ลับลวงใจ กิ่งฉัตร

แกลง้ คนผดิ หรอื ไมก่ ็สะใจเขาแลว้ จนเลิกยงุ่ กบั หนดู ีเสยี ท”ี
“ไม่อยากรู้หรือว่า เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือใคร” ชายหนุ่มถาม
ย้มิ ๆ พอผา่ นเร่ืองทง้ั หมดมาระดบั หนงึ่ เขากย็ ้มิ ออกมาได้
“อยากค่ะ แต่ไม่ค่อยหวังเท่าไหร่ว่าจะรู้ แต่ถ้าได้รู้จริงๆ ก็ดี
หนูดีจะได้เดินเข้าไปถามเขาตรง ๆ ว่า เจ็บแค้นกันด้วยเรื่องอะไร
หนดู ไี ปทำอะไรใหเ้ ขาเจบ็ ชำ้ นำ้ ใจนกั หรอื ถงึ ไดท้ ำกนั ขนาดน้ี เพราะคน
ที่เดือดร้อนไม่ใช่มีแค่หนูดีเท่านั้น แต่คนอื่นที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ที่โดน
เขาใชเ้ ปน็ เครอ่ื งมอื กพ็ ลอยเดอื ดรอ้ นไปดว้ ยหมด มนั เปน็ การกระทำ
ท่สี มควรแลว้ หรือ”
“ลงว่าทำได้ คงไมม่ ปี ัญญาคิดถึงเรือ่ งเหล่าน”ี้ พชรพลวา่
“ไม่มีปัญญาคิดเอง หนูดีก็จะชี้ให้คิด แต่ถ้าเขายังไม่สนใจ
อะไรอีกก็คงจนปัญญาค่ะ คนเราปลูกอะไรไม่ยากเท่าปลูกสำนึกใน
สง่ิ ดีๆ”
ชายหนุ่มยิ้มกว้างขึ้นอย่างเห็นด้วยกับความคิดของหญิงสาว
เขายกนาฬิกาขอ้ มอื ข้นึ ดเู วลากอ่ นเอย่ ว่า
“บา่ ยสองโมงกวา่ แล้ว หนูดกี ินขา้ วกลางวันหรอื ยงั ”
“ยังค่ะ ตั้งแต่รับโทรศัพท์สายแรกมันมึน ๆ งง ๆ ไปหมด
ไม่รสู้ กึ หวิ เลย แต่พอตอนนีพ้ ี่ตอ่ ทัก ทอ้ งชกั ร้อง”
“พก่ี ย็ งั ไมไ่ ดก้ นิ อะไรเหมอื นกนั ออกจากบรษิ ทั ตอนแรกวา่ จะ
แวะไปหาเพอ่ื น แตเ่ จอเมสเสจมหาภยั เขา้ กอ่ น เลยเลกิ นดั แลว้ ไปหา
หนดู ที ี่โรงพยาบาล เอางี้ เราไปกินขา้ วกนั ก่อน พเี่ ลี้ยงเอง”
“ไมไ่ ดค้ ะ่ ” นรี ภารบี คา้ น คนชวนเลยชะงกั ไปนดิ เพราะคดิ วา่
หญิงสาวจะปฏิเสธ แต่หญิงสาวกลับเอ่ยว่า “หนูดีต้องเป็นคนเลี้ยง
พี่ต่อถึงจะถูกสิคะ นี่ถ้าไม่ได้พี่ต่อช่วยไว้ หนูดีไม่รู้เหมือนกันว่าจะ
ทำอะไรถูกไหม”

กิ่ ง ฉั ต ร

“คงถูก แต่ช้ากว่าที่พี่ช่วยหน่อยเท่านั้น” เขาพูดยิ้ม ๆ นีรภา
หวั เราะ...ต้ังแตเ่ กดิ เร่อื งขึ้น เพ่ิงรูส้ กึ โลง่ ใจจริงๆ กต็ อนนเ้ี อง
“คะ่ หนดู กี ว็ า่ อยา่ งนน้ั แถวนถ้ี น่ิ หนดู ี หนดู รี จู้ กั รา้ นรมิ แมน่ ำ้
เจ้าพระยาวิวสวยอาหารอร่อยอยู่ร้าน เดี๋ยวพี่ต่อขับรถตามหนูดีไป
นะคะ อ้อ...อีกอย่าง...” หมอสาวพนมมือไหว้เขา “ขอบคุณพี่ต่อ
อกี ครง้ั คะ่ ทเ่ี ขา้ มาชว่ ยจดั การใหท้ กุ อยา่ ง กฟ๊ิ เคยพดู ถงึ พต่ี อ่ ไวไ้ มม่ ผี ดิ
ว่าพี่ต่อเป็นพี่ชายที่แสนดี สามารถแก้ปัญหาทุกอย่างให้น้อง ๆ ได้
จรงิ ๆ”
นีรภาเดินอย่างกระฉับกระเฉงและเปี่ยมด้วยความมั่นใจใน
ตวั เองอกี ครง้ั ไปทร่ี ถของหลอ่ น ทง้ิ ใหพ้ ชรพลใชเ้ วลาหนง่ึ หรอื สองนาที
ยืนมองด้วยความเสียดาย จากการได้รู้จักหล่อนผ่านคำบอกเล่าของ
ญาตสิ าว และชว่ั เวลาไมก่ ช่ี ว่ั โมงทไ่ี ดส้ มั ผสั ในชว่ งทว่ี กิ ฤต ผหู้ ญงิ คนน้ี
แสดงให้เห็นชัดเจนว่าหล่อนเย็นและแกร่งพอตัว แต่ก็มีความหวาน
ซ่อนอยู่ในตัวอย่างพอเหมาะพอเจาะ ชายหนุ่มเชื่อว่า...หนูดีจะเป็น
เมียท่นี า่ ภาคภูมิใจและเปน็ แมท่ ีด่ ขี องลกู ของผชู้ ายที่โชคดีคนหนึ่ง
ซึ่งเขาก็ได้แต่หวังว่า ผู้ชายคนนั้นจะฉลาดพอที่จะรู้ว่าผู้หญิง
ในมือมคี ่ามากเพียงใด

จ ริ ณ ธ ร รู้ เ รื่ อ ง ข้อความกลัน่ แกล้งหลังจากกลับเมอื งไทยแล้ว
และนรี ภาไดข้ อ้ สรุปจากตำรวจกบั บริษทั โทรศัพท์เคล่อื นทว่ี า่
“เจา้ ของเบอรเ์ ปน็ คนเยอรมนั คะ่ คงเปน็ นกั ทอ่ งเทย่ี วทม่ี าเทย่ี ว
เมืองไทย ซื้อซิมแบบระบบเติมเงินไว้ พอหมดทริปเงินหมดก็คงทิ้ง
ซมิ หรอื ใหซ้ มิ ใครไป ตำรวจบอกวา่ ยากทจ่ี ะตามตอ่ แตเ่ ขาขอทอ่ี ยทู่ ่ี
คนเยอรมันคนนั้นให้ไว้มาได้ ดีเลยเขียนจดหมายไปตามที่อยู่ ถาม
เขาวา่ ทำอะไรกบั ซมิ เมอื งไทย เผ่ือจะได้เบาะแสอะไรบา้ ง”

ลั บ ล ว ง ใ จ

“เขยี นไปแล้วหรอื ครับ” ชายหนมุ่ ถาม
“ค่ะ เพิ่งส่งไปเมื่อวานนี้เอง ตอนนี้รอคำตอบอยู่ ไม่รู้เขาจะ
ตอบมาหรือเปล่า ถ้าไม่ตอบหรือตอบมาบอกว่าทิ้งลงถังขยะแถว
สนามบินไปแล้ว เรื่องคงจบ หาตัวไม่ได้ว่าใครทำ ปล่อยให้ดีงงไป
ตลอดวา่ ไปสรา้ งเวรสรา้ งกรรมกบั ใครเขาไวต้ ง้ั แตเ่ มอ่ื ไหรก่ ไ็ มร่ ู้ รแู้ ต่
วา่ เขาแกล้งกลบั มานา่ ดูทีเดยี ว”
นีรภาอาจไม่รู้ แต่จริณธรเดาได้ ดังนั้นเขาจึงแค่คุยกับคนรัก
พกั ใหญ่ เอาของฝากใหห้ ลอ่ นกบั ครอบครวั จากนน้ั กต็ รงไปยงั บรษิ ทั
เก่า แล้วโทรศพั ทเ์ รยี กสาวินีลงมาพบท่รี า้ นกาแฟโปร่งๆ ใตถ้ นุ ตกึ
หญงิ สาวลงมาอยา่ งคนใจดสี เู้ สอื เจอหนา้ เขากท็ กั ระหวา่ งนง่ั ลง
ตรงข้ามว่า
“กลับมาตายรังหรือคะพี่โจ้ นึกว่าพี่โจ้จะบอกใครต่อใครว่า
ห้ามแอ๋มยุ่งกับพ่ีโจ้ ไหงวนั น้ีพโ่ี จ้กลับมาหาแอม๋ เองได้”
“พี่แค่มาเคลียร์ สงสัยว่าครั้งก่อนพี่คงพูดไม่ชัดว่า คำว่าอย่า
ยุ่งกับพี่หมายถึงอย่ายุ่งกับพี่ หมอดี และครอบครัวพี่อีก พี่รู้นะว่า
แอม๋ ทำอะไรลงไป”
“ทำอะไร พโ่ี จพ้ ดู อะไรไมร่ เู้ รอ่ื ง” สาวนิ สี วน หลดุ ปากไปแลว้
ถงึ ได้เจบ็ ใจนิดหน่อยวา่ ตัวเองรีบรอ้ นเกิน จนเหมือนมีพิรธุ
“รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่หรือว่าทำอะไร ไอ้การส่งข้อความบ้า ๆ ให้คน
โทร.ไปหาหมอดี ฝีมือแอม๋ ท้ังน้นั แหละพรี่ ”ู้
“แอ๋มไมร่ เู้ รอื่ ง”
“ไม่รู้ได้ไง เขาสืบมาได้แล้วว่าเจ้าของเบอร์เป็นคนเยอรมัน
รู้ชื่อรู้ที่อยู่หมด และพี่จำได้นะว่าแอ๋มมีเพื่อนที่มีผัวเป็นคนเยอรมัน
เคยมาเทย่ี วเมอื งไทยเมอ่ื สองสามเดอื นกอ่ น ไมต่ อ้ งบอกกร็ ใู้ ชไ่ หมวา่
ชอ่ื แฟนเพ่ือนแอม๋ คนนั้นกบั ช่ือทตี่ ำรวจสบื ออกมาตรงกัน...”

กิ่ ง ฉั ต ร

“ตำรวจ” หญิงสาวตกใจจรงิ ๆ คราวนี้
“ใช่ หมอดแี จง้ ความ คนทไ่ี ดร้ บั ขอ้ ความบา้ ๆนน่ั กแ็ จง้ ความ
เหมอื นกนั นะ หลายรายดว้ ย...” จรงิ ๆเทา่ ทร่ี กู้ ม็ แี คญ่ าตขิ องทพิ ปภา
คนเดยี วนน่ั แหละ แตเ่ ขาขวู่ า่ หลายราย จะไดย้ ง่ิ ทำใหส้ าวนิ หี วาดกลวั
มากขน้ึ “คดิ ไมถ่ งึ ละสแิ อม๋ คงไมน่ กึ วา่ จะมกี ารแจง้ ความเปน็ คดกี นั ”
หลอ่ นกลวั จนหนา้ ขาว จรณิ ธรเดาถกู สาวนิ ไี มค่ ดิ วา่ เรอ่ื งจะถงึ
ตำรวจ หรือถ้าถึงก็ไม่น่าจะสาวถึงเจ้าของโทรศัพท์ได้อย่างถูกต้อง
อย่างนี้ใช่ไหมที่เรียกว่า...หน้ามืดตามัวทำอะไรไม่ได้คิด ไม่ได้เห็น
ปัญหาไกลๆ เพราะมวั เมาอยู่แต่ความสะใจตรงหน้าเท่านั้น...
“อะ...แอ๋มไมร่ เู้ รอื่ ง ไมร่ ู้อะไรด้วย”
“งั้นผัวเพื่อนแอ๋มก็ซวยไป เพราะตอนนี้เขาทำจดหมายส่งไป
สอบถามที่เยอรมันเรื่องซิมมือถือแล้ว ถ้าเขาซัดมาทางแอ๋มเมื่อไหร่
คราวนีค้ งสนุก เจ้าทกุ ข์กำลังเขา้ คิวรอเลน่ งานแอ๋มกนั เพยี บ”
หญงิ สาวกระวนกระวาย รอ้ นรน อยากจะรบี กลบั ขน้ึ ไปทโ่ี ตะ๊
ทำงานแล้วอีเมลหาเพื่อน เตือนว่าถ้ามีจดหมายจากเมืองไทยมาถาม
เร่ืองซิมใหบ้ อกว่าทงิ้ ขยะไป ไมใ่ ช่ส่งต่อใหห้ ลอ่ น...
“พี่โจ้ ถ้าพี่โจ้มาเพื่อบอกอะไรไร้สาระที่แอ๋มไม่รู้เรื่องอย่างนี้
แอ๋มขอตวั ดกี ว่า”
“จะรีบไปส่งเมลบอกเพื่อนให้ปฏิเสธลูกเดียวละสิ” ชายหนุ่ม
เยาะก่อนยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ท่าทางเขาเปลี่ยนไป ไม่ใช่ชายหนุ่ม
รูปงาม ท่าทางสบายๆ อย่างที่หล่อนเคยรู้จัก จริณธรกลายเป็น
ชายหนมุ่ อกี คนทม่ี เี งาดำรา้ ยกาจในดวงตา นำ้ เสยี งเขากข็ ม่ ขู่ ไมร่ น่ื หู
เหมอื นเคย
“พี่รู้ว่าแอ๋มจะผ่านเรื่องนี้ไปได้ แต่ถ้าพี่รู้ว่าแอ๋มหาเรื่องผู้หญิง
ที่พี่รักหรือครอบครัวพี่ พี่ไม่ปล่อยแอ๋มไว้แน่ จำไว้นะว่าคุณพ่อพี่มี

ลั บ ล ว ง ใ จ

ลกู นอ้ งเยอะ ไอพ้ วกดีๆมเี ยอะ แตพ่ วกแตกแถวกไ็ มน่ อ้ ย พวกนน้ั
อยากจะเอาใจคณุ พอ่ จะตาย แลว้ ผหู้ ญงิ ทอ่ี ยหู่ อพกั คนเดยี วอยา่ งแอม๋
นา่ กลัวเหมอื นกนั นะ...” ชายหนมุ่ พดู เหมอื นท้งิ ทา้ ย
สาวินผี ดุ ลุกอย่างลนลาน
“พะ...พ่ีโจข้ แู่ อ๋มหรือ”
“คิดเอาเองสิว่าขู่หรือไม่ขู่ แต่พี่เอ็นดูแอ๋มนะ...เหมือนน้อง
เหมอื นนงุ่ ไมอ่ ยากใหแ้ อม๋ เปน็ อะไรไป แตท่ กุ อยา่ งมนั กข็ น้ึ อยกู่ บั ตวั
แอม๋ เอง ทางเลอื กของแอม๋ เองวา่ จะเลกิ ยงุ่ กบั หมอดหี รอื ไม่ ถา้ ไม.่ ..
พี่ก็รับรองไม่ได้เหมอื นกนั ว่าจะเกิดอะไรข้นึ ”
เขาเลกิ คว้ิ เหมอื นจะบยุ้ ใบไ้ ปทางประตู หญงิ สาวมองตาม เหน็
ผู้ชายแต่งชุดซาฟารียืนอยู่หน้าอาคารสองคนก็เกิดประสาทผวา ลุก
พรวดพราดขึ้นแล้วแทบวิง่ ออกจากรา้ นกาแฟไป
จรณิ ธรมองพลางยม้ิ อยา่ งเยย้ หยนั ออ่ นเหลอื เกนิ แมค่ นน้ี แค่
ข่นู ดิ ขหู่ นอ่ ยก็กลวั ลาน แลว้ ยังจะรสิ รา้ งเร่ือง
ชายหนมุ่ จา่ ยคา่ กาแฟทไ่ี มไ่ ดแ้ ตะ จากนน้ั กเ็ ดนิ สบายๆไปทาง
ประตูกระจก เดินออกไปบอกกับผู้ชายสองคนที่คงจะเป็นคนขับรถ
ของใครสกั คนวา่
“ขอบคณุ นะครบั พ่ี”
ทง้ั คมู่ สี หี นา้ งงๆเพราะไมร่ จู้ กั เขา แตจ่ รณิ ธรกไ็ มส่ น ชายหนมุ่
เดินกลับเข้าไปอย่างสบายใจเพื่อไปยังอาคารจอดรถด้านหลัง ขับรถ
ออกไปอย่างคนที่มั่นใจว่าคราวนี้สามารถทิ้งงานเก่า ผู้หญิงคนเก่า
ไวเ้ บือ้ งหลังไดอ้ ย่างแนน่ อน

กิ่ ง ฉั ต ร

๕บ ท ที่

จ ริ ณ ธ ร เ ริ่ ม ง า น ใ ห ม่ อย่างมคี วามสุข งานการทที่ ำไมไ่ ด้
หนักหนาอะไรมากนัก อาจจะงานเยอะและยุ่งก็จริง แต่ไม่ยากเกิน
ความสามารถ แถมคนเก่าวางระบบไว้ดี เขาแค่มาสานต่อ โดย
พยายามปรับปรุงข้อมูลให้ทันสมัยขึ้น หรือไม่ก็หาโปรแกรมใหม่ๆ
ที่จะช่วยเพิ่มความสะดวกให้การทำงานในการเก็บข้อมูลสินค้าของ
แต่ละบริษัท ดูแลตารางการส่งออกนำเข้า และแถมหน้าที่เสริม
เล็กน้อยในการดูแลเว็บไซต์ของบริษัท คนทำเก่าเก่งจริง แต่อายุ
ของเขาคอ่ นขา้ งมาก วธิ กี ารนำเสนอจงึ ออกมาตรงๆทอ่ื ๆ ชายหนมุ่
เขา้ มาแตง่ นน่ั นดิ ทำนห่ี นอ่ ย ใสล่ กู เลน่ แบบทพ่ี วกทำงานโฆษณาชอบ
ทำ เท่านี้กก็ ลายเป็นผลงานท่บี รรดาเจา้ นายช่นื ชม
ความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งเพอ่ื นรว่ มงานกด็ ี พวกพนกั งานสว่ นใหญ่
ให้ความเคารพเขาเต็มที่ ก็ทำไมจะไม่ล่ะ...ในเมื่อตอนเข้ามาทำงาน
วันแรก ผู้จัดการฝ่ายบุคคลคนสวยเป็นคนพาเขาทัวร์บริษัทด้วย
ตัวเอง พาไปแนะนำกับเจ้าหน้าที่ระดับสูงของทุกบริษัทในเครือ ซึ่ง
สว่ นใหญ่ก็เป็นญาติพ่ีนอ้ งของหล่อนท้ังน้นั

