ลับลวงใจ กิ่งฉัตร

“กิฟ๊ เขาเป็นอะไรหรือเปล่า” จริยาชกั กังวล
“ปะ...เปล่าค่ะ กิ๊ฟอย่ทู ง่ี าน ไมไ่ ด้เปน็ อะไร” พนัชกรรีบบอก
“งนั้ มีอะไร หรอื กิฟ๊ ใชใ้ หค้ ณุ มาตามนายโจ้”
“ไม่ค่ะ ไมใ่ ช่ ตมุ้ มีธรุ ะดว่ นกบั คณุ โจ.้ ..”
“ธุระสำคัญที่บอกใครไม่ได้” มารดาของจริณธรเอ่ยขึ้น เสียง
เหมือนเบื่อหน่ายเต็มประดา “บ้านเธอนี่แปลกกันทั้งนั้นนะ แม่กิ๊ฟ
กเ็ ปน็ นางหอ้ ง วนั ๆเอาแตเ่ กบ็ ตวั กลวั หอ้ งหาย หนา้ ตาไมเ่ คยเงยขน้ึ
ทักทายผู้คน ส่วนรายนี้ก็วิ่งตามหาผัวญาติ ถามอะไรก็ไม่ตอบ
เอาแตก่ ม้ หนา้ นำ้ ตาจะรว่ ง ถามหนอ่ ยเถอะ ทบ่ี า้ นยงั มสี าวๆทแ่ี ปลก
ประหลาดกว่านีอ้ ีกไหม”
พนัชกรสะอึก เพราะอนงค์นาถเน้นคำว่า ‘ผัวญาติ’ อย่างตั้งใจ
และยังสายตาที่เหมือนรู้เท่าทันอีก ทำให้หญิงสาวมั่นใจว่าถึงไม่รู้
แต่หญิงสูงวัยกว่าตรงหน้าก็ต้องเดาได้ว่าหล่อนมาตามหาจริณธร
เพราะอะไร และเพราะรู้ สายตานั้นถึงได้แสดงความเหยียดอย่าง
ไม่ปิดบัง
หญงิ สาวรไู้ ดท้ นั ทวี า่ แมข่ องชายคนรกั ไมม่ วี นั ปลม้ื ในตวั หลอ่ น
เหมอื นกบั ทไ่ี มป่ ลม้ื ทพิ ปภา ในสายตาของอนงคน์ าถนน้ั คงไมม่ ผี หู้ ญงิ
จากวงศ์ว่านเครือคนไหนดีอีกแล้ว
ฝนั ของพนชั กรพลนั สลายลงตอ่ หนา้ หญงิ สาวรวู้ า่ ความประทบั ใจ
ไมด่ คี รง้ั แรกทอ่ี นงคน์ าถมตี อ่ หลอ่ นจะคงทนไปตลอด หลอ่ นไมม่ วี นั
เปน็ ลกู สะใภค้ นโปรดทแ่ี มส่ ามรี กั เหมอื นลกู สาวแท้ๆไดอ้ ยา่ งแนน่ อน
คิดแล้วพนัชกรได้แต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างเวทนาตัวเอง
จรยิ าขยบั ตวั อยา่ งอดึ อดั นกึ ในใจวา่ ...ไมน่ า่ ลงมาหาอะไรกนิ เลน่ เลย้
...ขณะทอ่ี นงค์นาถมองดว้ ยความเย็นชากอ่ นแนะนำว่า
“ฉนั วา่ นะหนู ถา้ เรอ่ื งมนั สำคญั คอขาดบาดตายขนาดรอพรงุ่ น้ี

392 กิ่ ง ฉั ต ร

ไม่ได้ ก็กลับไปบอกเมียตาโจ้ก่อนแล้วกัน คืนนี้เขากลับมา ผัวเขา
กลบั บ้านเขาคงคุยกันเองได้”
หญิงสาวส่ายหน้า พูดอะไรไม่ออก ผู้สูงวัยกว่าจึงถอนใจยาว
อย่างรำคาญ
“ถา้ อะไรๆกไ็ มไ่ ด้ พดู ไมไ่ ดบ้ อกไมไ่ ด้ กก็ ลบั ไปเสยี กอ่ นเถอะ
ฉันไม่ชอบให้ใครมาพิรี้พิไรร้องห่มร้องไห้น่ารำคาญแถวนี้ คุยกันไม่
รู้เรื่องก็ไม่ต้องคุย กลับไปดีกว่า แล้วถ้านายโจ้กลับมาบ้านเมื่อไหร่
จะบอกแล้วกันวา่ เธอ...ช่ืออะไรนะ...”
“ตะ...ตุ้ม...คะ่ ”
“ได้ ฉันจะบอกว่าตุ้มมาหา มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย ให้เขา
โทร.กลบั แลว้ กนั ”
ดงั นน้ั หญงิ สาวจงึ ไมม่ ที างเลอื กนอกจากยอมถอย พมึ พำบอก
ว่า รบกวนคณุ แม่ด้วยนะคะ แล้วยกมอื ไหว้เดนิ โซเซน้ำตาอาบแก้ม
ออกไป
ยังไมท่ นั ลบั หลังพนัชกรดี จริยากถ็ าม
“นีม่ ันเรือ่ งอะไรกนั คะแม่”
“แมจ่ ะไปรเู้ รอะ คงตอ้ งรอถามพอ่ นอ้ งชายตวั ดขี องเรานน่ั แหละ
วา่ กอ่ เรอ่ื งอะไรไวอ้ กี นแ่ี มจ่ น่ั โทร.เขา้ หานายโจเ้ ดย๋ี วนเ้ี ลยนะ” อาการ
เย็นชาเหมือนน้ำแข็งของอนงค์นาถเปลี่ยนไปทันที หล่อนสั่งลูกสาว
คนโตอย่างร้อนรน “แลว้ ก็เอามอื ถือมาดว้ ย ชว่ ยกันโทร.”
“อ้าว ไหนแม่บอกญาติกิ๊ฟเขาว่าจะรอนายโจ้กลับมาเอง”
ลูกสาวท้วงอย่างพาซ่อื มารดาจึงตวัดค้อนไปทกี อ่ นลงเสียงกระแทก
“ขืนรอก็บ้าแล้ว แม่สังหรณ์...รายนี้เคยได้ยินว่าเรียบร้อย
ตม๋ิ ๆ ขข้ี ลาด ลงถา้ มานง่ั รอ้ งไหก้ ระอดื ๆอยา่ งนค้ี งหนไี มพ่ น้ ปญั หา
ใหญ่”

ลั บ ล ว ง ใ จ 393

ลูกสาวฟังแล้วตาโตถามว่า
“แมก่ ลัวนายโจ้จะไปทำเขาท้องหรอื คะ”
“เบา ๆ สิแม่จั่น อยากให้เด็กมันได้ยินกันทั้งบ้านหรือไง”
อนงค์นาถเอด็ ลูกสาว มอื กดโทรศัพท์พร้อมบน่ “รับสนิ ายโจ”้
“แหม แตท่ ่าทางติ๋มๆ อย่างนัน้ ” จริยายังไมอ่ ยากปกั ใจ
“ไอต้ ม๋ิ ๆหงอย ๆนะ่ ตวั ดี ไมร่ จู้ กั ปอ้ งกนั ทเี ดยี วกม็ สี ทิ ธป์ิ อ่ ง
ไมเ่ หมอื นพวกจด๊ี จา๊ ดทเ่ี ขารจู้ กั ปอ้ งกนั ตวั ไมใ่ หม้ ปี ญั หา นา่ ...อยา่ เพง่ิ
ซักอะไรตอนนี้เลย ช่วยแม่โทร.หาน้องก่อน จะได้รู้ว่าไอ้เรื่องที่แม่
กลวั มนั จรงิ หรอื เปลา่ ตาโจน้ ะตาโจ้ ผหู้ ญงิ อน่ื มถี มไมเ่ อา ไปควา้ เอา
ญาติเมียเนี่ยนะ มันหาเรอ่ื งจริงๆ”
“อาจจะเปน็ เรอ่ื งอน่ื กไ็ ดน้ ะคะแม่ ไมใ่ ชเ่ รอ่ื งทแ่ี มก่ งั วล” จรยิ า
พยายามมองโลกในแงด่ ี
“เฮอะ” มารดาทำเสียงอย่างหนึ่งในลำคอ “ถ้ามันเป็นอย่างที่
แกวา่ ได้กด็ ีสิ แมว่ า่ แม่ดูไมผ่ ดิ หรอก ลงอีหรอบน้”ี
อนงค์นาถใช้เวลาชั่วโมงกว่าในการติดต่อลูกชาย เมื่อรับสาย
เสยี งของจริณธรอ้อแอ้นดิ หน่อย
“แม่หรือครับ”
“ย่ะ เมาเละอยู่ที่ไหนล่ะนั่น” อนงค์นาถถามอย่างอ่อนใจ
รกั ลกู นะ่ รกั อยู่ แตล่ กึ ๆกอ็ ดหมน่ั ไสไ้ มไ่ ด้ เตอื นแลว้ ไมใ่ ชไ่ มเ่ ตอื นวา่
ให้เลือกด้วยหัวใจไม่ใช่เลือกด้วยสมอง แล้วไง พอคนที่รักจริงเขา
แต่งกับคนอื่นตัวเองก็ทนไม่ได้ แต่ช่างมันเถอะ เรื่องนั้นมันแล้วไป
แล้ว ไอ้ปัญหาเฉพาะหน้าสำคัญกว่า หล่อนจึงบอกไปว่า “เมื่อสัก
ชัว่ โมงมผี ู้หญงิ ช่ือตุม้ มาแสดงตัวทีบ่ ้าน”
“ตุ้มไหน...” เสยี งลกู ชายยังมึน ๆ งงๆ
“เขาวา่ เปน็ ญาติเมยี เรา”

394 กิ่ ง ฉั ต ร

“อ๋อ...” จากนั้นก็นิ่งไปครู่ แล้วพูดทำนองบ่น “ผมเคยบอก
ไมใ่ หเ้ ขามายุ่งทบ่ี ้าน”
ฟังคำลูกชายแค่นี้ อนงค์นาถก็อยากจะร้องเฮ้อออกมาดังๆ
เนี่ยน้า...คาดอะไรไว้ไมเ่ คยผดิ เลย
“เขากค็ งไมม่ าหรอกถา้ ไมม่ ธี รุ ะสำคญั มานง่ั นำ้ ตารว่ งนำ้ ตารนิ
ขอให้แมโ่ ทร.หาแกให้ได้”
“เรอ่ื งอะไรกนั หรอื งานแตง่ งานลม่ หมอดไี มไ่ ดแ้ ตง่ กบั ไอต้ อ่
แลว้ ” นำ้ เสียงลกู ชายคาดหมายอย่างกระตือรือรน้ ข้นึ ทันควนั
“โธเ่ อย๊ โจ้ ปา่ นนย้ี งั หวงั ลมๆแลง้ ๆอกี หรอื งานเขาไมล่ ม่ หรอก
แตง่ านแกจะเขา้ นะ่ สิ นกึ ดีๆวา่ ทำไมผหู้ ญงิ อกี คนของแกถงึ มารอ้ งไห้
กระอืด ๆ บอกวา่ มีเรอ่ื งดว่ นจะคุยกับแก คิดนะ คิดให้ดี ๆ”
ปลายสายน่งิ ไปครู่ กอ่ นจะเป็นเสยี งสบถลนั่ นำ้ เสยี งหายเมา
ไปกวา่ ครึ่ง
“นแ่ี มแ่ กนะ” อนงคน์ าถเตอื นเสยี งเยน็ “ไมใ่ ชเ่ พอ่ื นเลน่ หรอื วา่
ผู้หญิงของแก”
“ขอโทษครบั แม่ ผมลมื ตัวไป”
“หมนู่ ้ที ่าจะลืมบ่อยนะ”
“โธ่ แมค่ รบั ”
“ไมต่ อ้ งมาโธม่ าแธ่ จดั การเสยี นะโจ้ อยา่ ใหเ้ ปน็ เรอ่ื ง แมบ่ อก
แคน่ แ้ี หละ” จากนั้นหลอ่ นกก็ ดปมุ่ สญั ญาณตัดสาย
จริยาที่นั่งฟงั อยูข่ า้ งๆ ถามวา่
“นายโจร้ ับหรอื เปลา่ คะว่ามีอะไรกบั แมผ่ ู้หญิงชื่อตมุ้ น่นั ”
“ได้ยนิ แล้วนว่ี า่ แม่ไม่ได้ถาม แต่ไมผ่ ดิ หรอก”
“ตายๆ นี่ถ้าเขาเกิดท้องอย่างที่แม่คิดจริงก็น่าสงสารยายกิ๊ฟ
ญาตติ ัวเองแท้ๆ”

ลั บ ล ว ง ใ จ 395

อนงคน์ าถแคป่ รายตามองลกู สาวนดิ หนง่ึ แมจ้ ะคดิ เหมอื นกนั
แตห่ ลอ่ นกไ็ มม่ วี นั เอย่ ปากอะไรทจ่ี ะเปน็ การสนบั สนนุ ลกู สะใภท้ ห่ี ลอ่ น
ไมเ่ คยปล้ืมอย่างเด็ดขาด

396 ก่ิ ง ฉั ต ร

บ ท ท่ี ๓๕

พ นั ช ก ร ไ ม่ ก ลั บ บ้ า น แตต่ รงไปยงั คอนโด พอถงึ หลอ่ นกท็ ง้ิ ตวั
ลงนอนคว่ำหน้าสะอึกสะอื้นบนเตียง หลังจากนั้นเกือบครึ่งชั่วโมง
เมื่อโทรศัพท์มือถือดัง หญิงสาวก็ตะลีตะลานรับ แต่ปลายสายกลับ
ไม่ใช่คนที่หวัง กลายเปน็ มารดาทีถ่ ามทันทวี ่า
“ตมุ้ อยไู่ หนลกู แมไ่ มเ่ หน็ หนเู ลย” เบอ้ื งหลงั ของเสยี งคอื เสยี ง
ดนตรอี อ่ นหวานผสานกบั เสยี งเฮฮาพดู คยุ ของบรรดาแขกเหรอ่ื ซง่ึ ให้
ความรสู้ ึกเสียดแทงใจผ้รู ับสายเสียเหลอื เกนิ
“ตุ้มไม่ได้อยู่ในงานพี่ต่อนะคะแม่” พนัชกรพยายามทำเสียง
ให้สดชื่น แต่หลอกมารดาไมไ่ ด้ ปริญดาถามทันทวี ่า
“เปน็ อะไรไปลูก ไมส่ บายหรือเปลา่ เสยี งออู้ เ้ี ชียว”
“ต้มุ ปวดหัวคะ่ เลยกลบั มานอนพักทบี่ ้าน”
“แล้วทำไมไม่บอกแม่ก่อน แม่ไม่เห็นเราเลยชักกังวลว่าหาย
ไปไหน ไมเ่ ปน็ ไร ถา้ ปวดหวั กพ็ กั เสยี นะลกู อยา่ ลมื กนิ ยาแลว้ กด็ ม่ื
นำ้ อนุ่ ตามมากๆ แมก่ บั พอ่ คงกลบั ดกึ หนอ่ ยเพราะฤกษส์ ง่ ตวั ตง้ั หา้ ทมุ่
หลบั ไปเลยไมต่ ้องรอนะ”

ลั บ ล ว ง ใ จ 397

“ค่ะแม”่
“ออ้ แลว้ หวิ หรอื เปลา่ เดย๋ี วแมจ่ ะใหเ้ ขาเอาซปุ หรอื อะไรรอ้ น ๆ
เตรยี มไวน้ ะ ถา้ ลกุ ขน้ึ มากนิ ไหวกก็ นิ ถา้ ไมไ่ หวกไ็ วอ้ นุ่ กนิ พรงุ่ นเ้ี ชา้ ”
“คะ่ แม่ แค่นีน้ ะคะ ต้มุ จะนอน”
ตัดบทจากมารดาหล่อนก็คลานกลับขึ้นเตียง สะอึกสะอื้นจน
หลับไปพักใหญ่ หญิงสาวตื่นด้วยเสียงเปิดประตูห้อง หล่อนผวา
ดว้ ยความตกใจ กอ่ นเปลย่ี นเปน็ ดใี จเมอ่ื เหน็ จรณิ ธรเดนิ ตาวาวเขา้ มา
ในห้อง
“แมบ่ อกวา่ คณุ ไปทบ่ี า้ น” ชายหนมุ่ ถามทนั ทโี ดยไมม่ อี ารมั ภบท
เขาเมา...ไม่สิ แค่มึนๆ ยังมีสติสัมปชัญญะเกือบเต็มร้อย นี่ถ้า
อนงคน์ าถตดิ ต่อเขาช้าไปอีกสักช่วั โมง จรณิ ธรคงเมาแอไ๋ ปแล้ว
“ค่ะๆ” พนัชกรหน้าชื่นขึ้นอย่างมีความหวัง ถ้ามารดาเขายัง
ตามตวั ลกู ชายให้ กห็ มายความวา่ อนงคน์ าถไมไ่ ดเ้ กลยี ดขห้ี นา้ หลอ่ น
อย่างจริง ๆ จัง ๆ นัก บางทีภายใต้หน้ากากน้ำแข็งอาจจะมีหัวใจที่มี
เมตตาอยู่ “ตุ้มมีเรื่องสำคญั ด่วนมากที่ตอ้ งคยุ กับคุณ”
“แม่บอกวา่ คณุ อาจท้อง” เขาโพลง่ ข้นึ มา “คงไมใ่ ช่ใชไ่ หม”
สหี นา้ เขาบอกถงึ ความพรน่ั พรงึ ลว่ งหนา้ ทำใหห้ ญงิ สาวนง่ิ อง้ึ ไป
หล่อนเคยจินตนาการไว้มากมายว่า เขาจะแสดงทีท่าดีใจขนาดไหน
จะปลาบปลม้ื ขนาดไหน นกึ ไปจนถงึ ขนาดทว่ี า่ จรณิ ธรอาจจะคกุ เขา่ ลง
แลว้ บอกวา่ ...คณุ ตมุ้ ทำใหค้ วามฝนั ของผมเปน็ จรงิ เราจะมลี กู แลว้ ...
หากยามนี้จินตนาการของหล่อนแหลกสลายราวกับแก้วที่หล่นจาก
ผาสงู
ละเอียดยับไม่มีชน้ิ ดี
ระหว่างนัน้ ชายหนมุ่ ยังพรำ่ ว่า
“เรอ่ื งแบบนไ้ี มเ่ กดิ ขน้ึ จรงิ ๆหรอก โตๆกนั แลว้ คณุ ตอ้ งระวงั

