ทางนฤพาน-ดังตฤณ

๑

"เกาทัณฑเ ปนหนมุ อตั ตาสงู ท่ีเรม่ิ เบอ่ื ความสมบรู ณแบบ
แพตรเี ปน สาวนอยทค่ี อยรักแทจากอดตี ชาติ

เรอื นแกว เปน สาวไฟแรงที่สบั สนกบั ความตองการของตนเอง
แตล ะคนมคี วามทกุ ขเพิ่มขน้ึ อีกหลงั จากโคจรมาพบกัน"

ทางนฤพาน

ดังตฤณ

๒

สารบัญ

สารบัญ ...................................................................................................................................................... ๒
บทท่ี ๑. รักแรกพบ ..................................................................................................................................... ๓
บทที่ ๒. เอกาปติ ....................................................................................................................................... ๑๗
บทที่ ๓. คบู ุญ ............................................................................................................................................ ๒๒
บทท่ี ๔. อกหัก .......................................................................................................................................... ๓๓
บทที่ ๕. เขาสมาธิ ...................................................................................................................................... ๔๗
บทท่ี ๖. จอมศิลปน .................................................................................................................................... ๖๓
บทที่ ๗. อปุ จารสมาธิ ................................................................................................................................ ๗๕
บทท่ี ๘. ฝนหวาน ...................................................................................................................................... ๘๕
บทท่ี ๙. ตามฝน .......................................................................................................................................... ๙๖
บทที่ ๑๐. ผวู ิเศษ ....................................................................................................................................... ๑๐๗
บทท่ี ๑๑. อดีตชาติ .................................................................................................................................... ๑๒๒
บทท่ี ๑๒. พุทธภูมิ .................................................................................................................................... ๑๓๕
บทท่ี ๑๓. เจาชยู ักษ ................................................................................................................................... ๑๕๓
บทที่ ๑๔. รวมทาง .................................................................................................................................... ๑๖๖
บทท่ี ๑๕. กราบพระ ................................................................................................................................. ๑๘๑
บทท่ี ๑๖. ฝน ราย ....................................................................................................................................... ๑๙๕
บทท่ี ๑๗. สาวเกง ...................................................................................................................................... ๒๑๑
บทที่ ๑๘. เจา เสนห  .................................................................................................................................... ๒๒๙
บทท่ี ๑๙. ใจแกวง ...................................................................................................................................... ๒๕๐
บทท่ี ๒๐. กรรม ......................................................................................................................................... ๒๖๘
บทท่ี ๒๑. สะกดจติ .................................................................................................................................... ๒๘๖
บทที่ ๒๒. คราวเคราะห ............................................................................................................................. ๓๐๓
บทที่ ๒๓. ใจสลาย ..................................................................................................................................... ๓๒๖
บทท่ี ๒๔. งานศพ ...................................................................................................................................... ๓๔๗
บทท่ี ๒๕. นางฟา ...................................................................................................................................... ๓๗๒
บทที่ ๒๖. ธรรมาภิสมยั .............................................................................................................................. ๔๐๑
บทท่ี ๒๗. ประกวดภาพ ............................................................................................................................. ๔๒๐
บทท่ี ๒๘.วังวน .......................................................................................................................................... ๔๖๕
บทท่ี ๒๙. สนิ้ โศก ...................................................................................................................................... ๕๐๙

๓

บทท่ี ๑ รักแรกพบ

มนั เกดิ ขึน้ อกี แลว ...

เกาทัณฑเหน็ ตนเองขับรถคใู จไปบนถนนยาวเหยียด ไมร ทู างกลบั บา น ไมท ราบจุดหมายปลายทาง เขารสู กึ เดียวดายเหมือนถกู
นาํ มาปลอยทิ้งไวในอีกมิติหนง่ึ เพยี งลาํ พงั เบอื้ งหนา เปนทองฟาที่ดูคับแคบ หมน มืดนา อดึ อัด ชวนใหจ ติ ใจหดหวู ังเวงอยา งยากจะบรรยาย

นี่ตอ งไมใ ชโ ลกใบเกาแน ๆ

สะกิดใจดวยความเคยคนุ ทฝ่ี ก ถามตนเองบอย ๆ ขณะต่ืน วา กาํ ลงั ฝนอยูห รือเปลา ชายหนุม รีบยกฝา มอื ขา งขวาข้ึนดู เพงพนิ ิจ
ลายมอื อยา งตง้ั ใจ ทแี รกปรากฏเปนเสน สายยุง เหยงิ ดไู มค ุนตา จากนัน้ เมือ่ เวลาผา นไปอดึ ใจหน่งึ เสนลายมือกเ็ รมิ่ โยเ ย ขาดความชดั เจน จึง
รูตัวในบัดนั้นวา ตนกําลงั ตกอยูในหวงฝน และเปนฝนอนั ไมพงึ ปรารถนาเสยี ดวย

พอรูตัว เกดิ สติทราบชัดวากําลังหลบั กาํ ลังอยใู นโลกท่ีถกู จติ สรางขนึ้ เกาทัณฑกต็ ระหนกั วา ตนสามารถบงการทุกสง่ิ ให
เปนไปดังใจ เขากาํ หนดใหสภาพของรถเปลยี่ นเปนอื่น ดว ยเคลด็ คอื ปดตาลงนึกถงึ สภาพภายในหอ งโดยสารเคร่อื งบนิ เล็ก แลว ลมื ตาขึ้น

เปน ไปตามตอ งการ พวงมาลยั รถเปล่ียนเปน คนั บงั คับเครอื่ งบินเลก็

นักบินในโลกความฝนดงึ คนั บงั คับขน้ึ เพอ่ื ใหเ ครอ่ื งเชดิ หัวทะยานสูท อ งฟา หลบหนีจากทางรางวังเวงนา ทรมานไปเสีย เขา
พยายามสงั เกตรายละเอียดของเครือ่ งบนิ เชน เหลียวไปนอกหนา ตาง ดูปก ขวาทย่ี ื่นยาวออกไป โดยกําหนดมองไมนานนกั เพราะทราบวา
ถามองสิ่งใดส่งิ หนึง่ นาน ๆ ภาพจะเปลีย่ นเปน อ่นื ตามธรรมชาติของผเู ร่มิ ฝกสติขณะฝน

ปรับระดบั การบนิ คงท่ี ชะโงกหนา กม ลงมองต่าํ ผานกระจกหนาตา ง บัดนีเ้ ขาลอยตวั ขนึ้ มาอยสู งู เหนือพื้นดนิ ลบิ ลบั เบื้องลาง
คอื ความเวิง้ วางของผืนดนิ สนี ํ้าตาล บอกตนเองวา นีม่ ันแดนสนธยาชัด ๆ นกึ ดใี จที่หนมี าเสียได

ขยบั ตัวมองตรง ความกดอากาศขน หนกั จนอดึ อดั ทําไมความอึดอัดยงั ตามขน้ึ มาอีก ลอยตัวสงู ขนาดนี้ อากาศนาจะสดช่นื ได
แลว เกาทณั ฑขมวดค้วิ เครง จติ ประหวดั ถงึ ความจริงทต่ี นบงั คับเครือ่ งบินเลก็ ไมเ ปน เคยแตน ัง่ โดยสาร จะหาจุดหมายปลายทางมาแตไ หน

จะเดนิ ทางกลบั บานไดอยา งไร ถาในหวั เตม็ ไปดว ยความไมร ู

หลงอกี แลว คราวน้ยี งิ่ เควงควา งเขา ไปใหญ เพราะทกุ ทศิ ทุกทางคอื อากาศวา งเปลา บังเกดิ ความกลัวขน้ึ มาขณะหนึง่ หากความ
ฝน คอื การหลงตดิ อยกู ับความคบั แคบ เขากอ็ ยากออกจากฝน เสยี โดยพลนั

มีอาการควานหาทาง ซง่ึ คร้งั น้มี ใิ ชทศิ ทางพงุ ไปของเคร่ืองบนิ ทวาฉลาดขึน้ มาหนอ ย คอื หาทางออกจากฝน ...

ขณะคอ ย ๆ รสู กึ ตวั ต่นื ขนึ้ เกาทณั ฑหายใจถเี่ หมือนคนออกแรงไปมาก เขาตอ งปรบั สติเปนครู กวาจะแนใ จวา หลดุ ออกมาจาก
กรงแหง ความฝนแลว

๔

รอจนอาการทางกายสงบเปน ปกติ ชายหนุมจงึ ลืมตามองเพดานหอ ง ถอนหายใจเฮือกใหญ แทบจะคืนเวน คืนในชว งหลังทเี่ ขา
ตองทรมานกบั ฝน ประหลาด ฝนวาหลงทาง ขจ่ี กั รยานเสอื หมอบไปตามทุง รา งบาง เดินเทาเปลา ไปตามถนนในเมืองท่ปี ราศจากผคู นบา ง
มาคนื นี้ขบั รถไปในแดนสนธยา ยง่ิ รา ยกวา ทกุ คืนตรงทแ่ี มเกดิ สติ พยายามหนีขน้ึ ฟาแลวก็ยังหลงอยูน ัน่

แตละปมคี นเปน โรคประสาทเพราะฝน รา ยกนั มาก ทางจิตวิทยายนื ยันวา ถาคนเราฝนผดิ ปกตริ บกวนจิตใจซํา้ ๆ ตอ งเกิดจาก
สาเหตุใดสาเหตหุ นึง่ จะปมในอดีตหรือเรอ่ื งคาใจในปจ จบุ ันก็ตาม

คงนากังวลนอยกวา น้ี หากเขาจะรูตวั วา มีปมปญ หาอยจู ริง แตน่ีจะใหส บื เคา จากไหน ในเม่ือเขาเกดิ มาทามกลางความพร่งั
พรอ ม กับทั้งกําลังอยทู า มกลางความม่ังคง่ั และมนั่ คง อัตราสวนของรายรบั กับรายจา ยผิดกนั แทบเปนสบิ ตอ หน่งึ รถมีใหข บั หอ งหบั มใี ห
อยูเปนของตนเอง ทุกอยา งไดมาจากนาํ้ พักนํา้ แรงในทางอันชอบดว ยกฎหมายและศีลธรรมท้ังส้ิน ท่จี ะตองหวาดระแวงสักนอ ยวาตาํ รวจ
มาจับหรือศัตรูมาลางน้นั ไมม เี ลย

แรงผลกั ดนั ในชวี ติ โดยรวมคอื ความเปน หมายเลขหนงึ่ นบั แตวัยเรียนท่ีผลสอบเปน เกรดเอรวด หรือคะแนนเตม็ คนเดียวใน
วชิ ายาก มาจนถึงวยั ทาํ งานทีค่ วามรูความสามารถโดดเดน การงานลลุ วงและดีเลิศ รวยโดยไมต องโกง มคี วามสขุ โดยไมตอ งเบียดเบยี นคน
อน่ื แถมรูจกั วถิ ีทางชวี ิตของตนเอง วางแผนไวลวงหนาเลยวา จะเอาอะไรเม่อื อายุเทาไหร

แตท ําไมสวนลึกยงั รสู ึกวาหลงทาง โดยเฉพาะเม่ือมาถงึ ขดี ความม่ันคงในชีวติ อยางที่สดุ แลว น?ี้

เกิดความกลมุ จนเมอ่ื หลายวนั กอนตอ งยอมเสยี คาโทรศพั ทท างไกลตางประเทศ เพ่อื ปรกึ ษากับเพื่อนรนุ พ่ที ี่เปน จติ แพทย แต
ฝา ยนัน้ คงไมอยากเสยี เวลาอนั มคี าฟรี ๆ เพ่อื ลว งตบั ไตไสพ ุงของเขาเอาไปวเิ คราะหเทา ไหร ฟง แลว จงึ ใหคําแนะนํามางา ย ๆ คือลองฝก
‘รตู ัว’ ข้นึ มาในฝน ดวยเคลด็ คือถามตนเองบอย ๆ ระหวางวัน วากาํ ลังฝน หรือต่นื พอถามตัวเองทกี ็ยกมือดูลายมอื เสียที วาชัดหรอื จาง หาก
ชดั ก็บอกไดวากําลงั ตื่น หากจาง และเสน สายเปล่ยี นแปลง กแ็ สดงวา เปนฝน ใหกําหนดไวลว งหนาวาจะทําอะไรในจงั หวะทรี่ ูต ัวแลวน้ัน

ฝรัง่ มังคาวจิ ัยและบนั ทกึ ผลเก่ยี วกบั ความรตู วั ชดั ในฝน หรอื ท่เี รยี กเปนศพั ทเ ฉพาะวา Lucid Dreaming มาเนน่ิ นาน เปน ที่รจู ัก
และปฏิบตั ิไดผลกันอยางกวา งขวางพอควร มีเร่ืองบนั ทกึ เลา ขานมากมาย พอสรปุ ไดวาจะเอาอะไร แกป มเครยี ดชนิดใด หรอื อยากสนุกสดุ
เดชแคไ หน ลว นเปน ไปไดทง้ั สน้ิ ขอเพียงสง่ั สมทักษะในการควบคุมฝนไวอ ยมู อื

เขาทาํ ตามคาํ แนะนาํ อยา งดบิ ดี โดยมากกําหนดไวคือเมือ่ ไหรร ูตัววาฝนหลง จะหลบทางรางเสยี ดวยการเหาะหนี ซ่งึ กส็ าํ เร็จอยู
หรอก ปลูกเชอ้ื จติ สาํ นึกขณะตนื่ ไวจ นสามารถตดิ ตามมาเชอ่ื มติดกบั จิตขณะฝนได อีกทง้ั กาํ หนดใหตนพนจากพื้นแลว แตพ อลองฟาก็ยงั
หลงอยดู ี แบบทีเ่ ขาเรยี กหนีเสือปะจรเขอยา งไรอยา งนน้ั

สา ยหนาดกิ ถา ฝนแคห นสองหนก็ชางเถิด แตซา้ํ ไปซํา้ มาแบบน้ี ต่นื ขนึ้ มาแลวถามตัวเองวาลืมอะไร หลงอยางไรเขา บา ง ระยะ
ยาวคงบัน่ ทอนสขุ ภาพจติ จนหมดความสุขในชีวิตเอาทเี ดยี ว

เอ...หรอื วา นาจะไปเปด หัวใหไ กล ๆ เดินทางแบบสดุ เหนือสดุ ใตป ระชดฝน เสยี เลย

ทีแรกแคค ิดแบบวูบวาบเรือ่ ยเปอ ย แตพอเวลาผานไปนิดหน่ึง ก็เกดิ ความรสู ึกจรงิ จังตงึ ตังขึน้ มา โปรเจ็กตขนาดกลางซึ่งเขา
รบั ผดิ ชอบเพงิ่ เรียบรอยไปเมื่อวาน นา จะใหนเี่ ปน ครง้ั แรกในรอบหลายป ท่ีไดห ยดุ เฉยสักสองสามวนั ทอ งเท่ยี วไปตามตา งจังหวดั ให
สบายใจ

แวบหน่งึ คิดอยากชวนเพอ่ื นตามประสาคนชอบเฮฮากบั หมู แตใ ครจะไปตกคา งอางแรมกับเขาได ในเม่ือพรงุ นเ้ี ปน วนั ทาํ งาน

๕

ลงั เลอยเู พยี งครึง่ นาทีกต็ ัดสินใจเดด็ ขาดวา ฉายเดี่ยวดสู กั ครั้ง นี่จะเปน หนแรกอยางแทจรงิ ท่คี ดิ แลน ไกลตามลําพงั ไมมเี สยี ง
เจ๊ียวจา วของสาวสวยและเสียงเอะอะโวยวายของเพอ่ื นขเี้ มารอบรายพะรุงพะรงั

นึกวาดภาพการทอ งเท่ียวอนั โดดเดย่ี วเดยี วดายแลว ก็รสู ึกขน้ึ มาขณะจติ หน่ึงวา เออ...สบายดี ไดล องพูดนอย ๆ เหน็ ผคู นนอย ๆ
จะไปไหนทไี มตอ งพะวงถามไถความเห็นชอบจากใคร ชา งเปนประสบการณส ดใหมอยา งประหลาด ราวกับกาํ ลังจะออกผจญภยั ครงั้ แรก
ในโลกกวา งทไ่ี มเ คยรูจักฉะนน้ั

สวนลึกแลวเห็นวา นนี่ า จะแกเ คล็ดฝนหลงได เขาแนใจวาตนเองไปไกลทวั่ ไทยโดยไมห ลง ท้ังสติปญญา ทั้งกําลงั กาย กาํ ลงั
ทรัพยพ รอ มพรักออกอยางนี้ หากบองต้ืนขนาดขับรถไปหลงทไี่ หนกไ็ มต องกลับเขาเมอื งอกี แลว สมัครทําไรไ ถนาชดใชความบือ้ อยแู ถว ๆ
ท่ีหลงนั่นแหละ

สะสางธุระยามเชาในหอ งนํา้ ออกมาโทรศัพทห าเจานาย เขามีความสาํ คญั กับบรษิ ทั และสนิทกบั เจา นายมากพอจะโทร.ขอลา
หยุดงานไดป บุ ปบ ฝายน้ันรบั ฟงและอวยพรใหเทยี่ วสนกุ อยา งงา ยดาย เขาทํางานตลอดเจ็ดวนั อยูหลายชวง อกี ทง้ั เพ่ิงจะปดโปรเจ็กตไป
เมือ่ วาน สองสามวนั สาํ หรับเปด หวั จึงนบั เปน เรือ่ งเล็กนอยอยูแ ลว

ใสเสอื้ ฮาวายหลวมสบายและกางเกงยนี สต ัวโปรด ยดั เสอื้ ผาหลายชดุ ใสก ระเปา สะพาย กพ็ รอมเดินทางทนั ที นบั เปน ความรูสึก
อสิ ระไรกงั วลอยางแทจรงิ เพราะแมแ ตจุดหมายปลายทาง แผนการทอ งเท่ียวกย็ ังไมป รากฏขนึ้ ในหัวเลย ขอใหเดนิ ทางพน ไปจาก
กรุงเทพฯกอนเถอะ

เคล่อื นรถออกจากท่ีจอด แมกระทง่ั เกือบถึงประตทู างออกจากเขตคอนโดมเิ นี่ยม ก็ยงั ไมตกลงปลงใจอยูดี วา จะไปไหน เหนอื
ใต ออก หรอื ตก จนเล้ยี วซา ยออกถนนใหญนัน่ แหละ ถงึ ปลงใจวาใหถ นนพาไปก็แลว กนั

ขบั เรอื่ ยเฉอ่ื ย ไมท ําความเร็วอยา งเคย กระทัง่ พบวาตนเองอยูบ นถนนวภิ าวดรี ังสิต และอีกสิบนาทีตอมา ก็แฉลบมาว่งิ บน
เสนทางท่จี ะไปเมอื งกาญจ

เห็นรา นกว ยเตี๋ยวขา งทาง กน็ ึกข้ึนไดว า ตอ งหาอาหารเชาใสท อ งเสยี หนอย จึงจอดทานท่รี า นนน้ั ทานอมิ่ กข็ น้ึ รถสตารทเคร่อื ง
เดินทางตอ เกาทณั ฑย ิ้มอยูก ับตนเอง เหมือนเม่อื ครไู ดท าํ สง่ิ พเิ ศษ ตอนนี้เขาเปน อสิ ระจริง ๆ ทัง้ จากการงาน จากสงั คม และแมกระท่งั จาก
ความตอ งการของตนเอง ไรแผนการในหัว ไดแ ตทอดตาไปเบอื้ งหนาเพ่ือมุงเดินทางอยางเสรี หวิ ก็หาทาน งว งกห็ านอน เดนิ ทางตอ แลว
ตอ อกี ไมม ใี ครใหห วง ไมม ีภาระใหพ ะวงถึง

ยม้ิ ออกมาเฉย ๆ ตอ งอยางน้ีกระมัง ทีส่ รางความรสู ึกใหมไ ดเหมือนเปลี่ยนไปเปนคนละคน

ความสดช่นื รนื่ เรงิ กบั เสรีภาพไรข อบเขตเกิดข้ึนเพยี งชั่วขณะเดียว กต็ องมลายวับ เมอื่ ชว งหนึ่งถึงถนนเหยียดยาว แลเห็น
ทองฟาวา งเปลาเบอื้ งหนา สะกดิ ใหน กึ ถงึ ภาพฝน และเกดิ คาํ ถามในหัววา ‘นี่เรากาํ ลังจะไปไหน ?’

อารมณส ดชน่ื แผว ซมึ ลงถนดั เกาทณั ฑห รตี่ ากับตนเอง เบยี่ งรถเขาจอดทีไ่ หลท าง และเหมอื นพยายามใหคําตอบกบั ตนเองเปน
เหตุเปนผล วา ท่ขี ับรถออกมาอยางไรจดุ หมายน้ี ก็เพ่ือสรา งบรรยากาศเลยี นแบบฝน และหาทางออกดว ยภาวะจิตใจท่ีเตม็ ตน่ื บรบิ รู ณ

ตอนนีเ้ หมือนอยูในฝนเปย บ ตา งกันตรงที่มสี ติคดิ อานพรักพรอ ม

๖

สวา งวาบข้ึนมากะทันหัน เกาทัณฑใ ชห างตามองกระจกหลัง แลว เบนไปมองเบือ้ งหนา เม่อื เหน็ ถนนปลอดกห็ กั พวงมาลัย
เหยียบคนั เรง พงุ รถวนยอนสวนทางกลบั คนื เมอื ง นย่ี งั ไง คราวน้ีภาพตรงหนา เต็มไปดว ยความรสู ึก รูตื่น รตู ัว วาเขากาํ ลังจะวงิ่ กลบั บา น
ชายหนุมซมึ ซบั ความรับรูช นิดนนั้ ไวอยางเต็มต้นื เกิดความสุข ความเชอื่ มนั่ ขนึ้ มาอกี ครง้ั นอ่ี าจเปน เกมแกฝ น ท่ตี อ งลงทุนลงแรงและ
เปลืองเวลานดิ หนอย แตก็คุม หากฝนอีก เขาจะนึกถึงการวกกลบั มาสูฐ านทมี่ ่นั ของชวี ิตเชน กาํ ลงั เกดิ ขนึ้ เดยี๋ วน้ี

ทอ งซ้าํ ๆ ดว ยความโสมนัส วาจะจาํ การยอ นทางกลับบานอยา งน้ี จะจําการยอ นทางกลบั บา นอยางนี้ เยาะในใจวา เขาหาทาง
ออกไดเ กง กวา จติ แพทยเ สียอกี

ตอโทรศัพทม อื ถอื กรอกเสยี งลงไปอยา งร่ืนเริงฝากเลขาฯของเจา นายวา พรุงน้เี ขาจะไปทํางานตามปกติ ยกเลิกวันลาที่ขอไว
เจานายคงงง แตน า จะชินแลว กับความเปน คนตัดสนิ ใจเรว็ ตามสถานการณเฉพาะหนาของเขา อาจคดิ วา เขาเจออุปสรรคบางอยาง หรือเกิด
ไอเดียใหมท ีร่ อนใจอยากเรมิ่ ตนเสยี แตพรงุ นี้กไ็ ด

ขับรถกลับบานดว ยอารมณปลอดโปรง หนทางเบอ้ื งหนาเต็มไปดว ยความรจู กั มักคุน ภาพความวา งเปลาไรจดุ หมายสลายหาย
หนไปส้ิน อสิ ระที่แทจ ริงสําหรบั ชวี ิตเขาคือการงานซ่ึงชตู ัวตนใหสงู เดนเปน สงา เมือ่ งานอยูในมอื เขาสามารถทาํ อะไรกไ็ ด ทกุ คนตอง
เงีย่ หูฟง เขาพดู ทกุ คนตอ งใหน า้ํ หนกั กับความเหน็ และการตัดสนิ ใจของเขากอน นั่นแหละตวั ตนของเขา นน่ั แหละจุดหมายปลายทางใน
ชีวิตเขา และเขาก็อยูทจ่ี ุดหมายปลายทางของชีวติ แลว

ใกลเ ขา เขตกรุงเทพฯ สายตาเหลือบซายเหน็ ปายบอกทางเขา วดั เม่อื ขามาไมส ังเกต แตข ากลบั เหน็ เดน ถนดั ตา แลว ก็ถึงกบั ขน
ลุกซูกับช่ือบนแผน ปา ยไมหนา

วัดทางนฤพาน

ความเรว็ ของรถชะลอลงทันใด นึกออกเดีย๋ วนั้นวา น่ีเปน ปากซอยเขา บานปซู ่งึ เขาหางหายหนา ไมแวะมาเยยี่ มเยยี นหลายปด ดี ัก
เขาจําชอื่ วดั ได เพราะเห็นสะดุดตา ฟงสะดดุ หูผดิ แผกแตกตางจากชื่อวัดอนื่ เมอ่ื กอ นเคยมาบา นปูกบั พอ สองสามหน เหลียวมองปายชอ่ื วดั
ดวยความสนใจทุกคร้ัง คลา ยมีมนตข ลงั บางอยางดงึ ใหต องมอง แมเมือ่ สายตากําลงั จบั ที่อนื่ กจ็ ะเหมอื นเผอญิ หนั ขวบั มาเจอทุกคราวไป

ปุบปบตดั สนิ ใจเล้ียวเขาซอย ดเี หมือนกัน จะไดมาไมเสยี เท่ยี ว ลองเขาไปดูเสยี หนอ ย วาสภาพวดั เปน อยางไร ใจไมค าดหวัง
อะไรเลย เพราะเหน็ มาจนรูดีวาวดั กค็ อื วัด ทอ่ี ยูของพระสงฆ และพระสงฆก ม็ มี ากมายหลายประเภท ทง้ั พวกชาวบา นท่ีวันดีคนื ดีหยบิ จีวร
มานงุ หม ตามประเพณี และพวกทีม่ ีความเห็นเกีย่ วกบั ชวี ติ บางอยา งซ่ึงเขาไมเ ขาใจ คอื ‘เห็น’ ขนาดพรอมจะสละบานเรอื นและทรัพยสิน
อยา งไรค วามอาลยั ไยดี

ผานหนา บานปู ทแี รกเกือบเลยไปดวยความขี้เกยี จแวะทกั ญาตผิ ูใ หญวยั ชรา ปกติเขามกั พบทา นทบี่ า นญาติเชน ลงุ หรืออา นอ ย
คร้ังจะมาหาถึงนี่

ความจาํ ดานดีเก่ียวกบั ปูแวบเขา มาในหัว ปูเ ปน คนพเิ ศษ เปน คนแกทดี่ ไู มแ ก มีคําพดู สะกดิ ใจ ชวนคดิ ไดเกอื บทกุ คาํ นั่นทําให
ตดั สนิ ใจฝน ความรูสกึ ไหน ๆ กก็ าํ ลงั เบอื่ ลงเย่ยี มคนแกใ หเ กดิ ความเบอื่ ลบลา งความเบอื่ อาจกลบั ออกมาดว ยความกระชุมกระชวยขนึ้ ก็
ได

นกึ เลน ๆ วาอาจเจออะไรไมค าดฝนเขา บาง…

๗

มองปราดเดยี วรเู ลยวาบา นไมส องช้ันของปูเ กาแกน มนาน ทวาไดร ับการดูแลซอมแซมอยางตอ เน่อื ง มฉิ ะนั้นปานนี้กค็ งเหน็ ผุ
พังไมเ จรญิ ตานัก เกาทัณฑจ อดรถลงมากดออดหนา ประตูบา น รอบบริเวณเงียบเชยี บอยางไมน า จะมคี นอยู ชวนใหคดิ วาคนในบานอาจ
ออกไปขา งนอก ซงึ่ น่ันก็แปลวาเขาแวะลงเสยี เท่ียวเปลา

กาํ ลงั หนั รีหนั ขวางจะขน้ึ รถหนดี วยความอดทนต่าํ กเ็ ผอญิ เห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินออกจากเรือนชนั้ ลา งและเมยี งมองมา
เกาทัณฑเขมนตาจอ งหลอ นดวยความแปลกหนา ความทีเ่ คยตามพอมาเยี่ยมปนู อยหน ทาํ ใหไ มแ นใจวาใครเปน ใคร สมาชิกในเรือนมีอยกู ่ี
คน จาํ ไดหลกั ๆ เพยี งปชู นะ ยา เล็กซ่ึงปจ จุบันเสียชวี ิตแลว กบั เดก็ อกี สองสามคน

ผหู ญิงคนนัน้ เดนิ มาใกลป ระตู ลมหายใจเกาทัณฑถึงกบั ขาดหว ง งันน่ิงไปเมอื่ เหน็ หลอ นถนดั

"มาหาใครคะ?"