ลั บ ล ว ง ใ จ

สิบเอ็ดโมงสี่สิบห้า หลังจากนั่งประจำโต๊ะทำงานของตัวเองได้
แคช่ ว่ั โมงเศษ ทพิ ปภากม็ ารบั เขาไปเลย้ี งตอ้ นรบั หญงิ สาวเลอื กรา้ น
อาหารเล็กๆ ใกล้ ๆ บริษัท ดังนั้นจึงมีพนักงานจำนวนหนึ่งเดินเข้าๆ
ออก ๆ เข้ามาก็แวะทักทายหล่อนกับเพื่อนร่วมโต๊ะอย่างนอบน้อม
ออกกแ็ วะอีกคร้งั พวกทไี่ มส่ นิทกม็ กั เดนิ ตวั ลบี ผา่ นไปอย่างระวงั ตัว
นี่ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นอาจจะรู้สึกแปลก ๆ แต่จริณธรนั้นคุ้นดี
แลว้ กบั ปฏกิ ริ ยิ าแบบนเ้ี วลาทเ่ี ขาไปไหนมาไหนกบั บดิ ามารดา โดยเฉพาะ
ในชว่ งปหี ลงั ๆทน่ี ายพลจรณิ รงุ่ เตม็ ท่ี การนอบนอ้ มเอาอกเอาใจหรอื
ไม่ก็เกรง ๆ หวั่น ๆ ของคนรอบตัวจึงเป็นเรื่องปรกติของเขาเช่นกัน
ดังนั้นชายหนุ่มจึงรับประทานอาหารตามสบาย เป็นตัวของตัวเอง
ไมข่ ัดเขนิ หรอื ไม่วางท่ากรา่ งวา่ ‘ขา้ ร่วมโต๊ะกบั เจา้ นาย’
ทิพปภาเองไม่ใช่คนคิดอะไรมาก แต่บ่อยครั้งที่กินข้าวกับ
พนักงานไม่ว่าหญิงหรือชายแล้วรู้สึก‘ไม่เต็มที่’ บางทีจะคุยอะไร
พนักงานก็ไม่รู้เรื่อง บางคนก็เกรงใจจนอึดอัด และมีเหมือนกันที่
เอาใจ คอยดูแลชนิดหล่อนไม่ต้องยกกระปุกพริกไทยหรือเกลือเอง
เลย เรอื่ งเล็กๆน้อยๆเหล่าน้ี บอ่ ยครั้งทำใหก้ ินขา้ วไมอ่ ร่อยโดยไม่
รู้สึกตัว เพิ่งมาเจอจริณธรนี่แหละที่สามารถคุยได้สบายๆ ทุกเรื่อง
แถมเขายังดูแลหล่อนอย่างพอดี ๆ ตามลักษณะของสุภาพบุรุษ
มากกว่าลกู น้องทีอ่ ยากเอาใจเจา้ นาย
มื้อกลางวันของหล่อนมื้อนี้จึงถูกปากมากกว่าปรกติ และตาม
วิสัยคนช่างพูดช่างเล่า จริณธรถามอะไรหล่อนก็บอกหมดไม่ปิดบัง
ระหว่างอาหารชายหน่มุ ก็ถามแบบชวนคยุ ขึน้ วา่
“ญาติๆคณุ กฟ๊ิ หนา้ ตาดที ง้ั นน้ั เลยนะครบั ทำงานกเ็ กง่ อยา่ งน้ี
มโี ปรแกรมวา่ ใครจะแตง่ งานเปน็ รายตอ่ จากคณุ กกุ๊ หรอื เปลา่ ครบั เนย่ี ”
ทิพปภาหัวเราะตอบว่า

กิ่ ง ฉั ต ร

“เห็นท่าจะยากค่ะ ของกิ๊ฟนี่ไม่ต้องพูดถึง...ยังหาเหยื่อ
เคราะห์ร้ายไม่เจอ ส่วนพี่ ๆ” หญิงสาวยักไหล่นิดหนึ่ง “แต่ละคน
มัวยุ่งกับงานมากกว่าคิดมีแฟน พี่ไก่นี่เขาประกาศเลยว่าขอเป็นโสด
ตั้งแต่แรก พี่ตุ้มก็มัวแต่ทำงาน วัน ๆ ก้มหน้าอยู่กับตัวเลขจะไปเจอ
ใครเขาได้ ส่วนพี่นิ้ง รายนี้เปลี่ยนแฟนได้ปีละสองคน แต่ไม่เห็นมี
ใครเป็นตัวเปน็ ตนเสยี ที”
จริณธรยิ้มกับคำตอบสั้น ๆ แต่ตรงจุดของสาว ๆ ตระกูลวงศ์
ว่านเครือแต่ละคน ว่าไปแล้วในบรรดาสาวโสดทั้งสี่ซึ่งรวมถึงสาว
ตรงหน้าเขาด้วย นริสาหรือนิ้งเป็นสาวที่น่าสนใจที่สุด หล่อนมั่นใจ
ในตัวเองประสาพี่สาวคนโตที่มีน้องอายุห่างกันหลายปี เป็นตัวแทน
ของแม่ในบริษัท เป็นสาวเปรี้ยวนิดๆ โฉบเฉี่ยว และประสาคน
ประเภทเดียวกนั ถึงจะดอู อก...หลอ่ นเปน็ พวกเจา้ ชู้ลึก ๆ
นถ่ี า้ เขายงั ไมม่ พี นั ธะหวั ใจทม่ี น่ั คงอยกู่ บั นรี ภา ชายหนมุ่ อาจจะ
ลองทาบดู ผหู้ ญงิ อย่างนด้ี ูสปอร์ต สนกุ กันคงเป็นแค่สนุกกันจรงิ ๆ
ไม่ใช่ปากว่าสนกุ แต่ใจคดิ ไปไกลลิบอยา่ งสาวนิ ี
“แล้วคุณต่อล่ะครับ มีครอบครัวหรือยัง” แค่เข้ามาทำงาน
วันแรกชายหนุ่มก็สังเกตแล้วว่า รุ่นหลานเด่น ๆ ในบริษัทมีสามคน
จากสามครอบครวั คอื พชรพล นฎั ฐา และนรสิ า แตไ่ มร่ วู้ า่ เพราะ
เกง่ เปน็ พใ่ี หญ่ หรอื วา่ เพราะเปน็ ผชู้ าย ขา่ วถงึ แวว่ ๆมาวา่ ญาตสิ าว
สองคนสองบา้ นถงึ จะเกง่ และมอี ำนาจการตดั สนิ ใจในสว่ นงานของตน
แต่ก็ยังต้องรายงานหรือบอกเล่าให้พี่ใหญ่คนนี้รับทราบเสมอ
“รายนน้ั กโ็ สดคะ่ จรงิ ๆพต่ี อ่ เคยมแี ฟนนะคะ คบกนั ตง้ั สามส่ี
ปีขนาดคดิ จะปลกู เรือนหออยแู่ ลว้ แต่ยงั ไงไม่รูต้ ่างคนต่างเลิกกนั ไป
เฉย ๆ เสียอย่างนั้น ได้ข่าวว่าผู้หญิงเขาแต่งงานไปแล้ว แต่พี่ต่อก็
ไมไ่ ดเ้ สยี อกเสยี ใจอะไรนะคะ เขาเงยี บๆเฉยๆยงั ไงกเ็ ปน็ เหมอื นเดมิ

ลั บ ล ว ง ใ จ

ทกุ อยา่ งไมม่ เี ปลย่ี น เออ พอคณุ โจท้ กั ขน้ึ มาเลยชกั คดิ แฮะวา่ บรษิ ทั
เรานี่อาถรรพณ์หรือเปล่า โสด ๆ กันทั้งนั้น ดีนะคะที่คุณโจ้มีหนูดี
อย่แู ล้ว ไมง่ น้ั ดีไมด่ อี าจจะมาร่วมขบวนการโสดกบั พวกเรากไ็ ด”้
คนฟังคำแหย่แค่ยิ้ม แต่ในใจโต้ว่า ถ้าไม่มีนีรภา เขาอาจจะ
ร่วมขบวนการโสด แต่คงไม่สดเท่าไหร่ เพราะสาวน้อยสาวใหญ่
ตั้งแต่ระดับผู้บริหารไปจนถึงพนักงานชั้นผู้น้อยล้วนแต่หน้าตาน่ารัก
น่าเอ็นดูท้ังน้ัน!
ทำงานไดร้ าวสามอาทติ ย์ มารดาชายหนมุ่ กอ็ อกปากอยา่ งสบายใจ
ว่า
“ท่าทางโจ้จะชอบงานใหม่จริง ๆ ทำมาเกินครึ่งเดือนแล้วยัง
ไม่บน่ อะไรสักคำ”
“งานกอ่ นและงานกอ่ นหนา้ นน้ั มนั กไ็ มบ่ น่ หรอกตอนทำครง่ึ เดอื น
เดอื นครง่ึ นะ่ รอสองเดอื นไปแลว้ สนิ อ้ งนาถจะหชู า” บดิ าของเขาทอ่ี ยู่
รว่ มโตะ๊ อาหารดว้ ยเช้านน้ั ขดั ขน้ึ
“คราวนไ้ี มบ่ น่ จรงิ ๆครบั โจช้ อบ งานหนกั หนอ่ ย แตเ่ จา้ นาย
ไมจ่ ูจ้ ้ี เอาใจโจ้ด”ี
“มีงานไหนที่เจ้านายแกไม่เอาใจด้วยหรือโจ้” จั๊กจั่นหรือจริยา
พี่สาวคนรองของเขาที่ยังเป็นโสดแหย่ขึ้น “ฉันเห็นไม่ว่าบริษัทไหน
นายจ้างก็เอาใจแกงกๆ ไม่อยากให้แกกระเทือนเพราะกลัวกระทบ
ความสัมพันธก์ บั พ่อทงั้ นน้ั ”
“งานทน่ี พ่ี อ่ ไมไ่ ดห้ าใหโ้ จน้ ะพจ่ี น่ั เขาไมก่ ลวั กระเทอื นอะไรหรอก
แต่ทเี่ ขาเอาใจเพราะพอใจในผลงานโจ”้
“เฮอะ เขาไม่กลัวกระเทือนพ่อก็กลัวกระเทือนหมอดี เพราะ
หมอดีเป็นคนหางานนี้ให้แก” พี่สาวยังเยาะ ท่าทางลอยหน้าลอยตา
นั้นทำใหช้ ายหนุม่ ชกั โกรธ โต้ว่า

0 ก่ิ ง ฉั ต ร

“หมอดีเขาแค่แนะนำเพื่อน ไม่ได้หาให้สักหน่อย ที่เขารับ
เพราะคณุ สมบตั โิ จต้ รงกับทเี่ ขาตอ้ งการ”
“เฮอะ ถา้ เขาไมร่ จู้ กั หมอดี ตอ่ ใหแ้ กมคี ณุ สมบตั เิ ยอะกวา่ นเ้ี ขา
กไ็ มม่ องหรอก”
สองพน่ี อ้ งถลงึ ตาใสก่ นั อยา่ งเอาเรอ่ื ง แตก่ อ่ นจะเปดิ ศกึ ยามเชา้
อนงคน์ าถทแ่ี อบเขา้ ขา้ งลกู ชายอยู่ แตก่ ต็ อ้ งยอมรบั วา่ ทล่ี กู สาวพดู มา
มีสว่ นถกู เลยตัดบทวา่
“นี่ โต ๆ กันแล้วอย่ามาทะเลาะกันเป็นเด็ก ๆ นะ ขายหน้าวุธ
เขาบา้ ง”
วธุ ทม่ี ารดาของทง้ั คเู่ อย่ ถงึ คอื พ.ท.วรวธุ นายทหารคนสนทิ ของ
พล.ท.จริณ ผู้พันวรวุธจะมาที่บ้านของนายพลจริณแต่เช้า จอดรถ
ทง้ิ ไวแ้ ละนง่ั รถไปกรมกบั เจา้ นาย ดงั นน้ั เขาจงึ รว่ มรบั ประทานอาหาร
เชา้ กับครอบครัวของนายพลจริณเป็นประจำ
“พี่วธุ ชินแล้ว” จรณิ ธรพูด “เหน็ พจ่ี น่ั เลน่ งานโจป้ ระจำ”
“อะไร ฉันไม่ได้เล่นงานอะไรแกนะ แค่พูดไปตามเนื้อผ้า”
จริยาค้านข้นึ มาทนั ควัน
“พอทีๆ จะกินอะไรให้สบายๆหน่อยตอนเช้าก็มาตีกันอยู่
นน่ั แหละ พน่ี อ้ งคนู่ ”้ี นายพลจรณิ ออกโรงบา้ ง กอ่ นพยายามเปลย่ี น
เรื่องด้วยการถามลูกชายว่า “พูดถึงหมอดีก็ดีแล้ว ตกลงคดีเขา
คืบหน้าไปถงึ ไหนแลว้ ล่ะ รตู้ ัวมอื โทรศพั ทก์ อ่ กวนหรือยงั ”
“ยังไม่ทราบเลยครบั พ่อ เพราะฝรงั่ เจ้าของเบอร์คนเดมิ ก็บอก
วา่ เขาท้งิ ซิมไวท้ เ่ี มอื งไทย ทิง้ ไวท้ ่ีไหนกไ็ มร่ จู้ ำไมไ่ ด้ ตำรวจกบ็ อกให้
หมอดที ำใจ จรงิ ๆหมอดเี ขากท็ ำใจนานแลว้ ครบั วา่ คงไมไ่ ดเ้ รอ่ื งอะไร
แต่ก็พยายามหาตวั เทา่ ท่จี ะทำได้”
“ให้พ่อช่วยอะไรไหมล่ะ” บิดาอาสา เพราะเอ็นดูนีรภาอยู่

ลั บ ล ว ง ใ จ

ไมน่ อ้ ย ตอนไดย้ นิ ขา่ ววา่ เกดิ อะไรขน้ึ เหน็ หนา้ จอ๋ ยๆของหลอ่ นแลว้
สงสารเหมอื นกนั แตไ่ มร่ วู้ า่ หมอสาวไปทำอะไรไวถ้ งึ ไดม้ คี นมาเลน่ งาน
แบบน้ี บางทอี าจจะไปรกั ษาใครเขา้ แลว้ เขาไม่ถูกใจ...
“ไม่ต้องหรอกครับ” ลูกชายรีบบอก ตามด้วยเหตุผลเดิม ๆ
ที่ว่า “โจ้ไม่อยากให้กลายเป็นว่าทหารแทรกแซงตำรวจ แค่พ่อคอย
คมุ ไม่ให้เรอื่ งมนั กระจายออกสือ่ ไป แคน่ ห้ี มอดกี ับโจ้กพ็ อใจแล้ว”
พ่อกับแม่มองลูกชายคนเดียวด้วยสายตาเป็นปลื้ม รู้สึกว่า
ลกู แหงค่ นนโ้ี ตขน้ึ มาก มเี หตมุ ผี ล ไมไ่ ดใ้ ชแ้ ตอ่ ารมณเ์ หมอื นเมอ่ื กอ่ น
จะมีก็แต่พี่สาวเท่านั้นที่มองจริณธรด้วยสายตาเหมือนรู้เท่าทัน
เพียงแต่เห็นว่าไม่ได้อยู่ตามลำพังในครอบครัวจึงไม่เอ่ยสิ่งที่อยู่ในใจ
ออกมา
ชายหนุ่มหงุดหงิดสายตาพี่สาว เลยขับรถออกจากบ้านอย่าง
ไมค่ อ่ ยสขุ ใจนกั ออกจากหนา้ ปากซอยบา้ นมาไมถ่ งึ สบิ นาทดี เี ขากเ็ หน็
มีรถชนกันจอดแอบอยู่ข้างถนน เจ้าของรถลงมาเจรจากันหน้าดำ
คร่ำเครียด แตท่ ่รี ถไม่ตดิ มากนกั คงเป็นเพราะเพ่ิงเกดิ เหตุได้ไม่นาน
ตามประสาคนที่ไม่ค่อยชอบไปยุ่งเรื่องวุ่นๆ ของใคร จริณธร
เกือบขับรถผ่านไปแล้วถ้าไม่เหลือบไปเห็นคู่กรณีเสียก่อน ชายหนุ่ม
ไม่ได้หยุดคิดเลยเมื่อบังคับรถให้จอดลงด้านหน้ารถที่เกิดปัญหา
ทง้ั สอง จากน้ันก็ลงไปสมทบ ทกั เสียงสบาย ๆ วา่
“คณุ ตุ้ม รถชนหรอื ครับ”
พนชั กรดใี จอยา่ งเหน็ ไดช้ ดั เมอ่ื เหน็ หนา้ คนคนุ้ เคย รบี รายงานวา่
“คุณคนนี้เขาเบรกกะทันหันค่ะ ตุ้มขับตามหลังมาเบรกไม่อยู่
เลยชนท้ายอยา่ งจัง”
‘คณุ ’ทห่ี ญงิ สาวเอย่ ถงึ อยา่ งหวน่ั ๆนน้ั เปน็ ชายสองคน อายคุ ง
ปลายยี่สิบถึงต้นสามสิบ ท่าทางกร่างเอาเรื่อง ลักษณะกระเหี้ยน-

ก่ิ ง ฉั ต ร

กระหอื รอื และไมพ่ อใจทเ่ี จา้ ของรถมี‘คนรจู้ กั ’มาสมทบ แสดงใหเ้ หน็
ถงึ เจตนาทีไ่ ม่บริสุทธต์ิ ง้ั แต่แรก
การถกู ชนครง้ั นค้ี งเปน็ การถกู ชนทต่ี ง้ั ใจใหเ้ ปน็ มากกวา่ อบุ ตั เิ หตุ
แน่
“ตามประกนั หรอื ยงั ครับ”
“ยงั คะ่ คุณสองคนน้ไี ม่อยากรอ...”
“ผมธุระยุ่งนะคุณ ต้องรีบออกต่างจังหวัด ขืนมารอประกัน
เป็นชั่วโมง พวกผมไม่มีเวลาหรอก อีกอย่างอู่ที่พวกประกันให้ไป
ซอ่ มนะ่ ชกั ชา้ เสยี เวลา ผมคนทำมาหากนิ นะคณุ ตกลงกนั ใหเ้ รยี บรอ้ ย
ดกี วา่ แลว้ จะไดต้ ่างคนต่างไป จบๆ เร่อื งกัน”
พนัชกรฟังแล้วทำสีหน้าเหมือนไม่รู้จะตัดสินใจอย่างไรดี
หญิงสาวเป็นคนอ่อน ทำงานที่บริษัทก็ไม่ได้ออกไปติดต่อลูกค้าหรือ
ต่อรองอะไรกับใคร ไม่เหมือนพี่ชายหรือญาติคนอื่น ๆ ที่ถ้าเจอเรื่อง
แบบนคี้ งรบั มอื ได้ดกี วา่ นม้ี าก
สว่ นจรณิ ธรมองสภาพรถญป่ี นุ่ คอ่ นขา้ งเกา่ ของคกู่ รณหี ญงิ สาว
เขาไมไ่ ดย้ งุ่ เกย่ี วอะไรกบั รถมากนกั ไมเ่ คยซอ่ ม ไมเ่ คยลา้ งดว้ ยซำ้ ไป
หากพอเดาไดว้ า่ รถทเ่ี หน็ นน้ั คงผา่ นสมรภมู กิ ารชนมาอยา่ งโชกโชนแลว้
“ตกลงพวกคณุ อยากไดเ้ งนิ สดใชไ่ หม” นำ้ เสยี งทเ่ี อย่ ของเขาจงึ
ออกแววเยาะ “เท่าไหร่สำหรับกันชนหลุดกับรอยบุบนิด ๆ หน่อย ๆ”
“นดิ หนอ่ ยทไ่ี หน” เจา้ ของรถทำเสยี งไมพ่ อใจ “รถบบุ ไปตง้ั เยอะ
แถมถูกขูดสีแบบน้ี มันหลายเงินอยนู่ ะ”
“เท่าไหรล่ ่ะ หลายเงินของคณุ พนั หา้ ได้ไหม”
“บา้ เรอะ ผมตอ้ งทำสรี ถใหม่ เคาะถงั เคาะกนั ชน สองหมน่ื
ยังไม่รจู้ ะพอหรือเปลา่ ”
“ถ้าจะเอาสองหม่ืนก็ตอ้ งเรียกประกนั ” ชายหนุ่มพูด

