กี บั คณุ โจต้ า่ งคนตา่ งยงุ่ แทบไมไ่ ด้

ลั บ ล ว ง ใ จ 157

คยุ เรอ่ื งแตง่ เลย แตแ่ วว่ ๆวา่ คณุ แมข่ องคณุ โจท้ า่ นหาฤกษไ์ วแ้ ลว้ ถา้
แนน่ อนเมอ่ื ไหรค่ งเรม่ิ มองหาสถานทแ่ี ตง่ แหละ เขาวา่ ตอ้ งจองเนน่ิ ๆ
หลายเดอื นหน่อย จะได้ไม่มีปัญหาวา่ หาท่แี ตง่ ไมไ่ ด้”
“เหรอ” เสยี งปลายสายดขี น้ึ “แลว้ ระยะนเ้ี จอกฟ๊ิ บา้ งหรอื เปลา่
ละ่ ”
“เมอ่ื สกั สองอาทติ ยก์ อ่ นไปงานเลย้ี งทบ่ี รษิ ทั กฟ๊ิ เขามา จากนน้ั
กย็ งุ่ ๆไมไ่ ดค้ ยุ กนั เลย ทกั ขน้ึ มากด็ เี หมอื นกนั วา่ จะโทร.ไปเสยี หนอ่ ย
จะไปบ่นว่าอย่าเลื่อนขั้นให้คุณโจ้บ่อยนัก” นีรภาหัวเราะ แสดงให้
ปลายสายรชู้ ดั วา่ หลอ่ นลอ้ เลน่ “เลอ่ื นขน้ั บอ่ ยงานหนกั แทบไมค่ อ่ ย
ไดเ้ จอคณุ โจ้เลย”
“เหรอ” เสียงปลายสายเปลี่ยนไปอีกแล้ว ก่อนจะเอ่ยอย่าง
ระมัดระวังว่า “เมื่อคืนเราไปดูละครที่รัชดาลัยกับเพื่อนที่ทำงาน”
เพื่อนเอ่ยชื่อละครเพลงที่โด่งดัง และนักแสดงเป็นชาวต่างชาติล้วน
ออกมา กอ่ นเสรมิ “เหน็ กฟ๊ิ กบั คณุ โจม้ าดดู ว้ ยกนั นง่ั แถวแรกๆเลย
ตรงทบี่ ตั รแพงสุดมั้ง จจิ๊ ๊ะกนั น่าด”ู
นรี ภาอ้ึงไปเล็กน้อยก่อนหัวเราะเบา ๆ
“กิ๊ฟเขาคงชวนคุณโจ้ไปดูเป็นเพื่อน ไม่มีอะไรหรอก บางที
เขาก็ออกงานด้วยกันประสาคนทำงานร่วมกนั นัน่ แหละ”
“โอเค ฟังอย่างนี้ค่อยเบาใจหน่อย ตอนแรกที่เห็นอยากจะ
เข้าไปทักเหมือนกัน แต่กลัวทักถูกทักผิดเลยถอยออกมาก่อน รอ
ถามหนูดกี ่อน...”
เพอ่ื นยงั พดู ตอ่ ไปเรอ่ื ยๆแตใ่ จของหมอสาวไมอ่ ยกู่ บั เนอ้ื กบั ตวั
แลว้ ละครเรอ่ื งนเ้ี ปน็ ละครดงั ระดบั โลกทส่ี ง่ ตรงจากบรอดเวยม์ าเปดิ
การแสดงในเมอื งไทย นรี ภาอยากดเู หมอื นกนั เพราะเหน็ โฆษณาแลว้
สนใจ เคยชวนจริณธรแล้วด้วย แต่ชายหนุ่มบอกปัดเพราะยุ่งและ

158 ก่ิ ง ฉั ต ร

ไมช่ อบดูละครเวทเี ทา่ ไหร่ เขาว่า
‘หมอดีชวนคนอื่นเถอะครับ ผมไม่ค่อยชอบดูละครหรือการ
แสดงอะไรพวกนเ้ี ทา่ ไหร่ แลว้ บตั รกต็ ง้ั แพง ดไู ปคงไมค่ มุ้ หาเพอ่ื น
ทเ่ี ขาชอบเรอ่ื งแบบน้ี ดแู ลว้ สนกุ ไปดดู ว้ ยดกี วา่ จะไดค้ มุ้ คา่ ตว๋ั หนอ่ ย’
เมื่อเขาบอกตรงๆแบบนี้ หญิงสาวก็ไม่เซ้าซี้ คิดว่าเขาคงไม่
อยากดจู รงิ ๆ แตน่ ย่ี งั ไมท่ นั ขา้ มอาทติ ยเ์ ลย เขากลบั ไปกบั เพอ่ื นสนทิ
ของหล่อนเอง...
ยง่ิ คดิ ใจคอยง่ิ ไมด่ ี นรี ภาออกตวั กบั เพอ่ื นวา่ มคี นไขเ้ ขา้ มาแลว้
วางสายลง จากนั้นก็กดโทรศัพท์ไปหาจริณธร ใจหายเมื่อเขาไม่รับ
สาย...ปลอ่ ยใหส้ ัญญาณดังจนสายขาดไปเอง
บ่อยคร้ังแค่ไหนแล้วนะทีเ่ ขาไม่รบั สายจากหลอ่ น
คำตอบชวนตกใจคือมาก...แทบจะไม่รับสายเลยทุกครั้ง ต้อง
โทร.ไปสี่ห้าครั้งถึงจะโทร.กลับมาสักครั้งหนึ่ง และโทร.มาคุยเพียง
สั้นๆ ไม่เหมือนสมัยก่อนที่ถึงจะติดธุระติดประชุมหรือยุ่งจนรับ
โทรศพั ทไ์ มไ่ ด้ เขากจ็ ะตอ้ งสง่ ขอ้ ความมาบอกวา่ เดย๋ี วโทร.กลบั หรอื
รแู้ ลว้ ว่าหลอ่ นโทร.ไปหา
เมื่อก่อนเขามาหาหล่อนที่โรงพยาบาลหรือที่บ้านเกือบทุกวัน
อยา่ งนอ้ ยกว็ นั เวน้ วนั แตต่ อนนอ้ี าทติ ยห์ นง่ึ หรอื สองอาทติ ยถ์ งึ จะได้
พบหนา้
จรณิ ธรเปลย่ี นไปมากตง้ั แตไ่ ปทำงานกบั wwk จากคนทำงาน
สบายๆก็กลายเป็นรักงานเหลือเกิน วุ่นกับงานจนแทบไม่มีเวลาให้
แฟน โทร.ไปก็ติดธุระ ไม่โทร.กลับหรือไม่ว่างมาหาก็ว่าติดงาน
นีรภาเองเคยเชื่อจริงๆว่าเขายุ่ง เชื่อว่าเขาทุ่มเทกับงานเพื่ออนาคต
ของทั้งคู่ แต่ตอนนี้หญิงสาวชักไม่มั่นใจแล้วว่าที่เขาพูดว่ายุ่ง ๆ นั้น
ยุ่งเร่อื งงานหรอื เร่ืองอะไรกนั แน่

ลั บ ล ว ง ใ จ 159

นีรภาหยุดนิดหนึ่งเพื่อตั้งสติ บอกตัวเองว่าหล่อนอาจจะคิด
มากไป เตือนตวั เองว่าอย่าด่วนสรุป สว่ นประกอบหนึง่ ของความรกั
คอื ความหนกั แนน่ และความเชอ่ื มน่ั ถา้ หลอ่ นหวน่ั ไหวงา่ ยและไมเ่ ชอ่ื
ในตวั ชายคนรกั ชีวิตรักจะดำเนินไปได้อย่างไร...
คิดแล้วหญิงสาวจึงสงบใจได้ ก่อนตัดสินใจโทรศัพท์ไปหา
ทิพปภา รายนั้นไม่รับสาย...ไม่เป็นไร หล่อนลองโทร.ไปหาจริณธร
อกี คร้งั และอกี ครงั้
ทง้ิ ชว่ งไปประมาณครง่ึ ชว่ั โมงชายหนมุ่ จงึ โทร.กลบั มา นำ้ เสยี ง
ของเขาคอ่ นข้างระมดั ระวัง
“มอี ะไรหรือเปลา่ ครับหมอดี ผมกำลงั ยงุ่ ...”
นรี ภาตอ้ งฝนื ใจอยา่ งหนกั ไมใ่ หก้ รดี เสยี งใสไ่ ปตามสาย พยายาม
...เอย่ อยา่ งปรกตวิ า่
“ไมม่ ีอะไรค่ะ แคอ่ ยากจะโทร.มาเตอื นคุณโจ้วา่ พรุ่งนเี้ รามีนัด
กัน กลวั คณุ โจ้จะลืม”
“ไมล่ ืมครับ ผมจะแวะไปหาหมอดแี นน่ อน”
“พรุ่งนี้กินข้าวเสร็จแล้วเราไปดูละครกันไหมคะ เพื่อนดีได้ตั๋ว
มาสองใบ ถ้าเราอยากดูเขาจะยกให้ เพราะเขาดูแล้ว” หญิงสาว
แกล้งถาม และเมื่อเขาถามว่าละครเรื่องอะไร หล่อนก็บอกชื่อละคร
ทก่ี ำลงั แสดงอยทู่ รี่ ชั ดาลยั ออกไป
“ละครเพลง” จริณธรทำเสียงเบื่อหน่าย “หมอดีก็รู้ว่าผม
ไม่ชอบ ขืนไปดูแล้วเกิดหลับขึ้นมาอายเขาตายเลย หาใครไปดูเป็น
เพอ่ื นเถอะครบั หมอดไี ปกบั คณุ แมก่ ไ็ ด้ ทา่ นนา่ จะชอบดลู ะครเพลง
เหมอื นกัน”
หมอสาวน่งิ ไปนาน อนั ท่ีจริงจะโพลง่ ออกไปกไ็ ด้ว่า...ไม่ชอบดู
หรือว่าดูแล้วกับคนอื่นกันแน่คะ แต่ทำแบบนั้นหล่อนจะไม่ได้เห็น

160 ก่ิ ง ฉั ต ร

สีหน้าของเขา ไม่ได้เห็นกิริยาท่าทางของเขาว่าจะแสดงอย่างไรเวลา
หาขอ้ แก้ตัว นรี ภาจงึ พยายามสะกดใจไว้ กอ่ นพดู เรยี บ ๆ ว่า
“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าคุณโจ้ไม่อยากดู ดีจะยกบัตรให้คนอื่นไป
พรงุ่ นเ้ี ราแค่กินขา้ วกนั ก็พอ”
หญิงสาววางสายไปแล้ว แต่จริณธรยังถือหูนิ่งอยู่ครู่ก่อน
ตดั สนิ ใจวางสายลงตาม ทพิ ปภาทว่ี ง่ิ มาเกาะทโ่ี ตะ๊ ทำงานของเขาตง้ั แต่
นีรภาโทร.ไปหารบี ถามวา่
“หนดู วี ่ายังไงบ้างคะคุณโจ้”
“ไมไ่ ดว้ า่ อะไร แคเ่ ตอื นวา่ พรงุ่ นผ้ี มมนี ดั กบั เธออยา่ ลมื เทา่ นน้ั ”
“ถ้าแค่นั้นทำไมหนูดีต้องโทร.หากิ๊ฟด้วยล่ะคะ” หญิงสาวถาม
อย่างไมส่ บายใจ
ชายหนมุ่ ตอ้ งพยายามอยา่ งมากทจ่ี ะไมแ่ สดงสหี นา้ รำคาญหรอื
ดูถูกเม่ือตอบไปว่า
“บางทีหมอดีอาจจะแค่อยากคุยอะไรด้วยนิด ๆ หน่อย ๆ ก็ได้
นะครบั และถ้าคุณก๊ฟิ อยากรูจ้ ริง ๆ จะโทร.กลับไป...”
“โอ๊ย ไม่เอาค่ะ” หล่อนแทรกตัดบทเขาตั้งแต่พูดยังไม่ทันจบ
ประโยค “กฟ๊ิ ไมร่ จู้ ะพดู ยงั ไงกบั หนดู ”ี มอื ไมท้ ง้ั สองขา้ งบดิ ไปมาดว้ ย
ความร้สู กึ อดึ อัด
“กิ๊ฟรู้สึกผิดจังค่ะคุณโจ้ รู้สึกเหมือนเรากำลังลักลอบทำอะไร
ไมถ่ กู ไมค่ วรอยู่ ซง่ึ จรงิ ๆแลว้ ไมใ่ ชเ่ ลย เพราะถงึ กฟ๊ิ จะมาทหี ลงั หนดู ี
แตเ่ รากร็ กั กนั จรงิ ๆ หนดู เี ปน็ คนดี หนดู ตี อ้ งเขา้ ใจเรา แตอ่ ยา่ ใหก้ ฟ๊ิ
ตอ้ งพดู เลยค่ะ ก๊ฟิ พูดอะไรไมไ่ ด้ พดู ไม่ออกจริง ๆ”
จริณธรเองก็พูดไม่ออก ไม่ใช่ว่าไม่เคยบอกเลิกผู้หญิง...เขา
ทำบ่อยไป แต่บรรดาผู้หญิงเหล่านั้นไม่เคยอยู่ในหัวใจเขาเหมือน
หมอด.ี ..

