ทางนฤพาน-ดังตฤณ

๒๕๐

บทท่ี ๑๙ ใจแกวง

เกาทัณฑกาํ ลงั หลบั สบาย เม่ือไดย นิ เสยี งกระซิบปลุกที่ขางหู

“เต. ..”

ลมื ตาต่ืนข้ึน มีสติชดั พอจะรูท ันทีวา ไมไ ดอ ยูใ นหองนอนตนเอง แตเ ปน ของเพ่ือนสาว และเสยี งนนั้ ก็มิใชใ ครอืน่ เรือนแกว
น่ันเอง บัดนด้ี วงหนาสะอา นมาลอยอยูใกลเ พยี งสัมผัสลมหายใจได

ดงึ ตวั น่งั พลิกขอ มอื ดูเวลา เพง่ิ ตีหา หันมองเชิงไทกเ็ ห็นยงั นอนกอดหมอนเคเกบนโซฟาฝงตรงขาม นึกทบทวนความรสู ึกเมอ่ื
ครูวา ตนนอนอาปากหวอไรสตอิ ยางทีเ่ หน็ เพอ่ื นเปนอยอู ยา งนา อบั อายขายขหี้ นาในตอนนห้ี รือเปลา

“มีอะไรเหรอ?”

ถามเรือนแกวพลางกวาดสํารวจรา งงาม พบวาอยูในชดุ เสอื้ ยดื กระโปรงยาวเลยเขาสชี มพูหวาน ดเู ปน เลดก้ี วา ทกุ ครง้ั ทผ่ี านมา

“ตามแอม าน่ีหนอ ยส”ิ

หญิงสาวดงึ มอื เขาอยา งสนทิ สนม ทาํ ใหเ กาทณั ฑตอ งเดนิ ตามไปงง ๆ และยิ่งประหลาดใจเมื่อทศิ ทางทเ่ี รือนแกว พาเดนิ นนั้ คอื
หอ งนอนช้ันในท่ีเปดไฟไวเพยี งสลวั ของหลอ นเอง

อยา งไรกต็ าม เมอ่ื ผา นลว งเขามา หลอ นผลักประตูเปด คา งไวเ กอื บสดุ อีกท้งั เดนิ นาํ เขาตดั ผา นหอ งทะลุออกระเบยี งเลก็ อนั เปน
จุดหยอ นใจดานนอก ขณะนน้ั ทุกหนแหง ยังหมน มืด กรงุ เทพฯยามใกลรงุ มสี ีกระดํากระดา งไปท่วั เบอ้ื งใกลเ ปนตกึ เตย้ี แบบยานเมอื งใหม
เบอ้ื งไกลเปนตกึ สูงเกาะกลุมอยูลิบ ๆ

ความสดชน่ื ของอากาศเบื้องสงู ทาํ ใหต าตน่ื ข้ึนเต็มหนว ย เกาทัณฑป รับสติ รับรูวา เพ่ือนสาวอาจมีธรุ ะอยากคยุ ดว ยเปนสว นตัว
นน่ั เอง เขารอใหห ลอนเปนฝายเร่มิ กอน

“ขอบใจนะเต”

เรอื นแกวเอย ขณะวางศอกประสานปลายแขนกบั ราวกน้ั เกาทณั ฑเ บิกตาอยางนึกไมออกวา หลอนหมายถงึ อะไร

“เรื่อง?”

“ทเี่ ธอทําใหฉันกลบั มามคี วามรูสกึ ดา นดกี ับ...สงิ่ ศกั ด์สิ ิทธไิ์ ดอ กี ”

เกาทัณฑคลายสีหนาอยางถงึ บางออ

“ออ...”

ขานรบั รูเ พียงเทา นน้ั มไิ ดเอยตอความยาว เน่อื งจากเห็นวา ตนพดู สิง่ ที่ควรพูดไปหมดแลว ตั้งแตเม่อื คืนวาน

๒๕๑

หญิงสาวพักเงียบเปน ครูกอนเอย

“นน่ั แหละสิง่ ท่ีอยากบอก เชา น้ีแอมีความสุขมาก” หลอนยิม้ จนสดุ “รบกวนเธอมากไหมที่ปลุกนี?่ จําไดวาเคยบอกตืน่ ตหี า”

“ออื ม เมอ่ื คืนนอนผดิ เวลานดิ หนอ ย เลยไมต ่นื เองอยา งเคย แตห ลบั เตม็ ตาแลว ”

“ถาอยากเขาหอ งนาํ้ เชญิ ตามสบายนะ ใชผ าเช็ดตัวแอก ็ได”

“ไมเปน ไรหรอก อีกเดี๋ยวคงไดเ วลากลบั ไปเปลีย่ นเสอื้ ผา ทห่ี อ งอยดู ี”

“นดั กับเชิงหรอื เปลาวา จะออกกีโ่ มง?”

“คดิ วา สักตีหาครงึ่ รถรายงั บาง พอวงิ่ สะดวก”

“มธี รุ ะชวงเชาหรอื เปลา?”

“ไมม”ี

“แออยากชวนใสบาตรดว ยกนั กนซอยมอี ยวู ัดหนง่ึ เราไปทาํ กนั ตอนพระจะออกบณิ ฑบาตชว งหกโมง เสยี เวลาสกั หานาที-สิบ
นาที คิดวา รวมเวลาพวกเธอกลับไปเปล่ยี นเสื้อแลวก็คงทนั เขางานเกาโมง”

เกาทณั ฑเหน็ แววตง้ั ใจดีจริงจังของเพอ่ื นสาวแลวกไ็ มอ ยากขดั ศรทั ธา ตอบเกือบเปน อตั โนมัติ

“โอเค ถงึ สายหนอยจะเปนไรไป เราสามคนถงึ ทีท่ าํ งานเจด็ โมง-แปดโมงเปน ประจําอยแู ลว ตอใหไปถึงเอาเกอื บเทย่ี งสกั วนั
หนึง่ กค็ งไมมีใครเหลห รอก”

เรอื นแกว สยายยมิ้ ยนิ ดี แลวเดินกลบั ไปกลับมาผา นหลงั ของเขา เกาทัณฑเหลยี วมองอยคู รหู นึ่งก็หนั กลบั มาเลง็ แลเบอื้ งบน
เพดานโลกกลางใจเมืองประดับกระจกุ ดาวเพียงหยอมหยบิ มือ หางชัน้ กับความนาซาบซ้ึงในถ่ินหางไกลแสงสีลบิ ลบั

หญงิ สาวกลบั มาหยุดยนื ขา งๆ แลวโดยทเ่ี กาทัณฑไ มค าดคิด หลอ นกลับหลังหนั สปรงิ ตวั ขึน้ น่ังบนราวกนั้ ทําเอาชายหนมุ
ถงึ กบั ผวา ขยับแขนจะควา เพราะระดบั ที่อยดู วยกันนนั้ เปนช้ัน 23 กม มองลงไปเหน็ พนื้ ไกลลิบ ถา หลอ นสปรงิ ตัวเกนิ แรง หรอื ควาราวยดึ
พลาด หงายหลังพลดั ตกลงไป กค็ งมีสภาพเหมอื นกหุ ลาบถกู ขยเี้ ทานัน้

แตเรือนแกวกใ็ ชขอเทา เกยี่ วซี่กรงไว ประดิษฐานเดนแนวนง่ิ บนราวม่ันคงดี ดูไมนา เปน หว ง เกาทณั ฑจึงไดแ ตส ง สายตาตาํ หนิ
วา เสย่ี งเลน อะไรเปน เดก็ ซนอยางนี้ กบั ท้ังเปน หนา ทีข่ องเขาจะตอ งจบั ตาระแวดระวงั ไมกะพรบิ นับแตน ั้น จบั พลดั จับผลเู สยี หลกั จะได
ฉวยทนั

เบอื้ งหลงั หลอ นคืออากาศวา งเวง้ิ ละโลง ลิ่วชวนเสยี วสันหลังแทนเปน อยา งยิ่ง เรือนแกวเหน็ สายตาพะวงของอีกฝายแลวนึก
อยากย่ัวใหเปนกังวลหนกั ขึ้นอกี จึงเอนหลงั เกรง็ หนา ทอ งเอ้ยี วตัวกมมองยอ นลงไปตามแนวดิ่ง กางสองแขนกระพือคลา ยจะเล้ยี งตวั ไมอ ยู
และรองออกมาดังๆ

“เจาขาเอย ! สูงอะไรอยา งนี!้ ”

๒๕๒

ภาพนา หวาดเสียวน้ันทาํ ใหค นเห็นถึงกบั โหวงหวิวไปจนสดุ ทองนอ ย เกาทณั ฑเกรงวาน่นั จะกลายเปนตลกเลือด ขอเพยี งเรอื น
แกว หมดแรงทรงกําลังหนาทอง หรอื เทาหลดุ จากการยดึ และเขาคลาดสายตาเพียงกะพริบ มัจจรุ าชท่กี าํ ลังสง เสยี งหวีดแผววังเวงในสาย
ลมก็พรอ มจะกระชากคนอวดดีใหปลวิ รว งลงสูแทนประหารเบ้ืองลางโพน มอบความเจบ็ ราวต้งั แตข อ กระดูกถึงวญิ ญาณเปนรางวลั กอ น
ถึงแดนพญายมทนั ที

ราํ คาญที่ตองฝน เกรง็ ขาแขง ไมเปน สุข จงึ ตัดสนิ ใจกา วประชิด ตั้งหลักอยางมน่ั คง ออมปลายแขนชอนเอวกิ่วออกแรงดึงกลบั
เขา มา เรอื นแกวหัวเราะใส สองเทาหยอ นตบุ ลงพน้ื ดวยพลกาํ ลังของเขา

“คกึ อะไรข้นึ มานะเชา น?้ี ถาพล้งั ไปไมค มุ กนั เลย”

ทาํ เสยี งเอ็ดคลา ยพป่ี รามนอ ง เรือนแกวหวั เราะกอ งอยใู นสายลมผา น พลางถอยเทาหางออกไปแลบลนิ้ ยกสองน้ิวฉกี ตายียวน
เกาทัณฑส า ยหนา ดกิ

“เพ่งิ รนู ะวาเปนโรคชอบทาํ ใหค นอืน่ หว ง”

“ใครใชใ หหว งละ ไมไดเปน อะไรกนั ซักหนอย”

ชายหนมุ เทา เอว ไมแ นใจวา น่นั คอื ตัวอยางอาการเรียกรองความสนใจของอดตี เด็กมปี ญ หาหรือเปลา

“ตอนยังเล็กแอคงนา ตีพลิ ึกนะ”

“ตอนน้กี ็นา ...” จีบปากย้ิมทา “อยากตไี หมละ ?”

เกาทัณฑร ะบายลมหายใจยาว กอ นชวน

“เขาขา งในกนั เถอะ”

“ทําไมอะ อุตสา หจ ะชวนออกมาดูววิ สวย ๆ กลวั ความสงู เหรอ มองนาน ๆ แลว หวิว ลมจะใสก ระมัง?”