ลั บ ล ว ง ใ จ

“ช้า ไมไ่ ดห้ รอก ผมรบี ”
“คนอื่นก็รีบเหมือนกัน พันนึงถือว่าเป็นค่าติดกันชนกลับไป
เพื่อไปหลอกคนอื่นต่อ” จริณธรต่อรองอย่างไม่ไว้หน้า “คุณผู้หญิง
จะได้คิดว่าทำบญุ ใหไ้ ป”
“เอะ๊ ชนทา้ ยกนั แลว้ ยงั มาทำดถู กู อกี อยา่ งนพ้ี วกผมแจง้ ความ
นะ” เจ้าของรถทำทา่ โมโหแล้วกรา่ งจะเอาเรอื่ ง
“แจง้ เลย อยากรเู้ หมอื นกนั วา่ ตำรวจจะวา่ ไง ไปแจง้ ทป่ี อ้ มยาม
นน่ั ก็ได้”
ชายทง้ั สองคนลงั เลเมอ่ื เหน็ ชายหนมุ่ เอาจรงิ เพอ่ื นของเจา้ ของ
รถทำทา่ เหมือนเบอ่ื หน่าย บอกแบบตัด ๆ บทว่า
“เสยี เวลานา่ พ่ี อยา่ ใหเ้ รอ่ื งมนั ยงุ่ นกั เลย เราตอ้ งรบี ไปนะ ขอ
คุณเขาไปซ่อมรถสักห้าหกพันก็พอ ถือว่าช่วย ๆ กันไป คุณผู้หญิง
เขาคงไมต่ ั้งใจชน”
ใช่...แตแ่ กนะ่ คงตัง้ ใจใหเ้ ขาชน...จรณิ ธรนึกหยันในใจ
“หา้ หกพนั มนั มากไป จรงิ ๆพนั นงึ กย็ งั มากไปเสยี ดว้ ยซำ้ แต่
คดิ เสยี วา่ ให้เป็นคา่ เสยี เวลา”
เจา้ ของรถทำท่าหัวเสีย เปรยแบบข่มขวู่ ่า
“อย่างนี้เห็นทีจะพูดกันไม่รู้เรื่องแล้ว สวยแน่ บอกก่อนนะ
ผมมีเพื่อนแถวนีเ้ ยอะ”
“คิดว่ามีคนเดียวหรือ ฉันก็มี...” ชายหนุ่มท้ากลับ ขณะที่
คู่กรณีตวั จริงหนา้ ขาวซดี เดนิ เขา้ มาแตะแขนเขา กระซิบว่า
“แค่ห้าพัน...”
“อย่าครับคุณตุ้ม ห้าพันมากเกินไป ถ้าให้ประกันมาตีราคา
ดไี มด่ ีห้ารอ้ ยเขากไ็ ม่ให”้
อีกฝา่ ยขบฟันวางทา่ นา่ กลวั จะเอาเร่อื งให้ได้

กิ่ ง ฉั ต ร

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับคุณโจ้” ผู้พันวรวุธร้องถามจาก
ที่นั่งข้างคนขับในรถเบนซ์ประจำตำแหน่งสีดำคันใหญ่ เพราะมัว
แตเ่ ถยี งกนั จงึ ไมม่ ใี ครทนั สงั เกตรถทจ่ี อดกลางถนนอยา่ งไมส่ นใจการ
จราจร
“เพื่อนผมรถชนครับพี่วุธ อีกฝ่ายไม่ยอมให้เรียกประกัน”
ชายหนุ่มตอบ
หนา้ ตา่ งกระจกหลงั เลอ่ื นลง พล.ท.จรณิ มองผา่ นออกมาแลว้ สง่ั
“ใหว้ ธุ เขาจดั การ สว่ นโจไ้ ปทำงานไดแ้ ลว้ เพง่ิ ทำไดไ้ มถ่ งึ เดอื น
ไปสายเดีย๋ วเจา้ นายจะเขม่นเอา”
ชายหนุ่มหัวเราะ รู้ว่าเจ้านายไม่เขม่นแน่...อย่างน้อยก็เจ้านาย
ท่ยี ืนอยู่ข้างตวั เขาน่ีแหละ
“ครับพ่อ”
เจา้ ของรถเจา้ ปญั หาหนา้ ซดี ขน้ึ เรอ่ื ยๆ มองหนา้ กนั อยา่ งกงั วล
ตั้งแต่รถเบนซ์ที่ติดตราเข้าออกสถานที่ราชการหน้ากระจกพราวจน
แทบไมม่ ที เ่ี หลอื มาจอดเทยี บ เหน็ หนา้ คนนง่ั หลงั ทพ่ี อคนุ้ ๆอยถู่ า้ อา่ น
หนังสือพิมพ์บ่อย ๆ ทั้งคู่ก็รู้แล้วว่าเหยื่อรายนี้ไม่หมูอย่างที่คิดไว้
สดุ ทา้ ยเมอ่ื นายทหารยศระดบั ผพู้ นั ตวั ใหญท่ า่ ทางขงึ ขงั แตง่ เครอ่ื งแบบ
เตม็ ยศเปดิ ประตูลงมารบั มือแทน เขากร็ วู้ ่าตอ้ งถอย
“พนั นงึ เอาพนั นงึ กไ็ ด้ ทเ่ี หลอื ผมออกเอง ถอื วา่ ฟาดเคราะห์
ไป” เขาโพลง่ ออกมา
จริณธรหวั เราะอย่างเปน็ ต่อ แหย่ว่า
“จรงิ ๆ พันนึงกเ็ ยอะไปนะ ห้าร้อยน่าจะดีกวา่ ”
ฝ่ายนัน้ ยกมอื ไหว้ เสียงออ่ ย ไม่มที ที า่ กร่างเลยแม้แตน่ ้อย
“ขอผมเถอะครบั ผมตอ้ งซ่อมรถนะ”
“คณุ ตุ้มวา่ ไงครับ” ชายหน่มุ หนั ไปถามคู่กรณตี วั จรงิ

ลั บ ล ว ง ใ จ

หญิงสาวโล่งอกชนิดแสดงให้เห็นออกนอกหน้า ผู้หญิงคนนี้
เก็บความร้สู กึ ไมเ่ กง่ เอาเสียเลย
“ใหเ้ ขาไปเถอะคะ่ จะไดร้ บี แยกยา้ ยกนั ไป” หลอ่ นเปดิ กระเปา๋
หยบิ เงนิ สง่ ใหเ้ ขาหนง่ึ พนั จรณิ ธรกส็ ง่ ตอ่ ใหเ้ จา้ ของรถ ฝา่ ยนน้ั รบั เงนิ
เก็บกันชนเก่าๆที่หล่นอยู่กับพื้นใส่ท้ายรถ แล้วรีบขับออกไปแบบ
ไมเ่ หลียวหลงั
จริณธรไม่สนพวกที่เผ่นกันแน่บ หันไปแนะนำพนัชกรให้รู้จัก
กบั ท.ส.ของบิดา หญงิ สาวเลยขอบคุณชายท้งั คยู่ กใหญ่ บอกวา่
“ถา้ ไมไ่ ดค้ ณุ โจก้ บั ผพู้ นั วธุ มาชว่ ย ตมุ้ คงแยแ่ นค่ ะ่ อาจจะตอ้ ง
เสยี เงนิ เปน็ หมน่ื เพราะกอ่ นทค่ี ณุ โจจ้ ะจอดรถมาสมทบ สองคนนน่ั
เขาขู่ตุม้ น่าดู”
“คราวหนา้ ถา้ เกดิ เหตกุ ารณอ์ ยา่ งนอ้ี ยา่ ไปสนนะครบั โทร.เรยี ก
ประกนั เลย โทร.จากในรถกไ็ ด้ แลว้ คอ่ ยเจรจาทหี ลงั ผหู้ ญงิ ขบั รถ
คนเดยี ว ยงั ไงยอมเสยี เบย้ี ประกนั เพม่ิ ดกี วา่ ลงไปลยุ เอง” วรวธุ แนะนำ
เขามาทีหลัง มอง ๆ ไม่กี่นาทีก็สรุปได้เหมือนจริณธรคือ อุบัติเหตุ
เกดิ จากเจตนา และผเู้ สยี หายทต่ี กเปน็ เหยอ่ื คอื พนชั กร ไมใ่ ชเ่ จา้ ของ
รถอกี ฝ่าย
“ตอนแรกไม่ทันคิดค่ะ ชนตูมก็ตกใจ รีบลงไปดู ตอนหลัง
ฝ่ายนั้นงอแงมาก จะโทร.เรียกประกันก็กลัวเขาจะมากระชากมือถือ
จากมือต้มุ เลยต้องเจรจาไปก่อน”
“คราวหน้ากลับมาโทร.ในรถเลยนะครับ คนสมัยนี้ไว้ใจไม่ได้
ทง้ั นน้ั ดไี มด่ จี ะไมไ่ ดเ้ สยี แตท่ รพั ย”์ ผพู้ นั พดู ตรงๆตามนสิ ยั ทำให้
พนชั กรหนา้ แดงเลก็ นอ้ ยเพราะเขา้ ใจความหมายเขาดี หลอ่ นเองกร็ วู้ า่
พลาดอยา่ งแรงหลายอยา่ ง และโชคยงั ดอี ยมู่ ากทผ่ี า่ นพน้ เรอ่ื งมาโดย
เสียแคเ่ วลากบั เงินพันเดียวเทา่ นนั้

ก่ิ ง ฉั ต ร

“คราวหน้าจะระวังกว่านี้ค่ะ ตอนนี้ยังเช้าเลยไม่คิดว่ามีอะไร
นกึ ว่าเป็นอบุ ตั เิ หตุจริง ๆ”
“หวงั ไวว้ า่ จะไมม่ คี ราวหนา้ ดกี วา่ ครบั เอาละครบั ...ถา้ ไมม่ อี ะไร
แล้วผมคงตอ้ งรบี ไปทกี่ รม สาย ๆ ท่านมปี ระชุม”
“แลว้ พว่ี ธุ จะไปยงั ไง ผมเฉย่ี วไปสง่ ทก่ี รมใหก้ อ่ นไหม เขา้ งาน
ช้าหน่อยคงไม่เป็นไร...” ประโยคหลังเขาพูดยิ้มๆ พลางหันไปแหย่
หญิงสาววา่ “วันนเ้ี ข้าสายเจ้านายคงไมต่ ดั เงนิ เดือนใช่ไหมครบั ”
พนัชกรเพิ่งหัวเราะออก หล่อนวา่
“ไมว่ ่าเลยคะ่ จะขอลาคร่งึ วันหรอื ทัง้ วันก็ยังได้”
“คุณโจ้ไม่ต้องไปส่งผมหรอกครับ เดี๋ยวผมเรียกมอเตอร์ไซค์
แถวนก้ี ลบั ไปเอารถทบ่ี า้ นทา่ นกไ็ ดค้ รบั ถอื วา่ วนั นเ้ี อารถไปทำงานเอง
สักวัน” วรวธุ หาขอ้ สรปุ ให้
หญิงสาวขอบคุณชายทั้งคู่อีกครั้งก่อนกลับขึ้นรถ ขับออกไป
โดยมจี รณิ ธรขบั ตามหลงั ไปจนถงึ บรษิ ทั พนชั กรคงโทร.เลา่ เรอ่ื งตา่ งๆ
ให้พี่ชายฟัง เพราะพอถึงบริษัท พชรพลรออยู่ที่ลานจอดรถแล้ว
นอ้ งสาวเรยี กใหเ้ ขาชว่ ยมาดรู ถวา่ เสยี หายแคไ่ หน แตช่ ายหนมุ่ หว่ งคน
มากกว่าห่วงรถ เขาตำหนิหล่อนหน้าตาเครง่ เครยี ดวา่
“คราวหน้าถ้ามีเรื่องแบบนี้รีบโทร.บอกพี่นะ หรือถ้าพี่ไม่อยู่
เมืองไทยโทร.หาใครก็ได้ให้ไปอยู่เป็นเพื่อน แล้วเรียกประกันทันที
อยา่ ลงไปจดั การเอง”
หญิงสาวฟังแล้วหัวเราะ บอกว่า
“บทเรียนฝังใจเลยค่ะพี่ต่อ ทั้งคุณโจ้ทั้งผู้พันวุธ ท.ส.คุณพ่อ
คุณโจ้ก็อบรมเรื่องนี้กับตุ้ม สาบานเลยค่ะ คราวหน้าจะไม่พลาด
แบบนอ้ี กี แลว้ ”
ชายหนุ่มยิ้มออกมาได้นิดหนึ่งก่อนหันมาพูดกับชายหนุ่มที่

ลั บ ล ว ง ใ จ

ตามหลังนอ้ งสาวเขามาว่า
“ขอบคุณคุณโจ้มากที่หยุดรถช่วยยายตุ้ม ไม่งั้นเรื่องคงยาว
กวา่ นีแ้ น่”
“ดว้ ยความยนิ ดคี รบั ” จรณิ ธรตอบสน้ั ๆ รสู้ กึ ภมู ใิ จ...ดเู หมอื น
บรษิ ัทนีจ้ ะถูกโฉลกกับเขาจริง ๆ

ก่ิ ง ฉั ต ร

๖บ ท ท่ี

“ กิ๊ ฟ บ อ ก ดี ว่ า ตอนนค้ี ุณโจ้เปน็ เหมอื นฮโี รข่ องบริษทั เลย
นะคะ ที่ช่วยพี่ตุ้มไว้” นีรภาเอ่ยชื่นชมเมื่อแฟนหนุ่มมารับหล่อนไป
รับประทานอาหารเย็นตามปรกติ
“บงั เอญิ นะ่ ครบั ” ชายหนมุ่ ตอบยม้ิ ๆ ทง้ั ทใ่ี นใจภมู ใิ จไมน่ อ้ ย
โบราณว่าสถานการณ์สร้างวีรบุรุษนั้นถูกต้องที่สุด “เผอิญว่าคุณตุ้ม
ไปซื้อคอนโดไว้แถวบ้านผมพอดี เธอกะว่าจะให้เช่า แต่ก่อนให้เช่า
แวะไปลองพักดูสักคืนว่ามีอะไรขาดตกบกพร่องหรือเปล่า เช้าตื่นมา
จะไปทำงานเลยเกิดเรื่อง และเพราะแปลกที่แปลกถิ่นด้วยเลยงง ๆ
ทำอะไรไม่ถกู ...”
“พอดีกับที่พระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยทันเวลา” หมอสาวเสริมต่อ
ให้
“พดู ขาดไปสามคำ พระเอกของหมอดขี ม่ี า้ ขาวมาชว่ ยทนั เวลา”
เขาแก้ และได้รับรอยยิ้มแสนหวานที่จับใจเขาตั้งแต่แรกเป็นรางวัล
กลบั มา
“ไมม่ ใี ครลมื หรอกคะ่ วา่ คณุ โจถ้ กู ดตี ตี ราจองไวแ้ ลว้ กฟ๊ิ บอกวา่

ลั บ ล ว ง ใ จ

ถา้ ใครลมื กิ๊ฟจะจดั การให้”
“มนิ า่ สาวๆบรษิ ทั นน้ั ถงึ ไมย่ อมสบตากบั ผมสกั คน” จรณิ ธร
แกล้งโอดครวญ ทง้ั ๆทค่ี วามจรงิ น้นั ตรงกนั ขา้ ม พนกั งานสาวนอ้ ย
สาวใหญใ่ นบรษิ ทั ชายตาใหเ้ ขาบอ่ ย ๆ แตช่ ายหนมุ่ มบี ทเรยี นเกย่ี วกบั
สาวินีมาแล้ว จึงตั้งใจว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรกับพวกปลาซิวปลาสร้อย
ท่รี ักสนุกหรอื มุ่งหวังจะจบั เขาแลว้
อย่างน้อย...ก็ไม่ใช่ในตอนที่เขายังไม่มีเมียตีทะเบียนเป็นตัว
เปน็ ตนแบบตอนนี้
“ถงึ สบตาดกี ไ็ มว่ า่ เพราะดไี วใ้ จคณุ โจ”้ นรี ภาเอย่ อยา่ งเชอ่ื มน่ั
“ผมก็จะไม่มีวันทำให้หมอดีเสียใจ” ชายหนุ่มออกปากอย่าง
หนักแน่น สีหน้าเขาจริงจังและมั่นคงจนหญิงสาวนึกยินดีในความ
โชคดขี องตวั เองที่มคี นรกั ท่รี กั เดยี วใจเดียวอยา่ งน้ี
“ดกี ็จะไม่มวี นั ทำให้คณุ โจเ้ สียใจ”
“แค่ไม่ทำให้เสียใจไม่พอ ต้องทำให้ดีใจมาก ๆ ด้วยถึงจะดี”
เขากมุ มอื หลอ่ นไวบ้ นโตะ๊ ไลห้ ลงั มอื เลน่ เบาๆอยา่ งรกั ใคร่ “แตง่ งาน
กันเถอะหมอดี อย่ารออีกปีเลย ให้คุณแม่ไปหาฤกษ์แล้วเรารีบแต่ง
กนั ”
“ดีก็อยากแต่งนะคะ แต่ถ้าแต่งตอนนี้ดีย้ายไปอยู่กับคุณโจ้
ใครจะอยเู่ ปน็ เพอ่ื นพอ่ กบั แมล่ ะ่ คะ ขอเวลาพซ่ี นี ดิ เถอะคะ่ ถา้ เขาได้
ย้ายเข้ากรุงเทพฯเม่ือไหรเ่ ราคอ่ ยแต่ง”
ชายหนุ่มทำหนา้ มุ่ยบน่ ว่า
“ทำไมผมร้สู ึกว่าหมอดีไมอ่ ยากแตง่ ไมร่ ”ู้
“อยากคะ่ แตไ่ มอ่ ยากรบี รอ้ น จรงิ ๆคบกนั สกั สองปสี องปคี รง่ึ
แล้วแต่งกำลังสวยนะคะ อีกอย่างดีอยากค่อย ๆ เลือกหาเวดดิ้ง
สตดู โิ อทถ่ี กู ใจ หาทจ่ี ดั งานทถ่ี กู ใจจรงิ ๆ เพราะชวี ติ หนง่ึ ของลกู ผหู้ ญงิ