ลั บ ล ว ง ใ จ 161

“ผมกห็ วงั วา่ หมอดจี ะเขา้ ใจ” ชายหนมุ่ พดู จากสว่ นลกึ ของหวั ใจ
เขาอยากให้หญิงสาวรายนั้นเข้าใจ โกรธได้ แต่อย่าถึงกับเกลียดเขา
เลย...
“แต่เราไม่มีทางรู้เลย ถ้าคุณโจ้จะไม่คุยกับหนูดีให้จบเรื่อง
กันไป” ทิพปภาพึมพำก่อนสรุป “คุณโจ้จะบอกเลิกหนูดีพรุ่งนี้แน่
นะคะ กิ๊ฟรู้ว่าคุณโจ้ต้องใช้เวลา แต่ไม่อยากให้มันคาราคาซังอยู่
อยา่ งนอ้ี กี แลว้ ใหเ้ ขารู้ แลว้ จบๆไปดกี วา่ กฟ๊ิ จะไดร้ สู้ กึ ผดิ ครง้ั เดยี ว
ทท่ี ำใหเ้ พอ่ื นเจบ็ แลว้ กจ็ บกนั ไป ทกุ วนั นพ้ี อคดิ วา่ หนดู ไี มร่ อู้ ะไรเลย
กฟิ๊ ไม่สบายใจ...”
หญิงสาวไม่กล้าบอกเขาว่าส่วนหนึ่งของความไม่สบายใจคือ
ตราบใดที่จริณธรยังไม่บอกเลิกกับนีรภาอย่างจริงจัง มันก็เป็นไปได้
ท่ีเขาจะเปน็ ฝ่ายบอกเลกิ กับหล่อนแทน
ทิพปภานั้นแม้จะสงสารเพื่อน เห็นใจเพื่อน แต่หล่อนก็เป็น
คนธรรมดา...ทส่ี ดุ ทา้ ยกเ็ หน็ แกต่ วั เองเปน็ หลกั คดิ เขา้ ขา้ งตวั เองวา่ ใน
สถานการณน์ ้ี ถา้ ตอ้ งเจบ็ ใหน้ รี ภาเจบ็ ดกี วา่ ตนเจบ็ เพราะนรี ภานน้ั
แกรง่ กว่า มั่นคงทางอารมณก์ วา่ ตอ้ งผา่ นเร่ืองนี้ไปไดอ้ ย่างสบาย
“ผมจะคุยกับหมอดีพรุ่งนี้” ชายหนุ่มรับปาก เขาเองก็รู้ดีว่า
วันนี้จะต้องมาถึง แม้จะพยายามยืดเวลา หรือพยายามทำใจนาน
แค่ไหน สุดทา้ ยมันก็ต้องมาถึงอยดู่ ี
ทพิ ปภายม้ิ ออกมาไดอ้ ยา่ งโลง่ ใจ หลอ่ นเดนิ เขา้ ไปหอมแกม้ เขา
อยา่ งยนิ ดี กอ่ นยอมถอยออกจากหอ้ งทำงานของเขาไปอยา่ งมคี วามสขุ
ผดิ กบั เจ้าของห้องทยี่ ังคงนง่ั นิ่งอยู่อย่างน้ันเน่นิ นาน

162 กิ่ ง ฉั ต ร

บ ท ท่ี ๑๕

จ ริ ณ ธ ร ไ ป ถึ ง บ้ า น ของนีรภาตรงตามเวลานัด ชายหนุ่มนำ
กหุ ลาบสขี าวชอ่ โตตดิ มอื ไปดว้ ย และสง่ ใหเ้ มอ่ื หญงิ สาวมาเปดิ ประตู
รบั
“กุหลาบขาว...ไม่ใช่กุหลาบแดงหรือคะ” หล่อนถามเสียงเย็น
การแต่งตัวก็แปลกไป ใส่ชุดเสื้อยืดกางเกงขายาวสีดำเรียบ ๆ ไม่
เหมือนเดิม ที่ถ้าจะต้องออกจากบ้าน หมอสาวจะต้องแต่งตัวสวย
สุภาพ ไม่ใส่เสื้อยืดไปไหนมาไหนแน่นอน ที่สำคัญหน้าตาหล่อนก็
แปลกไป ไม่แจ่มใสเหมือนวันอื่นๆ รอบตามีรอยคล้ำและบวม
เล็กนอ้ ย
“ผมว่ากุหลาบขาวเหมาะกบั หมอดีที่สดุ ” เขาตอบเบา ๆ
“เขา้ มากอ่ นสคิ ะ มายนื คยุ กนั ขา้ งถนนคงไมเ่ หมาะ” นรี ภาเปดิ
ประตูให้ ก่อนเดินนำเข้าตัวบ้าน หญิงสาวไม่ได้กระตือรือร้นเอา
ดอกไมไ้ ปแชน่ ำ้ หรอื หาแจกนั ใสเ่ หมอื นทกุ ครง้ั แคว่ างบนโตะ๊ รบั แขก
กอ่ นนัง่ ลง
จริณธรนั่งตามด้วยความรู้สึกอึดอัด ความจริงเขาเคยมาบ้าน

ลั บ ล ว ง ใ จ 163

หลังนี้ประจำจนเหมือนจะเรียกว่าบ้านหลังที่สองก็ได้ และทุกครั้ง
ไม่บิดาก็มารดาของนีรภาหรือทั้งคู่จะออกมาทักทายเขาเป็นอย่างดี
ชวนคยุ นน่ั คยุ น่ี ชวนกนิ ขา้ วบา้ ง แตว่ นั นท้ี ง้ั บา้ นเงยี บสนทิ หลายอยา่ ง
ดแู ปลกหแู ปลกตาไป โดยไมร่ วู้ า่ มคี นมาเปลย่ี นจรงิ ๆหรอื เขาแคร่ สู้ กึ
ไปเองเพราะความร้สู ึกข้างในเปล่ยี นไปแล้ว
“คุณพ่อคุณแม่ไม่อยู่หรือครับหมอดี” ชายหนุ่มถามเหมือน
ต้องการทำลายความเงยี บและบรรยากาศแปลก ๆ รอบตวั
“พักผ่อนอยู่ข้างบนค่ะ” นีรภาตอบ ก่อนจะถามลอยๆ ว่า
“ละครสนุกไหมคะคณุ โจ้”
“ละครอะไรครบั ” จริณธรถามอย่างงงๆ
“ละครเวทีที่คณุ ไมย่ อมดูกบั ดี แตไ่ ปดกู ับกิ๊ฟไงคะ”
ชายหนุ่มนิ่งไป เขาไม่กล้าสบตาหญิงสาวเมื่อพึมพำราวกับจะ
แก้ตวั อย่างไร้สาระว่า
“งั้นๆ หมอดกี ร็ .ู้ ..ผมไม่ชอบดลู ะคร”
“ถ้าไม่ชอบแล้วไปดูกับกิ๊ฟทำไม แล้วทำไมคุณไม่บอกตรงๆ
วา่ ทไี่ ปกบั ดไี มไ่ ดเ้ พราะคณุ ไปดกู ับก๊ิฟมาแลว้ อยากรู้จริงๆวา่ คุณโจ้
เปน็ แฟนใครกนั แน่ แฟนดหี รือแฟนกฟิ๊ ”
หลอ่ นประชดไปเพราะอารมณน์ อ้ ยใจทเ่ี ขามเี รอ่ื งปดิ บงั แตย่ งั
นกึ หวงั วา่ จรณิ ธรจะมขี อ้ แกต้ วั ทด่ี ที พ่ี อยอมรบั ได้ แตน่ เ่ี ขาเหมอื นจะ
ไม่แก้ต่างอะไรเลย ซ้ำร้ายพอประชดไปกลับนิ่งเงียบเหมือนยอมรับ
นรี ภาถงึ รซู้ ง้ึ วา่ อาการเจบ็ แปลบทห่ี วั ใจเหมอื นใครมากระชากหวั ใจออก
จากอกนั้นเปน็ อยา่ งไร
โชคดที ่หี ญิงสาวนง่ั อยู่ ไม่ง้นั คงเข่าอ่อนทรุดลงได้
หญิงสาวมองหนา้ เขา แตจ่ รณิ ธรไมย่ อมสบตาดว้ ย
“คณุ โจก้ บั กฟ๊ิ ...” เสยี งหลอ่ นเหมอื นกระซบิ ราวกบั ทกุ อยา่ งเพง่ิ

164 กิ่ ง ฉั ต ร

กระจา่ งตรงหนา้ กอ่ นเปลย่ี นเปน็ หวั เราะแหง้ ๆอยา่ งขมขน่ื “ทำไมดี
ไม่เคยคิดเลยนะเนย่ี ”
“หมอด.ี ..” ชายหนมุ่ เรยี กนรี ภาเสยี งออ่ นโยน ทง้ั รกั ทง้ั เวทนา
หากหมอสาวไมส่ นใจถามข้นึ ว่า
“ตง้ั แตเ่ มอ่ื ไหรค่ ะ เมอ่ื ไหรท่ ร่ี กั ของเรามนั งอกจากสองเปน็ สาม
นะ่ ”
“ไม่...ไมน่ านหรอก” เขาตอบออ้ มแอม้
“คุณโจ้รักกิ๊ฟหรือคะ” นีรภาถามคำถามที่เหมือนกับเอามีด
เฉือนใจตวั เอง
“รัก หมอดีผมก็รัก...รักมากด้วย” จริณธรเอ่ยอย่างอัดอั้น
“หมอดี ผมขอโทษ ผมเสยี ใจจรงิ ๆ ไมค่ ดิ เลยวา่ จะเกดิ เรอ่ื งแบบน้ี
ขนึ้ ...”
หญิงสาวนิ่งงัน ใจหนึ่งอยากจะลุกขึ้นกรีดร้องอาละวาด ทำ
อยา่ งนเ้ี รยี กวา่ รกั มากหรอื เขาเสยี ใจ แลว้ หลอ่ นละ่ ไมเ่ สยี ใจยง่ิ กวา่
ง้ันหรือ คนรักกับเพอ่ื นสนทิ ! มันชา่ งนา่ หัวเราะเสยี จรงิ ๆ
“ผมรู้ว่าผิดกับหมอดี แต่บางทีชีวิตก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด
และวางแผนไว้เสมอไป ผมมั่นใจเสมอนะว่าเราเป็นคู่กัน ไม่นึกเลย
ว่าผมกลับตอ้ งทำให้คณุ ผิดหวัง...”
เขายงั พดู ตอ่ ไปเรอ่ื ยๆ แตห่ ญงิ สาวแคเ่ หน็ เลอื นๆ หอู อ้ื จนจบั
แทบไม่ได้ว่าเขาพดู อะไรบา้ ง นรี ภาจึงถามโพล่งขนึ้ ว่า
“คุณมาสารภาพเพอื่ ให้ดยี กโทษใหห้ รือคะ”
ชายหนมุ่ ทำทา่ อดึ อัดก่อนตอบ
“ผมอยากให้หมอดีให้อภัยผม อยากให้หมอดรี ู้เสมอว่าผมรัก
หมอดีสุดหวั ใจ”
แม้ไม่พูดออกมาตรงๆ แต่หล่อนก็รู้ว่าเขาต้องการจะพูดอะไร

ลั บ ล ว ง ใ จ 165

ต่อ
“แต่คุณกเ็ ลือกกิฟ๊ ” ปากว่า แตใ่ จยงั หวังใหเ้ ขาปฏเิ สธ
หากจรณิ ธรยอมรบั ตรงๆ
“ครบั ผมเลอื กคุณกฟิ๊ ”
น้ำตาของคนรัก...ที่จะกลายเป็นอดีตคนรักร่วงพรู ต่อให้
เข้มแข็งแค่ไหนก็ไม่อาจต้านทานความรู้สึกเจ็บปวด เจ็บแค้นที่ถูก
ทรยศอย่างเลือดเย็นโดยคนรักและเพื่อนได้ ราวกับว่าทุกอย่าง
ความสุข ความหวัง ความฝนั ที่วาดไวก้ บั ครอบครัวใหมพ่ ังทลายลง
ตอ่ หนา้ ความรกั และความศรทั ธากลายเปน็ หนามคมแทงทะลใุ จดว้ ย
คำพดู ประโยคเดยี ว
‘ผมเลือกคณุ ก๊ฟิ ’
ไม่น่าเชื่อว่าเวลาร่วมปีที่บ่มเพาะความรักจนเติบกล้าจะสลาย
เปน็ ธุลีภายในเวลาไม่ถึงหา้ นาทีนับแต่เขาก้าวเขา้ มาในบา้ นวนั น้ี
“ทำไม...ทำไม...” หญงิ สาวพมึ พำทงั้ นำ้ ตา
จริณธรมองแต่ช่อกุหลาบขาวบนโต๊ะตรงหน้า นีรภาเป็นคน
ประณีต ถึงจะวางดอกไม้บนโต๊ะส่ง ๆ อย่างประชด แต่การวางก็ยัง
ระวงั พอทจ่ี ะไมใ่ หด้ อกไมท้ บั กนั จนเกดิ รอยชำ้ ขน้ึ ได้ ชายหนมุ่ ถอนใจ
ยาว กับผู้หญิงอื่น การบอกเลิกเป็นเรื่องง่าย แค่พูดว่าเราห่างกัน
สกั นดิ เพอ่ื ศกึ ษากนั ใหด้ กี วา่ นจ้ี ะดไี หม หรอื ไมก่ บ็ อกตรง ๆไปเลยวา่
ถงึ เวลาตา่ งคนตา่ งไปแลว้ มนั อาจจะมนี ำ้ ตาบา้ ง มกี ารดา่ ทอบา้ ง...แต่
ก็จบ
หากหญงิ สาวตรงหนา้ ไมใ่ ชห่ ญงิ อน่ื หลอ่ นคอื คนทอ่ี ยใู่ นหวั ใจ
เขา คนทเ่ี ขาเคยวางแผนจะแตง่ งานดว้ ย ตง้ั ความหวงั ใหเ้ ธอเปน็ แม่
ของลกู และใชช้ วี ติ อยรู่ ว่ มกนั ไปจนแกเ่ ฒา่ ดงั นน้ั คำพดู ตดั รอนงา่ ยๆ
จึงยากเหลือเกินที่จะหลุดออกจากปาก สุดท้ายชายหนุ่มพูดอย่าง