กังวานใสของแกว เสียงวิเวกหวานน้นั ทําใหเ ขารูส ึกตัว และเปด ยมิ้ ปราศรัยได

"ปชู นะอยไู หมครับ? ผมเปน หลาน"

ชอบกล ทีเ่ ขาเหน็ หนว ยตาของหลอนขยายข้นึ หนอ ย ๆ ฉายแววคลายเปลย่ี นจากลงั เลเปน ม่นั ใจ และมองมาดว ยทา ทีแปลก
กวาเดิม

"อยคู ะ " ตอบแผว แลวไขประตูเปดให “กําลังน่ังอานหนังสือพิมพท่ีชัน้ บน"

ชายหนุมกาวเขามาขา งใน มคี วามสงบอกสงบใจเกิดขน้ึ พรอ มกบั การวางเทา ลงในเขตบา นของปู สาวงามย้ิมใหเ ขาบาง ๆ ทําทา
จะปลกี ตัว ทวา ความออนโยนทแ่ี ฝงไวด ว ยชวี ิตชวี าอยางประหลาดนั้น รัดรงึ ใจใหเ กาทณั ฑไ มนึกอยากปลอยหลอนหางไปเรว็ นกั จงึ รีบตง้ั
คาํ ถามท่ีพอจะนึกไดปบุ ปบ ทันดวน

"คุณเปนหลานปู ลกู พีล่ กู นองของผมหรือเปลา เอย?"

วงศวานวานเครอื ของปแู ละยา มอี ยูม ากมายกายกอง เขาจาํ ไมหมด โดยเฉพาะทห่ี า งหนาหายตากนั หลาย ๆ ป ทบทวนดแู ลว เช่ือ
วาสมยั เดก็ เขาไมเ คยเหน็ หลอนท่ีน่มี ากอนแน ๆ

สบตากนั นลิ เนตรมีประกายสงบซง้ึ ที่สะทอ นความเรยี บนิ่งของจิตใจอันงดงาม หายากทจี่ ะพบดวงตาชนดิ น้ี เหมอื นมองแผน
น้ําท่ที าํ ใหใ จใสเย็นและออ นโยนตามไดฉะนนั้

"กไ็ มเ ชงิ คะ ...เดีย๋ วจะทาํ นาํ้ สม ขึ้นไปให เชญิ กอนนะคะ"

เกาทณั ฑฟ ง หลอ นพดู ตอบ แตจิตใจมัวจดจอกับเรียวปากสวยที่ขยับเจรจาไดง ามปานวาด หญิงสาวผายมอื ไปทางบันไดขึ้น
เรือน ระบายยิ้มออ นและกา วเทา ลับหายไปทางหนึง่ ไมเปด โอกาสใหเขาทนั ตอ ความยาวสาวความยืดนานกวา นนั้

เดินขนึ้ เรอื นอยางใจไมคอ ยอยกู ับเน้อื กับตวั รปู ตดิ ตา เสยี งตดิ หูตามมาทุกฝกาว หนทางในทิศท่ปี ราศจากหลอ นดูไร
ความหมายขนึ้ มากะทันหัน

๘

พ้นื ท่กี ลางเรอื นช้ันบนจัดวางดว ยโตะ เกาอ้ี ทวี ี ตูเย็นและพดั ลมเกา แก ราวกับหยุดยคุ สมยั ไวก บั วนั วาน เกาทัณฑพ บคุณปูนง่ั
เอกเขนกกางหนงั สอื พมิ พอ านอยบู นเกา อี้โยก ทานไมเปลย่ี นแปลงไปเลยแมแ ตนอ ยจากการมองผาดทแี รก

"สวสั ดีครบั ป"ู

ชายหนมุ สง เสียงนาํ เมือ่ เหน็ ทานเงยหนามองก็พนมมอื ไหว ปูลดหนงั สือพิมพลงวางกับตัก เกาทัณฑม องทานอยา งเกรงวา จะ
จําตนไมไ ด แตป รากฏวาทา นมองดวยตาเปลาปราศจากแวน อยคู รกู ท็ ักเรียบ ๆ อยางคนมีสตริ ะลกึ รูแ จมชัด

"อา ว! เปนไงนายเต มาถึงนีไ่ ด"

ชายหนมุ ยมิ้ และนง่ั ลงบนเกา อ้ตี วั หน่ึง แคไ ดยินเสยี งก็ระลกึ ไดหมดถึงบรรยากาศเกา ๆ ในวันกอน บงั เกิดความยนิ ดที ่ไี ดพ บ
ทานอกี ครัง้

"อยากมาเยย่ี มปูสฮิ ะ"

เพิง่ อยากเอาจรงิ ๆ ก็ตอนทพี่ ดู แปลกท่นี ึกรักปูขึน้ มากมายปุบปบ อาจเปน ดว ยความเยน็ ใจรอบกาย อาจเปนดว ยดวงตาดาํ สนิท
ราวกับหนุมฉกรรจผูรคู ดิ และเปยมเมตตา อาจเปนดวยทา ทีทรงภมู ิและสุขุมคัมภีรภาพของทา น...

หรือไมก ็อาจเปน เพราะเพิง่ รวู าในบานนีม้ ีสาวแสนสวยคนหน่งึ อาศยั อยู

"ผมไมไ ดมาเยย่ี มปเู สียสามส่ีป"

เอย คลา ยสารภาพผดิ ผูอาวโุ สพบั หนงั สือพมิ พวางลงบนโตะ

"เจด็ ป" ทา นแกดวยนํา้ เสยี งแนนของผมู สี มองประจุไวด ว ยความจาํ อันชดั เจนเทา กับหรอื มากกวาคนรุนหนุม "ตอนมาครง้ั
สดุ ทายนะแกเรยี นวศิ วะฯ ปสองไง ฉนั ยงั ทักเลย เพิ่งอายสุ ิบเจ็ดกข็ ึน้ ปสองแลว และถามวาพอจบจะไปตอ โทเมืองนอกเลยหรือเปลา”

เกาทณั ฑอา ปากคางเปน ครดู ว ยความงงงนั นึกไมถึงวาทา นจะจํารายละเอยี ดเกีย่ วกับหลานผูหางเหินอยา งเขาไดแมน ยาํ ขนาด
นั้น

"ออ…เออ ปสู บายดีใชไหมฮะ? ดูกร็ ู"

"กเ็ ทาท่คี นแกจะสบายไดนนั่ แหละ...หนาตาทา ทางแกเปลย่ี นไปเยอะเหมอื นกันนะนี่ ถา เดินสวนกนั ขางนอกคงจาํ ไมได ดเู ปน
ผูหลักผูใ หญ ทัง้ สว นสูง ทรงผมทรงเผา ทวงทนี ่ังเดนิ ภูมฐิ านกวาสมยั วัยรุน เปน คนละคน"

ชายหนมุ ยม้ิ เฉยี ง

"บานปเู งียบยงั ไงก็อยา งน้นั เลย ดจี รงิ ๆ ทไ่ี ดอ ยกู ับอากาศอยา งนี้ ปคู งแข็งแรงไปอีกนาน”

"อยากมาอยมู ง่ั ไหมละ?"

๙

เกาทณั ฑไ มไ ดนึกถงึ สถานทีก่ ลางสง่ิ แวดลอมดี ๆ แตไพลไปนกึ ถึงแมงามผูน าใกลช ิดเสียแทน ปากจงึ ตอบเรื่อยเปอ ยตาม
ประสา

"อยูไดก ็ดสี ิฮะ บานแสนสุขอยางนี"้ แลว ก็วกมาถามถึงเจา หลอนนางนัน้ อยา งสบจังหวะ "ผหู ญิงท่ีเปดประตูใหผมเมื่อกี้ใคร
ครบั ? ถามแลวเห็นวา ไมใ ชหลานปู"

ปชู นะหยิบหูถวยแกว ขา งตวั ข้ึนจบิ นา้ํ ชา

"แกจํายายแพไมไดเ หรอะ?"

เกาทัณฑขมวดควิ้ งง

"แพ? ผมเคยรจู ักเขาดว ยหรอื ครับ?"

ถามอยางนึกไมออกจรงิ ๆ ปชู นะพยกั หนาแลวพูดปดตัดบท

"เอาเถอะ ก็หลานฉนั คนหนง่ึ นะ แหละ"

“เอะ ! ยงั ไงกนั เขาบอกไมใช แตปูบอกใช”

ชายชราผอ นลมหายใจ เปลย่ี นเร่อื งเสยี เฉย ๆ

"นี่กินอะไรมารึยงั ละ?"

"เรียบรอ ยฮะ ปลู ะครับ ถา ยังเดีย๋ วผมจะออกไปซือ้ ใหไ หม?"

"ไมตองหรอก เพิง่ กนิ กบั ยายแพไปเมอื่ กเี้ หมอื นกัน"

พอดี ‘ยายแพ’ เดินขึ้นมาบนเรอื นพรอ มกบั แกวนาํ้ สม คน้ั เกาทัณฑช ะงักไป และมองหลอนนําเครอื่ งรับรองมาวางตรงหนาดว ย
ดวงตาจบั น่ิง ใจคลายถูกแชเย็นไปช่ัวขณะดวยอทิ ธพิ ลเหนือคาํ บรรยายในหลอน

"แพ นี่เต หลานปู รูจักพเ่ี ขาไวน ะลกู "

หญงิ สาวพนมมอื ไหวต ามมารยาทและย้ิมใหเขาบาง ๆ เกาทัณฑร ับไหวและยิม้ ตอบดว ยทา ทีของพ่ีชาย ทว งทกี ิริยาของหลอน
ฉายความบริสุทธสิ์ ะอาดไปตลอดทัง้ กายใจเยี่ยงผเู ปน อยเู รยี บงา ยสนั โดษ ทวาดวงตาแฝงแววฉลาดรูล กึ ซ้งึ ทําใหภ าพรางชวนทศั นาน้นั ยง่ิ
ดูยง่ิ มคี าขึน้ อยา งประหลาดลาํ้

อยากยนิ เสยี งหวานใสและแสนจะนุมหขู องหลอ นอกี ทวาเมือ่ เสรจ็ จากยิ้มใหเ ขาพอเปน พิธแี ลว กห็ นั กลบั และเดนิ หลีกลง
บนั ไดไป ชายหนมุ มองตามจนลบั สายตาดว ยความอยากจะหาเชอื กมาทาํ บว งบาศกเหว่ียงไปคลอ งตวั ดึงหลอนกลับมานัง่ คยุ กับเขาและปู
ตอ ไมใชขน้ึ มาทาํ ใหตาสวา งแลว เดินหายไปเฉย ๆ ราวกับตัวละครที่โผลออกมาจากมา นเรียกความสนใจคนดใู หเ ริ่มตง้ั ตาโตชม แตแลว
ยังไมทนั แสดงบทบาทสาํ คัญกแ็ วบเขา หลงั เวทีเสียนี่

๑๐

ไดสตเิ มื่อปูกระแอมเบา ๆ เกาทณั ฑห นั กลบั มาย้ิมเกอ ๆ อยากจะถามอะไรเกย่ี วกับหลานสาวของปอู กี มาก ๆ แตก ็ใหร ูสึก
ประเจิดประเจอไปหนอย จึงเลี่ยงถามเร่ืองอืน่ เสียพน ๆ เปน การพักยก

"ปยู ังนง่ั วปิ ส สนาอยูห รอื เปลาครับ?"

ดงึ เขาเรื่องน้นั เพราะบุคลกิ ลกั ษณะของปูย งั ดเู ปน ผทู รงธรรมไมส รา งซา ทานคงยินดีคยุ เกี่ยวกบั ของชอบเปนแน สมัยเดก็ พอ
เคยพูดเขา หบู อ ย วาปรู ักการน่ังวิปสสนาเปนชีวติ จิตใจ

“ออื ม ก็นงั่ อยูน ะ ปะเหมาะเคราะหด ีก็เดินวิปสสนา ยนื วิปส สนา หรอื กระทัง่ นอนวปิ ส สนาดว ยเหมอื นกนั ”

“นอนกว็ ปิ ส สนาไดห รือครับ?” เกาทณั ฑท ักกลั้วหวั เราะ “เอ สงสัยผมคงรจู ักคําน้ีนอ ยไปหนอย”

ทาํ ใจใหน กึ อยากรูความหมายและตนสายปลายเหตจุ รงิ จัง จะไดคยุ กับปแู บบออกรส ความรคู วามสามารถอันหลากหลายของ
เขามีสวนชวยเปดใจใหยอมรับขอมูลใหมเพอ่ื เขา มาเกบ็ เปน วตั ถดุ บิ โดยปราศจากกําแพงกนั้ แมส ว นลึกลงไปทกี่ น บ้งึ หวั ใจจะนึกปฏิเสธ
อยเู ต็มประตู สาเหตุก็มิใชอ ะไรอืน่ ปจจบุ ันพระสงฆองคเ จาและการวิปส สนาธุระทงั้ หลายกลายเปนภาพเสอ่ื มเสยี ท่ถี ูกตีแผแ ฉตามส่ือหลัก
ตาง ๆ ม่วั ไปหมด ขุดคยุ แลวมแี ตเร่ืองหลอกลวงทงั้ เพ แทบกลา วไดวาใครเรม่ิ สนใจเกีย่ วกบั เรื่องจติ วิญญาณหรอื การศาสนา กเ็ ริม่ มสี ิทธ์ิ
เขารกเขา พงแลว

“แลว แกนึกนะ วิปส สนาเปนยงั ไง ตองนงั่ อยา งเดียวหรือ?”

ปยู อนถาม เกาทณั ฑค ิดเล็กนอ ยกอนตอบตามจริง

“พอไดย นิ คํานี้ ผมจะนึกถึงภาพคนใสช ุดขาว นงั่ หลบั ตา หรอื เดนิ จงกรมกลับไปกลับมา เพือ่ ทาํ จติ ใจใหส งบ ปลอ ยวางทาง
โลก หนั หลังใหกบั ความบนั เทงิ ทกุ ชนดิ ”

“ถา เดนิ กลบั ไปกลบั มาแลวใจสงบ ปลอ ยวางทางโลกได พวกชอบเดินเลน หลงั กนิ ขา วคงไดด ี บนั เทงิ ใจเทาพระกนั ไปแลว ”

เกาทัณฑหวั เราะ

“ทราบอยคู รับปู วา ตอ งมีวิธกี ําหนดใจอยขู างในดวย”

แลวชายหนุม ก็ถึงบางออดว ยคําโตตอบของตนเอง เขาใจในบดั น้นั วา วิธี ‘ทํา’ วปิ สสนาไมข้ึนอยูก ับอริ ิยาบถภายนอก แตเ ปน
วธิ กี ารทางใจ

“อยา งที่นกึ ดลู มหายใจไปเรือ่ ย ๆ แลวเกิดฌาน เกดิ ญาณขึน้ มานี่ เรยี กวาวิปสสนาใชไหมครบั ?”

“ถาทาํ สมาธจิ นเกิดความน่งิ แตไ มเปลยี่ นความเชอื่ เกา ๆ กไ็ ดช อ่ื วามาแคปากประตวู ปิ สสนาเทานน้ั ”

ชายชราตอบเอ่อื ย ๆ ทวาแฝงดวยพลังลน ลึกชวนใหสงบและอยากฟงตอ ฝา ยหลานฟง พลางยกมือลบู คาง อมยม้ิ และพยายาม
ซอ นแววตา มิใหฉ ายความคดิ ชดั นกั ความเชื่อแบบไหนกนั ทเ่ี ปน เปา หมายของวิปส สนา แบบท่ีลา งสมองจนเห็นวา ควรหนั หลังและท้งิ
ขวา งความสนุกบรรดามีในโลกอยา งนนั้ หรอื ?

๑๑

“ความเชอื่ เกา ๆ เสยี หายตรงไหนครบั ?”

“ตรงทมี่ นั คลาดเคลือ่ นจากความเปนจริง ทาํ ใหดวงจติ อยูใ นสภาพเชื้อของทุกขน ะ ซ”ี

“ความเปน จริง ? ปคู งหมายถึง เออ...อะไรท่เี ขาเรยี กกันวาความจรงิ สงู สุดใชไ หมฮะ? ถาวา กนั แบบปรชั ญา ทางพุทธอนญุ าตให
ความจรงิ ผกู อยูกับมุมมองของแตล ะคนไดห รอื เปลา? ผมเคยคยุ กับเพอื่ นครั้งหนง่ึ ไมไ ดแ ยงปนู ะครบั คอื เรามองกนั วาคนเลือกเชอ่ื ยังไง ก็
มีความจริงรองรับอยอู ยางนน้ั ยกตัวอยางเชน ถา เช่ือวา ชีวติ คือหนา ท่ี เรากจ็ ะพบหนา ทสี่ ักอยา งที่สมตัว และอยกู บั มนั ไปไดจนตาย”

เกาทณั ฑควบคุมเสยี งไมใ หม นี ้าํ หนกั เกินออกมาจนกลายเปน การชวนปูโตวาที

“ก็จริง” ปูรับดว ยสหี นา ออกย้ิม “บางคนก็รักหนา ท่ี ยึดมน่ั ในหนาทีข่ นาดยอมตายได”

“น่นั ซีครบั ” ชายหนมุ รบี เสริม “แสดงใหเ หน็ วา ใครตั้งมมุ มองเพ่อื เชอ่ื อะไรสกั อยาง ชวี ติ ก็จะเปน ไปตามนน้ั มนุษยเ ปน สัตว
โลกทพี่ ิสดารกวา สิ่งมชี วี ิตอน่ื ก็ตรงความหลากหลาย ความเปน อสิ ระในการเลือกเชอื่ และเลน แรแ ปรธาตคุ วามเชือ่ ใหก ลายเปน รปู ธรรม
กลายเปน ความจริงทจ่ี บั ตองไดข ึ้นมา ผมถึง...สงสัยอยบู าง เมื่อมกี ารบัญญตั ิคาํ วา ‘ความจริงสงู สุด’ ไวในคมั ภีรข องแตล ะศาสนา เราเอา
อะไรเปน เกณฑว ัดวา นัน่ แนนอนแลว ชนิดด้ินเปนอืน่ ไมไ ด?”

“กค็ งตองดทู ี่พระศาสดาแตละองคต รัสมัง้ วาเมอ่ื มาตามทางของศาสนาแลว จะเกดิ ผลลพั ธส ุดทายเปนความจริงชนดิ ไหน ถา
สาวกตา งๆทาํ ตามกติกาแลว พบความจริงตามนน้ั ก็ถอื วาใช”

ชายหนุมเอียงคอนดิ หน่งึ นาประหลาดแท เขาเคยเรียนพทุ ธศาสนาในหลกั สูตรมากอน แตต อนนี้ลมื แลว วา เปา หมายของพทุ ธ
ศาสนาคืออะไร

“แลว ผลลัพธของการมาตามทางพุทธ หรืออกี นยั หน่งึ การทําวปิ สสนานี่ คืออะไรครบั ปู?”

“การดบั ทกุ ข. ..ดบั ชนดิ ที่กลบั กาํ เรบิ ขึน้ ไมไดอ ีกเลย”

คราวนเ้ี กาทัณฑแ อบหวั เราะอยูในใจ คนตายไงละ หวั ใจไมก ลบั เตน อีก ก็คือส้ินทุกขอยา งสนทิ นั่นแหละความจรงิ นั่นแหละ
ส่งิ ที่ประจกั ษต าวา เปนปลายทางของทกุ ชวี ิต เขาไมเ ห็นเลยวารางวลั ของพทุ ธจะแตกตางจากโบนัสของธรรมชาติตรงไหน

ออ...ลืมไป อยา งปคู งเชื่อเรอื่ งชวี ิตหนา โลกสวรรค โลกนิพพาน

สง่ิ เหลานีจ้ ะเรยี กวา ‘ความจรงิ ’ อยางไรได ในเมอ่ื ไมม ีอะไรมารองรบั สักอยางนอกจากความเช่ือ เปนการเชอื่ โดยปราศจากพ้นื
ยืนโดยแท

แตร าวกบั ปูลว งรวู า เขาคดิ อะไร ทานเอย เนิบวา

“ถา เหลอื แตใ จทเ่ี สมอกับธรรมชาติ เลกิ ด้นิ รน เลิกเปนเช้ือไฟอยา งสิน้ เชงิ คนเราเปนสขุ ไดย ่งิ กวา ข้ึนสวรรคเ สียอกี เพราะบน
สวรรคอาจมคี วามนาขดั ใจ จัดเปน ทุกขทางใจชนดิ หนง่ึ การดับทุกขอ ยางสนิทเปนประโยชนในปจจบุ นั พสิ ูจนไ ดก อนตาย เชอ่ื ไดสนิทใจ
เดีย๋ วน้ี ตางจากโลกหนา ทีต่ องตายเสยี กอนถงึ รูวาเรื่องกุหรือของจริง”

๑๒

“เขา ใจละครับ พอจําไดแ ลววาพุทธศาสนาเนนเร่อื งทุกขและการดับทกุ ข กอนอ่นื ตอ งเรม่ิ ดวยการเห็นทุกข เหมือนมองใหออก
วา มีไฟไหม แลว กต็ อ งหาน้าํ มาดับไฟ ซงึ่ น้ําน้ันคือวปิ สสนานเ่ี อง ถูกไหมครบั ?”

“บางทีน้ําท่เี อามาดบั ไฟอาจเปนแคสตปิ ญญารูต ัวธรรมดา ๆ ก็ได เอาง้ี แกเชื่อไหมวา โดยธรรมชาตินะ คนเราหวงทุกข ท้งั รูวา
ทุกขเ กดิ ขน้ึ ก็ยงั ทซู ้จี ะรักษาเอาไว”

เกาทัณฑเบิกตานิดหนง่ึ

“เหรอครบั ? เอ ผมไมเ คยคิดอยา งนเ้ี ลย ใคร ๆ ก็เกลียดทกุ ขก ันท้งั นัน้ จะหวงไวทาํ ไม”

“ใช คนเราเกลียดทกุ ข แตเ มอ่ื ทุกขเ กดิ แลว ก็เหมือนแกลงตวั เอง เกบ็ มันไวในท่ีท่เี กดิ นัน่ แหละ”

ชายหนมุ ครางอออยา งพอมองเหน็ ราง ๆ รอฟงปูข ยายความตอ

“ลองตัดความรสู กึ ในตัวตนออกไปนะ ใหเ หลือใจอยางเดียวพอ ถา วากนั ตามเหตผุ ล เมอ่ื เกิดทกุ ขแลวกค็ วรจะตัดท้ิงจากใจใช
ไหม ?”

“ครบั ”

“ถา ใจมนั มีปญญากํากับก็ควรทําอยางน้ันแหละ แตน ่เี ปลา อยา งเชน เกดิ โทสะ เกิดความอาฆาตมาดรา ย มีความรมุ รอ นขึน้ ใน
อก แทนที่จะรูต ัววาเกิดความทกุ ขเ พ่ือผลกั ไสออกไป กลับออกอาการอุมทกุ ขนน้ั ไว บางทีขยายผลดว ยซ้าํ ทําใหเ กิดพฤตกิ รรมภายนอก
เปนการอาละวาดหวั ฟด หัวเหว่ียง หรอื กระทง่ั ตีรันฟน แทงใหตายกนั ไปขาง

ลองตรองดูนะ เม่อื พลกิ อาการของจติ จากอุมทุกข ประคบประหงมทุกข เปนรตู ัววากาํ ลงั ทุกข มีสติพอจะถามตัวเองวาตน เหตุ
ทุกขค อื ใครหรืออะไร ถาโมโหโกรธา กส็ บื จนพบวา มภี าพใครปรากฏอยใู นโทสะ

พอทําไดอ ยา งนนั้ กเ็ ทา กับเหน็ อาการทใี่ จจบั ยดึ ตนเหตทุ ุกข เมื่อเหน็ แลว วา อาการจบั ยดึ เปน อยา งไร ก็เกดิ สัญชาตญาณเองวา
จะปลอ ยวางดวยทาไหน ปลอ ยใครคนท่ีทําใหเกดิ ทกุ ขน น่ั แหละ ปลอ ยเสยี ไดก ็เบาโลงในหวั อก ล้มิ รสความสขุ ทเี่ กดิ จากการดับทกุ ขข้นึ
เอง เห็นไหม ไมตอ งใชวปิ ส สนาเลย เอาแคค วามฉลาดทางจิตก็พอแลว”

เกาทณั ฑยม้ิ แบบเหน็ ดว ย แตไ มใชเ หน็ จริง เพราะจังหวะนน้ั ปราศจากตัวอยา งโทสะในอกตนเปนเคร่อื งสาธิตและทดลองให
เหน็ ตาม

“ก็เขา หลักจติ วทิ ยาดีนีฮ่ ะ แตค งประยกุ ตใ ชก บั ทุกเร่ืองไมได เพราะเหตุการณท ่กี อไฟโทสะมนี าํ้ หนักแตกตา งกนั คนเราถูกตใี ห
เจบ็ ถาความเจบ็ กายยงั อยู คงยากจะขม ใจไมใหเจบ็ ตาม”

“นน่ั แหละเหตผุ ลท่ีตองมวี ิปส สนาธรุ ะไวด บั กิเลส ดับเชื้อโทสะใหส นทิ ถา ปราศจากเชือ้ โทสะเสยี อยา งเดยี ว ใครกท็ ําใหเรา
ทุกขด ว ยไฟโกรธไมไ ดด ว ยวธิ ใี ด ๆ เลย”

“เช้ือโทสะคอื …?”

๑๓

“ภาวะไมร ขู องจิตไงละ พอไมรูมนั กค็ ดิ ไปเรื่อยเปอ ย บาปบาง บญุ บา ง เปนทีต่ ้ัง ทอี่ งิ อาศัยของอปุ าทานในตัวตนแบบหนึง่ ๆ
ถา ปลกุ จิตใหต่ืนขึ้นดว ยการเห็นในวปิ ส สนาข้นั สูงจนสดุ สายเม่อื ไหร ความรูส ึกเกยี่ วกับตวั ตนแบบไหน ๆ ก็ไมเหลอื อยูเลย เหลือแตจติ ท่ี
ปลอดโปรงจากเงื่อนไขและการรอยรัดทกุ ชนิด”

ชายหนุมขมวดคว้ิ กงั ขา

"แปลวาทท่ี กุ คนในโลกเกิดมาพรอมกับความรูสึกในตวั ตนนี่ ผิดหมด?"

"ถามองวามผี ดิ มถี กู นีไ่ มจบหรอก อยา งท่ีแกวาน่นั แหละ มีความจรงิ รองรบั ทกุ ความเชื่ออยูเ สมอ แตค วามจริงของคนในโลกน่ี
มนั หนกั เต็มไปดวยความเปลย่ี นแปลงกลบั ไปกลับมา เปนเหตุใหเกิดโลภะ โทสะ โมหะ หรืออีกนยั หนง่ึ ความดนิ้ รนกระสับกระสายของ
จติ ซง่ึ อาการนน้ั เรยี กไดเตม็ ปากเตม็ คาํ วา 'เปน ทกุ ข' พดู ใหง ายวา เชอ่ื แบบคนในโลก ยึดแบบคนในโลกแลวตองทุกขน ่ี ทางพทุ ธศาสนา
ปฏิเสธ"

เกาทัณฑอ งึ้ ไปพักใหญ ประเดน็ สงสัยเกย่ี วกบั คําวา ‘วิปสสนา’ ถูกปดตกไปได นึกในใจวา พุทธศาสนามเี หตุผลรองรับเหมือน
เสาคํ้าคานม่ันคงดี แตส วนลึกไมค อยเชื่อนักวา การกาํ จดั กิเลสอยา งเด็ดขาดน้นั เปนไปได หรอื ถงึ เปน ไปได กไ็ มรจู ะกําจัดทําไม ในเมอ่ื ทกุ
วนั นม้ี ีกเิ ลสก็เปนสขุ สนุกสนานดจี ะตาย

อยางไรก็ตาม การสนทนาดาํ เนินมาจนถึงจุดท่ีเขาขเี้ กยี จแหยต อ ยังไงก็ตอ งใหค วามเคารพเกรงใจปบู า ง มิเชนน้นั จะเหมือนทํา
ตัวเปน คนชางจบั ผดิ และจบั ปูมาแตงต้ังเปน ทนายแกต า งใหพระศาสนา เกาทัณฑจงึ คอ ย ๆ เบยี่ งหัวเรอ่ื ง

"แพ...หลานสาวปูคงไดร บั อะไรไปจากปเู ยอะ ปคู งสอนเรอ่ื งดี ๆ ไวห ลายอยา ง โดยเฉพาะธรรมะในพระศาสนา ทา ทางฉลาด
คดิ อานมากเลย"

"กไ็ มเ ชงิ ฉนั แนะแตเ รอ่ื งที่จาํ เปน ไมไดส ง่ั สอนมากมายนกั หรอก ยายแพเปน เด็กดี รูอะไรดี ๆ ดวยตวั เองอยแู ลว"

"ปูเล้ยี งเขามาตัง้ แตเ กิดหรือฮะ?"

"ออื ม"

"เรยี นจบรยึ งั ครับนน่ั ?”