0 ก่ิ ง ฉั ต ร

งานนส้ี ำคญั ทสี่ ุด”
“ถ้าลำบากนักแต่งที่สโมสรทหารบกก็ได้ แต่ต้องรีบแต่งนะ
เพราะอีกปีครึ่งพ่อผมจะเกษียณ ถึงตอนนั้นทำอะไรอาจจะไม่ได้รับ
บริการติดเทอร์โบเหมอื นตอนน”้ี
“ดไี มช่ อบแตง่ ทส่ี โมสร มนั ดไู มค่ อ่ ยอบอนุ่ ” หมอสาวรวู้ า่ ฟงั ดู
เหมือนหล่อนเป็นคนฟุ้งเฟ้อ อยากแต่งโรงแรมหรู อาหารดีๆ ยืน
รบั แขกใตซ้ มุ้ ดอกไมส้ วยๆมสี ไตล์ มรี ะดบั แตค่ รง้ั แรกและตง้ั ใจวา่
จะเป็นครั้งเดียวในชีวิต ขอให้สมดังที่เคยหวังไว้ตั้งแต่แตกเนื้อสาว
มนั คงไมใ่ ชก่ ารขออะไรท่ีมากเกินไป...
“ง้ันกเ็ ลอื กเอาสักโรงแรม แลว้ รบี แต่ง”
นีรภาหัวเราะกบั ทา่ ทาง‘ป่องๆ’ ของเขา ชีแ้ จงว่า
“รีบไม่ได้ค่ะ งานพวกนี้เขาต้องจองกันล่วงหน้าหลายเดือน
เอางี้ ถ้าเร่งนัก ดีจะเร่งพี่ซี ถ้าพี่ซีได้วันที่น่าจะย้ายกลับเมื่อไหร่
คณุ โจใ้ ห้คณุ แม่หาฤกษ์ไดเ้ ลย แต่ขอสักปลาย ๆ ปนี ะคะ”
“เฮอ้ ...ทีย่ อมใหเ้ พราะรกั หรอกนะ” จริณธรถอนใจยาว
“ดีก็รกั คุณคะ่ ” หญิงสาวย้มิ เอาใจ
คำ่ นน้ั ระหวา่ งทจ่ี รณิ ธรขบั รถไปสง่ ทบ่ี า้ น นรี ภากเ็ อย่ อยา่ งคาด
คะเนวา่
“เร่ืองที่คณุ โจช้ ่วยพตี่ มุ้ ไว้ คอยดเู ถอะ บา้ นนัน้ เขาตอ้ งหาทาง
ตอบแทนแน่ ๆ”
“ทำแลว้ คณุ กฟ๊ิ กบั คณุ ตมุ้ ผลดั กนั เลย้ี งขา้ วคนละมอ้ื ” ชายหนมุ่
เอ่ยเหมอื นสารภาพ “ผมประหยัดเงนิ ไปไดเ้ ยอะเชียว”
หญิงสาวฟังแล้วหวั เราะ บอกว่า
“แค่นั้นเรื่องจิ๊บจ๊อยค่ะ บ้านนั้นเขาถือว่าใครมีพระคุณต้อง
ทดแทน เชื่อดีเถอะ งานนี้ถ้าไม่ได้เงินเดือนขึ้น เลื่อนขั้น ก็ต้องได้

ลั บ ล ว ง ใ จ

โบนัสแน่ ๆ”
“กับอีแค่ช่วยจากปัญหารถชนกันแค่นี้เนี่ยนะคุณ” จริณธร
หัวเราะ
“แคน่ ท้ี ไ่ี หนคะ เรอ่ื งใหญต่ า่ งหาก รถชนธรรมดาแตอ่ าจจะนำ
ไปสู่ปัญหาอื่นได้ ไม่รู้ละ ดีว่าเดี๋ยวทางนั้นเขาต้องจัดการอะไร
บางอย่างตอบแทนคุณโจแ้ น่”
ชายหนุ่มฟังแล้วยิ้ม ๆ คิดว่าหมอดีของเขาอาจจะหวังมากไป
หน่อย แต่อาทิตยถ์ ดั มาเทา่ นน้ั ทิพปภาก็มาเลยี บเคียงถาม
“คุณโจเ้ บ่อื มาเกา๊ ฮ่องกงหรือยงั คะ เห็นวา่ เพ่ิงไปมาไม่นาน”
“ไม่เบื่อหรอกครับ ผมแค่นอนค้างที่นั่นสองคืนเท่านั้น ทัวร์
คราวกอ่ นเขาเนน้ ไปเทย่ี วแผน่ ดนิ ใหญม่ ากกวา่ เวลาเทย่ี วหรอื ซอ้ื ของ
แทบไม่มี”
“งน้ั ไปกนั อกี รอบไหมคะ บา้ นกฟ๊ิ ไปกนั ประจำ แตไ่ มไ่ ดไ้ ปมา
สามส่ีเดือนแลว้ ป้าดา้ บน่ ว่าชักคดิ ถึงโจ๊กเปา๋ ฮือ้ ...” ปา้ ด้าของหลอ่ น
คอื ปรญิ ดา ภรรยาของอนทุ ติ บา้ นนเ้ี มอ่ื เขา้ มาทำงานไดส้ กั พกั เขาถงึ
รู้ว่าพนักงานเรียกว่าพวกบ้านตอเต่า เพราะลูกๆ ของทั้งคู่ชื่อเล่นขึ้น
ตอเต่า บ้านของอนุทัตชื่อพวกบ้านกอไก่ เพราะลูกทุกคนชื่อเล่น
ขน้ึ ตน้ ด้วยกอไก่ และแนน่ อนทบ่ี ้านของอนุรตั นจ์ ะตอ้ งเป็นพวกบา้ น
นอหนู ตามช่อื เล่นของลกู ๆ
“งานนี้ส่วนใหญ่มีแต่ผู้หญิงไป ทั้งคุณแม่ ป้าด้า อารัตน์
พต่ี มุ้ พไ่ี ก่ กฟ๊ิ พน่ี ง้ิ มคี ณุ พอ่ เปน็ หนมุ่ เดยี ว คณุ พอ่ เลยชกั อยาก
หาพวก ให้ก๊ฟิ มาชวนคุณโจ้อกี คน จะได้มีหนมุ่ คุยด้วย”
“คณุ ต่อละ่ ครบั ”
“พี่ต่อต้องอยู่โยงเฝ้าบริษัทค่ะ อดไป คุณโจ้ไปนะคะ งานนี้
กงสีจา่ ย ฟรีตลอดรายการ”

กิ่ ง ฉั ต ร

จริณธรฟังแล้วแอบยิ้มในใจ นี่เองโบนัสจากการทำความดี
นีรภารู้จกั คนครอบครัวน้ีจรงิ ๆ
“จะดหี รอื ครบั เกรงใจ ผมเพง่ิ เขา้ มาทำงาน” ชายหนมุ่ ออกตวั
ทั้งที่ในใจนั้นอยากไป โอกาสอย่างนี้หาได้ที่ไหน ทั้งเที่ยวฟรีกินฟรี
แถมยงั ไดใ้ กลช้ ดิ กบั เจา้ นายใหญ่ ใครเซยโ์ นกโ็ งเ่ ตม็ ทน เพยี งแตเ่ ขา
ต้องวางฟอร์มไวก้ ่อนเทา่ นั้น
“เพิ่งเข้า แต่เป็นพนักงานคนสำคัญพิเศษของบริษัท ไปเถอะ
นะคะ พวกผู้ใหญ่อยากให้ไป อ้อ...คุณโจ้จะชวนหนูดีไปด้วยก็ได้
นะคะ แต่หนูดีเขาไม่ค่อยจะยอมให้ใครออกอะไรให้ง่าย ๆ คุณโจ้ก็
บอกหนดู ไี ปวา่ จา่ ยแคค่ า่ เครอ่ื ง อยา่ งอน่ื ไมต่ อ้ ง เพราะนอนกบั กฟ๊ิ
ได้ เตียงโรงแรมใหญ่นอนสองคนสบายๆ ส่วนอาหารคุณพ่อเป็น
เจ้ามือให้เอง” หญิงสาวชวนพร้อมวางแผนให้เสร็จสรรพอย่างคนที่
รู้จักนิสัยเพอ่ื นสนิทตวั เองดี
จรณิ ธรรบั ปาก และชวนนรี ภาไปดว้ ย หญงิ สาวลงั เล อยากไป
แต่ไม่อยากพึ่งพิงพวกวงศ์ว่านเครือมากจนเกินไป แต่โปรแกรมที่
เสนอมากน็ า่ สน หากสดุ ทา้ ยหลอ่ นกไ็ ปไมไ่ ดอ้ ยดู่ ี เพราะวนั ทเ่ี ดนิ ทาง
เกิดตรงกับช่วงที่โรงพยาบาลไปออกบู๊ธโฆษณาบริการพิเศษพอดี
บรรดาแพทยต์ อ้ งผลดั กนั ไป‘ออกหนว่ ย’ใหก้ ารรกั ษาและใหค้ ำปรกึ ษา
ผู้เข้าชมงานฟรีเพ่ือโปรโมทโรงพยาบาล
ชายหนมุ่ ฟงั แล้วหงดุ หงดิ นดิ หนอ่ ย บอกวา่
“ให้หมออื่นไปสิ ไม่จำเป็นที่หมอดีต้องไปเลย โรงพยาบาล
เอาเปรียบนะนั่น ให้ไปนั่งตรวจฟรีๆ คนเยอะ เหนื่อย แต่ได้เงิน
นิดเดียว”
“ไม่จำเป็น แต่อยากไปค่ะ ดีเกรงใจทางผู้บริหาร ตอนที่เกิด
เรื่องโทรศัพท์โกหก ทำเอาวุ่นไปทั้งโรงพยาบาล เขาไม่ว่าไม่ตำหนิ

ลั บ ล ว ง ใ จ

อะไรดสี กั คำ ตอนนเ้ี ขาขอรอ้ งมา เราจะบอกวา่ ไมเ่ อาไมช่ ว่ ย มนั คง
ดไู รน้ ำ้ ใจไปนดิ ดวี า่ ดอี ยทู่ ำงานดกี วา่ คะ่ คณุ โจเ้ ทย่ี วใหส้ นกุ แลว้ กนั ”
นี่ถ้าไม่รู้ว่าตัวเองคือต้นเหตุที่แท้จริง เขาอาจพูดได้ว่า ไม่ใช่
ความผิดของหมอดีเสียหน่อย เขาจะมาตำหนิได้อย่างไรกัน หาก
จริณธรเหมือนคนมีชนักติดหลัง พูดมากไปแสดงความคิดมากไปก็
เกรงจะเข้าตัวเสยี เปลา่ ๆ จงึ นง่ิ เสยี
สุดท้ายขบวนของพวกวงศ์ว่านเครือจึงเดินทางไปเที่ยวมาเก๊า-
ฮอ่ งกงโดยไมม่ นี รี ภา แตม่ สี มาชกิ เพม่ิ ขน้ึ อกี สองคนคอื กกุ๊ -ทพิ รตั น์
กับสามี-เรืองยศ ตามปรกติลูกหลานบ้านนี้เวลาแต่งงานมักชักนำ
คคู่ รองของตนมาทำงานทบ่ี รษิ ทั แตบ่ งั เอญิ เรอื งยศมกี จิ การเปน็ ของ
ตัวเอง แถมเขาเป็นลูกคนเดียว ไม่สามารถมาทำงานใน wwk ได้
อีกทั้งทิพรัตน์ยังตั้งใจว่าจะรีบมีลูก ดังนั้นหญิงสาวจึงลดการทำงาน
ในบรษิ ทั ลง จากทำทกุ วนั กลายเปน็ อาทติ ยห์ นง่ึ ทำสามวนั วนั ทเ่ี หลอื
ถา้ ไม่จัดบ้านแตง่ บ้านกช็ ่วยงานสามีบ้างเล็ก ๆ นอ้ ย ๆ
แต่ถึงจะทำงานน้อยลงและไม่ ‘พาสามีเข้าบริษัท’ ทิพรัตน์กับ
สามีก็ตามไปทัวร์ด้วยเงินกงสีอย่างที่ไม่มีเสียงบ่นหรือท้วงติงจาก
สมาชิกรายไหนเลย แสดงให้เห็นถึงความกลมเกลียวของครอบครัว
น้เี ปน็ อยา่ งดี
สำหรับการเที่ยวนั้น อนุทัตในฐานะผู้เชี่ยวชาญทั้งมาเก๊าและ
ฮอ่ งกงดยี ดึ ตำแหนง่ ไกดเ์ อง โดยเขาเปน็ คนกำหนดวา่ วนั ไหนพกั ทไ่ี หน
รับประทานอาหารภัตตาคารอะไร แต่หน้าที่ไกด์รายนี้หมดแค่นั้น
เร่อื งจิปาถะอนื่ ๆ พวกหนุม่ สาวตอ้ งชว่ ยกนั จดั การเอง
ทวั รเ์ ลก็ ๆคณะนเ้ี ดนิ ทางดว้ ยเครอ่ื งของการบนิ ไทยไปลงฮอ่ งกง
ราคาค่าตั๋วที่ทิพปภาบอกกับจริณธรนั้นถูกมาก เพราะบริษัท wwk
มีบริษัททัวร์ด้วย จึงสามารถซื้อตั๋วได้ในราคาพิเศษ โดยหญิงสาว

ก่ิ ง ฉั ต ร

อวดวา่
“ไม่ใช่แค่มาฮ่องกงนะคะ ไปไหนเราก็ซื้อตั๋วได้ถูก บางทีฟรี
ดว้ ยซำ้ ตง้ั แตท่ ำบรษิ ทั ทวั รม์ าน่ี ทบ่ี า้ นบนิ กนั บอ่ ยมากเลย พต่ี อ่ บน่
ตลอดว่าสาวๆบ้านนี้ทำเหมือนเป็นเจ้าของสายการบิน บินไปช็อป
ทโ่ี น่นที่น่ี”
ชายหนมุ่ ฟงั แลว้ ยม้ิ รบั สภุ าพเหมอื นเคย แตใ่ นใจนน้ั นกึ วา่ คน
มีเงินเสียอย่าง ถึงจะไม่ได้ตั๋วลดครึ่งราคาก็บินไปเที่ยวได้ทุกเดือน
อยู่แลว้
จากสนามบินฮ่องกง คณะทัวร์อนุทัตต่อเทอร์โบเจ็ทเรือด่วน
ข้ามฟากจากสนามบินฮ่องกงไปมาเก๊าเลยโดยไม่ต้องผ่านด่านเข้า
ฮอ่ งกงกอ่ น การเดนิ ทางใชเ้ วลาประมาณหนง่ึ ชว่ั โมงถงึ ทา่ เรอื ทม่ี าเกา๊
บนเกาะมาเกา๊ ทั้งหมดใชบ้ รกิ ารฟรขี องรถโรงแรม ใชเ้ วลาประมาณ
ครง่ึ ชว่ั โมงขา้ มไปเกาะไทปา เพอ่ื เชก็ อนิ ทโ่ี รงแรมเดอะเวนเี ชย่ี นมาเกา๊
ในฐานะทเ่ี ปน็ ‘ลกู นอ้ ง’ จรณิ ธรจงึ ตอ้ งชว่ ยดแู ลเรอ่ื งเชก็ อนิ เขา้ โรงแรม
โดยมเี รอื งยศและทพิ ปภาคอยชว่ ย ระหวา่ งรอเจา้ หนา้ ทเ่ี ตรยี มกญุ แจ
หอ้ งท่เี ปน็ คยี ์การด์ ให้ หญิงสาวกเ็ ล่าวา่
“จริง ๆ ที่นี่มีโฮสต์คนไทยคอยดูแลแขกคนไทยนะคะ เป็น
ผู้หญิงหน้าตาดี ยังสาว แต่ตำแหน่งค่อนข้างสูง รู้จักกับคุณพ่อดี
ทีเดียว เพราะคุณพ่อมาบ่อย ถ้ารู้ว่าเรามา บางทีส่งลิมูซีนไปรับถึง
ทา่ เรอื หรอื ทส่ี นามบนิ เลย แตท่ รปิ นค้ี ณุ พอ่ บอกวา่ เปน็ ทรปิ กนิ ไมใ่ ช่
ทริปเล่น เลยไม่ได้โทร.แจ้งโฮสต์ แต่เดี๋ยวพอคุณพ่อลงมือเล่น
นดิ หนอ่ ย รับรองตอ้ งวิง่ มาเทคแครแ์ น่”
เรอื งยศฟงั แลว้ เฉยๆเพราะอยใู่ นวงการธรุ กจิ รอู้ ยแู่ ลว้ วา่ พวก
ขาใหญ่จะได้รับการดูแลอย่างดีแค่ไหนในกาสิโน แต่คนที่โตมาใน
วงการทหารไดแ้ คย่ ้มิ ๆ จะว่าไมค่ ุ้นเคยกับความหรูหราต่าง ๆ ก็พูด

ลั บ ล ว ง ใ จ

ได้ไม่เต็มปากนัก เพราะในฐานะที่บิดาดำรงอยู่ตอนนี้ บรรดาพ่อค้า
นกั ธรุ กจิ ตา่ งๆพากนั มาเอาใจ จดั ทวั รแ์ พงๆใหท้ ง้ั ครอบครวั พาไป
รบั ประทานอาหารหรู ๆ แตก่ ารทม่ี เี งนิ ถงุ เงนิ ถงั ใชเ้ องกบั การใหค้ นอน่ื
จ่ายให้มขี ้อแตกต่าง ความม่ันใจกต็ ่างกันด้วย...
“คณุ พอ่ คุณโจ้เล่นบ้างไหมครบั ” พีเ่ ขยของทพิ ปภาถาม
ชายหนมุ่ ส่นั หนา้ ตอบยิ้ม ๆ ว่า
“ไม่ครับ คุณพ่อบอกว่ายังรับราชการอยู่ ไม่เหมาะ แต่ถ้า
เกษยี ณแล้วกไ็ มแ่ น”่
“ผิดกับม้าผม รายนั้นกอดตู้สล็อตแน่น เซียนกดปุ่มตัวจริง”
เรืองยศพูดตรง ๆ เขาเป็นพวกพ่อค้า เวลาพูดถึงเรื่องการพนัน
โดยเฉพาะในกาสิโนใหญ่ที่ถูกกฎหมายจึงเอ่ยได้เต็มปาก ไม่ค่อย
เหนียมเหมือนพวกข้าราชการหรือคนทำงานบางประเภทที่ดูเหมือน
การพนันไม่ว่าถูกหรือผิดกฎหมายถือเป็นสิ่งต้องห้าม เป็นอบายมุข
ทีค่ วรหลีกเล่ียง
คณะทวั รข์ องอนทุ ตั ไปสบิ เอด็ คน เขาเลยสง่ั จองหอ้ งไวห้ กหอ้ ง
จรณิ ธรพกั คนเดยี วอยา่ งสบาย หอ้ งพกั ในโรงแรมเวนเิ ชย่ี นหรสู มกบั
เป็นโรงแรมห้าดาว ห้องที่ชายหนุ่มได้เป็นห้องสวีทแบบเตียงคิงไซส์
แตห่ อ้ งนน้ั เหมอื นกบั หอ้ งคคู่ อื แบง่ พน้ื ทอ่ี อกเปน็ สามสว่ น คอื หอ้ งนำ้
ขนาดใหญ่ ห้องนอน และห้องนั่งเล่นที่ใช้พื้นต่างระดับเป็นตัวกั้น
ระหว่างสองห้อง
แต่ถึงจะหอ้ งหรู หากคณะทวั รร์ วมถงึ จริณธรเองไมไ่ ดต้ น่ื เตน้
อะไรนัก เพราะเคยมาพักกันแล้ว พวกวงศ์ว่านเครือมากันบ่อย
ส่วนชายหนุ่มเคยมากับมารดาครั้งหนึ่ง ครั้งนั้นก็เป็นทัวร์เสี่ยจัดให้
‘คุณนาย’ เหมือนเคย เขาชอบความหรูมีระดับของโรงแรม แต่ก็รู้ว่า
ถา้ นายพลจรณิ เกษยี ณ ไมม่ ี‘สปอนเซอร’์ จา่ ยใหห้ มด เขาคงไมย่ อม