166 กิ่ ง ฉั ต ร

ตรงทส่ี ดุ เป็นความจรงิ ทีส่ ุดวา่
“หมอดดี ีเกินไปสำหรบั ผม”
คำพูดนั้นอาจจะจริง แต่กับนีรภาแล้ว มันเหมือนกับคำ
บอกเลิกง่าย ๆ บอกปัด ๆ ไป คิดอะไรไม่ออกก็ใช้คำแก้ตัวที่พูดกัน
เกลอ่ื นกลาด
จรณิ ธรทำราวกบั วา่ หลอ่ นไมม่ หี วั ใจ ไมม่ คี วามรสู้ กึ เวลาปเี ศษ
ทค่ี บหากนั ความฝนั ทว่ี าดภาพเรอ่ื งงานแตง่ งานและครอบครวั ทอ่ี บอนุ่
มันไมม่ คี า่ อะไรสำหรับเขาเลย บทอยากเลิกกใ็ ชค้ ำแกต้ ัวสิน้ คดิ วา่
คุณดเี กินไป...
ความรู้สึกของหญิงสาวจึงเปลี่ยนแปลงเหมือนพายุหมุน จาก
คนนง่ิ ๆเยน็ ๆ กลายเปน็ กราดเกรย้ี ว ความเสยี ใจ ความแคน้ เคอื ง
กลายเป็นความโกรธ กระทั่งน้ำตาก็หยุดไหลเหมือนสั่งได้ ดวงตา
กลายเปน็ วาววบั ด้วยความโกรธ
“ดีเกิน! ดีเกินไป! นี่หรือคะเหตุผลของคุณ ถ้าดีดีเกินไป
งั้นกิ๊ฟก็ต้องสารเลวสิคะ คุณถึงได้เลือกกิ๊ฟ เลวต่อเลวถึงจะคู่ควร
กัน”
จริณธรผงะกับการเปลี่ยนแปลงของหญิงสาวแบบหน้ามือเป็น
หลังมือ
“หมอดี ทำไมพดู อยา่ งนน้ั ละ่ ครบั เหมอื นไมใ่ ชห่ มอดที ผ่ี มรกั
เลย” เขาพอ้ เพราะคาดไมถ่ งึ คดิ คำอะไรมาพดู ไมอ่ อก และไมร่ เู้ ลย
ว่ายิง่ ทำใหน้ รี ภาโกรธหนักขน้ึ
“ทำไมคะ มนั หยาบคายนกั หรอื ” หลอ่ นผดุ ลกุ ขน้ึ ยนื อยา่ งคมุ
อารมณไ์ มอ่ ยู่ เนอ้ื ตวั สน่ั ไปหมด “หรอื วา่ แสลงหทู นฟงั ไมไ่ ด้ ตอนน้ี
คณุ คงคิดละสิวา่ ดกี า้ วร้าว รนุ แรง อยา่ งนถ้ี ือวา่ เลวพอเหมาะสมกบั
คุณหรอื ยงั คะ”

ลั บ ล ว ง ใ จ 167

“อย่าครับหมอดี อย่าทำอย่างนี้” น่าขำที่เสือผู้หญิงอย่างเขา
เกิดทำอะไรไม่ถูกขึ้นมา จะตัดรอนรุนแรงก็เสียดาย เพราะลึก ๆ
ในใจยงั หวงั วา่ สกั วนั เมอ่ื มน่ั คงดแี ลว้ อาจจะหวนกลบั มาหา ดงั นน้ั จงึ
ไดแ้ ตล่ ะลา้ ละลงั ทำอะไรไมถ่ กู ไมน่ กึ วา่ หญงิ สาวจะลกุ ขน้ึ มาอาละวาด
คาดการณ์ผิดไปหมด เพราะมั่นใจว่าคนที่เยือกเย็นอย่างนีรภาน่าจะ
รับฟังทุกอย่างอย่างสงบ อาจจะเป็นน้ำหูน้ำตาบ้าง ตัดพ้อบ้าง เขา
กจ็ ะพูดปลอบหล่อนกอ่ นจากไปอยา่ งไมม่ ีอะไรรนุ แรง
นกึ ไมถ่ งึ วา่ ผหู้ ญงิ ทเ่ี คยเชอ่ื วา่ สตมิ น่ั คง รบั เหตกุ ารณไ์ ดท้ กุ อยา่ ง
เกดิ จะเบรกแตกเอาง่าย ๆ อยา่ งนี้
“ถา้ หมอดยี งั คมุ อารมณไ์ มไ่ ด้ ผมวา่ เราคอ่ ยคยุ กนั ทหี ลงั ดกี วา่ ”
“ยังมีอะไรให้คุยอีกหรือคะ ในเมื่อคุณบอกว่าเลือกแล้ว และ
คนที่เลือกก็ไม่ใช่ดี ยังจะพูดอะไรได้อีก ทุกอย่างมันจบแล้ว...เวลา
ปกี วา่ ทค่ี บหากนั มา สง่ิ ทด่ี ตี ง้ั ใจไวก้ บั คณุ ...คณุ ทำลายมนั ไมเ่ หลอื ซาก
ดว้ ยเหตุผลตื้นเขินโง่ๆ ว่าดีดีเกินไป”
นีรภารูดแหวนที่เขาให้ไว้ตอนขอแต่งงานออกจากนิ้ว ขว้างใส่
หนา้ เขา จรณิ ธรทง้ั ไมร่ บั และไมห่ ลบ แหวนจงึ กระแทกขา้ งแกม้ ดา้ น
ซา้ ยของเขาเป็นรอยกดแดง แตเ่ ลือดไม่ออก
ชายหนุ่มก้มลงเก็บแล้ววางลงบนโต๊ะที่คั่นระหว่างคนทั้งสอง
บอกวา่
“หมอดีเก็บไวเ้ ถอะครบั แทนคำขอโทษจากผม”
“เพชรอาจมรี าคา แตม่ นั ทดแทนความรสู้ กึ ทเ่ี สยี ไปของดไี มไ่ ด้
หรอกคะ่ เอาของของคณุ กลบั ไปเถอะ กหุ ลาบดว้ ย เอาไปใหก้ ฟ๊ิ กไ็ ด้
ทง้ั สองอยา่ งนน่ั แหละ เขาคงยนิ ด.ี ..” หลอ่ นหยดุ นดิ หนง่ึ เหมอื นพดู
ไมอ่ อก กอ่ นพยายามแคน่ เสยี งหวั เราะกลบเสยี งสะอน้ื นดิ หนง่ึ “คณุ
กับกิ๊ฟ คนรักกับเพื่อนที่สนิทที่สุด คนสองคนที่ดีเคยไว้ใจที่สุด

168 กิ่ ง ฉั ต ร

กลับทำรา้ ยดีไดร้ นุ แรงทส่ี ุด”
นรี ภาสา่ ยหนา้ เหมอื นไมเ่ ขา้ ใจ ไมอ่ ยากจะเชอ่ื ในเรอ่ื งทเ่ี กดิ ขน้ึ
“ดีเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนโชคดี มีเพื่อนที่ดี มีคนรักที่วิเศษ
แตเ่ อาเขา้ จรงิ ๆทกุ อย่างมนั เหมอื นภาพลวงตาเทา่ นน้ั และดกี ็ไม่รวู้ ่า
เจบ็ เพราะอะไรมากกวา่ กนั เพราะหวั ใจทค่ี ณุ ทำลายหรอื เพราะมติ รภาพ
สบิ กวา่ ปที ก่ี ฟ๊ิ ทำลาย ตอนนด้ี รี เู้ พยี งแคว่ า่ เสยี เพอ่ื นกบั คนรกั ไปแลว้
คุณสองคนเหมือนคนแปลกหน้า ดีไม่รจู้ กั คณุ ท้งั คู่อกี แลว้ ”
จริณธรขยับจะพูด ขยับจะแก้ตัว หากสุดท้ายตัดใจ ในเมื่อ
ทุกอย่างมาถึงขนาดนี้แล้ว และเขาก็ตัดสินใจแล้ว ชายหนุ่มจึงทำ
เพยี งหนั หลงั เดนิ จากไป
จังหวะหนึ่งก่อนจะก้าวออกจากประตูบ้านของอดีตคนรัก ใจ
ของเขาหายวาบเหมอื นมนี ำ้ แขง็ มาทาบบนอก แมจ้ ะมหี วงั ลกึ ๆในใจ
แต่ความเป็นจริงบอกเขาว่า เมื่อก้าวออกจากประตูนี้ไปแล้ว เขากับ
นีรภาจบสิ้นกัน...
ใช่ เขาจะทง้ิ หวั ใจไวท้ น่ี ่ี และกา้ วเดนิ ตอ่ ไปตามทส่ี มอง ความ
ต้องการ และความปรารถนาในความสขุ สบายตอ้ งการ...
และจรณิ ธรแนใ่ จวา่ เขาทำถกู ตอ้ งแลว้ เขาเลอื กถกู แลว้ ...เพชร
ลอ้ มเพชรยอ่ มดกี ว่าเพชรเม็ดเด่ียวธรรมดาแน่นอน!
นวลปรางค์รีบลงมาจากชั้นบนหลังจากเห็นรถของจริณธรแล่น
ออกไป ใจหายเมอ่ื เหน็ ลกู สาวสะอกึ สะอน้ื อยอู่ ยา่ งเดยี วดาย บนพน้ื
เกลื่อนไปด้วยเศษกุหลาบสีขาว พอนีรภาหันมา...หมอดีที่แสนจะ
เยอื กเย็นก็ปล่อยโฮเต็มท่ี
ผเู้ ป็นแม่ถลาเข้าไปกอดไว้ ปลอบว่า
“ไม่เป็นไรนะลูก ไม่เป็นไร แม่อยู่นี่แล้วๆ” ด้านหลังหล่อน
คฑาวุธสามียนื กำมือแน่น ถามเสียงเข้มว่า

ลั บ ล ว ง ใ จ 169

“ไอ้หมอนัน่ ทำรา้ ยดีของพอ่ ”
หญงิ สาวสา่ ยหนา้ นำ้ ตาไหลพราก สะอกึ สะอน้ื พดู แทบไมร่ เู้ รอ่ื ง
วา่
“เขาแค่เลอื กก๊ิฟ ไมเ่ ลอื กดี เขาเลอื กกิฟ๊ เขาเลือกกฟิ๊ ...”