“ฮื่อ ผมมันปอดแหก...เตรียมของใสบาตรหรือยงั อกี เดี๋ยวจะไดเ วลาแลว”

“ยังไมไดเ ตรยี ม”

“ง้นั ไปเถอะ”

“ไปก็ไป”

หญิงสาวตอบดว ยนํ้าเสยี งเยา เกาทณั ฑยอมรับวา ทีทานาพิสมยั ของหลอ นทาํ ใหจติ ใจเขาวา วุนไปหมด

เขา ขางในดวยกัน เรือนแกว สาวเทา เนบิ ๆ ไปหมุนปมุ เพมิ่ ความสวางจากเดมิ สลวั เปนกระจางจา แลว เปดตเู ส้ือผา ร้ืออยอู ึดใจ
เดียวก็นําผา เช็ดตัวพับหนงึ่ มาสง ให

๒๕๓

“อาบนาํ้ สิ เดยี๋ วใสบ าตรจะไดใจดี ๆ ”

กม มองผนื ผาตรงหนา อยากอาบนํ้าอยเู หมอื นกัน จึงรบั มา นาแปลกทห่ี ลอนไมยกั นึกรงั เกยี จดังควรจะเปน อาจเพราะตัดใจ
บริจาค เสร็จแลวทง้ิ เลยก็ได

“ขอบใจนะ”

จากนน้ั ก็แยกยาย เรือนแกว เขาครวั เพอ่ื เตรยี มของใสบ าตร มีกบั ขาวสําเร็จรูปอยูหลายชนิ้ ที่นาํ มาปรุงไดทนั ที สวนขา วสวยก็ใช
เวลาหุงหนอ ยเดียว ทนั เวลาถมเถ

เกาทณั ฑข ดั สฉี วีวรรณอยา งละเอยี ด รวมทง้ั ทํากิจธรุ ะหนักเบาในชว งเชา ครบ ฟนก็บีบยาใสน้วิ ถูเอา และสดุ ทายถอื วิสาสะ ใน
เมื่อเพ่ือนสาวอนุญาตแลวก็ใชเจลแตง ผม กบั นึกครมึ้ ใสนํ้าหอมผหู ญงิ เสยี เลย

หากขณะนน้ั ไตรตรองสักนิด เขาจะพบวา เหตผุ ลในสว นลกึ ท่ผี ลกั ดันใหใชน้ําหอมขวดน้นั กเ็ พราะตดิ ใจ อยากใกลกล่นิ ที่
ระเหยออกมาจากเน้ือหลอนนั่นเอง…

จัดเสอื้ กางเกงท่ยี ยู ีใ่ หเ รยี บรอ ยขึน้ มองเงาในกระจก เกิดความรูส กึ สนทิ คนุ ถน่ิ ราวกับเปน หอ งพกั ของตนเอง นถ่ี าอยดู วยกันคง
แทบไมต องปรับเปล่ียนวิถีทางเดมิ ๆ เลยสักอยาง

สะดงุ กับความคิดนน้ั และรีบสลัดไลโ ดยเรว็ กลบั หลังหนั เปดประตูกา วออกมา ชะงักเลก็ นอ ยเมอื่ เห็นเชิงไทยืนขวางอยู

“เออ ...เชงิ ”

เกอ ขนึ้ มาอยา งไมม ปี มีขลุย เม่อื เห็นสายตาเย็นชาและอาการยนื ทะมนึ ของเพอื่ น

“อาบนา้ํ สิ ผาเช็ดตวั แขวนบนราวน่นั แอใ จดีวะ เชา น”้ี

เขาชีม้ อื กลบั เขา ไปในหองนา้ํ เชิงไทยงั ยนื น่ิงเปนครู กอ นทิง้ หางตาใหเ พอื่ น แลว เดนิ สวนเขา หอ งนํา้ ดวยกริ ิยาเปน ปกติ

เกาทัณฑย งั ยนื คางท่หี นาหอ งนาํ้ พักใหญห ลงั จากเพอ่ื นปด ประตแู ลว ทบทวนวธิ ที งิ้ หางตาของเชงิ ไท กอ นยักไหล กา วมาน่ัง
หนา เปย โน ยกฝาครอบขึ้น เลน มอื เดยี วเปนโนตเด่ียว ๆ กะตอ งกะแตง พยายามใหเ ปน เพลงโนนเพลงนอ้ี ยา งปราศจากจุดหมายแนช ดั พอ
จบั คลาํ มั่วไปไดน ิดหนอยตามสญั ชาตญาณเพราะเคยหดั เลน เมโลเดียนเมอื่ คร้ังยังอยปู ระถม

เลน ไดห นอ ยกเ็ ห็นจากหางตาวาเงารางหญิงสาวกรายโฉบมาทางเบื้องหลัง แลวหยอนตวั ลงน่ังหม่ิน ๆ ทขี่ อบฝงขวา

“โห…หอมฉุยเชยี วนะหนุมเจาสําอางคนน้”ี

หลอ นทักและแวะเวียนจมูกมาใกลบ า เขา เกาทัณฑช ะงกั น้วิ ทันใด

“หยดุ ทาํ ไมละ เลนไปสิคะ”

รางสงู ผดุ ยนื ข้นึ เตม็ สดั สว น

๒๕๔

“มอื เปย โนตวั จริงมาแลว น่ี มือกาํ มะลอตองหลบละ ” แลว เขากข็ อวา “แอเลนใหผ มฟง สักเพลงซ”ิ

หญงิ สาวขยบั ตวั เขา ท่ี ชายตาตอบรับอยางงา ยดาย

“ไดค ะ ทา น”

เมื่อเขาถอยฉากออกมากาวหนง่ึ หลอนก็ถาม

“ไมทราบจะรับฟง เพลงอะไรดคี ะเจานาย?”

รายชื่อเพลงมากมายผุดรายเรียงอยูใ นหัว แตแลวก็บอก

“เพลงทแี่ อก ําลงั อยากเลนท่ีสดุ ”

รอยยิ้มผุดพรายทีเ่ รยี วปากหยักสวยแปลก หลอนยืดหลังทรงกายต้งั ลําคอตรง วางมือเขาตาํ แหนง พรอ มสภาพกับการปลอย
ปลายนิว้ ใหโลดเตนไปบนคยี เ ปย โนอนั เปนเวทีแสดงฤทธขิ์ องนิ้วทั้งสิบอกี ครัง้

ลาํ นําเริม่ ตนข้ึนดวยการแผม ือซายวางจับเบสซชี ารปคแู ปด พรอ มกับท่มี ือขวากระจายเสยี งซีชารป ไมเนอรจงั หวะละสามตวั
เนบิ ชา ซ่ึงเลน เพยี งจังหวะเดียวเกาทณั ฑก จ็ ําไดทันทีวาเปน Moonlight Sonata มูฟเมนตทีห่ น่ึงของบโี ธเฟนนัน่ เอง

แมเ ปนเพลงเดียวกนั กับท่ีหลอนเลน เมือ่ คืน ทวา มฟู เมนตนกี้ ็แตกตา งกับมูฟเมนตท ่ีสามจากหนามือเปนหลังมือ คอื เชอื่ งชา เต็ม
ไปดวยความออนโยน ระบายภาพดวงจันทรท อแสงหมน ซ้ึง เยอื กเยน็ อยา งจะบอกความหงอยเหงา เรียบงายอยางจะซอ นความคกุ รุน
ซบั ซอ นไวภายใตผ วิ นอก ออ ยอง่ิ อยา งจะรอเวลาทะยานขนึ้ หารอยแตกเพ่ือระบายส่งิ ท่ถี ูกเก็บกกั อัดอั้น

เปนนาทที ีส่ ีหนา สีตาเรือนแกวดูเรียบเยน็ ลงไดจ ริง ๆ ทวา หลอนเหมือนเขา ซึง้ ถึงกน บ้งึ อารมณบีโธเฟน เต็มตัวมากไปหนอย
เพราะภายใตความเรียบเยน็ ละไมตาของรางในชดุ หวานน้ัน แทรกแฝงไวด ว ยกระแสความขัดแยง อันยากจะบรรยาย ภายนอกเหมอื นอม่ิ สุข
แตภายในคลา ยปรากฏรอ งรอยขมขนื่ อยจู าง ๆ เม่ือเหน็ หลอ นเหลือบต่าํ และสา ยหนา แชม ชาเพราะถูกไลอ ารมณดวยโนตบางกลมุ แลว
รสู ึกราวกับเรอื นแกว กําลงั สายหนา ใหก ับชะตากรรมอันนา รันทดทีย่ ากจะแกไขของใครบางคน

สมั ผสั ชดั ถงึ อิทธิพลของดนตรีท่อี าจแปรจติ วิญญาณมนษุ ยใ หโดดดิ้นเรา รอ น แลว กลบั ดง่ิ ลงสงบราบคาบ หรือลอยเควง
กระวนกระวายอยใู นระหวางสดุ โตง สองขั้ว ทุกอารมณเ ปนของจริง มีสีสันในตนเอง รวมแลว ชวนใหตดิ หลงมติ ิอันหลากหลายไมรูจบ
ของความเปนมนษุ ยยง่ิ นกั

จบั มองรางหญิงสาว จิตเกดิ สภาพรขู ึน้ มาชวั่ ขณะ เห็นแงห นึ่งของความวิจติ รแหง จติ จิตเปน ผูป รุงแตง ปจ จยั ภายนอกปรงุ แตง
จิตใหแ ปรไปตางๆ หาที่สุดมไิ ด

เย็น รอ น ออนไหว หนกั แนน สงบ โลดเรา เศราหมอง โสมนัส...

ลวนแปรกลับไปกลับมา ไมอาจทนอยใู นสภาพใดสภาพหน่งึ เหตเุ พราะการเกดิ ขนึ้ ของสภาวะปรุงแตง ยอมตงั้ อยูดวยความ
ขยับเปลย่ี นไปเปน อืน่ เชน ทีบ่ ทเพลงไมอาจเปน บทเพลง หากปราศจากการเลอื่ นขยบั สลบั เสยี งจากตนสปู ลาย

๒๕๕

ขณะจติ นน้ั เกาทัณฑร สู กึ เหมอื นเรือนแกว กาํ ลงั แสดงบทเพลงแหงความนา สงสาร และนน่ั ก็ทาํ ใหเขานกึ เวทนาสิ่งมชี วี ิต
ท้ังหลายรวมทง้ั ตนเอง ที่ตกอยภู ายใตความบีบค้นั ทางอารมณป ระการตาง ๆ ถกู เสอื กไสใหม งุ สูความเกิดตายทั้งปด หูปดตา ไมมีใครอยู
เบือ้ งหลังเพื่อกลน่ั แกลง ไมมสี ญั ญาวา รวมดชี ว่ั ผสมกันชั่วชีวติ หนึ่งแลวจะใหผ ลเปนฉากใหมท่ีตอ งการหรอื เปลา ไมมีแมต ัวตนใครสักคน
ทที่ อ งเที่ยวไป มีแตด วงจิตถูกลากพาไปสูอตั ภาพตา ง ๆ อยางไมร เู หนือรูใต เพยี งเพราะเหตุคือถกู เกาะกุม ชักจูงดว ยอวชิ ชาเทา นน้ั

เพลงดําเนนิ ไปราวหกนาทีก็สิ้นสดุ ดวยการวางมอื ซา ยขวาลงบนสองกลุมโนตอยา งแผวออนอาลัย เรอื นแกวหยดุ นงิ่ กับทคี่ รู
หนง่ึ กอนเหลยี วซา ย เงยหนาย้ิมใหเพ่อื นชาย เกาทัณฑสบตาคนู ้ัน เห็นแววโศกเช่ือมอันเปนมายาฉาบภายนอก ลกึ ลงไปคอื ความระรกิ
ไหวซกุ ซน บอกตนเองวา ยังไมเ คยเหน็ ใครมคี วามซับซอนทางอารมณเ ทาผูหญงิ คนนม้ี ากอนเลย

ทั้งท่ภี าพปรากฏเบือ้ งหนา คอื ความสวยหวานและรอยยิ้มซ่ือ ปราศจากวแี่ ววความนา สะพรงึ กลวั อันใด เกาทัณฑก ลับขนลุก
เกรียวขนึ้ มาอยา งหาคําอธิบายไมไ ด กลืนนํา้ ลายลงคอฝด ๆ กอนเอยดวยเสียงปรา

“เลนมูฟเมนตท ีส่ องตอเลยส”ิ

ราวกบั เชานีห้ ลอนยอมตัวเปนขา ทาสเขาอยางไรเงื่อนไข เรอื นแกวหนั กายลงน้วิ เรม่ิ ลีลาจังหวะวอลตซของ Moonlight Sonata
มฟู เมนตท ่ีสองอนั เตม็ ไปดวยความสดใส ระบายภาพจันทรอรา มสเี งินยวง ท่ีสงย้มิ กระจา งมายังโลก ชวนใจเรงิ รน่ื ลมื โศก ลืมเหนือ่ ย ลมื
ความนา เหนด็ หนา ยบรรดามีท้ังหมด

นกั เปยโนสาวยม้ิ นอ ย ๆ เอยี งคอโยกตัวนดิ หนอ ยกบั การลงจังหวะหยดุ เปน พกั ดูทีราวกบั จะผนั กายเตน รําไปในตัว เกาทัณฑ
ถงึ กบั อมย้ิม เพราะบางขณะวธิ ยี ักยา ยปลายนิ้วของหลอ นดูคลา ยสนุกหยอกเอนิ กับคียข าวดาํ ท่ีมชี ีวิต มองรวมท้ังคนท้งั เปยโนเหมอื นกําลัง
เตน รํากัน ตลกนาเอน็ ดูดี

มูฟเมนตที่สองสิ้นสดุ ลง ชายหนมุ ตบมอื ให และชมวา

“ถา บีโธเฟนถูกจํากดั ใหมีลูกศษิ ยไ ดคนเดียว เขาคงไมล ังเลท่จี ะเลือกแอ”

“วา ย! ไมเ อาละคะ เปน ศิษยค ีตกวขี โ้ี มโห ขดั ใจข้ึนมาเดยี๋ วเจอเครอ่ื งนบั จังหวะยัดปาก”

เกาทัณฑห ัวเราะออกจมกู

“บโี ธเฟน ตอ งการเลาระบายอะไรใหฟงน่ดี ูแอเขาอกเขาใจตลอดทกุ หองเพลงเลยนะ แนวเพลงของเขาตรงใจมากหรือไง?”

“ไมถ งึ ขน้ั เขาใจตลอดหรอก คีตกวรี ะดบั นเ้ี ขาเหน็ อะไรบางอยา ง...”