ก่ิ ง ฉั ต ร

จ่ายเงินคืนละเจ็ดแปดพันถึงหมื่นกว่าเพื่อพักที่นี่แน่ ไม่เหมือน
ครอบครัวนายจ้างเขาที่ดูเหมือนห้องพักราคาแพงลิบแบบนี้ไม่สร้าง
ความสะดงุ้ สะเทอื นอะไรใหเ้ ลย สามารถเปดิ ไดท้ ลี ะหกหอ้ ง ใหน้ อน
กันอยา่ งสบาย ๆ ห้องละสองคน ไมต่ อ้ งนอนเบยี ดกันเพ่อื ประหยดั
เอาของเขา้ หอ้ งลา้ งหนา้ ลา้ งตาเสรจ็ คณะทวั รก์ ร็ วมตวั กนั อกี ครง้ั
อนทุ ตั นำทง้ั หมดไปกนิ ตม่ิ ซำทภ่ี ตั ตาคารอมิ พเี รยี ลเฮา้ สต์ ม่ิ ซำซง่ึ ตง้ั อยู่
ใจกลางกาสิโนท่ามกลางดงตู้สล็อตแมชีน ร้านเปิดยี่สิบสี่ชั่วโมง
เหมอื นกบั ตง้ั มาไวร้ องรบั นกั พนนั แตห่ วั หนา้ ทวั รบ์ อกกบั ชายหนมุ่ ซง่ึ
เปน็ ลูกทัวร์หนา้ ใหม่คนเดยี ววา่
“รา้ นนใี้ นมาเก๊าฮะเก๋าอรอ่ ยสดุ อยา่ งอนื่ กอ็ ร่อย ทั้งหมกู รอบ
หมแู ดง เปด็ ไก่ ราคาแพงกวา่ ขา้ งนอก แตค่ มุ้ ทส่ี ำคญั ไมต่ อ้ งเขา้
เซนาโดส้ แควร์ ไวพ้ รงุ่ นค้ี อ่ ยเขา้ วนั นม้ี าเหนอ่ื ยๆเทย่ี วเลน่ ในนด้ี กี วา่ ”
“คุณพ่อจะเล่นละสิ ไหนว่าทริปนี้ทริปกิน” นัฎฐาท้วงบิดาขึ้น
ทันที
หลังทำงานกับคนบ้านนี้มาเกือบสองเดือน จริณธรตัดสินได้
อย่างไม่ลังเลว่านัฎฐาเป็นหญิงสาวคนเดียวในตระกูลวงศ์ว่านเครือที่
ช่างเอาจริงเอาจังไปหมดทุกเรื่องจนขาดเสน่ห์ความเป็นผู้หญิงอย่าง
นา่ เสยี ดาย เขาไมแ่ ปลกใจหรอกทห่ี ลอ่ นประกาศตวั วา่ จะอยเู่ ปน็ โสด
ไปตลอดชีวิต เพราะถึงอยากแต่ง ผู้หญิงลักษณะเป็นผู้นำสูง จู้จี้
เครยี ดเครง่ กบั ทกุ เรอ่ื งอยา่ งนห้ี าแฟนยากอยแู่ ลว้ ดไี มด่ กี ค็ งหาไมไ่ ด้
เอาสกั คน
“ทรปิ กนิ แตเ่ ลน่ ดว้ ยนดิ หนอ่ ย ไมม่ ากอะไรหรอกนา่ ” อนทุ ตั
ตอบยิม้ แยม้ ออกจะมนี ำ้ เสยี งเอาใจเสยี ดว้ ยซ้ำ เพราะในบรรดาลกู
ทั้งสี่คน ปากว่าเขารักเท่ากันหมด แต่เกรงใจลูกสาวคนโตมากที่สุด
และเข้าข้างลูกสาวคนเล็กมากที่สุดเท่านั้นเอง “วันนี้วันเดียวเท่านั้น

ลั บ ล ว ง ใ จ

พรงุ่ นี้ก็เทีย่ วจนไมม่ เี วลาเลน่ แล้ว”
นัฎฐายังมองบิดาอย่างไม่วางใจ แต่ก็ดีที่ไม่เอ่ยอะไรที่เหมือน
จะฉกี หน้าเขาอกี
อาหารมื้อนี้จริณธรต้องยอมรับว่าฮะเก๋ากับขนมจีบอร่อยมาก
จริง ๆ อร่อยจนเขาอยากจะพาหมอดีมาชิมสักครั้ง อาจจะเป็นช่วง
ฮันนีมูน เมื่อสมาชิกอิ่มหนำสำราญถ้วนหน้าแล้ว อนุทัตก็ปล่อย
ลกู ทวั รใ์ หเ้ ทย่ี วเลน่ ในโรงแรมตามสบาย และเพราะเคยมาทน่ี ก่ี นั หมด
แล้ว จึงไม่มีใครนึกอยากลงล่องเรือกอนโดลาหรือถ่ายรูปกับบริเวณ
ชอ็ ปปง้ิ ทต่ี กแตง่ เลยี นแบบบา้ นเมอื งของเวนสิ ทแ่ี สนจะงดงาม สาวนอ้ ย
สาวใหญ่ต่างกรูกันไปตามร้านขายของแบรนด์เนมต่าง ๆ ทั้งกระเป๋า
รองเทา้ เสอ้ื ผา้ และเครอ่ื งประดบั อน่ื ๆ แตส่ ว่ นใหญเ่ ทย่ี วชมมากกวา่
จะซ้ือก็แต่รา้ นท่กี ำลงั ลดราคาจรงิ ๆ เพราะทง้ั หมดเชอ่ื ว่า
“ของท่ฮี ่องกงนา่ จะถูกกว่า”
สาวๆทง้ั กลมุ่ จงึ สงวนทรพั ยไ์ วร้ อจบั จา่ ยทฮ่ี อ่ งกง ทพิ ปภาพดู
ยิม้ ๆ ว่า
“เวลาจ่ายของแพงกว่านี่มันเจ็บใจนะคะ เสียเงินยังไม่เท่ากับ
เสียความรู้สกึ ”
“นั่นสิครับ” จริณธรเห็นด้วย แต่ปัญหาอย่างนี้เขาไม่ค่อย
ประสบ เพราะชายหนุ่มก็เหมือนผู้ชายส่วนมากคือไม่ค่อยซื้อของ
นาน ๆ ซื้อที ซื้อแล้วก็จบกัน ไม่วุ่นวายเข้าร้านนั้นร้านนี้หาของ
เหมือนกันเพื่อเปรียบเทียบราคาให้รู้สึกดีใจที่ได้ราคาถูกกว่า หรือ
เจ็บใจทเ่ี สยี คา่ โง่ซื้อมาราคาแพงกว่าเหมอื นพวกผูห้ ญงิ
คราวนี้ก็เหมือนกัน ชายหนุ่มเดินเป็นเพื่อนสาว ๆ อยู่ครู่หนึ่ง
ก็ชักเบื่อ เรืองยศเห็นท่าแล้วเลยชวนชายหนุ่มหลบไปหาเบียร์เย็น ๆ
ดื่มในภัตตาคารแถวนั้น ทั้งสองคุยกันอย่างถูกคอเพราะอายุห่างกัน

ก่ิ ง ฉั ต ร

ไม่มากนัก ต่างกันที่ว่าเรืองยศท่าทางเก่ง แต่เอาเข้าจริงๆดื่มได้
ไม่เท่าไหร่ก็หน้าแดง จริณธรเที่ยวบ่อยกว่า คอแข็งกว่า ดื่มเท่ากัน
แตอ่ าการไมอ่ อกเท่า
ห้าโมงเย็นตามเวลานัด อนุทัตมาถึงก่อนด้วยใบหน้ายิ้มกริ่ม
เกรน่ิ วา่ ไดม้ านดิ หนอ่ ย...จรณิ ธรกน็ กึ วา่ สกั สองสามรอ้ ยเหรยี ญฮอ่ งกง
ทไ่ี หนได้ มารภู้ ายหลงั วา่ เวลาไมก่ ช่ี ว่ั โมง นายจา้ งเลน่ ไดเ้ ทา่ กบั เงนิ เดอื น
ของเขาสองเดอื นทีเดียว ส่วนสาวๆนนั้ มาถงึ จดุ นดั ช้าหน่อย เพราะ
ตอ้ งเอาของท่ีซ้ือมาข้ึนไปเก็บท่หี ้องกอ่ น
“ซื้อกันหมดตัวหรือยังล่ะ” อนุทัตถามภรรยา ลูกสาว และ
ญาติๆ ด้วยสีหนา้ สดใส
“แคอ่ นุ่ เครอ่ื งเทา่ นน้ั แหละคะ่ คณุ พอ่ ” ทพิ รตั นบ์ อกหนา้ ตาเฉย
ชายสงู วยั จึงหันมาหาสองหนมุ่ ทเ่ี หลอื ถามวา่
“แล้วคูน่ ีล้ ่ะ ไดอ้ ะไรกันบา้ งหรอื เปลา่ ”
“แค่เบียร์สองขวดในท้องครับ” ลูกเขยตอบ ทำเอาภรรยาเขา
คอ้ นขวับ ถามว่า
“ดม่ื กนั แคส่ องขวดแนห่ รอื คะคณุ ยศ เลอื ดขน้ึ หนา้ เสยี ขนาดน”้ี
“สองขวดจริงๆ ไมเ่ ชือ่ ถามคณุ โจ้ดูกไ็ ด”้
“จรงิ ครบั สองขวด...” แตเ่ ปน็ คนละสองขวดนะ ไมใ่ ชส่ องคน
สองขวด... “คณุ ยศด่มื ไม่มาก แตเ่ บยี ร์ท่ีนท่ี ่าจะแรง”
คนในคณะทัวร์ส่วนใหญ่หัวเราะกับน้ำเสียงและท่าทางแบบ
ไมค่ อ่ ยนา่ เชอ่ื ถอื อยา่ งจงใจของชายหนมุ่ จะมกี แ็ ตท่ พิ รตั นท์ ค่ี อ้ นสามี
อีกขวบั และเลยเผ่อื แผ่มาถงึ คนชว่ ยรบั รองดว้ ย หล่อนบน่ ว่า
“พวกผ้ชู ายน่ไี ว้ใจไมไ่ ด้ ช่วยปกป้องกันเหลือเกนิ !”
“อา้ ว กลา่ วหากนั เปน็ รายๆไปสกิ กุ๊ พดู อยา่ งนพ้ี อ่ โดนหางเลข
ด้วยนา” อนุทัตร้อนตัวรีบบอก ก่อนจะต้อนคณะทัวร์ของเขาไปที่

ลั บ ล ว ง ใ จ

ประตดู า้ นทนี่ ดั รถของโรงแรมไว้
ในมาเก๊านั้นแท็กซี่ราคาไม่แพง แต่หารถค่อนข้างยาก ขนาด
หนา้ โรงแรมเวนเี ชย่ี นทม่ี บี รกิ ารแทก็ ซต่ี ลอด บางครง้ั ยงั ตอ้ งรอควิ รถ
เกือบยี่สิบนาที ยิ่งถ้าเข้าไปในตัวเมืองแถวเซนาโด้สแควร์ กว่าจะ
เรยี กแทก็ ซไ่ี ดส้ กั คนั ตอ้ งอาศยั ทง้ั เกง่ และเฮงรวมกนั เลยทเี ดยี ว ดงั นน้ั
อนุทัตจึงตัดปัญหาด้วยการเช่ารถมินิแวนของทางโรงแรมสองคันให้
คอยรับสง่ สมาชกิ ทัวรข์ องเขา
รถนี้ตอนแรกโฮสต์คนไทยที่เข้ามาเทคแคร์ตอนเขาเริ่มต้น
เลน่ เสนอใหใ้ ชฟ้ รี แตช่ ายสงู วยั ตอ้ งการรถสองคนั และอยากเปน็ อสิ ระ
จึงขอเช่าสองวันแทน
ระหว่างอยู่ในรถเพื่อเดินทางไปฟู้ดสตรีทที่มีชื่อของเกาะไทปา
ซง่ึ ใชเ้ วลาเดนิ ทางจากโรงแรมประมาณ ๕ นาที อนทุ ตั กบ็ อกจรณิ ธร
วา่
“จะพาไปกนิ โจก๊ ปู เจา้ นอ้ี รอ่ ยมาก ไวเ้ ขา้ ฮอ่ งกงคอ่ ยไปกนิ โจก๊
เป๋าฮอื้ ”
“พูดถึงปูแลว้ ชักนึกอยากกินปูขนนะคะคุณ” ปัทมาเปรย
“ตอ้ งปขู นทญ่ี ป่ี นุ่ ดว้ ยใชไ่ หม งน้ั คราวหนา้ แลว้ กนั ” สามรี บั ปาก
ก่อนหันมาทางลูกน้องคนเดียวในกลุ่ม ถามว่า “คุณโจ้เคยไปกิน
ปูขนท่ญี ี่ปุ่นไหม”
จริณธรยิ้มสุภาพเช่นเคย ทั้งที่ในใจหยัน...ลูกทหารไม่ใช่ลูก
มหาเศรษฐี จะเอาปัญญาที่ไหนไปกินของแพงเมืองนอกเมืองนากัน
แตจ่ ะให้ตอบปฏเิ สธไปทง้ั หมดก็กลัวจะเสียหน้า เขาจึงเลอื กตอบว่า
“เคยกนิ แตป่ ขู นครบั แต่ไมไ่ ดไ้ ปกนิ ถึงญ่ปี ่นุ ”
“มีคนหิ้วมาฝากคุณพ่อละสิ” อนุทัตเดา ก่อนประกาศ “งั้น
งวดหนา้ ไปกนิ กัน”

0 ก่ิ ง ฉั ต ร

“ตกลงงวดหน้าญี่ปุ่นนะคะคุณพ่อ” ทิพปภาที่นั่งอยู่ในรถคัน
เดียวกันเอ่ยเสียงใสขึ้นมาทันที ขณะที่นัฎฐาขมวดคิ้วฉับ ผู้เป็นพ่อ
เลยตอ้ งรีบบอก
“ไปญป่ี นุ่ ไปเทย่ี วดว้ ย ไปดตู ลาดดว้ ยวา่ ตอนนก้ี ำลงั นยิ มอะไร
อยากไดอ้ ะไร เราจะไดเ้ ตรียมตวั หาของใหถ้ ูกใจลูกค้า”
นน่ั แหละควิ้ ยงุ่ ๆ ของลูกสาวคนโตจงึ คลายออกได้

ลั บ ล ว ง ใ จ

๗บ ท ที่

ห ลั ง รั บ ป ร ะ ท า น อ า ห า ร ในรา้ นจนี ชื่อดงั บนถนนอาหารที่
เกาะไทปา อนทุ ตั ใหร้ ถพาไปสง่ ทเ่ี ซนาโดส้ แควรเ์ พอ่ื ใหล้ กู ทวั รข์ องเขา
ชมแสงสตี วั เมอื งและเดนิ ชอ็ ปปง้ิ ในรา้ นทเ่ี ปดิ จนถงึ สามทมุ่ จากนน้ั ก็
กลับไปที่เวนีเชี่ยน ไกด์ทัวร์แยกไปแสวงหาความบันเทิงส่วนตัวต่อ
สว่ นลกู ทวั รน์ น้ั แยกยา้ ยกนั ตามอธั ยาศยั ตอนแรกจรณิ ธรกอ็ ยากพกั
แตเ่ รอื งยศมาลากตวั ไปนง่ั ดม่ื และฟงั เพลงทผ่ี บั นง่ั คยุ กนั อยคู่ รใู่ หญ่
อนุทตั กต็ ามมาสมทบ บอกวา่
“ต้องหยุดแล้ว เล่นได้สักพักต้องหยุด ขืนเล่นต่อเดี๋ยวถูก
มันดูดกลับคืนไปหมด” ก่อนบ่นต่อ “ที่นี่อะไร ๆ ก็ดีไปหมด เสีย
อย่างเดียวไก่เมืองจีนเยอะเหลือเกิน แล้วไม่รู้ว่าเลี้ยงด้วยอะไร สูง
ยาวเข่าดี ขาวๆ สวยๆ ทั้งนั้น เดินกันมาทีเป็นกลุ่มๆ รุมเรียกแขก”
“อาหารตาแบบน้นั คุณพอ่ ทำไมว่าไมด่ ีละ่ ครบั ” เรืองยศถาม
“กเ็ พราะมนั เปน็ ไดแ้ คอ่ าหารตานะ่ สิ มนั ถงึ ไมด่ ี ขนื มากกวา่ นน้ั
มีหวังไดโ้ ดนฉกี อกแน่”
เขาตอบ กอ่ นสามหนมุ่ จะหวั เราะอยา่ งเขา้ อกเขา้ ใจกนั เปน็ อยา่ งดี

ก่ิ ง ฉั ต ร

คืนนั้นกว่าจริณธรจะขึ้นห้องพักก็เที่ยงคืนเศษ ที่ตั้งใจว่าจะ
โทร.หานรี ภากอ่ นนอนกเ็ ปน็ อนั วา่ ตอ้ งพบั ไป มปี ญั ญาแคอ่ าบนำ้ อาบทา่
แลว้ ท้งิ ตัวลงนอนเทา่ น้ัน
วนั รงุ่ ขน้ึ ทวั รอ์ นทุ ตั เรม่ิ ตน้ อาหารเชา้ ทห่ี อ้ งอาหารบราซลิ ซง่ึ เปน็
บฟุ เฟต่ แ์ บบนง่ั อยทู่ โ่ี ตะ๊ มพี นกั งานเดนิ มาเสริ ฟ์ จนกวา่ จะอม่ิ จากนน้ั
กน็ ง่ั รถไปไหวพ้ ระทว่ี ดั อามา่ บนเชงิ เขาซง่ึ สามารถมองออกไปเหน็ ทะเล
ทห่ี มอกลงคลมุ จาง ๆ โดยบรรดาผใู้ หญฝ่ า่ ยหญงิ ในกลมุ่ สง่ั หมหู นั ไว้
ถวายอาม่า หมหู ันท่นี ตี่ ัวใหญ่กว่าหมูหันเมอื งไทยเล็กนอ้ ย นอนอยู่
ในกล่องกระดาษ หนังสีน้ำตาลไหม้มันวาว แต่งด้วยริบบิ้นและ
ดอกไมส้ เี หลอื งดอกใหญท่ ห่ี วั ดแู ปลกตาจนจรณิ ธรบอกไมถ่ กู วา่ นา่ รกั
น่ากลัว หรือว่านา่ กินกนั แน่
ทิพปภาอธบิ ายว่า
“ทบ่ี า้ นมามาเกา๊ บอ่ ยจนไมเ่ ทย่ี วพวกโบสถห์ รอื สถานทท่ี อ่ งเทย่ี ว
สำคัญๆ อะไรแล้ว มีก็แต่วัดอาม่านี่แหละค่ะที่ต้องแวะ ขาดไม่ได้
เพราะทบ่ี า้ นนบั ถอื ทา่ นมาก ขอพรขออะไร ๆทา่ นมาตลอด และทา่ น
ก็ดลให้สมหวังทุกประการ ที่บ้านถึงต้องมาถวายหมูหันทุกครั้งที่มา
ท่ีนี่ คณุ โจก้ ็ลองขอดนู ะคะ รับรองวา่ ไมผ่ ิดหวังแน”่
จรณิ ธรไมไ่ ดเ้ ชอ่ื เรอ่ื งพวกนม้ี ากนกั แตก่ ค็ ดิ วา่ ไมเ่ สยี หายอะไร
จงึ ลองขอดู เขาไมไ่ ดข้ ออามา่ เรอ่ื งหวั ใจหรอื ความรกั เพราะเขามน่ั ใจ
ว่าความรักของเขากับนีรภาไม่มีอุปสรรคใดๆ แน่ ดังนั้นชายหนุ่มจึง
เลือกท่จี ะขอ
...ให้เขามีเงินมีทองจับจ่ายอย่างสบาย ใช้ชีวิตอย่างสุขสำราญ
เหมอื นพวกวงศว์ า่ นเครอื อยากเทย่ี วทไ่ี หนกไ็ ดเ้ ทย่ี ว อยากกนิ อะไร
กไ็ ดก้ นิ ถา้ เปน็ ไดอ้ ยา่ งนน้ั จรงิ ๆ เขาจะกลบั มาไหวอ้ ามา่ ถวายหมหู นั
ตวั นึง...ไมส่ ิ...สองตวั เลยเอา้ !