"เรียนครศุ าสตรปส ุดทา ย"

เกาทณั ฑข ยบั จะถามรายละเอยี ดใหม ากกวา นัน้ แตปูชงิ ถามถงึ สารทกุ ขส ุขดบิ ของญาติ ๆ เสยี กอ น ซึง่ เขากจ็ าระไนไปตามเพลง
รวมถงึ ความกา วหนาในชวี ิตการงานของตนเองดว ย

“เอาละ” ปูเงยหนามองนาฬิกา “เดี๋ยวไดเวลาพระผใู หญท ีฉ่ นั นับถือมาออกรายการแสดงธรรม แกจะดกู บั ฉันไหม?”

“เออ …ไมละครบั ผมรบกวนปูแคน ีด้ ีกวา ”

บอกกลาววาจะหมนั่ มาเยี่ยมเยยี นทานอกี แลว เกาทัณฑกไ็ หวลา

๑๔

จติ ใจคกึ คกั ขนึ้ ทันใด เขาลงบันไดมาถงึ ขางลา ง เหลยี วไปรอบ ๆ ดว ยหวงั จะไดพบกับหญงิ สาวท่ตี นสะดุดตาสะดดุ ใจ อยา งไร
เสียกต็ อ งหาหลอนใหพบเพ่ือวานชวยมาเปด ประตอู ยูแลว คงเปนโอกาสอันดีทจ่ี ะทาํ ความรจู ักกบั หลอ น ไหน ๆ นับศักด์ิแลว ไมใ ชญาตกิ ็
เหมือนญาติ ในเมือ่ ปูยกเปนหลานแท ๆ อยา งน้นั

บานปมู อี าณาเขตพอควร เกาทัณฑเ ดินเลยี บมาถงึ ดานหลังก็พบหลอ นคนนั้นนงั่ ลิดกิ่งไมดวยกรรไกรอยทู ร่ี มิ รัว้ ดานหนึ่ง ดีใจ
อยา งประหลาดแมเ มอื่ เห็นเพยี งดานหลัง เขาผอนฝเทา ลงหยดุ ยืนแยมริมฝปากยมิ้ เบิกตาเฝาพนิ จิ เงียบ ๆ รปู ศรี ษะหลอ นมนสวย ผิวพรรณ
มนี ํา้ มีนวลเฉิดฉายเสยี จนสอ งรอบดา นใหดูสวางตา

ในทามกลางความสะพรัง่ แหงไมด อกไมประดับรอบราย หลอ นคลา ยนั่ง ณ ศนู ยกลางความสดช่ืนออ นหวานอนั ดึงดดู ใหน าเขา
ใกลท สี่ ุด เห็นหลอ นแลวใจเปด ราวกับมองทะเลกวาง ผหู ญงิ คนนท้ี าํ ใหที่ท่ีหลอ นปรากฏกลายเปนเขตเฉพาะอันวิเศษ และทําใหวันทพี่ บ
หลอนกลายเปน วนั อนั ทรงความหมายยิ่ง

ดเู หมอื นฝายถกู จับจองจะมีสัญชาตญาณรตู วั วา มีใครคนหนง่ึ ลอบพินิจอยเู บอื้ งหลัง จงึ เหลยี วหนามาและสบตากัน ชายหนุม
เกอื บเกอไป เพราะรตู วั วา ทาํ ลับลอเสยี มารยาทอยเู ปนนาน แตกท็ าํ ทีปกติ คอื สงยม้ิ ใหอ ยา งจะขอผูกมติ ร ทวา หลอนเพยี งมองตอบดว ย
ดวงตาทอแววน่ิง มิไดย ้ิมรบั แตอยา งใด

ไมป ลอ ยเวลาใหทอดนานนกั เกาทัณฑเปลงคาํ ทกั ทายดว ยน้าํ เสยี งเปน กนั เอง

"รสู ึกวาแพจะรักตนไมมากนะฮะ"

โดยคิดวาปูแนะนําแลว จงึ ถือสนทิ เรียกหลอนไดเ ต็มปาก หลอ นลุกข้นึ ยืนและแยม ยิ้มอยา งคนมอี ธั ยาศัยดี

"คงอยางนัน้ แหละคะ " แลวกถ็ ามในฐานะผมู หี นา ท่อี ํานวยความสะดวกแขกไปใครมา "จะกลับใชไ หมคะ?"

ถามแลวทําทาขยบั จะนําทางไปเปดประตรู ้วั ให แตเ กาทัณฑไ มรูไ มชี้ เสยน่ื หนา เขาไปดูดอกไมส ีแดงใกลตัวอยา งใจเย็น แลว
ถามอยา งจะดงึ ใหหลอนตองหยุด

"แพคงหามาเองท้ังน้นั แปลกตาเยอะแยะไปหมด นเ่ี รยี กวา อะไรฮะ?"

หญิงสาวผนิ หนามองตาม ทอดระยะนดิ หนง่ึ กอนตอบ

"ดอกพวงแกว คะ"

เอื้อนเอย ไมดงั นัก น้ําเสยี งไมส อแววอยากสนทนาหาความยาวกับคนชางไกห าเร่ืองถามเทาไหร เกาทณั ฑเ หลยี วหนามาหา ปน
หนา กงึ่ ย้มิ กึ่งเครงแบบนกั วชิ าการผทู ราบวา จะชวนคนรกั ตนไมคุยอยางไรใหสบอารมณ

"ดอกของมนั รปู เหมือนหวั ใจนะ คงมใี ครต้ังช่ือใหเก่ียวขอ งกับหัวใจไวบ า งใชไ หม?"

นัยนต าคูงามเหลือบมาทางเขาแวบหนึ่งกอ นตอบ

"ฝรั่งเรยี กดอกพวงแกววา Bleeding Heart คะ เพราะมีกลบี เทยี มรปู หวั ใจ กับกลีบดอกและเกสรย่นื ออกมาเหมอื นหยดเลอื ด
รวมท้ังดอกเลยคลา ยหัวใจที่ถกู คัน้ จนเลอื ดหยด”

๑๕

เกาทณั ฑห อ ปากครางอยางคนเพ่ิงสังเกตตาม

“เออ จรงิ ดว ยแฮะ ชา งต้งั ชอ่ื กนั จรงิ ”

ฟง จากคําตอบแคน น้ั กเ็ ดาวาหลอนคงเปน นักพฤกษศาสตรผ รู รู อบ มีความผูกพนั กับหลากไมนานาพันธเุ กินกวา คนทว่ั ไปมาก
ท่ีสาํ คญั ดมู คี วามรักและจินตนาการอนั ออนโยนตอ พฤกษาทัง้ หลายราวกับพวกมนั เปนนอ งสาวนอ งชาย เกาทณั ฑคิดในใจวา คราวหนา
คราวหลงั คงตองเอาพนั ธุอ ะไรท่ีมีคาหายากมากาํ นลั เสยี หนอ ย

"ถา ผมเขา ถึงความรูส กึ ของไมดอกพวกน้ีได” เขามองแถวแนวดอกพวงแกว ท่ีหอ ยตวั อยบู นก่ิงและสงบกบั ธรรมชาติอันบอบ
บางของพวกมัน "ผมคงรจู กั ความประณตี อกี แบบหน่ึงของจติ ใจเหมือนแพบาง"

เกาทัณฑห นั มายมิ้ ให หญิงสาวสบตาดวยครูห นึง่ กอนจะกะพริบเนบิ ชา และเบนหางไปทางอื่น

"นน่ั ดอก Forget-Me-Not ใชไหมฮะ?" เขาชีไ้ ปทด่ี อกไมส ฟี า ซ่งึ ตนพอรจู ัก "ชื่อเหมอื นเศรา แตก็ฟง ดซู ้งึ ด.ี ..อยา ลืมฉนั ...แพ
พอจะรูท่มี าของชื่อนไ้ี หม?"

หญิงสาวทอดตามองดอกไมอ ันเปน เปา คาํ ถาม มีความงนั นงิ่ ชวนใหรสู กึ ผิดสงั เกต ราวกบั หลอนถูกสะกดิ ใหร ะลึกถึงความหลงั
บางอยาง เกาทณั ฑส ําเหนยี กถงึ กระแสเศรา ท่กี ระจายจางออกมา เกือบขยบั จะเปล่ียนเรอ่ื ง แตหลอนเอย ตอบเสยี กอ น

"ถา จําไมผ ดิ ดเู หมอื นตํานานออสเตรีย-ฮังการีสมยั ศตวรรษที่สิบสองจะกลา วไววา มชี ายหนุมคนหนง่ึ ชะโงกจากริมผาเออ้ื มมือ
จะเด็ดดอกไมน สี้ งใหค นรกั แตพ ลาดตกลงไปสกู ระแสน้ําเชยี่ วเบอื้ งลา ง ฝา ยหญิงไดยินแตเ สียงแววจากสายน้ําวา ‘รักฉัน...อยาลมื ฉัน' ก็
เลยกลายเปน ที่มาของช่ือนะคะ "

เกาทัณฑจินตนาการตาม และอยา งเหน็ เปนเรอ่ื งสนุก เขานึกอยากใหตนเองเปน ชายดวงกดุ เมอ่ื ชาตกิ อน และใหห ลอ นคนน้ี
เปนหญิงสาวคนรกั เรอื่ งคงบรรเจดิ แทถ าระลกึ ไดอ ยางนนั้ แลว เดด็ ดอก ‘อยา ลมื ฉัน' สง ใหห ลอนสักดอกเดยี๋ วน้ี

"เศรา นะฮะ เดด็ ดอกไมแลว ตาย รูอยา งนเ้ี ดนิ ไปซอื้ จากตลาดดีกวา ”

พูดตดิ ตลก แตหลอนทาํ หนาเฉยเปนเชงิ แสดงวาไมม อี ารมณข ันรว มดวย

"ท่จี รงิ ถา หนมุ คนน้นั อทุ านอะไรธรรมดา ๆ ออกมาใหค นรักไดย ินกอนตกน้ําละ ก็ ดอกไมน นี้ า จะช่อื ‘เวรแลว ทีร่ กั ' มากกวา
นะ"

คราวนห้ี ลอนเผลอหัวเราะออกมาได แตหัวเราะนิดเดยี วแลวรีบเงียบตามประสาผหู ญงิ มาดสวย ไมป ลอ ยเอ๊กิ อากนาน ๆ ตอ
หนา ผูชายแปลกหนา เกาทัณฑอ มย้ิม สายลมออ นพดั มาระลอกหน่งึ ความสงบจากธรรมชาติรอบตัวและจากคนงามตรงหนาทําใหอ ยากยนื
อยูตรงนน้ั นานแสนนาน

"แพ..."

เสยี งปูชนะดงั มาจากช้นั บน หญงิ สาวเบกิ ตาเล็กนอยและรีบหนั ไปขานรบั

“ขา”

๑๖

“โทรศพั ทหนนู ะ ”
“คะ ขนึ้ ไปเดย๋ี วน้แี หละคะ”
แลวกห็ ันมามองเขา เกาทัณฑยิ้มเจอ่ื น
“เห็นทีผมคงตองขอตวั แลวมงั้ ”
ราชนิ แี หง สวนดอกไมเ งยี บเสยี ง ไดแ ตเ ดินนํามาออกมาหนาบาน ซง่ึ ชายหนุมจําตอ งเดินตาม
“ขอบคณุ ฮะ” พูดเมอ่ื กา วพนเขตรวั้ ที่หลอ นเปดประตูให “ผมคงหาโอกาสมาเยี่ยมปูอ ีกเรว็ ๆ น้ี ไมไ ดทาํ หนาท่หี ลานทดี่ ีมาเสยี
นาน”
“โชคดคี ะ ”
อวยพรพอเปนพธิ เี พ่ือหมนุ ตวั กลบั ผละจากไปรับโทรศัพท เกาทณั ฑรสู กึ วาบางสงิ่ ในทรวงอกวบู ไหว ใจสว นหนึ่งแลน
ตามหลงั หลอ นไป แมห ญิงสาวขึ้นเรือนลบั ตาแลว ก็ยังมองคางอยเู ปน นาน
แกว ล้ําคา หายาก และคงไดมายาก
แตคนอยางเขา
ถาอยาก...ตอ งได!

๑๗

บทที่ ๒ เอกาปต ิ

แพตรกี ลบั มาถึงบา นกอนหา โมงเย็นเล็กนอ ย ลางหนา ลางตาแลวข้นึ ไปดคู ุณปขู า งบนเรือน เห็นหลบั อยูกล็ งมาขางลางเพ่ือ
พบปะกับนอ งนอ ยทงั้ หลายของหลอนเสียหนอ ย กอ นเขา ครัวทาํ อาหารเยน็

นอง ๆ เรยี งรายอยรู อบบา น รอการรดน้าํ รินใจจากหลอ นสลอน แพตรยี มิ้ มมุ ปากนิด ๆ อยา งคนทีส่ ามารถมคี วามสขุ อยูกับ
ตนเอง หลอ นมองไมดอกไมป ระดับแตล ะตนดว ยความรกั สนทิ สัมผสั ชดั ถึงกระแสแหงความมีชีวติ และวญิ ญาณของพวกมัน เคยชินกบั
การเหน็ รอยยมิ้ ทีส่ ง ออกมาจากแตละไมใบ แตละกลบี ดอก พวกมนั ถอื กําเนิดมาจากมอื หลอน หลอนเปนผูเลยี้ งดทู ะนถุ นอมใหแตก
กิ่งกา นสาขาออกมาวนั ตอ วันอยา งไมเ คยเบื่อหนา ย

‘ถาผมเขา ถงึ ความรสู ึกของดอกไมพวกนไี้ ด ผมคงรูจักความประณีตอีกแบบหน่งึ ของจติ ใจเหมอื นแพบา ง’

คําพดู ของใครคนหนึง่ กลบั มากลบั มากระซบิ กอ งอยูในหู อารมณไหวไกวเลก็ นอย แลวกลับสงบเยอื กเยน็ ลงราบคาบ สายลม
ออ นพดั กง่ิ ใบมวลไมร อบขา งพลว้ิ ไหว มอื นอ ยยกขน้ึ เสยปอยผมท่ตี องแรงลมเขาท่ี สยายยิ้มกวางขน้ึ สชี มพูสดฉ่ําของกอกุหลาบซึ่งเขา
ประทับกลางตาเวลานั้นชา งใหความหวานแหลมลํา้ ลึกตา งจากธรรมดา หลอ นรินรดสายน้ําจากถงั ตดิ ฝก บัวลงดนิ จนชุม พอประมาณไปท่วั
บริเวณ ตงั้ ความคิดใหน้าํ นัน้ ซึมลงถงึ ทกุ รากทกุ แขนงของไมพุม หอมเบอื้ งหนา จินตนาการเห็นความเอิบอาบอนั แผซ านข้นึ เล้ียงทว่ั ทกุ อณู
ลําตน กิง่ ใบ และกลบี ดอกสีชมพู ดวงจิตด่งิ ลงเปนสมาธิ รูชดั ถงึ ความอม่ิ เกษมสดชน่ื ในตัวกหุ ลาบ เทา กับความปต ิเบกิ บานในตนเอง

กําหนดรูการเขา ออกของสายลมหายใจอันนิ่มนวลและยดื ยาวชดั ลกึ กวา ปกติ กล่นิ อายความสดฉาํ่ ระรื่นจากมวลพฤกษพ นั ธุ
รอบดานรวมอยูในสายลมหายใจนั้น กระจายเขา สูทรวงอก แลเห็นในมโนนกึ ดจุ ธารทพิ ยท ีไ่ หลบา สูข ายประสาททัว่ รางจนเต็มปต ิ ชั่ว
ขณะนัน้ หลอนสามารถจบั ตอ งกลีบใบของกหุ ลาบดวยสายตาทเี่ ปดกวางกวาปกติ จนสาํ เหนยี กความเนียนแนนทวา บางเบาละเอียดออน
ดวยใจโดยตรง ราวกบั ปราศจากประสาทตากนั้ ขวาง

จากความอาบเออ แหง กระแสปติทวีขึ้นหลามลนทน อกในช่ัวขณะนน้ั ประกอบกบั ความเหน็ แนวเพียงลมหายใจและกลีบ
กุหลาบหวาน รวมกันดงึ ดวงจิตแพตรีดิ่งลวงเขาสหู วงแหงสมาธิอนั ลา้ํ ลกึ โอฬาร ดวงสํานกึ แปรเปน เปลวมหัศจรรยล ุกโพลงซานไสวไป
ทุกทศิ ทุกทาง ภายในอนั ผนกึ แนนมัน่ คงรเู หน็ แตรสหวานแหงสชี มพูอนั งามตระการ ลอยลอ งอยใู นสรวงสวรรคอันรังสรรคขนึ้ จากสมั ผัส
ละไมลึกซ้ึงระหวา งวญิ ญาณมนุษยกับดอกไม ท้ังสุขสงบปราณีต ทัง้ ปรีดาปราโมทยราวกบั ทะยานขึน้ สูหว งหฤหรรษอ ันไรเขต ไร
พรมแดน ไปสถติ อยูในทที่ ดี่ ที สี่ ดุ นอกเขตพิภพหยาบไกลโพน

การสงั สรรคระหวา งวิญญาณมนุษยแ ละพฤกษพ ันธดุ าํ รงอยเู พยี งชวั่ ไมนานกแ็ ปรไปตามธรรมชาตแิ หง พระอนจิ จงั แพตรี
ออยองิ่ อาวรณก บั ความย่งิ ใหญน า พสิ มยั นนั้ ทวายังมีความชาํ นาญนอ ย โดยเฉพาะในขณะแหง การลืมตา จึงตองปลอยใหละลายหายไป
ตามยถา

สมาธจิ ิตระดบั เฉียดฌานหรอื ทเ่ี รยี ก อปุ จารสมาธิ นับเปน ของสงู มิใชสภาวะอนั เปนสาธารณะแกป ุถุชน ภาวะนั้นคลายลอยคอ
อยูกลางทะเลเมฆอนั ละมุนเสมอกัน แผผ ายขยายกวา งสดุ ประมาณ แมเ ทาติดพน้ื กเ็ หมือนยืนอยบู นหมอนนุม เหตุเพราะธรรมชาติสมาธิ
ยงั ผลใหกายเบาดว ยการหล่ังสารอนั ใหรสเกษมอาบตนเอง

๑๘

สองปูหลานรบั ประทานอาหารเย็นดวยกนั เงยี บ ๆ เมือ่ ไดเ วลาทมุ ครงึ่ ทั้งสองเปน มังสวริ ัติ หรือผปู ราศจากความยนิ ดใี น
เนอื้ สัตว อาหารที่วางบนโตะ จึงหาจานเด็ดตามรสนิยมของคนทั่วไปไมได แตก ห็ นาตานาทานดว ยความสามารถเฉพาะตัวของแมครัวสาว

“สอบเปน ไงมงั่ ?”
ปชู นะถามเหมือนชวนสนทนามากกวาอยากรู เสยี งของปมู กี งั วานนุมลกึ ชวนฟง และกอใหเกิดความอบอุน ใจแกผ ไู ดย นิ เสมอ
“ก็ดคี ะ เหลอื วิชาสดุ ทายวันจนั ทร”
“สอบเสรจ็ ก็จบแลว สินะ”
“คะ ”
แพตรยี ิม้ ๆ การคยุ กบั ปเู ปน อกี ความสขุ หนง่ึ ในชีวติ
“ตกลงยังแนใ จอยูรเึ ปลา วา อยากจะสอนหนงั สือเด็ก?”
เปนครงั้ แรกในรอบหลายปท่ีปถู ามถึง หญิงสาวแกลงเลกิ คว้ิ ทาํ ตาเปนประกาย
“อยเู ฉย ๆ ไดไ หมคะ ใหป เู ลยี้ งไปเรอ่ื ย ๆ อยางนี้แหละ”
หลอ นยังอยากอยูใ นวัยเยาวแ ละชางฉอเลาะเสมอเมือ่ อยตู อ หนา ปู ปูชนะยิ้มอยา งอารมณดี นัยนต าดําสนิทผดิ วยั ทอดจับ
หลานสาวเปย มดว ยแววหวงใยปรานี
“เปน ตนไมห รอื ไงถงึ จะอยเู ฉย ๆ ใหปเู ล้ียง”
“คะ แพเปน ตน ไม” หญงิ สาวหวั เราะนดิ ๆ “บางทกี ็รสู กึ เหมือนเปน ตน กระถนิ ในบาน”
ปชู นะหัวเราะในลําคอ ทวาสายตายังรง้ั คําถามเดมิ เพง มองหลอ น
“แพแนใ จวาตอ งการสอนเดก็ ตลอดไปคะ ป”ู
ขยบั เรียวปากตอบในลกั ษณาการแยมยม้ิ แตน ํ้าเสยี งจริงจังข้ึน ชายชราถอนใจ
“สมัยน้.ี ..เปนครูในแบบท่แี พอยากเปนนะ ไมง า ยหรอกนะ”
หลานสาวพยกั หนา
“ทราบคะ” ตาคงู ามทอประกายรตู ามคาํ กลาวของตน “แตแ พก็มองไมเหน็ วา ตวั เองจะทาํ อะไรไดมคี วามสขุ เทา กบั เปน ครขู อง
เดก็ เลย”
ชายชราเคีย้ วคําขา วเร่อื ย ๆ จนละเอยี ด กลืนแลวจึงเปรย

๑๙

“ทกุ วันน้ีผคู นถกู มอมเมา ถกู ฝง นิสัยรา ยกันตั้งแตย งั เล็ก ครูบาอาจารยท เ่ี ปนสิง่ แวดลอ มสาํ คญั บางทกี ก็ ลบั มีพฤติกรรมชัว่ รา ย
เสียเอง ถาไดแ พเปน แสงนําทางดี ๆ ไวส ักดวง ก็คงชว ยรกั ษาภาพพจนข องครูดี ๆ บางละนะ”

แพตรียิม้ อยา งเช่ือมนั่

“แพจะทาํ ใหเ ดก็ นับถอื และคลอ ยตามในทางดี เหมอื นอยางท่ีแพนับถอื และคลอยตามปมู าตงั้ แตเด็กใหไ ดคะ ”

ปชู นะพยกั หนา ใชสอ มเขีย่ ขาวจากชอ น กอนตักนํ้าแกงจากชามพลางถามคลายหย่ังเชงิ

“หากมเี วลาจํากัด ระหวางเดก็ ดกี บั เดก็ ดือ้ หนูจะเลอื กดูแล หรือใหค วามสาํ คญั กบั ใครกอน?”

แพตรคี ดิ นดิ หน่ึง กอนใหค าํ ตอบ

“คงตองเปน เดก็ ดีคะ เพราะเดก็ ดอี าจจะยงั ไมดจี ริง แตอยูใ นวสิ ัยงายทจี่ ะเปน ได เม่อื โตข้นึ แลว กอ็ าจเปน ประโยชนในวงกวาง
สวนเด็กดือ้ น้ันอาจไมเ ลวจรงิ แตความรั้นจะดึงเวลาของเราไปมาก และไมมีอะไรประกนั วา เราสามารถชนะความรน้ั ของเขาไดหรอื เปลา ”

วา ท่ีคุณครูคนงามเมม ปากเล็กนอ ย

“ในความเปนจริง แพคงมเี วลาเพยี งพอจะดูแลท้งั เด็กดแี ละเด็กดอ้ื มัง้ คะ ถาปลอ ยใหเดก็ ด้ือกลายเปนคนเลว วันหนึ่งเขาอาจ
สรางผลสะเทือนดา นรา ยไดอ ยางประมาณไมถ กู ส่งิ ดีท่คี นดี ๆ สรา งสรรคไ วม ากและใชเวลายาวนานแคไ หน กอ็ าจพินาศจนหมดสิ้นใน
ชั่ววันเดียวดว ยนํ้ามอื คนเลว”

เหน็ ความมุงม่นั และยินนา้ํ เสยี งจริงจงั ของหลานสาวแลว ปชู นะตองเผยอยิ้มออกมาดวยความเอน็ ดูไฟฝน และพลังอุดมคติแหง
วัยสาว ประตมิ ากรมองผลงานอันนา ภาคภูมขิ องตนเชน ไร ทานก็มองแพตรีดว ยทา ทเี ชน นั้น

“ปรชั ญาในการใหความรู ความคิด ความดงี ามของหนเู ปน ยังไง?”

แพตรกี ะพริบตาทีหนึ่ง

“จากที่แพเคยฝก สอนมาบาง กพ็ อมองเห็นคะวา เราใหความรกู เ็ มือ่ ขณะพดู อยฝู ายเดยี ว ใหค วามคดิ ไดตอนถามหรือโตต อบกับ
พวกเขา สวนความดีงาม คงตอ งถายทอดอยา งตรงไปตรงมาผานการกระทาํ เปนหลัก”

ปชู นะผงกศีรษะนอ ย ๆ

“แคเดก็ ไดย ินเสียงหนทู ุกวัน เขากร็ บั กระแสความดไี ปเก็บไวเ ปนสว นหนงึ่ ในใจแลวละ ”

เสร็จจากโตะ ทานขาว สองปูหลานออกมาเดนิ ตากนํา้ คา งเลนในบริเวณทางเดนิ ของเขตบาน ชายชราจามเบา ๆ ทีหนง่ึ แลว
แหงนหนามองดาว บางค่ําคนื ทอ งฟา ราตรแี ถบชานเมืองก็มีดาวสวย ๆ พรา งพราวละลานตาใหเพลนิ พิศ อยา งเชนคนื นีเ้ ปน อาทิ

“อายยุ ส่ี ิบเอ็ดใชไหมแพนะ ?”

ปูถามลอย ๆ คลา ยแคใหการดูดาวไมเ งยี บจนเกนิ ไป

๒๐

“อีกหาเดอื นนะคะ ”

หลอ นตอบเสียงใสดวยความรูสึกแบบเดก็ นอ ยที่อบอุนและราเรงิ เมื่ออยูใกลช ดิ บิดา คนื น้กี ลมุ ดาวนายพรานข้ึนตัง้ แตหวั คํ่า
หลอนติดใจดาวกลุมนี้มาแตไหนแตไ ร อาจเปนเพราะปชู ี้ใหดูและแนะนาํ ใหรูจักเปน กลมุ แรก มันทําใหหลอ นมีจนิ ตนาการบรรเจดิ มี
ความชา งฝน และรจู กั อารมณออ นอนุ ท่ีเกิดจากหัวใจบริสทุ ธิ์เสมอมา

“พอเรียนจบกเ็ ปน ผปู กครองตัวเองไดแ ลว สินะ”

ปยู ังคงพูดในลกั ษณะเรือ่ ยเปอ ย ทวา ทาํ ใหหญงิ สาวใจหายอยา งประหลาด หลอนตอบดว ยเสยี งเบาและสัน่ ในอึดใจตอ มาดวย
อารมณท่ีแปลกเปลย่ี นกะทันหัน

“คงยังไมไ ดม ้ังคะ”

“ปอู ยากบวชเสยี ทแี ลวนะแพ”

แมจะทอดออ นนุมนวลเชน เคย แตคําประกาศนัน้ กแ็ ฝงสําเนียงเปน งานเปน การดว ยเจตนาจะใหห ลานสาวรบั รูวาหลอนตอง
ตงั้ ใจฟงเรอ่ื งสําคญั แพตรเี งยี บกรบิ พดู อะไรไมอ อกอยเู ปน นาน

“ทกุ วนั นก้ี ็เหมือนบวชอยูแลวนี่คะ”

ในทส่ี ดุ หลอนก็เอยคํานัน้ ออกมาไดเพยี งแผว

“ไมเ หมือน...ปยู ังมแี พเปน แกว ตาดวงใจ ยงั เปน หวงหนู อยา งน้ีไปถึงทสี่ ดุ ไมไ ดหรอก”

แพตรเี มมปากอยใู นเงามืด ความเดยี วดายและความเงยี บเหงาอยา งลกึ ซง้ึ แลน เขา จบั ใจจนเกดิ กอ นสะอกึ แตก อนจะทวีตวั ถึงข้ัน
แปรเปนความนอยเน้อื ตํา่ ใจ ก็ชิงตัดอารมณเ ศราทิ้ง และแทรกแทนดว ยจิตอนโุ มทนาเปย มลน ท่ีทาํ ไดก เ็ พราะหลอนรดู วี ารสธรรมนั้นล้ํา
เลิศเพียงไหน สมควรท่เี วไนยชนจะพงึ แสวงและควรรักษาไวเพยี งใด หลอนตอ งดใี จกับปูถึงจะถูกท่ีทานกําลงั จะไดครองธรรมอัน
ประเสรฐิ ข้นั สงู สุด

เม่อื จติ อันเปน กศุ ลผดุ ขึน้ ชัดเตม็ ดวง แพตรีจงึ ยกมอื พนมไหวไปทางผูมพี ระคณุ ลน เกลา

“แพขออนุโมทนาดวยคะป”ู

“ออื ม”

ปเู อื้อมมอื ไปลบู ศีรษะหลอ นอยา งออนโยนครหู นงึ่ กอนกลาวคํา

“ไมตอ งกลัววา จะอยูคนเดยี วหรอก อีกไมน านแพกจ็ ะมีครอบครัวของแพเอง มีคนทแี่ พจะรกั และรกั แพแทนปู มีลกู หลานท่ีจะ
ทําใหแ พตอ งวุน วายดแู ล”

“คงไมหรอกคะ ” หลอ นตอบปูด วยนาํ้ เสยี งเรยี บน่ิง “ถา ปูบวชแพก็จะบวชชตี าม และเพ่อื ความสบายใจไมเปน หว งใยซงึ่ กันและ
กัน แพจะบวชใหไกลจากท่ีทปี่ ูอยู ไมม าพบปอู ีกเลยชั่วชวี ิต”

๒๑

ปชู นะเหลือบตามองสาวนอ ยใกลต วั แลวหัวเราะหึ ๆ ซอนแววรเู หน็ เชนผูใ หญเ คยผา นรอ นผา นหนาวไวในเงามดื
“จะเอาอยางนน้ั กต็ ามใจ”
ชายชรากบั หลานสาวทอดเทา เดินตอเอื่อย ๆ แวว เสียงหรีดหริ่งเรไรจากรอบดานกลางความสงัดเงยี บของคํ่าคนื ไมม ีใครเอย
คําพูดใดอีก หญิงสาวพยายามกลนั้ สะอ้นื แตอยา งไรก็กลน้ั ไมอ ยู ตองกม หนารอ งไหอ อกมาจนได

๒๒

บทที่ ๓ คูบ ุญ

แพตรจี ดั ของสังฆทานใสถงั เตรียมตวั ไปทาํ บุญกบั ปทู ่วี ดั ทางนฤพาน นัน่ เปนสงิ่ ทห่ี ลอนกับทานปฏิบตั อิ ยเู ปน นจิ ศลี อยา ง
นอยเดือนละหน่งึ ครงั้ นอกเหนอื จากการใสบ าตรพระทกุ เชาซงึ่ เปน กจิ วตั รของหลอ นอยแู ลว

เสรจ็ จากการจัดของ หญิงสาวก็เดนิ ออกไปหนาปากซอยเพอ่ื เรียกแทก็ ซมี่ าขนของและรบั ปู เดมิ ทบี านนีม้ รี ถเกา ของปใู หห ลอ น
ขับไปไหนมาไหน แตเพราะถงึ อายุขยั จงึ เพงิ่ ขายไปเม่อื เร็ว ๆ น้เี อง

บอกโชเฟอรร อหนาบานแลว ขึ้นเรอื นเพ่ือบอกปดู วยสีหนา ย้มิ แยมแจมใส

“แทก็ ซม่ี าแลวนะคะ”

บอกเสร็จก็ตองชะงกั ดว ยความแปลกใจ เมอ่ื เห็นปูย งั อยูในชดุ เสื้อนอนคอกลมกางเกงแพรบนเกา อ้ีโยก ทานย้ิมตอบ พยักหนา
นดิ หน่ึง

“หนูไปเถอะ” ปูบอกงา ย ๆ “ลองไปคนเดียวดูบา ง”

หญิงสาวยืนงงอยา งทําอะไรไมถ ูกไปช่วั ขณะ ทส่ี ดุ ก็ถามเสยี งแผว

“ทาํ ไมละ คะ?”