พักหร่ีตานกึ

“บางอยา งทว่ี ิลิศมาหราเสียจนเราตามไปรว มเห็นท้ังหมดไมไ หว แอท ดลองเลน หลายแบบเพ่อื หาวิญญาณของเขาใหเ จอ แต
อยางมากไดแ คเ ฉียด ๆ จะสัมผัสเทา นนั้ ”

“เคยอยากยอ นเวลากลับไปดูบโี ธเฟนตวั จริงเลนเพลงทีเ่ ขาแตงบางไหม?”

เรอื นแกวพยกั หนา และเสริมวา

๒๕๖

“เสียดายทีเ่ คร่อื งบันทกึ ภาพ-เสยี งเกดิ ไมทันยคุ สมยั ของอัจฉริยะพวกน้ี แออ ยากเหน็ เหมือนกนั วาถา เขาเลน เพลงแตง เอง จะ
ยิ่งใหญอลังการขนาดไหน นึกทา เซอร ๆ โทรม ๆ ที่เต็มไปดวยสารพดั พลงั อารมณของบีโธเฟน ตอนนั่งหมกมนุ ประดิษฐเสยี งแลวคง
เหมือน...”

เวน วรรคนกึ สรรคําพดู ท่เี หมาะเจาะ เกาทัณฑต อ ให

“ออื ม คงเหมอื นปรากฏการณช วนระทึกที่หายากนะ ความจรงิ เห็นแอเ ลนแลวทําใหผ มรูสกึ อยา งนัน้ เหมอื นกนั แหละ”

หญิงสาวยน ค้วิ เอยี งคอย้มิ

“ขนาดนั้น?”

ประตูหอ งนํา้ เปด ออก เชิงไทกาวออกมา พรอมกับถามเปรย

“ไปกนั เลยไหม?”

เรือนแกวกับเกาทัณฑหนั มอง เหน็ เชงิ ไทหนาบงึ้ ตงึ ชอบกล

“ออื ม” หญิงสาวเปน ผูเ อยตอบ “ขา วคงสุกไดที่พอด”ี

ตระเตรียมขาวของเลก็ นอ ยก็พาสองหนุมออกจากหองราวกับนางพญาเดินนําองครักษเ สดจ็ ประพาส ใหเชงิ ไทอุมขนั เงนิ ใบ
ใหญซ ง่ึ ปกติหลอ นมไี วใชเ ปน สํารบั เมอ่ื ทาํ อาหารไทยกับเพ่อื นบางกลุม สว นถงุ กบั ขาวและโตะ พลาสตกิ พบั ไดใ หเกาทณั ฑชว ยถอื ตัว
หลอนเองสองมอื วา งเปลา สบายเฉบิ

ลงลิฟตมาขนึ้ รถ ตอนเดนิ ผานพนักงานประจําอาคารชน้ั ลา ง เรอื นแกววางทา สงาจนทําใหเห็นแลวเชื่อเลยวาหนมุ ทีต่ ามหลงั มา
เปนลกู กระจอ ก แมแตเ กาทณั ฑก ับเชิงไทยงั รูสกึ อยา งน้ัน เชงิ ไทนกึ หมน่ั ไสข นึ้ มากเ็ อือ้ มมอื ไปเขกศีรษะหลอนปอ กหนึ่งเมอ่ื ใกลถ งึ รถและ
ปลอดสายตาคนอ่นื

หญิงสาวหยดุ กกึ หันมามองตาขวาง

“เขกหวั แอทําไมคะเชิง?”

เชิงไททาํ หนา ตกใจ

“เอย! เปลา ไอเ ตต างหาก”

เรอื นแกวกอดอก

“เปนลกู ผชู ายหนอยซคี ะ ทําเองแลวยังมหี นา มาใสร ายชาวบา นอกี ”

“แน! เอาละ ซี รูไ ดไ งวาใครเขก มีตาหลังเหรอ?”

๒๕๗

หญงิ สาวสา ยหนา
“เตเ ขาถอื ทัง้ ถงุ ทงั้ โตะ จะมีมะเหงกทไ่ี หนวางมาเขก ฮึ?”
เชงิ ไทนกึ ขึ้นไดก ็ทาํ ตาโต หัวเราะแหะๆ
“ออ ลืม”
“เลน ของสงู แอไมชอบนะ บอกไวกอน คราวหลังอยาทาํ อกี ”
เกาทัณฑเ หน็ เหตกุ ารณทงั้ หมดแลว หัวเราะดว ยความอนาถใจ เลยพลอยหางเลข โดนทําตาเขียวไปอกี คน
เหตกุ ารณเ ลก็ นอยนัน้ ทําใหเขาใจวา อารมณเ ด็กของเรอื นแกวใชจะเกดิ เมือ่ นกึ สนุกกับใครก็ได เบอื้ งหนาหลอนฉาบดวยตวั ตน
ผหู ญงิ ที่เกงจรงิ ไวตัวจริง ถา ใครจะผา นไปหาตวั ตนชนิดอ่นื ก็ตอ งมีความสาํ คัญทางใจถงึ ระดับหนง่ึ เสียกอ น
นึกเชน นัน้ กภ็ าคภมู ใิ นตนเองข้ึนมา เขาอาจเปนคนแรกกไ็ ดท เี่ ห็นอารมณค ะนองในวัยเยาวที่ฝง แฝงอยูในหลอ น แตพอรสู ึกตัว
กร็ ีบถอนความภาคภูมนิ ้ันทงิ้ เขาไมมสี ทิ ธิ์...
พอขมใจหลายคร้งั เขา ความเครยี ดกช็ กั กอ ตัวทลี ะนอยในสวนลึก เร่ิมคิดสะระตะวา ทางท่ดี คี วรตัดใจปลกี ตัวออกหางจากเรอื น
แกวใหม าก เพราะในที่สุดความไขวเ ขวอาจกลายเปนการหลวมตัวอยา งใดอยางหน่ึง นาํ ไปสคู วามกระอกั กระอว น กลืนไมเ ขาคายไมออก
จนได

เม่อื รถเขาใกลวดั กเ็ หน็ ญาติโยมยืนรอใสบาตรตรงปากทางเขา ออก 2-3 กลุม เรือนแกว ใหเชงิ ไทจอดรถบรเิ วณนั้น แลวลงมา
ตงั้ โตะรอตอ จากญาติโยมกอนหนา

พอวางขนั ขาวลงบนโตะทเี่ กาทณั ฑก างออกมา เชิงไทกถ็ ามเรอื นแกว
“มารอใสบ าตรทีน่ ่ีบอยไหม?”
“เคยแคตามเพือ่ นทค่ี อนโดฯมาทําบญุ วันเกดิ ของเขาครง้ั เดียว”
ตอบเชนน้ันแลวก็ตงั้ ใจวา นับแตน ้ีจะหาโอกาสทําสมาํ่ เสมอ
“ทําไมไมยืนรอทห่ี นา คอนโดฯละ?”
“ทางโคจรของพระไปไมถ ึงหรอก”
“เม่ือไหรจะออกมากนั ละน่ี หกโมงแลว แตล ะวดั เขาออกบิณฯกนั ยังไงนะ มเี วลาตายตวั เปน ธรรมเนียมประเพณหี รือเปลา ?”

๒๕๘

“สมยั กอ นยึดเอาตามแสงสวางนะ เหน็ ลายมอื เม่อื ไหรก อ็ อกไดเมื่อนน้ั แตทเ่ี ห็นเดี๋ยวน้ีนดั เปนเวลาใหญาติโยมรอกันถกู
มากกวา ”

เกาทัณฑเงยี่ หฟู ง ทงั้ หมดกน็ ึกชมวา เรอื นแกวมคี วามรูท างน้เี หมือนกนั มองหลอ นสํารวมสงบย้มิ อิม่ บญุ แฝงดว ยภูมิรพู อตวั
ทาทางพ่ึงพาได ทําใหน ึกถึงช่ือจรงิ ของหลอนข้นึ มา

“สงสยั ตอนพอ แมแ อต งั้ ช่อื นี่ คงอยากเห็นแอเ ปนที่พึ่งพา ใหพ อแมแ ละคนใกลช ิดอยูเ ย็นเหมือนอาศัยเรอื นแกว เรือนทองนะ”

“จะวา อยา งนั้นก็ได แตเรอื นแกว ในความหมายทเี่ ปนเปนศพั ทเ ฉพาะก็มี หมายถึงกรอบมีลวดลายลอ มประดับพระปฏมิ าหรอื
รปู วาด เคยไดย ินไหม อยางซมุ เรอื นแกว พระพทุ ธชนิ ราชสวย ๆ นะ”

เกาทณั ฑเบกิ ตา

“เหรอ”

เพิง่ รูว ากรอบลวดลายกนกเครือวัลยอ นั งามชอ นข้ึนเหมอื นความโชติไสวของเปลวเทียน นัน้ เรียก ‘เรอื นแกว ’ นีเ่ อง หญงิ สาว
เสริมทา ยมาอกี หนอย

“บางแหลงกบ็ อกวาเรือนแกวคอื ที่เดนิ จงกรมของพระพุทธองคหลงั ตรัสรู เทวดาเนรมิตข้ึนถวาย”

ขบวนแถวพระสงฆเรม่ิ ทยอยออกมา ญาติโยมเคล่อื นไหวเตรียมตัวกัน บางกถ็ อดรองเทา รอ บา งก็ขยบั เปดภาชนะขึ้น

เกาทัณฑช าํ เลืองมองเพอื่ น เห็นทั้งเรอื นแกว และเชิงไทยนื เฉย ไมย อมถอดรองเทา กก็ ลวั ถอดแลวตวั เองจะเดอ อยคู นเดยี ว เลย
เฉยตาม พลางนกึ วา ธรรมเนียมเหลา นีม้ ีใครเปน ผกู ําหนด และที่ถกู ท่คี วรนน้ั คอื อะไร

คิดไปคดิ มาก็เห็นวา กริ ยิ าหรือการแสดงออกอนั ใดบง ถึงการใหค วามเคารพสงฆได ลว นควรทํา ถา ใจสามารถสัมผัสรูส กึ เองวา
ใช ไมจําเปน ตอ งเปด ตําราอางอิงเลย

ทวาอาการเดินทอม ๆ ของพระวดั นก้ี ็ไมอ าจฉดุ ปติแหง ความเลอ่ื มใสศรทั ธาของเขาขนึ้ มากพอจะทาํ ตัวแปลกแยกจากเพอื่ นฝงู
แตละรูปหนา ตาเหมือนชาวบา นธรรมดา ๆ ที่แหกข้ตี าตืน่ ดวยความงวงงนุ ปราศจากความสํารวมสมควรแกส มณสารูป เวลาเปด บาตรรอ
ขาวกจ็ อ งหนา ญาติโยม ย่งิ ถาสีกาละจอ งเอา ๆ

บางรูปเดนิ อาดๆแบบนักเลง รางใหญกายบกึ ดบิ ดําลํา่ สัน ค้ิวขมวดมุน มองคลายจับกงั ขโมยจวี รมาสวม ตาขนุ แกมฉชุ วนให
เดาวา คงกินอยใู นวดั ดวยการละเมิดศีลเปนอาจิณ เกาทัณฑมองรวม ๆ แลวแทบอยากปลกี ตัวไปนัง่ รอในรถ เรว็ ๆนเี้ ขาเพ่ิงทําบุญกบั พระวดั
ทางนฤพานมา พอเจออยา งทเี่ หน็ นเ่ี ลยกําลงั ใจตก ทาํ ไปก็ไมร ูส กึ เปนบุญอยูดี

วดั สว นใหญบวชกันงา ย เดนิ ชนใครตามฟตุ บาทกจ็ ับมาโกนหัวหม ผา เหลอื งไดหมด คนธรรมดานัน้ อยดู ี ๆ จะใหเปน พระ
เพราะนงุ หมผิดแปลกไปหนอยเดยี วไดอ ยา งไร กลุม บคุ คลท่เี ขากาํ ลังมองเหน็ ลวนเปน นายปอ กนายแปก มากอ น และยงั เปน นายปอกนาย
แปกอยจู นถึงลมหายใจน้ี ใหท องศลี หา คงผดิ อยาวาแตหลักธรรมวนิ ัยสงฆอ ันเปน ของสงู เลย

๒๕๙

หนังตาขยิบยิก ไดเ หน็ ชดั วาเจาอาวาสมีสวนสําคญั มาก ท้ังในขนั้ ตอนการคัดพระบวช การอบรมควบคุมใหมีความประพฤติอยู
ในกรอบพระวนิ ัย หลวงตาแขวนดอี งคเ ดยี ว พระลูกวัดโดยรวมก็ดตี ามไปดว ย ทา ทางเจา อาวาสวัดนคี้ งประพฤตอิ เี หละเขละขละ พระ
ลกู วดั เลยพลอยเขละตาม ไมน า ทาํ นบุ าํ รงุ เอาเลย ทัง้ วัดนั่นแหละ