398 กิ่ ง ฉั ต ร

สิ ใชไ่ หม” ประโยคทา้ ยเขาถามอยา่ งมหี วงั และสน้ิ หวงั ไปพรอ้ ม ๆกนั
พนชั กรไมต่ อบ พดู อะไรไมอ่ อก ไดแ้ ตม่ องหนา้ ผชู้ ายทห่ี ลอ่ น
รกั มากกวา่ ชวี ติ นง่ิ หญงิ สาวไมร่ เู้ ลยวา่ สภาพในตอนนไ้ี มน่ า่ ดเู พยี งใด
ผู้หญิงในชุดราตรียับยู่ ใบหน้าเลอะเทอะด้วยเครื่องสำอาง ผมเผ้า
รุงรัง แต่ท่ีเลวร้ายทส่ี ดุ คือสีหนา้ ผดิ หวงั หดหู่ ท้อแท้ ร้าวรานของ
หลอ่ น
และความเงียบนน้ั เป็นคำตอบได้ดี
จริณธรเหมือนหายมึน ชายหนุ่มนั่งแปะลงบนขอบเตียง
ยกมอื ขึน้ เสยผมอย่างทำอะไรไมถ่ กู ก่อนไดข้ ้อสรุปทผ่ี ่านแวบเข้ามา
ในใจ
“คุณเอามนั ไว้ไมไ่ ดห้ รอกนะ”
“มนั !” พนชั กรกรดี เสยี งขน้ึ ทนั ที “คณุ เรยี กลกู วา่ มนั ไดไ้ ง เขา
เปน็ ลกู ของเรานะ”
“แล้วจะให้ทำยังไง” ชายหนุ่มตวาดกลับอย่างฉุนเฉียวเต็มที่
“มีหัวไว้คิดบ้างไหม ผมเป็นผัวกิ๊ฟนะ ไม่ใช่ผัวคุณ คุณเองก็เป็น
สาวโสด จู่ ๆ ป่องขึ้นมา พ่อแม่คุณจะว่ายังไง จะเอาหน้าไปไว้ไหน
แลว้ ยงั ญาตพิ น่ี อ้ งวงศว์ า่ นเครอื ผแู้ สนวเิ ศษของคณุ อกี ละ่ ไมเ่ ดอื ดรอ้ น
กันไปถว้ นหนา้ หรือ...”
พนัชกรฟงั ถึงตรงนก้ี ต็ าลุกวาบข้ึนทนั ที หญงิ สาวสวนกลบั วา่
“มันสำคัญตรงนี้เองใช่ไหม ญาติพี่น้องจะว่ายังไง ทำไมคุณ
ไม่พูดออกมาตรง ๆ เลยละ่ วา่ นง้ิ จะคดิ ยังไง”
“คณุ นง้ิ มาเกย่ี วอะไรด้วย” จรณิ ธรนิว่ หนา้
“อยา่ มาทำไกเ๋ ลย ยายนง้ิ ...นงั แพศยารบั สารภาพแลว้ วา่ มอี ะไร
กบั คณุ นงั นน่ั มนั วา่ มนั สนใจคณุ มาตง้ั นานแลว้ และคณุ กส็ นใจมนั ”
“คณุ น้งิ บอกหรอื ว่าสนใจผม”

ลั บ ล ว ง ใ จ 399

“ใช่ มนั พดู กบั พช่ี ายหมอดี ตมุ้ ไดย้ นิ เตม็ สองหู แถมพอเขา้ ไป
ดา่ มัน มนั ก็รับ”
แม้จะถูกกล่าวหา ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างภาคภูมิกับ
คำกล่าวนั้น จบั แต่ใจความวา่
“คุณนงิ้ สนใจผม”
“อย่ามาทำหน้าระรื่นนะ” หญิงสาวหวีดเสียงเหมือนใบหน้า
ภาคภมู ขิ องเขาทำรา้ ยหลอ่ นอย่างรนุ แรง “ตุม้ ไมย่ อม ไม่ยอมจรงิ ๆ
ด้วย ตุ้มยอมให้คุณมีกิ๊ฟคนเดียว เพราะเขาเป็นเมียมีทะเบียนของ
คุณ ถ้าคุณจะมคี นอื่นอีกตุ้มไมย่ อม”
ฟงั นำ้ เสยี งหงึ หวงจดั แสดงความเปน็ เจา้ ขา้ วเจา้ ของเตม็ ทข่ี อง
พนัชกรแลว้ จรณิ ธรฉุนกึกขึน้ มาทนั ที เขาโต้
“คณุ เปน็ อะไรกบั ผมถงึ จะไมย่ อม ยอมไมไ่ ด้ แมก่ ไ็ มใ่ ช่ เมยี ก็
ไมไ่ ดเ้ ปน็ เปน็ แคค่ นนอนดว้ ยกนั เฉยๆ อตุ สา่ หเ์ อา ยงั จะมาเรยี กรอ้ ง
อะไรอกี ”
พนัชกรฟังแล้วผงะไปเหมือนเขาเอาขวานจามเข้าแสกหน้า ก็
หลอ่ นนกึ ...นกึ มาตลอดวา่ หลอ่ นกเ็ มยี คนหนง่ึ มสี ทิ ธม์ิ เี สยี งเกอื บเทา่
ทพิ ปภาทกุ อยา่ ง ยกเวน้ ไมม่ ที ะเบยี นสมรสเท่านัน้ ...
“แลว้ จะบอกใหเ้ อาบญุ นะ ในบรรดาผหู้ ญงิ ตระกลู วงศว์ า่ นเครอื
ทั้งหมด คุณนิ้งเป็นสาวที่น่าสนใจที่สุด เหมือนอาหารรสจัด เผ็ด
ร้อน กิ๊ฟเหมือนยำรสอ่อน เจอเผ็ดบ้างเปรี้ยวบ้าง กินได้เรื่อย ๆ
ส่วนคุณน่ะเหมือนน้ำยาเย็น จืดชืดที่สุด เพราะฉะนั้นอย่าเอาตัวไป
เปรยี บกบั คณุ นง้ิ เลย เทยี บกนั ไมต่ ดิ หรอก แลว้ เรอ่ื งเดก็ นะ่ เอามนั
ออกซะ โตจนขน้ึ คานแลว้ ทำไมไมม่ หี วั คดิ บา้ งเลยวา่ ลกั กนิ ลอบกนิ
แบบนี้ ปลอ่ ยใหป้ ่องได้ยังไง บ้าทสี่ ุดเลย!”
พูดจบเขาก็สะบัดหน้าจากไปพร้อมปิดประตูตามหลังเสียงดัง

400 กิ่ ง ฉั ต ร

ทิ้งให้พนัชกรนิ่งงันอยู่บนเตียง เหมือนคนที่ถูกเขาควักหัวใจออกไป
แล้ว มือไมอ้ ่อนไรเ้ รย่ี วแรง เหมือนเป็นแคซ่ ากร่างที่ยังมีลมหายใจ
จบ ง่ายแค่นี้เองหรือความรัก ความหวัง และความฝันของ
หลอ่ น
จากที่ใช้เวลาฟูมฟักก่อตัวมาปีเศษ เพียงเวลาไม่ถึงห้านาที
ทกุ อย่างกพ็ ังทลายลงหมดหลังประตูท่ีปิดลงโครมใหญ่
เจบ็ ปวดเหลอื เกนิ ทำไมจู่ๆโลกมนั ถงึ ไดม้ ดื มดิ ไปหมดแบบน้ี
มืดเหลือเกิน...

ป ริ ญ ด า ก ลั บ ถึ ง บ้ า น พร้อมสามีและลูกชายคนเล็กประมาณ
เที่ยงคืน แม้จะเหน็ดเหนื่อยเพราะยุ่งวุ่นวายมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง
แต่หล่อนก็มีความสุขที่เห็นลูกชายคนโตเป็นฝั่งเป็นฝาไปกับผู้หญิงที่
เขารกั เหลอื เกนิ ตลอดเวลาทพ่ี ชรพลยม้ิ หรอื หวั เราะในงาน มนั ทำให้
หัวใจของคนเป็นแม่เปีย่ มลน้ ไปดว้ ยความสขุ
ทีนก้ี เ็ หลือแตล่ ูกสาวกับลกู ชายคนเล็กท่ียงั ไม่มีว่ีแวว...
นกึ ถงึ ลกู สาว หลอ่ นมองไปทโ่ี รงจอดรถ แปลกใจทไ่ี มเ่ หน็ รถ
ของพนชั กรจอดอยู่ ลงจากรถไดก้ ก็ วกั มอื เรยี กเดก็ ในบา้ นทค่ี อยเปดิ
ประตใู หญ่ให้ ถามว่า
“รถคุณตุ้มไปไหน”
“คุณตุ้มยงั ไม่กลบั เลยค่ะ” เด็กรายงาน
“อะไรกัน เขากลับมาก่อนตั้งสามสี่ชั่วโมงแล้ว ทำไมไม่รู้เรื่อง
กนั ” ปริญดาไม่พอใจ
“ยังไม่กลับจริงๆ ค่ะ หนูล็อกประตูใหญ่ไว้ เพิ่งไขเปิดให้คุณ
ผูห้ ญงิ เมอื่ กี้เท่านั้นเอง”
หญงิ สงู วยั ฟงั แลว้ รอ้ นใจรบี ขน้ึ ไปทห่ี อ้ งนอนลกู สาว เปดิ ประตู

ลั บ ล ว ง ใ จ 401

เข้าไปเห็นห้องเปล่า ๆ ก็ใจหาย รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากด เสียง
สญั ญาณดงั อยนู่ านกวา่ จะตดั แตป่ รญิ ดาไมย่ อมแพ้ กดเรยี กไปใหม่
จนในทส่ี ดุ เหมอื นไดย้ นิ เสยี งสวรรค์ พนชั กรรบั สาย แตเ่ สยี งทไ่ี ดย้ นิ
ดูสะอกึ กระอกึ กระอกั อยา่ งประหลาด
“ตมุ้ อยไู่ หนลกู แมน่ กึ วา่ ตมุ้ อยบู่ า้ นเสยี อกี อยคู่ อนโดหรอื ลกู
อาการเปน็ ไงบ้าง ดขี ้นึ หรือยัง แมใ่ หน้ ้องไปรบั กลบั บ้านไหม”
“มะ...แม่...” เสียงลูกสาวฟังแปลก เหมือนเค้นออกมาอย่าง
เจ็บปวด ตามด้วยเสียงเหมอื นสำลักอาเจยี น
“ตมุ้ เปน็ อะไรตุ้ม” ผูเ้ ปน็ แมถ่ ามอย่างเสียขวญั เต็มที่
“ขะ...ขอโทษ แม.่ ..แม.่ ..ตะ...ตมุ้ รแู้ ลว้ ...ไมม่ ใี ครรกั ...เทา่ แม.่ ..
แม.่ ..”
ปรญิ ดาไมร่ อแลว้ หลอ่ นตะโกนเรยี กสามแี ละลกู ชายคนเลก็ ลน่ั
บอกใหเ้ อารถออกโดยไมว่ างสายจากลูกสาว
“พอ่ ตม้ั ตมุ้ เปน็ อะไรไมร่ ู้ เรว็ เขา้ ไปทค่ี อนโดตมุ้ หนอ่ ย พอ่
จำทางไดไ้ หม บอกทางต้มั ด้วย เรว็ ๆ”
ขณะที่ลนลานไปขึ้นรถพร้อมกับคนอื่น ๆ ที่เหลือในครอบครัว
หญิงสงู วัยก็กรอกเสียงตามสายไปดว้ ย
“ตมุ้ อดทนไวน้ ะลกู เดย๋ี วแมจ่ ะไปทค่ี อนโดตมุ้ เดย๋ี วน้ี ใจเยน็ ๆ
ไว้นะลูก”
ปลายสายมเี สยี งครอก ๆทำเอาใจแมแ่ ทบสลาย นกึ ไปสารพดั
ว่าอาการหนักหนาแค่ไหน สมัยเล็ก ๆ ลูกสาวหล่อนไม่ค่อยสบาย
อยแู่ ลว้ รา่ งกายออ่ นแอ และดว้ ยความเปน็ ลกู สาวคนเดยี ว ลกู ชาย
คนโตยา่ กย็ ดึ เอาไปเลย้ี ง ดงั นน้ั ทง้ั หลอ่ นและสามจี งึ ประคบประหงม
พนัชกรเป็นพิเศษ ตั้งแต่เล็กไปโรงเรียนมีรถรับ - ส่งจนถึงจบมหา-
วิทยาลยั

402 ก่ิ ง ฉั ต ร

หญิงสาวไม่เคยต้องขึ้นรถเมล์เลย เวลาเพื่อนฝูงไปค่าย
ไปสมบุกสมบนั ตา่ งๆนานา หลอ่ นก็ไมย่ อมใหไ้ ป เลย้ี งอยา่ งด.ี ..จน
แทบจะเรยี กวา่ ดเี กนิ กลายเปน็ วา่ ลกู สาวไมค่ อ่ ยมภี มู คิ มุ้ กนั อะไรเลย
ดังนั้นปริญดาเลยห่วงไปสารพัด หรือว่าอาการไม่สบายเก่าๆ
ของลกู จะกำเรบิ หรอื ไปกนิ ยาอะไรผดิ แลว้ มอี าการแพ้ คดิ ไปสารพดั
ด้วยใจทรี่ ้อนร่มุ ราวถูกไฟแผดเผา แตถ่ งึ กระน้นั หลอ่ นกย็ งั พยายาม
คุมสติ พูดกับลูกสาวตลอด บอกใหอ้ ดทน
“รอแม่นิดนะตุ้ม แม่กำลังจะไป พ่อกับน้องก็กำลังจะไป
อดทนนะลูก”
หลอ่ นกลวั บางทกี น็ กึ โกรธลกู สาวทไ่ี มต่ รงกลบั บา้ น แตไ่ ปคา้ ง
คอนโดของตวั เอง โกรธตัวเองดว้ ยทีช่ ว่ งสองสามเดือนมานี้มวั ยงุ่ แต่
เร่อื งงานแตง่ งานของลกู ชายคนโตจนลืมสังเกตสังกาลกู สาวไป
ปริญดาก็ได้แต่หวัง...หวัง และหวังว่าทุกอย่างจะไม่สายจน
เกินไป...

ทิ พ ป ภ า ก ลั บ ถึ ง บ้ า น ตอนตีหน่งึ เศษๆดว้ ยอารมณแ์ ชม่ ชื่น
ทั้ง ๆ ที่วิ่งวุ่นช่วยงานแต่งมาทั้งวัน แต่หญิงสาวกลับอิ่มเอมใจอย่าง
ประหลาด ส่วนหนึ่งเหมือนได้ชดใช้หนี้ให้แก่เพื่อนสนิท อีกส่วน
เกดิ จากบรรดาเพอ่ื นฝงู เกา่ ๆทเ่ี มอ่ื เหน็ ทา่ ทางจรงิ จงั ในการตง้ั ใจชดเชย
ใหน้ รี ภา ต่างกเ็ ริม่ เปิดใจรบั หล่อนมากขนึ้
กระทง่ั ใกลเ้ ลกิ งานทกุ คนกก็ ลบั มาเฮฮาเหมอื นปรกติ งานเลย้ี ง
เลิกสี่ทุ่ม มีการ ‘ไปต่อ’ ที่ผับแห่งหนึ่งแถวหลังสวน หญิงสาวได้รับ
ชวนดว้ ย เลน่ เอาหลอ่ นแทบนำ้ ตาไหลดว้ ยความดใี จ บรรดาเพอ่ื นฝงู
ก็แสนดี เมอ่ื ยอมรับแลว้ ก็รบั เลย ไมม่ ใี ครแอบจกิ กัดหรอื ค่อนขอด
อีก มีแต่นั่งดื่มนั่งกินนั่งร้องเพลงพูดคุยกันราวกับทุกคนยังเป็น

ลั บ ล ว ง ใ จ 403

สาวโสดอยู่...
ไมม่ เี รอ่ื งสามี ชอ่ื ของจรณิ ธรไมห่ ลดุ ออกมาเลยแมแ้ ตค่ รง้ั เดยี ว
ดงั นน้ั คนื นจ้ี งึ เปน็ คนื แรกในรอบปที ห่ี ญงิ สาวรสู้ กึ โลง่ โปรง่ รสู้ กึ
เหมือนภเู ขาลูกเลก็ ท่มี องไมเ่ หน็ ถูกยกออกจากอก
หญิงสาวอารมณ์ดีจนไม่สนใจว่าภายในบ้านสามีนั้นมืดสนิท
ไมม่ ใี ครอยรู่ อการกลบั มาของหลอ่ น ทพิ ปภาตอ้ งเปดิ ประตปู ดิ ประตู
ต้ังแตช่ ้ันนอกกระท่ังเข้าถงึ หอ้ งนอนเอง
เพราะในบ้านปิดไฟ หล่อนจึงไม่แปลกใจที่เห็นสามีนอนอยู่
บนเตียง รูว้ า่ ถ้าเขายงั ไม่กลับไฟขา้ งล่างจะเปิดไวส้ ว่างโร่ อนงค์นาถ
ไม่มีวันปล่อยให้ลูกชายคนเดียวไม่ได้รับความสะดวกสบาย ดังนั้น
ถ้าจริณธรยังไม่ถึงบ้านจะต้องมีเด็กในบ้านคนใดคนหนึ่ง หรือไม่ก็
พลทหารรบั ใชต้ น่ื อยเู่ พอ่ื รอเปดิ ประตใู ห้ และคอยรบั ใชเ้ ผอ่ื ชายหนมุ่
ตอ้ งการอะไร
ส่วนลูกสะใภ้น่ะหรือ...กลับมาบ้านมืดจะตกกระไดคอหักตาย
กไ็ ม่มใี ครสน...
“กลับมาเสียดึก ชื่นมื่นกันละสิ” จริณธรทักมาจากเตียง
หญงิ สาวจงึ เลกิ เดนิ ยอ่ งๆหนั ไปเปดิ ไฟแรงเทยี นตำ่ แทน ทำใหเ้ หน็ วา่
สามียงั อยู่ในชุดออกไปขา้ งนอก ยบั ยยู่ ี่ กล่ินเหล้าหง่ึ
เนี่ยนะ...คนทีไ่ ม่ไดร้ สู้ กึ อะไรกับหนดู แี ลว้ !
แตเ่ ม่ือพูด หญงิ สาวสามารถตอบไดอ้ ยา่ งราบเรยี บว่า
“ค่ะ กิ๊ฟไปต่อกับเพื่อนสาวโสด สนุกกันมาก เหมือนกับ
ไดก้ ลบั ไปเปน็ โสดอีกครัง้ ”
จริณธรลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียง ถามเหมอื นทา้ ว่า
“อยากไหมล่ะ อยากกลับไปเป็นโสดอีกครั้งใช่ไหมถึงได้พูด
อยา่ งน้ี”