ปเู อนหลงั หลับตาและโยกเกา อี้เฉย หญงิ สาวมองผูอปุ การะตนมาดวยความไมเขาใจพกั ใหญ แตแ ท็กซีท่ ีก่ าํ ลงั รอก็ทําใหหลอ น
ไมอ าจยืนเควงอยตู รงนั้นไดนาน จาํ ตอ งกม หนา กมตาห้ิวถงั สงั ฆทานสองใบแรกลงเรือนไปใสทา ยรถท่เี รียกมา แลว กลบั ขึ้นมาอกี ครงั้ เพ่ือ
ขนสองถังทีเ่ หลอื ตามลาํ พงั

แตขณะจะดงึ หูหว้ิ ของถงั เขา มอื ปูก็เรยี กไวเ สียกอน

“เดยี๋ ว…หนชู วยชงชาใหปกู อ นนะแพ”

แพตรตี อ งประหลาดใจอีกคํารบ ยน คิ้วเลก็ นอย แตไ หนแตไรมาทานไมเคยรง้ั หลอ นดวยธุระเลก็ นอ ยเชน นเ้ี ลย ทวากก็ า วไป
จดั แจงชงชาตามคาํ ส่งั ท้ังท่พี ะวงกบั การคอยของคนขบั แทก็ ซี่ หลอนทําอยา งคอนขางเรงรีบ พอเสร็จกว็ างบนโตะ ขา งเกา อโี้ ยกของปู
เรียบรอ ย แตเ ม่อื จะหยิบถงั ปกู เ็ รยี กไวอีก

“ปูอยากดตู ารางอะไรในหนงั สอื พิมพฉ บบั วนั ศุกรทยี่ ี่สบิ ของเดอื นกอ นหนอ ย แพชวยลงไปเอาจากกองมาใหปทู นี ะ เชา น้ีแขง
ขาขดั ชอบกล ไมอยากขนึ้ ลงบันได”

หญงิ สาวชักนกึ โมโห แตพ อรูตวั กร็ ีบสะกดลงอยา งรวดเร็ว เมม ปากเดนิ ลงบันไดไปคนหนงั สอื พิมพจากหองเก็บของ ตอง
เสียเวลาพอควรเนอ่ื งจากถูกซอนไวห ลายช้ันดวยความทไี่ มนึกวา จะตอ งร้อื กลบั ใชอีก หลอนหาอยางตงั้ ใจจนพบ ตลอดมานับแตจาํ ความ
ไดป ไู มเคยส่งั อะไรไรเหตผุ ลผดิ กาลเทศะ คิดวา ทา นคงมีความจาํ เปน อยา งใดอยางหนึ่งเปน แน

๒๓

พอขึ้นเรือนวางหนงั สอื พิมพลงบนโตะ ขา งปูเสร็จก็ทําทากระวีกระวาดเปน พเิ ศษ ฉวยถังไดรบี กา วลงบันไดราวกบั แมว
กระโจน ดวยเกรงจะไดย ินเสยี งปูทกั รง้ั เอาไวอ ีก แลวกโ็ ลงอกทอ่ี อกมาถงึ หนาบา นจนได

เมือ่ เชา มืดฝนหลงฤดูตกลงมาปรอยปราย อากาศจึงยงั โปรง เยน็ ชมุ ชืน่ แมจะลว งเขาแปดโมงครง่ึ แลว แพตรียม้ิ ใหค นขบั แทก็ ซี่
แทนการขอโทษท่ีทําใหต อ งรอนาน พอเห็นยิ้มของหลอ นเทา น้นั หนา ตาทเ่ี รม่ิ จะบดู บึ้งของชายรางอวนใหญก ็ดผู อนคลายลง แถมเดนิ มา
ชว ยยกถงั ใสท ายรถใหอ กี

วางถังสุดทา ยเขาที่ ยงั ไมทนั ปดฝากระโปรง หางตาแพตรีก็เหน็ เงารถคนั หนึ่งโฉบเขา มาเทยี บร้วั ตอ ทายแทก็ ซี่ ประตูดาน
คนขบั เปดปบ เงารางสงู ของชายคนหนง่ึ โผลพรวดออกมายนื เดน

“จะไปไหนหรือฮะแพ?”

หญงิ สาวมองหนา เขา นํา้ เสยี งคอ นขา งกระตอื รอื รนกับนยั นต าสเี หลก็ ทจี่ อ งจับเขมง็ ทําใหหลอ นหนาขึน้ สชี มพนู ดิ หนึ่ง แต
เพียงครเู ดยี วกจ็ างไป เหลือไวแตความสงบและรอยย้ิมเยน็ ของคนมคี วามสขุ อยูก บั ตัวเอง

“ไปทาํ สังฆทานคะ ” แลว หลอนกเ็ บือนหนาไปทางตัวบา น “คุณปูอ ยูข า งบนแนะคะ”

เกาทณั ฑช กั กระเปา สตางคออกมาจากกางเกงยนี ส ดงึ ธนบัตรใบละรอ ยออกมาจากรอ งเก็บยื่นใหค นขบั แทก็ ซีห่ นาตาเฉย

“เอาไปเลยลุง เดยี๋ วฉนั พานอ งสาวไปเอง”

พอมอบเงินซ่ึงแนใ จวาเกินเลขมเิ ตอรเสรจ็ ก็ไปเปดกระโปรงทายรถของตน แลวหนั มากลุ ีกุจอหยิบยกถังสังฆทานโยกยาย
ถา ยเทเปนการดวน แพตรเี บิกตามองอยางสุดท่ึง ไดแ ตย ืนน่ิงพดู อะไรไมอ อกสกั คาํ

จนธุระถา ยเทเรียบรอ ย แท็กซวี่ ่ิงหายลับตาไป และเกาทัณฑปด กระโปรงทา ยแลวนนั่ แหละ ถงึ ไดม ายืนสบตากันนิ่ง สายตา
หญงิ สาวไมเชิงไมพอใจ ทวา ก็มไิ ดสอแววยนิ ดี หรอื มกี ารกลาวขอบคุณแตป ระการใด ตา งเปนตรงขามกับสายตาของชายหนมุ ทเี่ ปลง
ประกายยินดีปรีดาจดั จา

“ไปกนั เถอะฮะ”

เกาทณั ฑอมย้ิม เดนิ ไปเปดประตูดานซายและทาํ หนา ใสคอมตวั ใหลอ ๆ ราวกับขา ราชบรพิ ารรอเสดจ็ ดเู หมอื นรูจักมักจ่ีสนทิ
สนมกับหลอ นเสียเตม็ ประดา หญิงสาวยืนอยกู บั ที่ครหู นงึ่ เขาอาศัยความเปน หลานปูถอื สนทิ ชวยเหลือเยี่ยงคนในครอบครัว หลอนไมม ี
เหตุผลจะปฏิเสธ แมกระอักกระอวนใจอยา งยากจะกลา ว ที่สุดคือตอ งยอมเดนิ ไปข้ึนรถเนือย ๆ

เมอ่ื เหน็ หลอนลงน่งั เรยี บรอ ย เกาทณั ฑก ป็ ดประตใู ห แลวเดินออ มหนา รถมาทางดา นคนขับ รอไวสนิทกนั มากกวานห้ี นอ ย จะ
บอกวา พธิ เี ปด ปด ประตรู ถใหส าวตามธรรมเนยี มรนุ ปูนี้ เขาเพิง่ ปฏิบัตกิ ับหลอ นเปน คนแรก

“ไปวดั ไหนฮะ?”

ชายหนุมกดปุม หรเี่ ครื่องเสยี งถาม หญิงสาวน่ิงเฉยราวกบั ไมไดย นิ ใจกําลังครุนคดิ วา เหตุใดจึงประจวบเหมาะเหลือเกนิ ปไู ม
ยอมไปกบั หลอนอยา งเคย สวนเขาคนนก้ี ็เผอิญมาแทนพอดี จนเม่ือเกาทณั ฑถ ามซา้ํ แพตรจี งึ ตอบเบา ๆ

๒๔

“วัดทางนฤพานคะ ”

คนขับรอ งออ เพราะคราวกอนแวะเขา มากด็ ว ยความอยากจะเหน็ วดั ช่อื สะดดุ หูสะดุดตาแหงน้ีเอง ทวาขากลบั จากบานปูด ันลมื
ไปเสียสนทิ เนอื่ งจากมวั แตเหมอ ลอย ใจถกู ใบหนาสวยหวานครอบงําจนความคดิ อา นเตลดิ เปดเปงไมอ ยูกับเนอื้ กับตัวเสยี แลว

เกาทัณฑออกรถเชอ่ื งชา ทา ทางมคี วามสุขอยางลน เหลอื กับการถว งเวลาอยกู บั หลอนใหนานท่ีสดุ

“ทาํ บุญเนอ่ื งในโอกาสอะไรครับ?”

แพตรีมองตรงไปเบอื้ งหนา ทอดจังหวะเลก็ นอ ยกอนตอบ

“ทํากบั ปูท ุกเดอื นคะ ไมใชโอกาสพเิ ศษ”

“ออ ” ทําทรี ับรูและเห็นเปน เร่อื งธรรมดา แตแลวก็ทักวา “อาว...แลว ปลู ะครบั วนั นไ้ี มอ อกมาดวยหรือ?”

ชะลอรถลงมองกระจกหลัง นึกวา ตนเองทิ้งปไู วทีบ่ า นโดยไมเจตนา

“คงตอ งการพักผอ นมัง้ คะ”

ชายหนุม พยกั หนา อยา งไมต ดิ ใจ

“ผมเองกาํ ลงั นกึ ๆ อยากทาํ บญุ อยูพอดี สบโอกาสเลย ขอรว มดวยคนนะ รังเกียจหรือเปลา ฮะน?่ี ”

หันมาดทู าที เหน็ หลอ นเงยี บเหมือนปลอ ยใหค ดิ เองอยางคลมุ เครอื จึงรบี เบีย่ งประเดน็

“ดีนะ ปยู ังแขง็ แรงอยูเลย โชคดที ่ีมีแพดแู ลอยา งน”้ี

เกาทณั ฑห กั เลย้ี วขวา ทางตอจากน้นั คอ นขา งขรขุ ระเปน หลมุ เปนบอ จนตอ งชะลอความเรว็ ลงวิ่งแคเกยี รตํ่า เล่ือนมอื ไปเปลี่ยน
เพลง เลือกหมายเลขท่ตี รงกับอลั บ้มั โรแมนติกจากซีดีเชนเจอร เพิม่ เสยี งขึ้นเลก็ นอ ยอวดความนมุ ลึกของชดุ เครอ่ื งเสียงราคาแพงทเ่ี ขา
ภาคภมู นิ ักหนา ทุกสงิ่ ดูสดใสชวนกระหย่ิมยิ้มยอ งไปหมดในสายตายามน้ี

“คุณปูก บั แพคงศรทั ธาพุทธศาสนามาก ทา ทางใจบญุ ดวยกันทงั้ คู น่ผี มคุยกบั ปูแลวไดซ ึมซบั อะไรมาเยอะ คอ ยตาสวางเหน็
ธรรมกับเขาบา ง”

คล่ืนความไมจริงใจทแ่ี ฝงมากับนํ้าเสียงของชายหนมุ ทาํ ใหแพตรีผินหนา เมินออกขา งทางและรักษาความเงียบไว เกาทัณฑร สู กึ
ถงึ ความหา งเหินทีห่ ลอ นจงใจกอ เขาซอนยิ้ม ยงั ดไู มอ อกทะลปุ รุโปรงวาหลอ นเปนผหู ญงิ อยา งไรกนั แน เขาเคยชนิ กับอาการเลนตัวของ
ผูหญิงสวยมามากตอมาก หากแตส มั ผัสใจพวกหลอนไดเสมอวา แทจริงแลว อยากใหเขาออนหนัก ๆ เทา นั้นแหละ

ทวา สําหรบั หลานปคู นน้ี เวลานี้ ดเู หมอื นกําลงั ครนุ คิดหรอื พะวงอะไรอยสู ักอยางมากกวาจะวางมาดเพราะเห็นเขาแสดงทา ที
อยากตสี นิท

๒๕

เมอ่ื มีโอกาสใกล ก็ยง่ิ เห็นเปนสิง่ แปลกและทา ทาย หลอ นเยือกเยน็ อยางชนดิ ที่เขาใกลแ ลว มคี วามสขุ ประหลาด กับหญงิ อ่นื นั้น
ความปรารถนาอนั เปน ท่สี ดุ เม่อื อยูดว ยกันตามลาํ พงั กค็ อื การไดเ ขา ไปคนหารายละเอยี ดในเรือนรางของพวกหลอนตามวิสัยชาตเิ จา ชู แต
กับสาวนอยนางนี้ นา ฉงนนกั ท่คี วามปรารถนาน้ันไมป รากฏแกใ จเลย ความดงึ ดดู ท่ีเกิดเปนอีกแบบแตกตา งออกไป เหมอื นกอ รา งอนั
ผาสุกสงบข้นึ แทนตัวตนเดมิ คลา ยเปน อีกภาคหน่ึงที่ปรากฏขนึ้ รองรบั ภาวะเคยี งคกู บั หลอ นโดยเฉพาะ เปน สัมผสั กระจา งชดั จากภายใน
อยูต ลอดเวลา มิใชเพยี งคิดไปเองช่ัวครดู ว ยอารมณห ลง

ความนิ่งดว ยสติกบั รศั มอี าภาพิเศษชนดิ นัน้ ของหลอ น ทําใหอยากศึกษา อยากคนหาวาหลอ นรูอะไร และคดิ อยา งไรบาง

“นอกจากอยูกับตน ไมแลว แพชอบทําอะไรอีกฮะ?”

เกาทัณฑถามอยางแนใ จสนทิ วาคาํ ถามนน้ั คงไมทําใหหลอนประดกั ประเดดิ เพราะดูออกวาหลอนไมใชประเภทบังอรเอาแต
นอน

“แลวแตโ อกาสคะ ”

คําตอบของหลอ นคลา ยหลกี เล่ียงท่จี ะตอบตามตรง

“ถาเดาไมผดิ แพคงชอบนัง่ สมาธทิ ง้ั วนั ”

เขาเสย่ี งทายดเู ลน ๆ แตหลอ นก็งดที่จะเฉลยวาผิดหรอื ถกู

“สมยั เรียนมัธยมปลายผมเคยฝกสมาธกิ บั เขาเหมอื นกัน มพี วกไปสอนนกั เรียนเปน กลมุ วา กนั วาเปนเทคนคิ ท่ีไดผ ลมาก แต
เสียดายผมน่งั แบบนนั้ แลว เกิดพลังจิตมากไปหนอ ย ถงึ ขนั้ เอาหัวไปโขกโปก กับเพ่ือนขาง ๆ ตาเหลท ั้งคู”

กะพดู ใหขํา แตพ อหันไปเหน็ หลอนเฉยสนิทเปนเทวรูปก็เลยตอ งอาปากหัวเราะเองแกเ กอ ชกั แนใ จวาหลอนกําลังขุน เหตอุ าจ
ดวยการจนุ ถอื สนิทเกนิ งามของเขากระมงั แตกช็ างเถิด มีปูเปนสะพานเชอื่ มอยูทัง้ คน ถอื วา เขามศี กั ดิเ์ ปน พ่ใี นครอบครัวเดียวกนั เสยี อยา ง
จีบสาวคร้ังนี้เหมือนมีเรี่ยวแรงกําลังวงั ชาลนเหลอื เชอ่ื แนวา ตอ ใหตองเพียรเปนปกท็ ําไดส บายมาก

แทนการชวนคุยตอ ชายหนมุ ทาํ เปน ฮมั เพลงตามเสยี งจากลําโพงซงึ่ กําลังกระจายคลน่ื ความไพเราะเสนาะโสตอยูรอบทิศ หวงั
วาทา ทผี อ นคลายสบายใจของเขาจะทาํ ใหห ลอ นเกิดความสนิทใจข้ึนบาง สําหรบั เขาแลว แมห ลอนทําทขี รมึ อยางน้ี กย็ ังใหค วามรสู กึ ทีด่ ี
อยา งบอกไมถ ูก เย็นรื่นชน่ื ใจจนยิ้มอยคู นเดียวกย็ งั ได

กระซิบกบั ตนเองวา มาพบใครบางคนทมี่ คี วามหมายกบั เขาเหลอื เกิน เรื่องจะใหเขาทองาย ๆ นน้ั อยา หวงั เลย

“เลีย้ วขวาคะ ”

หญิงสาวบอกเตอื นคอ นขางดังเม่อื เห็นเขาขับเพลนิ จนเลยซอยแยก ความจริงเกาทณั ฑเ ห็นปา ยชที้ างไปวัดอยูแลว แตแกลง ทํา
เปนว่งิ เลยเพอ่ื ใหห ลอ นเปด ปากพดู เสยี บาง ซึง่ เมอ่ื หลอ นทักตามคาดก็เหยยี บเบรกพรืด เขาเกยี รถอยหลงั ยม้ิ ๆ คลา ยเพ่ิงต่ืนจากเหมอ

“วดั ทางนฤพาน...” เขาพึมพาํ ขณะสง สายตาพนิ จิ ปา ยไมเ กาคราํ่ ครา “ผมสะดดุ ตากับปา ยบอกหนาซอยมาตงั้ แตครง้ั ที่เคยมา
เยี่ยมปเู มื่อหลายปกอ นโนน อยากเหน็ มานาน คราวท่ีแลว วา จะเขาไปดูเสยี หนอยก็ลืม”

๒๖

รถวง่ิ ไปตามทางซึ่งดกี วา เดิมอกี ราวสองรอ ยเมตรกถ็ งึ รว้ั วดั เกาทณั ฑหักหนา รถคลานเขาไปอยา งแชมชา กดสวิทชป ด เคร่ือง
เสยี งลง คิดวา หลอ นคงพอใจหากเห็นเขาใหค วามเคารพตอ สถานที่ ยม้ิ มุมปากหนอย ๆ เมือ่ เหน็ ตนเองหว งใยความรสู ึกหลอนแมเ ลก็ นอย
ขนาดนี้

บอกตนเองวาวัดนค้ี งไมมพี ระเดน ๆ ใหคนศรทั ธาเทาไหร สังเกตไดจากโบสถแ ละกฏุ พิ ระทว่ี ่งิ ผานลว นแลว แตเ กาแกไมแจม
ตาแจมใจเหมอื นวัดดังซ่ึงมีเศรษฐีมาขน้ึ กนั เยอะ พูดงาย ๆ คอื ดูหรนู อยกวาที่ควรจะสมช่ือแปลกนา เล่อื มใส แตส ิง่ นา ชอบใจอยา งหนึ่งคือ
ความรมรน่ื ของแมกไมน อ ยใหญซ ึ่งดกดนื่ อยทู ัว่ บริเวณนบั แตท างเขาเปนตน มา ทําใหอ ารมณเย็นและอยากทาํ บุญทํากศุ ลไดเหมือนกนั

“นฤพานน่อี ยางเดยี วกับนิพพานหรอื เปลานะแพ?”

ถามขอความรูจากหลอ น แพตรีรบั วา

“คะ ความหมายเดยี วกนั นพิ พานเปนคาํ นามบาลี นฤพานเปน คาํ นามสันสกฤต โบราณบางแหง ใชนริ พาณหรอื นริ วาณก็ม”ี

เกาทณั ฑปรายตาแลหญิงสาวขา งกายแวบหนึ่ง หลอนเปน คนรจู รงิ ในเรือ่ งท่สี นใจ และเขาเรม่ิ พบวา ถา เขา เรื่องธรรมะ หลอ น
จะตอบยาวกวาปกติ กว็ กถามอกี

“ถาจาํ ไมผดิ นพิ พานแปลวา ‘เย็น’ ถกู ไหม?”

หญงิ สาวมีทีทา ไตรตรองนดิ หนง่ึ กอ นตอบคลา ยระวงั อยูในทวี า

“คําแปลตามพจนานกุ รมคือ ‘ความดับกิเลสและกองทุกข’ ความหมายอ่นื แมม ีอยูโดยเดิมกอ นหนา กไ็ มใชพทุ ธประสงคท ี่ตรง
แท...จอดใตต น ไมนก่ี ็ไดคะ ”

เกาทัณฑเบนหนารถไปจอดตามทหี่ ลอนบอก แตยังไมดบั เคร่อื ง อยางจะขอคยุ ตอในรถอีกสักครู

“หลังคุยกบั ปูเม่ืออาทติ ยก อน ผมพยายามจบั จดุ หลกั ของพระศาสนาเรา จะเขา ใจผิดไปไหม ถา สรปุ คือทานวา หมดความรูส ึก
ในตวั ตน หมดอาลัยไยดี เลกิ ดิ้นรนแสวงหาอะไร ๆ ท้ังปวง กค็ ือถึงที่สดุ ขนึ้ ช่อื วา ดบั ทุกขล งได”

“คะ”

“ผูคนทัง้ หลายตา งพอใจอยกู บั ความสขุ ความมตี วั ตนอยางใดอยางหนงึ่ ในโลก ถา นพิ พานคือหนโี ลก ก็คงหาคนอยากไปได
นอยเตม็ ที นาจะสมคั รใจทุกขบา งสขุ บางตามประสาคนตาฝา ฟางเสียมากกวา อาจกลาวไดวา ศาสนาเราเปน ศาสนาสาํ หรบั ชนหมูนอ ย
สนิ ะ”

พดู โดยมเี จตนายัว่ ใหแ ยง หางตาเหน็ หญงิ สาวหนั มองเขา อึดใจนน้ั คลายหลอนอยากโตต อบ แตแลว กต็ ดั สนิ ใจเงียบ เปด ประตู
กาวลงจากรถไปรอเขา เกาทณั ฑด บั เครื่อง ดงึ คนั โยกขา งเบาะเปดกระโปรงทายรถแลว กาวตามลงมา เม่อื เดินมาใกลก ็เห็นหลอ นยืนเมม
ปากนดิ ๆ อยางคิดอะไรอยู

“เคยถวายสังฆทานไหมคะ?”

หญงิ สาวเงยหนาถาม ชายหนุมส่นั ศรี ษะ

๒๗

“เคยแตใสบาตรพระตอนเชา ฮะ ออ ตอนทําบญุ ขนึ้ บา นใหมก ับเลยี้ งพระวันแตงงานเพือ่ นอยา งนถ้ี ือวาใชส งั ฆทานหรือเปลา ?”
หญงิ สาวตัดบทวา
“ธรรมเนียมของทนี่ ีพ่ ระทา นจะใหญ าตโิ ยมกลาวถวายกนั เอง ถา ทองไมไ ดก ค็ งตองขอหนังสอื มนตพ ิธีจากทาน”
เกาทัณฑเ ลิกคว้ิ อยา งพอจะนกึ ออกถึงพธิ กี รรมในการถวายสงั ฆทานแดพระภิกษุสงฆต ามทเ่ี คยเหน็ มา
“แพกลา วนาํ ใหผมกไ็ ดน”ี่
แพตรสี า ยหนา
“คงไมเ หมาะหรอกคะ”
ชายหนมุ มองหนาหลอ นดว ยแววใสแบบที่ปนดว ยอารมณขบขนั หวั เราะออกมาหนอ ยหนง่ึ อยางเขา ใจ หลอนถกู ถนอมเลยี้ งดู
มาโดยปซู ่ึงเปนชายที่นา เคารพนบั ถอื กบั ทง้ั อยใู นกรอบของธรรมเนยี มนยิ มสมัยเกา จงึ อาจตดิ ความคดิ ประเภทชายเทา หนา หญิงเทาหลัง
อยู
“งั้นเอาง้ี ไมตองรบกวนพระทานยงุ หยบิ หนงั สือหรอก แพลองบอกผมซิ ทอ งสด ๆ ตอนนเ้ี ลย เผ่อื จะจาํ ได”
แพตรเี หน็ แววเชอ่ื มัน่ พอดี ๆ ในตาญาติหนุม แลว กท็ ดลองบอกใหท ีละชวง
“อมิ านิ มะยังภันเต สังฆทานิ สะปะรวิ าราน.ิ ..”
เกาทณั ฑม องตาหลอนแนวและทอ งตามย้มิ ๆ
“ภิกขุสังฆัสสะ โอโณชะยามะ สาธโุ นภันเต ภกิ ขุสังโฆ...อมิ านิ สงั ฆทานิ สะปะรวิ ารานิ ปะฏิคคัณหาตุ...อัมหากงั ทฆี ะรัตตัง
หิตายะ สขุ ายะ”
เขาสามารถวา ตามโดยไมสะดดุ หลุดแมแ ตคาํ เดียว แถมพอแพตรีบอกจบทัง้ หมดกท็ วน
ใหมใหฟง ตัง้ แตต น ถูกตอ งบรบิ ูรณห าท่ตี ิไมไดจนหลอ นตองจอ งมองอยา งสงสยั ครามครันวา
เขารูอยูแลวแตแ กลงทําเปนไมรูหรือเปลา
“ตอนเปน ประธานนักเรยี นสมัยอยูมัธยมผมเคยนํานกั เรยี นสวดมนตต อนเชาและตอนพิธไี หวค รฮู ะ ทองจาํ บาลีนงี่ านถนดั เกา”
สุมเสียงของเกาทณั ฑออกโอห นอ ย ๆ แพตรกี ะพริบตาเนิบชา
“หลังจากนั้นใหก ลาวแปลดว ยนะคะ” แลวหลอนกว็ ารวดเดียวจบไมพกั วรรค “ขาแตพ ระสงฆผูเจรญิ ขา พเจา ทั้งหลาย ขอนอ ม
ถวาย สังฆทาน กับท้งั บริวารเหลานี้ แดพระภิกษสุ งฆ ขอพระภิกษุสงฆจงรับ สังฆทานกับท้ังบริวารเหลาน้ี ของขาพเจาทง้ั หลาย เพ่ือ
ประโยชน เพอื่ ความสขุ แกขาพเจาทั้งหลาย สิน้ กาลนาน เทอญ ออแลวตอนตน ตอ งวานะโม ฯ สามจบกอ นดวย”

๒๘

พดู จบก็มองเขานิง่ ชายหนมุ ยิม้ ละไมและหัวเราะหึ ๆ รูวา หลอนไมเ ช่ือวาเขาเพิ่งทอ งได ถงึ กบั แกลงบอกคาํ แปลเสยี เรว็ จี๋ แถม
ไมเ วนชว งใหเขาลองทองตามอยา งน้ี

“จาํ ไดไหมคะ?”