นี ร ภ า ห ยุ ด ง า น ไปสามวนั โดยแจ้งทางโรงพยาบาลว่าหล่อนปว่ ย
วนั ทห่ี ลอ่ นลกุ ไปทำงานไดส้ ภาพรา่ งกายยงั เหมอื นคนเพง่ิ ฟน้ื ไขจ้ รงิ ๆ
ตายังคงบวมเล็กน้อย บางครั้งมือไม้ก็สั่นอย่างคุมไม่อยู่ พี่ชายของ
หล่อนที่ขนาดลางานกลับกรุงเทพฯมาช่วยบิดามารดา ‘เป็นหูเป็นตา’
ดแู ลนอ้ งสาวถงึ กบั ออกปากว่า
“ถา้ ยงั ไปทำงานไมไ่ หวกอ็ ยา่ ไปเลยดี หยดุ พกั อยกู่ บั บา้ นอกี สกั
สองสามวนั เถอะ” เขาพดู เสยี งออ่ นโยนกบั นอ้ งสาว แตใ่ นใจแคน้ กรนุ่
ไปหมด ตอนที่รู้เรื่องน้องสาว ชายหนุ่มเลือดร้อนอยากวิ่งแล่นไป
บ้านฝ่ายชายและขอเอาเลือดเลว ๆ ออกจากตัวไอ้หมอนั่นเสียบ้าง
แต่น้องสาวและพ่อไม่ยอม ไม่ใช่กลัวจริณธรเจ็บ...แต่กลัวว่านลวุธ
จะมีปัญหา เพราะนายพลจริณคงไม่ยอมให้ใครมาต่อยตีลูกชายใน
บ้านงา่ ย ๆ
‘แล้วจะปล่อยไอ้หน้าตัวเมียนั่นลอยนวลไปเฉย ๆ งั้นหรือ’
ชายหนุ่มถามดว้ ยความโมโห
‘ไม่ลอยนวลหรอก แม่เชื่อว่าสักวันสิ่งที่เขาสองคนทำกับดีไว้
มันต้องย้อนกลับมาสนองเขาแน่นอน ฉะนั้นแม่อยากให้ซีใจเย็น ๆ
ไม่คุ้มที่จะมีเรื่องเพราะผู้ชายเลวๆ คนหนึ่ง เขาทำร้ายน้ำใจดีมันก็
มากพอแล้ว อย่าให้เขาทำร้ายอนาคตซีอีกคนเลย’ นวลปรางค์ห้าม
เต็มท่ี เพราะลูกชายคนนขี้ องหลอ่ นรปู ร่างสงู ใหญ่ ท่าทางน่ากลวั
นลวุธสูงเอา ๆ ตั้งแต่เป็นวัยรุ่น พอเขาหยุดโตก็ตัวใหญ่กว่า

170 กิ่ ง ฉั ต ร

พช่ี ายและบดิ าไปหลายนว้ิ ขนาดจรณิ ธรจดั วา่ สงู ยงั เตย้ี กวา่ เขาเกอื บ
สองนิ้ว และชายหนุ่มยังชอบเล่นกีฬา ทำงานต่างจังหวัด เลิกงาน
ไมม่ อี ะไรทำกเ็ ตะฟตุ บอล เลน่ บาสเกตบอล เลน่ แบดมนิ ตนั เรยี กวา่
ถนัดกีฬาทุกอย่าง กล้ามเนื้อยิ่งมีเป็นมัดๆ พอๆกับคนกรุงที่ออก
กำลงั กายในยมิ แถมชายหนมุ่ ยงั ออกแดดทกุ วนั ผวิ เลยออกไปทาง
สีกาแฟ ต่อให้ไม่มีทีท่าโกรธเคือง รูปร่างของเขาก็ข่มขู่ผู้คนได้มาก
อยู่แลว้ ย่ิงแคน้ ใจแทนนอ้ งสาว นลวุธยง่ิ มีท่าทางรุนแรง
นวลปรางคร์ วู้ า่ ถา้ ไมห่ า้ ม ลกู ชายคนรองคงเผน่ ไปถลงุ จรณิ ธร
แน่ และถ้าจริณธรเป็นอะไรไปลูกชายหล่อนคงติดคุก หรือในทาง
กลบั กนั นายพลจรณิ อาจใหท้ หารในบา้ นหรอื ลกู นอ้ งมาเลน่ งานกลบั
ลูกชายหลอ่ นคงเจ็บตัวหนกั
สง่ิ ทเ่ี กดิ ขน้ึ ไมใ่ ชว่ า่ หลอ่ นจะไมเ่ จบ็ ไมแ่ คน้ แตม่ องแลว้ ไมเ่ หน็
ประโยชนอ์ ะไรทจ่ี ะไปตามระรานผชู้ ายคนนน้ั นอกจากความสะใจชว่ั
ครัง้ ช่ัวคราวเท่าน้นั
‘แมก่ เ็ ปน็ เสยี อยา่ งน้ี เอะอะกโ็ ทษกรรมโทษเวร!’ ลกู ชายฮดึ ฮดั
กับคำห้ามปราม และเพราะน้องสาวไม่ได้อยู่แถวนั้น เขาจึงกล้าพูด
ตอ่ วา่ ‘น.่ี ..ปา่ นนม้ี นั คงหวั เราะเยาะเยย้ เรา ดถู กู ยายดดี ว้ ยวา่ อยาก
จะรักก็รัก อยากจะทิ้งก็ทิ้ง เหมือนยายดีไม่มีค่าและครอบครัวเรา
ไมม่ คี วามหมายอะไรเลย ไม่มใี ครลุกขึ้นทำอะไรเพือ่ ยายดสี ักนดิ ’
‘เขาจะมองหรอื คดิ ยงั ไงไมส่ ำคญั หรอก มนั ขน้ึ อยกู่ บั ครอบครวั เรา
ต่างหากทรี่ ้วู า่ ดีเป็นคนดี เปน็ คนมีคา่ ผชู้ ายคนน้นั โงเ่ องทไ่ี มเ่ หน็ คา่
ยายดี ซ.ี ..แม่ห้ามนะ อยา่ ไปกอ่ เรอื่ ง แคน่ ีน้ ้องเราก็ร้สู ึกแย่พอแล้ว
อย่าให้น้องรู้สึกแย่ไปกว่านี้เพราะพี่ชายต้องติดคุกจากการทำร้าย
คนเลวคนนึงเลย’
เจอมารดาปรามเสยี งแขง็ อยา่ งน้ี นลวธุ จงึ ตอ้ งยอมถอย แตย่ งั

ลั บ ล ว ง ใ จ 171

ฮม่ึ ฮม่ั ตง้ั ใจวา่ สกั วนั ถา้ มโี อกาสเขาจะตอ้ งหาทางเลน่ งานจรณิ ธรใหไ้ ด้
แตต่ อนนช้ี ายหนมุ่ ไดแ้ ตท่ ำหนา้ ทพ่ี ช่ี าย คอยดแู ลนอ้ งสาว ปลอบโยน
และเสนอแนะ อย่างตอนนี้เขาก็คิดว่านีรภายังไม่พร้อมเท่าไหร่ พอ
หญงิ สาวบอกวา่ จะไปทำงานเขาจงึ ออกปากคัดค้าน
หากนอ้ งสาวตอบกลบั มาว่า
“ดีหยุดมาหลายวันแล้วค่ะ เกรงใจหมอคนอื่นที่ต้องมารับเวร
แทน เกรงใจคนไขด้ ว้ ย นดั ไว้ แตพ่ อถงึ วนั นดั หมอไมม่ าเสยี เฉยๆ
อย่างนั้นแหละ อีกอย่าง ครั้งก่อนที่มีเรื่องทางผู้บริหารเขาก็ใจดี
ไม่พูดไม่ว่าอะไรดีสักคำ คราวนี้หยุดงานไปอย่างไม่มีเหตุผลอีก
เขาคงเชญิ ดอี อกแน”่
“กป็ ลอ่ ยใหเ้ ขาเชญิ ออกไป หมอไมต่ กงานหรอก มที อ่ี น่ื อา้ แขน
รบั เยอะแยะ” พี่ชายยงั แสดงความเหน็ อย่างดดุ นั
“ค่ะ แต่ชื่อเสียงดีคงเสียหายว่าไม่รับผิดชอบ คุณโจ้ทำร้ายดี
มากพอแล้ว ดีจะไม่ยอมให้เขาทำร้ายหน้าที่การงานดีเด็ดขาด ดีจะ
กลับไปทำงาน พี่ซีเองก็เถอะค่ะ ลางานมาหลายวันแล้ว กลับไป
ทำงานเถอะค่ะ ไม่ต้องห่วงดี ดีรู้ว่าตอนนี้พ่อกับแม่เจ็บพอๆ หรือ
อาจจะเจบ็ มากกว่าดี ดีจะตอ้ งทำใจให้ไดเ้ ร็วที่สุด เพอ่ื พอ่ กับแม.่ ..”
“และตวั ดเี องด้วย” นลวุธเสรมิ
นอ้ งสาวพยกั หนา้ นดิ หนง่ึ ยงั มรี อ่ งรอยของความเจบ็ ปวด แต่
ไม่ได้มากมายเหมอื นวันแรก ๆ อกี แลว้
“ค่ะ เพ่อื ตวั ของดีเองดว้ ย”
“จำไวเ้ สมอนะนอ้ งพ่ี ถา้ ไอผ้ ชู้ ายโง่ๆคนนน้ั เขาไมเ่ หน็ คา่ ของดี
เขากไ็ ม่ควรไดร้ ับความรกั ของด”ี
หญงิ สาวพยายามยิ้มตอบ และฝืนได้ย้ิมเซยี ว ๆ ออกมา
นีรภากลับไปทำงานตามเดิม เพื่อนร่วมงานส่วนใหญ่ไม่รู้เรื่อง

172 กิ่ ง ฉั ต ร

อะไรกน็ กึ วา่ หญงิ สาวปว่ ยจรงิ ๆ จงึ ไมไ่ ดซ้ กั ถามอะไรมากนกั นอกจาก
อาการเจบ็ ไข้ สว่ นเพอ่ื นรว่ มเรยี นมธั ยมมคี นเหน็ ทพิ ปภาควงกบั จรณิ ธร
อยา่ งเปดิ เผย ขา่ วจงึ แพรไ่ ปจากปากสปู่ าก และมสี องสามรายทส่ี นทิ
มากพอจะโทรศัพทม์ าหาหมอสาว
“กฟ๊ิ ไมน่ า่ ทำแบบน้ี เพอ่ื นกนั แท้ๆ ผชู้ ายกเ็ ลวพอกนั นกึ ไมถ่ งึ
เลย...”
หญิงสาวรับฟังไปเรื่อย ๆ ความรู้สึกชาเหมือนรับฟังเรื่องของ
คนอื่นอยู่ และเมื่อเพื่อน ๆ เข้าข้างหล่อนโดยประกาศจะตัดขาดกับ
ทพิ ปภา หลอ่ นกไ็ ด้แต่ยม้ิ หยนั ...
ตดั ขาด...นานเทา่ ไหรล่ ะ่ อาทติ ยน์ งึ เดอื นนงึ หรอื ปนี งึ จากนน้ั
อารมณ์โกรธเกลียดแทนเพื่อนก็จะซาไป เพื่อนคนหนึ่งทำงานที่
นิตยสารชื่อดัง ต้องขอโฆษณาจากบริษัท wwk บ่อย ๆ มีหรือจะ
ตดั ขาดไดน้ าน เพอ่ื นอกี คนกท็ ำงานชปิ ปง้ิ เคยอาศยั ไหวว้ านทพิ ปภา
หลายเร่อื ง เช่อื ว่าไม่นานกต็ อ้ งติดตอ่ เรอ่ื งธุรกิจกัน
สุดท้ายเพื่อนฝูงก็จะเริ่มลืมว่าผู้ชายของกิ๊ฟเคยเป็นคนรักของ
หลอ่ นมาก่อน...
คดิ แลว้ หมอสาวไดแ้ ตย่ ม้ิ หยนั เขา้ ใจดวี า่ ...นค่ี อื วถิ ขี องผแู้ พ.้ ..
สุดท้ายนีรภาตัดสินใจหยุดรับโทรศัพท์และทุ่มเทให้กับงาน
และวันที่สองหลังจากกลับมาทำงาน ตอนออกเวรและกำลังเดินไป
ตามทางเดินของโรงพยาบาลเพื่อไปยังที่จอดรถ พชรพลก็ก้าวเข้ามา
ขวาง หญิงสาวชะงัก ความรู้สึกวูบแรกคือ อยากหันหลังกลับแล้ว
เลี่ยงหนีไป ไม่อยากพบหรือเจอหน้าใครที่จะโยงไปสู่ความเจ็บปวด
ท่ยี งั สดใหม่
แตอ่ กี ใจทแ่ี ขง็ แกรง่ กวา่ กลบั สง่ั ใหย้ นื หยดั อยทู่ เ่ี ดมิ หลอ่ นเปน็
ผู้ถูกกระทำ ไม่ได้ทำผิดอะไร ทำไมต้องเป็นฝ่ายหนีหน้าด้วยล่ะ

ลั บ ล ว ง ใ จ 173

หญิงสาวจึงเชดิ หน้าข้นึ นดิ หน่ึง ทักขึน้ ว่า
“สวัสดีค่ะ คุณ...” สายตาอ่อนโยนและเข้าอกเข้าใจของเขา
ทำใหห้ ลอ่ นเปลี่ยนเป็น “พต่ี ่อ”
“หนดู ี พ่ขี อโทษ”

174 กิ่ ง ฉั ต ร

บ ท ที่ ๑๖

นี ร ภ า ยิ้ ม ใ ห้ เ ข า รอยยิม้ เดียวทผ่ี สมผสานกนั หมด ท้งั ขบขนั
ขมขน่ื และเย้ยหยนั
“พต่ี ่อทำอะไรผดิ หรือคะ ถึงต้องมาขอโทษหนดู ”ี
“พี่ไม่ได้ทำ แต่คนในครอบครัวพี่ทำ พี่ก็ต้องมาขอโทษอยู่ดี”
พชรพลตอบ กอ่ นถามวา่ “มที ไ่ี หนทเ่ี ราพอจะคยุ กนั ไดส้ บาย ๆไหม”
“มีนะ่ มคี ่ะ แต่หนดู ีอยากกลับบ้าน”
“พี่เข้าใจ แต่ขอเวลาพี่สักห้านาทีได้ไหม หาที่เงียบ ๆ คุยกัน
แค่หา้ นาทีเท่านนั้ และถ้าหนดู ไี ม่ตอ้ งการ พ่ีจะไม่รบกวนหนูดีอกี ”
หมอสาวลงั เล แตเ่ หน็ ทา่ ทางมงุ่ มน่ั ของอกี ฝา่ ยหลอ่ นกย็ อมแพ้
บอกวา่
“ข้างล่างมแี คนทีนค่ะ เวลาน้ีคงไม่มคี นเทา่ ไหร”่
แคนทนี ชน้ั ใตด้ นิ นน้ั คอ่ นขา้ งเลก็ และขายเครอ่ื งดม่ื กบั อาหาร
วา่ งพวกแซนดว์ ชิ หรอื ขนมอบ รสชาตธิ รรมดา ไมม่ จี ดุ เดน่ อะไรพเิ ศษ
ลกู คา้ จงึ ไมค่ อ่ ยแนน่ เทา่ รา้ นอาหารอน่ื ๆ แถมชว่ งบา่ ยแบบนท้ี ง้ั รา้ นมี
ลูกค้าอยู่โต๊ะเดียว ทั้งคู่สั่งกาแฟเย็นคนละแก้ว ไม่ได้คิดจะดื่มกัน