แตแ ลว กเ็ กิดสติกลับใจคดิ ไดใหม เขายงั ไมเ ห็นกับตาวา พระเหลานี้ทุศลี อกี ทงั้ ขาดญาณหยัง่ รอู ันเท่ยี งวาใครเปนใคร ปฏิบตั ิอยู
ในกรอบพระวินัยมากนอ ยแคไหน ถาดว นพพิ ากษาใหเ ปน อลชั ชีหรือสมเี สียแตแรกเหน็ แลว กค็ งเหมือนตาํ รวจเหน็ คนเดินโซเซหนอยรีบ
กรากเขาไปรวบตวั ขนึ้ โรงพัก ปรักปรําทนั ทีวาเดนิ กาตาปรอื อหี รอบนเ้ี มายาแนน อน ไมต องตรวจของ ไมต องดมกลิ่นพสิ ูจนใ ด ๆ ทัง้ สิ้น

ถอนใจยาว เขาไมไดมาเพราะเจาะจงเลย้ี งมารในคราบผาเหลอื ง และนก่ี ็ไมใ ชเวลาคิดกําจัดเหลอื บรนิ้ ของพระศาสนาดว ย เปน
เวลาใสบาตรเล้ยี งพระตา งหาก

พระรูปแรกมาถึงตรงหนา เกาทัณฑพ ยายามกมมองเฉพาะชายกาสาวพัสตร ซึ่งจะเกา ใหมก เ็ ปนธงชัยพระอรหันตเหมอื นกนั
หมด ตงั้ เจตนาวา จะถวายกับแกงเปน จงั หัน เพอ่ื รกั ษากาสาวพัสตรนไ้ี วใหเวไนยชนแทไ ดม ีโอกาสสวมครอง มีฐานะอันควร มีเวลาปฏิบัติ
ธรรมเพือ่ เขาถงึ ความเปนทส่ี ดุ คอื มรรคผลนิพพาน ในจํานวนกาสาวพสั ตรแ สนผนื ขอเพยี งตกถึงมือพระอรหนั ตขีณาสพผนื เดยี ว กน็ ับวา
ขา วชาวบานทงั้ หมดที่ชว ยกนั รกั ษากาสาวพัสตรไวไ มเสยี เปลา แลว

พลกิ ความคิดแคน ดิ เดยี ว จิตใจก็แชมช่ืนขนึ้ เมอ่ื เรือนแกว ใชทพั พคี ดขา วใสบ าตรเสร็จ เขากับเชิงไทก็หยอนถุงกบั ขา วตาม เมื่อ
ใสเ สรจ็ กน็ อมไหวไดดวยใจเคารพบูชา และทาํ เชนน้ันจนกระทั่งของหมดดวยใจเบกิ บานเปน กศุ ลไมข าดสาย

ถงุ กับขา วหมดกอนใสไดค รบองค แตขาวสวยยงั มเี หลือเฟอ จงึ เหลอื เรอื นแกวทาํ หนา ทอ่ี ยูต ามลําพัง อกี สองหนอยนื รอขาง ๆ
ยิง่ ดยู ง่ิ เหมอื นเด็กรบั ใชต ิดสอยหอยตามนายแมมาทาํ บญุ ข้นึ ทุกที

เมือ่ พระหมดขบวน เรือนแกว กห็ นั มาบอกเพอื่ นทง้ั สอง

“รอแปบ นะ”

วาแลวกว็ างขนั เงนิ ลงบนโตะ เดนิ ตวั ปลิวไปเจรจาซื้ออะไรบางอยางจากเพิงรา นอาหารฝง ตรงขาม หนมุ ๆมองตาม ครูหนง่ึ เห็น
หญิงสาวถอื ถงุ ใสไมห มยู า งจํานวนมากก็คาดหวงั วาคงซอื้ มาเลีย้ งพวกตนเปน การรองทองกอนม้ือเชา แตท่ีไหนได เดนิ แฉลบเลยไปหาฝงู
หมาวัดซงึ่ ยืนออรอสวนบุญตอจากพระเณรตรงปากทางเขา ออกนั่นเอง

เรือนแกวรวบชายกระโปรง คอ มกายลงน่ังยอง ดึงไมหมูยา งออกจากถุง รูดชนิ้ เนื้อออกจากไมโ ยนลงพนื้ ทีละชิ้น เทานนั้ เองฝงู
หมาวัดก็พุงกรกู ันเขา มาเกือบสิบตัว มองดเู หมอื นแรงลงไมมผี ิด

“เวร...กนู ึกวาจะไดก ิน”

เชิงไทบน กบั เพ่อื น พลางหันมองคนขายหมูยาง

“ฮะๆ อาแปะคอ นปะหลับปะเหลือกเลยวะ ซ้อื ของมาแจกหมาหมดตอหนาตอตา”

เกาทณั ฑไ มหันไปสงั เกตอาแปะ ตามเชิงไท สายตายังคงจับเฉพาะรา งทีน่ ั่งคอ ม ทยอยปลดิ ชิ้นเน้อื ใหเปน ทานแกส ัตว เปนบุญ
กริ ิยาท่กี อ กระแสออนโยนเย็นตายงิ่ หลอ นทําอยา งตง้ั อกต้งั ใจ ทําดว ยความรสู ึกเปน สุข ยงั ใหคนเหน็ พลอยยินดีตามไปดว ยอยา งเต็มตนื้

๒๖๐

ผหู ญงิ คนนที้ ําบญุ เปน ทา ทางฉลาดในการทําจติ ใหอ ม่ิ เอบิ ทั้งกอนทํา ขณะทํา และหลังทาํ เหมาะท่จี ะเปนเปาสายตาชนหมู
ใหญ เชนในบดั นี้เหมือนสายตาทกุ คูใ นละแวกใกลจะจับไปทีห่ ลอนเปนจุดเดยี ว เกาทัณฑแนใ จวาผมู องตองไดสวนความช่นื ใจอันเปน บญุ
ติดไปไมม ากก็นอ ย

หญิงสาวนง่ั กอดเขาดูหมากนิ หมูอยตู รงนน้ั จนหมด หลายตัวชกั ทําตาปรอยกระดกิ หางจะขออกี หลอ นกอ็ อกทา ออกทางพลกิ
มอื บอแบ ขมบุ ขมบิ ปากพูดกบั พวกมันสองสามคาํ กอนลกุ ขึน้ นาํ ถุงและไมไ ปทง้ิ ถังขยะขา งทางเขา วดั แลวหมุนตัวเดินกลบั มาหาเพ่อื นท่ี
ยนื เปนทหารรอเสด็จอยู

พอเขามาใกล เหน็ เคา หนาถนดั ทงั้ เกาทัณฑและเชงิ ไทกแ็ ทบตาคางดว ยความพิศวง หลอนดสู วยแปลกไป กรอบหนาสวางชัด
นัยนต าทอแสงจดั ราวกับเอาดาวรุงสกั สิบดวงไปขัง รอยยม้ิ อวดไรมกุ ทเ่ี คยโดดเดนอยแู ลว พลอยฉายจับตาขึ้นอีกไมร ูก เ่ี ทา ลว นเปน
หลกั ฐานประจกั ษว าใจหลอ น ‘ถงึ บุญ’ เพียงใดในชวงเวลาอนั ลดั สนั้ แคน ี้

เรอื นแกวเขา ถงึ ทกุ ส่งิ ทห่ี ลอนต้ังใจทํา ทางโลกเปนอยางไร ก็ติดมาทางธรรมเชน นั้น!

“ไปเถอะ ขอบใจมากทีย่ อมเสียเวลากนั ”

เสยี งหลอ นเปล่ียนระดบั สงู ข้ึน เหมือนมีหอแกว สกั สองชัน้ มาหมุ เพมิ่ ความแพรวพร้ิงใหกบั กงั วานเสยี งจนฟง วเิ วกหวานตดิ หู
คลา ยละอองแกว กอตวั กลอกกลง้ิ สะทอนสะเทอื นอยกู ับโสตช้ันใน เกาทัณฑถ งึ กับเผลอมองซํ้าวา ผหู ญิงตรงหนาเปนใครกนั แน

ธาตุอิตถีมีธรรมชาตลิ อตาใหใ หลหลงอยแู ลว เมื่อประกอบเขากับรัศมฉี ายในทางใดทางหนง่ึ ยอ มยิ่งสะดุดหสู ะดดุ ตาขึ้นเปน
เทาทวเี ชน น้ีเอง

หลอนเดนิ ไปนั่งรอในรถแลว เพราะเชงิ ไทไมไ ดลอ็ กไว สองหนมุ เก็บขาวของคนละมอื เพราะเหลือแตขนั เปลา ทัพพีอัน และ
โตะ พลาสติกเทา นั้น ออกทา เหมอมองตามเรือนแกว นดิ ๆ เหน็ ตรงกนั แนละวาเงาแหง บุญญาธกิ ารระดบั ทีไ่ มธ รรมดาแผผายฉายชดั
ออกมาจากรา งสะคราญปานใด

ขณะเดินเคยี งกัน เชงิ ไทเอียงหนากระซบิ กระซาบ

“แฟนกูสวยนเิ ชา น้ี เพิ่งรวู า ใจบญุ สุนทานขนาดหนกั ”

เกาทัณฑยน คิ้ว เกอื บถามตอกไปวา ‘ใครแฟนมึงวะ?’ แตยั้งไวทนั ถา หลุดจากปากก็แสดงความพัวพันทีย่ งั แกะไมห ลดุ แจม แจง
ไปหนอ ย

โรคดว นสรุปแบบนีเ้ ปน เร่ืองแสนจะธรรมดา พอเชิงไทเหน็ เขาพน ทาง ก็เหมาแลววาเรอื นแกวเปน ของตน ท้งั ท่จี รงิ มีเรือ่ งตอ ง
กอตอ งสานอกี เยอะแยะเพอื่ ใหฝายหญิงยอมรบั

ขึน้ รถกันครบทุกคน เชงิ ไทบิดกญุ แจเดนิ เครอ่ื งแลวเปรยวา

“โอกาสหนาทาํ ดว ยกนั อีกนะแอ มคี วามสขุ ดจี งั ”

ความจริงเพงิ่ มาเริม่ สุขกต็ อนเหน็ เรือนแกว สวยข้ึนเปน กองนี่แหละ

๒๖๑

“ออื ”
หลอ นตอบมาจากเบอื้ งหลัง แลว หันพูดกับเกาทณั ฑ
“ตอนนเ้ี ตค งชาํ นาญทางน่ี เอาไวนาํ ไปวัดดีๆสิ”
ท้งั ท่เี ปนเร่ืองชวนกนั ทาํ บุญ เปนกุศลกิจ แตเกาทัณฑฟ ง แลวชักเห็นเคา เงานา กลดั กลมุ กอ ตัวขนึ้ ไมใ ชขา งนอก แตเปน ในใจ
ตนเอง อยา งนี้จะมอี ะไรเปน แรงเหว่ียงใหอ ยากหนหี าย...?
ถงึ กบั ยกศอกซา ยเทาขอบประตู เอามอื ปองขมับโดยไมร ตู วั หนา ตาวิตกครุนคิดเพราะเหน็ ความวนุ วายกายใจวางชดั อยแู คเ อือ้ ม

เมอื่ เกาทณั ฑเ ดนิ มาถึงโตะทํางานตอนเกา โมงคร่ึง เผอิญสัญญาณโทรศพั ทด งั ข้ึนพอดี
“สวสั ดคี รับ”
“พ่ีเตค ะ คุณพจิ ยั เชญิ พบทห่ี อ งคะ ”
เสยี งจากเลขาฯเจานายบอกมาตามสาย
“โอเคจา ย”
ยงั ไมทนั นงั่ กต็ อ งจรเสียแลว แถมช่อื พิจัยที่กํากับคําสงั่ นนั้ ก็ทําใหตองเรงเดินเร็วเสียดวย
ขึน้ ลิฟตม าสองชัน้ เล้ยี วซา ยไปจนสดุ มาหยดุ เคาะประตูไมสักหนาหนักกอกๆ กอ นหมุนลกู บดิ เปดเขาไปสคู วามกวา งเงยี บ ดู
ขรมึ ขลงั ของหอ งผบู ริหารใหญ
“ไง วนั น้มี าสายเหรอ?”
บุรษุ วัยหา สิบเศษผูเปนเจา ของหอ งทักทั้งยังกม หนาเขยี นเอกสารขยกุ ขยกิ เขาเปนคนรา งใหญ เสยี งใหญ จะขยบั หรอื พดู จาดมู ี
อาํ นาจไปหมด คําทักนัน้ แสดงใหเห็นวาเจานายใหเลขาฯตอสายเรยี กเขากอ นหนา อยางนอ ยครั้งหนึง่ แลว
“ครับ เม่ือคนื คา งทอ่ี ่นื ตอนเชาเดนิ ทางกลับหอ งชากวา ทค่ี ดิ คุณพิจยั มธี ุระดว นหรือครบั ?”
“ออ เปลา ไมใชต อ งเรงทาํ ตอนน้”ี
เจา ของหอ งยงั คงงว นเขยี นเอกสารไมว าง เกาทณั ฑค นุ กบั การเห็นฝายนนั้ ทาํ สองอยางพรอมกนั ไมย อมเสยี เวลาไปสกั วนิ าที
โดยเปลาประโยชน เชนถา เหน็ วา คสู นทนาเปนเด็ก ก็จะทาํ ส่งิ ท่ีคางไปเรื่อย ไมเงยหนาข้นึ มองกนั ดงั ทก่ี ําลงั เปนอยู