เกาทณั ฑกระแอมทหี นง่ึ ลองต้ังตน ทวนใหหลอนฟง ท้ังบาลีและไทย ทีจ่ รงิ เขาจําไดท ะลปุ รุโปรง แคน สี้ บาย ๆ อยแู ลว แตบ าง
ทีคณุ ภาพหนว ยความจาํ ดเี กินเหตกุ ็พานพาความเขา ใจผดิ มาหาตนไดงา ย ๆ เขาจาํ ตอ งแกลง ทาํ เปนลืมนั่นนดิ น่ีหนอ ยพอลบแวว
คลางแคลงออกจากดวงตาคูง าม ไมเปนการดีหากหลอ นจะมองวา เขาพูดจาโกหกเพอื่ อวดเกงกลา สามารถเอาโก

พอซักซอมจนเหน็ เขาขึน้ ใจดี แพตรีก็หยบิ ถังสองใบออกมา เกาทณั ฑหยิบทเ่ี หลอื ตามกอ นปดทายรถ จากนนั้ กเ็ ดนิ คูกันไปตาม
ทาง

มีชาวบานเดนิ สวนมาสองคน คงรจู ักหญงิ สาวดีจึงทักทายและยม้ิ แยมให แถมปรายตาชางสงั เกตมาทางเขาเปนพเิ ศษ เขาเห็น
หลอนยิ้มตอบพอเปนพธิ แี ลว กม หนาเหมือนจะหลบหนอ ย ๆ เหน็ แกมแดงเรอื่ ที่สุดซอน เกาทณั ฑจึงถึงบางออ วา การสอดมือเขามายมุ ยาม
กับการทาํ บญุ ของหลอนใหผลเชนไร

แตแ รกเพียงตองการชว ยเหลอื หลอ นใหไดรบั ความสะดวกเปนหลกั ไมทนั คิดวา จะทําใหค นละแวกบานหลอ นเขาใจภาพท่ี
ปรากฏผดิ ไป การทําบญุ รวมกนั ระหวา งชายหนมุ หญงิ สาวน้นั พจิ ารณาดว ยสามญั สํานกึ ไทย ๆ ไดสถานเดียวคือเปนคูร กั กัน หรอื หนักกวา
นน้ั หนอยกค็ ือเปน สามภี รรยาไปเลย ใครจะคิดเลา วา เพ่ิงคยุ กนั แคสองคาํ แลว จะมาทําสังฆทานรวมกนั ไดอ ยา งนี้

หลอ นคงอาย แตช างปะไร เขายดื อกกระหย่ิมยิ้มยองผองใส ภูมิอกภูมิใจอยา งลนเหลอื กับการเดนิ เรียงเคยี งหลอนคนนี้ จะเพอื่
ความรูสกึ ดี ๆ ของตัวเองหรือเพ่ือใหช าวบา นอิจฉาตารอ น ลวนแลว แตใชท้ังนนั้

กฏุ เิ จาอาวาสเปน เรอื นไมเกา แตก ็ทา ทางแขง็ แรงยากจะผุพัง แพตรีนําชายหนุม ข้ึนบันไดไปนงั่ ที่ชานเรอื น ทา นสมภารกาํ ลงั คยุ
อยกู ับญาติโยมสองสามคน ในความสงั เกตของเกาทณั ฑ ทา นเปน คุณตาใจดี ไมใชผคู งแกเรยี น ไมใชผูคงแกวิชาอาถรรพณ และไมใช
แมแ ตค นสูงอายุทีย่ งั มีหลังตรงกับสติตั้งไดส มบูรณแบบเหมอื นอยา งปชู นะ ดูจากสายตากับอาการพดู จากับญาตโิ ยมแลว เขาวา คงอยู
ในชว งวางสบายของชีวติ ทาทางอาจชอบคยุ ถงึ อดตี อนั ฟงุ เฟอ งมากกวาสวดมนตหรอื ทาํ กจิ อนื่ ของสงฆ

พอหันมาเหน็ หญิงสาวทเี่ พง่ิ เขา นงั่ พับเพยี บตอ ทา ยญาติโยมอ่ืน ทานกท็ ักวา

“วา ไงหนูแพ ปไู มไดม าดว ยเหรอ แลวเอาใครมาดว ยละนน่ั ?”

“ปูพักผอ นเจา คะ ”

แพตรีตอบคาํ ถามทา นแคครึ่งเดียว ครงึ่ หลังเงียบเสีย เกาทณั ฑไดย ินสมภารหวั เราะยาว ไมร เู หมอื นกันวา หวั เราะอะไร คนแก
บางทีไดย นิ ใครบอกวา เพงิ่ กลับจากเชยี งใหมก็หวั เราะแลว

ครหู น่งึ ทานสมภารตะโกนสั่งพระลกู วดั ใหนิมนตพ ระส่รี ูปแลว หันกลบั มาคุยกับญาตโิ ยมชดุ เกาตอ พอจบั ความไดว ากําลัง
สนทนาเรอ่ื งพระลูกชายของโยมซึง่ มาบวชทนี่ ี่ มีการถามไถทาํ นองวา อยดู มี สี ุขหรอื ไม ปฏบิ ัติกจิ ของสงฆบ กพรองอยางไรรเึ ปลา ซ่ึงกด็ ู
ทานสมภารจาระไนตามสะดวกวา พระลูกชายสุขสบายทกุ ประการ ไมมโี รคภยั ไขเ จ็บเบยี ดเบยี น บณิ ฑบาตไดขาวฉนั อิ่มทุกมือ้ ปฏิบตั กิ ิจ
ของสงฆอ ยา งขยนั ขันแข็ง ไมเ อาแตงว งเหงาหาวนอนหรือปเู ส่อื ฉนั ของถวายตลอดเชาสายบา ยคํา่

๒๙

เกาทณั ฑฟ ง แลวคดิ วาคงเปนการสนทนาแบบขอใหเ สรจ็ ไปทีเพ่ือเอาใจผเู ปน พอ แม จรงิ ๆ ทา นคงไมร ูอะไรเกี่ยวกับพระรปู ท่ี
ถูกกลา วถึงนัน่ เทา ไหร สงั ขารทา นเปนแบบนีจ้ ะใหล กุ ไปสาํ รวจพระลูกวัดท่ัว ๆ ไดอยา งไร

พอพระสรี่ ูปทีถ่ ูกนมิ นตท ยอยข้ึนมาบนกุฏิจนครบ ญาตโิ ยมชุดเกา ก็เห็นสมควรแกก าล ควรกราบลาไปเยี่ยมพระลกู ชาย ทําให
เกาทณั ฑนึกในใจวาพวกนีแ้ ปลก แทนท่ีจะเยย่ี มลกู กอ นเพอื่ ดเู อาเองกับตาวา อยูดีมสี ขุ เอกเขนกสบายอารมณบนกฏุ หิ รือปฏิบตั ติ นสม
สมณะวิสยั กลับมาหาสมภาร ถามสมภารแทน อยางน้กี ็มดี วย ทําราวกบั ทา นมีหูทพิ ย ตาทิพย บอกไดดีกวา ตนเองไปเห็นดวยตาเปลา

คงอหี รอบเดียวกับที่เขาเคยรูจักมาบาง ประเภทผา นชว งหัวเลยี้ วหวั ตอ ในวัยรนุ ผิดพลาด เสียผูเสยี คนไปพกั หนงึ่ พอ แมจ บั บวช
ลา งมลทิน หวงั วาหมผาเหลืองแลว ตัวจะกลายเปน ทองขึน้ มาทันตา เกาทณั ฑแอบแคน ยิ้มเยาะวา แคเ ครอื่ งแบบจะชวยอะไรได จนถงึ ยคุ นี้
ปา นน้ี ยงั เช่ือกันอยอู กี หรอื วาผา นการบวชหมายถงึ เขา เตาชบุ หรอื เตาหลอม ออกมากลายเปนชายเต็มตวั กลัวการทาํ บาป หนั มาเปน คนดี
แทไ ดช นดิ สําเร็จรปู

พระทขี่ นึ้ มาลว นแลวแตอ ยใู นวัยหนมุ มีอยูรูปหนึ่งเทานนั้ ท่ีทาทางจะเลยสส่ี บิ เขาไมไดพ จิ ารณาละเอยี ดนกั วา ดดู ีมีสกุลแค
ไหน นนั่ เปนนิสัยอยางหนึง่ ของคนเรา คือจะไมพิจารณาสง่ิ ท่ีรูสกึ แตแวบแรกวาอยคู นละระดบั กบั ตน หรือถาพิจารณา กใ็ หคะแนนตดิ ลบ
ไวกอ น

เมอ่ื พระมาปอู าสนะและเขา ทนี่ ่ังเรยี บรอย แพตรกี พ็ ยักหนาใหเ กาทณั ฑช ว ยหลอ นนําถงั ไปวางไวต รงหนาพระแตละรูป ชาย
หนุมกระตือรือรนข้นึ เมอื่ เห็นกิรยิ าแววไวสละสลวยดูแนบเนียนชวนมองเพลนิ ของแพตรี จะเปน ยามทีห่ ลอ นหยบิ ยกถังไปวางขางหนา
ตกั พระ หรือเปนยามท่ดี งึ กายกลับมานัง่ สาํ รวม ทุกการเคลอ่ื นไหวสะทอนใหเหน็ จติ ใจอนั เปย มดว ยความเคารพบชู าส่ิงศักดิส์ ทิ ธ์ิในพระ
ศาสนาเหนอื เกลา

อยา งนเี้ องกระมังลกั ษณะของผูแชม ช่นื ในงานบญุ เขาสัมผสั ถงึ ความออนโยนมีชวี ติ ชีวาอีกแบบหน่งึ ในใจตนเอง และชว่ั
ขณะทีช่ วยหลอนนาํ ถังไปวางเขา ที่ กเ็ ร่ิมซึมซับทีละนอยวา การทําบุญ ‘รวมกนั ’ นนั้ เปน อยา งไร มันเหมือนมีแรงสองแรงเสมอกนั ผสาน
เปน อนั หนึ่งอันเดียว ปราศจากความแบงแยกสกั นอย แมก ายกป็ รากฏตอ หางตาเปนปฏภิ าค เปนคูต รงขา มทีเ่ คลื่อนไหวกลมกลืน เหมือน
รบั กนั สนทิ ในที

พอเสรจ็ สรรพหญงิ สาวก็นง่ั คกุ เขาเทพธดิ าทางขวามือของเขา ขมบุ ขมิบปากใหเขาดเู ปน รปู ‘นะโมฯ’ อยางบอกเปน นัยใหขนึ้
นะโมฯ พรอมกนั เพอื่ เรมิ่ ถวายสังฆทาน เกาทัณฑค ุกเขาเทพบุตร เปลงเสยี งเร่ิมกลา วถวายดว ยทา ทีเช่อื ม่ันและเปนสุขไปพรอมกนั กับหญิง
สาวผูอยูเคยี ง

เสยี งชายหญิงทร่ี วมกิริยาบุญคลายสายใยแกวบางใสทีถ่ กั ทอรอ ยรดั ใจเขาหากัน เกาทณั ฑประจกั ษในความชมุ ชื่นชนดิ นัน้
หัวใจของเขาสะอาดใสขนึ้ มาชัว่ ขณะหนงึ่ จนนา แปลกใจวา ตนอาจนึกเมตตาเอ็นดผู ูห ญิงสักคนอยางบรสิ ุทธใ์ิ จไดป านนี้ บรสิ ทุ ธชิ์ นิดท่ี
ยนิ ดชี ว ยเหลือหรือเสียสละใหห ลอ นทกุ อยางแมพลาดจากการรว มครองคกู นั …

พลาดจากการรวมครองคกู นั

ช่ัวขณะนนั้ แคค ดิ กท็ นไมไ ดแลว …

พอเสร็จจากการกลาวถวาย ทั้งสองกช็ ว ยกันประเคนคนละสองถงั เกาทัณฑส งั เกตเห็นพระรับประเคนแพตรดี วยผาแทนทจี่ ะ
รับดว ยมือเปลา หลัง ๆ เหน็ พระหนมุ รุนใหมใ ชมือรบั ของจากสกี ากันเปนแถว เม่อื พจิ ารณาแลว เพง่ิ เกิดความรูใหมว า แมการสง ของใหแ ก
กนั กก็ อ ความรสู ึกผูกพนั ฉันหญงิ ชายได ถึงตองมีกฎมีระเบียบใหใ ชผ า รับแทนเปน การกีดขวางความรูสึกดังกลา ว เม่อื ชายรบั ของจากหญงิ

๓๐

ดว ยวิธีนบ้ี อยเขา ผลลัพธท ี่เกิดขน้ึ ในระยะยาวก็คือความมใี จเหินหา งและเหน็ เปนส่ิงตอ งหา ม สายตาชา งวเิ คราะหเ ชงิ จติ วทิ ยาบอกเขา
เชน น้ัน

พระท้ังหมดดสู ํารวมจนแปลกตา ราวกบั หมทู หารท่พี รอ มกนั อยใู นกรอบระเบยี บวนิ ัยช้ันสูง ผานหลกั สูตรอบรมขัดเกลาอนั
ทรหดมาแลว พวกทานไมช าํ เลอื งมองแพตรเี ลยแมดว ยหางตา เกาทณั ฑลอบสังเกตเกือบตลอดเวลา และชกั นึกเลือ่ มใสพระทีน่ ่ี วัดน้ตี อ งมี
อะไรดบี างอยา งเปน แน แตไ มอ ยากเชอ่ื เทา ไหรว าทา นสมภารจะเปนหมดุ ใหญทต่ี รึงทุกอยา งใหอยูน่ิง ดทู านไมนา มบี ารมีพอจะเขม งวด
กวดขนั ปลกู สาํ นกึ ใหบ รรดาหนมุ ทั้งหลายกลายเปน พระจรงิ พระแทแบบโบราณกาลไปได

ประเคนเรียบรอ ยแพตรีกเ็ ลือ่ นเตากรวดนํา้ ใหเ ขาพรอมกระซบิ เร็ว ๆ

“รนิ น้ําลงขนั รองนต่ี อนพระองคหวั หนา ทา นขน้ึ ยถา พยายามใหน ้าํ ไหลตอเนื่องไมขาดสายจนหมดพอดเี มอ่ื ทานลงคาํ วา ยถา
ยาวอกี ครั้ง ระหวางนํา้ รนิ อยจู ะตง้ั ใจอทุ ศิ บญุ กศุ ลใหใครก็ไดที่ลว งลบั ไปแลว”

ตลอดมาเขาไมเ คยเช่ือเร่ืองอทุ ิศบุญท่มี องไมเ ห็น แตครง้ั นล้ี องดูเสยี หนอ ย จะวา ตกกระไดพลอยโจนก็ได เม่อื ยินเสยี งหัวหนา
พระข้นึ คําวา ยถา เกาทัณฑกเ็ รมิ่ รินน้าํ ลงขนั ดว ยความต้ังใจที่ไหลรวมกบั สายนํ้าวา

‘ความสขุ จงมแี กป ชู นะและแพ’

มีความบนั เทงิ ใจเมอ่ื ตง้ั จิตเชนนัน้ ไมส ําคัญวาจะเกิดผลจรงิ หรือเปลา เขาพอใจเสยี อยา ง นกึ ๆ ไปกเ็ ห็นคุณคาของพิธีการ
ทั้งหลายแหลข องคนโบราณ ซึง่ ลว นเปนอุปเทห ท างจิตวิทยานาํ สุขมาสูใจอยา งไดผ ล อยา งนอ ยกเ็ ปนหนทางออ ม ๆ สรา งความรสู กึ ดาน
บวกใหแกผ ทู ่ีตนอทุ ิศบญุ แพตรีบอกใหเ ขาอทุ ศิ แกผ ลู ว งลับ แตเ ขาวา ไมไดป ระโยชนเทา กบั ใหคนยังมชี วี ติ อยูดวยประการทงั้ ปวง

พอพระจบยถา เกาทัณฑกค็ วาํ่ เตากรวดขาดนํา้ พอดี พระทง้ั หมดรวมทัง้ ทานสมภารเริม่ สวดสพั พีพรอมกันและตอดว ยชะยนั โต
เปนกรณพี ิเศษ เกาทัณฑน ั่งพนมมือหลับตาฟงตามท่เี หน็ หญิงสาวทาํ เขาตงั้ ใจฟง อยางเบกิ บาน แมจ ะไมรเู รือ่ งวาพระสวดอะไรบทไหน
หรอื มคี วามหมายอวยพรประการใด พอใจทีห่ ลับตาแลวเกิดความรสู กึ ปลอดโปรงสวา งนวลนา พสิ มัย เพิ่งเหน็ วาการถูกหอหุม ดวยขาย
คลนื่ เสยี งสวดมนตอนั มีพลงั ลกึ ของหมูสงฆนัน้ อบอนุ เปน สขุ นาพงึ ใจเพียงไร ท้ังวเิ วกชวนเคลม้ิ สงบ ทง้ั ไพเราะนา ฟง ใหเกิดปตเิ ม่ือเงยี่ หู
สดับ ที่วา ทาํ สังฆทานไดบ ญุ มากก็คงเพราะมสี ุขมากอยา งนีน้ เ่ี อง

เสร็จสน้ิ ทกุ กระบวนการแลวสองหนุมสาวกก็ ราบสงฆส ามครั้ง พระส่รี ูปนั้นทยอยลงจากกฏุ ไิ ป

“ปูเราเปนไงฮึแพ ไมสบายรเึ ปลา ทําไมไมมา?”

ทานสมภารถามฉันคนรูจักคุนเคย ฟงดคู ลา ยทานกับปชู นะมคี วามเปน เพ่ือนกนั อยแู ตเกากอ น

“เปลา หรอกคะ ”

แพตรตี อบออมแอม ภกิ ษุชราหัวเราะออกมาอกี ดทู า นหวั เราะงา ยเสยี จริง

“ถามนี่ไมใ ชอะไรหรอก คนแกนะ ฉันรวู า โรคมันมาก อยางหลวงตาใกลจะลงโรงท่ีนั่งอยูน่เี ปน ตน สามวันดสี ี่วนั ไข แตก ็ดไี ป
อยางนะท่ไี ดม รณานุสติโดยไมต อ งกาํ หนดกนั มาก เอาแคเ ห็นอาการรอแรจ ะจะน่กี ็เหลือกนิ เหลอื ใชแลว”

๓๑

เสยี งทา นพูดอยางอารมณดรี าวกับเลาใหฟง วา วางแผนจะไปเท่ียวตากอากาศ เกาทัณฑอ ดขันไมได การอยใู นพุทธศาสนามา
นานคงทําใหท า นสมภารเช่อื นรกสวรรค เชอื่ วา ตายในผา เหลืองแลวไปสบาย น่เี ปน แงห น่ึงท่ีเขานึกตั้งแงก ับศาสนาทัง้ หลาย คนเราคงเลกิ
ทาํ อะไรหมดถา เช่อื อยางนกี้ ันสักคร่ึงโลก บวชครองผา เหลอื งรอรางวลั ลล้ี ับในชาตหิ นาดีกวา เขาวาเผลอ ๆ คนสวนใหญบ วชกเ็ พราะเหตุ
นี้ ดแู ลว นาเสยี ดายทไี่ ปเชอ่ื มนั่ ชีวิตหลังความตายอันเลศิ เลอทวาเลื่อนลอย ไมไ ยดกี ับชวี ิตปจ จบุ นั ซึ่งเหน็ ตาํ ตาอยชู ดั ๆ

“พอ หนุมนี่ทํามาหากนิ อยแู ถวไหนละ บานอยูละแวกใกลน ่ีรึเปลา?”

ทา นหนั มาทางเกาทัณฑอยา งชวนปราศรัย ชายหนมุ มองตอบดวยสายตาและรอยยิม้ แสดงความเคารพ เพราะสงั เกตดแู พตรใี ห
ความนบั ถือสูงมาก

“ไกลเหมอื นกันครบั บา นกบั ท่ที าํ งานผมอยใู นตัวเมือง”

“ออ”

ทานครางรับรู ย่งิ ดยู ิ่งเหน็ ไมต า งจากคนแกท่วี างงานตรงไหน ทั้งการพดู การจา ทัง้ อิริยาบถตา ง ๆ ปชู นะยงั ดทู รงภมู ิและเปยม
บารมีนา ยาํ เกรงเยย่ี งผสู งู วยั สงู ประสบการณก วาตัง้ หลายเทา ปกู ับหลานสาวเล่ือมใสหลวงตาองคน ท้ี ่ตี รงไหนหนอ? ถาใหเ ดากค็ ง
พอประมาณไดแหละวา วดั แถวนม้ี นี อ ย เจอองคไหนก็เอาองคน นั้ ไวก อน

“หนาตาเหมือนพระเอกหนังดีจริง ๆ”

ทานชมเกาทัณฑป ระสาคณุ ตา แลว ควาหนังสือพิมพใ กลตวั ขึน้ มาทําทเี หมอื นอยากอา นขาวพาดหัวหนา หน่งึ นีค่ งตั้งทา ไลเ ขา
กบั หลอ นแลวกระมงั

“คนสมัยนเี้ ขาไปถงึ ไหนกันแลว ละ หลวงตาเดนิ เหินไปดไู ปฟง ไมไ หว แตเ ห็นขาวทีเ่ ขาเอามาใหอา นนแ่ี ลว ก็เขา ใจวา โลก
เหมอื นจะลกุ เปน ไฟ...”

ขณะทีท่ านทอดตามองหนังสือพิมพแ ละพดู ไปเร่อื ยน้นั เปลวไฟกค็ อย ๆ กอ ตวั และลามเลียมแผนกระดาษทีละนอ ย

“ส่งิ ย่วั ยุมนั มมี าก ถาเราไมร วู าเปน ไฟ และปลอยใหล กุ ลามเปน กองโตขึ้นเร่อื ย ๆ โดยไมหาทางดบั ไฟกจ็ ะนําความพินาศท่ีนกึ
ไมถ ึงและไมเคยรูจ ักมาสู”

หนงั สือพิมพก ลายเปน ไฟกองโตท่ีลุกโพลงและมยี อดเปลวสงู ขนึ้ อยางรวดเรว็ จรดเพดานกฏุ ทิ า มกลางความตกตะลงึ พรึงเพรดิ
ของสองหนมุ สาว ทุกส่งิ เกดิ ขึน้ อยา งเดยี วกับฝน คือไมม ตี น สายปลายเหตสุ มจริง ความรสู กึ ของเกาทณั ฑและแพตรจี งึ คลา ยฝนเชนกนั ไม
มีใครกระดกิ กระเด้ียไดเลยสักนดิ เดยี ว

เสยี งฮือของเปลวเพลงิ ดงั ขน้ึ เร่อื ย ๆ อยางนา กลวั ไฟเรมิ่ แผล ามไปบนเพดาน และบัดนั้นเองเกาทัณฑก ไ็ ดสติลกุ พรวดขึน้ ยนื
เหมือนหลดุ ออกจากกรงแหง อาการช็อก สมองสั่งงานวาจะตอ งหาทางดบั ไฟใหไ ดโ ดยเร็วที่สดุ

“เพยี งเรารวู ธิ ี กด็ บั ไฟไดโดยไมตอ งวง่ิ ไปหาเคร่ืองมอื จากไหน”

๓๒

ทานสมภารพดู อยางเยือกเยน็ ทวาทรงอํานาจชนดิ ทท่ี ําใหเ กาทณั ฑตอ งขนลุกเกรยี ว เห็นถนัดตาวาทานยังถอื ไฟกองโตไมปลอ ย
นบั เปนภาพทนี่ า ตระหนกและชวนพิศวงงงงวยเหนอื คาํ บรรยาย แมย นื หางออกมาสองสามกาวยงั สัมผัสถงึ ความแผดรอ นผะผา ว กองเพลงิ
อนั รอนระอคุ คุ ลง่ั คลา ยมแี รงพโิ รธกราดเกรี้ยวในตนเองเหน็ ปานนนั้ ทานสมภารทนอยไู ดอยา งไรไหว

ภิกษุชราปด ตาลงครหู นงึ่ เปน ดุษณี กอนเปด เปลอื กตาข้นึ เปาลมปากพรวดลงไปบนกองเพลงิ ระหวางแขนเบา ๆ มนั ดบั พร่ึบใน
พริบตาเดียว เศษขเ้ี ถา กระดาษฟุงกระจายท่ัวหอ ง เลน เอาตาคนเห็นเบกิ โพลงอยา งยากจะเชือ่ ตนเองอกี คาํ รบ

แลว อยา งตอเนือ่ ง ทานเงยหนาข้นึ มองเพดานซึ่งบางสว นกาํ ลังถูกร้ิวไฟแดงฉานคุกคามหนกั ขนึ้ ทกุ ขณะราวกบั มเี ชอื้ อยางดี
ฉาบไว หรอื เหมือนเพดานสรา งข้ึนดว ยฟางแหง ทา นสูดหายใจเตม็ ปอดแลวปองปากเปา ลมพุงขนึ้ ไปดังฟูใหญ เกาทัณฑแ ละแพตรีรสู กึ
เหมอื นมแี รงลมมหาศาลสงออกมาจากตนทางท่เี ลก็ ไมส มขนาด มันเปน พลังลมทห่ี นักหนว งรุนแรงราวกับพายุสลาตัน สะเทอื นโยกไปทง้ั
กุฏิ ไดย ินเสยี งออดเอียดของไมคลา ยปรากฏมือยกั ษไ รต นมาตบ

ผลคือไฟดับสนทิ

เกาทัณฑป ากคอสนั่ เกดิ มาไมเคยคดิ วา ชีวติ นจ้ี ะไดพ บเจออะไรอยางนเ้ี ลย เขาทรดุ กายน่งั ลงพบั เพียบดวยอาการของคนขาด
สติสัมปชญั ญะไปช่ัวขณะ

ทา นสมภารทอดตาดําลึกและฉายแววพสิ ดารลล้ี ับไปทางแพตรี กลา วดวยนาํ้ เสยี งการุณยวา

“กลับไปกอนนะแพเอย หลวงตาจะปลงอาบัต.ิ ..ตอ งนงั่ สมาธขิ อขมาธรรมกนั นานละ ”

พดู แลว กร็ ะบายลมหายใจยาวเหยียดและปด ตาลง ยามนน้ั เกาทณั ฑไ มร ูส กึ วา ทานเปน คนแกอ กี แลว

สองหนมุ สาวกราบลาแลว ลงจากกุฏิของทานสมภารอยางเงียบเชยี บ พูดอะไรไมอ อกกนั แมแ ตคาํ เดยี ว

๓๓

บทท่ี ๔ อกหกั

เมอ่ื มาถงึ บานของปูชนะ เกาทณั ฑก็ยงั คงเงียบราวกบั ถกู มัดปากอยนู ่นั เอง เขาจอดรถท่ีหนาประตรู ้ัวและเดนิ ตามหญิงสาวเขา
บานงก ๆเงน่ิ ๆ อยา งคนจิตใจไมอยูกบั เน้ือกับตัว

“แพ” ชายหนุม เรยี กเบา ๆ เมื่อกาํ ลงั จะผานโตะหมูมา หินใตรม ไมใหญ “นั่งคยุ กนั กอ นสฮิ ะ”

เขาสบตาดวยลักษณะเรยี กรอ งของเพอ่ื นที่รวมประสบเหตกุ ารณส ุดระทกึ มาดว ยกนั แพตรเี ริ่มระงบั อารมณได แมยังไมป กตดิ ี
นกั แตพอหนั มาเห็นทาทีเก ๆ กัง ๆ นาขันของเขาแลวกส็ งบเย็นลงทนั ที ดวยถือวา ตนใกลชดิ บคุ คลผทู รงคุณมานาน จงึ สมควรทาํ ใจหนกั
แนนไดมากกวา ‘ไกตนื่ ’ ตรงหนา

หญิงสาวลงน่ังบนมาหนิ ตามคําขอ ทาํ ใหเกาทณั ฑโลง อกและนง่ั ตาม

“เมอ่ื กห้ี ลวงตาทา น...”

ปลายเสยี งขาดหว งอยางคนหายใจผดิ จงั หวะ เคยเสยี งหลอ ตอนนี้หายหมด แพตรีเหน็ เขาพูดตดิ ๆ ขัด ๆ เลยชงิ ตอบเสยี กอ น
อยางรคู าํ ถามในใจเขาดีอยแู ลว

“หลวงตาแขวนทานคงเมตตาคณุ นะ คะ ”

“อะไรครบั ?” เพงิ่ ทราบนามทานสมภาร “หลวงตาแขวนทานเมตตาอะไรผม?”