ลั บ ล ว ง ใ จ 175

จริงจงั แค่สง่ั มาวางใหโ้ ตะ๊ ไมว่ า่ งเปล่าเกินไปเทา่ นัน้
“เอาขนมอะไรเพ่ิมหรือเปล่า” ชายหนุม่ ถาม
นีรภาส่ายหน้า
“แค่กาแฟพอแล้วค่ะ” หล่อนจบประโยคด้วยการจิบกาแฟ
ตรงหน้านดิ หนง่ึ
“เรื่องที่เกิดขึ้น...” เขาเกริ่น “พี่ไม่เห็นด้วยกับเขาทั้งสองคน
แตจ่ ะใหห้ า้ มกท็ ำไมไ่ ดเ้ หมอื นกนั โตๆกนั แลว้ ...ถกู ผดิ รกู้ นั ดที กุ อยา่ ง
ดงั นน้ั สง่ิ เดยี วทพ่ี ท่ี ำไดค้ อื ขอโทษหนดู ี และถา้ หนดู ตี อ้ งการอะไรเพอ่ื
ให้ผ่านพน้ เรอ่ื งพวกน้ีไปได้ดขี ้ึน...”
“พี่ต่อคิดจะชดใช้เงินหรือข้าวของให้หนูดีหรือคะ” หญิงสาว
ถาม ตาลกุ วาบขึน้ ดว้ ยความโกรธ รู้สกึ หนา้ แดงร้อนอยา่ งไม่พอใจ
“เดย๋ี ว ฟงั พก่ี อ่ น พไ่ี มไ่ ดค้ ดิ จะใชเ้ งนิ ซอ้ื ผชู้ ายคนนน้ั จากหนดู ี
พี่รู้ดีว่าความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกับหนูดีไม่มีอะไรที่จะมาชดใช้ได้
เงนิ ทองหรอื สง่ิ ของซอ้ื ความรสู้ กึ ของการถกู ทรยศไมไ่ ดแ้ น่ แตพ่ อ่ี ยาก
จะชดเชยให้ เทา่ ท่พี จ่ี ะทำได”้
นรี ภามองชายตรงหน้านง่ิ กอ่ นยิ้มร้ายกาจ หล่อนบอกเขาวา่
“ถ้าหนูดีบอกว่าต้องการคุณโจ้คืนล่ะคะ พี่ต่อจะทำเท่าที่พี่จะ
ทำได้เพื่อหาทางเอาคณุ โจ้มาคืนให้หนดู ีไหมคะ”
พชรพลสบตาหล่อนแน่วแน่ กอ่ นตอบอยา่ งสงบ
“ถ้านั่นเป็นความต้องการของหนูดีจริงๆ พี่ก็จะพยายามทำให้
แตพ่ ไ่ี ม่คิดว่าหนูดีจะเปน็ คนโง.่ ..”
“ถา้ หนดู ไี มโ่ ง่ กฟ๊ิ กต็ อ้ งโง”่ หญงิ สาวประชดใหด้ ว้ ยแรงอารมณ์
คาดไม่ถึงว่าชายหนมุ่ จะนง่ิ ไปเลก็ น้อยก่อนยอมรบั ว่า
“อาจจะใช่ในแง่นึง เพราะกิ๊ฟยอมเสียเพื่อนสนิทเพื่อแลกกับ
ผูช้ ายคนหน่งึ ท่ีจนบดั น้ีพ่ยี ังไมแ่ นใ่ จว่าเขารกั ก๊ิฟหรอื เขารักวงศ์ว่าน

176 กิ่ ง ฉั ต ร

เครอื กันแน่”
หมอสาวกลำ้ กลืนความเจบ็ ปวดลงในอกเมอ่ื เอ่ยวา่
“คณุ โจ้บอกว่ารกั กิฟ๊ ”
“ถา้ เปน็ ตามนน้ั จรงิ พก่ี ด็ ใี จกบั กฟ๊ิ ดว้ ย สำหรบั หนดู ี จำไดไ้ หม
วา่ เราเคยคุยอะไรกนั ไว้ เร่อื งของที่เสยี ไปแลว้ อยา่ มวั เสียดาย...”
“เหตกุ ารณร์ ้ายๆท่ีผ่านไปแล้วไมค่ วรใสใ่ จ คนที่ไมม่ ีค่า จาก
ไปแลว้ ไมต่ อ้ งอาลยั ” นรี ภาตอ่ ใหอ้ ยา่ งคนทจ่ี ำอะไรแมน่ ปลายเสยี ง
ของหล่อนขมขื่นเมื่อเอ่ยต่อว่า “ตอนนั้นพี่ต่อคงรู้แล้วใช่ไหมคะว่า
เพอ่ื นรักกับคนรักรว่ มมือกนั หกั หลังหนูดี”
ความเงยี บของเขาคอื การตอบรับทชี่ ัดเจน
“พี่ต่อบอกว่าหนูดีไม่ใช่คนโง่ แต่หนูดีรู้สึกเหมือนโง่สุด ๆ ที่
ไมร่ รู้ ะแคะระคายอะไรเลย”
ชายหนมุ่ อดไมอ่ ยู่ เออ้ื มมอื ไปวางทบั มอื ของหมอสาวทว่ี างบน
โต๊ะเบา ๆ บีบคร้งั หนึ่งอยา่ งปลอบประโลม
“พไ่ี มเ่ คยรสู้ กึ วา่ หนดู โี งเ่ ลยนะ ตรงกนั ขา้ ม พร่ี สู้ กึ วา่ หนดู เี ปน็
ผู้หญิงที่ฉลาด ใจเย็น และคุมอารมณ์คุมสติตัวเองได้ดีที่สุด” เขา
ถอนมอื ออกกอ่ นทห่ี ญงิ สาวจะทนั ไดต้ ง้ั ตวั เสยี ดว้ ยซำ้ ยดื ตวั ตรงแลว้
บอกวา่ “เลยหา้ นาทที พ่ี ข่ี อไวก้ บั หนดู นี านแลว้ พค่ี งตอ้ งไปตามสญั ญา
ว่าแต่หนดู ยี ังเก็บเบอรโ์ ทรศพั ท์พไี่ ว้ใชไ่ หม”
“คะ่ ”
“ถ้ามีปัญหา อยากด่าหรืออยากปรึกษาอะไรโทร.หาพี่นะ
ตลอดเวลา ยส่ี บิ ส่ชี วั่ โมง อยากโทร.เมอื่ ไหร่กโ็ ทร.ไดเ้ ลย”
นีรภายิม้ อย่างจริงใจออกมาไดน้ ิดหนง่ึ หล่อนถาม
“อยากด่าก็ได้หรอื คะ”
“ถา้ เปน็ หนดู .ี ..ไดท้ ง้ั นน้ั แหละ ขอใหโ้ ทร.หาพก่ี แ็ ลว้ กนั ” พชรพล

ลั บ ล ว ง ใ จ 177

พูดแล้วทำท่าเหมือนคิดนิดหนึ่งก่อนเสริม “แต่ถ้าไม่อยากโทร.ก็
ไมเ่ ปน็ ไรนะ เด๋ียวพโ่ี ทร.หาหนดู ีเองก็ได้ รับสายพ่ีดว้ ยก็แลว้ กัน!”

ทิ พ ป ภ า ยื น น่ิ ง ในหอ้ งชดุ หรขู องโรงแรม ปลอ่ ยใหม้ ารดา พส่ี าว
และญาตสิ าวๆชว่ ยกนั ดแู ลความเรยี บรอ้ ยเปน็ ครง้ั สดุ ทา้ ย ในขณะท่ี
พ่อและพี่ชายลงไปเตรียมตัวรับแขกที่อาจมาถึงก่อนเวลาหน้าห้อง
บอลรูมพกั ใหญ่แลว้
“สวยแลว้ ” ปทั มาทเ่ี พง่ิ ชว่ ยสวมสรอ้ ยเพชรเสน้ ใหญใ่ หเ้ จา้ สาว
พยกั หนา้ อยา่ งพอใจกบั ภาพทเ่ี หน็ ระหวา่ งทช่ี า่ งภาพจบั ภาพของเจา้ สาว
กบั ครอบครวั ในชว่ งสดุ ทา้ ยของการเตรยี มพรอ้ มไวเ้ ปน็ ระยะ ๆ “วนั น้ี
กฟิ๊ ของแม่สวยทีส่ ุดเลย”
หญงิ สาวยม้ิ นดิ หนง่ึ สว่ นพส่ี าวทเ่ี พง่ิ เปน็ เจา้ สาวไปไดไ้ มค่ รบปี
ดยี น่ จมกู
“วันกุ๊กแต่งแม่ก็พูดอย่างนี้เหมือนกัน” น้ำเสียงทิพรัตน์มีแวว
อิจฉานดิ หนอ่ ย
งานแตง่ หลอ่ นหรจู รงิ แตไ่ มเ่ ดน่ ไมด่ งั อาจจะเปน็ เพราะหลอ่ น
แต่งกับพวกคนทำธุรกิจด้วยกัน ไม่เหมือนน้องสาวที่แต่งกับลูกชาย
คนเดียวของนายทหารผู้ใหญ่ที่มีอิทธิพลอยู่ในตอนนี้ งานแต่งของ
ทิพปภาเลยเป็นที่กล่าวถึงอย่างหนาหู มีนักการเมืองมาร่วมงาน มี
รัฐมนตรีมาเป็นประธาน มี ผบ.เหล่าทัพมาเป็นแขกผู้มีเกียรติ และ
แน่นอนที่งานแบบนี้ย่อมอุดมไปด้วยนักข่าวสายต่าง ๆ ทั้งสายทหาร
สายธรุ กจิ และสังคม
เชื่อเถอะพรุ่งนี้ข่าวการแต่งงานของทิพปภาคงกระจายทั่วทั้ง
ในหนังสือพิมพ์และข่าวโทรทัศน์ และเพราะเหตุที่มี ‘หน้าตา’ เข้ามา
เกี่ยวข้องด้วยกระมัง ปัทมารวมไปถึงสมาชิกครอบครัวคนอื่น ๆ ถึง

178 กิ่ ง ฉั ต ร

เข้ามาลุยงานเต็มที่ ทุ่มเทกับงานแต่งนี้อย่างมาก มากกว่างานของ
ทพิ รตั นเ์ ปน็ เทา่ ตวั ขนาดกอ้ งพช่ี ายคนโตยงั บนิ กลบั จากปกั กง่ิ มางานน้ี
โดยเฉพาะ ทั้งๆ ท่งี านของทพิ รัตนเ์ ขาอ้างวา่ ตดิ งานมาไม่ได้
แล้วอย่างนี้จะไม่ให้ทิพรัตน์ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยคงไม่ได้ แต่
ดว้ ยความรกั นอ้ งรกั ครอบครวั หญงิ สาวจงึ แคบ่ น่ นดิ บน่ หนอ่ ย ไมไ่ ด้
แสดงท่าทางอะไรออกมามากนกั
“อา้ ว กล็ กู แมส่ วยทส่ี ดุ ทกุ คนเลย กกุ๊ วนั แตง่ กส็ วย กฟ๊ิ กส็ วย
...ยิ่งอยู่ในชุดแต่งงานอย่างนี้ยิ่งสวย” ผู้เป็นแม่ตอบลูกสาวคนรอง
สุดท้องอยา่ งเอาใจ
แมจ้ ะเหนด็ เหนอ่ื ยไมน่ อ้ ยกบั การจดั งานแตง่ ทม่ี เี วลาตดั เสอ้ื ผา้
จองโรงแรม เชิญแขกเหรื่อ จัดการพิธีทั้งหมั้นตอนกลางวันและ
งานแต่งตอนกลางคืนในวันเดียวกันด้วยเวลาเพียงสามเดือน แต่
ปทั มากม็ คี วามสขุ สขุ ทเ่ี หน็ ลกู สาวคนเลก็ มคี วามสขุ ตวั หลอ่ นเองก็
เหมอื นสามที ถ่ี กู ใจจรณิ ธรคอ่ นขา้ งมาก...มากกวา่ เขยคนกลางดว้ ยซำ้
เลยยง่ิ สนบั สนุนลูกสาวและช่วยเหลืองานแตง่ อยา่ งเต็มท่ี
“จะสวยกว่านี้ถ้าเจ้าสาวยิ้มมากกว่านี้หน่อย” นัฎฐาเอ่ยขึ้น
“เป็นอะไรไปน่ะยายกิ๊ฟ ปวดท้องหรือไง ทำหน้าเนือย ๆ บอกไม่ถูก
แบบนี้”
“เหนอ่ื ยหรอื ลกู ” ปทั มาถาม มวั แตต่ น่ื เตน้ ดใี จแทนลกู สาวจน
ไมท่ นั สงั เกตวา่ เจ้าสาวแสนสวยน้นั เงยี บลง ๆ ทกุ ที
“ไมค่ ะ่ แม่ ก๊ฟิ แค่...รูส้ กึ แปลก ๆ หวัน่ ๆ ยังไงบอกไมถ่ ูก”
“เปน็ เจา้ สาวทก่ี ลวั ฝนเสยี แลว้ ยายกฟ๊ิ ของเรา” นรสิ าทน่ี ง่ั ไขวห่ า้ ง
อยู่ที่เก้าอี้นวมรับแขกหนึ่งในสองตัวหยอกขึ้น หล่อนสวมชุดแดง
ริ้วทองสั้นเหนือเข่ามาคืบกว่า ๆ สดใสและเปรี้ยวจี๊ดจนน่าจะเรียก
ความสนใจจากคนในงานได้รองแตเ่ จา้ สาวเทา่ น้ัน