404 กิ่ ง ฉั ต ร

“คุณโจ้ เป็นอะไรไป กิ๊ฟไม่ได้หมายความอย่างนั้นเสียหน่อย
กแ็ คบ่ อกวา่ มคี วามสขุ เหมอื นตอนกลบั เปน็ เดก็ อกี ครง้ั กเ็ ทา่ นน้ั แหละ
คะ่ ” หญงิ สาวโต้ ไมก่ ลัวหงอเหมือนทกุ คร้งั แตก่ ็ไม่ไดก้ า้ วร้าว
พดู จบหลอ่ นกเ็ ดนิ ไปทโ่ี ตะ๊ เครอ่ื งแปง้ ปลดเครอ่ื งประดบั มคี า่
ออกจากตัว ชุดทับทิมชุดนี้ ปัทมาเอาจากเซฟธนาคารมาให้หล่อน
สวม เป็นชุดใหญ่ มีทั้งสร้อย ต่างหู และกำไลข้อมือ มารดาให้
เหตุผลวา่
‘ตอ้ งใสอ่ ย่าให้นอ้ ยหน้าเจา้ สาวเด็ดขาด’
ทพิ ปภาหัวเราะบอกว่า
‘กิ๊ฟจะไปแข่งอะไรกับเจ้าสาวได้คะแม่ เขาดาวเด่นในงาน
ใครๆกม็ อง ตอ่ ใหไ้ มแ่ ตง่ เครอ่ื งเพชรสกั ชน้ิ งานนห้ี นดู เี ขากเ็ ดน่ อยดู่ ี
เขาเป็นเจ้าสาว’
‘เถอะ แตง่ ๆ ไป สีแดงข้นึ กับกฟิ๊ จะไดด้ ูสดใส’
‘พีน่ ้ิงต่างหากท่ชี อบสแี ดง กฟ๊ิ ชอบสนี วล ๆ มากกวา่ ’
‘ไม่ได้ สีนวลจืด สีขาวก็แต่งไม่ได้ คนเขาจะหาว่าแข่งกับ
เจ้าสาว...น่าเกลียด เอาสีเข้ม ๆ น่ะดีแล้ว หมู่นี้กิ๊ฟหมอง ๆ ไปนะลูก
ไมส่ ดใสเท่าท่คี วร ต้องแต่งเขม้ ไว้หน่อยจะไดส้ ดชน่ื ’
งานเลี้ยงตอนค่ำคืนนี้หญิงสาวจึงอยู่ในชุดสีแดงเลื่อมสดใส
กบั สรอ้ ยทบั ทมิ ชดุ ใหญ่ แตก่ อ่ นจะไปตอ่ กบั เพอ่ื น หลอ่ นถอดสรอ้ ยคอ
เส้นใหญค่ ืนให้มารดาไป
‘กิ๊ฟจะไปฟังเพลงกับเพื่อน แม่เอาสร้อยกลับไปนะคะ กิ๊ฟ
ไมอ่ ยากใสข่ องมรี าคาอยา่ งนี้ตะลอน ๆ ไปท่วั ’
‘เอาสิ วา่ แตไ่ ม่รบี กลับบ้านหรอื ลูก เด๋ยี วคุณโจ้เขาจะรอ’
‘เขาไมอ่ ยรู่ อกฟ๊ิ หรอกคะ่ เดก็ ในบา้ นบอกวา่ เขาออกจากบา้ นไป
ตง้ั แตส่ าย ตอนนีย้ งั ไม่กลบั เลย’

ลั บ ล ว ง ใ จ 405

ทพิ ปภาไมร่ อฟงั ต่อว่ามารดาจะพดู หรือสอนวา่ อะไร หญงิ สาว
รีบกลับไปอยู่ในกลุ่มเพื่อนและขับรถไปเที่ยวต่อ โดยพยายามลืม
ปญั หาของตัวเองไปเสีย
ดังนั้นเครื่องประดับที่หล่อนถอดออกก็มีเพียงตุ้มหูที่ยากจะ
ถอดในงานกับกำไลข้อมือและเข็มกลัดขนาดใหญ่เท่านั้น หญิงสาว
จัดเรียงในกลอ่ งกำมะหย่ี ระหวา่ งถาม
“ทำไมวันนีก้ ลับเร็วคะ”
“ทำไม” เขาย้อนถามเสียงขุ่น “พอตัวเองกลับเอาดึกดื่นก็รีบ
หาความกนั เชยี วนะ”
“กฟ๊ิ ไมไ่ ดห้ าความคณุ ” หญงิ สาวถอนใจยาวอยา่ งอดั อน้ั “แค่
ถามดี ๆ เทา่ น้ัน เราจะคุยกนั ดี ๆ ไมไ่ ดห้ รอื คะ”
ชายหนมุ่ บนเตยี งถอนใจยาวเปน็ คำตอบ หลอ่ นไมร่ หู้ รอกวา่ ...
ถา้ สามไี มร่ สู้ กึ ผดิ และมชี นกั ตดิ หลงั เรอ่ื งพนชั กร เขาคงหาเรอ่ื งหลอ่ น
นา่ ดู แตต่ อนนจ้ี รณิ ธรกำลงั เซง็ จดั เขาจงึ แคล่ ม้ ตวั ลงนอนใหมเ่ อามอื
ก่ายหนา้ ผาก
เมอ่ื เหน็ วา่ เขาไมห่ าเรอ่ื งอะไรอกี ทพิ ปภากเ็ รม่ิ กระบวนการลา้ ง
เคร่ืองสำอางออกจากหนา้ ทกุ ทถี ้าจริณธรอยู่ด้วย หญิงสาวจะรีบ ๆ
ทำเพราะไมอ่ ยากเปดิ ไฟรบกวนเขา แตว่ นั นห้ี ลอ่ นตง้ั ใจละเลงครมี ชา้ ๆ
เมอื่ เคร่อื งสำอางหลุดออกทีละช้ัน คำพูดของมารดาที่ว่า
‘กิ๊ฟหมองๆไปนะ’ ก็ปรากฏชัดขึ้น ในเวลาแค่หนึ่งปี ภาพ
สะทอ้ นในกระจกชา่ งเปล่ียนไปอยา่ งมากมาย
ทิพปภายอมรับว่าหล่อนไม่ใช่คนที่สวยสะดุด ไม่ถึงขนาด
นางงามหรอื ดาราหนงั แตห่ ลอ่ นกม็ รี ปู ลกั ษณท์ น่ี า่ สนใจ ทส่ี ำคญั คอื
หลอ่ นมคี วามเปลง่ ปลง่ั สดใสของวยั สาว และมคี วามสดชน่ื อยา่ งคนท่ี
รื่นรมยก์ บั ชีวติ

406 กิ่ ง ฉั ต ร

ตอนนห้ี นา้ ตาหลอ่ นยงั เหมอื นเดมิ ทกุ ประการ ไมม่ รี ว้ิ รอยของ
วัยแผ้วพาน แต่ทำไมความเปล่งปลั่งและสดชื่นมันเหือดไปจนสิ้น
หญิงสาวตัดใจไม่มอง กำลังลุกจะเดินไปเข้าห้องน้ำเมื่อโทรศัพท์
มือถอื ในกระเปา๋ ดังข้นึ
“ใครโทร.มาดึกด่นื ขนาดนี้ ไม่เกรงใจกันเลย” จริณธรบน่
“สงสัยคงมีใครลืมของอะไรไว้” ทิพปภารีบแก้ตัวก่อนเปิด
กระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เมื่อเห็นหมายเลขหล่อนก็ว่า “แม่โทร.
มาคะ่ แปลกจริง...”
หญิงสาวรีบกดรับเพราะโทรศัพทก์ ลางดึก...ไมเ่ คยเปน็ เรื่องดี
จริณธรเองก็คงคิดเช่นกัน เพราะเขาเลิกทำสีหน้าเบื่อหน่าย
ลกุ ขึน้ นงั่ บนเตียงทันที
“มอี ะไรคะแม่” หลอ่ นถามไปก่อนอย่างร้อนใจ
“กฟ๊ิ ถงึ บา้ นหรอื ยงั ลกู ” ปทั มาถามเพราะรวู้ า่ ลกู สาวไปเทย่ี วตอ่
กับเพือ่ น ๆ
“เพิ่งถึงค่ะ กำลังจะอาบน้ำ”
“ตม้ั นะ่ เขาอยากไดเ้ บอรล์ กู แตแ่ มไ่ มใ่ ห.้ ..ไมก่ ลา้ ให”้ นำ้ เสยี ง
ของมารดาร้อนรนอย่างประหลาด
“ตม้ั เนย่ี นะคะอยากไดเ้ บอรห์ นู มอี ะไรดว่ นหรอื คะ แลว้ ทำไม
แมไ่ มใ่ หเ้ ขา” จากหางตา หลอ่ นเหน็ สามมี สี หี นา้ สนอกสนใจปนระแวง
สหี นา้ เขาประหลาด...จนหลอ่ นอธบิ ายไมถ่ กู รแู้ ตว่ า่ หลอ่ นหนั ไปมอง
และเขาก็มองกลบั มาน่งิ อยา่ งใครร่ ู้
“ตั้มมันไม่ได้จะคุยอะไรกับกิ๊ฟหรอก กิ๊ฟใจเย็น ๆ นะลูก แม่
เช่ือวา่ มนั ต้องมกี ารเข้าใจอะไรผิดแน่ ๆ”
“เข้าใจอะไรผิดคะ”
“เรื่องพ่อโจ้น่ะสิ ตั้มมันอยากจะไปเล่นงานพ่อโจ้” เสียงของ

ลั บ ล ว ง ใ จ 407

ปัทมาสั่นระริก “มันว่าพ่อโจ้ทำยายตุ้มท้องแล้วไล่ให้ไปทำแท้ง
ยายตุ้มเลยกินยาล้างห้องน้ำฆ่าตัวตาย....ยายตุ้มตายแล้ว....ยายตุ้ม
ตายแลว้ นะกฟ๊ิ ยายต้มุ ตายแล้ว...”

408 ก่ิ ง ฉั ต ร

บ ท ที่ ๓๖

เ สี ย ง ม า ร ด า ยงั พูดอะไรบางอย่างจากปลายสาย แตท่ ิพปภา
หูอื้อเกินกว่าจะได้ยินอะไรอีก หญิงสาวมองสบตากับสามี คิดว่า
แมจ้ ะไมเ่ อย่ เลา่ วา่ ปลายสายโทร.มาเรอ่ื งอะไร เขากพ็ อเดาได้ จรณิ ธร
เดาได้เพราะรู้อยูแ่ กใ่ จวา่ ทำอะไรลงไป
มันไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิดอย่างที่ปัทมาว่า จริณธรทำญาติหล่อน
ท้องจรงิ ๆ
วินาทีนั้นเหมือนแว่นตาสีกุหลาบที่เริ่มต้นอย่างสวยงาม ก่อน
กะเทาะกลายเป็นกระดำกระด่างตามกาลเวลาหลุดออกจากสายตา
หล่อนลงพื้นแตกกระจาย ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนดีวิเศษวิโสอะไรเลย
ตั้งแต่แต่งงานมา ตัวเขาและครอบครัวเขาข่มหล่อนตลอด มีแต่
เรียกร้องต้องการนั่นต้องการนี่ ไม่เคยเลยที่จะหยิบยื่นให้หล่อน
ไม่ว่าจะเงนิ ทองขา้ วของ...หรือแมแ้ ต่นำ้ จติ นำ้ ใจ
แต่หล่อนก็โง่ที่ทนมาตลอด นึกว่าทุกอย่างจะดีขึ้น นึกว่า
ความรักจะชว่ ยทกุ อยา่ ง
หากรักข้างเดียวช่วยอะไรไม่ได้ จริณธรไม่ได้รักหล่อนจริงจัง

ลั บ ล ว ง ใ จ 409

เลย เขารักแต่หนูดี ยังอาลัยอาวรณ์แต่หนูดี และระหว่างนั้นเขาก็
ลักลอบเป็นช้กู ับญาติของหลอ่ น
ญาตหิ ลอ่ น ไมใ่ ชผ่ หู้ ญงิ คนไหน แตเ่ ปน็ คนสายเลอื ดเดยี วกบั
หล่อน คนใช้นามสกลุ เดยี วกับหลอ่ น...
มันแสดงให้เห็นว่านอกจากเขาจะไม่รักทิพปภาแล้ว เขายังทำ
เหมือนหล่อนเป็นตัวตลก สวมเขาให้หล่อนกับคนในครอบครัวของ
หลอ่ นเอง!
และเมื่อตาสว่าง...หญิงสาวเพิ่งเข้าใจความหมายของการโกรธ
จนขาดสติเดี๋ยวนี้เอง หล่อนไม่ได้คิด...ไม่มีสมองจะคิดอะไรทั้งนั้น
ทุกอย่างเป็นไปตามสัญชาตญาณล้วน ๆ เมื่อเขวี้ยงโทรศัพท์มือถือ
ในมอื ใส่หน้าของสามเี ตม็ แรง
มมุ ขอบโทรศพั ทค์ งกระแทกเหนอื คว้ิ ทำใหเ้ กดิ แผลแตกเลอื ด
ไหลอาบทันที
“แก...” ทพิ ปภากรดี เสยี งรอ้ งดงั ลน่ั ยง่ิ ในความมดื เสยี งของ
หล่อนย่งิ ก้องไปท่ัวบ้าน “แกทำพ่ีต้มุ ทอ้ ง คนชาติชว่ั ไอ.้ ..ไอ.้ ..สัตว์
สารเลว” หญิงสาวโกรธจนด่าอะไรไม่ออก ได้แต่ร้องกรี๊ด ๆ แล้ว
กระโดดเข้าใส่ชายหนุ่มตรงหน้า “รู้ไหมว่าพี่ตุ้มตายแล้ว พี่ตุ้มฆ่า
ตัวตายเพราะแก ไอ้ฆาตกร ไอ้ฆาตกร”
ตอนแรกจริณธรกำลังจะปัดป้อง พร้อมจะใช้กำลังกลับตาม
ประสาคนที่รักตัวเองมากกว่าสิ่งใดทั้งหมด แต่เมื่อได้ยินคำกรีดร้อง
แทบไมเ่ ปน็ ศพั ทข์ องภรรยา อาการปอ้ งปดั เขากล็ ดลง แมจ้ ะคาดได้
ว่าจะต้องเกิดเรือ่ ง ทวา่ เขาไมเ่ คยคดิ วา่ จะรา้ ยแรงขนาดน้ี
คุณต้มุ ...คุณตมุ้ ตายแลว้ ...
ภาพหญิงสาวที่ฟูมฟายเกือบไร้สติบนเตียงในคอนโดแวบผ่าน
เข้ามาในหัว สายตาที่หล่อนจ้องตรงมาที่เขาอย่างตัดพ้อต่อว่าและ

410 ก่ิ ง ฉั ต ร

เจ็บชำ้
แต่เขาไม่รู้สึกรู้สาอะไร เพราะเขาเองก็กำลังเจ็บเลือดตกใน
จากการสูญเสียนีรภา เขาไม่เห็นใจ ไม่ใส่ใจ และตอนนี้หล่อนตาย
แลว้ ...
ตายเพราะเขา...
จริณธรยกแขนขึ้นป้องหน้าที่เปื้อนด้วยเลือดและน้ำตา สะอื้น
ฮกั ๆอยา่ งคนทจ่ี บั อารมณต์ วั เองไมไ่ ด้ ทง้ั หวาดหวน่ั ตกใจ เสยี ใจ
รสู้ กึ ผดิ ทกุ อยา่ งประดงั ประเดเขา้ มาจนไมร่ สู้ กึ ถงึ แรงทบุ ตที ก่ี ระหนำ่
เข้ามาเลย
เขารสู้ กึ ตวั อีกครงั้ กเ็ มอ่ื ไดย้ ินเสียงมารดาร้องลน่ั ๆประสานกบั
เสยี งลูกสะใภ้
“ตายแลว้ นงั บา้ นน่ั แกคดิ จะฆา่ ลกู ชายฉนั หรอื ไง ผบี า้ เขา้ สงิ
หรอื ไง ปลอ่ ยตาโจเ้ ดย๋ี วนน้ี ะ คณุ ...ยายจน่ั ชว่ ยดงึ แมต่ วั ดอี อกจาก
น้องสิ น้องจะตายแลว้ ”
“ไมต่ ายหรอก” ทพิ ปภาหอบฮกั ๆ “แคน่ ม้ี นั ยงั นอ้ ยไป มนั ยงั
นอ้ ยไป”
แต่หญิงสาวสู้แรงพ่อสามีและพ่ีสาวของเขาไม่ได้ ทง้ั คู่ยึดแขน
หล่อนไว้คนละข้าง ดึงออกจากจริณธรที่ตอนนี้คุดคู้ติดกำแพง
รอ้ งไหส้ ะอกึ สะอน้ื อนงคน์ าถถลาเขา้ หาลกู ชาย จบั ใบหนา้ ใหเ้ หน็ ชดั ๆ
ท้งั เลือดทง้ั น้ำตาเปรอะเต็มหนา้ ดูนา่ กลัวไปหมด
“นม่ี นั จะฆา่ แกงกนั หรอื ไง จู่ๆมาทบุ ตกี นั อยา่ งน้ี มนั เรอ่ื งอะไร
กนั หา โจ้ ไมเ่ ปน็ ไรแลว้ ลกู แมจ่ ะไมใ่ หน้ งั เมยี บา้ ของลกู มนั ทำอะไร
โจ้ได้อกี แล้ว”
“กฟ๊ิ ไมต่ อ้ งทำหรอก เดย๋ี วพอ่ แมพ่ น่ี อ้ งพต่ี มุ้ เขาคงมาฆา่ แกเอง
แหละ” หญงิ สาววา่ ไมม่ อี กี แลว้ ความเกรงใจแมส่ ามจี นตวั ลบี ตวั งอ