ลั บ ล ว ง ใ จ

จากวดั อามา่ กลมุ่ ทวั รอ์ นทุ ตั ไปเซนาโดส้ แควรอ์ กี รอบเพอ่ื เดนิ
ดูข้าวของและซื้อขนมขึ้นชื่อที่เหมาะเป็นของฝากคนทางเมืองไทย
ขนมพวกนี้จริงๆ ที่ฟู้ดสตรีทบนเกาะไทปาก็มีสาขาของร้านนี้ไปเปิด
แต่เมื่อวานทั้งหมดไม่ได้ซื้ออะไรเพราะไปถึงหัวค่ำแล้ว กินข้าวเย็น
เสรจ็ ร้านก็ใกล้ปิด ไม่มีเวลาซื้อไม่มีเวลาเลือก เลยตัดสินใจมาซื้อที่
สาขาแถวเซนาโด้สแควร์วันนี้แทน ส่วนตอนเที่ยงทั้งหมดกินอาหาร
แมคกานสี ซง่ึ เปน็ อาหารทผ่ี สมผสานกนั ระหวา่ งอาหารยโุ รปและเอเชยี
ไกดบ์ รรดาศักดเ์ิ ตือนจริณธรไว้ว่า
“อย่ากินมากนักนะคุณโจ้ เดี๋ยวค่ำนี้จะกินบุฟเฟ่ต์ที่เวนีเชี่ยน
ไม่ลง”
หลงั อาหารกลางวนั สาวๆและไมส่ าวแยกตวั ไปชอ็ ปปง้ิ พวกผชู้ าย
เดินทางกลับที่พัก เรืองยศนั้นขอตัวขึ้นไปงีบเอาแรง ส่วนจริณธร
ตามอนุทัตเข้าไปในส่วนที่เป็นกาสิโน ระหว่างเดินตามแถวตู้สล็อตที่
เรียงราย นายจ้างของชายหนุ่มบอกให้เขาไปผ่อนคลายตามสบาย
ชายหนมุ่ จงึ ลองไปเสย่ี งโชคดู แตต่ สู้ ลอ็ ตดดู เงนิ เขาไปหลายสบิ ดอลลาร์
ฮอ่ งกง จรณิ ธรจงึ คิดจะกลับข้ึนหอ้ งพกั และโทร.หาแฟนสาว
หากก่อนขึ้นห้องเขาเดินผ่านไปทางอนุทัต ฝ่ายนั้นเรียกให้เขา
มานั่งเล่นด้วย แต่ชายหนุ่มปฏิเสธ ขอเป็นฝ่ายดู...โดยตั้งใจว่าจะดู
สกั พกั แตด่ วงของผสู้ งู วยั กวา่ ทแ่ี ตเ่ ดมิ รอ่ แรข่ น้ึ นอ้ ยลงมากกลบั เปลย่ี น
เป็นขึ้นอย่างประหลาด ตั้งแต่จริณธรมาอยู่ข้าง ๆ เขาชนะติด ๆ กัน
หา้ หกตารวด แถมยังไดแ้ บล็กแจค๊ มาสองหน
“ดจี รงิ ๆ สงสยั คณุ โจจ้ ะเปน็ ตวั นำโชคของผมแน”่ อนทุ ตั รอ้ ง
อย่างยินดีเมื่อเขาชนะเจ้ามืออีกครั้ง ได้ชิปกองใหญ่มาอยู่ตรงหน้า
“ไมม่ ธี รุ ะไปไหนใชไ่ หม อยเู่ ปน็ เพอ่ื นกนั หนอ่ ยนะคณุ อยา่ เพง่ิ ไปไหน”
คำพูดของนายจ้างเหมือนไม่ใช่คำถาม หรือไม่ก็เป็นคำถามที่

กิ่ ง ฉั ต ร

คำตอบมอี ยอู่ ย่างเดียวคอื ไดค้ รับ ดังนน้ั จริณธรจงึ ต้องน่งั ลงขา้ งๆ
ผู้สูงวัย ฝ่ายนัน้ ใจปำ้ แบง่ ชิปมาให้ตั้งใหญ่พอดู
“เลน่ เลย เลน่ บา้ งไมเ่ ลน่ บา้ งกไ็ ด้ แตอ่ ยกู่ บั ผมทน่ี แ่ี หละ ชปิ นน่ั
ผมให้เล่นตามสบาย ถ้าได้ คุณเก็บเข้ากระเป๋าไปเลย เสียก็เสียไป
ไมต่ ้องคืนกัน”
ชายหนุ่มไม่ได้อยากเล่น แต่นายคือนาย ชอบไม่ชอบ อยาก
ไมอ่ ยาก ถา้ รกั ความกา้ วหนา้ ไมค่ วรปฏเิ สธ คำตอบทถ่ี กู ตอ้ งมเี พยี ง
ครับกับได้ครับเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงนั่งเล่นกับอนุทัตติดพันกันยาวจ
นถึงเวลานัดกลุ่มอีกครั้ง โดยไม่มีโอกาสหลบไปโทรศัพท์ถึงหมอดี
เลย

นี ร ภ า ไ ม่ แ ป ล ก ใ จ หรอื นอ้ ยใจอะไรท่ีไมไ่ ด้รบั โทรศัพท์จาก
จริณธรเลย หญิงสาวเข้าใจดีว่าถึงจะเป็นการไปเที่ยว แต่เที่ยวกับ
ครอบครัวเจ้านายไม่เหมือนเที่ยวกับครอบครัวตัวเองหรือเพื่อน
ต่อให้เขาบอกว่าไปเที่ยวกันฉันญาติมิตร คนเป็นลูกน้องหรือลูกจ้าง
ก็ต้องวิ่งอำนวยความสะดวกให้คนอื่นอยู่ดี ดังนั้นถ้าเขาไม่สะดวก
โทร.มาก็ไม่แปลกอะไร
อีกอย่างตัวหล่อนเองก็ไม่ว่าง เพราะต้องไปออกบู๊ธของโรง
พยาบาล ซึ่งแน่นอนว่างานหนักกว่าการตรวจคนไข้ตามปรกติมาก
เนื่องจากทางโรงพยาบาลไม่คิดค่าคำปรึกษา จึงมีผู้เข้าชมงานมา
ขอคำปรึกษาอย่างไม่ขาดระยะ นีรภาจึงทำงานวุ่นตลอด พอคนซา
นกึ วา่ จะมเี วลาพักหายใจ ก็มเี สยี งทกั อย่างเกรงใจ
“หนดู ”ี
หญิงสาวเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นใครก็ยิ้มออกมาได้อย่าง
จรงิ ใจกอ่ นพนมมอื ไหว้

ลั บ ล ว ง ใ จ

“สวสั ดคี ะ่ พต่ี อ่ ” ชายหนมุ่ มาพรอ้ มกบั บดิ า นรี ภาเคยพบอนทุ ติ
ครั้งหนึ่งแบบผ่าน ๆ ที่บ้านของทิพปภา พูดกันตามตรงหล่อนจำเขา
ไมไ่ ด้ แตม่ น่ั ใจวา่ ไมพ่ ลาด เพราะพชรพลมเี คา้ บดิ าอยมู่ าก หญงิ สาว
จงึ ไหวเ้ ลยไปยงั ผ้อู าวุโสดว้ ย “สวสั ดีค่ะคณุ ลุง เชิญน่ังก่อนสคิ ะ”
“พค่ี งไมไ่ ดล้ ดั ควิ ใครนะ แคบ่ อกพยาบาลตรงนน้ั วา่ ขอทกั หมอ
นรี ภาหนอ่ ย เขาจำพี่ได้วา่ เคยเจอกันที่โรงพยาบาลเลยรีบใหเ้ ข้ามา”
“ไมล่ ดั คะ่ คนซาพอดี แตถ่ า้ มากอ่ นหนา้ นส้ี กั ชว่ั โมงละกไ็ มไ่ หว
แน่ คนรอควิ กันยาว แล้วน่พี ีต่ อ่ กับคุณลุงมาดงู านหรอื คะ”
“คณุ พ่ออยากดพู วกแพ็คเกจ” พชรพลตอบ สมัยน้กี ารรกั ษา
พยาบาลกเ็ ปน็ ธรุ กจิ อยา่ งหนง่ึ ธรุ กจิ ทร่ี งุ่ เรอื งเสยี ดว้ ย คนไทยเดย๋ี วน้ี
หว่ งสขุ ภาพกันมากข้นึ ถงึ ไม่ป่วยก็ตอ้ งตรวจสุขภาพเป็นระยะ หรือ
มองการณ์ไกลซื้อบริการโรงพยาบาลล่วงหน้า โรงพยาบาลจึงเสนอ
คอร์สต่างๆออกมามากมาย มีทั้งตรวจสุขภาพทั่วไป หรือการเป็น
สมาชิกพิเศษที่จ่ายเงินก้อนใหญ่แต่จะได้รับบริการรักษาพยาบาลฟรี
ยามเจ็บไข้ไดป้ ่วย
“มอี ันไหนถกู ใจหรอื ยงั คะ” แพทย์สาวถามผสู้ งู วัย
รายนน้ั ยม้ิ กวา้ ง เขาแทบไมห่ ลงเหลอื อาการเจบ็ ไขใ้ หเ้ หน็ แสดง
ใหเ้ หน็ ถึงการรกั ษาพยาบาลอยา่ งดี และการระมดั ระวังรักษาตวั เอง
“เยอะหนู แต่ตอ้ งขอเวลาพจิ ารณากันหนอ่ ยวา่ ค้มุ ไม่คุม้ ”
นรี ภายิม้ อยา่ งเขา้ ใจ ระดับพวกวงศ์วา่ นเครือแลว้ แพค็ เกจท่ี
พิจารณาคงไม่ใช่แค่หลักหมนื่ หรอื แค่แสนต้นๆ แน่
“นอกจากดคู วามค้มุ แล้วต้องดูท่ตี ้งั ดว้ ยนะคะ วา่ เดนิ ทางจาก
บา้ นสะดวกไหม เพราะบางครง้ั เวลาเปน็ สง่ิ สำคญั กวา่ สง่ิ อำนวยความ
สะดวกหรือความทันสมยั นะคะ”
“นั่นสิ คงต้องดูประกอบ ๆ กันไปหมดแหละ บางแห่งหมอ

กิ่ ง ฉั ต ร

ไม่ดังเท่าอีกแห่ง แต่โรงพยาบาลใกล้บ้านกว่าก็ดี ป่วยคราวก่อน
สงสารแม่ต่อเขา โรงพยาบาลอยู่ห่างบ้านคนละมุมเมือง วิ่งเทียวไป
เทียวมา...รถก็ติด เสร็จเรื่องก็แทบจะป่วยเพราะความเหนื่อยไป
ตาม ๆ กนั ” อนทุ ิตเหน็ ดว้ ย
สองพอ่ ลกู อยคู่ ยุ กบั นรี ภาอยคู่ รู่ พอเรม่ิ มผี ชู้ มงานคนอน่ื สนใจ
อยากจะขอคำปรกึ ษาจากหมอ ทง้ั คจู่ งึ กลา่ วลาและลกุ จากบธู๊ ไป เดนิ
หา่ งจากบธู๊ ไปพอสมควรผู้สงู วัยกว่าก็เอ่ยชมวา่
“หมอคนนี้น่ารักนะ ท่าทางเก่ง ไม่โฆษณาโรงพยาบาลตัวเอง
หรอื ชวนซอ้ื อะไรเลย”
พดู พลางมองลกู ชายอยา่ งประเมนิ อนทุ ติ สงั เกตเหน็ ตง้ั แตแ่ รก
ว่าพชรพลนั้นแสดงความสนใจนีรภาเป็นพิเศษ พอเห็นปุ๊บก็ตรงเข้า
ไปหาไปทกั ทาย ไมไ่ ดส้ งวนท่าทเี หมือนตอนเจอผหู้ ญงิ อื่นทร่ี ู้จัก
“แถมยงั ยิม้ สวยดว้ ยนะ” ชายสงู วัยหยอด
ลกู ชายจบั นำ้ เสยี งแหยน่ ดิ ๆของพอ่ ได้ เลยยม้ิ ๆ บอกตรงๆวา่
“อย่าคิดอะไรไกลเลยครับพ่อ หนูดีเขามีแฟนแล้ว แฟนเขา
กท็ ำงานให้บรษิ ทั เรา คนท่ชี ว่ ยยายตมุ้ ไวไ้ งครบั ตอนนอ้ี าทตั เลยพา
ไปเทีย่ วฮ่องกงมาเก๊าเปน็ การขอบคุณ”
“ออ้ ...” นำ้ เสยี งอนทุ ติ มแี ววเสยี ดายหนอ่ ยๆ “คนนเ้ี องนะ่ หรอื
ที่วา่ เปน็ ลูกนายพลจริณดว้ ยใชไ่ หม”
“ครบั ”
“เห็นอาเราเขาปลื้มนักนี่ บอกว่าทำงานดี คล่อง สุภาพ
เรียบร้อย งั้นก็เหมาะดีแล้ว ผู้หญิงฉลาดๆดีๆก็สมกันดีกับผู้ชาย
เกง่ ๆ ดี ๆ”
ชายหนุ่มไม่ตอบอะไร เขาบอกไม่ได้ว่าจริณธรเก่งเรื่องงาน
หรอื เปลา่ เพราะไมไ่ ดท้ ำในสว่ นเดยี วกนั สว่ นเรอ่ื งดนี น้ั ...ใช.่ ..ชายหนมุ่

ลั บ ล ว ง ใ จ

คนนน้ั อาจจะมนี ำ้ ใจชว่ ยนอ้ งสาวเขาไว้ แตจ่ ะดใี นดา้ นอน่ื ดว้ ยหรอื ไม่
นัน้ พชรพลยังไมม่ น่ั ใจ

เ ย็ น น้ั น สมาชิกทวั รข์ องอนุทัตรบั ประทานอาหารเยน็ ในหอ้ งอาหาร
บุฟเฟ่ต์ชื่อแบมบู ราคาอาหารรายหัวคิดเป็นเงินไทยแล้วสูงไม่น้อย
แตอ่ นทุ ตั นน้ั เปน็ ‘ขาใหญ’่ ของกาสโิ น ภรรยาของเขากเ็ ลน่ สลอ็ ตแมชนี
ทั้งคู่มีบัตรสมาชิกระดับสูงสุดและสะสมคะแนนจากการเล่นไว้มาก
พอดู จึงใช้คะแนนแทนเงนิ จ่ายคา่ อาหารให้ทุกคนได้หมด
สำหรบั อาหารนน้ั มที ง้ั อาหารจนี อาหารทางแถบเอเชยี อาหาร
ทะเล และอาหารแบบตะวนั ตก รสชาตอิ าหารไมไ่ ดเ้ ดน่ อะไร เนน้ ท่ี
ความหลากหลาย และรายการทเ่ี ดน่ ที่สุดเหน็ จะเปน็ กา้ มปอู ะแลสกา
เท่านั้น ส่วนน้ำดื่มนั้นเป็นน้ำเปล่า ถ้าสั่งน้ำอัดลมหรือน้ำหวานอื่นๆ
ต้องเสียเงินเพิ่ม ตอนแรกจริณธรก็ไม่กล้าสั่งพิเศษ แต่สาวๆ วงศ์
ว่านเครือสั่งน้ำส้มน้ำหวานกันกระหน่ำ อนุทัตสั่งไวน์ขณะที่เรืองยศ
เลือกเบียร์ ชายหนุ่มจึงตัดสินใจสั่งเบียร์ตาม ไม่กล้าสั่งไวน์ กลัว
นายจา้ งจะหาวา่ ตเี สมอ แตเ่ อาเขา้ จรงิ ๆ อนทุ ตั กส็ ง่ั ไวนท์ ง้ั ขวดมาเปดิ
รินให้ทุกคน
จบรายการอาหารเจ้าหน้าที่ของกาสิโนนำบัตรชมโชว์ฟรีมาให้
อนทุ ตั ชายสงู วยั ไมด่ เู พราะเคยดมู าแลว้ พน่ี อ้ งและลกู หลานของเขา
ก็ดูโชว์กายกรรมชุดนี้หมดแล้ว จึงกลายเป็นเรืองยศกับจริณธรต้อง
เข้าไปดูโชวก์ นั สองคน
ก่อนปล่อยตัวสองหนมุ่ ไปอนุทัตบ่นวา่
“นี่ถ้าไม่เสียดายบัตรและเห็นว่าคุณโจ้ยังไม่เคยดูนะ จะไม่
ปล่อยไปหรอก อยากให้ไปนั่งเล่นด้วยกันที่โต๊ะอีกรอบมากกว่า
เพราะคุณโจ้นี่เทวดานำโชคแท้ ๆ นั่งอยู่ด้วยนี่ดวงดีไม่มีตก ยังไงดู

กิ่ ง ฉั ต ร

โชวแ์ ลว้ ถ้ายงั ไม่ง่วงแวะไปหาผมที่โต๊ะหนอ่ ยนะ”
หลังโชวเ์ ลิก เรอื งยศถาม‘เพอื่ นซ้ี’คนใหม่ของเขาวา่ จะตอ้ งรีบ
ไปนง่ั โตะ๊ กบั พอ่ ตาของเขาหรอื เปลา่ และพอจรณิ ธรตอบวา่ ไม่ เขาจงึ
ชวนชายหนมุ่ ไปดม่ื เบยี รต์ อ่ ทผ่ี บั บลฟู รอ็ ก ทง้ั คนู่ ง่ั จบิ เครอ่ื งดม่ื คยุ
กนั สารพดั เรอ่ื งอยา่ งถกู คอ จงั หวะหนง่ึ เรอื งยศซง่ึ หนา้ เรม่ิ แดงเพราะ
ฤทธ์ิแอลกอฮอลเ์ ปรยข้ึนวา่
“คณุ โจน้ เ่ี สนห่ ด์ นี ะ มแี ตค่ นชอบคนอยากจะเอาใจ โดยเฉพาะ
คุณพ่อตาของผม ท่าทางคุณพ่อปลื้มคุณมากกว่าผมที่เป็นลูกเขย
เสียอกี ”
จรณิ ธรมองคนพดู อยา่ งระวงั แตพ่ อเหน็ อกี ฝา่ ยเอย่ อยา่ งจรงิ ใจ
ไม่ได้ประชดหรือมีท่าทางน้อยอกน้อยใจอะไร เขาก็ยิ้มอย่างถ่อมตัว
ตอบกลับไปว่า
“ผมโชคดีน่ะครบั ทค่ี ุณทตั ให้ความเมตตา”
“ใช่ เจ้านายชอบใจอย่างนี้คงก้าวหน้าเร็ว เสียอย่างเดียว...”
เรอื งยศยกนว้ิ ชข้ี น้ึ มาประกอบคำพดู ทา่ ทางไมเ่ หมอื นคนเมา แคม่ นึ ๆ
และกำลงั ครม้ึ อกครม้ึ ใจ “กา้ วไปเรว็ แคไ่ หน พอถงึ จดุ หนง่ึ กต็ อ้ งหยดุ
อย่างมากก็ได้แค่ผู้จัดการแผนก ไม่สูงไปกว่านี้ เพราะอะไรรู้ไหม
เพราะ...คุณไม่ใชพ่ วกวงศ์ว่านเครือ”
จรณิ ธรนง่ิ ไปนดิ หนง่ึ เพราะไมเ่ คยคดิ ไกลไปขนาดนน้ั เขาแค่
ชอบงานทท่ี ำอยู่ เพราะไมย่ าก ไมม่ แี รงกดดนั ไมต่ อ้ งใชเ้ ทคโนโลยี
แขง่ ขนั มากมาย ไมต่ อ้ งคอยขวนขวายดวู า่ คแู่ ขง่ ของบรษิ ทั มอี ะไรใหม่
ที่ต้องไล่ตามหรือแซงหน้าให้ได้ ดังนั้นเขาจึงคิดว่าจะทำงานที่นี่ไป
เรื่อย ๆ
งานสบาย เจา้ นายโปรด คงก้าวหนา้ ไปไดด้ ี
เขาไม่เคยคิดจะก้าวไปถึงระดับผู้บริหาร แต่พอเรืองยศพูด