ลั บ ล ว ง ใ จ 179

“กิ๊ฟไม่ได้กลัวนะคะ แค่นึกว่าจะไม่ได้อยู่บ้านกับพ่อกับแม่
อกี แลว้ ใจมนั หาย...”
“เรื่องแค่นี้เอง” ทิพรัตน์ทำเสียงอ่อนอกอ่อนใจ ด้วยความ
อิจฉาเลยหมั่นไส้น้องนิดหน่อย คิดว่าแต่งงานหรูหราเด่นขนาดนี้ยัง
อ้อนแม่อีก “เธอไม่ได้ย้ายไปอยู่ลอนดอนหรือแอลเอเสียหน่อย อยู่
ในกรุงเทพฯเหมือนกันแท้ๆ อีกอย่างที่ทำงานก็ไม่ได้ย้ายไปไหน
ยังต้องเห็นหน้าพ่อหน้าพี่ไก่ทุกวันอยู่แล้ว ไม่เห็นจะต้องไปหวั่นไป
ใจหายตรงไหนเลย ดฉู นั สิ ขนาดอาทติ ยน์ งึ เขา้ บรษิ ทั แคส่ องสามวนั
ยังไมว่ ิตกจริตเหมอื นเธอเลย”
ทิพปภาได้แต่มองพี่สาวคนที่สองด้วยสายตาอัดอั้น อยากจะ
บอกวา่ มันไมเ่ หมือนกัน...
พี่กุ๊กน่ะแต่งงานแล้ว ถึงจะย้ายไปอยู่กับครอบครัวสามี แต่
ไม่ได้อยู่ร่วมเรือน มีการปลูกเรือนหอหลังเล็กอยู่ในอาณาเขตบ้าน
ฉะนั้นถึงอยู่ในรั้วเดียวกันแต่ก็ไม่ได้อยู่ใต้หลังคาเดียวกัน ส่วนของ
หล่อนนน้ั หอ้ งหอคือห้องนอนเก่าของจรณิ ธร ตกแตง่ ใหม่โดยเจาะ
ทะลุห้องนอนเก่าของพี่สาวอีกคนของเขาที่แต่งงานและย้ายออกไป
แลว้
เครื่องเรือนเป็นของเก่าปนใหม่ ซึ่งว่าที่เจ้าสาวไม่ถือสาอะไร
ไมไ่ ดค้ ดิ จะเรยี กรอ้ งอะไรดว้ ย แตท่ ท่ี ำใหร้ สู้ กึ อดึ อดั มากกเ็ หน็ จะเปน็
เพราะเมอื่ เขา้ ไปดหู ้องคร้งั แรกน้ัน อนงค์นาถพดู ลอย ๆ วา่
‘ห้องนี้คงไม่ต้องทำอะไรใหม่แล้วมั้ง นายโจ้เขาแต่งเตรียมตัว
แต่งงานตั้งแต่เมื่อต้นปี ถึงจะเปลี่ยนตัวเจ้าสาว แต่ห้องคงไม่ต้อง
เปลีย่ น’
หญิงสาวฟังแล้วนิ่งอึ้ง ส่วนจริณธรก็ได้แต่หน้าเจื่อน ไม่กล้า
พดู อะไรกบั มารดา

180 กิ่ ง ฉั ต ร

เมือ่ อยู่กันตามลำพัง ชายหนุ่มเคยปลอบวา่
‘คณุ แมเ่ ปน็ คนตรง นกึ จะพดู อะไรกพ็ ดู อยา่ งนแ้ี หละ แตท่ า่ น
ไมไ่ ด้คดิ อะไรมากนะ และทา่ นก็เอ็นดูคุณกฟ๊ิ มาก’
ทิพปภาได้แต่ฝืนยิ้ม ในใจไม่เชื่อคำพูดของเขาเลย หญิงสาว
รู้สึกตลอดเวลาว่าอนงค์นาถนั้นค่อนข้างจะมึนตึงกับหล่อน อาจจะ
ไม่ถึงกับเกลียดหรือแสดงท่ารังเกียจ แต่ก็ไม่ได้ชื่นชมยินดีเช่นกัน
ทำเอาหล่อนอยากรนู้ ักว่าเม่อื ตอนท่นี ีรภาคบหาอย่กู ับเขา อนงคน์ าถ
มีท่าทางอย่างไร จะวางตัวนิ่ง ๆ มึนตึงเหมือนของหล่อน หรือว่า
ต้อนรับขบั สเู้ ต็มอกเตม็ ใจ...
แต่หล่อนก็ทำได้แค่เก็บความอยากรู้ไว้ในใจ เรื่องจะโทร.ไป
ถามเพื่อนนั้นลืมได้เลย หล่อนไม่กล้า และรู้ด้วยว่าหนูดีคงไม่ยอม
รับสายหล่อน ส่วนจะถามจริณธรหล่อนก็กลัวอีก ไม่อยากรื้อฟื้น
อะไรให้เขานึกถึงความรักครั้งเก่า ดังนั้นจึงได้แต่นั่งอัดอั้นอยู่ในใจ
ถามอ้อมแอ้มไปว่า
‘ตามปรกตคิ ณุ แมค่ อ่ นขา้ งดใุ ช่ไหมคะ’
‘ดเุ หรอ ไมห่ รอก คณุ แมผ่ มใจดจี ะตายไป คณุ กฟ๊ิ กบั คณุ แม่
อาจจะยังไม่คุ้นกัน อีกหน่อยพอสนิทกันจะเห็นเองว่าท่านใจดี’
ชายหนมุ่ เอย่ อย่างมนั่ ใจ
ทิพปภาเลยได้แต่ยิ้มแห้งแล้งอีกครั้งก่อนเออออตามใจเขา
หล่อนรักเขามาก...มากเหลือเกินจนไม่กล้าขัดแย้งหรือทักท้วงอะไร
ทงั้ สิน้ ไมว่ า่ จริณธรจะว่าอยา่ งไรหญงิ สาวจึงคลอ้ ยตามตลอด
“พี่กุ๊กเขาพูดก็ถูกนะกิ๊ฟ” ปัทมาปลอบลูกสาว “แต่งงานแล้ว
แตย่ งั ทำงานทบ่ี รษิ ทั อยกู่ ไ็ ดเ้ จอหนา้ พอ่ เราทกุ วนั ถา้ คดิ ถงึ แมก่ แ็ วะมา
ที่บ้าน ไม่เห็นมีอะไรต้องกังวลเลย อีกอย่างคุณโจ้เขาก็รักกิ๊ฟมาก
ชีวิตบ้านโน้นของกิฟ๊ ไมน่ ่าจะมปี ัญหาอะไร”

ลั บ ล ว ง ใ จ 181

เจ้าสาวคนสวยถอนใจนิดหนึ่ง ขณะที่นริสาก้มมองเล็บสีแดง
เจดิ จา้ ของตวั เองพร้อมรอยย้ิมนดิ ๆ ประดบั ริมฝปี าก
“กฟ๊ิ ก็หวงั อย่างน้นั คะ่ ”
“ไม่ต้องหวัง เชื่อแม่สิว่ามันต้องเป็นอย่างนั้น” แม่เจ้าสาวว่า
กอ่ นพดู กบั สาวๆคนอน่ื ในหอ้ งวา่ “เรยี บรอ้ ยแลว้ กเ็ ตรยี มลงกนั เถอะ
กกุ๊ ไปดหู อ้ งแตง่ ตวั พวกผชู้ ายหนอ่ ยวา่ คณุ โจเ้ รยี บรอ้ ยหรอื ยงั จะได้
ลงไปพรอ้ มๆกนั ดดู ว้ ยนะวา่ สามเี รากบั พเ่ี ราลงไปหรอื ยงั ไมใ่ ชแ่ อบ
ไปดมื่ เบยี ร์กนั ทไี่ หน”
“วนั นก้ี กุ๊ เตอื นไวแ้ ลว้ คะ่ จบั ไดว้ า่ หนา้ แดงกอ่ นสามทมุ่ ละกเ็ ปน็
เรอื่ งแน่” ลกู สาวคนท่ีสองตอบอยา่ งหมายม่นั
“รถบ้านคุณลุงทิตมาแล้ว” นัฎฐาที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างประกาศ
เมอ่ื เหน็ รถคนุ้ ตาเบนหวั จากถนนใหญเ่ ลย้ี วเขา้ มาดา้ นหนา้ ของโรงแรม
“งั้นก็พร้อมกันหมดแล้ว ดีจริง งานนี้ได้พร้อมหน้าพร้อมตา
กันหมด” ปทั มาเอย่ อย่างมคี วามสุข
“ขาดตมุ้ ไปคนคะ่ ” นรสิ าแยง้ ข้ึนลอย ๆ
“ไปทัวร์ยุโรปใช่ไหม ประหลาดจริงเด็กคนนี้ น้องจะแต่งงาน
ทั้งทีเกิดจองตั๋วไปทัวร์ยุโรปคนเดียวเสียอย่างงั้น” ปัทมาบ่น และ
เพราะรวู้ า่ ในหอ้ งไมม่ สี มาชกิ ครอบครวั ของพช่ี ายสามี หลอ่ นจงึ เสรมิ
ต่อว่า “จะว่าไปลูกบ้านนี้เขาแปลกทั้งบ้าน งานแต่งงานน้องแท้ ๆ
หายหนา้ กนั ไปหมด ตาตม้ั ยกใหค้ นเพราะคงบนิ กลบั มารว่ มงานไมไ่ หว
แต่สองคนโตนี่สิ ทั้ง ๆ ที่สนิทกันแท้ๆ ยายตุ้มไปทัวร์ยุโรปเฉยเลย
สว่ นพอ่ ตอ่ กเ็ กดิ มธี รุ ะอะไรขน้ึ มาไมร่ ู้ มารว่ มงานดว้ ยไมไ่ ด้ เหน็ งาน
สำคญั กวา่ น้องนุง่ แย่จริงๆ เชียว”
“พ่ีตอ่ ไมม่ าหรอื คะแม”่ เจา้ สาวถามด้วยสีหน้าไม่คอ่ ยดีนัก
“คงเหน็ วา่ รว่ มงานชว่ งเชา้ กบั งานหมน้ั ตอนกลางวนั แลว้ ชว่ งเยน็