ลั บ ล ว ง ใ จ 411

“จะฆา่ จะแกงอะไร ตาโจไ้ ปทำอะไร...” นายพลจรณิ กลนื คำวา่
...อกี ละ่ ...ลงคอทนั นำ้ เสยี งทอ่ี อกมาจงึ แคเ่ หมอื นเหนอ่ื ยหนา่ ยเตม็ ที
“ถามเขาดูสิคะคุณพ่อ” ถ้าในห้องนี้จะมีใครที่ทิพปภาพอจะ
เหลือใจให้บ้างก็พ่อสามีคนเดียวเท่านั้น คนที่หญิงสาวคิดว่ายังพอมี
ความยตุ ิธรรมอย่ใู นหัวใจบ้าง “ถามเขาว่าทำอะไรกับญาตกิ ิ๊ฟไว้”
และเม่อื ชายหนมุ่ ไม่ตอบ หลอ่ นจงึ ขยายเองว่า
“เขาทำพี่ตุ้มท้อง แล้วสั่งให้ไปทำแท้ง พี่ตุ้มเลยกินยาฆ่าตัว
ตาย และตอนนพี้ ่อแมพ่ ่นี อ้ งเขากำลังจะมาฉีกอกมัน!”
คนในครอบครวั จรณิ ธรผงะไปกบั ขา่ วทไ่ี ดร้ บั จรยิ านน้ั ปากเบา
พอไดย้ ินกอ็ ทุ านว่า
“อะไร ผหู้ ญงิ ทม่ี าบา้ นเราเมอ่ื หวั คำ่ ตายแลว้ หรอื ” ทพิ ปภาหนั
ขวบั มามองพี่สามีทันที หลอ่ นถาม
“พี่ตุ้มมาท่บี ้านน้หี รือคะ”
“ก.็ ..” จรยิ ามองมารดา ฝา่ ยหลงั ขงึ ตาใสเ่ ปน็ เชงิ เตอื น หญงิ สาว
จึงพูดตะกุกตะกักประสาคนที่ไม่ถนัดเรื่องโกหกว่า “มา แต่มา
แป๊บเดยี ว มาถามหานายโจ้ พอรู้วา่ ไมอ่ ยู่เขาก็กลบั ไป”
ทพิ ปภามองทา่ ทางกระอกั กระอว่ นของพส่ี าวสามสี ลบั กบั สหี นา้
พยายามใหน้ ง่ิ ของอนงคน์ าถแลว้ พอเขา้ ใจ รวู้ า่ เมอ่ื พนชั กรมาทบ่ี า้ นนน้ั
แมส่ ามีหล่อนคงแสดงฤทธ์เิ ย็นชาไม่ไวห้ นา้ ใส่แน่ และบางทอี าจจะมี
อะไรมากกวา่ นน้ั เพราะขนาดนง่ิ ๆอยา่ งแมส่ ามตี วั รา้ ย ยงั หลดุ สหี นา้
แสดงความรู้สึกผิดแกมเสยี ใจออกมา...
แต่นี่ไม่ใช่เวลาจะมาซักไซ้ไล่เลียงอะไรกันอีก หล่อนเสียเวลา
มามากพอแล้ว ไม่ใช่แค่ไม่กี่นาทีตั้งแต่รู้ข่าว หากเป็นปี...ที่มัวแต่
หลงใหลไดป้ ลม้ื ผชู้ ายคนน้ี ยอมเปน็ เบย้ี ลา่ งใหเ้ ขาตลอด อยใู่ นบา้ นน้ี
หล่อนไม่เคยรู้สึกเหมือนเป็นหนึ่งในสมาชิกครอบครัว เป็นแค่คน

412 กิ่ ง ฉั ต ร

อาศัยคนหนึ่งเท่านั้น ไม่เคยมีสิทธิ์มีเสียงอะไรเลย ไม่ว่าจะทำอะไร
ไมเ่ คยถูกใจสามีหรอื แม่สามีเลย
พอกนั ที หลอ่ นไมใ่ ชผ่ หู้ ญงิ โบราณทต่ี อ้ งทน แตง่ เขา้ บา้ นสามี
กก็ ลายเปน็ ทาสในเรอื นเขา ทพิ ปภาเปน็ วงศว์ า่ นเครอื หลอ่ นมคี วามรู้
มเี งนิ ขอ้ สำคญั หลอ่ นมคี รอบครวั เดมิ ทร่ี กั หลอ่ น ดงั นน้ั ถงึ ไมไ่ ดอ้ ยู่
บา้ นนี้กไ็ มอ่ ดตาย ฉะนั้นทนไมไ่ ด้กไ็ มต่ อ้ งทน!
“คุณโจ้ กิ๊ฟจะขอถามคุณครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย คุณแต่งงาน
กับกิ๊ฟเพราะอะไรกันแน่ ตอบมาตรงๆ ต่อหน้าพ่อแม่พี่คุณเลยว่า
เพราะอะไร”
จริณธรที่อยู่ในการปกป้องของมารดาเงยหน้ามองภรรยา เขา
เห็น...บางสง่ิ บางอยา่ งทหี่ ายไปนานในตัวหญงิ สาวยอ้ นคืนมา บางส่งิ
ทเ่ี รียกวา่ ความมัน่ ใจในตัวเอง และชายหนุ่มรวู้ า่ เขาจะไมม่ วี ันได้เมีย
หัวอ่อน หงอ ๆ ยอมตามใจเขาเหมือนลูกสุนัขตามใจเจ้าของคืนมา
แน่
เขาจึงสงเคราะหใ์ หห้ ลอ่ นดว้ ยการตอบตรงกับใจทสี่ ุดวา่
“เพราะเธอกบั พอ่ กระสนั อยากใหแ้ ตง่ แทบจะจบั ใสพ่ านถวาย
ฉันกแ็ คส่ นองใหต้ ามต้องการ มันกเ็ ท่าน้นั เอง”
ภายในห้องเงียบกริบไปครู่ ก่อนทิพปภาจะแค่นหัวเราะด้วย
ความเจบ็ ปวด ดที พ่ี อ่ สามกี บั จรยิ ายงั จบั หลอ่ นไว้ หญงิ สาวจงึ ไมถ่ งึ
กับทรุดเพราะแรงฤทธิข์ องคำพูดนั้น
มนั กเ็ ท่านัน้ เอง...เทา่ นั้นเองจรงิ ๆ!
“โจ้!” นายพลจริณเป็นคนแรกที่เอ็ดขึ้นเสียงดัง “จะโกรธกัน
ทะเลาะกนั กไ็ มค่ วรพดู ทำรา้ ยนำ้ ใจเมยี อยา่ งน้ี คดิ กอ่ นพดู สิ อยา่ พดู
ตามอารมณ”์
“ไมเ่ ปน็ ไรคะ่ คณุ พอ่ คณุ โจเ้ ขาไมไ่ ดพ้ ดู ตามอารมณห์ รอก แต่

ลั บ ล ว ง ใ จ 413

พดู จากใจจรงิ ขอบคณุ นะคะทท่ี ำใหห้ ตู าสวา่ งเลกิ โงเ่ สยี ที คณุ พอ่ คะ
พจ่ี น่ั ...ปลอ่ ยกฟ๊ิ ไดแ้ ลว้ คะ่ รบั รองวา่ จะไมแ่ ตะผชู้ ายคนนน้ั ใหร้ ะคาย
เคอื งอีกเลย”
“ใชส่ ิ เพราะเธอทำมากพอแลว้ น่ี เลน่ เอาลกู ชายฉนั หนา้ ตาแตก
ไปหมด” อนงค์นาถอดปากไวไ้ ม่อยู่
“หรือคะ ลองไปถามพ่อแม่พี่ชายพี่ตุ้มเขาไหมคะว่าแค่นี้น้อย
เกนิ ไปหรอื เปลา่ ลกู เขาทง้ั คน ชวี ติ ทง้ั ชวี ติ ถา้ คณุ ยงั มหี วั คดิ อยบู่ า้ ง
ไม่ไดเ้ อาแต่เข้าข้างลูกชายตะพึดตะพอื กล็ องตรองเอานะคะ”
“น.ี่ ..นี่เธอกล้ากา้ วร้าวฉนั หรือ”
“คุณเป็นใครล่ะที่ฉันจะไม่กล้า เมื่อก่อนเห็นว่าเป็นแม่สามี
ตอ้ งเกรงใจเอาใจสารพดั แตค่ ณุ ทำกบั ฉนั ดกี วา่ หมาในบา้ นหนอ่ ยเดยี ว
ไมส่ .ิ ..หมามนั อาจจะดกี วา่ ดว้ ยซำ้ เพราะถา้ ทำตวั ดยี งั ไดร้ บั การตบหวั
หรือลูบหลังบ้าง แต่นี่ไม่มีเลย ไม่มีจริง ๆ ดังนั้นตอนนี้เป็นแค่ว่าที่
อดีตแม่สามี ฉันก็ไม่เกรงใจแล้ว และขอบอกว่าคุณเป็นคนใจร้าย
ทส่ี ดุ เสยี ดายทค่ี ณุ พอ่ เปน็ คนดี พจ่ี น่ั เปน็ คนดี ไมง่ น้ั ฉนั กอ็ ยากจะ
ขอใหล้ ูกสาวของคณุ เจออย่างท่ฉี นั เจอบา้ ง”
“แม่กฟิ๊ !” อนงคน์ าถเอย่ เสยี งเย็น
ซง่ึ ถา้ เปน็ เมอ่ื กอ่ น ทพิ ปภาคงหวั หดไปแลว้ ดว้ ยความหวาดเกรง
แต่ตอนนี้หญิงสาวเหมือนเลือดเข้าตา หล่อนแค่เชิดหน้าขึ้นมอง
ตอบกลบั ดว้ ยสายตาเหยยี ดหยาม ในใจนนั้ อยากหวั เราะ
นก่ี อ็ กี อย่างที.่ ..มันก็แคน่ ้ีเอง!
แคล่ กุ ขน้ึ สู้ แคม่ น่ั ใจวา่ หลอ่ นไมไ่ ดท้ ำผดิ อะไร และลกุ ขน้ึ เพอ่ื
รกั ษาสทิ ธค์ิ วามเปน็ คนของตวั เองไวไ้ มใ่ หใ้ ครเหยยี บยำ่ แคน่ เ้ี องจรงิ ๆ!
มองจนแม่สามีเงียบไปไม่กล้าว่าอะไร หญิงสาวก็เดินไปหยิบ
กระเป๋าถือใบใหญ่ออกจากตู้เสื้อผ้า หยิบกระเป๋าที่ถือไปงานแต่งใส่

414 ก่ิ ง ฉั ต ร

ลงไป ตามด้วยกล่องเครื่องประดับ จากนั้นก็เดินไปหยิบโทรศัพท์
มอื ถือท่ีกระทบหนา้ จรณิ ธรแลว้ กระเด็นตกอยบู่ นเตียงใส่กระเปา๋
“พรุ่งนี้กิ๊ฟจะให้คนมาเก็บของ แล้วกิ๊ฟจะให้ทนายติดต่อมา”
หล่อนบอกลอย ๆ
“นี่แกจะฟ้องหยา่ นายโจห้ รือ”
“แค่ขอหย่าดี ๆ เท่านั้นแหละค่ะ เพราะรู้ว่าฟ้องไปก็ไม่ได้อะไร
บ้านนี้มีอะไรให้เรียกร้องกัน ฟ้องไปก็เสียเวลาเปล่า แค่หย่า ๆ แล้ว
กิ๊ฟได้ศักดิ์ศรีความเป็นคนกลับมาก็คุ้มค่าพอแล้ว คุณกับคุณโจ้
เตรียมตัวชดใช้ให้บ้านพี่ตุ้มเขาเถอะค่ะ ลูกทั้งคน เขาคงไม่ยอม
งา่ ย ๆ แน”่
ทพิ ปภาหนั ไปไหวล้ าพล.ท.จรณิ ทม่ี สี หี นา้ กลนื ไมเ่ ขา้ คายไมอ่ อก
กอ่ นกา้ วออกจากหอ้ ง มคี วามรสู้ กึ เหมอื นกา้ วออกจากชวี ติ ของจรณิ ธร
ดว้ ย นา่ แปลกทห่ี ญงิ สาวเคยคดิ วา่ ถา้ วนั ใดตอ้ งจากเขา ชวี ติ หลอ่ น
คงลม่ สลาย คงตอ้ งรอ้ งหม่ รอ้ งไห้ แตเ่ อาเขา้ จรงิ ๆมนั กลบั เจบ็ ปวด
มากจนชาดา้ นไปหมด
คนทเ่ี จบ็ ไมม่ าก นำ้ ตาไหลได้ ทำใหเ้ หมอื นชว่ ยระบายอารมณ์
ที่อัดอั้นเจ็บปวดหรือโศกเศร้าออกมา แต่หล่อนไม่มีน้ำตาสักหยด
เพราะความเจ็บนั้นมันมากเกินบรรยาย มันมากจนชนิดที่ถ้าใครเอา
ถา่ นตดิ ไฟรอ้ น ๆ มานาบผิว หลอ่ นคงไมร่ ู้สึกรสู้ ม
หลอ่ นอยากรอ้ งไห้ อยากใหค้ วามเจบ็ มนั ระบายออกมากบั นำ้ ตา
แตท่ ำไม่ได้ ร้องไมไ่ ด้
บางที...บางทีพรุ่งนี้นำ้ ตาหล่อนอาจจะไหล...
ทิพปภาออกจากบ้านเหมือนตอนเข้ามา คือ ไม่มีใครสนใจ
เดก็ ในบา้ นไมก่ ลา้ ยงุ่ อะไรกบั หลอ่ น สว่ นพวกครอบครวั วา่ ทอ่ี ดตี สามี
หล่อนก็ไม่มีใครตามออกมา เดาได้ว่าคงปรึกษากันเครียดเรื่องการ

ลั บ ล ว ง ใ จ 415

ตายของพนัชกร
ขบั รถออกมาไดค้ รใู่ หญ่ หญงิ สาวกแ็ อบรถเขา้ ขา้ งทาง เนอ้ื ตวั
เรม่ิ สน่ั เรม่ิ หนาวสน่ั จนฟนั กระทบ กระทง่ั ตอ้ งปดิ เครอ่ื งปรบั อากาศ
ในรถ
เนิน่ นานกว่าจะรู้สึกตัวอกี ครั้ง และสิ่งแรกทีห่ ล่อนต้องการคือ
...ใครสกั คนทีจ่ ะปลอบประโลม แม่...หล่อนนึกถงึ แมก่ บั พ่อจบั ใจ
หญงิ สาวควานหาโทรศพั ทใ์ นกระเปา๋ นา่ แปลกทแ่ี มม้ นั จะกระทบ
กะโหลกหนา ๆของสามหี ลอ่ น แตเ่ ครอ่ื งกลบั แทบไมม่ อี ะไรบบุ สลาย
และที่ยิ่งแปลกไปกว่านั้นคือ โทรศัพท์ยังไม่ตัดสัญญาณ ทิพปภา
ไมร่ ตู้ วั เลยวา่ ตอนทห่ี ลอ่ นเขวย้ี งมนั ออกไปนน้ั หลอ่ นยงั ไมไ่ ดว้ างสาย
จากมารดา
“แม.่ ..”
“กฟิ๊ ไมเ่ ป็นอะไรใช่ไหมลกู ”
นา่ ตลกทใ่ี นยามนน้ั สง่ิ แรกทห่ี ญงิ สาวคดิ คอื โทรศพั ทเ์ ครอ่ื งน้ี
ดจี งั ขนาดขวา้ งหวั คนไปแลว้ เปดิ คา้ งอยเู่ ปน็ สบิ นาทยี ส่ี บิ นาที แถม
ยังถูกจับยัดใส่กระเป๋า สายยังไม่ตัด แต่ทิพปภาก็ไม่ถึงกับหัวเราะ
ออกมา หลอ่ นแค่ตอบมารดาว่า
“ไมเ่ ปน็ ไรคะ่ กฟ๊ิ รอดมาได้ แมไ่ ดย้ นิ หมดแลว้ ใชไ่ หมคะ แม่
คะ...ไม่เอาค่ะ อย่าร้องไห้ อย่าร้องไห้สิคะ เดี๋ยวกิ๊ฟร้องตามแล้ว
ขบั รถไมไ่ ด้ ขอใหก้ ฟ๊ิ ไปหาแมก่ อ่ น กอดแมก่ อ่ น แลว้ เราคอ่ ยรอ้ งไห้
ด้วยกนั นะคะ...”
“กฟ๊ิ ...” แมห่ ลอ่ นพดู ไดแ้ คน่ ก้ี อ่ นรอ้ งหนกั ขน้ึ มเี สยี งรอ้ งเปน็
ลกู คดู่ งั แวว่ ๆเขา้ มา แสดงวา่ ไมไ่ ดอ้ ยตู่ ามลำพงั จากนน้ั เสยี งของพอ่
ดงั แทรกขน้ึ มาทำใหร้ วู้ า่ ปทั มานน้ั เปดิ สปกี เกอรโ์ ฟน ทกุ คนไดย้ นิ กนั
หมด

416 ก่ิ ง ฉั ต ร

ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องเลา่ เพราะทพิ ปภาไมร่ ู้เหมอื นกนั วา่ จะเลา่
อะไรไหวหรือเปล่า
“กิ๊ฟอยู่ไหนลูก” เสียงพ่อหล่อนก็เครือเหมือนกัน แต่ยังคุม
อารมณ์ไดด้ กี วา่ แม่
คิดแล้วหญิงสาวนึกแค้นใจตัวเอง แค้นใจจริณธรนัก ตั้งแต่
เกิด หล่อนเคยเห็นพ่อร้องไห้ครั้งเดียวตอนคุณย่าจูเสีย ส่วนแม่ก็
เปน็ คนเขม้ แขง็ ไมเ่ คยรอ้ งไหใ้ หใ้ ครเหน็ เลย ตอนคณุ ตาคณุ ยายเสยี
ก็เห็นแค่แม่ตาแดง ๆ เท่านั้น แต่ตอนนี้พ่อกับแม่ต้องมาเสียน้ำตา
ให้หล่อน...
“เพิ่งขับรถออกมาจากบ้าน...พ่อกับแม่อยู่ไหนคะ อยู่บ้าน
หรอื เปล่า”
“อยู่ที่นิติเวช โรงพยาบาลตำรวจ ตอนที่แม่เขาโทร.หากิ๊ฟเรา
อยู่บนทางด่วน ตอนนี้อยู่กันที่นี่ทุกคน ทั้งพ่อแม่ ลุงทิต ป้าด้า...”
“งนั้ เดยี๋ วกิฟ๊ ตามไปหาทีน่ นั่ นะคะ”
หญิงสาววางสายลง เพิ่งรู้ว่ามือเริ่มสั่น หากพยายามสูดลม
หายใจลึก ๆ ก่อนออกรถ หล่อนไม่รู้ว่าเดินทางไปถึงสถาบันนิติเวช
โรงพยาบาลตำรวจได้อย่างไร รู้แต่ว่าไม่คิดอะไรทั้งนั้น แค่ขับรถไป
ขับรถไปเรอื่ ย ๆ
เม่อื ถงึ ทหี่ มาย ทพิ ปภาลงั เลเล็กนอ้ ยก่อนตัดสนิ ใจ
ไหนๆคนื นก้ี ห็ ายนะมากพอแลว้ ผดั วนั ประกนั พรงุ่ ไปกเ็ ทา่ นน้ั
หญิงสาวที่รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองเติบโต...ไม่ใช่ชั่วข้ามคืน...แค่ข้าม
ช่วั โมงเทา่ น้ัน ก้าวเขา้ ไปในอาคารท่บี รรดาญาติ ๆ นงั่ รวมกลมุ่ กนั อยู่
อาจจะเป็นโชคของพวกวงศ์ว่านเครือ เพราะถึงจะมีชื่อเสียง
ในแวดวงธรุ กจิ พอตวั แตก่ ไ็ มไ่ ดด้ งั ระดบั ทร่ี จู้ กั กนั ทว่ั ประเทศ ไมใ่ ช่
ดารานักร้อง นักการเมือง หรือคนมีชื่อเสียงที่จะดึงดูดนักข่าวให้มา