๒๖๒

“จําไดใชไหมที่ผมบอกคุณวา แอจะไปคยุ กับมสิ เตอรชุนทส่ี งิ คโปร ทางโนนเขาเพิง่ อเี มลมาถงึ วาอยากใหเ อาคนไปบรรยายและ
ตอบคาํ ถามเชงิ เทคนคิ ประกอบโอเวอรววิ ดว ยเลย แบบมชี ุดสไลดน ะ ทาทางจะตกลงงายกวา ทคี่ ดิ ผมใหคนสบื ๆดแู ลว ชว งนี้ทางโนนงาน
ลนมือ ตองพึ่งเราแน คณุ ชว ยเตรยี มวนั น้แี ลว เดินทางกบั แอพ รุง น้เี ลยนะ สโคปงานไปเอาที่แอได”

พิจยั สั่งเปนชุดแบบมวนเดยี วจบ กะใหชายหนุมรบั ทราบแลวถอยไปไดท ันที แตเกาทัณฑฟง แลวถงึ กบั ยนื คอแข็ง ยน ค้วิ ทํา
หนา ลําบากใจ นึกถึงนัดวันเสารก ับแพตรี นึกถงึ การเดินทางใกลช ิดกับเรือนแกว แลว ถามนายใหญอ ยางผิดกาลเทศะเปนครั้งแรก

“ทาํ ไมไมใหเ ชิงไทไปละ ครับ? นา จะเปนหนาทขี่ องเขาอยูแ ลว ”

พจิ ัยชะงกั มอื เงยหนา จากเอกสารทันที เหลือบจองหนุมรนุ ลูกเขมง็ สายตาคูน นั้ ทาํ ใหเกาทณั ฑรูสึกตวั วา เพง่ิ หลุดคําพดู โงๆ
ออกไป ตอหนาบคุ คลท่ชี เี้ ปนชต้ี ายใหอ นาคตเขาไดเ สียดว ย

“คณุ ตดิ ปญ หาอะไรหรือคุณเกาทณั ฑ?”

พิจัยลงปลายเสยี งขรมึ เพราะรกู นั เปน ทางการวา วันเสารส ําหรับบริษัทนี้หยุดก็จรงิ แตอ าจเผือ่ เรยี กใชส อยไดเ สมอ ชายหนมุ ฝน
ย้มิ ไมส นิทนกั

“เปลาครบั ผมเพยี งแตเ กรงจะล้าํ เหล่ือมกบั เชงิ ไท เพราะเห็นเขาคยุ ๆ กับมสิ เตอรชุนอยู อนั ทจ่ี ริงผมอยากไปซื้อของทีโ่ นนอยู
พอด”ี

ชายผูมีอํานาจบรหิ ารสงู สุดถอนใจ คลายความเครงในสีหนาลง

“วนั เสารน้ผี มวา จะชวนคณุ เชงิ ไทไปกนิ ขา วเย็นกับดอกเตอรโ ตมรนะ เขาคุน เคยกับรายนัน้ อยแู ลว คุณไปสิงคโปรแ ทนหนอ ย
แลว กัน”

“ไมม ีปญ หาครับ”

เกาทณั ฑรับคาํ ฟง เปน ธรรมชาตขิ ึน้ กวา เดิม

“หวงั วาคงไมร บกวนเวลาสวนตวั มากนะ”

พิจยั เหนบ็ ทิง้ ทา ย เกาทัณฑตอบนายดว ยกริ ยิ าย้ิมแยม แตถาเอากระจกวิเศษสอง ก็อาจเห็นเปลยี่ นเปน อาการแยกเขยี้ วยงิ ฟน
ชา งไมรูเลยวา เขายงิ่ อยากปลกี ตัวออกหางเรอื นแกว ใหเลิกใจแกวงอย.ู ..

เมอื่ ไปสอนภาคคํา่ ทม่ี หาวทิ ยาลัยในคนื นัน้ กอนหมดเวลาเกาทณั ฑตองแจงเลอื่ นเวลาสอนในคนื วนั ศุกรไ ปเปนชวงคนื วนั
จันทร นักศึกษาบางคนหนั หนาเขาหากันและบนพมึ เพราะชนเวลากบั วิชาอนื่

จากนน้ั ใชเวลาชัว่ โมงครง่ึ กวาจะวงิ่ จากในเมืองมาถงึ บานปชู นะ ใกลหาทมุ แลว เขาไมไดโทร.บอกแพตรีลวงหนา วาจะมาเยือน
ตอนนีส้ นิทกนั ขนาดถอื กญุ แจสํารองเปด ปด ประตเู ขา ออกไดเ อง เมือ่ จอดรถเสร็จจึงผานรว้ั มาแหงนหนาเรยี กคนรักทีใ่ ตห นา ตาง
โดยสะดวก

๒๖๓

“แพ!”

หญิงสาวกาํ ลังนง่ั อานนติ ยสารรายเดอื นอยูกับโตะ ทาํ งาน เมอ่ื ยินเสยี งเรียกกจ็ าํ ไดทันทวี าเปน ใคร จึงลกุ มายนื ชิดหนา ตา งมุง
ลวดเหล็กดัด เลิกมานกมลงมาเห็นเกาทณั ฑยืนเงยหนายม้ิ มือไขวห ลังเปน เงาตะคมุ อยเู บ้อื งลา ง

“พเ่ี ต จะมาทําไมไมบ อกกอ นคะ?”

“มธี รุ ะดวนจเี๋ ลย แพเปด ประตบู า นใหพี่หนอยสิ”

“ปูน อนแลวคะ มเี ร่ืองสําคญั มากหรือ ข้ึนมาเดี๋ยวทําหนวกหู”

“ง้นั ลงมาหาพีข่ างลา งก็ได”

“ดกึ แลว น่ี...”

เหน็ หลอ นอดิ เอือ้ นเชน นั้นก็ขูว า

“ถาโอเอพจี่ ะคุกเขา แลวแหกปากดัง ๆ ขอใหแ พเปดประตู ลองรึ?”

แพตรรี ีรอเปนครู รวู าเกาทณั ฑม ีความหา มพอจะกลาทําเชนนนั้ จรงิ จึงบอกอยา งตดั ราํ คาญ

“แคหา นาทนี ะ”

ผละจากหนา ตา ง อึดใจตอ มาเกาทัณฑก ็เห็นประตูเรือนเปด ปรากฏเงารา งโปรง เคล่อื นลงมา ชายหนมุ รบี สาวเทาเดินไปรบั

หยดุ เผชิญหนา กันเพียงเออื้ มเม่อื แพตรยี นื บนบนั ไดข้นั แรก เห็นเกือบอยูระดบั สายตาเดยี วกับเขา ชายหนมุ ยิม้ กวา ง สะบดั แขน
จากอาการไพลห ลัง เผยชอ ดอกไมใ หญย น่ื ใหหลอน แพตรเี หลือบมอง กอ นจะรบั มาถอื ยม้ิ ๆ แสงไฟนีออนใตห ลังคาสองใหเหน็ สีแกม เรื่อ
ข้ึนมาหนอ ย

“ขอบคณุ คะ”

รอดูหลอ นกมลงช่ืนชมดมดอม แตก็เหน็ แคมองอยางเดยี วอยูเ ปน นาน เลยชวนวา

“ไปนั่งในหองทานขา วไดไ หม?”

หญงิ สาวเดินนําเขาไปงายๆ เมื่อเขามาในหองรับประทานอาหารกเ็ ปด ไฟสวาง วางชอ กุหลาบแดงซึง่ ประมาณคราวแลวคงไม
ตํา่ กวา 40 ดอกลงบนโตะ ทกุ ดอกยงั สดฉาํ่ ราวกับเพง่ิ เฉือนจากตนไดพกั ใหญ แสดงวาไปรับจากรานเมอื่ ชวงคํา่ นี่เอง

ชายหนุมยอ งกรบิ มาทางเบอ้ื งหลัง พอเขา ใกลก ็คลอ งวงแขนตระกองกอดไวเ ต็มออ มอยา งแสนรัก แพตรีชะงกั ดวยความตกใจ
เงยหนา ขึน้ เล็กนอ ย ทแี รกขืนกาย แตเมือ่ สัมผัสวา ออมแขนและแผนอกน้นั มากับความรสู ึกประณตี ละเอยี ดออน กย็ อมยืนน่งิ ใหกอด

๒๖๔

ในความสงบเงยี บ มคี วามรกั อนั งดงามลน กระจายออกมาจากดวงจิตท่ผี ูกพันแนน แฟน ตางฝายตา งซมึ ซบั รบั รดู ว ยความสวา ง
จากกลางใจ เสมอื นทุกสิง่ ยตุ กิ ารเคลือ่ นไหวเปนนิรนั ดรใ นความลกึ ซ้ึงนน้ั

เกาทณั ฑบอกตนเองวา นค่ี ือสิ่งท่ถี ูกตอ ง นคี่ ือสิ่งทีเ่ ขามสี ิทธจ์ิ ะทาํ เขากอดธาตแุ ทแหง ความดที ่ไี มแปรปรวนกลับไปกลบั มา
กอดผหู ญงิ ทใ่ี จบอกตนเองวา อยูคูกันมาแสนนาน

ลว งเลยจนไดเ วลาหน่ึงที่แพตรีขยบั ตัวจะแกะแขนออก เกาทณั ฑก ็โนมหนา ลงหอมแกมนวลทีหน่ึงและกระชบั ปลอกแขนแนน
ขึ้นอยางไมย ินยอมปลอ ยตวั

“กลา ดขี นาดนแ้ี ลวหรอื คะ?”

แพตรีถามดวยเสียงดงั กวา กระซิบหนอยเดยี ว เกาทณั ฑถ อนมอื ขางหนึ่งลากเกา อใี้ กลต ัวแลวหยอนกายน่ังลง เปน ผลใหรางนมุ
ในออ มกอดลงน่งั บนตักตาม ชายหนมุ เอียงหนา แนบแผน หลงั หลอ น พลางพมึ พําตอบ

“ท่ีผา นมาถอื วา ขข้ี ลาดดวยซํา้ สญั ญาวา จะไมเ กินเลยไปกวา นี้กอ นแตง ”

ตา งนิง่ กันพักใหญ แพตรีเปนคนเอยถามทาํ ลายความเงียบ

“นี่หรือธุระดว นจี๋?”

เกาทณั ฑร ะบายลมหายใจยดื ยาว

“เจานายเพิง่ สั่งใหบ ินไปสงิ คโปรพ รุงน้ี กวาจะกลับคงเชา วนั อาทิตย”

แพตรีฟง แลว เฉยไป

“ที่นัดซนิ แสไวคงตองเลื่อนแลวละ ลงุ เอกดวย”

เขาหมายถงึ ลงุ คามภีร ผูเ ปน บดิ าตามกฎหมายของหลอน แพตรีอ้ึงอยอู กี พกั กอ นแหยวา

“ถา แพไมใหพี่ไปสงิ คโปรละ ?”

“พ่กี ็ไมไ ป พรุง นีจ้ ะลาออกจากบริษทั และจะเอากระปุกเสียบปากกาปาหนา อกคนส่งั เปนการทิ้งทวนทหี นึ่ง”

“อ้ือม...” ขานรับรแู ลว ก็หัวเราะนุม “ชางเถอะคะ งานสมยั น้หี ายาก รักษาไวเถอะ เขาสั่งใหไปกไ็ ปซะ”

เกาทัณฑพลิกหนา กลบั มาฝง จมูกผา นมา นผมลงกลางแผนหลังคนรัก สดู กล่นิ หอมรื่นเขา เตม็ อก

“เฮอ! น่ถี า ไมข ัดใจผูใหญพ ่กี ็ไมเหน็ ความจาํ เปนตองหาฤกษย ามเลย ฤกษซ นิ แสมัว่ หรือเปลา ก็ไมร ู เอาฤกษของพระพุทธองค
นะ ประเสรฐิ ท่สี ุด ทาํ ดเี ม่อื ไหรเมอื่ นนั้ คือฤกษงาม ความดีเปน ฤกษงามในตัวเอง เราเคยรวมบญุ กันมา จะอยูกนิ กนั กเ็ พอื่ การตอบญุ หม้นั
หรือแตง นาทนี ้ีนาทหี นา ก็เปน ฤกษด ที ง้ั น้นั แหละ”

๒๖๕

“รไู ดยังไงคะวาเคยรวมบญุ กนั มา?”