182 ก่ิ ง ฉั ต ร

คงหลบได้ม้ัง” ปทั มารบี บอกเพราะเหน็ สหี นา้ วิตกของลูกสาว
“หรือไม่พี่ต่อคงกำลังแสดงให้ใครๆเห็นว่าเขาไม่เห็นด้วยกับ
การแต่งงานของยายกิ๊ฟ” นริสาโพล่งออกมาตรง ๆ และเมื่อสายตา
ของปา้ สะใภก้ บั ลกู พล่ี ูกนอ้ งสาวสามคนพ่งุ ตรงมายังหลอ่ นดว้ ยความ
ไมพ่ อใจ หญงิ สาวกแ็ คย่ กั ไหล่ “รู้ๆอยวู่ า่ พต่ี อ่ อยากใหร้ ออกี สกั พกั
เห็นว่าน่าจะรออีกสักหกเดือนหรือปีนึงแล้วค่อยแต่ง นี่เพิ่งคบกันได้
ไม่ถึงปีก็แต่งแล้ว...พี่ต่อว่ามันเร็วเกินไป ที่เขาว่าอย่างนี้เพราะเขา
เป็นหว่ งเธอนะยายกิ๊ฟ อยากใหด้ ใู จดนู สิ ัยกนั นานกว่าน้ีอีกหน่อย”
สหี น้าของคนอืน่ ๆ ดขี น้ึ ปัทมาบน่ ว่า
“ต่อห่วงเกินไป พ่อโจ้น่ะไม่ใช่แค่กิ๊ฟเท่านั้นที่เห็นนิสัยใจคอ
พอ่ กบั แมย่ ายกฟ๊ิ กช็ ว่ ยกนั ดดู ว้ ย ไมน่ า่ จะพลาดหรอก ปนู นก้ี นั แลว้
อกี อยา่ ง...ตลุ าฯปหี นา้ คณุ พอ่ คณุ โจเ้ ขาจะเกษยี ณแลว้ ฉะนน้ั ตอ้ งรบี
แตง่ ขนื รอจนพรงุ่ นม้ี ะรนื นจ้ี ะเกษยี ณหรอื เกษยี ณไปแลว้ ใครจะมา
งานกนั ”
นรสิ าฟงั แลว้ ยม้ิ ๆ ทำทา่ เหมอื นเขา้ อกเขา้ ใจเหตผุ ลของปา้ สะใภ้
ทุกอย่าง แต่ในใจนึกต่อเหตุผลอีกข้อให้ว่า ต้องรีบแต่งเพราะกลัว
ผชู้ ายเขาจะรเี ทริ น์ กลบั ไปหาแฟนเกา่ ละสิ ยายกฟ๊ิ เอย๊ ...แตง่ งานทง้ั ที
แตง่ ด้วยความกลัว แล้วมนั จะสขุ อาไร้...
“เอาละสาว ๆ ถึงเวลาไปรับแขกกันแล้ว กุ๊ก แม่บอกให้ไปดู
คณุ โจไ้ ง ถา้ พรอ้ มแลว้ ใหม้ าหอ้ งนเ้ี ลย จะไดล้ งไปขา้ งลา่ งเสยี ท”ี แม่
เจา้ สาวสัง่ การ
ทพิ รตั นห์ ายหนา้ ไปไมถ่ งึ สามนาที กอ่ นกลบั มาพรอ้ มกบั จรณิ ธร
ที่เตรียมตัวเรียบร้อย ช่างภาพจับบ่าวสาวถ่ายภาพคู่กันในห้องพัก
หลายใบ ก่อนจะยอมให้ขบวนบา่ วสาวเคล่อื นยา้ ยไปยงั ห้องบอลรมู
ระหวา่ งลงลฟิ ตม์ าดว้ ยกนั อารมณส์ บั สนหดหขู่ องทพิ ปภาดขี น้ึ

ลั บ ล ว ง ใ จ 183

เมื่อเจา้ บ่าวของหลอ่ นเอย่ ปากชมว่า
“วนั นค้ี ณุ กฟ๊ิ สวยเหลอื เกนิ ครบั สวยมาก ผมภมู ใิ จมากทว่ี นั น้ี
ไดย้ นื เคยี งขา้ งคณุ กิฟ๊ ”
บรรดาพส่ี าวทล่ี งลฟิ ตม์ าพรอ้ มกนั หวั เราะคกิ คกั ปทั มากอ็ มยม้ิ
นกึ ในใจถงึ หลานชายคนโตของสามวี า่ เหน็ ไหม...ทำไมตอ้ งหว่ งอะไร
มากมาย คณุ โจเ้ ขาดแี ละรกั ยายกฟ๊ิ ออกอยา่ งน้ี ไมเ่ หน็ จำเปน็ ตอ้ งรอ
ไปอีกครง่ึ ปีหรือปีนึงเลย!
ทิพปภาเองก็รู้สึกดีขึ้นมาก อย่างน้อยความหวั่นใจก็ถดถอย
ลงไปมาก หญงิ สาวหนา้ บานชมเจ้าบา่ วกลบั ไปบา้ งวา่
“คุณโจก้ ห็ ลอ่ ค่ะ”
“เรยี กวา่ เจา้ บา่ วเจา้ สาวหลอ่ สวยสมกนั ” แมเ่ จา้ สาวสรปุ ใหอ้ ยา่ ง
ภาคภูมิใจ หล่อนพาลูก ๆ หลาน ๆ ตรงไปยังซุ้มดอกไม้หน้าห้อง
บอลรมู ซมุ้ นไ้ี มไ่ ดแ้ ตง่ ดว้ ยดอกกหุ ลาบดาษดน่ื เหมอื นงานอน่ื ๆ แต่
ใช้กล้วยไม้สีขาวแต่งเป็นหลัก กล้วยไม้พวกนี้บริษัทลูกของ wwk
เป็นคนจัดส่งออกไปขายที่ญี่ปุ่นและยุโรปอยู่แล้ว วันงานจึงดึงจาก
ผู้เพาะเลย้ี งมาแตง่ ในงาน
กล้วยไม้สีขาวตัดกับเฟิร์นและมอสส์เขียวสดห้อยยาวราวกับ
อยใู่ นปา่ รอบขา้ งประดบั ดว้ ยกลว้ ยไมช้ อ่ ใหญ่ๆทย่ี กมาแตง่ โรงแรม
ทง้ั กระถาง กลางซมุ้ คอื บา่ วสาวหนา้ ตายม้ิ แยม้ ประกบขา้ งดว้ ยพอ่ แม่
บา่ วสาวทีฝ่ ่ายหญิงแตง่ กายประชันขนั แข่งกนั เต็มท่ี
พี่ ๆ และญาติของเจ้าบ่าวเจ้าสาวช่วยกันดูแลรับแขกหน้าตา
แจ่มใส แขกเหรื่อที่มางานก็ออกปากชื่นชมความเหมาะสมของ
บ่าวสาวและความงดงามของงาน
ทกุ อยา่ งพรอ้ มสมบูรณแ์ บบไปหมด เหมอื นฝนั ...
แต่ในความฝันนั้นทิพปภายังเห็นความจริงที่ว่า แขกผู้ใหญ่

184 กิ่ ง ฉั ต ร

หลายคนถามหาพชรพล พอรวู้ า่ เขาไมไ่ ดอ้ ยใู่ นงานกท็ ำหนา้ ตาแปลกใจ
กันนิดหน่อย ส่วนแขกรุ่นเด็ก นอกจากเพื่อนที่รู้จักจากการทำงาน
และเพอ่ื นรว่ มมหาวทิ ยาลยั ไมก่ ค่ี นแลว้ ไมม่ เี งาของเพอ่ื นโรงเรยี นเกา่
ของหลอ่ นเลย
นีรภาไมม่ า...
เพื่อนฝูงคนอื่น ๆ ก็พลอยไม่มากันไปหมด ตอนส่งการ์ดไป
หลอ่ นโทร.ตามไปชกั ชวน แตท่ กุ คนเหมอื นมธี รุ ะดว่ นทท่ี ำใหค้ ยุ ไมไ่ ด้
นาน ส่วนงานนั้นรับปากกันเพียง...จะพยายามไปให้ได้ แต่ความ
พยายามของเพอ่ื นทกุ คนคงไมม่ ากพอ โตะ๊ ทห่ี ลอ่ นกนั ไวใ้ หจ้ งึ วา่ งโลง่
อยู่โต๊ะเดียว จนนัฎฐาต้องดึงป้ายเสียบโต๊ะออกแล้วให้แขกอื่นมานั่ง
แทน
ถงึ เวลาเดนิ ถา่ ยภาพตามโตะ๊ ทพิ ปภาพยายามไมส่ นใจกบั การ
ถูกตัดขาดจากเพื่อนที่คบหากันมากว่าสิบปี หล่อนบอกตัวเองว่าแค่
เพื่อนเก่าไม่กี่คน ถ้าต้องเสียเพื่อน...แค่เพื่อน...พวกนั้นไปเพื่อให้ได้
คุณโจ้มา หญงิ สาวเช่อื วา่ มนั ค้มุ ...คุ้มท่ีสุดแล้ว!

ลั บ ล ว ง ใ จ 185

บ ท ท่ี ๑๗

วั น เ ส า ร์ . . . วนั แตง่ งานของจรณิ ธรและทพิ ปภา...นรี ภาเปน็ อกี คน
ที่วุ่นจนแทบไม่มีเวลาคิดอะไรมากตั้งแต่เช้า เพื่อนส่วนใหญ่โทร.
เขา้ มาเพอ่ื ใหก้ ำลงั ใจตลอด มที ง้ั เลยี บๆเคยี งๆและดา่ วา่ ทพิ ปภาและ
จริณธรตรง ๆ ทำให้หญิงสาวเสียใจที่ประเมินเพื่อนกลุ่มนี้ผิดไป
บางทสี กั วนั หลายคนในกลมุ่ อาจจะยอมรบั ในสง่ิ ทท่ี พิ ปภาทำกบั หลอ่ น
แตค่ งไม่ใช่เรว็ ๆ นแ้ี น่
นอกจากเพอ่ื นแลว้ พส่ี าวคนโตยงั โทรศพั ทม์ าจากอเมรกิ า แม้
เวลาที่นั่นจะดึกดื่น แต่พี่เอของหล่อนก็ยังชวนคุย ปลุกหลาน ๆ ให้
มาเซย์ไฮกับน้าดี พี่ชายคนโตก็พาเมียกับลูกมาบ้านพ่อแม่ และพา
ทกุ คนในครอบครวั ไปกนิ ขา้ วกลางวนั ทร่ี า้ นอาหารชอ่ื ดงั แถวบา้ น สว่ น
พี่ซีของหลอ่ นน้ันไมต่ อ้ งพดู ถงึ ...นลวุธลางานมาตัง้ แต่วันศกุ ร์
อาหารกลางวันมื้อนั้นจึงพร้อมหน้าพร้อมตาคนในครอบครัว
อยา่ งประหลาด นวลปรางคถ์ งึ กบั บน่ วา่ เสยี ดายทข่ี าดครอบครวั ลกู สาว
คนโตไป แต่หล่อนกป็ ลืม้ ใจกับลกู ๆ ไมน่ อ้ ย ถงึ กบั ออกปากวา่
“จะทุกข์หรือสุขก็เห็นจะมีแต่ครอบครัวนี่แหละที่ร้องไห้หรือ

186 กิ่ ง ฉั ต ร

หวั เราะไปกับเรา”
นรี ภาไดแ้ ตข่ บขนั อม่ิ เอม ตน้ื ตนั และเจบ็ ปวดไปพรอ้ มๆกนั
หลงั อาหารกลางวนั พช่ี ายคนโตยงั โอเ้ ออ้ ยบู่ า้ นพอ่ แมพ่ กั ใหญ่
จนลกู ๆเขาเรม่ิ รอ้ งอยากไปเดนิ หา้ ง ชายหนมุ่ กบั ภรรยาจงึ พาครอบครวั
กลับ โดยไม่ลืมสำทับกับนอ้ งสาวคนเลก็ วา่
“ถา้ หนูดมี ีปัญหาอะไร โทร.ตามพไ่ี ด้เลยนะ”
หญงิ สาวหัวเราะ ถามว่า
“หนดู จี ะมปี ญั หาอะไรไดค้ ะ พบ่ี กี ลบั เถอะ เดก็ ๆอยากไปเดนิ
เลน่ เย็น ๆ ในหา้ งเตม็ ทแี ล้ว”
เม่อื พชี่ ายคนโตกับครอบครวั กลบั คฑาวธุ กบั นวลปรางคต์ อ้ ง
ไปงานเผาศพเพอ่ื นครดู ว้ ยกนั บา้ นกเ็ งยี บไปถนดั ใจ นลวธุ มองหนา้
นอ้ งสาวแล้วถามวา่
“อยากออกไปไหนไหมหนดู ี ไปเดนิ ดขู องกบั พไ่ี หม พว่ี า่ จะไป
ซอื้ อปุ กรณค์ อมพห์ นอ่ ย”
นีรภาย่นจมูก คำวา่ หนอ่ ยของพี่ชายคนรองคอื เวียนเข้า - ออก
ร้านนั้นร้านนี้ คุยกับคนขายถามนั่นถามนี่ จนกว่าจะได้ของที่นลวุธ
เชื่อว่าดีที่สุดถูกที่สุดจริง ๆ ซึ่งกว่าจะเชื่อได้นั้นหล่อนต้องไปแกร่ว
อยกู่ ับเขาสองหรือสามชว่ั โมงเปน็ อย่างน้อย
“ไม่ละคะ่ หนดู อี ย่บู า้ นดีกว่า”
“งั้นก็ไม่ไป แต่ว่าค่ำ ๆ ไปฟังเพลงกันไหม ไอ้ติ๊กมันกลับจาก
ฟลิ ปิ ปนิ สม์ าเยย่ี มบา้ นพอดี มนั บน่ อยากกนิ อาหารไทย อยากเขา้ ผบั
ดีๆ คยุ กบั สาวๆรเู้ รอ่ื ง จรงิ ๆมนั นดั กนั กนิ ขา้ วตง้ั แตเ่ ยน็ แลว้ ยา้ ยไป
ฟังเพลงต่อ แต่หนูดีกับพี่ไปจอยพวกมันตอนหัวค่ำก็ได้ ไม่ต้องไป
กินขา้ วกอ่ น ฟังเพลงใหส้ บายใจแลว้ คอ่ ยกลับ”
หญงิ สาวยม้ิ ใหก้ บั ความพยายามของพช่ี าย อนั ทจ่ี รงิ เพอ่ื นสนทิ