ลั บ ล ว ง ใ จ 417

ตอมได้
ดังนั้นจึงมีแค่ครอบครัวของอนุทิตและอนุทัตเท่านั้น ส่วน
อนุรัตน์มากับสามี หน้าตาไม่ดีเลย หากทิพปภาไม่ทันสังเกตสังกา
อะไร เพราะพอเขา้ ไปในกลมุ่ มารดากต็ รงเขา้ มากอดหลอ่ นไว้ รอ้ งไห้
ร้องห่ม พึมพำซำ้ ๆ
“กรรมเวรอะไรอยา่ งนี้”
ทิพปภากอดตอบมารดา ก่อนตรงไปยังปริญดาที่นั่งร้องไห้
ตาบวมอยู่กับสามีที่เก้าอี้มุมหนึ่ง หญิงสาวมารู้ทีหลังว่าปริญดาก็
เหมอื นกบั มารดาหลอ่ น คอื ถอื สายโทรศพั ทอ์ ยเู่ ปน็ สบิ ๆนาทเี พอ่ื ฟงั
ความเคลื่อนไหวของลูกสาวปลายสาย แต่ต่างกันตรงที่ว่า หล่อน
ตอบสายมารดาในที่สุด แต่พนัชกรนั้นทุรนทุรายสิ้นใจก่อนที่พ่อแม่
และน้องชายจะไปถึงไม่กี่นาที พูดง่ายๆหล่อนตายคาสายที่ปริญดา
ถอื อยู่ โดยที่ผเู้ ปน็ แมไ่ มร่ ูเ้ ลย...วา่ ลกู จากไปแล้ว
ปรญิ ดาเหมอื นใจจะขาด ถา้ ไมม่ สี ามแี ละลกู ชายคนเลก็ อยดู่ ว้ ย
หลอ่ นคงกรีดร้องคล้มุ คลัง่ เหมือนคนบ้าไปแลว้ นด่ี ีที่คนท้งั สองชว่ ย
รั้งไว้ ถึงกระนั้นแม้ร่างของพนัชกรจะถูกนำส่งสถาบันนิติเวชแล้ว
ปรญิ ดากย็ งั ไมย่ อมรบั ยงั ตามมาเฝา้ เหมอื นจะหวงั วา่ อาจเกดิ ปาฏหิ ารยิ ์
ลกู สาวฟน้ื ขน้ึ มาได้ ตอนนห้ี ลอ่ นยอมรบั ความจรงิ แลว้ แตย่ งั ไมอ่ ยาก
ทงิ้ ลกู สาวไว้คนเดียว เอาแตล่ งโทษตัวเองด้วยการเอ่ยวา่
“แคไ่ ม่กนี่ าทเี ทา่ นน้ั แมช่ า้ แคไ่ มก่ น่ี าทเี ทา่ นนั้ ...ไมก่ น่ี าที ไมก่ ่ี
นาท.ี ..แมไ่ มด่ เี อง แคไ่ มก่ น่ี าที ถา้ แมก่ ลบั บา้ นเรว็ กวา่ นอ้ี กี นดิ โทร.
หาต้มุ เรว็ กวา่ น้ไี ม่กีน่ าท.ี ..ไมก่ นี่ าทีเท่าน้นั ...”
ทพิ ปภาเหน็ อาการปา้ สะใภแ้ ลว้ นำ้ ตาทไ่ี มไ่ หลกลบั ลามลงอาบ
สองแก้ม หญิงสาวเดินเขา้ ไปหา คุกเขา่ ข้างหญงิ สงู วัยแลว้ กม้ กราบ
“ปา้ ด้าคะ กิ๊ฟกราบขอโทษ”

418 กิ่ ง ฉั ต ร

ในตอนแรกปรญิ ดาทำทา่ จะผลกั หญงิ สาวออก แตว่ นิ าทถี ดั มา
หล่อนกลับกอดหลานสาวสามีไว้แน่น รอ้ งไห้โฮ
“กฟ๊ิ ไมผ่ ดิ หรอก ลกู ปา้ เองทผ่ี ดิ ทำรา้ ยตวั เอง ทำรา้ ยกฟ๊ิ ผวั
น้องแท้ๆ ยังไปยุ่งกับเขา ถ้าจะโทษ ป้าโทษตัวเองที่เลี้ยงลูกไม่ดี
โทษไอ้ผู้ชายคนนั้น ไอ้สารเลวไม่มีความรับผิดชอบ แต่ป้าโกรธตุ้ม
ทส่ี ดุ ทต่ี มุ้ ไมเ่ หน็ คา่ ของตวั เอง จำไวน้ ะกฟ๊ิ จำไว.้ ..อยา่ ไดเ้ หน็ ผชู้ าย
เลว ๆ คนนึงมีค่ามากกว่าตัวเอง มากกว่าพ่อแม่พี่น้องเด็ดขาด อย่า
ให้แมเ่ ขาต้องเสยี ใจเหมอื นป้านะลกู นะ”
“ค่ะ ปา้ ด้า กิ๊ฟจะหย่ากับเขาเรว็ ท่ีสดุ ”
ข้างๆ หล่อน ปัทมาร้องไห้กระซิก ๆ บอกไม่ถูกว่าสงสาร
คสู่ ะใภห้ รอื วา่ สงสารลกู สาวตวั เองมากกวา่ กนั แตค่ งเปน็ ลกู สาวตวั เอง
มากกว่า เพราะคนตายตายแล้วพ้นทุกข์พ้นร้อน คนยังอยู่นี่สิต้อง
เปน็ ทกุ ขเ์ ปน็ รอ้ นไปอกี นาน แตง่ งานเพง่ิ ขา้ มปนี จ่ี ะหยา่ เสยี แลว้ แถม
ยังต้องหย่าเพราะผู้ชายไปยุ่งกับญาติตัวเองจนเกิดเรื่องราวใหญ่โต
แบบน้ี ชีวติ แม่มา่ ยทพิ ปภาคงตอ้ งผจญอะไรอกี มากทีเดียว
“แค่หย่าไม่พอหรอก ป้าน่ะอยากฆ่ามัน มันฆ่าตุ้ม” ป้าสะใภ้
ของทิพปภายงั โอดครวญ
“ไม่หรอกคุณ เขาไม่ได้เอาน้ำยาล้างห้องน้ำกรอกปากยายตุ้ม
เสียหน่อย ลูกเราทำตัวเองทั้งนั้น เรามันไม่ดีเอง เลี้ยงลูกไม่ดี”
อนทุ ติ พดู ทง้ั นำ้ ตา ทง้ั เสยี ใจทง้ั เจบ็ แคน้ และโกรธเคอื ง “สอนมาไมด่ ี
ลกู มนั เลยรกั คนอน่ื มากกวา่ ตวั เอง มนั เลยไมค่ ดิ ถงึ ใจพอ่ แมว่ า่ จะเปน็
ยงั ไง เลย้ี งมนั มายส่ี บิ สามสบิ ปี ดแู ลทะนถุ นอมทกุ อยา่ ง ใหท้ กุ อยา่ ง
จนมันไม่รู้ค่า พอถูกผู้ชายทิ้งมันก็เลยโยนทุกอย่างที่พ่อแม่ประคับ-
ประคองฟมู ฟกั มาทง้ิ ไปอยา่ งไมไ่ ยดี ไมเ่ คยคดิ ถงึ หวั อกพอ่ แมพ่ น่ี อ้ ง
มันเลย ตุ้มมันเห็นแก่ตัว เห็นแต่ความทุกข์ของตัวเอง ไม่เห็นว่า

ลั บ ล ว ง ใ จ 419

ตัวเองจะสร้างทุกข์ให้พ่อแม่แค่ไหน เห็นแก่ตัวจริง ๆ ไอ้ลูกไม่รักดี
คนนี้ เหน็ แกต่ ัวจริงๆ ฮอื ”

420 กิ่ ง ฉั ต ร

บ ท ท่ี ๓๗

นี ร ภ า ต่ื น จากคนื ทห่ี วานช่ืนเป่ียมสขุ มาเจอวนั ท่เี ลวรา้ ยอยา่ งบอก
ไม่ถูก ตามกำหนดคู่สมรสจะออกจากห้องหอที่เป็นห้องสวีทของ
โรงแรมแล้วเดินทางไปสนามบินเพื่อบินไปกระบี่ ทั้งคู่ลางานหนึ่ง
อาทิตย์เพื่อฝังตัวอยู่กับหาดทรายขาว น้ำทะเลใสแจ๋ว และอากาศ
ที่แสนบริสุทธิ์บนเกาะ
พนธกรจะมารับทั้งคู่ไปสนามบินพร้อมกับกระเป๋าเดินทางที่
จดั ไว้ลว่ งหนา้ แลว้
แต่พอลงมาจากห้องพักเช็กเอ๊าต์เรียบร้อย ทันทีที่เห็นหน้า
คนมารบั ทง้ั คกู่ ็รูว้ า่ ต้องมีเรื่องไมป่ รกตเิ กิดข้ึน
น้องชายคนเล็กของบ้านมีท่าทางทรุดโทรมผิดกับเมื่อคืนราว
คนละคน ดวงตาแดงกำ่ ทง้ั ผา่ นการรอ้ งไหแ้ ละอดนอน นรี ภาใจหาย
ขณะทพ่ี ชรพลถาม
“ตม้ั เกดิ อะไรข้ึน”
“ไปคุยกันในรถเถอะครับ” ชายหนุ่มบอก ก่อนรีบพาพี่ชาย
พี่สะใภ้หมาดๆ ตรงไปยังรถที่เขาจอดไว้หน้าโรงแรม พอเข้ารถได้

ลั บ ล ว ง ใ จ 421

พชรพลก็ถามอย่างร้อนใจวา่
“เกดิ อะไรขน้ึ พอ่ หรอื ต้มั ...”
“ไมใ่ ชค่ รบั พต่ี อ่ ตม้ั ไมอ่ ยากเปน็ คนสง่ ขา่ วทำลายวนั ดีๆของพ่ี
สองคนเลย แต.่ ..แตพ่ ี่ตมุ้ เสียแล้วครบั พีต่ มุ้ ฆา่ ตวั ตายเมื่อคืนน”้ี
“อะไร...ทำไม...” พชรพลถามได้เพียงแคน่ ้จี ริง ๆ
หมอหนุ่มเลา่ เรอ่ื งที่เกิดขึ้นให้ฟงั คร่าว ๆ กอ่ นเสริมวา่
“พตี่ ุม้ เขียนเลา่ ทกุ อย่าง เขาบอกว่ารบั กิฟ๊ ได้เพราะกฟ๊ิ เปน็ เมยี
จดทะเบียน แต่ทนไม่ได้ที่ไอ้หมอนั่นจะมีพี่นิ้งอีกคน อีกอย่าง มัน
ไมย่ อมรบั ...รบั ...เรอ่ื งลกู บอกวา่ ใหไ้ ปเอาออก พต่ี มุ้ เลย...เลยคดิ สน้ั
ตั้มเอาจดหมายมาด้วย เก็บไว้ก่อนที่ตำรวจจะมาถึง ปล่อยออกไป
ไมไ่ ดห้ รอก อายเขาตายเลย ผหู้ ญงิ สามคนในครอบครวั วงศว์ า่ นเครอื
แยง่ ผูช้ ายคนเดยี วกนั จนต้องฆ่าตวั ตายไปคน...ตมั้ ทนเห็นตระกลู เรา
กลายเปน็ หัวข้อซบุ ซบิ ให้คนเขาหวั เราะเยาะไมไ่ ด้ ตัม้ ...ตม้ั ...”
ชายหนุ่มพูดต่อไม่ออก ได้แต่ทุบมือลงกับพวงมาลัยแรง ๆ
สองสามครง้ั เพ่อื ระบายอารมณ์
“ไม่เป็นไรตั้ม เรื่องตำรวจเดี๋ยวพี่จัดการเอง พี่มีเพื่อน...”
พชรพลพดู ไดเ้ พยี งแคน่ ก้ี ห็ ยดุ เงยหนา้ ขน้ึ เพอ่ื ไมใ่ หน้ ำ้ ตาไหลออกมา
นีรภาที่นั่งอยู่ทางด้านหลังวางมือลงบนบ่าของเขา ชายหนุ่มจับมือ
หลอ่ นไวแ้ นน่ บบี กอ่ นคลายออก “กลบั บา้ นกอ่ นแลว้ กนั แลว้ คอ่ ย
ปรึกษากนั ว่าจะทำยงั ไงตอ่ ”
ไม่มีใครพูดถึงเรื่องแผนฮันนีมูนที่กระบี่ แค่พชรพลเอ่ยเบา ๆ
ว่า
“หนูดี พ่ขี อโทษนะ”
“เหลวไหลคะ่ จะมาขอโทษหนดู เี รอ่ื งอะไรกนั เราเปน็ ครอบครวั
เดียวกนั แล้ว ปญั หาของพ่ตี ่อกค็ อื ปัญหาของหนูดดี ว้ ย เวลาอยา่ งน้ี

422 กิ่ ง ฉั ต ร

จะคดิ ถงึ เรอ่ื งสขุ สนกุ ไดย้ งั ไงกนั คะ” นรี ภาบอกดว้ ยหวั ใจอนั หนกั อง้ึ
หลอ่ นไมค่ ดิ เลยวา่ จรณิ ธรจะสามารถทำไดถ้ งึ ขนาดน้ี ผหู้ ญงิ สามคน
ในวงศว์ ่านเครอื เนีย่ นะ เขาคิดอย่างไรของเขา
แล้วทิพปภาล่ะ...เพิ่งเมื่อวานนี้เองแท้ ๆ ใช่ไหม ที่กิ๊ฟไปหา
หล่อนทบ่ี ้าน คยุ กนั ทัง้ น้ำตา และเม่ือคนื น้ีไม่ใช่หรอื ที่เพง่ิ เหน็ เพื่อน
ยิ้มแย้มอยู่ในกลุ่ม กลับมากลมเกลียว...แม้จะไม่มากมายเท่าเดิม
แต่ก็ไมไ่ ดเ้ หินหา่ งกันอกี แล้ว
“กิ๊ฟรเู้ รอ่ื งแล้วใช่ไหมคะ” หลอ่ นถามทันทีท่คี ิดถงึ เพ่อื น
“รู้แล้วครบั อาปทั โทร.ไปบอกตง้ั แตต่ ีหนึ่ง ก๊ฟิ ทะเลาะกบั มัน
ก่อนตกลงจะหย่า แต่ก่อนหย่า มันรับว่าแต่งกับกิ๊ฟเพราะกิ๊ฟอยาก
แตง่ มนั ไมไ่ ดร้ กั กฟ๊ิ เลย อาปทั บอกวา่ ไดย้ นิ มนั พดู ตลอด เพราะกฟ๊ิ
ไม่ได้ปิดมือถือ ตอนมันบอกว่าแต่งเพราะอะไร อาทัตถึงกับร้องไห้
สงสารลูก...ได้แต่บ่นว่านึกไม่ถึงเลยว่าจะดูคนผิดได้มากขนาดนี้
ไอห้ มอน่นั หลอกไดท้ กุ คน...ทุกคนเลย...”
“พี่สังหรณ์ใจอยู่เหมือนกัน ควรจะห้ามกิ๊ฟให้มากกว่านี้”
พชรพลพึมพำ เขาพยายามปราม แต่ก็ไม่ได้ทำเต็มความสามารถ
แถมเมอ่ื จรณิ ธรมาเปน็ เขย เขากม็ วั แตร่ ะวงั เรอ่ื งบรษิ ทั ไมเ่ คยนกึ ฝนั
ว่าต้องห่วงเรื่องชู้สาวของบรรดาผู้หญิงโสดในตระกูลทั้งหมด “หรือ
ไมก่ ค็ วรใสใ่ จตมุ้ มากกวา่ น.้ี ..พไ่ี มส่ งั เกตเลย ไมร่ เู้ ลยวา่ สองคนนไ้ี ป...
ไปคบหากันเม่ือไหร่”
“แม่ก็ไม่รู้ ไม่มีใครระแคะระคายเลยครับพี่ต่อ พี่ไก่บอกว่า
รู้สึกเหมือนกันว่าพี่ตุ้มแปลก ๆ ไป แต่ก็ไม่ทันนึก ไม่มีใครนึกว่า
ไอ้ผู้ชายคนนน้ั มนั จะสารเลวไดข้ นาดน้ี ทำตวั เป็นพระยาเทครัว แต่
จะไปวา่ มนั ฝา่ ยเดยี วกไ็ มถ่ กู ผหู้ ญงิ บา้ นเรากผ็ ดิ ทง้ั พต่ี มุ้ พน่ี ง้ิ รอู้ ยู่
แกใ่ จว่ามันเป็นนอ้ งเขยแท้ ๆ ยัง...ยัง...เฮ้อ...”