ถามอยา งปะตดิ ปะตอ เรือ่ งราวไมถกู จริง ๆ

“อยา ใหดฉิ นั พดู เลยคะ ทบทวนและคดิ ดดู วยตวั เองก็แลว กนั ถอ ยคาํ ของทานนา จะชดั เจนพออยแู ลว”

เกาทัณฑสายหนา กระดาษหนังสือพมิ พที่กลายเปนไฟกองมหึมาอยางพรวดพราดยงั ตดิ ตาตดิ ใจมาจนบดั นี้ เลนเอาความคิด
อานตดิ ขดั ไปสน้ิ

“อธบิ ายหนอ ยเถอะ อยา งนอยใหผ มเขาใจบา งวา เกดิ อะไรขนึ้ หลวงตาทานทําไดยังไง”

เกาทัณฑอ อ นวอน และน่ีกม็ ิใชก ารหาเรื่องคยุ กบั สาวนอยทีเ่ ขาพึงใจ แตเ ปนการแสวงหาคําตอบจากผทู นี่ าจะใหค วามกระจาง
ได เขาเคยเขาชมมายากลระดับโลกชนดิ น่งั ติดเวทมี าหลายครั้ง แตบ รรยากาศตา งกันเปนคนละเรื่อง เพราะนี่เหมอื นหลุดเขาไปอยใู นมิติ
เหนือธรรมดา กับทั้งมีพลังเขมขน บางชนดิ กระทบกระเทอื นจิตใจผิดปกติ

“ทาํ ไมไมส นใจหาเจตนาของทา นละ คะ ทา นทําไดยงั ไงนเี่ กนิ กาํ ลังสติปญญาของดฉิ ันเหมือนกนั ”

เกาทณั ฑสายหนา อกี ครั้ง

“ทานมีเจตนาอะไร? ยอมรับวาผมงงไปหมดแลว ”

๓๔

“เชื่อแนว า คณุ จาํ ไดว า ทา นพูดไวอยางไรบา ง รวมแลวจะพบขอสรปุ เอง ลองอยคู นเดยี วเงยี บ ๆ ใชเ วลาทบทวนดเู ถอะคะ “

ชายหนุมพยายามฝน ยม้ิ เพราะสะดดุ กับคําแนะของหลอนทใ่ี ห ‘ลองอยคู นเดยี ว’

“แพทําเหมอื นรงั เกียจผมจังนะ ตง้ั ทา จะไลใหพ น ๆ อยูเรอ่ื ย”

หญิงสาวชะงักนิดหน่งึ กับคาํ ท่เี หมือนตัดพอ กลาย ๆ ของเขา เกรงจะเอาไปฟองปู เลยแกดวยกริ ยิ าท่ีลดความหมางเมนิ ลง

“เปลาหรอกคะ เพยี งแตด ิฉนั มีความสามารถนอยเกนิ กวา จะไขขอ ของใจตาง ๆ ของคณุ ได นพ่ี ดู จรงิ ๆ นะคะ อยาหาวาถอ มตัว
เลย อยใู กลกาสาวพสั ตรข องหลวงตาทานมาต้งั แตเ ด็ก ยังไมเ คยเห็นทา นแสดงฤทธถิ์ ึงขนาดนี้ ทราบเพยี งวาทา นสอนทุกคนท่ีอยใู กลด วย
กุศโลบายหลากหลาย และ...ตองเปน กรณีพเิ ศษจริง ๆ ถงึ จะ...”

เกาทณั ฑเมม ปาก เลิกค้วิ มองหญงิ สาว เมอ่ื เหน็ เงียบนานกค็ าดคัน้

“ถงึ จะอะไรฮะ?”

แพตรอี ้ึง วาไปหลอนกพ็ ศิ วงใจระคนครา มเกรงเดชะแหง พระคณุ เจา เพิม่ ขน้ึ เปน เทา ทวี เจตนาของพระระดับเกจผิ ูปฏบิ ัตชิ อบ
น้ันลกึ ซง้ึ นกั ความคิดกระทาํ การของพวกทา นมิไดเกิดจากอารมณชวั่ แลนเฉกเชนสามัญมนษุ ย ทวา มกั เกิดจากการเพงประโยชนท ี่อาจ
ทอดระยะยาวไปในอนาคตเบอ้ื งหนาเสมอ การแสดงฤทธ์เิ ดชในตนจัดเปน อาบัตอิ ยางหนงึ่ หลวงตาแขวนทานเห็นอยา งไรจึงยอมฝน นั้น
สดุ ท่หี ลอนจะกลาคาดเดา

ทบทวนพระวินัยเกยี่ วกบั การน้ี ก็สบายใจนดิ หนึ่ง เพราะพระพทุ ธองคระบุไวว า ภิกษุ ‘ไมพ ึง’ แสดงอิทธิปาฎิหาริยแกค ฤหสั ถ
หากรปู ใดแสดง รูปนัน้ ตอ งอาบัตทิ กุ กฏ ซง่ึ วา ไปอาบตั ิทุกกฏจดั วา เบาสุดในบรรดาอาบตั ิท้ังปวง คือเปนการกระทาํ อนั ไมเ หมาะ ไมสม ไม
ควร ไมใชกิจของสมณะ ใชไ มไ ด ไมค วรทาํ แตหากแสดงฤทธิ์ชนดิ จดั ฉากกลลวงหวังลาภสักการะชอ่ื เสยี ง อยางนนั้ โทษจะกระโดดจาก
เบาสุดเปนหนกั สุด คือเขา ข้นั อาบตั ปิ าราชกิ ขาดจากความเปนพระชนิดท่ีกลบั มาบวชใหมไ มไ ดอ ีกเลย

แพตรชี ง่ั ใจครูห น่งึ กอ นตอบเกาทณั ฑถ ึงสง่ิ ท่ียังคา งคา

“ไวถามีโอกาส คุณถามจากทานเองดีไหมคะ? ดิฉนั ไมก ลา เดาใจทา น ถาพูดผิดเดย๋ี วจะเปน บาปเปลา ๆ”

เกาทณั ฑหัวเราะ แมไมท ราบเหตุผลทหี่ ลอ นบายเบี่ยงแนช ัด เขาก็ไดเหน็ คณุ สมบัตขิ อหนงึ่ ของหลอน นั่นคือความระมดั ระวัง
ทกุ คาํ พูดและการกระทาํ ของตนเอง พอรอู ยูบา งหรอกวา ในโลกนี้มีหลายส่งิ ทําแลว ใหค ุณอนันตแ ตก ็อาจย่ืนโทษมหนั ต ทวากรณนี ีแ้ ค
หลอนตอบคาํ ถามเขาสองสามคาํ จะไปเกดิ ผลลบผลรา ยชนดิ ใดได

“ดนู ัยนตาแพแลว เหมอื นคนรูด สี ารพดั เลยนะ แบงปน ใหผมรมู ง่ั สวิ าแพเกบ็ อะไรไวบา ง”

“นอ ยคะ นอยมาก อยา วา ถอมตวั เลย ดฉิ ันอานนอ ย ฟงนอ ย แลว กร็ ูเหน็ คับแคบ ถาอยากไดค วามรูแจงแทงตลอดละ ก็ คยุ กับ
หลวงตาแขวนหรือคุณปสู ิคะ”

สาํ เนียงอนั เปย มไปดว ยความจริงใจและตรงไปตรงมาของหลอนทาํ ใหเ ขาสายหนา กับตนเองเหมอื นอบั จน

“ทราบจากปูวาแพเรยี นครู…แพมีคณุ สมบัติทด่ี ขี องครอู ยขู อหนงึ่ คอื ไมพ ดู อยา งคนรูม าก แตจ ะพดู อยา งคนรูจ ริง”

๓๕

เขาเรม่ิ สงบบา งแลว สงบพอที่จะนง่ั ไขวห า งใหสบายอารมณข นึ้ หญิงสาวไมโตตอบประการใดกับคาํ สดุดีกรยุ ทางอนั หรหู รา
ของเขา

“แตความรูน่ถี งึ นอ ยก็เปนทุนไวเพิ่มวนั หนา ได แคเ พยี งใหเ ฉพาะสวนทีแ่ พรู หรอื อยา งนอยคาดคะเนจากทเ่ี คยรู ก็ถอื วาเปน การ
จดุ แสงสวา งใหคนท่ียงั มดื สนทิ จริงไหม?”

แพตรีถอนใจ

“อยากรอู ะไรคะ?”

“หลวงตาแขวนทานทําไดย ังไง?”

หญิงสาวกะพริบตาเนบิ ชา

“ตามตํารา เมอ่ื มนุษยทําสมาธไิ ดอ ยตู วั ถงึ ระดับหน่งึ กระแสจติ จะผนกึ รวมหนกั แนน ทรงพลังมหาศาล เพงจบั ส่ิงใดกม็ ีอํานาจ
เหนอื สิ่งนน้ั หากเพง ไฟแนแนว จนจิตกลายเปนไฟ มไี ฟอยใู นจติ กระทัง่ จติ ทรงอิทธิพลอยูเหนือเตโชธาตุรอบตัว ก็อาจบันดาลความรอน
ใหเกิดข้นึ จรงิ ไดตามปรารถนา

ทาํ นองเดียวกับดิน นํ้า และลม ขอเพยี งฝก จิตจนมธี าตุเหลาน้ีขึ้นใจ กระทงั่ เขา ใจอํานาจของตนที่มเี หนือธาตุเหลา น้ี ก็อาจใช
จินตนาการปรุงแตงใหเกิดความเปนไปตา ง ๆ ตามตอ งการ เน่อื งจากจติ วิญญาณมีความสมั พันธแ นบแนน และอยูเหนือดิน นาํ้ ลม ไฟโดย
เดมิ ”

คลายปรากฏพานทองแหงการยอมรบั ผุดขน้ึ ทก่ี ลางใจ เหมือนมีความทรงจําเกาวบู ไหวขึ้นมาใจกลางสมอง ราวกับภายในน้ัน
แจงประจักษส งิ่ ที่หลอนพูดถงึ อยูแลว แตเ พ่งิ ถกู เปด เผยในบัดน้ี เกาทัณฑยน คว้ิ นอย ๆ และเงี่ยหูต้ังใจฟงเต็มที่

“หลวงตาทานเปน พระปฏบิ ัติ ผานแนวทางกรรมฐานมานานชั่วชีวติ คนใกลชิดจะทราบวาทานมอี ภิญญาประเภทรวู าระจิต คอื ใครกาํ ลัง
คิดอะไรอยู หรอื มอี ารมณช นดิ ไหนนอี่ านออกหมด ดิฉันเองก็ประจกั ษกบั ตัวมาหลายหน เพียงแตน กึ ไมถงึ วา ทา นจะ...มอี ภิญญาแกกลา
ขนาดนี้”

เกาทัณฑย กมือลูบคาง

“นิยามของอภญิ ญาคอื อะไรฮะ?”

“ความรูยิ่งทไ่ี ดมาจากอภิจติ เปนจติ ในอกี ระนาบหน่งึ ท่ีอยูสูงเหนอื สามัญจิตอยางพวกเรา มีอยทู งั้ หมดหกชนดิ ชนดิ แรกกเ็ ชน
ท่ีเหน็ หลวงตาทา นบันดาลลมไฟ เรียกวา เขาขายรวู ิธีแสดงอิทธิฤทธิ์ ชนิดที่สองคือหทู ิพย ชนดิ ทส่ี ามคอื ญาณรใู จคนอนื่ ชนดิ ทส่ี ่ีคือญาณ
ระลึกชาติ ชนิดท่หี าคือตาทิพย และชนดิ ที่หกคอื ความรูว ธิ ที ีจ่ ะทาํ ใหเ กดิ ธรรมชาติแหง การลางกิเลสออกจากใจอยา งเด็ดขาด...”

เมฆกลางฟาเคลอื่ นคลอยจากการบดบงั ดวงอาทติ ย แสงแดดท่ีแผดกลา สวนหนงึ่ ฉายลอดเงาไมล งมาเปนลาํ พรอ มกันขณะ
เดียวกับวบู สายลมราํ เพยผา นสองหนุมสาว

“ธรรมชาติแหงการลา งกเิ ลส?”

๓๖

เกาทณั ฑท วนคาํ ของหลอ นแผว เบา คลายมคี ลนื่ ปฏิรูปสะทอนกอ งอยใู นหัว ทาํ ใหงงเควงไปช่ัวขณะ

“สง่ิ นใ้ี ชไหม ทเ่ี รียกวามรรคผล?”

นา แปลกทเี่ นอื้ หาทางพทุ ธศาสนาในตําราทีเ่ คยศกึ ษาในช้ันเรียนมธั ยมคอ ย ๆ ทยอยขึน้ สูจ ติ สํานกึ ทีละระลอกอยางเปน ไปเอง

หญิงสาวพยักหนา

“คะ อภิญญาข้นั สดุ ทา ยน้เี ปนอภิสทิ ธเ์ิ ฉพาะผเู ดนิ ตามทางอริยมรรค เพม่ิ ขึ้นจากอภิญญาหา ของฤาษีชีไพรธรรมดา”

“ถา ผมจาํ ไมผิดและเขาใจไมค ลาดเคล่อื น การชะลา งกเิ ลสนี่กม็ ีลําดบั ขน้ั เหมือนกนั ใชไ หม? ไมใ ชล างทีเดยี วสะอาดบริสุทธ์ิได
เลย”

แพตรีตรึกทวนถอ ยคาํ ทีป่ ชู นะเคยแจกแจงครูห น่งึ กอ นเริม่ ถา ยทอดดวยใจเคารพธรรม

“ธรรมชาตกิ ารลา งมสี ่คี รั้ง พระพทุ ธเจา บญั ญตั ิเรียกครัง้ แรกวา โสดาปต ตผิ ล เมอื่ เกดิ ขึน้ แลว ยงั มโี ลภ โกรธ หลงอยูเ หมอื นตอน
เปน คนธรรมดา เพราะธรรมชาติจิตยังยอ มติดกบั อารมณไ ดแ นบแนนอยู ตางแตเขา กระแสพระนิพพานแลว รนู ิพพานแลว เทย่ี งทจ่ี ะหมด
กิเลสสิ้นเชงิ ในกาลตอ ไป ครง้ั ที่สองเรยี กสกทาคามผิ ล เกิดขน้ึ แลวราคะ โทสะ โมหะเบาบางลงมาก เพราะธรรมชาติจติ แยกจากอารมณไ ด
งา ยเอง

คร้งั ทส่ี ามเรยี กอนาคามผิ ล เกิดข้ึนแลวหมดกามราคะ หมดโทสะอยา งสนิท เพราะธรรมชาติจติ มีความสมํ่าเสมอในกระแส
สมาธิ แตย งั มโี มหะขนั้ ละเอียด เพราะอวชิ ชายังบดบงั ยงั หลงคิดวาตนเปนนน่ั เปน น่ี สว นครง้ั ทสี่ .ี่ ..คร้งั สุดทา ย เรยี กวาอรหัตตผล เมื่อ
เกดิ ขึ้นแลว จิตแทงขาดจากความครอบงาํ ทง้ั ปวง แมอวิชชาวากายนใ้ี จน้ีคอื บคุ คลเราเขากไ็ มป รากฏสักนิดเดียว จติ บริสุทธติ์ งั้ ม่นั คงที่ถาวร
จรงิ ไมกลับคืน ไมปฏิรปู เปนอน่ื อกี ”

ดว ยนา้ํ หนกั คาํ การใหจังหวะวรรคตอนอนั กลมกลืน และวิธีออกเสยี งควบกล้ําชดั เจนนาฟง รวมแลวไดผลเปน ลลี าการ
ถา ยทอดที่ถกู รับรแู ละคลอยตามไดงา ยดาย จนเกาทัณฑต อ งลอบมองอยางแอบท่ึงในความเปนสตรที ่ีกอปรพรอ มทัง้ รปู สมบตั ิและ
คณุ สมบตั ิช้นั เลศิ ของหลอน

กระแอมทหี น่ึงอยา งพยายามเอาตัวเองออกมาจากบวงเสนห ท ห่ี ลอนมไิ ดมีเจตนาคลอ ง

“หลวงตาทา นเปน พระอรหนั ตหรอื เปลาฮะ?”

“น่ันแหละคะสิง่ ทดี่ ิฉนั ตอบไมไดอ ยางแนนอน และก็ไมอาจเอื้อมที่จะเดาดว ย ใครจะเปนพระอริยบคุ คลระดับไหนนั้นทาน
รูอ ยแู กใจ แตสงิ่ หนงึ่ ทดี่ ฉิ นั บอกไดก ค็ ือผูสามารถแสดงฤทธิใ์ ชจ ะตองพระอรยิ บุคคลเสมอไป อยา งทบ่ี อกแลววา อภญิ ญาน้ันมหี ลายชนิด
และกแ็ ยกกนั เดด็ ขาด บางทานอาจมหี นึง่ อยา ง บางทานอาจมีหลายอยาง ขนึ้ อยกู ับวาสนาเฉพาะตัว ถาทานมบี ารมสี งู มากกอ็ าจมีอภิญญา
ครบพรอ มท้งั หก คือมีความสามารถพสิ ดาร แลวกเ็ ปนพระอรหนั ตด ว ย ซึ่งเทา ทร่ี .ู ..หายากมาก”

อีกระลอกสายลมหนึ่งพดั ผา นมา เกาทัณฑเ หน็ หลอนทอดตามองกิง่ ไมไหว เห็นความสงบใจในดวงตาสวยหวาน ดทู หี ลอน
เปน คนมีความสขุ ไดงา ยๆอยา งนาอจิ ฉา ใครอยใู กลก็พลอยรจู กั ความสงบชนดิ น้ันตามไปดว ย

๓๗

“เพราะอะไรฮะ เมอื่ มีพลงั จติ สูงพอ ทกุ อยา งก็นาจะอยใู นวิสยั ไมใ ชหรือ หากมีกําลังจติ สงู ขนาดลอุ ภญิ ญาขั้นสดุ ทา ยได ก็นาจะ
ครอบคลมุ อภิญญาขนั้ ตนท้ังหมดเหมือนกนั อา ...นค่ี ดิ เอาตามการคาดหมายของผมนะ วา สงิ่ ดีท่สี ุดนาจะครอบงาํ ส่ิงท่ีอยลู า ง ๆ ลงมา”

“อภิญญาข้ันสุดทา ยท่ีมีไวล างกเิ ลสนน้ั จัดวาประเสรฐิ สดุ แตใชวาทรงอาํ นาจครอบงาํ สงู สุดนะคะ คนละอยา งกนั เลย เหมอื น
คนจบปรญิ ญาแลว ทํางานรบั ผดิ ชอบตวั เองไดแ ลว ไมจาํ เปน ตอ งเลนกีฬาเกง เทาเดก็ มธั ยมบางคน อยา งทีบ่ อกแตแรกวา อภญิ ญาแตละชนิด
แยกเปนเอกเทศจากกนั เด็ดขาด ไมอิงอาศัย หรือมีอยา งหนึ่งแลวตอ งมอี ีกอยางดวย

และตามทเี่ คยไดย นิ พระอริยบคุ คลทา นไมค อยนยิ มเรื่องฤทธเ์ิ ดชกนั เทาไหรห รอกคะ เพราะเปน เร่ืองสนุกเกินไปสาํ หรบั ดวง
จติ ทรี่ ักสญุ ญตภาพของทา น ผทู ี่ชอบเรอื่ งพรรณนีโ้ ดยมากเปนพระโพธสิ ัตว พวกทา นมบี ารมีสูงกวา พระอรยิ บคุ คล ปรารถนาความเปน
พระพทุ ธเจา ในอนาคตเบ้ืองหนา ไมอยากถงึ นิพพานดวยการเปน สาวก ตองการถึงดว ยตนเองกับทั้งสามารถนําพาคนอนื่ ไปดว ยมาก ๆ
แลวกม็ อี ัจฉริยภาพทางจติ สูง อดุ มดวยอิทธิบาทสเี่ หมาะกบั การเลนฤทธิ์เลนเดชสรา งบารมี”

เขาเคยไดย นิ คําวา ‘พระโพธิสัตว’ มาหลายคร้ังหลายครา แตคราวน้ีฟงดูมีความพิเศษนาฉงน อาจเปนเพราะหลอ นโยงมา
เก่ียวของกบั ฤทธ์ิอภญิ ญา หรอื เพราะหลอนขยายคณุ สมบตั ดิ ว ยการบวกคําวา ‘อัจฉริยภาพทางจิต’ เขาไป เขาชอบคําน้ี เพราะปลุกเราสาํ นกึ
ในอตั ตาทัง้ สวนตน้ื และสว นลกึ เอาเรอ่ื ง

โดยนัยการจาระไนไขความของหญงิ สาว เกาทัณฑเ กอื บสรปุ วา หลวงตาแขวนไมใชพระอรหันต ทา นเปน พระโพธิสัตว นนั่
เปนอีกจุดหน่งึ ท่นี า สนใจสําหรับเขา เพราะสว นลึกรสู ึกวาตนหา งไกลจากคําวา ‘อรหนั ต’ พกิ ล สัมผสั แผว เต็มที

“พระโพธิสัตวน ่ีทํายงั ไงถงึ จะไดเ ปนฮะ?”

“ก.็ ..”

หลอ นอกึ อกั ไปชว่ั ขณะ เมอื่ หนั มาเหน็ ดวงตาดาํ ลึกท่ีฉายอาํ นาจประหลาดของเขา

“แคอยากเปน กไ็ ดเ ปนตอนนั้นแลว ละคะ”

เกาทณั ฑเลิกคว้ิ เลก็ นอ ย

“งา ยขนาดนัน้ เลยหรือ?”

“คะ” คิดหาอปุ มาอปุ ไมยเปนครู กอนอรรถาธิบาย “เหมอื นตื่นเชาตงั้ ใจวาวนั นจี้ ะทําแตความดี ขณะทค่ี ดิ นัน้ ก็เปนคนดแี ลว ยงั
ไมต องลงมือกอกุศลดว ยการพูดหรือลงมอื กระทาํ จรงิ ”

“แตระหวา งวนั พอเจอเร่อื งยั่วใจใหเ ขวอยากทาํ ชั่ว ก็เปลยี่ นเปน คนช่ัวไดใ ชไหม?”

ชายหนุมแยงเบา ๆ ตามความนา จะเปน

“คะ ชาวพทุ ธทั่วไปเมอ่ื ศกึ ษาพทุ ธศาสนา เหน็ คาของพระธรรมคําสอน เหน็ คณุ ของพระพุทธองคท โ่ี ปรดเวไนยสตั วไ ด
มากมาย บาํ เพญ็ ตนเปน ประโยชนกวางขวาง หลายคนกน็ กึ ปรารถนาจะทําเชน นนั้ บา ง โดยมีความคิดอทุ ศิ ตนเปน ทานแกหมชู นไมเลอื ก

๓๘

หนา เปนท่ตี ัง้ ก็ไดจ ติ ชนดิ ทเี่ ปนพระโพธสิ ัตวแลว แตแคเ พียงดวยเจตจาํ นงและแรงปรารถนาประการเดียว ยงั ไมเ ท่ยี งทีจ่ ะไดเ ปน
พระพทุ ธเจา ในอนาคตชาติหรอื ไม ทา นใหเรียก ‘อนยิ ตโพธิสตั ว’

หลงั จากอนิยตโพธสิ ตั วผ านการเวียนวายตายเกิด บาํ เพญ็ คณุ งามความดี พบพุทธศาสนาหลาย ๆ ครัง้ เขา เหน็ พทุ ธคณุ แลว
ปลาบปล้ืม คิดปรารถนาจะทาํ มหากรุณาเชน พระพทุ ธเจา ซา้ํ แลวซํ้าเลา จนเงากรรมที่ทอดยาวไปเบอ้ื งหนา แจม ชัดพอ กับทัง้ ไดพ บ
พระพทุ ธเจา สักพระองคเพ่ือตรัสพยากรณ เปน กาํ ลังใจใหท ราบชดั วาตนเทีย่ งที่จะเปนพระพุทธเจาองคหน่ึงในอนาคตแนแลว อยา งนั้นจงึ
จะเรยี กวาเปน ‘นยิ ตโพธสิ ตั ว’ เหตุท่ีมั่นใจก็เพราะคําของพระตถาคตน้ันไมเ ปนสอง เมื่อตรสั วาสิ่งใดจะเกดิ สง่ิ นน้ั เหมอื นเกิดแลว รอแต
เวลาคลคี่ ลายมาถงึ เทา น้นั ”

เกาทณั ฑก ะพริบตาสองหน

“ทแี รกผมนกึ วาพระโพธิสัตวหมายถึงผูม จี ิตใจประเสรฐิ สงู สง หาที่ติไมได หรือเทพเจา ในตาํ นานซ่ึงมีหนา ท่ชี ว ยเหลอื มนษุ ย
อะไรทาํ นองนัน้ ”

“ถา นับกนั โดยนยั ของขณะจติ ทคี่ ิดเสียสละ อธิษฐานขอเปน พระพุทธเจาเพอื่ นาํ เวไนยสตั วใ หพ น ทกุ ข ตัวเองเดอื ดรอนทรมาน
เนน่ิ นานอยางไรกช็ า ง ตองถอื วาเปน ผมู จี ติ ใจประเสรฐิ สงู สงจริง ๆ คะ ทา นวา กาํ ลงั ใจตองยิ่งใหญเหมือนแผน ฟามหาสมทุ ร”

“ฉะน้ันควรสนั นิษฐานวา เมอ่ื เปนนิยตโพธิสตั วแลว จะตองมนี สิ ัยเสยี สละ ประเสริฐสูงสง สมภมู ิความดดี งั้ เดมิ ใชไ หม?”

แพตรีมองเขาดวยแววนง่ิ ครูหนึ่ง กอนตอบเรยี บๆวา

“กไ็ มจ ําเปน นักหรอกคะ บางชาติอาจเดน เพยี งบารมีดา นใดดา นหนึ่ง บางชาตอิ าจเดนหลายดา น หรอื บางชาติกแ็ ทบไมม ีโอกาส
สะสมอะไรเพมิ่ โดยเฉพาะเม่ืออยสู งู หรอื ตํ่ากวา ภมู มิ นุษย”

“เอ…ถา การปรารถนาเปน พระพุทธเจา ตอ งใชเวลาเปน ชาติ ๆ อยางนี้กอนอ่ืนตองเชือ่ เรื่องเวยี นวา ยตายเกิดใชไ หม?”

“คะ ถา ขาดปจ จัยใหพรอ มลงอธษิ ฐาน เชนขาดความแจมแจงถองแทเกี่ยวกับภพชาติและการเวยี นวา ยตายเกดิ ก็ไมเกดิ จติ คดิ
ปรารถนาข้นึ มาไดต ามจริงหรอก”

เกาทณั ฑเมมปาก กะพรบิ ตาถ่ี ๆ

“ถามหนอ ยนะ แพเชื่อเรื่องชาตกิ อ นชาติหนา รเึ ปลา ?”

“คะ …เชือ่ ”

“เรือ่ งทาํ นองน้ีมีวิธพี สิ ูจนท แ่ี นน อนไหมฮะ?”

“มี...แตยากมาก อยา งทีเ่ ม่อื กีค้ ยุ กนั ไปแลวไงคะ การระลึกชาติเปนอภญิ ญาชนิดทส่ี ี่ หากทําสมาธจิ นแกกลาเขาข้ันอภิจติ ก็ฝก
ระลกึ เอาได”

“แพเหน็ ดวยตวั เองแลว จากอภญิ ญาชนิดน้ัน?”

๓๙

คราวนห้ี ลอนสายหนา ทาํ ใหเ ขาผิดหวังเลก็ นอ ย

“ง้ันเลาใหฟ ง ถึงเหตุจูงใจใหเ ชอื่ หนอยไดไ หม?”

พอเหน็ หญงิ สาวทําทอี ึดอดั ทีจ่ ะเฉลย กป็ ลอบแกมคะยัน้ คะยอ

“อยา เขาใจวา ซักไซไ ลเ ลียงวนุ วายเลยนะ ผมเหน็ แพอยใู กลชดิ ผูใหญผูร ูธรรมถึงสองทาน คงไมใ ชสักแตเช่ือตามตําราหรือ
โบราณวาไว หากมีหลกั การทีข่ ยายความคิดผมใหกวางขวางตามได ก็อาจเปน ประโยชน เปด หเู ปดตา เหมือนอยางท่ีประจักษอ ทิ ธฤิ ทธ์ิ
อภิญญาจากหลวงตาทา นมาแลว”

แพตรที อดจับใบหนาของเขาเตม็ หนวยตา จนเกาทัณฑใ หฉ งนขนึ้ มาอีกคาํ รบวา แฝงเลศนัยชนดิ ใดไวก ันแน รูวา หลอนคดิ แต
คิดอะไรไมร ูน ่ีชวนใหจ ุกอกจกุ ใจเสยี จริง เดยี๋ วก็ฝกอภิญญาอานใจคนมาเจาะดูเสียหรอก

นานครหู น่งึ กอ นหลอ นจะตอบเสยี งนมิ่

“มบี างสิง่ ในชีวิตที่ทาํ ใหด ิฉันรูวา ‘ใช’ แตข อใหเปน เร่ืองเฉพาะตวั เถอะคะ อยาเชื่อหรือไมเช่อื เรื่องพวกน้ีเพราะถามจากคนอ่นื
ผูรูทานไมสรรเสริญ”

“แพปดเปนความลบั อยา งนี้ ถา ผมอยากรู หรือเชื่อม่ันไดเ หมือนแพบาง จะทราบยังไงวา ตอ งเร่ิมจากตรงไหน?”