ลั บ ล ว ง ใ จ

ชายหนุ่มก็ชักคิดตาม ทำงานเป็นลูกจ้างเขา ยังไงก็ต้องเป็นลูกจ้าง
อยู่วันยังค่ำ ไม่เหมือนคนในครอบครัว ทำบ้างไม่ทำบ้างก็ยังนั่ง
ตำแหน่งสูงๆ ในบริษัทได้อย่างสบาย ๆ
“บรษิ ทั แบบครอบครวั กเ็ ปน็ อยา่ งนท้ี ง้ั นน้ั ไมใ่ ชห่ รอื ครบั ” จรณิ ธร
พมึ พำ
“ใช่ แตท่ อ่ี น่ื ถา้ คณุ เกง่ จรงิ ยงั มโี อกาส แตท่ น่ี .่ี ..” คนมนึ เบยี ร์
ส่ายหน้าช้าๆ “ไม่มีหวังเลย ต้นตระกูลเขาสอนมาดี คุณย่าจู...อึ้ง
กยุ้ จู คุณรู้จกั ไหม”
จริณธรยมิ้
“มีหรือครับจะไม่รู้จัก ก้าวเข้าบริษัทก็มีทั้งรูปและคำขวัญ
ติดหราเตม็ ไปหมด คำขวญั ของคุณยา่ จทู ัง้ น้ัน”
“นั่นแหละ นั่นแหละ” เรืองยศพยักหน้าหงึกหงัก “คุณย่าจู
ผู้เก่งกาจ ผมน่ะไม่ทันคุณย่าหรอก เจอแต่คุณต่อหลานรักคุณย่า
เทา่ นน้ั รายนน้ั กถ็ อดแบบมาเหมอื นเชยี ว ทง้ั ทา่ ทางการวางตวั วา่ แต่
คุณย่าจูเนี่ยน่ะ สอนลูก ๆ ไว้หนักหนาว่า เชื่อใจลูกหลานตาบอด
ข้างหน่งึ เชือ่ ใจคนอนื่ ตาบอดสองขา้ ง คณุ เขา้ ใจไหม”
“สอนว่าอย่าไวใ้ จใครนอกจากตวั เองใชไ่ หมครบั ”
“ใช่ และพวกลูกๆก็ปฏิบัติตามคำสอนของแม่อย่างเคร่งครัด
ทำทุกอย่างด้วยตัวเองก่อน พอทำไม่ไหวถึงยอมให้ลูกหลานช่วย
ยอมตาบอดขา้ งหนง่ึ แตก่ บั คนอน่ื นะ่ หรอื ...” ชายหนมุ่ โบกมอื “อยา่
ได้หวัง คุณพ่อตาผมกับพี่และน้องไม่ไว้ใจคนนอกเลย ให้ทำงาน
สำคัญจริง แต่ไม่มีทางขึ้นถึงระดับผู้บริหาร ยกเว้นอย่างเดียวคุณ
ตอ้ งเปน็ หนงึ่ ในครอบครัว อยา่ งผม...”
เรืองยศชี้นว้ิ เข้าหาตวั เองก่อนเลา่ ต่อวา่
“รู้ไหมว่าขนาดผมไม่ได้เข้ามาช่วยงานในบริษัท พ่อตายังใจดี

0 ก่ิ ง ฉั ต ร

แบง่ หนุ้ ให้ สน้ิ ปกี ค็ อยรบั เงนิ ปนั ผล นถ่ี า้ ทำงานใหด้ ว้ ยรบั รองหนุ้ เพม่ิ
อีกหลายเท่า ได้ทั้งเงินเดือนได้ทั้งปันผล ทุกสามเดือนแพ็คกระเป๋า
เที่ยวต่างประเทศ สบ๊าย-ย-ย-ย...แต่ถ้าเป็นแค่ลูกจ้างละก็อย่าหวัง
เลย ห้นุ สักหนุ้ กไ็ มม่ ีทางกระเซน็ ”
จริณธรฟังแล้วยิ้ม ๆ นึกในใจว่าไอ้หมอนี่โชคดีเป็นบ้าเลย
ขนาดไมต่ อ้ งทำอะไร แคแ่ ตง่ งานกบั ผหู้ ญงิ บา้ นนเ้ี ทา่ นน้ั กม็ เี งนิ ปนั ผล
เข้ากระเป๋าแล้ว สบ๊าย-ย-ย-ย...จริงๆ อยา่ งทีเ่ ขาว่า
“เสยี ดายนะทค่ี ณุ โจม้ แี ฟนแลว้ ไมง่ น้ั ผมจะยใุ หจ้ บี สาวๆบา้ นน้ี
สกั คน ยงั เหลอื อยอู่ กี ตง้ั สค่ี น ไมม่ แี ฟนเลยสกั คน เลอื กเอาคนไหน
ก็ได้ รับรองรุ่ง ยิ่งคุณพ่อตาผมปลื้มคุณออกขนาดนี้ รับรองวันนี้
ลูกจ้าง พรุ่งนี้ผู้บริหาร เชื่อผมสิ!” เรืองยศยุเพราะครึ้มอกครึ้มใจ
เตม็ ท่ี คยุ ไปดม่ื ไปทง้ั เบยี รท์ ง้ั เหลา้ ขวดและแกว้ เปลา่ เตม็ โตะ๊ ไปหมด
“เสียดายเหมือนกันครับ” จริณธรยอมรับตรง ๆ เพราะเห็น
อกี ฝ่ายเรม่ิ ครองสติไม่ค่อยได้แล้ว “แตเ่ ผอิญผมรักแฟนมาก”
“ถามตรง ๆ อย่าโกรธกันนะคุณโจ้ ครอบครัวแฟนคุณตั๋ง
หรือเปล่า สูพ้ วกวงศว์ ่านเครือได้หรือเปลา่ ”
“ไม่หรอกครับ ครอบครัวหมอดีก็ธรรมดาๆ” อย่าพูดถึง
ครอบครวั วงศว์ า่ นเครอื เลย ขนาดครอบครวั ทหารอยา่ งเขา บา้ นนรี ภา
ก็ต้องถือว่าอยู่ห่างถอยไปไกล แต่นายพลจริณใกล้จะเกษียณแล้ว
อีกหน่อยครอบครัวเขาก็คงต่างจากครอบครัวของหมอดีไม่เท่าไหร่
“พอ่ แม่เปน็ อาจารย์ แต่ผมรกั หมอด”ี
ประโยคหลงั ชายหนมุ่ ยำ้ เหมอื นกบั จะบอกทง้ั ตวั เองและคสู่ นทนา
ให้เชอื่ ตามน้นั
“ผมกร็ กั เมยี ผมนะ คณุ กกุ๊ ยอดเสนห่ ายาใจ แตผ่ มรกั สง่ิ ทม่ี า
กับคุณกุ๊กด้วย รักแบบใช้สมองด้วยไง จำไว้เลยนะคุณโจ้ ตอนยัง

ลั บ ล ว ง ใ จ

ไมไ่ ดแ้ ตง่ โอกาสเลอื กของเรามเี ยอะ ตอ้ งเลอื กใหด้ ี เพราะพอประตู
ปิดฉับแล้ว เราก็ต้องอยู่กับสิ่งที่เราเลือก เลือกให้ดีชีวิตจะมีชัยไป
กวา่ คร่งึ ”
“คุณยศ ผมวา่ คณุ ยศมึนแล้ว กลับข้ึนไปพกั ดีไหมครบั ”
“เอาสิ เรยี กเขาเกบ็ ตงั คเ์ ลยแลว้ กนั ผมจา่ ยเอง สว่ นคณุ ตอ้ ง
ไปหาคุณพอ่ ตาผมในบ่อนใช่ไหม”
“ครับ”
“ทำหนา้ แบบนไ้ี มอ่ ยากไปละส”ิ เรอื งยศแหยก่ อ่ นสรปุ “อยา่ งน้ี
แหละ...เปน็ ลกู จา้ งกต็ อ้ งทนเอาหนอ่ ย แตถ่ า้ เปน็ ลกู เขยละสบา๊ ย-ย-ย
...เซยโ์ น เมาแล้วขึน้ ไปพักไดเ้ ลย”

ก่ิ ง ฉั ต ร

๘บ ท ที่

เ ช้ า วั น รุ่ ง ขึ้ น คณะทัวร์ของอนุทัตก็เดินทางขึ้นเรือเฟอร์รี่
กลับเข้าฮ่องกง ทั้งหมดเข้าพักโรงแรมระดับสี่ดาวแถวมงก๊ก โดยมี
รถโรงแรมมารับถงึ ทที่ า่ เรอื
โรงแรมนี้แม้จะอยู่ในระดบั ดี แตท่ ิพปภาบอกกับจรณิ ธรว่า
“จรงิ ๆคณุ พอ่ อยากพกั ดกี วา่ นน้ี ะคะ ตดิ ตรงทว่ี า่ โรงแรมนเ้ี รา
ส่งลูกทัวร์มาพัก มาเองเลยได้ห้องพักฟรี ถ้าเลือกไปพักที่ถูกใจแต่
เสียเงิน รบั รองพี่ไก่เลง้ ตายแน”่
“โรงแรมนี้ก็ดีนะครับ ผมเคยมาฮ่องกงกับเพื่อน พักโรงแรม
แถวนาธาน ทัวร์บอกว่าหรูแล้ว เอาเข้าจริง ๆ ห้องเท่าแมวดิ้นตาย
สองคนกระเป๋าสองใบห้องแทบระเบิด” ชายหนุ่มเล่า แต่ไม่ได้เสริม
ว่า ตอนที่มากับมารดาและพี่สาวเมื่อไม่กี่เดือนก่อน โรงแรมที่พักก็
แย่กว่านี้ ขนาดห้องล็อบบี้ข้างล่างดูดีดูหรู แต่พอขึ้นห้องพักก็ห้อง
เท่าแมวดิ้นตายเหมือนกันหมด โรงแรมนี้ได้พักห้องสวีท ถึงไม่หรู
เทา่ เวนเี ชย่ี น หากพกั ไดส้ บายๆ ยง่ิ เหมาคนเดยี วทง้ั หอ้ งอยา่ งเขายง่ิ
สบายใหญ่

ลั บ ล ว ง ใ จ

หลงั จากเขา้ พกั เรยี บรอ้ ยแลว้ ไกดพ์ าลงรถใตด้ นิ สองสถานไี ป
รับประทานอาหารที่ภัตตาคารแห่งหนึ่งซึ่งกินเนื้อที่ชั้นสามและสี่ของ
อาคาร ทั้ง ๆ ที่ไปถึงร้านก่อนเที่ยง แต่ยังต้องรออยู่เกือบครึ่งชั่วโมง
ถึงจะได้โตะ๊ ไกดบ์ อกกับลกู ทวั รห์ นา้ ใหมส่ องหนุ่มว่า
“ดนี ะมามอ้ื กลางวนั ขนื มามอ้ื เยน็ คงไมไ่ ดก้ นิ เพราะเขามงี าน
แตง่ งาน” เขาชไ้ี ปยงั กำแพงดา้ นหนง่ึ ของรา้ นซง่ึ แตง่ เปน็ ซมุ้ เวทเี ลก็ ๆ
สำหรบั งานแตง่ งาน โดยฉากดา้ นหลงั แตง่ ดว้ ยมา่ นสชี มพู มโี ฟมตดั
เป็นรูปหัวใจกับกามเทพติดตรงกลาง จริณธรมองแล้วขำๆ รู้สึก
เหมือนงานแต่งงานตามต่างจงั หวัดของไทยดเี หมือนกัน
อาหารส่วนใหญ่เป็นติ่มซำจำพวกขนมจีบ ฮะเก๋า ก๋วยเตี๋ยว
หลอด เปด็ ไก่ หมแู ดง หมกู รอบ ปลานง่ึ ขา้ วอบหมอ้ ดนิ อนทุ ตั
สง่ั ไมอ่ น้ั แตถ่ งึ จะสง่ั เยอะ อาหารกเ็ กอื บหมดทกุ อยา่ ง เพราะของสด
รสดถี กู ปากลกู ทวั ร์ ขนาดจรณิ ธรยงั ขอเกบ็ ใบรายการสง่ั อาหารทเ่ี ปน็
กระดาษบางๆ พิมพช์ ื่ออาหารให้คนสง่ั ขีดเลอื กเอากลับบา้ น
“คราวหน้าถ้ามีโอกาสมาฮ่องกงกับคุณแม่จะได้พามาร้านนี้”
เขาใหเ้ หตุผล
“ไมใ่ ชค่ ราวหนา้ จะพาหนดู มี าหรอื คะ” ทพิ ปภาแกลง้ แหย่ และ
ไดร้ บั คำตอบเป็นรอยย้ิมนิด ๆ
“น่นั กด็ ว้ ยครับ”
หลังอาหารทัวร์แยกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มผู้ใหญ่ไปเยี่ยมเพื่อน
นักธุรกิจของอนุทัต โดยมีนัฎฐาตามไปด้วย ส่วนหนุ่มสาวที่เหลือ
เกาะกลมุ่ เดนิ ชอ็ ปปง้ิ ทย่ี า่ นการคา้ แถวนน้ั แตก่ ารชอ็ ปไมค่ อ่ ยราบรน่ื
เทา่ ไหร่ เพราะตา่ งคนตา่ งมนี สิ ยั และความชอบตา่ งกนั นรสิ าอยากจะ
เดนิ ไทมส์ แควรฝ์ ง่ั ฮอ่ งกง เรอื งยศอยากไปแถวถนน Hak Po เพอ่ื ดู
เรอ่ื งอปุ กรณป์ ระดบั ยนต์ ครอบครวั ชายหนมุ่ มธี รุ กจิ ดา้ นนด้ี ว้ ย ตอ้ ง

ก่ิ ง ฉั ต ร

เดินทางไปจีนเพื่อดูงานบ่อยๆ เลยอยากจะโฉบไปดูว่ามีอะไรใหม่ๆ
น่าสนใจหรอื เปล่า ยือ้ กนั ไปยื้อกันมา สุดท้ายกส็ รปุ ว่า...แยกวง
นรสิ ากบั ทพิ ปภาจะนง่ั รถใตด้ นิ ขา้ มไปฝง่ั ฮอ่ งกง แถมตวั ตง้ั ตวั ตี
ยงั เจา้ กเ้ี จา้ การเหมารวมพนชั กรไปดว้ ยโดยทไ่ี มเ่ ปดิ โอกาสใหห้ ญงิ สาว
เงียบ ๆ ติ๋ม ๆ รายนั้นโต้แย้งอะไร ส่วนทิพรัตน์กับสามีจะไปเดินแถว
มงก๊กกอ่ นไป Hak Po
“แลว้ คณุ โจจ้ ะไปทางไหนคะ จะไปฮอ่ งกงหรอื มงกก๊ ” ทพิ ปภา
ถาม
“ต้องไปดูเครื่องยนต์กับผมอยู่แล้ว” เรืองยศรีบตอบให้ “ไป
เดนิ ดูเสื้อดกู ระเป๋ารองเท้ามันจะสนกุ อะไร จรงิ ไหมคณุ โจ้”
จริณธรซ่อนความเบื่อหน่ายไว้ใต้รอยยิ้มอย่างแยบยล เขา
ไมอ่ ยากไปไหนทง้ั นน้ั แหละ ฮอ่ งกงเพง่ิ มาไมน่ าน ของทอ่ี ยากไดก้ ซ็ อ้ื
ไปหมดแลว้ ตอนนอ้ี ยากกลบั ไปนอนโรงแรมมากกวา่ เมอ่ื คนื อนทุ ตั
ดงึ เขาไวท้ โ่ี ตะ๊ ไพจ่ นถงึ ตสี าม งว่ งกง็ ว่ ง เหนอ่ื ยกเ็ หนอ่ื ย ลม้ ตวั นอน
ไมท่ นั ไรกต็ อ้ งลกุ ขน้ึ ตอนเจด็ โมงเชา้ อาบนำ้ แตง่ ตวั ลงไปกนิ อาหารเชา้
แลว้ เชก็ เอา๊ ต์ กอ่ นนง่ั เรอื ขา้ มฟากมาฮอ่ งกง บนเรอื ทพิ ปภากช็ วนคยุ
เจือ้ ยแจ้วไม่มีโอกาสงีบ ดงั นัน้ ตอนนเี้ ขาชกั ล้าเตม็ ทน
และในเมื่อกลุ่มคนที่ล้อมรอบเขาอยู่เป็นแค่คนวัยไล่เลี่ยกัน
ชายหนมุ่ กช็ กั ฮดึ พวกนเ้ี ปน็ ลกู พอ่ คา้ เขาเปน็ ลกู ทหาร ยกเวน้ อนทุ ตั
กบั พวกผใู้ หญแ่ ลว้ เขาไมเ่ หน็ ตอ้ งเกรงใจใคร ดงั นน้ั คำตอบชายหนมุ่
จงึ เปน็
“ผมขอกลบั ไปพกั ทโ่ี รงแรมดกี วา่ ครบั เมอ่ื คนื อยกู่ บั คณุ อนทุ ตั
จนดกึ ตอนน้ชี ักมนึ ๆ หัว”
“ตายจริง แล้วทำไมคุณโจ้ไม่รีบบอก งั้นกลับไปพักเถอะค่ะ”
ทพิ ปภาพูด ขณะทพ่ี นชั กรเอย่ เสียงอ่อน ๆ วา่