ลั บ ล ว ง ใ จ 423

“นิ้งรู้เรื่องแล้วใช่ไหม” พชรพลถามเสียงเย็น แม้จะรักน้องๆ
ลกู อา แตพ่ นชั กรกเ็ ปน็ นอ้ งสาวแท้ๆ เปน็ คนทเ่ี ขาควรจะปกปอ้ งดแู ล
มากที่สุด...
“รเู้ มอ่ื เชา้ เมอ่ื คนื เสรจ็ งานพต่ี อ่ เหน็ วา่ ไปตอ่ กบั เพอ่ื นแลว้ คา้ ง
คอนโดเพอ่ื น พอรขู้ า่ วพน่ี ง้ิ ตกใจ แตไ่ มย่ อมรบั โธ่ อมพระมาพดู ก็
ไม่เชื่อ พี่น้งิ เจ้าชู้ออกอย่างนน้ั ” พนธกรพูดอยา่ งมอี ารมณ์
“แต่นิ้งไม่เคยโกหก” พี่ชายใหญ่ยังกังขา กับเขานั้น นริสา
ตรงไปตรงมาที่สุด ทำก็ว่าทำ ไม่ทำก็ว่าไม่ได้ทำ ทำผิดแล้วหล่อน
ยดื อกยอมรบั ผดิ เสมอ เขาเองยงั ชน่ื ชมบอ่ ยๆวา่ นสิ ยั ของลกู พล่ี กู นอ้ ง
คนนเ้ี หมอื นผ้ชู าย
“พี่ตุ้มก็ไม่โกหกเหมือนกัน คิดจะฆ่าตัวตายคงไม่เขียนอะไร
หลอกคนขา้ งหลังแน่”
ชายหนมุ่ พยกั หนา้ นดิ หนง่ึ เหมอื นยอมรบั วา่ สง่ิ ทน่ี อ้ งชายพดู มา
ก็มีเหตุผล
เมื่อทั้งหมดกลับมาถึงบ้านนั้น ปริญดาที่เหมือนทำใจได้เพียง
เลก็ นอ้ ยโผเขา้ กอดลกู ชายรอ้ งห่มร้องไหเ้ หมือนเดก็ ๆ บอกวา่
“ตอ่ ตมุ้ ตายแลว้ นอ้ งตายแลว้ แมไ่ มด่ เี อง แมช่ า้ ไป ถา้ แม่
คิดถึงน้องให้เร็วกว่านี้ ห้านาที ขอแค่ห้านาทีเท่านั้น น้องก็คงไม่
ตาย”
พชรพลมองหน้าน้องชาย พนธกรส่ายหน้า ต่อให้เร็วกว่านั้น
ห้านาที สิบนาที พนัชกรก็ยังรอดยาก เพราะหล่อนดื่มน้ำยาลงไป
ทง้ั ขวดเตม็ ๆ และถงึ ชว่ ยชวี ติ ไวไ้ ด้ อวยั วะภายในเสยี หายไปเทา่ ไหร่
ไมร่ ู้ การรักษาจะยาวนานและเจบ็ ปวดยง่ิ กวา่
“วาสนาตุ้มเขามีแค่นี้ เขาอยู่ให้เรารักแค่นี้ ยังไงเราก็รั้งเขา
ไมอ่ ยู่ ปล่อยให้นอ้ งไปสบาย ๆ เถอะครบั แม่”

424 กิ่ ง ฉั ต ร

“เขาไม่สบาย ทรมานมาก มากเหลือเกิน ห้องเลอะไปหมด
เตยี ง...เตยี งเละมแี ตอ่ ว้ กแตเ่ ลอื ด แมอ่ ยาก...อยากใหไ้ อผ้ ชู้ ายคนนน้ั
มันเห็น อยากใหม้ ันร้สู กึ เจ็บเหมอื นอย่างที่ตุ้มเจอ...”
ชายหนุ่มได้แต่ส่ายหน้า จริณธรจะรู้สึกได้อย่างไรในเมื่อเขา
ไมไ่ ดค้ ดิ ฆา่ ตวั ตายดว้ ยวธิ ที รมานตวั เองอยา่ งนเ้ี หมอื นนอ้ งสาวของเขา
ผชู้ ายคนนัน้ จะรู้สกึ ร้สู มได้อยา่ งไรในเมอื่ เขาไมใ่ ช่ฝา่ ยท่สี ญู เสีย...
ระหว่างที่ภรรยาพิลาปรำพัน อนุทิตที่ตั้งสติได้ดีกว่าก็บอกกับ
ลกู สะใภ้คนใหมว่ ่า
“พ่อขอโทษนะหนูดีทีต่ ้อนรบั หนเู ข้าบ้านด้วยเรื่องเศร้าแบบน้ี”
หมอสาวไมต่ อบ แตเ่ ดนิ เขา้ ไปจบั แขนพอ่ สามี แขนเขาเยน็ เฉยี บ
ทเี ดียว
“คณุ พอ่ สบายดหี รอื เปลา่ คะ มอื เยน็ มาก หนา้ กข็ าวมาก เจบ็
หน้าอกหรืออดึ อัดตรงไหนหรอื เปลา่ คะ”
ชายสงู วยั พยายามยิม้ ตอบวา่
“นอกจากความรู้สึกเหมือนหัวใจถูกควักแล้วก็ไม่มีอะไรอีก
หรอกหน”ู
พนธกรหันมาหาบิดาอย่างตกใจ เขามัวแต่เจ็บแค้นเรื่องการ
ตายของพส่ี าว มวั แตห่ ว่ งอาการครำ่ ครวญเหมอื นใจจะขาดของมารดา
เลยลืมเสียสนิทว่าบิดาที่ทำท่าเหมือน ‘ทำใจ’ ได้นั้นสุขภาพเดิมไม่ดี
อยแู่ ล้ว
ชายหนมุ่ กบั พส่ี ะใภจ้ งึ ชว่ ยกนั ตรวจอนทุ ติ กอ่ นตดั สนิ ใจสง่ ตวั
ไปพักท่โี รงพยาบาล
การตดั สนิ ใจเหน็ พอ้ งตอ้ งกนั ของสองหมอในบา้ นทำใหโ้ กลาหล
กนั อกี ปรญิ ดาตกใจจนลมื รอ้ งไห้ นกึ กลวั วา่ จะเสยี สามคี ทู่ กุ ขค์ ยู่ าก
ตามลูกสาวไปอีกคน และน่าแปลกที่ความกลัวกลับทำให้ตั้งสติได้ดี

ลั บ ล ว ง ใ จ 425

ขึ้น แต่ก็ยังละล้าละลังห่วงทั้งสามีและงานศพของลูกสาว ลูกชาย
สองคนจงึ บงั คบั ให้มารดาไปอยทู่ โี่ รงพยาบาลเสยี กับบิดา
“ถา้ เพลยี มาก ทา่ จะไมค่ อ่ ยดี กใ็ หน้ ำ้ เกลอื แมด่ ว้ ยเลยแลว้ กนั ”
ลูกชายคนเล็กตดั สนิ ใจ
สว่ นเรอ่ื งงานของพนชั กรนน้ั พชรพลรบั ปากมารดาวา่ จะจดั การ
ใหเ้ องทุกอยา่ ง แม่ไม่ตอ้ งเป็นห่วง...
แต่ประโยคท้ายของเขาทำเอาปริญดาที่หยุดร้องไห้ไปพักใหญ่
น้ำตาซึมอกี คร้งั หล่อนโตว้ ่า
“จะไมใ่ หห้ ว่ งไดย้ งั ไง ลกู ทง้ั คน ถงึ ตายไปเหลอื แตร่ า่ งกย็ งั เปน็
ลูกแม่ ต่อ...แม่ฝากน้องด้วยนะ คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่จะทำให้
นอ้ งได้”
“ต่อจะทำใหด้ ีทส่ี ุดครับแม่”
นีรภารับช่วงต่อจากสามี หญิงสาวพาพ่อและแม่สามีไปโรง
พยาบาล จัดหาห้องพักที่สะดวกสบายที่สุด ฝากฝังหมอเจ้าของไข้
เสรจ็ แลว้ ถงึ ไดม้ เี วลาโทรศพั ทก์ ลบั บา้ น หลอ่ นทำใหบ้ ดิ ามารดาตกใจ
กนั ใหญเ่ พราะคดิ วา่ บนิ ไปกระบแ่ี ลว้ แตพ่ อรเู้ รอ่ื งทง้ั หมดนวลปรางค์
ก็ได้แตร่ ้องวา่
“เวรกรรม เวรกรรมอะไรขนาดนน้ี ะ ไอน้ ายโจม้ นั กลา้ ถงึ ขนาดน้ี
เชียวหรือ ญาติเมียตัวเองแท้ ๆ พุทโถ ยังสาวยังแส้แท้ ๆ ไม่น่า
คดิ สน้ั เลย ตดั ชอ่ งนอ้ ยไปอยา่ งน้ี ฆา่ ตวั ตายกบ็ าป แถมยงั ฆา่ พอ่ แม่
ทงั้ เปน็ น่ีสิบาปกวา่ เฮ้อ...”
แต่สิง่ หนึง่ ทีม่ ารดานีรภาไมเ่ อย่ ออกมาเป็นคำพดู ตรง ๆ ก็คือ
เดชะบุญจริง ๆ ที่ไม่ได้ผู้ชายคนนี้มาเป็นลูกเขย ถือว่าหนูดี
ของแม่โชคดีเหลือเกินที่เพื่อนสนิทมา‘รับ’ เอาผู้ชายที่ดีแค่เปลือก
คนน้นั ไป ไมง่ นั้ กค็ งเปน็ ลกู แม่ทต่ี ้องนำ้ ตาตก

426 ก่ิ ง ฉั ต ร

นลวุธรู้ข่าวตอนสายจัดเพราะเพิ่งตื่นลงมากินอาหารเช้า แต่
พอรู้เรื่องครอบครัวใหม่ของน้องสาวก็กลืนอะไรไม่ลงคอเหมือนกัน
ใจคอหอ่ เหย่ี วไปหมด เขาบอกบดิ ามารดาวา่
“คนที่ตายน่ะ เขาเพิ่งรู้เรื่องไอ้สัตว์หมาตัวนั้นกับยายตัวแสบ
ญาติเขา แล้วใครทำให้เขารู้หรือเปล่าแม่ ซีเอง ซีคุยกับยายแสบ
เขามาได้ยินเข้าสติแตกไปเลย คิดอยู่เหมือนกันว่าอาจเกิดเรื่อง แต่
ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรงขนาดนี้ แม่...จะว่าไปซีก็มีส่วนทำให้เขา
ตายนะ...”
“ไม่หรอก คิดอะไรมาก คนดวงมันจะถึงฆาต อีกอย่างเป็น
เพราะไอผ้ ชู้ ายเฮงซวยนน่ั ดว้ ย มนั ไมร่ บั เรอ่ื งลกู เหน็ หนดู วี า่ นอ้ งสาว
พอ่ ตอ่ คนนเ้ี ปน็ คนออ่ น พอ่ แมป่ ระคบประหงมมากเพราะเปน็ ลกู สาว
คนเดยี ว แถมตอนเลก็ ๆออ่ นแอ มาเจออยา่ งนร้ี บั ไมไ่ ดก้ เ็ ลยคดิ สน้ั ๆ
เอา”
“ถึงงั้นก็เถอะแม่ ซีรู้สึกไม่ดีเลย สงสารยายดีด้วย ตอนแต่ง
สงั หรณอ์ ยแู่ ลว้ เชยี ววา่ มนั ดเี กนิ ไป ราบรน่ื เกนิ ไป พอแตง่ ปบุ๊ เกดิ เรอ่ื ง
ปบ๊ั เลย พอ่ แมเ่ ขาจะบา้ จค้ี ดิ วา่ ยายดเี ปน็ ตวั ซวยหรอื เปลา่ เนย่ี ไอโ้ จน้ ่ี
กเ็ พราะยายดแี นะนำเขา้ ไป เฮอ้ ปากหนอปาก ไมน่ า่ เลยต”ู วา่ แลว้
เขากต็ บปากตัวเองแปะ ๆ เป็นการลงโทษ
นวลปรางค์ได้แต่มองลูกชายด้วยความหนักใจ สิ่งที่เขาพูดมา
ใชว่ า่ หลอ่ นจะไมค่ ดิ เพยี งแคห่ วงั ในทางทด่ี ไี วว้ า่ ครอบครวั ใหมข่ อง
ลูกสาวจะไมม่ ีความคดิ อยา่ งนลวุธวา่
ลกู ชายฝนื ตกั ขา้ วเขา้ ปากอกี สองสามคำ กอ่ นตดั สนิ ใจรวบชอ้ น
ประกาศวา่
“ซีไปอยู่เปน็ เพ่อื นน้องดกี ว่า เผอ่ื จะช่วยอะไรไดบ้ า้ ง”
“ดแี ลว้ ลกู จรงิ ๆแมก่ อ็ ยากไปเยย่ี มพอ่ แมพ่ อ่ ตอ่ เขานะ แตไ่ ป

ลั บ ล ว ง ใ จ 427

ตอนนี้ไม่รู้เขาจะอยากรับแขกหรือเปล่า ซีลองถามน้องแล้วกันว่า
มีอะไรให้พ่อกับแม่ช่วยหรือเปล่า ถ้ามีก็บอกมานะ ไม่ต้องเกรงใจ”
“ครบั แม่”

พ ช ร พ ล แ ล ะ อ นุ ทั ต ชว่ ยกันใช้อิทธพิ ลทุกทางที่จะปดิ คดี
ของพนัชกรให้เร็วที่สุดและเงียบที่สุด โดยเฉพาะเรื่องที่พนัชกรท้อง
ดงั นน้ั ขา่ วจงึ ออกมาวา่ หญงิ สาวเครยี ดจดั จากสขุ ภาพบวกกบั มปี ญั หา
ผดิ หวงั เรอ่ื งความรกั จงึ คดิ สน้ั แมจ้ ะมเี สยี งซบุ ซบิ ไมน่ อ้ ยเรอ่ื งใครคอื
คนทท่ี ำใหห้ ญงิ สาวผดิ หวงั จนฆา่ ตวั ตาย แตค่ นในครอบครวั วงศว์ า่ น-
เครือกร็ ูดซปิ ปากเงียบสนิท
อนุทตั บอกหลานชายอยา่ งเหน็ พอ้ งต้องกนั ว่า
“ใครอยากลอื อะไรลอื ไป เราไมม่ ที างเสยี ไปมากกวา่ ทเ่ี สยี แลว้ ”
ทั้งคู่รู้ดีว่าทันทีที่ข่าวการหย่าร้างของทิพปภาแพร่ออกไป คน
รอบตัวที่ไม่ใช่ครอบครัวก็คงเอาสองบวกสองได้ แต่จะให้หญิงสาว
ยืดการหย่าออกไปเพื่อให้ข่าวซาลง ทั้งอนุทัตและพชรพลก็ไม่เห็น
ดว้ ย
“บา้ นเราสญู เสยี อะไรใหก้ บั ผชู้ ายคนนน้ั มากพอแลว้ ครบั คณุ อา
อย่าให้ยายกิ๊ฟต้องทน ในเมื่อมันประกาศว่าไม่รัก ก็ไม่ต้องไปห่วง
อะไรท้งั นน้ั ไมต่ อ้ งกลัวคนตายจะถูกนินทา เพราะยายตุม้ เลือกทาง
เขาเอง ส่วนพวกเราคนค้าคนขาย ข่าวลือและคำนินทาไม่ทำให้เรา
ลม้ ละลายหรอกครบั ใครมปี ากอยากพดู อะไรกพ็ ดู ไป ถา้ เราไมร่ บั ฟงั
ไม่ใสใ่ จ มนั ก็ไมเ่ ปน็ ผล”
เมื่อผู้นำครอบครัวสองคนตกลงกันได้ในทิศทางเดียวกัน
ชว่ งบา่ ยกอ่ นทจ่ี ะรบั รา่ งของพนชั กรจากสถาบนั นติ เิ วชไปทว่ี ดั ทพิ ปภา
กับปทั มาและทพิ รัตนก์ แ็ วะไปบ้านของจรณิ ธรพร้อมทนายบรษิ ัทเพอ่ื

428 กิ่ ง ฉั ต ร

เกบ็ ขา้ วของสว่ นตัวของหญงิ สาว
ปทั มากบั ทพิ รตั นน์ น้ั มาดว้ ยเพราะหว่ งลกู สาวนอ้ งสาวและอยาก
จะมาดูหน้าไอ้ผู้ชายใจสัตว์พร้อมกับครอบครัวอีกสักที ทิพรัตน์คน
ปากรา้ ยนน้ั เตรยี มมาดา่ เตม็ ท่ี สว่ นอนทุ ตั มาดว้ ยไมไ่ ด้ เพราะตอ้ งอยู่
ช่วยหลานชายคนโตเรื่องงานศพ ต้องคอยรับหน้าเสื่อบรรดาญาติ
ผู้ใหญ่หรือเพื่อนสูงวัยบางคนที่อาจจะถามอะไรตรงๆ จนยากที่คน
อาวุโสน้อยกว่าอย่างพชรพลจะเลี่ยงตอบได้ อีกอย่างเขาบอกภรรยา
ว่า
‘ไม่อยากเห็นหน้ามัน คิดถึงคำพูดที่มันพูดกับยายกิ๊ฟแล้ว
เจบ็ อกไปหมด อยากเอาปนื ไปยงิ มัน เกดิ ไปเจอตอนนม้ี ีหวังได้เปน็
ฆาตกรแน่ ๆ’
ลูกชายคนโตที่เพิ่งรู้ข่าวเพราะพาคู่ค้าจากเมืองจีนหนึ่งรถตู้ไป
เทย่ี วพทั ยาตอ่ พยายามจะเรง่ เดนิ ทางกลบั เพอ่ื ใหท้ นั ไปเปน็ เพอ่ื นมารดา
และน้อง ๆ ด้วยความไม่พอใจ แต่บิดาห้ามไว้ บอกให้ค่อย ๆ กลับ
อยา่ รบี อยา่ ทำใหแ้ ขกตา่ งเมอื งรวู้ า่ มปี ญั หา และสง่ั วา่ เมอ่ื ไมต่ อ้ งดแู ล
แขกใหต้ รงมาช่วยงานที่วัด ไม่ตอ้ งวอกแวกไปทางไหน
‘เรือ่ งอ่ืนๆ ให้แม่เขาจัดการไป กอ้ งมาชว่ ยพ่อทงี่ านดกี ว่า’
ว่าไปแล้วปัทมาเองก็ไม่แน่ใจว่าคุมอารมณ์ตัวเองได้แค่ไหน
ยง่ิ เหน็ ลกู สาวคนเลก็ นง่ิ เงยี บหนา้ นง่ิ แตด่ วงตาแหง้ ผาก พยายามฝนื
แสดงให้ทกุ คนเห็นว่า ‘ไม่เป็นไร’ แต่จรงิ ๆ แล้วใจสลาย ทำทุกอยา่ ง
เหมอื นหุ่นยนต์ หัวใจแมส่ ลายย่งิ กว่า
ยิ่งช่วงเช้าเห็นหลานสะใภ้หมาด ๆ ของสามีวิ่งวุ่นช่วยพชรพล
จัดการเรื่องงานของพนัชกร ถึงท่าทางจะเศร้าและกังวล แต่ก็ไม่
หน้าหมอง ดวงตาไร้แววความสุขอย่างลูกสาวคนเล็กของหล่อน
ปัทมาเลยอดไม่อยู่ พูดกับสามีอย่างแค้นใจอย่างที่นลวุธเคยคาด