“รซู ี่ ก็ที่เคยยืนใสบาตรดวยกนั ไปกราบหลวงพอพุธดว ยกัน ไปวดั ทางนฤพานดวยกนั แพลืมแลวเหรอ?”

“ออ ...”

แพตรรี บั เกอ ๆ เพราะฟงทแี รกแปลความหมายไกลเกินไปหนอย เกาทัณฑหวั เราะครม้ึ

“แพชวยนดั ลงุ เอกใหมนะ ขอเปน ชว งสายวนั อาทิตย สว นซินสงซนิ แสนช่ี างเถอะ เรามั่วเองก็ได เอาฤกษส ะดวกแหละดี ตอน
เชา ตัง้ ใจทําบญุ ปลอ ยนกปลอยปลา ซือ้ จากตลาดแบบที่เขากาํ ลังจะฆาจริง ๆ นะ เสร็จแลวไปบริจาคเลย้ี งอาหารเด็กกําพรา ทําสงั ฆทาน
เลย้ี งพระทงั้ วดั ถายงั สรางฤกษง ามไมไ ดกใ็ หมนั รูไป สว นเรอื่ งเวลาสวมแหวนกบ็ อกเปน บา ยสามจดุ ศูนยเ จ็ดอะไรกไ็ ดใ หดูเหมอื นมาจาก
ปากซินแสหนอย เทานี้ผใู หญกไ็ มส งสยั แลว ”

หญิงสาวยม้ิ หนอย ๆ กบั ทาทหี ัวใหมข องวาทีค่ ูห ม้นั

“แพเคยศึกษาเรือ่ งฤกษง ามยามดีมาบาง แลว กร็ ูส กึ วาเพื่อเรมิ่ ตน บางสิ่งบางอยา งทม่ี ีความหมาย ถาไดเ วลาอนั เปน จุดตัด จุด
ประจวบของมงคลปจจยั หรือชวงใหผลของบุญเกา ก็จะเกดิ อิทธิพลเสรมิ ใหทกุ ส่งิ ดําเนนิ ไปดว ยดี สมัยกอนจะออกศกึ หรอื สมยั น้จี ะลง
หลกั ปก เมอื ง ก็ตอ งหาฤกษห าชัยกันท้งั น้ัน แมแตโ ทเลอมี่ทบี่ ุกเบิกดา นดาราศาสตร กท็ มุ เทศึกษาหาขอเทจ็ จริงเชงิ โหราศาสตรเกยี่ วกบั
อิทธิพลของดวงดาวทีม่ ีตอชีวติ บนโลกเหมอื นกัน

แตแ พก็เห็นดว ยกบั พ่ี ทว่ี าซนิ แสหรือหมอดูมีหลายตํารา หลากทักษะความสามารถ ขนาดระดบั ทําพิธสี าํ คญั ของชาติยงั เคย
คํานวณดวงเมอื งผดิ มาแลว ศาสตรทาํ นองน้ลี ้ีลับซับซอ นหาคนรจู ริง แมนจริงยาก ไดฤ กษยามตามเขาบอกมาแลว กแ็ คสบายใจวาไดม า ผิด
ถูกยากจะเอาอะไรวดั

ฤกษพระพทุ ธองคท ี่วาเชา สาย บา ย เท่ยี ง ทาํ ดีเมื่อไหรก ไ็ ดฤ กษง ามเมื่อนน้ั นาจะทําใหเ ราสบายใจกวากนั นแี่ พกเ็ ห็นดวย
เพราะอทิ ธิพลของแรงกระทําจากดวงดาว อาจดอ ยกวากรรมดีรายของเราในปจ จุบนั ได อยางถาฆา ตัวตายดว ยโทสะหรอื โมหะครอบงํา ตอ
ใหเ ปนขณะดาวทํามมุ ดีทสี่ ดุ ก็หนปี ระตนู รกไมพ นอยูว นั ยงั คํ่า

แตถ า คุณพอคณุ แมต ดิ ใจถามวา ไดฤกษม าจากไหน พีจ่ ะตอบวา ยงั ไงละ คะ จะโกหกหรือ? แพวา เรานา จะหาบคุ คลอางอิงที่นา
ศรัทธา ฟงแลวผใู หญไมข ดั อยา งหลวงตาแขวน ทานวาเวลาไหน จะใชเกณฑย งั ไง เราก็เอาตามนั้นดีไหม?”

เกาทัณฑยิ้มหนาใส กระชบั กอดแนน ข้นึ นิดหน่ึงดวยความปลม้ื

“ตอไปพออยดู วยกนั พี่คงตองเปนชา งเทาหลงั แน ๆ เลย”

แพตรฟี ง แลวสะดุด เงียบไปพกั กอนเอย

“อยาพดู ใหเ สยี กาํ ลงั ใจสคิ ะ แพใหเหตผุ ลดี ๆ นะ ไมใชวา เอาความเห็นตวั เองเปนใหญ ถา พเ่ี ขาใจวา แพเจา กเี้ จาการ จะเอายงั ไง
ก็สุดแลว แตเถอะ”

ชายหนมุ เบกิ ตาโต หวั เราะเสยี งดัง

๒๖๖

“โอ โอ โอ โอ โอ...นีแ่ หละนา เปนมนษุ ยส ื่อสารกันดวยคาํ พูดอยางเดยี วเขา ใจไขวเขวกนั งา ย ๆ อยางน้เี อง พ่เี หน็ ดวยกบั แพทุก
อยา งตางหาก ทบ่ี อกวาตอไปอยดู ว ยกนั พ่คี งเปน ชา งเทาหลงั นั่นก็ดว ยความชน่ื ชมจากใจจรงิ หรอก ไมไดป ระชดประชนั อะไรเลย เหตุผล
ของแพฟงแลวเย็น คิดตามแลว ไมอยากแยง จรงิ ๆ พี่เสียอีกทีเ่ ม่อื ก้พี ูดดุย ๆ แบบคนหัวแขง็ จะเอาตามใจ แพอยาเขา ใจพี่ผิดนา”

พดู จบกห็ ัวเราะอีก แลวเอยี งแกม ซบไหลห ลอ นดวยความเอน็ ดู
“อยา งนัน้ กแ็ ลว ไปเถอะ”
แพตรีพึมพาํ ฟง ปลายเสยี งรวู าติดงอนหนอ ย ๆ
“วันอาทิตยพ อไปหาลุงเอกเสร็จ เรามากราบหลวงตาแขวนกันเลยนะ”
“เพงิ่ เสรจ็ จากงาน ลงจากเครื่องตอนเชา แลววิ่งรอก ไมก ลัวเหนอ่ื ยหรอื คะ?”
“แคน ีจ้ ะเหนอ่ื ยขนาดไหนกัน วา แต…เปน ไปไดไหม ถาขอใหแพเดินทางกบั พีด่ ว ย?”
เขาเตม็ ไปดว ยความในใจที่พูดลําบาก ภาวนาใหหลอนตอบตกลง ทงั้ รูวา ความหวงั ริบหร่เี ทาแสงห่งิ หอยกลางทะเลทรายคืน
เดือนมดื
“ไมล ะคะ เปน อะไรกันถงึ หอบหิว้ ตามไปธรุ ะอยางนี้ แลวถา แพไปใครจะดแู ลปู”
“ออื ” เขารบั ซึมๆอยางเขาใจ “ไอพวกน้ันมันทํางานกนั ตลอดเจ็ดวัน ชาวบานเขาจะหยดุ เสาร-อาทิตยก ล็ ากไปเขาปง ดว ย”
“ดีแลว ละ คะ หว งงานเถอะ”
“อาทติ ยหนานพ้ี ม่ี อี ะไรใหแพแปลกใจ”
“อะไรคะ?”
“บอกแลวไงวา จะใหแ ปลกใจ เฉลยตอนนแี้ ลว จะแปลกใจไดไง”
“พดู ใหอยากรูแ ลว อมพะนาํ ยว่ั โมโหนนี่ ึกวาดนี กั หรือ?”
“อยางแพโมโหเปนดว ย?”
“เปนส”ิ
“โมโหแลวทาํ ไง?”
ขาดคําเกาทัณฑก็รองล่นั เมื่อแขนถูกปลายเลบ็ จกิ หยกิ เตม็ แรง
“อูย!...เดย๋ี วนที้ ํารายคนเปน แลวเหรอ”

๒๖๗

“พี่กลับเถอะคะ”

“ไลอีกละ”

“บอกไวแ ตต น ไง แคห า นาทีพอ นี่ตั้งเทา ไหรเ ขาไปแลว มากด็ กึ ดนื่ จะอยูใหถึงเชา หรอื คะ ปูต นื่ ลงมาเหน็ อยา งน้ีเดย๋ี วก็ถูกหา ม
เขา บา นหรอก”

“กไ็ ด...กด็ าย”

ชายหนมุ ลากเสียงยานคาง ทิง้ ทายดว ยการรดั รางนมุ แนน เขา อยางจะเขา รใู หถ งึ กนบง้ึ หัวใจตนเอง วายงั รักและปรารถนาใน
หลอ นเพยี งไหน

หักหามใจ คลายออมแขนออกดวยความเสยี ดาย แพตรลี ุกขน้ึ แลว เดินออกจากหองอาหารทนั ที ไมอ อ ยอง่ิ รรี อ บงั คับให
เกาทัณฑต อ งลกุ ตาม

ทันกันทหี่ นา ประตูร้ัว ชายหนมุ มองรอสบตา เห็นหลอนกมมองพนื้ ทาเดยี วก็เอานิว้ เชยคางขึ้น แพตรียกมือปดเบา ๆ

“พอแลว คะ”

เกาทัณฑย ้มิ รบั เทาที่หลอ นยอมกอ็ มิ่ ใจพอจริง ๆ เลยอาํ ลาโดยดี

“เชา วันอาทิตยพ อถงึ ดอนเมืองพ่ีจะรีบโทร.หา แลว มารับทันทีเลย เตรียมตัวไวน ะ”

กลาวดว ยความเช่อื วา วางแผนไวอยางไรตอ งเปน ไปตามนั้น เสรจ็ งานวนั เสารหมายความวา เชา วนั อาทิตยก ลบั ไทยไดโดย
สวสั ดิภาพ

เสน ทางชีวิตคนมักมีความแนนอนตามตารางเวลา นอ ยครัง้ จะเกดิ เร่อื งไมคาดหมาย จึงทาํ ใหหลงคิด หลงรสู ึกวา สามารถลิขิต
เหตกุ ารณประจําวนั ของตนไดเสมอไป…

๒๖๘

บทที่ ๒๐ กรรม

เมื่อเรอื นแกว มาถึงเคานเ ตอรเ ช็กอนิ กเ็ หน็ รางสงู ของเกาทณั ฑก าํ ลังยกกระเปา เดนิ ทางขนึ้ สายพานลาํ เลยี งอยพู อดี หลอ นย้ิมนดิ
หนึง่ รีบลากกระเปา ของตนรดุ ไปหา และสง เสยี งเหมือนลกู นอ งเจอเจา นาย