ลั บ ล ว ง ใ จ

“ตมุ้ กลบั พร้อมคุณโจด้ ้วยดีกวา่ ”
“อ้าว ทำไมล่ะ มาฮ่องกงทั้งที นึกยังไงจะเอาแต่ขลุกอยู่ใน
โรงแรม” นรสิ าเท้าเอวพูดตรง ๆ เป็นเชงิ บ่นอย่างไม่เขา้ ใจ
“รองเท้ากัดค่ะพี่นิ้ง เมื่อวานซื้อรองเท้าที่มาเก๊ามาคู่ เห็นหนัง
นิ้มนิ่ม นึกว่าจะไม่กัด ที่ไหนได้” หญิงสาวถอดรองเท้าออก เผย
ให้เห็นผิวหนังแดงบวมเป่งเป็นรอยตรงข้อเท้าและรอบรอยรองเท้า
คสู่ วย
“ตายแล้ว” ทิพปภามองแล้วทำหน้าสยดสยอง “เจ็บแย่เลย
พีต่ มุ้ แลว้ ทำไมไมบ่ อก”
“พี่เกรงใจ” คนถูกรองเท้ากัด...ต้องกัดฟันทนมาเป็นชั่วโมง
บอกเสยี งออ่ น “ไมอ่ ยากใหห้ มดสนกุ กนั แตพ่ อคณุ โจบ้ อกวา่ จะกลบั
โรงแรม พี่ก็เลยคิดว่ากลับบ้างก็ดีเหมือนกัน จะได้ไปเจาะตุ่มหนอง
แล้วหาปลาสเตอรต์ ดิ ”
“เอาไง” ทพิ รตั นถ์ ามนอ้ งและญาติ “กลบั โรงแรมกนั กอ่ นไหม
ดแู ลเทา้ ตุ้มใหเ้ รียบร้อยแล้วคอ่ ยออกมาชอ็ ปอีกท”ี
ทุกคนตัดสินใจได้ไม่ลังเล แสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์
กลมเกลียวในหม่ญู าติพีน่ ้อง แต่นริสาเปน็ คนตรงพูดจาแรง หลอ่ น
จงึ เปน็ คนเดยี วทบ่ี น่ ขึ้นว่า
“ยายตมุ้ ยายบือ้ เอย๊ ใครเขาใส่รองเท้าใหม่มาเดินช็อปปง้ิ กนั
ยิ่งอยู่ต่างบ้านต่างเมืองเขาต้องเลือกเอาคู่เก่าสุดใส่สบายที่สุดทั้งนั้น
เธอน่ีคิดยังไงงัดเอาคใู่ หมม่ าใส่”
จริณธรฟังแล้วต้องซ่อนยิ้ม ในบรรดาสาวๆวงศ์ว่านเครือ
ชายหนุ่มถูกใจแม่สาวร้อนคนนี้มากที่สุด ชอบทั้งหน้าตา ท่าทาง
คำพูดคำจา และความคิดอ่าน อย่างที่หล่อนพูดตอนนี้ก็ตรงใจเขา
เหลอื เกิน

ก่ิ ง ฉั ต ร

พนชั กรหน้าจ๋อย ตอบว่า
“ตุ้มนึกว่ามันไม่กัดจริง ๆ นะคะ หนังออกนิ่ม คู่นึงตั้งเกือบ
แปดพัน”
“ต่อให้คู่ละหมื่นถ้ามันจะกัดมันก็กัด ไป ๆ กลับโรงแรม
ทำแผล เดี๋ยวมันแตกออกมาฝุ่นเฝิ่นเข้าสกปรกตายเลย”
“ทจ่ี รงิ ไมต่ อ้ งกลบั ไปโรงแรมพรอ้ มกนั หมดกไ็ ดค้ ะ่ ตมุ้ กลบั กบั
คุณโจ้สองคนก็ได้ คุณโจ้เองก็อยากกลับอยู่แล้ว พี่นิ้งกับคนอื่น ๆ
จะไดไ้ มต่ ้องเสียเวลาเทยี วไปเทียวมา”
คนอื่นๆมองหน้ากันแล้วคล้อยตาม สรุปแล้วทั้งหมดจึงแยก
เปน็ สองกลมุ่ นรสิ ากบั ทพิ ปภาเขา้ ฝง่ั ฮอ่ งกง สว่ นทเ่ี หลอื นง่ั รถใตด้ นิ
กลบั ไปขน้ึ สถานมี งกก๊ แตแ่ ยกกนั ภายในสถานี เรอื งยศกบั ทพิ รตั น์
ไปขึ้นทางออกใกล้กับถนนที่ต้องการจะไปมากที่สุด ส่วนจริณธรกับ
พนชั กรข้นึ ทางออกท่ีเดินอกี ไม่กก่ี า้ วกถ็ งึ โรงแรมทพ่ี กั
ตอนแรกชายหนุ่มก็จะรีบแยกตัวกลับขึ้นห้องเพราะง่วงนอน
เตม็ แก่ แตเ่ หน็ ทา่ เดนิ กระยอ่ งกระแยง่ ของหญงิ สาวทพ่ี ว่ งมาดว้ ยแลว้
อดสงสารไมไ่ ด้ ต้องเสนอวา่
“คณุ ตมุ้ ขน้ึ หอ้ งไปกอ่ นเลยนะครบั ปลาสเตอรม์ หี รอื เปลา่ ถา้
ไม่มเี ด๋ยี วผมซอื้ ทเี่ ซเวน่ ขา้ ง ๆ โรงแรมให”้
“ขอบคณุ คะ่ ” หลอ่ นยม้ิ ละหอ้ ยใหเ้ ขากอ่ นกา้ วเทา้ อยา่ งลำบาก
ขน้ึ ห้องพกั ไปกอ่ น
ก่อนจะแวะร้านสะดวกซื้อ จริณธรเผอิญเห็นร้านขายยาที่
อยู่ห่างไปอีกสักสิบเมตร ชายหนุ่มจึงเดินไปซื้อทั้งปลาสเตอร์ยาและ
น้ำยาเช็ดทำความสะอาดแผลขวดเล็กๆ จากนั้นก็เอาไปให้หญิงสาว
ท่หี อ้ งพกั
พนัชกรเดินเท้าเปล่ามาเปิดประตูรับ สีหน้าหล่อนเต็มไปด้วย

ลั บ ล ว ง ใ จ

ความเกรงใจ
“ขอบคุณคณุ โจม้ ากนะคะ ขอบคณุ จรงิ ๆ”
“ไมเ่ ปน็ ไรครบั ผมคงอยใู่ นหอ้ งไมล่ งไปไหน ถา้ คณุ ตมุ้ มอี ะไร
ก็เรียกนะครับ โทร.ไปหรือจะเคาะประตูเรียกก็ได้” เขาบอกตาม
มารยาทกอ่ นกลบั เขา้ หอ้ งพกั แลว้ กล็ มื หญงิ สาวทจ่ี ดื ชดื ทส่ี ดุ ในกลมุ่
สาว ๆ วงศว์ า่ นเครือเสยี สนิท
ตรงกนั ขา้ มกบั พนชั กรทป่ี ลาบปลม้ื กบั ความมนี ำ้ ใจของเขาอยา่ ง
มาก ผู้หญิงอย่างหล่อนดูเหมือนพร้อมไปทุกอย่าง ลูกสาวคนเดียว
พอ่ แมป่ ระคบประหงมราวไขใ่ นหนิ ไปเรยี นหนงั สอื ตง้ั แตเ่ ลก็ จนโตเขา้
มหาวทิ ยาลยั มรี ถรบั -สง่ ตลอด สมยั เรยี นจบใหม่ๆ จะไปไหนมาไหน
แมห่ รอื นอ้ งชายตอ้ งไปเปน็ เพอ่ื นเสมอ มปี ญั หาอะไรนอ้ ยใหญไ่ มพ่ อ่
ก็พี่ชายจะช่วยปัดเป่าให้หมด ทั้ง ๆ ที่ทุกอย่างดูเหมือนดี แต่เอาเข้า
จรงิ ๆ มนั ทำใหห้ ญงิ สาวกลายเปน็ คนแกป้ ญั หาดว้ ยตวั เองไมค่ อ่ ยได้
ไมม่ คี วามมน่ั ใจ ไม่กล้าคบหาคนเพศตรงข้าม
กระทั่งมาเจอกับจริณธร ทุกเหตุการณ์ที่ผ่านมาชายหนุ่มช่วย
หลอ่ นโดยไมค่ ดิ อะไร เรอ่ื งแรกชว่ ยประสาคนรจู้ กั และเขารวู้ า่ ชว่ ยได้
เรอ่ื งหลงั กท็ ำไปตามมารยาทแคน่ น้ั แตห่ ญงิ สาวกลบั รสู้ กึ วา่ เขาเหมอื น
พระเอกขี่ม้าขาวของหล่อน อ่อนโยน สุภาพ น่ารัก ความชื่นชม
ค่อยๆ เปลยี่ นเปน็ ความหลงใหลไปโดยทห่ี ล่อนเองกไ็ มร่ ตู้ วั !
สว่ นจรณิ ธรนน้ั กลบั เขา้ หอ้ งพกั กร็ บี โทรศพั ทห์ านรี ภา หญงิ สาว
ยงั อยใู่ นงานออกบธู๊ ของโรงพยาบาล จงึ ประสบปญั หาทง้ั เสยี งรบกวน
และเวลาที่จำกัด คุยกันได้ไม่กี่ประโยคทั้งคู่ก็เห็นพ้องว่าขอยอมแพ้
ต้องวางสาย กอ่ นวางหมอสาวบอกเขาดว้ ยนำ้ เสียงสดชน่ื ว่า
“เทีย่ วเผื่อดดี ว้ ยนะคะคณุ โจ้”
“ครบั ผม จะปฏบิ ตั ติ ามคำสง่ั ครบั ผม” ชายหนมุ่ วางสายพรอ้ ม

ก่ิ ง ฉั ต ร

กบั ลงนอนแผเ่ ต็มเตยี งกว้าง
เขามองเพดานกอ่ นขยบั ตวั หนั หนา้ มองความหรหู ราของสง่ิ รอบตวั
ความคดิ หน่งึ ท่ไี มเ่ คยคดิ มากอ่ นแล่นผ่านเข้ามาในหวั
นถ่ี า้ หมอดเี ปน็ หนง่ึ ในสาวๆของวงศว์ า่ นเครอื กด็ หี รอก ทกุ อยา่ ง
คงดีกว่านี้...ดีกว่าและสบ๊าย-ย-ย...กว่าอย่างที่เรืองยศเคยว่าไว้จริง ๆ

เ ย็ น วั น รุ่ ง ข้ึ น หลงั กลบั จากฮอ่ งกง จรณิ ธรแวะไปหานรี ภาทบ่ี า้ น
เพราะเปน็ วนั หยดุ ครง่ึ วนั บา่ ยของหญงิ สาว เขาเอาของฝากจากฮอ่ งกง
ไปให้ เปน็ ขนมทค่ี ราวกอ่ นซอ้ื มาและหลอ่ นบอกวา่ ชอบ ความพเิ ศษ
ของชายหนมุ่ อยตู่ รงน้ี เขาไมเ่ หมอื นผชู้ ายคนอน่ื ๆทไ่ี มค่ อ่ ยใสใ่ จอะไร
กระจกุ กระจกิ จรณิ ธรเกง่ ตรงทจ่ี ำอะไรเกย่ี วกบั ผหู้ ญงิ โดยเฉพาะคน
ที่เขารักได้ รู้ว่าหล่อนชอบอะไรไม่ชอบอะไร มีวันพิเศษวันสำคัญ
วันไหน ความใส่ใจเรื่องราวพวกนี้นี่แหละที่ทำให้นีรภาเปิดใจให้เขา
ได้งา่ ยกวา่ หนุม่ คนอืน่ ๆ
และนอกจากขนมแลว้ ทพิ ปภาฝากเครอ่ื งสำอาง‘นดิ ๆหนอ่ ยๆ’
มาด้วย
“นี่นะนิดหน่อยของเขา ขวดแค่นี้สามพันได้มั้ง” คนรับของ
พูดเหมือนอ่อนใจ แต่ก็ยิ้มชอบของที่ได้ “เดี๋ยวดีคงต้องโทร.ไป
ขอบใจก๊ฟิ หนอ่ ยแล้ว”
“บ้านเพื่อนหมอดีเขาใช้เงินเหมือนเบี้ย อยากได้อะไรก็ซื้อ ๆ
ไวก้ อ่ น และไมม่ ใี ครหา้ มอะไรใครดว้ ย ผมวา่ แมก่ บั พส่ี าวผมชา่ งชอ็ ป
แล้วนะ มาเจอคนบ้านนี้สองคนนั่นชิดซ้ายไปเลย” จริณธรเล่า
ประสบการณห์ มาด ๆทไ่ี ดร้ บั มา “อยมู่ าเกา๊ บอกวา่ ไมซ่ อ้ื อะไร รอไป
ซื้อฮ่องกง ที่ไหนได้ กระเป๋างอกคนละใบ ไปฮ่องกงงอกกันอีก
คนละใบ ตอนกลบั มาเมอื งไทยนอกจากรถตรู้ บั คนแลว้ ยงั ตอ้ งมรี ถ

ลั บ ล ว ง ใ จ

กระบะอีกสองคันมาใส่กระเปา๋ กลบั ”
นีรภานกึ ภาพแล้วหัวเราะ บอกว่า
“เปน็ ขบวนเลยสคิ ะนน่ั แตอ่ ยา่ งวา่ แหละ บา้ นนน้ั เขาหาเงนิ ได้
มาก เขาก็ใช้มาก ซื้อความสุข ไม่เหมือนเรา จะจ่ายเงินซื้ออะไรที
กค็ ิดแลว้ คิดอกี ”
ชายหนุ่มเข้าใจแฟนสาวดี ถึงแม้ตอนนี้ครอบครัวเขาจะมีเงิน
ไหลมาทองเทมาตามตำแหน่งของนายพลจริณ แต่เมื่อสมัยบิดายัง
เป็นนายทหารผู้นอ้ ยนนั้ ครอบครวั เขากต็ อ้ งคดิ แลว้ คิดอกี กวา่ จะซ้ือ
อะไรสกั ชน้ิ สกั อยา่ งเหมอื นกนั หากพอการงานของบดิ ารงุ่ จนถงึ ขดี สดุ
เขาก็เกือบลืมสมัยที่มารดายังต้องทำขนมหามรุ่งหามค่ำส่งสหกรณ์
หรือเป็นนายหน้ารับซื้อรับขายของทุกอย่างที่ขายได้เพื่อหาเงินเข้า
ครอบครัวเสียสนิท
ทว่ี า่ เกอื บเพราะพอเรม่ิ จะนกึ ถงึ เขากจ็ ะปดั ความทรงจำนน้ั ทง้ิ
ไปเสยี จะมวั คดิ ถงึ ความยากลำบากเกา่ ๆอยทู่ ำไม ในเมอ่ื ตอนนเ้ี ขา
และครอบครวั สบายแลว้ ...
“จรงิ ๆเรากท็ ำไดน้ ะ อยากไดอ้ ะไรกซ็ อ้ื ได้ อยากไปเทย่ี วไหนก็
ไปได้ ผมกบั หมอดใี ชจ่ ะจนกรอบอะไรเสยี ท่ไี หน”
“ทำไดค้ ะ่ แตด่ วี า่ บางอยา่ งมนั ไมจ่ ำเปน็ จา่ ยเงนิ ตง้ั มากตง้ั มาย
ซื้อความสุขแค่ประเดี๋ยวประด๋าว เศรษฐกิจอย่างนี้ถ้าประหยัดได้ก็
ประหยดั ไว้ก่อนดกี ว่า ดไี มอ่ ยากเป็นแบบเหน็ ช้างขี้ขตี้ ามชา้ ง”
โบราณ...คิดอย่างโบราณ...คำพูดก็โบราณ...จริณธรนึกในใจ
จรงิ ๆหมอดกี เ็ ปน็ อยา่ งนม้ี าแตไ่ หนแตไ่ รแลว้ เพราะพอ่ แมห่ ลอ่ นเปน็
ครบู าอาจารย์ทงั้ คู่ แตช่ ายหนมุ่ ไมเ่ คยรูส้ ึกมากเทา่ วนั นี้มาก่อนเลย
“ไงพอ่ โจ้ ไปเทย่ี วฮอ่ งกงมาสนกุ ไหม” นวลปรางคม์ ารดาของ
หญงิ สาวทกั ขน้ึ ครเู ลก็ ของนกั เรยี นกลบั ถงึ บา้ นไดพ้ กั ใหญแ่ ลว้ กลบั

0 ก่ิ ง ฉั ต ร

มาก็ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดทำงานเป็นชุดอยู่กับบ้านแบบชุดแส็ค
หลวมโครง่ คอเสอ้ื เหลย่ี มเปน็ ลกู ไมถ้ กั เสอ้ื เกา่ สวมใสส่ บาย แตใ่ น
สายตาวา่ ทล่ี กู เขยนน้ั เหมอื นนวลปรางคเ์ อากระโจมมาสวม แถมเปน็
กระโจมดอกดวงลายพรอ้ ยเสยี ดว้ ย
อนงค์นาถมารดาของเขาแม้จะเป็นแม่บ้านเต็มตัว แต่ไม่เคย
แตง่ ตวั เปน็ คณุ ปา้ บา้ นๆแบบหญงิ สงู วยั ตรงหนา้ เขาเลย แมเ่ ขาแตง่ ตวั
สวยสมเป็นคุณนายตลอด แม้จะอยู่เพียงลำพัง ชุดที่ว่าแย่สุดก็จะ
เปน็ กางเกงผา้ ตดั เยบ็ เขา้ รปู อยา่ งดกี บั เสอ้ื แขนปกี ผเี สอ้ื บรรดาเมยี ๆ
ของอนุทัตและอนุทิตก็แต่งตัวสวยสมวัย เสื้อผ้าแบรนด์เนมอย่างดี
เน้อื ตัวหอมฟุ้งตลอด ไม่มใี ครเหมอื นนวลปรางค์สักคน
เออ...โบราณว่า ดูช้างใหด้ หู าง ดูนางใหด้ ูแม่
นเ่ี ขากไ็ ดแ้ ตห่ วงั วา่ พออายมุ ากขน้ึ หมอดจี ะไมแ่ ตง่ ตวั สบาย ๆ
ดว้ ยชดุ กระโจมเหมือนมารดาของหลอ่ น!
“สนุกครับ ผมเอาห่านมาฝากคุณแม่ด้วย หิ้วมาได้ตัวเดียว
แบง่ ทบ่ี า้ นครง่ึ ตวั ใหท้ น่ี ค่ี รง่ึ ตวั ” อนั ทจ่ี รงิ หอบนะ่ พอหอบได้ แตเ่ ขา
ขี้เกียจซื้อเยอะ อีกอย่างห่านย่างตัวหนึ่ง ๆ ราคาไม่ถูกเลย แม้จะซื้อ
จากรา้ นข้างถนนแถวมงก๊กก็ตาม
“แหม ขอบใจ ไปเที่ยวมายังอุตส่าห์หอบของมาฝากมากมาย
ยังไงพ่อโจ้อยู่กินข้าวที่บ้านก่อนสิ มีห่านอย่างหนึ่งแล้ว นี่กี่โมง
เกอื บหกโมง...เดย๋ี วพ่อหนดู ีเขาคงกลบั มาจากไปออกกำลงั กายแหละ
รอนดิ แล้วแมจ่ ะตัง้ สำรบั ...”
ชายหนมุ่ อยากจะรอ้ งยอ้ี อกมาดงั ๆ หา่ นอยา่ งหนง่ึ ...คณุ แมท่ ร่ี กั
ครบั ลมื แลว้ หรอื ไงวา่ ผมเพง่ิ กลบั มาจากฮอ่ งกง กนิ ไกก่ นิ หา่ นเกอื บ
ทุกมื้อ เบื่อจะตายชัก อีกอย่างคฑาวุธพ่อหมอดีนั้นชอบกินข้าว
ไข่เจียวกับน้ำพริกกะปิ อาหารเย็นแทบทุกมื้อจะต้องมีกับข้าวสอง

ลั บ ล ว ง ใ จ