ลั บ ล ว ง ใ จ 429

การณ์ไว้ว่า
‘เป็นความผิดของแม่หลานสะใภ้ตัวดีของคุณคนเดียว ถ้า
แม่นั่นไม่เอาไอ้โจ้ตัวแสบมาฝากทำงานที่บริษัท บ้านเราก็คงไม่เป็น
อย่างนี้ แม่ตุ้มไม่ต้องตาย ยายกิ๊ฟก็ไม่ต้องอกไหม้ไส้ขม แต่ยาย
หนดู หี นเู ลวสบายอยคู่ นเดยี ว ไมต่ อ้ งเสยี ใจ แถมยงั ไดเ้ ปน็ เมยี นายตอ่
สบายไปท้งั ชาต!ิ ’
อนทุ ตั มองหนา้ ภรรยาคทู่ กุ ขค์ ยู่ ากดว้ ยความเขา้ ใจ ปทั มาไมใ่ ช่
คนเลวรา้ ยหรอื รา้ ยกาจอะไร ปรกตหิ ลอ่ นเปน็ คนใจดเี สยี ดว้ ยซำ้ แต่
ด้วยความรักลูกสงสารลูกทำให้หน้ามืดตามัว โกรธเคืองและพาล
สะเปะสะปะไปหมด แถมยังต้องหาใครสักคนมารับความโกรธและ
โทษไป และคงไมม่ ใี ครรบั หนา้ ทน่ี ไ้ี ดด้ เี ทา่ หลานสะใภค้ นใหมข่ องเขา
อันที่จริงตัวอนุทัตเองก็เคยคิดอย่างภรรยาแวบ ๆ เหมือนกัน
คดิ วา่ ถา้ นรี ภาไมพ่ าจรณิ ธรเขา้ ไปท่ี wwk เหตกุ ารณท์ กุ อยา่ งกค็ งจะ
ไม่เกิด แต่พอคิดอย่างนั้นเขาก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงมารดาหัวเราะ
ถา้ ยังมีชวี ิตอยู่ อ้งึ กุ้ยจูคงชี้หนา้ ลูกชายคนรองแล้ววา่
‘โทษคนอน่ื นะ่ งา่ ยใชไ่ หม ยอมรบั ผดิ เองมนั ยาก แตโ่ ทษคนอน่ื
แล้วมันได้ประโยชน์อะไร หาข้อผิดพลาดของเราก่อน แล้วหาทาง
แก้ไขอุดข้อเสียของเรามันดีกว่าไหม หา อาทัต คนทำงานให้เจริญ
ต้องหาจุดอ่อนตัวเอง พวกทำงานไปวัน ๆ ถึงมองแต่จุดอ่อนหรือ
ความผดิ ของคนอ่ืน’
ตอนที่อยากได้จริณธรเป็นเขย เขาเคยไม่ใส่ใจคำสอนของแม่
มาครั้งหนึ่งแล้ว และผลเป็นอย่างที่เห็น ดังนั้นอนุทัตจึงตัดอคติ
ออกจากใจและไดข้ อ้ สรปุ วา่
‘อย่าไปโทษหนูดีเขาเลย เขาไม่ผิดอะไร เรามันไม่ดีเองที่เห็น
แก้วแล้วหลงว่าเป็นเพชร ไปอยากได้ของเขา แถมยังไปยื้อแย่งของ

430 กิ่ ง ฉั ต ร

เขามา สมแล้วละที่ถูกมันด่าว่าแต่งเพราะเรากระเหี้ยนกระหือรือ
ใหแ้ ต่ง ทำเหมือนกบั เอาพานใส่ลกู ถวายให้มนั มันไม่ได้รักใครไ่ ยดี
อะไร เลยยง่ิ ไมเ่ หน็ คา่ เหน็ เปน็ แคถ่ งุ เงนิ ใหถ้ ลงุ ไมใ่ ชค่ วามผดิ ใคร
เลย ความผดิ เราเองท้งั นน้ั ’
ชายสูงวยั วา่ ด้วยนำ้ เสียงเหมือนปลง แตส่ หี น้าแววตาปวดรา้ ว
ของเขานน้ั ทำใหภ้ รรยาอยากจะรอ้ งไห้ สองคนผวั เมยี ...มแี ตค่ นชน่ื ชม
ว่าเก่งเชี่ยวชาญทางด้านธุรกิจ มองตลาดออกเป็นเลิศ ทำอะไรก็
ประสบผลสำเร็จไปหมด แต่ทั้งคู่กลับมองไม่เห็นเนื้อแท้ตัวจริงของ
จรณิ ธรเลย แถมตอนนน้ั ยงั รน้ั จะเอาชนะ พชรพลเตอื นแลว้ หา้ มแลว้
ว่าเร็วเกินไปสำหรับการแต่งงาน อนุทัตและปัทมาก็ไม่ฟัง อยากได้
เขยลูกนายพล อยากให้ลูกสาวมีความสุข ได้ครองคู่กับผู้ชายที่
หลอ่ นรัก แมจ้ ะตอ้ งแย่งชงิ มากย็ อม
ชงิ มาไดแ้ ลว้ ใครจะนกึ ทค่ี ดิ วา่ เปน็ เพชรแทก้ ลบั กลายเปน็ แค่
แกว้ ไปได้ แถมยามนแ้ี ก้วยังแตกบาดมอื เลอื ดไหลอาบ...
เมื่อถึงบ้านของนายพลจริณ ปัทมาและทิพรัตน์ต้องผิดหวังที่
ไม่สามารถตอกหน้าจริณธรหรือครอบครัวเขาได้ เพราะเด็กในบ้าน
รายงานว่า สมาชิกในครอบครัวทั้งหมดเดินทางไปต่างจังหวัดตั้งแต่
เช้ามดื ไมร่ ู้ว่าไปทีไ่ หนเหมอื นกนั แถมไมไ่ ดส้ ง่ั อะไรไวด้ ว้ ย
ทพิ ปภาจึงว่า
“ไมเ่ ปน็ ไร งน้ั เดย๋ี วสม้ ตามฉนั กบั คณุ แมแ่ ละพข่ี น้ึ ไปขา้ งบนนะ
ฉันจะเกบ็ ของ ส้มจะได้เปน็ พยานวา่ ฉันไมไ่ ด้หยบิ อะไรของบา้ นนี้ไป
แมแ้ ต่ชนิ้ เดยี ว”
หญงิ สาวทำอยา่ งปากวา่ คอื เกบ็ แตเ่ สอ้ื ผา้ และขา้ วของเครอ่ื งใช้
ของตวั เองเทา่ นน้ั แมแ้ ตข่ องบางอยา่ งทซ่ี อ้ื มาสำหรบั ใชร้ ว่ มกนั หลอ่ น
ก็ไม่เอาไป ไม่อยากมีอะไรให้ขวางหูขวางตาอีก จากนั้นหล่อนก็เอา

ลั บ ล ว ง ใ จ 431

สำเนาจดหมายของพนชั กรทป่ี ดิ ผนกึ ดแี ลว้ พรอ้ มเงนิ สนิ นำ้ ใจรอ้ ยบาท
ส่งใหเ้ ดก็ ในบ้าน สัง่ วา่
“ฝากให้คณุ พ่อดว้ ยนะ สง่ ให้ถงึ มอื อย่าใหใ้ คร”
จดหมายนพ้ี นธกรเอาใหห้ ลอ่ นกบั พส่ี าวสองคนอา่ นตอนสายๆ
เขาบอกตรง ๆ
‘ไม่อยากทำร้ายกิ๊ฟหรอกนะ แต่อยากให้รู้ไว้เท่านั้นเองว่า
ลับหลงั ก๊ฟิ ไอผ้ วั ตวั ดีมันพดู ถึงผ้หู ญิงในครอบครวั เราว่ายงั ไง’
หญิงสาวอ่านแล้วสั่นด้วยความโกรธลึก ๆ ภายใน พนัชกร
นั้นเขียนอย่างละเอียด รวมถึงคำเปรียบของจริณธรที่มีต่อสามสาว
วงศว์ า่ นเครอื หลอ่ นพูดเสียงหยันว่า
‘ยังดีนะที่เปรียบให้กิ๊ฟกินได้เรื่อยๆ แต่เด็ดสุดเป็นพี่นิ้ง
ตามเคย แปลกใจจงั ถา้ เขาปลม้ื เสยี ขนาดนน้ั ทำไมไมแ่ ตง่ กบั พน่ี ง้ิ
มาเสยี เวลาแต่งกบั กิฟ๊ ทำไม’
พูดไปทง้ั ๆ ทห่ี ลอ่ นเองก็รู้คำตอบอนั แสนเจบ็ ปวด เขาแต่งกบั
หลอ่ นเพราะหลอ่ นเสนอตวั เตม็ ทไ่ี งละ่ สว่ นนรสิ านน้ั เปน็ พวกรกั สนกุ
รักความโสด คงไมค่ ิดจะจริงจงั กบั ใครงา่ ยๆ ในเรว็ วันนแ้ี น่
‘ไมใ่ ชแ่ ค.่ ..พต่ี มุ้ กบั พน่ี ง้ิ เทา่ นน้ั นะ’ หมอหนมุ่ เอย่ ตอ่ เสยี งเครยี ด
‘ตม้ั นอนไมห่ ลบั สง่ พอ่ กบั แมแ่ ลว้ กลบั ไปทค่ี อนโด ไปคยุ กบั พวกยาม
เขาเล่าให้ฟังว่าไอ้โจ้ไปที่คอนโดนั้นบ่อย ตอนแรก ๆ ก็ไปกับพี่ตุ้ม
หลังๆมันไปเองแถมพาผู้หญิงไปไม่ซ้ำหน้า บางวันผู้หญิงพวกนั้น
กใ็ สย่ นู ฟิ อรม์ สเี ทามเี นค็ ไทเสน้ เลก็ ๆสชี มพู มตี วั อกั ษรภาษาองั กฤษ
ปกั ที่หนา้ อก ไม่ใช่แตง่ แบบน้คี นเดยี วนะ หลายคน...’
บรษิ ทั วงศว์ า่ นเครอื มเี ครอ่ื งแบบสำหรบั พนกั งาน แตจ่ ะใสห่ รอื
ไม่ใส่ไม่ได้บังคับ ขอไว้แค่วันจันทร์กับอังคารที่ต้องสวม และถ้าจะ
ออกไปติดต่อกับบุคคลภายนอกหรือหน่วยงานราชการจะต้องสวม

432 กิ่ ง ฉั ต ร

เครอ่ื งแบบทม่ี อี กั ษร wwk ปกั ไวท้ ห่ี นา้ อกขา้ งซา้ ยใหร้ วู้ า่ มาจากบรษิ ทั
ไหน
เครอ่ื งแบบออกแบบจากสว่ นผลติ ภณั ฑเ์ สอ้ื ผา้ และสง่ิ ทอทน่ี รสิ า
คมุ อยู่ จงึ เปน็ เอกลกั ษณไ์ มโ่ หลไมเ่ กลอ่ื น แคบ่ อกครา่ วๆกร็ แู้ ลว้ วา่
เป็นเคร่ืองแบบพนกั งานบรษิ ทั
ดังนัน้ ทพิ ปภาฟงั แล้วแทบทรุด พึมพำเสียงแผว่
‘พนกั งาน wwk เหรอ นไ่ี มใ่ ชแ่ คพ่ ต่ี มุ้ กบั พน่ี ง้ิ หรอื พนกั งาน
ของเราเขากไ็ มเ่ วน้ หรอื เนยี่ !’

ลั บ ล ว ง ใ จ 433

บ ท ท่ี ๓๘

‘ มิ น่ า . . .’ นฎั ฐาครางเบาๆ พอน้องสาวสองคนรวมถงึ ญาติหนุ่ม
มองหล่อนเป็นตาเดียวหญิงสาวก็ถอนใจยาว รับว่า ‘หลัง ๆ พวก
พนักงานผู้หญิงดูแปลกๆ ไป พี่สังเกตมาพักใหญ่แล้ว เห็นจับกลุ่ม
หัวเราะกันคิกคัก แต่พอเราเดินผ่านกลับรีบหลบไป แถมหลายคน
ยงั มที ่าทางแปลกๆ กับก๊ิฟ พีก่ ส็ งั หรณ์ใจอยู่ แต่ไม่อยากจะคิด’
‘โอ๊ย ไอ้สารเลว นี่มันแค่เทครัวไม่พอ จะเหมาทั้งบริษัทเลย
หรือไงวะ’ ทิพรัตน์ที่ค่อนข้างจะแรงกว่าใครในกลุ่มพี่น้องสามสาว
สบถ ตามดว้ ยคำดา่ เปน็ ชดุ ขณะทท่ี พิ ปภารสู้ กึ หมดแรง ตอ้ งเหลยี ว
หาเก้าอี้แถวนั้นเพื่อนั่งลง พี่สาวสองคนประกบข้างเหมือนจะช่วย
ประคอง แต่หญิงสาวโบกมือเหมือนจะบอกว่าหล่อนสบายดี ทั้งที่
ความรูส้ ึกเหมือนถกู ตบแรงๆ หลายฉาดดว้ ยความอาย
โง่เหลือเกิน ระหว่างที่หล่อนมัวแต่โง่งมทำงานหามรุ่งหามค่ำ
หาเงนิ มาสรา้ งบา้ นหรใู หห้ ลอ่ นกบั เขา จรณิ ธรกย็ งุ่ ในการทำใหห้ ลอ่ น
กลายเปน็ ตวั ตลก...เปน็ นงั โงใ่ หพ้ วกพนกั งานสาวๆไดข้ บขนั พวกนน้ั
คงว่าหลอ่ นแย่งเพอ่ื นสนิทมา แตก่ ร็ ัง้ ผชู้ ายไวไ้ มไ่ ด.้ ..

434 ก่ิ ง ฉั ต ร

‘อยา่ คดิ กฟ๊ิ อยา่ ไปใสใ่ จวา่ ใครเขาจะคดิ ยงั ไง มนั ไมม่ ปี ระโยชน์
ผชู้ ายคนนน้ั ทำรา้ ยพวกเรามามากพอแลว้ อยา่ ปลอ่ ยใหเ้ ขาทำรา้ ยกฟ๊ิ
ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีก มันไม่คุ้มค่ากัน’ พี่สาวคนโตเตือน ขณะที่พี่สาว
คนรองจับบทด่าอยา่ งเดยี ว
ด่าไปก็ชักกังวลถึงสามีตัวเองด้วย เพราะเห็นสนิทกับจริณธร
เหลอื เกนิ ไมร่ วู้ า่ ตดิ เชอ้ื อะไร‘เลวๆ’มาบา้ งหรอื เปลา่ แตต่ ดิ นดิ เดยี ว
ที่ตอนนี้เรืองยศเพิ่งบินไปพบลูกค้าที่เมืองจีน เพิ่งบินไปเมื่อตอน
เชา้ มดื จงึ ไมส่ ะดวกโทร.ไลต่ ามจกิ ดงั นน้ั หลอ่ นจงึ ทำไดแ้ คก่ งั วลและ
หวงั วา่ สามตี ัวเองจะไม่ออกลายทำพิษเหมือนค่เู ขยเทา่ น้ัน
หลังจากนั้นครู่ใหญ่ทิพปภาถึงตั้งสติได้ หญิงสาวทั้งอายและ
โกรธ ความรู้สึกแรกคืออยากให้จริณธรได้อ่านจดหมายของพนัชกร
ได้รับรู้ถึงความเจ็บร้าวแค้นใจของญาติผู้พี่ พี่สาวสองคนเห็นด้วย
แต่พอทิพรัตน์เสนอให้หาทางทำลายจริณธรให้เสื่อมเสียโดยการป่าว
ประกาศให้ท่วั นัฎฐากลับเตอื นวา่
‘พี่รู้ว่ากิ๊ฟกำลังโกรธ แต่ก่อนทำอะไรคิดนิดหนึ่ง เหรียญมี
สองดา้ น ความคดิ ของคนอน่ื กเ็ หมอื นกนั พร่ี วู้ า่ กฟ๊ิ อยากประจานเขา
อยากให้คนได้รู้ว่าเขาเลวยังไง แต่คนอีกส่วนก็จะมองเราด้วยความ
สมเพชเหมอื นกนั วา่ โงท่ เ่ี ลอื กแตง่ กบั ผชู้ ายคนน้ี ทำอะไรกไ็ ด้ แตอ่ ยา่
ให้ผลมันย้อนกลับมาที่ตัวเอง พี่รู้ว่าตอนนี้กิ๊ฟไม่แคร์ วันนี้ทำอะไร
กไ็ ดเ้ พอ่ื ความสะใจ เพอ่ื บรรเทาความเจบ็ ปวด แตเ่ ราไมไ่ ดม้ แี คว่ นั น้ี
นะ เรายังมีวันพรุ่งนี้ อย่าให้ความโกรธแค้นบังตาจนยอมทำลาย
วันพรงุ่ นเ้ี พ่อื วนั น้เี ลย’
‘โอ๊ย สาธุพี่ไก่’ ทิพรัตน์ร้อง ‘เล่นเตือนจนหดเลย อารมณ์
อยากฉกี เนอ้ื คนหมดกนั พอดี’
แม้จะบ่นว่าอารมณ์กระหายเลือดหดหมดเพราะคำเตือนพี่สาว

ลั บ ล ว ง ใ จ 435

แต่ทิพรัตน์ก็ตามแม่และน้องสาวมาด้วยเพราะความเป็นห่วงน้อง
เพียงแค่แผนที่จะด่าปาว ๆ หน้าบ้านต้องยกเลิกไป เพราะนอกจาก
ครอบครวั จรณิ ธรจะไมอ่ ยู่แล้ว มารดายงั เหน็ ดว้ ยกับพส่ี าวคนโตวา่
‘ประจานเขาก็เหมือนด่าเราด้วย ของแบบนี้จิกเล็บจะเลี่ยง
ไมใ่ หเ้ จบ็ เนอ้ื คงยาก เขาเลวมา ไมจ่ ำเปน็ ตอ้ งไปเลวหรอื ทำตวั ตลาด
ตอบเขา’
ดังนั้นจากจดหมายเปิดผนึกก็กลายเป็นใส่ซองเรียบร้อย ถ้า
ฝากไว้ใหจ้ รณิ ธรหรือมารดาเขา ทพิ ปภาเกรงว่าสองคนน้ันจะขยำท้ิง
กอ่ นเปดิ อ่าน
ดงั นน้ั หลอ่ นเจาะจงฝากใหน้ ายพลจรณิ เพราะหวงั วา่ อยา่ งนอ้ ย
พ่อสามีกเ็ ป็นคนยุติธรรมและนา่ จะรอบคอบพอท่จี ะเปดิ อา่ นกอ่ น...
หญงิ สาวไมไ่ ดค้ ดิ วา่ จดหมายของพนชั กรจะเปลย่ี นแปลงอะไรได้
บางทีอาจจะไม่แม้แต่กระตุ้นต่อมผิดชอบชั่วดีของจริณธรเลยด้วยซ้ำ
แต่หล่อนก็ยังอยากให้คนบ้านนี้ได้อ่าน ให้ได้รู้ว่าชายหนุ่มทำอะไร
ลงไป และหวังว่าสิ่งที่ได้รู้นั้นจะเป็นเหมือนเงาที่เกาะติดตัวทุกคนไป
จนวนั ตาย ทำให้ทุกคนไม่มีวันลมื ชอื่ พนชั กร วงศว์ ่านเครอื !