“สวสั ดีคะทา น”
พอเขาหันมามองตามเสียงทกั เรอื นแกวก็นกึ สนกุ พนมมอื ไหว ยอบกายถอนสายบวั อยา งพนิ อบพิเทา เกาทณั ฑเ หน็ แลวเกอื บ
หัวเราะ หลอ นไหวสวย ดูชดชอยนอบนบ ออ นโยนจรงิ ใจจนตองรบั มขุ ดวยการพยกั หนาหงึกหนง่ึ
“ออื ม ไหวพระเถอะหนู”
นน่ั กลายเปนละครโรงเล็กทแ่ี ตละฝา ยลวงตาดวยภมู อิ ันมจี รงิ ในตน สบตาแลว หวั เราะออกมาพรอมกัน ถอดโขนกลบั สูสภาพ
ปกติ
“มานานแลวเหรอ?”
เรอื นแกวถามพลางเตรยี มยกขาวของขน้ึ สายพานเอก็ ซเรย
“ก็เด๋ียวนแ้ี หละ”
เกาทณั ฑตอบแลว ชว ยเปนธุระ ออกแรงยกของหนกั ให
“จายมารยึ งั ?”
“ไมเ หน็ น่ี อาจเขาไปนั่งรอขา งในแลว ม้ัง”
สองหนุมสาวผานขนั้ ตอนเชก็ อนิ และเสยี คา ธรรมเนียมตา ง ๆ เรยี บรอยแลว เดนิ เขา หอ งโถงผโู ดยสารรอขึน้ เครือ่ งดว ยกัน
“ไดต ๋ัวบสิ เนซ็ คลาสหรอื เปลา ?”
หญิงสาวถามอยา งกะจะชวนเขาใชส ทิ ธพ์ิ ิเศษเขา ไปนง่ั ในเลานจเพือ่ ทานของวา งและเครื่องดมื่ แตเ กาทัณฑส ่นั ศีรษะ
“ยายจายเพิง่ จองใหต อนเชา วันพฤหัส กเ็ หลอื แตท่ีน่งั ดานหลงั นะซี คุณพจิ ัยเลน ส่งั ปบุ ปบ อยา งน้ี”
มาน่ังเคยี งขา งกันทเ่ี กา อ้รี ับรองธรรมดา เรอื นแกว แอบย้ิมสะใจไมใ หเ ขาเห็น แตถามเสยี งรืน่ ฟงเปนปกติ
“แลวไงจะ งานดว นพเิ ศษกะทันหันนท่ี าํ ใหผ ดิ แผนสุดสัปดาหก ับใครหรือเปลา ?”
ถามจ้ีใจดําแท ชายหนมุ แสยะยม้ิ หนอ ยหน่ึงกอ นวางหนาเปนปกติ ขณะคดิ หาคาํ ตอบอยูน ้นั เผอญิ เงารา งจอ ยผา นเขา หางตาดึง
ความสนใจใหเหลือบมอง ลูกสาวฝรัง่ อายุประมาณ 2 ขวบ ตาสฟี า ผมสีทองเดินกะดอ กกะแดกเหมอื นตุกตาจวนหมดลานใกลเขา มา แม

๒๖๙

หนูนอ ยเงยหนา ขน้ึ เห็นสาวผมสน้ั นง่ั ไขวหา งแลว ชะงัก ทาํ ตาแปว จับจอ งคลา ยสงสยั ตดิ ใจอะไรบางอยาง เรียกวาตหุ รดั ตเุ หรม าสะดุดของ
แปลกแลวถงึ กับมองคาง

“อยุ ! นา รัก!”

หญงิ สาวอุทาน แตพอหลอนยิม้ ใจดี แบสองมอื ย่ืนเหมือนจะขออมุ แมห นูกล็ ังเล เร่มิ หนั รหี ันขวาง และทีส่ ุดคอื ตดั สินใจหมุน
ตัว ซอยเทาปรอกลบั ไปหาแดด ดก้ี บั มัมมี่ที่ยนื หัวรอเอิ๊กอา กอยูกับชายไทยคนหนึง่

“เฮอ ! ทํางานจนลมื อยากมยี งั งีม้ ่งั ”

เรอื นแกว เปรยบนอยางปราศจากความขวยเขนิ

“โถ แมค ณุ ทาํ เปน บน แลว เพ่งิ อายเุ ทา ไหรเอง”

“ก็เทา ทสี่ มัยกอ นเขามลี กู กันครงึ่ โหลละนา ”

ชายหนมุ ยมิ้ ในหนา คนเราพอมคี วามม่ันคงในอาชพี การงานถงึ จุดหน่ึง เม่อื เหน็ เด็กนารักเขา ก็มกั เกิดแรงบนั ดาลใจอยากมขี อง
ตวั เองไวอมุ เลนบาง

“เหน็ ลูกคนอน่ื นา รัก อยากมลี ูกกับเขามง่ั พอลูกออกมาหนา เหมือนหนถู ีบจักรกเ็ สร็จเลยนะเธอ”

เขาพยายามเบยี่ งเบนใหเปนเร่อื งชวนหัว

“ถาพอ หลอ แมสวยลกู ออกมาตอ งนารกั อยแู ลวละ ไมก ลวั หรอก”

เรอื นแกว โตค ลา ยคา น มีนยั แฝงในน้ําเสยี งและวิธีปรายหางตาทพี่ อเชื่อวาเจตนาจงู ใจใหคิดถงึ เงารางทเ่ี คยี งขางกันระหวาง
หลอนกบั เขา และเหน็ ความเขา คูเ หมาะเจาะราวกับเปน สองขา งปก ผเี สือ้ ลายเทแ ปลก ซา ยขวาดจุ เงาสะทอ นท่ีรักษาดลุ ของแตล ะฝายไว
พอดกี ัน

เกาทัณฑพลอยนึกตามถงึ ความนา จะเปน ทลี่ กู ผูมาเกิดกบั ตนและเรอื นแกว คงนา เอน็ ดู สังสารสัตวม ีกรรมเปน กาํ เนดิ มีกรรม
เปน เผาพนั ธุ เมอื่ มาเกดิ กับพอแมค ไู หน ก็ตอ งอาศยั ระดบั บุญบารมที ค่ี ลองจองตามนัน้ ชว งชีวติ นีข้ องเขากับหลอนมแี ตน ํ้าขนึ้ กบั ขน้ึ
สะทอ นใหเ ห็นวาวบิ ากดกี าํ ลังใหผลเต็มกําลงั ดงั นนั้ เม่อื ไดล ูก กค็ วรเปน วิญญาณที่มีดีพอมารว มเสวยสุขทพี่ อแมสง่ั สมไวปพู รมรอรบั

จับตาเล็งแลแมหนูนอยผมทองคนนัน้ ซ่งึ บัดน้ไี ปยนื เกาะขาแหมม ผูเปนแมแ จ รูสกึ ครม้ึ จนเผลอระบายย้ิมอยพู ักหน่ึง กอนหบุ
ลงกมหนา ขมวดค้วิ ตําหนติ นเองเมอ่ื รตู ัววา คดิ เลยเถดิ มาถงึ ไหนแลว

ใจ…

อยใู กลใครกไ็ ขวเ ขวมาหาคนนัน้

“เต เธอเชอื่ ไหมวา คูสรางคสู มน่จี ะหนาตาคลา ยกัน?”

๒๗๐

เรอื นแกว ถามเหมือนลมื …ลืมสนทิ วา เขากับหลอนมคี วามละมายจนใครตอใครทกั ถามหลายตอ หลายครัง้ แลว วา เปน พ่ีนองกนั
หรอื เปลา

“ก…็ ”

เกาทัณฑคดิ อยคู รู ถาสมยั กอ นเขาคงตอบกลวั้ หวั เราะทํานองเห็นเปน เรอื่ งไรสาระไปแลว

“ถา เอาทีผ่ มเช่อื ตอนน้ี คนเราหนาตาคลา ยกันกเ็ พราะทําอาจณิ ณกรรม หรอื กรรมทีท่ าํ จนสง่ั สมเปน ความเคยชินมาทํานอง
เดยี วกัน ถาทําดวยกนั กเ็ ปน ความผกู พนั ดงึ ดดู มาเขาคไู ด แตถ าตา งคนตางทํา กค็ งไมมคี วามเกย่ี วพันอะไร แบบดารานําท่ีดลู ะมา ย สมกนั
อยา งกบั กง่ิ ทองใบหยก ก็ตางคนตา งอยู ไมเหน็ มาจบั คูกนั นอกจอเลย”

เรือนแกวคิดครวญแลว พมึ พํา

“แอก็เคยนึกนะวา ในบรรดาการเขา จบั คกู นั ของสง่ิ ตา ง ๆ ในธรรมชาติ การจับคูของมนุษยหญงิ ชายมีเง่อื นไขซับซอ นพิสดารกวา อยา งอื่น
หมด...”

เมือ่ คิดถึงคาํ วา ‘อาจณิ ณกรรม’ ที่เกาทณั ฑใชเ มือ่ ครู กถ็ ามสบื ตอ มา

“วาแตก รรมนคี่ อื การกระทําใชไหม?”

เกาทัณฑพ ยกั หนา

“นนั่ คอื คาํ แปล แตเ ม่ือพูดวา ‘การกระทํา’ น่คี นมักนึกถงึ การลงไมล งมือทําเรื่องราวใหเ กิดอะไรข้ึนสักอยา ง พระพทุ ธองคตรสั
ไวอยา งชัดเจนคือ ‘เรากลาววากรรมคอื เจตนา เจตนาคอื กรรม’ หมายความวา แคคดิ กเ็ ปนกรรมไดแลว ยังไมต องพดู ยงั ไมต อ งเคลอื่ นไหว
มือไมก ันเลย”

เรือนแกว เอียงคอขอ งใจ

“แอมกั หงดุ หงิด ขบั รถแลว นึกดาพวกซง่ิ พวกปาด พวกเรง จ้หี ลังอยทู ุกเมื่อเช่ือวัน ก็ถือวาเปนอาจิณณกรรม เปนตวั นํามาเกิด
เปนนั่นเปนนี่ได? ”

เกาทัณฑล งั เลครูหน่ึง กอ นจะผนึกจติ ใหรวมแนน อยูใ นสภาพเหน็ กายเปนอนตั ตา แลวจงึ ทบทวนคําถามของเรอื นแกวใหม
อาศยั จติ ของตนเปน เวทีทดสอบของจริง ชั่งนํ้าหนักแลว กลาวตอบอยางละเอยี ดตามความเห็นท่เี กิดข้ึน

“สมมุตวิ า แอขับรถอยเู พลินๆ จู ๆ มรี ถกระบะคันหนึ่งวิง่ ปาดหนาแซงเขา เลน ทําใหต อ งเหยียบเบรกกะทันหนั แอตกใจและ
เกิดความโมโหจัด พรอมกนั นั้นสิง่ ท่เี กิดขึน้ มักเปน คําดาส้นั ๆ ในหัว โดยไมตองเคน คิด หรอื ตั้งใจไวล วงหนา วา พอโมโหแลว เราจะคดิ
อยางน้ี ใชหรือเปลา?”

เรอื นแกวจินตนาการตามแลว พยกั หนารับไมค ัดงา ง

“น่ันคือความเคยชนิ ทีจ่ ิตคัดสรรคาํ รา ย ๆ ขึน้ มากระแทกใสค นขบั มารยาททราม จะเปนคลนื่ ความคิดอยางเดียว หรือเปน
ตะคอกออกจากปากกข็ น้ึ อยกู ับระดบั ความตกใจทจี่ ดุ โทสะขึ้นมา อนั น้ีแหละจัดเปน อาจิณณกรรม เพราะทาํ จนเคยชนิ

๒๗๑

ทีนีว้ า กนั ในแงน ําใหเ กิดเปนน่นั เปน น่ี จะเล็งเอาเฉพาะตอนอยูในรถอยางเดียวไมไ ด ตองดจู งั หวะอนื่ เชนตอนขดั แยง กบั คนอ่นื
ในหอ งประชมุ ตอนหาของไมเจอ ตอนแอรเ สยี ในหนารอน และอีกสารพดั เหตุการณว ดั ใจ คอื ดโู ดยรวมวา เม่ือเกดิ โทสะขนึ้ แลวสิ่งท่ี
ตามมาคอื อะไร คําหยาบในหวั เจตนารา ย กริ ิยากระบึงกระบอน หรอื สตสิ ัมปชัญญะ ความขมใจ ความฉลาดในการเปล่ยี นอารมณ

พดู งาย ๆ วัดเอาจากทั้งชวี ิตวาชา งโกรธไปหมดทกุ เรอื่ งหรอื เปลา ผลของความชางโกรธเสมอ ๆ นั้นจะกลายเปนสวนหนึ่งของ
ตัวสรา งอัตภาพใหม เชนทําใหม ผี ิวพรรณไมน า ดู ทาํ ใหร ูปทรามแสลงตาคนเห็น

แตถา เคราะหหามยามราย กอนตายเกดิ โมโหโกรธาอะไรขึ้นมาแลว จิตดับขณะเปน อกศุ ล เชนกาํ ลังนึกดา รถกระบะคนั หนา
แลวรถเครนลม ตึงลงทับเราขาดใจตายคาที่ อกุศลกรรมน้ันจะกลายเปนสงิ่ ทเี่ รียก ‘ชนกกรรม’ สง ใหเ ปน เปรต หรือผีตายโหงวนเวยี นแถว
ที่เกิดเหตุ หรือดไี มด ีอาจพุงหลาวลงนรกไปเลย กระแสวญิ ญาณมนั สรางรูปสรางเรอื นใหตัวเองอยตู ามสภาพลาสดุ ของตัวเองเสมอ”

“สรปุ แลวแอเ ปน คนขโ้ี มโห ตายไปเกดิ ใหมจ ะรูปรางหนาตาขี้ริ้ว?”