ถามย้ิม ๆ แบบใหเ หน็ วา เขาวอนขอคาํ ตอบดี ๆ แพตรีมองคนชา งซกั อยูพ กั หนึง่ กอ นเอย ทง้ั สายตาจับอยกู ับใบหนา เขาสนิท

“บางเร่ืองคงเปนวิถที างเฉพาะตวั เหมาะสําหรบั คนบางคนเทานน้ั ม้ังคะ ถงึ ใชค าถาบทเดยี วกัน ตอใหสวดรว มเรียงเคียงขาง ก็
อาจใหผ ลแตกตา งเปน คนละแนว”

ชายหนุมอ้ึงงันดวยความแปลกใจ อปุ าทานหรอื เปลา นี่ ตอนทายคลายสาํ เนียงหลอ นแปรงปราไป และปุบปบ เหมอื นเขาถูกราย
ลอมดว ยกระแสเศราท่กี ระจายจางมาจากหลอ น เมอ่ื กี้ยังเย็นสนิทเหมือนสายธารสะอาดใสอยแู ท ๆ

“ฮะ…เอาเปนวาผมใชว ธิ ีเดยี วกับแพไมไ ด ชางเถอะ ใครจะรู ผมอาจมีพรสวรรคในเรอ่ื งการระลกึ ชาตเิ ปน พิเศษ ถาขอฝก กบั
หลวงตาแขวนอาจสาํ เรจ็ ภายในครึง่ ชว่ั โมงกไ็ ด”

มแี ววสมเพชจากดวงตาทเี่ คยวางอเุ บกขาเปนนิจ แตก จ็ างหายไปอยา งรวดเรว็ จนเกาทณั ฑไมแ นใ จวาแววชนิดน้นั เกิดขนึ้ หรือ
เปลา เขายม้ิ นดิ หนึง่ อยากใหห ลอนรเู หน็ วาทผี่ า นมา เมอื่ ต้ังใจจริงแลว เขาเปนทําไดสาํ เรจ็ เสมอ แมต อ งใชค วามพยายามจนดเู หลอื วสิ ยั
ปานใดกต็ าม

ชายหนมุ ผินหนาไปทางทศิ ทีต่ ้งั ของวดั ทางนฤพาน สายลมเย็นหอบมาอกี ระลอก คราวนีแ้ รงกวา ครงั้ กอนๆจนเหมือนพัดพา
บางสว นในตวั เขาปลวิ หายไปดวย

เวนระยะระบายลมหายใจยาวอยางคนทผี่ อนคลายลงไดช ว่ั ขณะหน่งึ

“วดั ในกรงุ เทพฯ นม่ี แี ตช าวบานนุงจวี ร หาพระไมค อยเจอ เลน เอาผมนึกวา โลกสิน้ พระเสียแลว ตอนเดก็ ๆ เคยชอบใสบาตร
เหมือนกัน แตโ ต ๆ มาน่ีไมเคยเลย เพราะเห็นพวกชาวบา นนงุ จวี รแลว เส่ือมศรทั ธา”

๔๐

แพตรีฟงเขาพูดโดยปราศจากความเหน็

“เรอ่ื งคิดจะบวชตามประเพณยี ิ่งไปกนั ใหญ ผมไมใชค นยดึ ถือความเชอ่ื สบื ตอ กันมา จะทมุ เททําอะไรตองเหน็ ประโยชนตาม
จรงิ เคยเขา ไปเย่ียมเพ่อื นทลี่ าบวชสิบหาวัน เห็นสภาพแลวอายแทน คือมนั ขอขา วจากชาวบา นกนิ ไปวนั ๆ อยา งกบั ...”

เกอื บหลุดคาํ พูดคอนขา งแรงออกไป หากแตย ง้ั ไวเ มื่อจงั หวะนัน้ พอดีกับท่เี หลือบมาเห็นดวงหนา สงบละไมของหญงิ สาว

“...อยางกับสน้ิ ปญ ญาตองลวงขา วชาวบานกิน”

ตอ คําพดู ตัวเองจนจบอยางไมช อบคา งคา ทวา ดดั แปลงใหนมุ นวลลงกวา ท่ตี ้ังใจพดู แตแรก

พอเขาเงียบหลอนกเ็ งยี บ สบตากนั พกั ใหญ เขาวาเขาเห็นรอยระคางซอนอยเู บอ้ื งหลงั ประกายออนและเปย มไมตรจี ติ แน ๆ ตา
ไมฝ าด ไมไดค ดิ ไปเอง อยากถามตร ง ๆ ใหหายขอ งใจ แตจ ะปนคาํ พดู อยางไรดลี ะ …

แพโกรธผมหรือเปลา น่?ี

มีความผิดอะไรทีผ่ มควรจะรูต ัวบางไหม?

ผมทาํ ใหแ พรําคาญมากกระมงั ?

คาํ ถามวงิ่ วนอยแู ตภ ายในขอบขงั ของตนเอง แตกอ็ าจส่ือผานประกายยม้ิ ในดวงตาออกไป เมือ่ ตางฝายตางนง่ิ ในความแปลก
หนาที่คลา ยเคยคุน สดุ ทายก็เหมอื นลองดกี นั อยูใ นที ตอเมอ่ื นานครูหนง่ึ หญงิ สาวจงึ เปนฝายเลย่ี งไปเมือ่ เห็นวา หาสาระมไิ ด

“นึกออกแลว!”

แพตรสี ะดงุ นิด ๆ อยไู มอยเู ขากแ็ กลง ตบเขา ฉาด ระเบิดอทุ านดงั ๆ ราวกับพวกเชียรมวยตู

“หลายปกอ นทีผ่ มเคยมาเยย่ี มปกู ับพอ เหน็ เดก็ ผหู ญงิ ผมมาน่งั บีบนวดปูบนเรือนก็แพนี่เอง แพเปลี่ยนไปเสียจนผมเห็นทีแรกจาํ
ไมไดนะน”่ี

คราวน้ีหญิงสาวปรายตาเฉ่ียวผา นเขาแวบหน่งึ เปนแวบทีเ่ ผยรอ งรอยขุนขง้ึ อยางไมปดบงั เปน ครงั้ แรก

แตขนุ ท่ีเขาแกลงใหต กใจเดี๋ยวนี้ หรอื ขุนทีเ่ ขาทําสิ่งใดไวเ มื่อหนไหนนี่ยงั นากงั ขาอย.ู ..

“ผวิ สวยขน้ึ ราวกบั เปนคนละคนเลย แพวาเปนอทิ ธิพลของพระศาสนาหรอื เปลา ใครปฏิบัติดีก็เหน็ ผลดที นั ตาอยางนีเ้ อง”

หลอนคงถูกผชู ายรุมจบี อยทู กุ เม่ือเชอ่ื วนั จนชนิ กระมัง จงึ มีสีหนา ทา ทางเปนปกติทุกอยา ง

“ถาจับแพไปออกรายการธรรมะทางทวี ี คดีอาชญากรรมอาจลดลงกไ็ ดนะ ดูสเิ น่ีย ไมย้ิมกเ็ หมือนย้มิ ตอนชักชวนใครทําดี
ยืนยนั วา สวรรคม จี รงิ ลกู เดก็ เลก็ แดงคงเชอ่ื หมด”

๔๑

แมง ามงอนยงั เฉยเมย ริมฝปากปด สนทิ แนน ง่ิ ราวกับด่ิงอยูใ ตน ํ้า เกาทณั ฑช กั นกึ สนกุ อยากดูซวิ าตอนหลอ นหมน่ั ไสใ ครจน
หนา เขยี ว จะออกหัวออกกอ ยอยา งไร

“วาไปแลว ผมน่กี เ็ ปน คนใจบุญสุนทานอยเู หมือนกนั นา ของแบบนถี้ ึงไมป รากฏชดั ใหคนอ่ืนเหน็ แตเราเองก็รสู ึกอยใู นใจ…”

คาํ ทา ย ๆ กลา วลากชา พรอมกับโหยง มือเกาะอก

“ถาผลกรรมตดิ ตามเรามาแตช าติปางกอ นจรงิ ก็เปนเรื่องนา ยนิ ดที ไ่ี ดประจกั ษวามบี ญุ ตามมาอปุ ถมั ภผ มแลว ชาตินเี้ กดิ มาไม
เดือดรอนเรอ่ื งความเปน อยู ถึงเวลากไ็ ดป ชู ้ีทางธรรมะ ไดแพพาไปพบพระดี เรียกวาบุญตอ บุญ เหน็ ไดชัดวา ชาตหิ นา เกิดใหมคงหลอ เหลา
เหมอื นพระเอกหนังอยา งท่ตี ะกห้ี ลวงตาทา นชมอีก”

รูส กึ ร่ืนรมยเ มอื่ เหน็ มมุ ปากของหลอ นเบะนิด ๆ จนได ผูหญิงคนนข้ี นาดเบะปากยังสวยเลย เพิ่งซึ้งวา จิตใจท่งี ดงามอยา งแทจรงิ
ยอ มไมป รงุ กิรยิ านา ชังออกมา แมเขมน ใครสดุ จะกลั้นกต็ าม

ขณะที่กําลังจะทาํ กอ รอ กอตกิ เปนเรื่องเปนราวอยนู นั่ เอง กใ็ หม ีเสยี งขดั จังหวะดังมาจากหนาประตรู ั้วเสยี กอ น

“พีแ่ พฮะ”

เกาทัณฑเห็นหญงิ สาวเหลยี วไปตามเสยี งเรียก มา นตาเบกิ กวา งดวยความยินดี

“มต!ิ ”

หลอนรองออกมาเสียงแหลม ก็ไมเ บานักหรอกสาํ หรับความดีใจของผูหญงิ คนหนง่ึ เกาทณั ฑเหลยี วตาม ตองชะโงกนิดหนอ ย
เพราะตน ไมบัง แพตรีรบี ลุกออกไปหาเด็กหนุม คนนั้นทนั ที ดทู า วาจะลมื สนทิ ไปเลยวามเี ขานง่ั อยดู ว ย

“เปน ไง กลับมาถึงเม่ือไหร? ”

หา งกนั แคเ กาทณั ฑไ ดย นิ ถนดั เหน็ ผเู ปน อาคนั ตกุ ะหนา เรย่ี ลงเมื่อหนั มาสงั เกตเห็นเขาเขา นายคนนน้ั กระซบิ อุบอบิ แบบที่หญิง
สาวไดย ินเพยี งคนเดียว

“ไมทราบวา พแ่ี พมีแขก นกึ วา น่ังคนเดยี ว ขอโทษทเี่ รยี กฮะ”

หญงิ สาวยังอมยมิ้ ไขกุญแจเปด ประตูรบั แขกใหมหนา ตาเฉย

“เขามากอน”

น่ันเปนจังหวะเดยี วกับทีเ่ กาทัณฑลกุ ขนึ้ ยนื

“ผมขอตัวขึ้นไปหาคุณปนู ะฮะแพ”

ฝนทําเสียงเปนปกติ แตค นคยุ ดว ยมากอ นรูดีวากรอยลงกวาเดิมเยอะ

๔๒

“คะ ”

ไดเ หน็ เรยี วปากคูง ามสยายเปนรอยยิม้ ร่นื เหมอื นโลง อก ยงั ผลใหแ สบคันคะยกิ ทกี่ ลางอกแทบดิ้นแลว เกาทณั ฑก ก็ ลับหลังหนั
กาวดุม ข้ึนเรือนทันที สตขิ าดหาย อกใจไหวสั่น เดนิ อยางไมเ ปนอันรูวาเดนิ ไปทําไม ขนาดเหน็ ปูย ังไมร เู ลยวาเห็น

“อา ว! วาไงนายเต มาอีกแลว ”

เกาทณั ฑไ ดส ติ ยกมอื ไหวป ูแ ลว นัง่ ลง หนาตาหมนหมองจนปตู อ งทกั

“ไปทําอะไรมาละ น่ี หนา ตาถงึ ไดช้ํา ๆ พิกล วนั น้ีโชคไมเขาขางรึไง?”

ผเู ปน หลานยม้ิ ไมออก

“สบายดีเหรอฮะป?ู ”

ถามเสรจ็ ก็คิดไดว า เพง่ิ มาเยยี่ มปเู มอ่ื วาน คาํ ถามนเี้ อาไวสาํ หรับคนไมเ จอกันนานๆตา งหาก จงึ รีบกลบเกลื่อนกอนปทู ันตอบ

“ผมซอ้ื องนุ กบั เงาะมาฝาก”

วาแลวก็แทบตบหนาผากตวั เอง เพราะกระเชา ผลไมยังอยูในรถ ลมื นาํ ติดมอื ข้นึ มาดวย นเ่ี ดนิ ขน้ึ เรือนตวั เปลา แท ๆ ดนั บอก
ออกไปแลว

ปชู นะพยกั หนา

“อือม ขอบใจ วางไวแถว ๆ น้ันแหละ เดี๋ยวหวิ แลวจะกิน”

ปชู วยแกเ กอหรือประชดก็ไมท ราบ เกาทัณฑร ูสึกแนนหนา อกจนตอ งแคนหัวเราะระบาย

“ปนู งั่ อยแู ตบ นน้ีทงั้ วันไมเบ่ือมั่งหรือไงฮะ?”

ถามดว ยเสียงพาล

“เอา! คนแกจะใหทําอะไรละ อยูบ นนีไ้ มต อ งไปนอนโรงพยาบาลหรอื สถานเลย้ี งดคู นชราใหเดอื ดรอนลูกหลานกด็ ีขนาดไหน
แลวฮึ”

โสตประสาทคลา ยใกลห ยดุ ทาํ งาน ชายหนุมทอดตามองออกไปนอกเรือนซมึ ๆ เหน็ แวบเดยี วกร็ วู าสนิทกันขนาดไหน สง
เสยี งเรียกเสยี แหลมเปย วไปเลย ยินดปี รีดาออกนอกหนาเหมอื นจะบอกเขาใหท ราบเปนนยั อยางนีค้ งชัดพอแลวกระมัง

นาแปลก เขาไมเคยยหี่ ระเลยถา จะตอ งตอกรทาํ ศกึ ชิงนางกบั ใคร แตทาํ ไมแคเหน็ หนาไอห นมุ เม่อื วานซนื ทาทางเหมือนไมมี
สตางคขน้ึ รถเมลคนนน้ั ทีเดียว ถงึ กบั รสู ึกเหมอื นคนแพท ้งั ทย่ี ังไมไดเร่มิ สอู ยางนไี้ ด

๔๓

จรงิ ซ.ี ..รอยย้มิ โลงอกท่ีมีเหตุมาผลักไสเขา มีคตู นุ าหงนั มาปรากฏอวดตา งหาก ที่บาดจติ บาดใจ กดั ลกึ เกนิ จะรับ คนอยา งเขา
เคยเจอย้มิ ชนิดนเี้ สยี ท่ไี หน

“นั่นซฮี ะ” เขาตองคิดทบทวนอยูอดึ ใจกวา จะนึกไดว ารับคาํ ปเู รื่องอะไร “ดแี ลว ทป่ี แู ขง็ แรงอยูตลอดเวลา มีหลานดี ๆ คอยดแู ล
ก็หยัง่ งแ้ี หละ”

ปูช นะจบิ น้ําชาซึง่ เห็นวางอยูขางกายทา นเสมอ เกาทณั ฑม องตาม แลว จู ๆ กค็ ิดถามทา น

“ตอนปมู ียา ปูรสู ึกวาเปนเร่อื งยากลําบากไหมฮะ ผมหมายถึงวา เวลาเราเจอใครสกั คนทีอ่ ยากอยดู วยตลอดไป เราออ นไหวจน
เห็นเรือ่ งข้ีผงกลายเปนเรือ่ งใหญโตเหลือฝน เสมอหรอื เปลา?”

นยั นต าอนั ดาํ สนทิ ตา งจากผูสูงวัยท่ัวไปเล็งแลมายงั ชายหนมุ แลวเบนไปทางอืน่ เชือ่ งชา กอนหวั เราะเอื่อย ๆ ในลาํ คออยางคน
ผา นรอ นหนาวมาจนเจนใจ จะเพราะอะไรกต็ าม เกาทัณฑเ กดิ ความอบอุน และเหมอื นไดร ับการปลอบประโลมจากเสยี งหวั เราะต่าํ ทุมนน้ั

“กเ็ จอกันทุกคนแหละเต”

ปชู นะกลาวในทสี่ ดุ เกาทัณฑนิ่งฟงอยางเงียบงัน

“และตอ ไปเมื่อมีลกู เมียใหร บั ผดิ ชอบ แกจะยอ นมองกลับมาเหน็ ความเหลือฝน อยางเดย๋ี วนี้เปน แคปญ หาขน้ั เรม่ิ ตน เปนเพียง
หนึ่งในเรือ่ งราวนอยใหญป ระจาํ ชีวิตคู มันกแ็ คความรูส ึกวูบวาบนนั่ แหละทใ่ี หญเกนิ ตัวปญ หาไปจนถึงกบั เหน็ วา เหลอื ฝน”

“เหรอฮะ”

เกาทัณฑเอย รับเปน ทาํ นองทอดอาลัยระคนขบขนั วธิ ีเลน ตลกของชวี ติ พยายามเลอื่ นตวั ขึน้ น่ังตรงเม่อื รา งคลายจะเลือ้ ยตกเกา อ้ี
ลงไปทกุ ที

“เมื่อกอนผมวา บรรดาพรรคพวกทจี่ ริงจงั กบั ความรักนี่มันโงเ งา” ชายหนมุ ย้ิมเฉยี ง “แตเ ด๋ียวนช้ี ักเหน็ ใจไอพวกนั้นขนึ้ มาบา ง
แลว”

ปลายเสยี งของเขาหายไปลอย ๆ

“กง็ ั้นแหละ” ปชู นะวา “เราจะเห็นใจใครไดจ รงิ ๆ ก็ตองมหี ัวอกเดยี วกันเสยี กอ น มายงั้นจะรูร วึ าความทกุ ขของเขานา เหน็ ใจ
ยงั ไง”

“ถา คาํ สอนของพระพทุ ธเจา ดบั ทุกขไ ดส นิทจริง ผมกช็ ักเห็นคา บางแลว ”

เกาทัณฑวา แบบลอยตามลมไปแกน ๆ

“ยงั ไมตองไปถึงขนั้ ดบั ทุกขส นิทก็เห็นคาเดย๋ี วนไ้ี ด”

น้ําเสียงทอดเนบิ ของปูม ีแรงจูงใจใหต ามฟง

๔๔

“อยางท่ีเราคยุ กันวนั กอนไง เรื่องทุกขเ รอ่ื งรอนอะไรนีแ่ หละ วนั นัน้ ยงั วา ง ๆ ไมม ีตวั อยาง ตอนนี้ทกุ ขมาแสดงตวั แลว ลองดทู ี่
อกใจของแกซี ถอดโขนของหนาตาตวั ตนแกออกไปใหหมด เหลอื แตใ จอยางเดียว จะเหน็ เองวา หนา ตาความทุกขเ ปนยงั ไง”

เกาทณั ฑสังเกตจิตใจตนเอง เหน็ ความวา วนุ อยกู ลางอกจรงิ ๆ

“ในทกุ ขนั้นมภี าพใครคนหนง่ึ ปรากฏรวมอยดู ว ยใชไหมละ ใครคนน้ันแหละทเ่ี ขาเรยี ก ‘ตน เหตทุ กุ ข’ ถาแกนกึ ถงึ ภาพตวั
ตนเหตุได กจ็ ะรูวาอาการยึดไวเ ปน อยา งไร พอรูจ ักอาการยดึ ก็มองออกวาจะปลอยดว ยทา ไหน ปลอ ยเม่ือไหรใ จสบายวาบขึ้นมาเมื่อนนั้ ”

ชายหนมุ นึกถึงดวงหนา เดนของหญงิ สาวท่คี ลายคมมดี กรดี อก สมั ผสั ไดถ งึ ใจท่พี งุ เขา สมู โนภาพดวงหนาหลอนอยา งแรง เหน็
จรงิ เหน็ จงั วา นั่นเองอาการท่จี ติ เขา ยึดเหตุ อันไดผ ลเปนความทุกข พอลองเปลี่ยนเปน ตรงขาม ถอนอาการยดึ อาการหลงหาเสีย ก็คลา ย
มโนภาพงามทต่ี ามหลอกหลอนทกุ ขณะจิตพลอยสลายตวั เปนอากาศธาตุไปดว ย สบายหัวอกขึน้ ทันที

เหมอื นปลอยมือจากเชือกใหว า วหลุดลอยลม ไมหนักมืออกี ตอไป

“ตัวปลอยนั่นแหละทที่ า นเรยี ก ‘ทาง’ ตวั สบายที่ข้นึ มาแทนท่คี วามวนุ วายใจนน่ั แหละท่ีทา นเรยี ก ‘ความดบั ทกุ ข’ เมื่อทาํ ได ก็
เหมอื นรูจักอรยิ สจั สเี่ บอ้ื งตนแลว”

เกาทัณฑก ะพริบตาปรบิ ๆ โลง อกไปถึงไหน วางสบายอยา งนา พศิ วง เหมือนเสน ผมบังภเู ขาถกู ยา ยออก พนความเขลาทเ่ี คย
หวงตน เหตทุ กุ ขไวน ดิ เดยี ว พอเลิกหวงได ปลอ ยวางตนเหตุออกจากใจได ก็กลายสภาพใหมเปน ตรงขา มทันที เหมอื นพลิกฝามอื จรงิ ๆ

เมอื่ ชายชราเหน็ ผูเปนหลานกระจางใจในอรยิ สัจส่ขี ้นึ มาเปน ครง้ั แรก ก็กลา วเสริม

“อปุ าทานดับชั่วคราวก็ดบั ทุกขชว่ั คราว เชื้ออปุ าทานดับสนิทกด็ บั ทุกขไดส นทิ แกจะเห็นคุณคาของพระธรรมคําสอนมากกวา
น้ี ถา ไดร ู และไดประสบพบวาความทกุ ขร ออยูเ ทากองภเู ขาในอนาคตชวงอน่ื ๆ อีกและอกี กบั ท้งั เหน็ ซงึ้ วา ภาวะของการดบั ทุกขอยาง
สนทิ นัน้ แสนสบายเหลอื เช่ือยังไง”

หลานชายตรองน่ิงเปน ครู ภาพบาดใจของหญงิ สาวเวียนผา นมาเขาหัวอกี ระลอก คราวน้ีเขาไมต ้งั ใจขจดั ท้งิ ความรุมรอนออ น
ใจกเ็ กดิ ข้นึ อีก จนตอ งหัวเราะหึ ๆ

“ปูไมถามเลยนะวาเธอที่เปนตน เรอื่ งคอื ใคร บา นชองอยูแถวไหน”

“ถามไปทําไม ปเู คยรจู ักผูคนในชีวติ แกสกั รายเมือ่ ไหร พอแกบอกจะใหป ูรอ งออออกมายาว ๆ เหรอะ?”

คอนขา งโลง อกท่ปี ไู มร ะแคะระคาย ทงั้ ทีเ่ รอ่ื งมนั จุดไตตาํ ตอแท ๆ

“กอ นผนวช พระพทุ ธเจาทา นเคยมีทกุ ขมามากหรือฮะ ถงึ ตอ งออกแสวงทางพน ทุกข”

“ก็แลว แตว า แกจะถอื อะไรเปน มาตรวัดความทกุ ข อยา งถาเอาเร่ืองความรักไปวัดละ ก็ พระองคท า นไมไดมีความทุกขเ หมือน
อยางแกหรอก ตรงขา ม พระองคทรงมชี ายาอนั เปนทรี่ ัก พระนางมีคุณสมบัติเลอเลิศเหนอื สตรีนางใดในยคุ เดยี วกัน คิดเอางา ย ๆ นะ ขอ
อนญุ าตยกตัวอยางใกล ๆ อยา งยายแพของฉนั นี่ ไมไดหนงึ่ ในรอ ยหรอก”

ชายหนมุ สะดุงไหวอยูภายใน เหลือบตามองปูก ็ไมเห็นพิรุธ จงึ คอ ย ๆ ผอ นลมหายใจทีละนอ ย พดู โตตอบตามปกติ

๔๕

“อยา งท่ีปบู อก ถา ไมใ ชห วั อกเดียวกนั ก็ไมเห็นใจกัน พระองคเ ผยแผพ ระสทั ธรรมกด็ วยตองการใหใ คร ๆ พน ทกุ ขตามพระองค
ทีนพ้ี ระองคม ที ุกขอ ยา งไรละครับ...เรอ่ื งครองราชสมบตั ิ?”

“เรือ่ งการงานและความสามารถทางโลกนะพระองคไ มทรงเก่ยี งงอนหรอก แกเคยไดย นิ ขา วเดก็ อจั ฉริยะประเภทเรียน
มหาวทิ ยาลยั ตั้งแตอายุสบิ เอ็ดใชม ยั้ นนั่ แหละ เทาหนงึ่ ในรอ ยหน่ึงในพนั ของพระองคส มยั ปฐมวัย แคเ รือ่ งครองบานครองเมืองนะ สบาย
มาก เพียงแตพระองคไมท รงยินดีในราชสมบัตแิ ละความเปนพระเจาจักรพรรดิเทา นนั้ ”

เกาทัณฑเกอื บจะหลดุ คาํ ถามวา ‘รูไ ดอ ยา งไร’ ออกไป แตดวยกําลงั โศกเลยครา นทจี่ ะซกั ชายาก็ดกี วาหลานสาวคนดรี อ ยเทา
ตอนปฐมวัยกเ็ กงกวา เดก็ อัจฉรยิ ะยคุ ไฮเทครอ ยเทา ปคู งจาํ จากตํารามาขยายความตามอธั ยาศยั กระมัง

“สรุปแลวผมไมเ หน็ เลยวา พระองคจะตองเปน ทุกขดวยเร่อื งอะไร ใชส ามญั สาํ นกึ เอาไดนี่ครบั ผชู ายสักคนดีพรอมไปหมด
แถมมีคทู ีต่ อ งตาตอ งใจใหอีกคน อยา งนจ้ี ะรูจกั ทกุ ขย ังไงไหว”

“ทุกขทพี่ ระองคม เี หมือนทุกคนคอื เกดิ แก เจบ็ ตายไงละ เต”

ชายหนุม สา ยหนา อยางไมเ ช่ือทันที

“ผมเคยเรียนมาฮะ แลว จากวนั แรกที่เห็นเหตผุ ลของพระองคในแบบเรียนจนกระทง่ั คิดอะไรเองไดท ุกวันนี้ ผมก็ยงั ไมเชื่อจาก
ตนจนปลายวาคนเราเห็นทุกขแ คนั้นแลวถงึ กับจากบานจากเมอื งและสงิ่ อันเปนที่รกั ทงั้ หลายเขาปาเพอื่ แสวงหาทางหลุดพน พระองคต อ ง
ไมไดม ชี วี ติ อยใู นโลกของความเปน จรงิ แนถ าถือวาตาํ รากลาวไวถูก”

เกาทัณฑเ มมปาก เห็นปูย้มิ ๆ โดยไมต อบโต ตอนนเี้ หมือนเครอื่ งตดิ เขาวา พอไดใชเ หตผุ ล ไดพ ดู จาเสียบาง ก็ทาํ ใหความโศก
จางลงดีเหมือนกนั จงึ นกึ อยากวา ตอตามความเหน็ อนั เตม็ ไปดว ยความรูจ กั คดิ ของตนใหแตกก่ิงกา นย่งิ ข้ึน

“ดวยวยั ยี่สิบเกา ซ่งึ ยังหนุมแนน รา งกายแข็งแรงขนาดบกุ ปา ฝาดงตามลําพังได มีท่ีไหนจะสมั ผัสทุกขอ ันเกดิ จากความเจบ็ ความ
แกละ ครบั แลวอยา งเรือ่ งท่ีพระองคบรรลุธรรมกเ็ หมือนกัน ตาํ รากลาวไวค ลุมเครือเหลอื เกนิ ตอนทอ งหนงั สือสอบน่ีผมสงสยั เปน ทสี่ ุดวา
ขนั้ ตอนในการนึกรูวธิ ีบรรลธุ รรมของพระองคเปน ยงั ไง เพราะเบือ้ งตนก็กลาววาพระองคห นีจากบา นเมอื งมาใชช วี ติ แบบฤาษี แตท ํา ๆ ไป
ก็เหน็ วา ยงั ไมใ ชท างออกท่ถี ูก

เสรจ็ แลวเกิดความคดิ ขนึ้ ใหมวา ถาลองทรมานตัวเองลดกเิ ลสลงอาจไดผล แตลองดูหลายปก เ็ หน็ วาไมใชอกี เลยคดิ อกี ครง้ั เอา
ทางสายกลาง ไมสขุ ไมท กุ ข เรียกวามรรคแปด มีอะไรม่ังผมลมื ไปหมดแลว นง่ั อยูใตตน ไมค ืนเดยี วบรรลุเลย ผมไมเขาใจวาการเอาความ
ไมส ุขไมทุกขม าเปน ตัวยนื แลวจะโยงมาถงึ ความรูในเร่ืองมรรคแปดไดอ ยางไร ปไู มเคยสงสยั ม่ังหรือฮะ?”