น ล วุ ธ ม า ช่ ว ย ง า น นอ้ งสาวและน้องเขยใหม่เอย่ี มตงั้ แตส่ ายๆ
กระทั่งบ่ายจัดเมื่อมีการรับศพจากโรงพยาบาลมารดน้ำศพที่วัดใหญ่
ใกล้บ้านผู้ตาย ตอนแรกก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่ปริญดาเกิดงอแง
อยากจะมารดน้ำศพบุตรสาวคนเดียว แม้ลูกชายสองคนจะไม่เห็น
ดว้ ย แตก่ ค็ า้ นไมไ่ ด้ และพอภรรยามาได้ อนทุ ติ กอ็ ยากมาบา้ ง แต่
คราวนี้ลูกชายสองคนค้านหัวชนฝา พนธกรนั้นฟันธงเลยว่าถึงบิดา
จะไม่คร่ำครวญมากเท่ามารดา หากสภาพจิตใจของเขาแย่กว่ามาก
เพราะเก็บทุกอยา่ งไวใ้ นอก ไมไ่ ดร้ ะเบิดออกมาอยา่ งปริญดา

436 กิ่ ง ฉั ต ร

ดงั น้ันเปน็ ไปไดท้ ีห่ วั ใจของเขาจะ‘ระเบดิ ’ออกมาจริง ๆ
เมื่อหมอน้องชายว่าอย่างนั้น พชรพลเลยสั่งห้ามเด็ดขาด
ทำเอาอนุทิตหน้าตาบึ้งตึงด้วยความไม่พอใจ นีรภาจึงตัดสินใจอยู่
โรงพยาบาลเป็นเพื่อนพ่อสามี โดยเรียกพ่อกับแม่หล่อนมาด้วย
มานั่งคุยให้อนุทิตได้ปรับทุกข์ ได้ระบาย แถมยังเกรงใจพ่อแม่
ลูกสะใภ้ไม่กล้าอาละวาดอะไรมาก ทำให้หัวใจไม่สูบฉีดแรง นลวุธ
เลยรบั หนา้ ทแี่ ทนนอ้ งสาวมาช่วยงานพชรพลแทน
จรงิ ๆทว่ี า่ ชว่ ยกพ็ ดู ไปอยา่ งนน้ั เอง เพราะมาแกรว่ อยกู่ ท็ ำอะไร
ไม่ได้มากนัก รับแขกไม่ได้ เพราะไม่รู้จักใครเท่าไหร่ ขืนออกหน้า
ไปต้อนรับแขกเหรื่อจะงงเอาเสียเปล่าๆ ส่วนงานแบกหามยกของ
เสิร์ฟน้ำเสิร์ฟท่า ก็มีคนจากบริษัทมาช่วยมากมาย เรียกได้ว่ามานั่ง
เปน็ ไมป้ ระดับดคู วามเศรา้ โศกในงานเหน็ จะถูกกว่า
พอรา่ งของพนชั กรถกู ยา้ ยมาตง้ั ทศ่ี าลาวดั บรรดาญาตพิ น่ี อ้ งท่ี
รขู้ า่ วกท็ ยอยกนั มาอยา่ งตอ่ เนอ่ื ง ทำเอาพวกวงศว์ า่ นเครอื ตา่ งรบั แขก
กันอย่างเครียดเคร่ง ผู้ที่รู้ข่าวต่างตกอกตกใจ เพราะเมื่อคืนเพิ่งไป
งานมงคลของบ้านนี้มาแท้ ๆ รุ่งขึ้นตกบ่ายต้องมางานศพ จึงไม่น่า
แปลกทจ่ี ะมเี สยี งซบุ ซบิ มากมายในงาน พวกผใู้ หญบ่ างคนทก่ี ลา้ หนอ่ ย
กถ็ ามและแสดงความเหน็ ใจกบั เจา้ บา่ วเม่อื วานอย่างตรงไปตรงมา
มองๆ แล้วนลวุธก็ค่อนข้างนับถือน้องเขยไม่น้อย เพราะเขา
รับแขกและตอบคำถามทุกประเด็นอย่างสุภาพ แต่ไม่เปิดเผยข้อมูล
ทง้ั หมด ทส่ี ำคญั ...ชายหนมุ่ มองการณไ์ กลพอจะใหน้ รี ภาอยเู่ ปน็ เพอ่ื น
พ่อเขาที่โรงพยาบาล เพราะถ้าหญิงสาวอยู่ที่นี่ด้วย รับรองเลยว่า
จะตอ้ งเจอคำถามและสายตาแปลกๆ ของผคู้ น
นลวุธยอมรับว่าคนคงอดไม่ได้หรอกที่จะพูดในทำนอง แต่ง
สะใภ้เข้าบ้านเมื่อวาน วันนี้จัดงานศพลูกสาว และพวกปากไม่ดี

ลั บ ล ว ง ใ จ 437

หลายคนอาจจะซุบซบิ ถึงขนาดวา่ นีรภาเป็นตวั กาลกณิ ี
ชายหนมุ่ ไมว่ า่ เขาเขา้ ใจ ของแบบนใ้ี ครจะพดู กไ็ ด้ แตอ่ ยา่ มา
พูดให้เขาไดย้ นิ แล้วกนั รับรองวา่ ...สวย!
กอ่ นสามโมงเลก็ นอ้ ย ทพิ ปภากบั มารดาและพส่ี าวกม็ าถงึ ทว่ี ดั
หญิงสาวทักทายญาติและเข้ามาไหว้เขา จากนั้นก็ช่วยรับแขกวุ่นวาย
หล่อนยมิ้ เมอื่ มคี นถามถงึ สามี
แค่ยิม้ ...ไมไ่ ด้ตอบอะไร
แคย่ ม้ิ ...ปากย้มิ แตน่ ัยน์ตาแหง้ ผาก
นลวุธเห็นแล้วได้แต่ปลงแกมสงสาร คนไม่เคยไม่รู้หรอกว่า
การต้องฝืนยิ้มตลอดนั้นมันทรมานแค่ไหน นึก ๆ แล้วก็แปลกดี ใน
ตอนแรกเขาเกลยี ดทพิ ปภาจบั ใจทท่ี ำรา้ ยนำ้ ใจนรี ภา หากตอนนต้ี อ้ ง
เปลย่ี นเปน็ ขอบคณุ แทน ทห่ี ญงิ สาวมาแยง่ จรณิ ธรไปเสยี ไมง่ น้ั คนท่ี
หน้าแห้งดวงตาแห้งผากเต็มไปด้วยความทุกข์ในวันนี้อาจจะเป็น
น้องสาวเขาเองก็ได้
พอใกลจ้ ะบรรจศุ พ ครอบครวั ของอนรุ ตั นก์ ม็ าถงึ ศาลา ผหู้ ญงิ
อกี คน...ทน่ี ลวธุ คดิ ไมต่ กวา่ จะสงสารดหี รอื สมนำ้ หนา้ ดเี ดนิ เชดิ นำหนา้
บิดามารดาเข้ามา แว่วมาว่าน้องๆที่ยังเล็กเป็นลูกหลงของบ้านนั้น
พ่อแม่ไม่อยากพามาด้วย เพราะไม่รู้ว่าญาติพี่น้องจะพูดจาให้เข้าหู
อย่างไร ซึ่งนลวุธก็เห็นด้วยว่าทำถูกแล้ว ส่วนนริสาพี่สาวคนโตของ
บา้ นนน้ั เหมอื นหลอ่ นไมย่ ห่ี ระกบั คำพดู ใด ยงั คงแตง่ หนา้ จดั แตง่ ตวั
เก๋ไก๋ กระโปรงดำตวั สัน้ เสอื้ แขนกดุ ลูกไม้ วางมาดดว้ ยความม่นั ใจ
หญงิ สาวตรงเขา้ ไปไหวป้ า้ สะใภค้ นโตทน่ี ง่ั อยขู่ า้ งศพลกู สาว แต่
ปรญิ ดานน้ั เมนิ หนา้ หนไี มย่ อมรบั ไหว้ นำ้ ตาทห่ี ยดุ ไปครไู่ หลอาบแกม้
ออกมาใหม่ บรรดาญาติทั้งผู้ใหญ่และรุ่นราวคราวเดียวกันที่นั่งอยู่
แถวน้ันก็พากนั เงยี บ ไมพ่ ูดไมจ่ า ทำเหมือนกบั วา่ หญงิ สาวทีม่ าใหม่

438 กิ่ ง ฉั ต ร

นั้นไม่มตี ัวตน
นริสาตาลุกวาบขึ้นด้วยความโกรธ นิสัยหล่อนนั้นถ้าผิดจริง
หลอ่ นยอมกม้ กราบพน้ื กราบเทา้ ปา้ สะใภด้ ว้ ยความสำนกึ ผดิ ยอมให้
เอาเท้ากระทืบหน้าหรือตบหน้าด่าประจานเลยก็ได้ คนอย่างนริสาจะ
กม้ หนา้ รบั ทกุ อยา่ งโดยไมบ่ ดิ พลว้ิ แตน่ ห่ี ลอ่ นถกู กลา่ วหา ทำไมตอ้ ง
ยอมรบั ความผิดท่ีตัวเองไม่ได้กระทำด้วย
หล่อนไม่ผิด...ไม่ผิด...และไม่สนด้วยว่าใครจะคิดอย่างไรพูด
อยา่ งไร ในเม่ือไมไ่ ดท้ ำก็คอื ไม่ได้ทำ!
แมจ้ ะพรำ่ บอกกบั ตวั เองอยา่ งนน้ั แตห่ วั ใจนรสิ ากอ็ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะ
ปวดหนบึ กับสหี น้าและแววตาหมางเมินหยามเหยยี ดของบรรดาญาติ
พี่น้อง หญิงสาวรอรดน้ำต่อจากบิดามารดา แต่เพียงแค่ปลายนิ้ว
สมั ผสั ขนั เงนิ ใบเลก็ เสยี งทิพรัตน์กเ็ อย่ ข้ึนลอย ๆ วา่
“อโหสใิ ห้มากๆ นะนงิ้ กรรมมันจะไดไ้ มต่ ดิ ตัวไปมากกวา่ น้ี”
หญงิ สาวหนั ขวบั ไปมองญาตผิ พู้ แ่ี ตว่ ยั ใกลเ้ คยี งกนั ทนั ที โตว้ า่
“ทำไมต้องอโหสิ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด คนอย่างฉันตกนรก
ไม่ตอ้ งปีนตน้ ง้วิ เพราะไมเ่ คยทำชั่วกบั ผัวใคร”
“อ๋อ เหรอ แล้วไอ้ที่ยายตุ้มร่ายมาในจดหมายน่ะมันอะไร ที่
ผชู้ ายเขาเปรยี บวา่ แซบทส่ี ดุ ประหนง่ึ ดงั ตำปปู ลารา้ นะ่ ไมไ่ ดห้ มายถงึ
วา่ โจ้กันมาแล้วหรอื จะ๊ ”
“ยายกุ๊ก / พี่กุ๊ก” เสียงปัทมาและทิพปภาดังขึ้นเกือบพร้อมกัน
ตามด้วยเสียงฟาดเพียะ รายแรกเป็นคนลงมือพร้อมกับเตือนว่า
“อยู่ในงานศพนะ มีอะไรไปพูดกันที่บ้าน” ก่อนจะลดเสียงลงให้พอ
ไดย้ นิ กนั แคค่ นรอบตวั วา่ “อยา่ มาสาวไสใ้ หก้ ากนิ ตรงน้ี ยายตมุ้ นอน
ตวั แข็งอยตู่ รงหนา้ เกรงใจปา้ ด้าของแกบ้าง”
สว่ นนรสิ ากถ็ กู มารดารง้ั เอาไว้ ลากออกมาใหห้ า่ งจากกลมุ่ ญาติ

ลั บ ล ว ง ใ จ 439

เตอื นว่า
“พอทนี ง้ิ เทา่ ทท่ี ำมายงั หาเรอ่ื งใหพ้ อ่ กบั แมแ่ กไมพ่ ออกี หรอื ไง”
“กน็ ง้ิ ไมผ่ ดิ ไมเ่ คยมอี ะไรกบั ผวั ใคร แลว้ จะมาโทษนง้ิ ไดย้ งั ไง”
หญงิ สาวเถยี งอยา่ งทเี่ ถยี งไปแล้ว...นบั ครง้ั ไม่ถว้ น
“ก็ผู้ชายมันรับ ตุ้มเองก็บอกว่าแกเองก็ยอมรับว่ามีอะไรกับ
หมอนั่นจรงิ ”
มันน่าเจ็บใจนักที่แม้แต่มารดาของหล่อนก็ยังไม่เชื่อถือคำพูด
ของหลอ่ นเลย
“ผู้ชายมันโกหก ตุ้มก็เข้าใจผิด ทำไมไม่มีใครเชื่อนิ้งสักคน
เลยนะ”
“ก็พฤติกรรมแกมันชวนให้นา่ เชือ่ ถือเสียเมื่อไหรล่ ่ะ ไปเลยนะ
ไปหาทน่ี ง่ั เงยี บ ๆแลว้ ไมต่ อ้ งไปตอ่ ปากตอ่ คำกบั ใคร เพราะแคน่ ฉ้ี นั ก็
มองหน้าใครเขาไมต่ ิดแล้ว”
นรสิ าจำตอ้ งปฏบิ ตั ติ ามคำสง่ั ของมารดา หญงิ สาวเดนิ เขา้ ไปนง่ั
ในกลมุ่ ของบรรดาญาติ ๆ แตค่ รเู่ ดยี วกเ็ หมอื นนง่ั อยคู่ นเดยี ว เพราะ
คนอน่ื มเี หตใุ หต้ อ้ งลกุ หายไปหมด แมก้ ระทง่ั นฎั ฐาทม่ี องหลอ่ นดว้ ย
ความเหน็ ใจ แตค่ ร่เู ดยี วทพิ รัตนก์ ็ลากตัวไปนง่ั ที่อ่ืน
พวกลูกลุงทิตและลุงทัตไปนั่งรวมกลุ่มกันเหนียวแน่น ทำให้
หญงิ สาวอดรสู้ กึ อกี ครง้ั ไมไ่ ดว้ า่ ตวั เองเปน็ ประชากรชน้ั สอง...ไมใ่ ชส่ .ิ ..
ตอนน้ีต้องเรียกวา่ ช้นั ต่ำสดุ ของพวกวงศ์วา่ นเครอื ทุกคน...ทกุ คน...
ไมเ่ ว้นแม้แตพ่ ต่ี อ่ พิพากษาหล่อนเรยี บรอ้ ยแล้ว
ไมม่ กี ารสอบสวน ไม่มีการสบื หาข้อเทจ็ จรงิ แคล่ งดาบฟนั ธง
ว่าหล่อนผิดจริง
และเมื่อญาติสนิททำท่าเดียดฉันท์อย่างเห็นได้ชัด ญาติสายที่
หา่ งออกไปและแขกเหรอ่ื ทม่ี างานกเ็ รม่ิ เอาสองบวกสอง แถมยงั มเี สยี ง

440 ก่ิ ง ฉั ต ร

‘กระซิบ’ ถึงเรอื่ งทเี่ กิดขน้ึ ไปท่วั งาน สายตาแทบทุกคูจ่ ึงมกั ตวดั มายงั
นริสาทน่ี ั่งตวั ตรงหลังแข็งคอแขง็ อยู่เปน็ ระยะ
นถ่ี า้ เปน็ ผหู้ ญงิ อน่ื อาจจะรบั แรงกดดนั ไมไ่ หวหลบออกจากศาลา
ไปแล้ว แต่หญิงสาวถือว่าหล่อนไม่ผิด จึงนั่งนิ่งมองสบตาทุกคนที่
ตวดั สายตามาอย่างทา้ ทาย
...ไม่น่าเชอ่ื ยังกลา้ มารดนำ้ ศพอกี ...
เสียงลอยลมมาทำให้สองมือของนริสาที่ประสานอยู่บนตักบีบ
แน่นข้ึนอยา่ งคับแคน้ ใจ
ถึงเวลาบรรจุศพ ปริญดานั้นร้องไห้โหยหวนจนเป็นลมล้มพับ
ไป พนธกรต้องพามารดาออกมาพักด้านนอก รุมล้อมด้วยบรรดา
ญาตสิ าวและไมส่ าว สว่ นพชรพลกบั ญาตชิ ายคนอน่ื ๆคอยกำกบั ดแู ล
การปดิ โลง
นรสิ าไดแ้ ตน่ ง่ั มอง ไมส่ ามารถเขา้ ไปชว่ ยเหลอื อะไรได้ เพราะ
ขนาดอนรุ ตั นเ์ องยงั ถูกพีส่ ะใภค้ นรองสง่ั ใหน้ งั่ อยเู่ ฉย ๆ
มารดาของหลอ่ นอบั จนปญั ญา ไดแ้ ตม่ องลกู สาวตวั ดอี ยา่ งตดั พอ้
กอ่ นก้มหน้ายอมรบั การถกู กีดกันออกจากกล่มุ วงศว์ ่านเครือ...
นริสาไม่รู้ตัวเลยว่าตัวหล่อนสั่น สั่นด้วยความโกรธ ความ
คับแค้นใจในความอยุติธรรม ดวงตาของหล่อนแสบร้อนเพราะกลั้น
ไวไ้ มใ่ หน้ ำ้ ตาแหง่ ความโกรธแคน้ หลง่ั ออกมา หญงิ สาวอยากจะลกุ ขน้ึ
กรดี รอ้ งอาละวาด อยากจะตะโกนว่า
“ฉนั ไมผ่ ิด ฉนั ไมไ่ ด้ทำ ไมไ่ ดท้ ำโวย้ !”
แล้วร้องไหใ้ ห้สาแก่ใจ
แตก่ อ่ นทห่ี ลอ่ นจะสตแิ ตกกม็ เี งาดำๆพาดผา่ นเขา้ มา หญงิ สาว
กะพรบิ ตาทพ่ี รา่ มวั ดว้ ยความขนุ่ เคอื งจงึ เหน็ มอื ใหญผ่ วิ คลำ้ เพราะอยู่
กลางแดดยื่นอยู่ตรงหน้า

ลั บ ล ว ง ใ จ 441