ลั บ ล ว ง ใ จ 187

ของเขา หลอ่ นรจู้ กั แทบทกุ คน เพราะสว่ นใหญค่ บหากนั มาตง้ั แตเ่ รยี น
มัธยม คนชวนหล่อนก็รู้จักดี รู้ว่าเป็นเซียนจีบหญิง ป้อไปทั่ว แต่
ไมเ่ คยสำเรจ็ สกั ราย ขอ้ ดขี องเพอ่ื นพช่ี ายคนนค้ี อื เขาไมเ่ คยทำเจา้ ชใู้ ส่
น้องหรือญาติของเพื่อน ออกจะวางตัวเป็นพี่ชายอีกคนเสียด้วยซ้ำ
หลอ่ นจงึ สามารถไปไหนมาไหนกบั เพอ่ื นพช่ี ายกลมุ่ นไ้ี ดอ้ ยา่ งสบายใจ
เพยี งแตว่ า่ วนั นห้ี มอสาวไมอ่ ยากไปเฮฮาดว้ ย นรี ภารดู้ วี า่ ตวั เอง
เปลย่ี นไปมาก นำ้ หนกั ลดไปหลายกโิ ล ทา่ ทางไมส่ ดชน่ื กลวั เพอ่ื นๆ
พี่ชายเห็นแล้วแทนที่จะสนุกสนานเหมือนเก่า จะหงอยตามอารมณ์
หลอ่ นไปกันหมด หญงิ สาวจึงสา่ ยหน้า
“หวงั จะไปปอ้ สาวเอานอ้ งไปดว้ ยจะไดเ้ รอ่ื งหรอื คะ พซ่ี ไี ปเถอะ
คะ่ นาน ๆ จะมีโอกาสเหมาะกลบั กรงุ เทพฯพรอ้ มกนั พอดี อย่าเอาดี
ไปเป็นตัวถว่ งเลย”
นลวุธมีทีทา่ ลังเลกอ่ นถาม
“แนใ่ จนะว่าอยู่กบั พ่อกับแม่ไดค้ ืนน”้ี
นรี ภาหวั เราะ...แม้เสียงจะแปรง่ ไปเล็กน้อยก็ตาม
“หนดู กี อ็ ยกู่ บั พอ่ กบั แมท่ กุ คนื อยแู่ ลว้ พซ่ี ไี มต่ อ้ งหว่ งหรอกคะ่
เทยี่ วให้สนกุ เถอะ หนูดเี ฝ้าบ้านให้เอง”
แต่เอาเข้าจริงๆ หญิงสาวไม่ได้อยู่บ้านเย็นนั้น เพราะห้าโมง
เย็นหล่อนมีแขกมาหาที่บ้าน นลวุธเป็นคนไปเปิดประตู ก่อนเรียก
นอ้ งสาวให้ลงมาจากชัน้ บน
นรี ภาแปลกใจไมน่ อ้ ยทเ่ี หน็ พชรพลในหอ้ งรบั แขกหลอ่ น แปลก
...ไมใ่ ชเ่ พราะเขาไมเ่ คยมา ชายหนมุ่ เคยแวะมาสองครง้ั ภายในสามเดอื น
ทั้งสองครั้งมาเพราะมี‘ของ’มาฝาก อินทผลัมสด เนื้อยังแข็งกรอบ
จากตุรกีถุงใหญ่ร่วมสองกิโลกรัม สตรอว์เบอร์รี่ลูกเล็กแต่หอมจัด
กับช็อกโกแลตกลอ่ งเลก็ เลิศรสหลายกลอ่ งจากญป่ี ุน่

188 ก่ิ ง ฉั ต ร

‘พไ่ี ปประชมุ มา เหน็ วา่ ของเขาดี หนดู นี า่ จะชอบ เลยเอามาฝาก’
เขาส่งของให้แล้วก็ไป ไม่เซ้าซี้ ไม่พูดให้มากความ ทำให้
คฑาวุธออกปากกบั ภรรยาและลูกสาววา่
‘ไอห้ มอน่ีมนั จะมาไมไ้ หนกันแน่’
‘เขาคงอยากขอโทษในสิง่ ท่ีนอ้ งเขาทำกับหนดู ีมังคะ’ หญงิ สาว
ตอบ อยากจะทิ้ง อยากจะไม่สนใจของที่เขาให้เหมือนกัน แต่ใจ
ไม่แข็งพอ เพราะยามที่เขาเอ่ยว่า...หนูดีน่าจะชอบ...ท่าทางชายหนุ่ม
จริงใจและจริงจัง จนถึงรังเกียจคนตระกูลวงศ์ว่านเครือแค่ไหน
หล่อนก็ทิ้งของเขาไม่ลง แต่จะกินก็ยังกินไม่ลง สุดท้ายนวลปรางค์
จึงแบ่งบางส่วนตักบาตรบ้าง ช็อกโกแลตส่งให้หลานบ้าง ส่วน
สตรอวเ์ บอรร์ น่ี ้ัน นลวุธท่ีบังเอญิ กลบั มาบา้ นช่วงวนั หยุดในวันรุง่ ขึน้
พอดจี ัดการเรียบ เขาวา่
‘ต้องกินเสยี ให้หายแค้น’
ดงั นน้ั ความแปลกในการปรากฏตวั ของชายหนมุ่ อยทู่ ว่ี า่ เวลาน้ี
เขาควรจะอยใู่ นงานแต่งงานของลกู ผนู้ ้องมากกวา่
“พต่ี อ่ มายงั ไงคะนี”่ นีรภาถามดว้ ยความแปลกใจ
ชายหนมุ่ มองกลับมายิ้ม ๆ ตอบวา่
“ถา้ จะให้ตอบตรงคำถามทีส่ ดุ ก็เหน็ จะเปน็ ขบั รถมาเอง”
“ไมไ่ ดถ้ ามถงึ อยา่ งนน้ั คะ่ แคส่ งสยั วา่ ทำไมพต่ี อ่ ถงึ ไมไ่ ดอ้ ยใู่ น
งานแต่งกิ๊ฟ” วูบหนึ่งที่ความเจ็บปวดจากการทรยศของเพื่อนสนิท
และคนรกั ทำใหห้ ลอ่ นพาลผดิ วสิ ยั ถงึ กบั พดู กระทบชายหนมุ่ ตรงหนา้
ไปว่า “หรือว่าพี่ต่อมีหน้าที่คุมหนูดี ไม่ให้ทำอะไรบ้า ๆ อย่างแต่ง
ชุดดำถอื พวงหรดี ไปในงานของกิฟ๊ ”
แทนท่จี ะนึกเคอื งกับคำกลา่ วหา พชรพลยิ้มนิดหนึ่ง เอย่ ว่า
“พไ่ี มก่ ลวั หรอก เพราะรวู้ า่ หนดู เี คารพตวั เองเกนิ กวา่ จะทำเรอ่ื ง

ลั บ ล ว ง ใ จ 189

พวกนัน้ ที่พี่มาเย็นนเ้ี พราะคดิ ว่าน่าจะเลยี้ งข้าวหนูดีสักมือ้ ”
“เลอื กวนั เลย้ี งไดเ้ หมาะดนี ะคะ” หางเสยี งยงั อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะประชด
นดิ ๆ
“เหมาะสิ วนั นว้ี นั เสาร์ พห่ี ยดุ หนดู กี อ็ อกเวร พรงุ่ นว้ี นั อาทติ ย์
ต่ืนสายได้ ฉะนนั้ คืนนีจ้ ะอยู่ดกึ หน่อยกไ็ ม่เปน็ ไร”
นีรภาถอนใจนิดหนึ่ง เลิกอ้อมค้อม เลิกประชดประชัน ถาม
เขาตรงๆ ว่า
“พต่ี อ่ ควรจะอยใู่ นงานแตง่ ไมใ่ ชห่ รอื คะ นอ้ งสาวแตง่ งานทง้ั ท”ี
“ไปมาแล้วทั้งงานเช้างานกลางวัน เลยไม่จำเป็นต้องไปงาน
กลางคืนอกี มากนิ ข้าวกบั หนดู ีดกี ว่า”
“ทำไมคะ” หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงอยากรู้ “พี่ต่อทำดีกับ
หนูดีอย่างนี้เพราะอะไรคะ สงสารใช่ไหมคะว่าถูกแฟนกับเพื่อนรัก
หกั หลงั หรอื วา่ เพราะอยากแก้ตวั แทนก๊ิฟ”
“บอกตามตรงพี่ไม่เคยนึกสงสารหนูดีเลย และไม่เคยคิดจะ
แก้ตัวแทนกิ๊ฟด้วย พี่เชื่อเสมอว่าคนเรา ถ้าใครทำผิด คนคนนั้น
ควรแกไ้ ขเอง ใหค้ นอน่ื แกใ้ ห้มนั จะมีประโยชน์อะไร”
“งัน้ พตี่ อ่ ทำแบบนที้ ำไมคะ”
ชายหน่มุ เลิกคิ้วนดิ หนึง่ ก่อนถามกลบั วา่
“นกึ ไม่ออกจรงิ ๆ หรอื หนูด”ี
“หนดู ไี มก่ ลา้ คาดเดาความคดิ ของใครอน่ื อกี แลว้ คะ่ พต่ี อ่ เพราะ
รซู้ ง้ึ แลว้ วา่ เราไมม่ ที างเขา้ ใจหรอื คาดเดาความคดิ ความรสู้ กึ ของคนอน่ื
ได้ แมแ้ ตค่ นท่ีเราเคยเชอ่ื ม่นั วา่ รจู้ กั เขาดีก็ตาม”
“พี่เข้าใจ งั้นเอาเป็นว่า พี่ไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรในทุกสิ่งที่พี่
พูดและทำในเรื่องของหนูดี และค่ำนี้พี่ก็ไม่ต้องการอะไรมากไปกว่า
อาหารอร่อย ๆ สักมื้อกับผู้หญิงที่ถูกใจและคุยกันรู้เรื่อง และหลัง

190 ก่ิ ง ฉั ต ร

จากนั้นก็คงข้นึ อยกู่ ับฝ่ายหญงิ ว่าเขายินดคี บหากบั พี่ตอ่ ไปหรือไม่”
ความคดิ วบู แรกทผ่ี า่ นเขา้ มาในใจของนรี ภาคอื ปฏเิ สธไป การ
คบหาเขาเท่ากับว่ายังต้องยุ่งเกี่ยวพัวพันกับทิพปภาและจริณธรอยู่
หล่อนไม่อยากเจ็บปวด ไม่อยากรู้สึกหดหู่พ่ายแพ้หรือคุมแค้นใน
บางครั้งอย่างที่เป็นในตอนนี้ หญิงสาวอยากจะลืมทุกอย่างให้หมด
ลมื วา่ เคยมเี พอ่ื นรใู้ จทค่ี บหากนั มากวา่ สบิ ปี ลมื วา่ เคยรกั ผชู้ ายคนหนง่ึ
ขนาดวาดฝันถงึ วันวิวาห์และเวลาท่หี ล่อนกับเขาจะได้ใช้ชีวติ ร่วมกนั
แตอ่ าจจะเปน็ เพราะเรอ่ื งมนั ผา่ นมาหลายเดอื น บาดแผลในใจ
ผ่านความเจ็บปวดอย่างที่สุดและแห้งตกสะเก็ดจนเริ่มลอกแล้ว
อีกทั้งพื้นนิสัยที่เยือกเย็น ไม่โผงผางใจร้อน ปากที่ขยับจะตัดรอน
ไม่รบั ไมตรจี ึงยงั้ ไวด้ ้วยสติและสมอง
สตเิ ตอื นวา่ หลอ่ นโกรธเกลยี ดกฟ๊ิ ทม่ี าแยง่ ชงิ ชายทห่ี ลอ่ นรกั ...
หรอื เคยรกั ...ไป แตพ่ ชรพลไมไ่ ดท้ ำรา้ ยอะไรหลอ่ นเลย ตรงกนั ขา้ ม
เขาคอยชว่ ยเหลอื หลอ่ นมาตลอด ดแู ลตอนเกดิ เรอ่ื งโทรศพั ทข์ องคน
โรคจติ ทท่ี ำใหห้ ลอ่ นเกอื บเสยี ศนู ย์ ชว่ ยพาไปแจง้ ความ อยเู่ ปน็ เพอ่ื น
ตลอด กอ่ นที่หล่อนจะรูเ้ รอื่ งวา่ ถกู แฟนและเพือ่ นสนทิ ทรยศหกั หลัง
เขากม็ าป้วนเป้ียนเตือนสติก่อนล่วงหน้า
พชรพลวางตัวเป็นพี่ชายที่แสนดีสำหรับหล่อนมาตลอด และ
เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดอะไรของเขาเลย การที่หล่อนจะไปโกรธ
หรอื เกลยี ดชังเขาเพราะหญิงชายคู่นนั้ คงเป็นเร่อื งไม่ถูกตอ้ ง
อกี อยา่ ง สมองบอกหลอ่ นวา่ เขาเปน็ ผชู้ ายทด่ี ี วา่ ไปแลว้ ฐานะ
หน้าที่การงานดีกว่าจริณธรหลายเท่า ถึงเขาจะไม่ใช่ลูกนายทหาร
ระดับสูง แต่ความเป็นวงศ์ว่านเครือของเขายืนยงกว่าตำแหน่งของ
นายพลจริณแน่นอน แล้วทำไมหล่อนต้องตัดสัมพันธ์กับผู้ชายที่
ดีพรอ้ มอยา่ งนี้เพราะชายหญงิ จอมทรยศคหู่ นึง่ ด้วย

ลั บ ล ว ง ใ จ 191