“กเ็ คยอยเู หมือนกัน” ปชู นะผงกศรี ษะ “คลา ยกับนกั เรยี นวทิ ยาศาสตรอยา งพวกแกทไี่ มอ าจหยั่งวาไอนส ไตนรไู ดยังไง ใช
จนิ ตนาการทา ไหน จึงเขาถงึ ความเห็นวา สสารกบั พลังงานเปน สิ่งเดียวกนั เทาท่ีเชื่อก็เพราะไอนสไตนม วี ิธพี ิสจู นเ ปนสูตรคณิตศาสตร ซ่ึง
เอาไปทดลองเปน รปู ธรรมไดผลลัพธตรงจริงเหมอื นกันหมดทกุ มมุ โลกนน่ั แหละ”

ปคู อ ย ๆ ยดื ตัวตรง บรรยากาศเปล่ียนไป คลายทา นสาํ รวมอยูในฐานะหรอื หนา ทอี่ กี อยาง

“ตองยอมรบั นะเตว า โลกเราน้ีมบี ุคคลพเิ ศษประเภทหนงึ่ ในพนั ลา นอยจู รงิ บุคคลอยางนไ้ี มไดม ีอยใู นตวั แก ไมไ ดม ีอยใู นคน
รูจักหลักรอยหลกั พันในชั่วชีวิตของแก ไมไ ดมใี หแ ตะตองเปน ประสบการณทั่วไป แตมีอยูจริงในหนา ประวตั ศิ าสตร อาจจะหา สบิ รอ ย

๔๖

สองรอย หรือพันปครงั้ ถงึ จะมคี นประเภทไอแซค นวิ ตนั หรืออัลเบิรต ไอนส ไตนเกิดขน้ึ มาสกั คน คนพวกนเ้ี ขยา โลกไดก ด็ วยความคดิ ท่ี
เปนหนึ่งในพันลา นนนั่ แหละ หากใครเทา ทนั ดวงจติ ขณะคดิ งานย่งิ ใหญข องพวกเขาได พวกเขาก็คงจะไมมชี ่อื เสียงและถกู ถอื เปน หน่งึ ใน
พนั ลา นแน ๆ”

เกาทณั ฑชักเริม่ ท่ึง นึกแปลกใจตวั เองเหมือนกันท่ีไมเคยคดิ แบบปู ตาํ ราทางวิทยาศาสตรในหอ งเรียนไมเ คยสอนใหเขามอง
อจั ฉริยบุคคลเหลา นัน้ ดวยมุมมองเชนนี้เลย

“การเกดิ มาของไอนสไตนท ําใหมนุษยไ ดความรูท่มี คี ามหาศาล เขาทําใหนักศึกษาบางกลมุ เปล่ียนโลกทัศนท ี่มีตอ ธรรมชาติ
แตกตางไปจากสามญั สาํ นึกของคนธรรมดา เขาทําใหเรามพี ลังงานรปู แบบใหมไวใช เขาทาํ ใหจ นิ ตนาการของคนยคุ ใหมบ รรเจิดข้ึนเปน
คนละระนาบกบั สมัยอนื่ แตไตรต รองดนู ะเต เคยมใี ครสกั คนไหมทีอ่ า งวาศกึ ษาและรบั ผลพวงจากงานของไอนส ไตนแ ลว มมี โนธรรม
สงู ข้ึน จิตใจสงู ขึน้ หรือกระทงั่ พน กเิ ลสพนทุกขไ มตองทรมานใจกับแงมุมใด ๆ ของชีวติ อีกเลย?”

ชายชราแยม ยิ้มเลก็ นอย เกาทัณฑเ ห็นเปน รอยย้ิมทงี่ ามจับตา

“มหาบรุ ุษเชนพระพทุ ธองคทรงเปน ยงิ่ กวาหนง่ึ ในพันลา น และความรูของพระองคก ม็ ีคา มากกวานัน้ พบไดย ากย่ิงกวานั้น การ
มใี ครสักคนพูดวา ‘สภาพจติ ที่เปนสุขถาวรน้นั มีจริง เขา ถงึ ไดจ รงิ ดวยวธิ ีปฏบิ ตั ิทแ่ี นน อน’ ฟงดแู สนแปลกแสนมหศั จรรยข นาดไหน โลก
อาจตองรอการเกิดของนิวตนั และไอนส ไตนนบั รอ ยนบั พันป แตโ ลกจะตองรอการอบุ ัติของพระพุทธเจา เปน จํานวนปท่ีแกไมเ คยรจู ัก มัน
มากขนาดขามวัฏจกั รของเผาพันธมุ นษุ ย นานขนาดที่แกอาจเรร อ นไปสงสัยรูปแบบชวี ติ ตางๆก่ีแสนก่ีลา นครง้ั ก็ยงั ไมม ีโอกาสพบบคุ คล
เชน พระองคซ าํ้ ”

หลังจากทอดระยะ ปูชนะกส็ รปุ แกปม

“ดังนนั้ ถาแกหวังจะใหตําราเรยี นอธบิ ายวา พระพุทธเจาทรงเขาสกู ารรทู างมรรคผลไดอยางไร กต็ อ งแนใจเลยวาคนเขยี นตํารา
เลมนนั้ เปน พระพทุ ธเจาเสียเอง และจะตอ งบรรยายเปน มิติทีพ่ สิ ดารเหนือตัวหนงั สือธรรมดาอยางคาดไมถงึ ดว ย จิตของพระองคในขณะ
จะบรรลุธรรมนะเปนจติ ของผูอยเู หนอื คําวา อัจฉริยะ เก่ยี วของกบั ฌานญาณและวิธีใชปญ ญาในรูปแบบทีแ่ กไมเขาใจ เปนการสบื เหตุสบื
ผลท่ีเรยี กพิจารณาปจจยาการอนั เกนิ หยง่ั เปนจติ ทกี่ อ ตวั ขึน้ ดวยบารมสี ่งั สมบาํ เพ็ญมานับภพนับชาตไิ มถวน เปน ธรรมชาติตวั เดยี วอนั เดียว
ในอนันตจักรวาลชั่วคาบเวลาหนง่ึ ๆ

และทํานองเดียวกบั การเกดิ แก เจ็บ ตาย ฐานะอยา งแกหรอื ปูและคนรอบ ๆ ตัวนะมองใหเหน็ เปนกอ นทุกขไ มออกหรอก
บารมไี มถ ึง โดนธรรมชาตคิ รอบงาํ ใหทะยานอยากเฉพาะหนา ครง้ั ตอ ครงั้ ไปเรื่อยเทา น้นั ตองอยางพระองคท าน จติ ท่ีส่ังสมบารมมี าพอนั้น
รูลกึ รูซ ึ้ง ฉุกคิด เฉลียวรู และกระจา งในภัยของการเกิด แก เจบ็ ตายดวยตนเอง หาทางออกทางพน ไดดวยตนเอง กบั ทงั้ สามารถนาํ ความรู
แจง มาเผยแผเ ปนมหาคุณกบั ชาวโลกได”

เกาทณั ฑนิ่งงันอยา งจุกคอหอย ในบัดน้นั เหมอื นปมู รี ัศมีสวางและเหมอื นอยูสงู เกินกวาจะพดู จาถกเถียงหรอื แตะตอ งแมเพยี ง
นอย

“ปวู าแทนทีแ่ กจะมาน่งั สงสัยประวตั ขิ องพระองคหรือวธิ คี น พบของพระองค ก็นา จะลองหาทางพิสูจนเ หมือนกับท่ี
นักวทิ ยาศาสตรพ ิสูจนว า ‘อี’ เทา กบั ‘เอม็ ซีกําลงั สอง’ เปน ความจรงิ หรอื เปลา สูตรของพระพทุ ธองคคอื มรรคแปดประชุมพรอมกนั สคี่ รัง้
เทา กบั ภาวะดบั ทุกขแ ละกองกเิ ลสอยางถาวร”

๔๗

บทที่ ๕ เขา สมาธิ

เปน เชาทีเ่ กาทณั ฑน อนแชบนเตียงนานผิดไปกวา เคย เหมือนไมพรอ มจะทําอะไรทั้งนั้น สมองปน ปว นสับสนคลายคนปวย
ภาพหญงิ สาวกับชายชราสลบั กันเวียนวนอยใู นหัวแบบลอยไปลอยมาซา้ํ แลว ซ้าํ เลา น่นั ไมใชแบบแผนระบบความคิดของเขาเลย

ความเนือยนายและความเช่ือมน่ั ท่ถี กู สน่ั คลอนแบบนี้ไมเกดิ ขึ้นบอ ยนกั หลานสาวคนสวยของปทู ําใหเ ขารสู กึ วา ตัวเองมีคา ต่ํา
ตอยกวาเจาหนมุ นอ ยผอมแหง ทาทางกระจอก ๆ สวนปชู นะกท็ าํ ใหเ ขาเกดิ ความคดิ ถกเถียงอยใู นใจอยางตอเน่อื ง เหมือนสงสัยชีวติ ขน้ึ เปน
คร้งั แรก ท้ังทผี่ านมาชวี ิตเขาใหค าํ ตอบกับตัวเองเปนฉาก ๆ เรม่ิ ตนดวยความพรอ มทางกําลงั กาย กาํ ลงั สตปิ ญญา ตามดวยความสําเรจ็
ผลงาน และลงเอยดว ยสงา ราศีจบั ตาคนรอบขางทงั้ ใกลแ ละไกล เขาควรอยใู นครรลองแหง ตวั ตนอนั นาภาคภูมิจวบถึงอายขุ ยั

ภาพลักษณชวี ติ ปรากฏคลายธงชัยแหง ความเปน หนง่ึ ทีช่ สู งู ตลอดกาล จู ๆ จะใหย อมรบั หรือวา ทงั้ หมดคอื อุปาทานทงั้ เพ ท่ขี ยบั
แขนขาได อา ปากพูดไดนี่เปน กอนอนตั ตาในระหวา งแหงการเกิด แก เจบ็ ตายอนั เปนทกุ ขทั้งสน้ิ

ชีวติ คือผลงาน ทํางานสาํ เรจ็ ชวี ติ กส็ าํ เรจ็ ทํางานชนะชีวิตกช็ นะ เขาเห็นจริงมาตลอดตามนน้ั และมีสัจจะสูงสดุ อยเู ทานัน้

แตก ็ตอ งยอมรบั วา เมื่อคืนเขานอนกายหนา ผาก...

ถา หากคนโบราณพูดถกู สมมุติวา นรกสวรรคเ ปนเรือ่ งจรงิ สมมตุ วิ าชวี ิตนเ้ี ปน แคร ูปแบบหนง่ึ ระหวา งการคล่คี ลายของ
กระบวนการเกดิ แลวตาย ตายแลว เกิด มิแปลวาคนทง้ั โลกสัง่ สอนและรา่ํ เรยี นกันผดิ ๆ เอาแคช ีวติ รอดไปวนั ๆ โดยมองไมเ หน็ ภยันตราย
ใหญห ลวงที่รออยูขางหนา ไมมกี ารเนน หนักเอาจรงิ เอาจงั กบั การเตรียมเสบียงไวเ ลย้ี งตวั ในกาลตอ ไปหรอกหรือ?

พลกิ ตัวจดุ บหุ รสี่ บู มวนหนึ่งแลวนอนหงายหนา มองเพดาน หอ งน้ีเปนเขตสว นตัว เปน กรรมสิทธิข์ องเขา เปน เครือ่ งแสดง
ความสามารถเอาตวั รอดได ในวันท่ีเขาซอื้ ดว ยเงินสดโดยไมต อ งผอ นอยางคนอ่ืน วนั น้ันเขาเหน็ ตนเองมีหลกั ประกนั ชีวิต หรือใบรับรอง
ความสามารถยืนหยัดดว ยลําแขงตนเองเต็มภาคภูมิ และเปนผลใหว ันน้เี ขากาํ ลังคดิ กาวตอไปอกี คอื อยากมบี านทใี่ หญขึน้ ในส่ิงแวดลอ ม
ระดบั สงู ข้นึ แสดงพฒั นาการของชวี ิตอยางเปน รปู ธรรม ถกู จังหวะจะโคนตามกาล

เขายังซ้ือบานหรูหลงั ใหญดวยเงนิ สดไมไดเหมือนซ้ือหอ งเปน กลอ ง ๆ แบบนแ้ี น ถา คดิ ครอบครองบานใหญ กค็ งตอ งใชเ งนิ
ผอ น ซ่ึงก็พอไหวอยู ตอ ใหเดือนละหลาย ๆ หมน่ื กเ็ ถอะ ปญ หาคอื เขาเกลียดการเปน หนย้ี ืดเย้อื ยาวนาน ความรูสึกมันว่ิงไปไมไ กลถงึ ขดี
ของการครอบครองเต็มภาคภูมิ เขาจะตองทาํ งานแบบหามพัก มีรายไดประจาํ ตอเนื่องนับสบิ ป ซึง่ คนเราตอ งมสี งิ่ ผลกั ดนั หรอื แรงบันดาล
ใจใหญพ อ จงึ จะมแุ บกภาระยดื ยาวปานนัน้ โดยไมทอเสียกลางคัน

แรงผลกั ดนั อะไรละที่ทําใหค นเรายอมแบกงานหนักไดนาน ๆ ? การเปนหมายเลขหนึง่ การเปนที่รจู ักทว่ั ประเทศหรือกระท่ัง
ทัว่ โลกอยางนั้นหรือ? เกาทณั ฑแ วบคดิ ข้นึ มาวา หากชอ่ื เสยี งและเงนิ ทองเปน เพยี งเหยอื่ ลอ ใหโ ถมตวั ไปขางหนา หลงตามเหยือ่ ไปเร่ือย ๆ
ก็ควรแกการออ นลาระยอ วันหน่งึ อาจเฉลียวคดิ ไดวา ตวั เองสเู หน่อื ยตามเหยอ่ื ไปทําไม ในเมอื่ กินอิ่มเพียงพออยูแ ลว

เขาผานจดุ ของความสาํ เรจ็ มาหลายครั้ง นบั แตเ รอ่ื งกีฬา เรือ่ งเรยี น มาถึงเร่อื งงาน ทุกครง้ั พบรางวัลใหญเดียวกนั เปน ประจาํ นั่น
คือการดบั ความกระวนกระวาย ดับความทะยานอยากชนะชว่ั แลน แตละจดุ ของความสาํ เรจ็ ไมไ ดมีอะไรมากกวานั้นเลยจรงิ ๆ

เพง่ิ ไดคําตอบชัด ๆ วา คนเราตองมคี รอบครัว มีความอบอนุ ในรักแทเ ปนเครอื่ งหนุนหลงั เพอ่ื ไมใหค ดิ พักน่ิงอยกู บั ที่
ครอบครัวจะเปน เหตุผลและคําตอบใหใ จตัวเองไดวาทกี่ าวรดุ ๆ ไปขา งหนา นนั้ จะเพ่ืออะไร

๔๘

หรี่ตาลงเปนเสนตรงจนสามารถเหน็ ภาพสาวนอ ยในบานปผู ุดชดั ขนึ้ ในมโนนึก หลอ นวเิ ศษสักแคไ หนหรอื จงึ ทาํ ใหเขาคดิ ถึง
การมคี รอบครวั คิดถึงการลงหลักปก ฐานเปนฝง ฝาชวั่ ขา มคืนที่รจู ัก

เขาเปน พวกเกดิ มากบั ความพรง่ั พรอมทกุ ดา น ท้ังรปู สมบัติ ทรัพยสมบตั ิ และคุณสมบตั ิ พูดงา ยๆวา หลอ รวย เกง อนั เปนท่ี
ไขวค วาโหยหาของเพศตรงขาม และหมายความวาวิถที างยอ มเรียงรายดวยการหยิบย่นื การกลุมรุมเสนอตัว กระแสสังคมปจจบุ นั โยนสาว
เนือ้ หวานมากหนาหลายตามาใหเ ขาเชอื ดราวกับผักปลา มีหรือชายหนมุ อยา งเขาจะไมหลงตวั และเห็นเพศสตรเี ปน เพียงเคร่ืองบาํ รงุ สขุ
ชั่วคราว

แตสาวนอยนางนัน้ พลิกมุมมองชีวติ ของเขาไดเ พยี งชว่ั ระยะเวลาทพี่ บปะกนั เพียงผา นเผิน อยางนอยเขาตอ งทบทวนและถาม
ตนเองจริงจัง วา สดุ ยอดของชวี ิตควรจะเปน อยางไร สะดดุ เขา กบั รักแท ตกรองปลอ งชิน้ แลว ครองเรือนรว มกนั อยา งผาสกุ สวสั ดีเหมอื น
บรรทดั สุดทายของนิทานกอนนอนอยา งน้ันหรือ?

สลัดความฟุง ซา นทง้ิ หยิบรีโมทคอนโทรลจากโตะขา งเตยี งข้ึนมาเล็งไปทโ่ี ทรทศั นแลวกดปุมเปด ภาพแรกทเ่ี หน็ คือขา วปลน
ฆากลางเมอื ง ชายรางใหญนอนคว่ําหนาจมกองเลอื ดกับพนื้ บา นของตวั เอง เกาทัณฑดอู ยคู รึง่ นาทีแลวเปล่ยี นไปยงั ชอ งทีวีตา งประเทศ เจอ
ขาวเคร่ืองบนิ ตกกลางมหาสมทุ รแปซิฟก คนตายไปสองรอยกวา ๆ สาํ นักขาวตางประเทศประโคมกนั เปนเรอ่ื งใหญโ ต เพราะถือวา การ
ตายนับรอยชีวติ พรอมกนั บนเคร่ืองบินคือโศกนาฏกรรมสะเทอื นขวัญระดับโลก

ชายหนุมปรือตาหวั เราะหึหึ โธเอย แคสองรอ ยกวาเอง คงมีนอ ยคนท่ีทราบสถติ ิขององคก รอนามยั โลก วาปห น่ึง ๆ มีคนตายตั้ง
56 ลาน หรอื เฉลี่ยกวา แสนหา คนหม่นื ตอวนั เมอ่ื วานแสนหา วนั นี้อกี แสนหา พรงุ นีจ้ ะอีกแสนหา นสี่ โิ ศกนาฏกรรมของแท สองรอ ยกวา
ชวี ติ บนเคร่ืองบินกแ็ คสว นกระจิว๋ ท่ีจะถกู นาํ ไปนับรวมกับอกี แสนหาเทานนั้ ทง้ิ คนในโลกใหต ่ืนเตน กับขาวเครื่องบนิ ตกโดยไมอ าจกลับ
มารวมตื่นเตนและตงั้ ตาคอยการสบื หาสาเหตุเชนเดียวกบั คนตายกลุมอน่ื ๆ

เปอรเซนตการเสยี ชีวิตดวยอุบตั เิ หตกุ ต็ า่ํ เพยี งหนง่ึ ในสบิ ของสาเหตกุ ารตายทงั้ หมด แตขา วการตายดว ยอุบตั เิ หตหุ รือการทาํ รา ย
ขมขืนฆา กลับถกู หยบิ ยกมานาํ เสนอเปน หลกั ดวยเหตุผลคอื การแกตายและเปน โรคตายน้นั ไมสะเทือนขวญั เทา ท้ังทจี่ ริงมนั ก็ตาย
เหมือนกนั

ความตายมีคา เสมอกนั สําหรบั คนตาย จะพิเศษอยบู างกส็ าํ หรับคนเปนเทา น้ันกระมงั

ฉกุ คดิ ยอนกลับไปถึงเร่อื งทเ่ี พ่งิ คํานึงเมอ่ื ครู ถาหากการตายไมใชก ารดับสญู ยังมีทางตอ อีกละ เชน นี้ความตายก็มคี า ไมเ สมอ
กนั แมส ําหรบั คนตายดวยกันแลว ซ?ี

ความทรงจํารางเลือนสมัยเดก็ ผุดข้ึนมา เคยไดย ินวา พระพทุ ธองคตรสั เก่ียวกบั คติ หรือทไี่ ปของคนตาย วารว งลงสอู บายนั้น
เหมือนจาํ นวนขนบนตวั วัว สวนทขี่ นึ้ สูงสูส วรรคหรือกลับมาโลกมนษุ ยนนั้ นอยเทาจาํ นวนเขาของววั

ขนหัวลุกขึ้นมาหนอยๆ เพราะถาน่นั เปน เรอื่ งจรงิ ก็แปลวา มภี าพใหญทน่ี าสะพรงึ กลัวเกิดข้ึนทุกวนั โดยไมเปน ทรี่ ู น่ันคือ
มนษุ ยน ับแสนคนตองไหลลงเหวนรกอยางตอ เนือ่ ง ถาหากทาํ เปนขา วไดถึงทางไปอนั แทจรงิ ของคนตายท้ังหมดถว นทัว่ เพียงวนั เดียว ก็คง
สะเทือนขวัญ ช็อกโลกใหแขงขาสัน่ ยง่ิ กวาทุกขาวโศกนาฏกรรมทั้งหมดในประวัติศาสตรท เี ดียว!

ท่ผี า นมาเขากเ็ หมอื นคนอน่ื ๆ คือรับรขู า วคราวการตายอยางผวิ เผนิ ถาทราบสถติ ิกส็ กั แตเปน เรอื่ งของตวั เลขในหนากระดาษท่ี
ไมมคี วามเกย่ี วขอ งกับชวี ิตจริง อาจต่นื เตน ฉาบฉวยแบบเดียวกับทท่ี ราบวาเดิมทเี มื่อหลายพนั ปก อ น โลกมปี ระชากรอยรู าว 150 ลาน เพ่งิ
พุงข้ึนเปน 500 ลา นในกลางศตวรรษที่ 17 และกระโดดพรวดอยา งนาตกใจเปนหน่งึ 1,000 ลานเมอ่ื สองรอ ยปกอ น แถมอกี รอยปตอมาพุง

๔๙

กระฉดู แทบเปนกราฟต้ังฉากถึง 2,000 ลา น และในรอ ยปเดียวกนั นนั้ เอง เหมือนมีใครปลอ ยกรงจากแหลง ลล้ี บั ใหวญิ ญาณมาครองอตั ภาพ
มนษุ ยทัง้ หมดรวม 6,000 ลาน!

ตวั เลขนนั้ ตอ ใหใหญโตแคไหนก็กอความยนิ ดียนิ รา ยขนึ้ ในใจมนุษยไมได ตอ เมอ่ื มนษุ ยคิดถงึ ขอ เทจ็ จรงิ ในแงม ุมตางๆของ
ตัวเลข นนั่ แหละความยนิ ดยี นิ รายจงึ คอ ยครอบงําหรอื คุกคามเขา ได

เกาทณั ฑบงั เกดิ ความประหวั่นพร่นั ในสว นลกึ เมอื่ คํานงึ คํานวณเก่ียวกบั มนษุ ยจ ํานวนมหาศาลทีท่ ยอยไหลลงอบาย คนเราอาจ
ตายในวนั ใดวนั หนงึ่ กไ็ ด อันน้นั เปนความจรงิ แท และคนเราถูกกระทบใหคิด ใหต รอง ใหกลา ใหกลวั หรอื ใหเปลี่ยนความเชอ่ื ไปเรอ่ื ย ๆ
ไดสารพดั ทกุ วนั เทา กบั วา ใชชีวิตมาถงึ ความเชอื่ แบบไหน กจ็ ดั วาเตรยี มตวั ตายในแบบน้ันนั่นเอง

เสียแตคนสว นใหญอาจใชชวี ติ แบบผิด ๆ เรียกวาเปนการเตรยี มตายแบบไมพ รอม หรือเตรยี มแบบไมรู จึงตองรว มเปนหนึง่ ใน
จํานวนขนววั ที่จะเดนิ ทางไปอบาย

ช่ัวขณะตอมา เกาทณั ฑก็บงั เกิดความตระหนักวาท้งั หมดในหัวเปนเร่อื งของจนิ ตนาการเทา นน้ั จนิ ตนาการท่ีจติ สรางภาพ
ปลอมๆในอากาศขน้ึ มาจากตวั เลขซ่ึงเปน ของจรงิ เพยี งเทา นน้ั ชายหนมุ ก็หัวเราะขบขันใหกับตนเองท่คี ดิ เพอ เปนตเุ ปนตะอยา งไรสาระไป
ได

เปล่ยี นไปอีกชองทม่ี ีภาพยนตรฮอลลีวูดฉายตลอดย่ีสบิ สช่ี ั่วโมง หนงั ทฉ่ี ายเปนเร่อื งของเด็กสาวหนา ตาบรสิ ทุ ธ์ไิ รเดียงสาผูม ี
ชวี ิตผนั ผวนเขามาพวั พนั กบั อันธพาล ฉายมาไดถึงกลางเร่อื งแลว เปน ฉากประเภทสตู รสําเร็จทพี่ ระเอกบกุ รงั ผรู ายเพ่ือชว งชงิ นางเอก
กลบั คืนสูออมอกพอ แมพี่นอง เกาทัณฑย้มิ หยนั โลกนี้มีสกั ก่คี นท่คี ิดวา ตัวเองเปน พระเอก พยายามกลับเรื่องรา ยใหกลายเปนดี แตละคน
ทาํ เพื่อความอยรู อด ใชศ ักยภาพเพอื่ สนองความอยาก ความตองการเฉพาะหนาของตวั เองกันทัง้ นนั้

เหมอ มองจอแกวแลว สะดดุ หูสะดดุ ตา เมอ่ื ยนิ นางเอกเรยี กชือ่ พระเอกเสยี งหลง ชวยไมไ ดท ี่มันสะกดิ แผลเขา ใหใจประหวัดถงึ
เสยี งรอ งยินดขี องหลานสาวปู ทข่ี านเรยี กหนมุ นอยผูท ะเลอ ทะลามาขัดจงั หวะเขา ราวกับหมอนั่นเปนกรรมการตีระฆังพักยกใหห ลอ น
ปลีกตัวจากบุคคลอนั ไมพ ึงประสงค

ทัง้ ภาพและเสียงยังบาดเขาไปทกุ อณสู าํ นกึ จนลมหายใจลา สดุ ไหนจะรอยยิ้มโลงอกเมือ่ เห็นเขาลาผละขนึ้ เรอื นอีกละ ชางนา
คบั แคน ขนาดไหน ความเปน ชายที่พรอ มไปทกุ ส่งิ ทําใหเกาทณั ฑไมเคยเจออะไรอยา งน้มี ากอน ย่งิ คิดยง่ิ เดือดปุดจนร่าํ ๆ นกึ อยากเปนโจร
รา ย วางแผนฉดุ ครามาขยี้ขยาํ ใหส าแกใจ รับรองคร้ังเดียวเทานัน้ จะเอาใหออ นเปย กลงกอดขาเขาแนนทีเดียว เขาทาํ ไดแ นอยูแลว

กาํ หมดั ขบเขย้ี วเคย้ี วฟน ดว ยความมันเข้ียว การอยคู นเดียวตามลาํ พังโดยมหี นงั ยว่ั ยปุ ลุกเราสัญชาตญาณเถ่ือนเยยี่ งน้ี กอ
ความคดิ ชว่ั รายขึ้นมาโลดแลนชะงัดนกั ผรู า ยทแี่ สดงบทฉดุ ครา น้นั บางทที าํ ใหคนดูสะใจและสงเสียงเชยี รใ นสวนลึกเสียยิง่ กวา พระเอกท่ี
เขาไปปลดพนั ธนาการจากขอ มือขอ เทา นางเอกเสียอกี คนเราไมสนใจหรอกวาใครคือผูร า ย ใครคือพระเอก สนแตส ิ่งที่เห็นแลว เรง เรา
สญั ชาตญาณดิบเทา นั้นแหละ

ความคิดดา นมดื ดาํ เนินตอเนือ่ งไปเปนฉาก ๆ อยูพกั ก็เกดิ คาํ เดนข้นึ มาในหัว

ผูราย...

ชายหนุมหวั เราะหึ ๆ สมยั นีค้ ําวา ผรู ายหรอื วายรา ยกวนเมืองกลายเปน คาํ เรยี กเทห  ๆไปแลวดว ยซาํ้ วยั รุนวยั คะนองหลายคนใส
เสื้อกางเกงรูปกะโหลกกะลาตาปล้นิ ลิน้ แลบ แสดงความฝก ใฝในบรรยากาศผีหา ซาตานกนั ใหเกล่ือน