“ผมไมม ญี าณหยัง่ รหู รอก เพราะแอมอี ะไรมากกวาความ ‘ขีโ้ มโห’ อยมู าก และท่ีผมพูดถงึ โทษของความเปนคนขโ้ี มโหนก่ี ็วา
ตามเน้ือผา เอาตามท่ีพระพุทธองคเ คยตรสั กบั มเหสีกษัตริยใหญองคหน่งึ วา มาตุคามผูมกั โกรธจะมรี ูปทราม ใชจ ะสรุปรวบรัดวาคราวหนา
แอเ กิดแลวจะขเ้ี หรแนๆ”

“ผูหญงิ กย็ วั ะเกงทง้ั นัน้ แหละ”

“ถงึ หาทผี่ ิวสวย หนา ใส ดูช่ืนตาช่ืนใจยากไง”

“หลายคนทีแ่ อรูจัก เห็นผิวสวย หนา ใส ก็ดาเกงเปนไฟแลบเยอะแยะ เรียกวา ทง้ั มโนทุจรติ วจีทุจริตเหมาหมด ทําไมเปน งั้นละ?
ผลของความสวยใสนาจะเกดิ จากอาจณิ ณกรรมฝา ยกศุ ลของชาตใิ กล ซง่ึ เปน ผูไมม ักโกรธน่นี ะ ทาํ ไมถึงไมต ดิ นสิ ัยมาถึงชาติปจ จุบันกัน
บาง?”

เกาทณั ฑสายหนายม้ิ

“ยงั ไงไมรแู ฮะ ผหู ญงิ สวยกับความปากจัด ความเจาอารมณนีม่ ักจะมาดว ยกนั จรงิ ๆ อาจเปน เพราะความเคยชนิ ทไี่ ดร บั การ
พะนอเอาใจมาก เลยออ นไหวกับเรอ่ื งขัดใจมง้ั พอสวยแลว ลมื นสิ ัยเกา หมด ดงู า ย ๆ ในชวงชีวติ เดยี วกไ็ ด อยางคนจนท่ีเคยเสงี่ยมเจยี มตวั
พอรวยกย็ ะโสโอหังกันไป

และก็ใชวาความเกง ในการระงับโกรธจะผูกขาดเปน ตัวสรางอัตภาพที่สวยงามอยา งเดียว ศลี บริสุทธิก์ ท็ าํ ใหส วยได ขัดลางทํา
ความสะอาดพระพทุ ธรูปกท็ าํ ใหสวยได หรอื แมไ มใชบ ญุ กริ ยิ าในพุทธมณฑลก็อาจทาํ ใหสวยไดอกี เหมือนกนั ขอใหเ ปน อาจิณณกรรม
เขาลอ็ กท่ีจะใหเ กดิ การบนั ดาลรูปอันเปน ฝายกศุ ลอยา งสมา่ํ เสมอเถอะ เชน ถา เคยชินกบั การมองคนและสตั วดว ยความรักออกมาจากใจจริง
กท็ ําใหนยั นตางามอยางทเี่ ขาวา แลตะลงึ ”

เอนแกวยน จมูกนดิ หนึ่ง

“อยางกับคนในโลกน้นี าใหม องดว ยความรกั ความจรงิ ใจนักละ ”

เกาทัณฑห วั เราะหึ ๆ

๒๗๒

“เหมอื นเลนเกมไง สภาพแวดลอมถกู ออกแบบไวใหเขา รกเขา พงกันเกอื บหมด เหลอื หลดุ รอดเขา ปราสาท เขา วิมานกนั นอย
เทานอย รอบดา นบบี คน้ั ใหเ ราครงึ่ ดีครึง่ รา ย ไมผ ิดแผกจากกนั เทาไหรนกั อยา งลูกฝรั่งเมอ่ื กี้เนี่ย โตขึน้ ตาสวยหาตัวจับยากแน ถา แอเ หน็
อยา งนี้บอยๆจะรองออกมาดัง ๆ เหรอวา นารัก นั่นแสดงวาเขาเคยฝาดานยากมาไมเ หมือนใคร”

“พดู กพ็ ดู เถอะ เทา ท่แี อคบสนิทกบั เพอื่ นสวย ๆ หลายคน ย่งิ เหน็ จิตใจ เห็นไสเห็นพงุ กนั มากเทาไหร ย่งิ ไมอ ยากจะเชือ่ เลยวา
กรรมเวรมีจรงิ คนเราถาเคยแสนดมี าจนแสนสวย รวยหรกู นั ไดขนาดนั้นกน็ าจะเหลอื เคา เหลือรอ งรอยกนั บาง นี่อะไร เลวตลอดศกอยา ง
กบั ยกั ษมารมาเกดิ ”

“เรอื่ งกรรมนซี่ บั ซอ นมากนะแอ ถา ศึกษาลงไปลกึ ๆ แลว จะเห็นวาสงิ่ ทเี่ รียก ‘เจตนา’ นนั้ เปน ประธานการปรุงแตงจติ อยู
ตลอดเวลา ทนี ้ีลองคดิ วา ช่ัวชีวิตเราสั่งสมนิสัยและความเคยชินไวต ั้งหลายอยาง กต็ อ งมบี างท่ีขดั แยงกนั เอง

แถมกรรมบางชนิดนน้ั แคท ําคร้ังเดียวอาจชนะกรรมฝา ยตรงขามรวมกนั เปน รอ ยชาติ เชน ถวายดอกบวั ขาวบรสิ ุทธแิ์ กสงฆท ่ีมี
พระพทุ ธเจาเปนประธาน ดว ยศรัทธาแกกลา ดวยเจตนาเคารพบูชาอยา งลกึ ซึ้ง ถวายแลวเกดิ โสมนัสแรงตอ เน่อื งเปนชัว่ โมง ๆ อยา งนีผ้ ลที่
เกิดจะยากแกก ารประมาณ และเกนิ จะกําหนดท่ีสนิ้ สุด ตอใหมกั โกรธไปบางก็ยังสวยอยูน่ันเอง แมจ ะกรอยลงตามสว นกเ็ ถอะ”

เรือนแกวขบรมิ ฝป ากหนอย ๆ

“ถา ผูห ญิงสองคนระงับโกรธไดเ กงตลอดชวี ติ และถอื ศลี บริสุทธ์ิไดค งเสน คงวาเหมือนกนั อยา งนี้ทําใหเ กดิ ใหมแ ลว สวย
สไตลเดยี วกัน หนา ตาเหมอื น ๆ กนั หรือเปลา ?”

“คําตอบอยูในคําถามแลวน่ี แมช ีวติ คนเรามอี าจิณณกรรมอยหู ลายประเภท หลายชนดิ แตกม็ สี ายหลกั สายลกึ อยูไมเทาไหร
โอกาสทีค่ นเราจะหนา ตาดีและคลายกันจงึ พอมีอยู และหาไมย ากจนเกินไปนกั ตัวอยา งงา ยทสี่ ดุ เห็นจะไดแ กค ูแฝดทั้งหลาย”

ใบหนา ของเรือนแกวกราดดวยรอยยิม้ พรายอยา งมีเลศนยั หลอ นดดี หลังมอื ปดปลายผมทีส่ ปริงตัวไดอ ยา งมชี วี ิตชวี าของตน
แลว ถามวา

“แอละ สวยแบบไหน?”

เกาทณั ฑยมิ้ เมนิ จนหลอ นตอ งเขยาแขนเรงรอ งเซาซี้

“บอกหนอยด”้ิ

“แบบท…่ี ไมม ใี ครเหมอื นมั้ง”

หญิงสาวหัวเราะเปน กงั วานกระจาย ทวั่ อาณาบริเวณดูกระจา งใสข้ึนตามพลงั อดั ในคลื่นเสยี งแหงความเบกิ บานนนั้

“แสดงวาแอทํากรรมดมี าแปลกกวา ชาวบานง้ันส”ิ

“ใครจะไปรูล ะ ลองดูรองรอยจากตัวเองในปจจุบันสวิ า เหมอื นใครเขาไหม”

เรือนแกวหัวเราะอีก กอ นจะนกึ อะไรข้ึนมาไดบางอยาง วีแ่ ววราเริงลดลง

๒๗๓

“ถาทํากรรมราย ๆ ไวมากนี่ตองไปเกดิ เปน สัตวใชไหม?”

“แคข าดความละอายตอ บาปกเ็ ปน สตั วไ ดแ ลว ไมต อ งทํากรรมหนกั ไวมากหรอก”

คนหนา สวยเกอกึ อกั ไปชวั่ ขณะ

“กแ็ ปลวา คนที่เห็นเดนิ ๆ นั่ง ๆ กนั อยนู อ่ี กี หนอ ยอาจแปลงรา งเปน หมหู มากาไกซนี ะ บางทเี หน็ สตั วแลว ก็ทาํ ใจเชอ่ื ยากวา คร้ัง
หน่ึงพวกมนั เคยเปน อยางอืน่ มากอน วัน ๆ เอาแตเดนิ ตว มเตีย้ ม ไมเหน็ ทําอะไรนอกจากรอตายไปตามเวลา เวน แตคนจะเอามาฝก ใชง าน
จินตนาการใหคลอยตามไดย ากเหลอื เกินวาอาจเคยเปนแมกระท่ังมนษุ ยอยา งเราทีค่ ดิ ได พดู ได กออารยธรรมเปน ตึกรามบานชอ งได”

“แอต องมองวาอัตภาพแตล ะชนิดเปน พชื พนั ธุตามธรรมชาติ เหมอื นตน หมากรากไมที่แตกตางกนั จนไมอาจเทียบเคยี ง เชนตน
ปาลมกับตน เขม็ อยา งนี้ เม่อื โตขน้ึ มาตามเมล็ดพนั ธุไ หนแลว ก็จะมลี กั ษณะความเปนเชนนั้น แตกตางสน้ิ เชิงกับพันธุอ นื่

พระพุทธองคเคยตรสั กับพระอานนทว ากรรมเหมือนเน้ือนา วญิ ญาณเหมอื นพชื วญิ ญาณทเี่ หมาะกับความเปนสัตว เมอื่ เคลอ่ื น
มาสอู ัตภาพของความเปน สัตว กไ็ มหลงเหลอื เคาเงาของมนุษยใหเ ห็นอกี จะรูปรางหนาตาหรือความคดิ อานกต็ าม ธรรมชาตทิ รี่ องรับ
ความเปนอยา งนั้นคือพชื พนั ธเุ ฉพาะตวั เอาไปเทยี บขา มพันธดุ ว ยตาเปลา กเ็ ชื่อยากเปน ธรรมดา แตถาเทียบดวยประเภทของจติ ใจแลว อาจ
เหน็ ความละมา ยคลายคลึงไดอยู อยางที่เราไดยินคําเปรยี บเปรยเชน ซนเหมอื นลงิ ดเุ ปน เสืออะไรทํานองนัน้ ”

เกาทัณฑพ ูดโดยไมเ หลยี วมาสังเกตวา เรือนแกวเงอ่ื งหงอยลงถนดั

“คาํ พดู คาํ เดียวสงใหคนไปเกิดเปน สตั วไ ดไ หม?”

“กต็ อ งแลว แตว า พูดอะไร พดู กบั ใคร ดว ยใจทแ่ี รงขนาดไหน สง ผลรายทางยืดเยอ้ื ยาวนานเพียงใด ถา หากวา คาํ พดู คาํ เดยี วนน้ั มี
ผลสาํ คัญ โดยเฉพาะกระทบผทู รงคณุ หรอื ผเู ปน บุคคลพเิ ศษของเราอยางพอแมบงั เกดิ เกลา ทําใหเกิดความเดอื ดรอนหรือเสียหายในทาง
ใดทางหนงึ่ อันน้กี ค็ ิดวา มีน้ําหนักพอจะสง ไปเปนสตั วไดนะ”

“เปน ไปทกุ ชาติเลยเหรอ?”

เกาทณั ฑแปลกใจเล็กนอยทเี่ หน็ เรือนแกวบีบมือเขา หากนั ขณะกม หนา ถามเสยี งออย

"เทา ทีร่ ูมา พอถอยหลน จากความเปน มนุษยล งภมู สิ ัตว กม็ กั จะหาทางขึน้ ยาก ดวยเหตุผลหลาย ๆ อยา งเชนสัตวม แี ต
สญั ชาตญาณ โอกาสจะพัฒนาจติ ใหสงู นน้ั นอย คือตองมโี อกาสคลุกคลีกับมนุษยใ จสูง อีกอยาง พระทานวา สัตวแตล ะชนดิ มักติดอยูใ น
กามแบบของตน ถึงบางทจี ะมีบุญวาสนาหนนุ หลัง ถา ตดิ ใจกามในอัตภาพหนึ่ง ๆ แลว กจ็ ะวนเวียนอยูในภพแบบนั้นเอง"

“อยา งถาแกลงพูดทม่ิ ตําใหพ อแมช ้ําใจ ทาํ นองวาเกดิ เปน ลกู สัตวย ังดกี วา เปนลูกทาน อยา งนก้ี ็ตอ งเกดิ เปน สตั วไปเรื่อย ๆ หา
ชาตสิ ดุ ทา ยไมเจอนะ ซี? เปน สตั วฟ งธรรมไมรเู รือ่ งน่ี”

เกาทณั ฑบ ดรมิ ฝปากใครครวญ เพราะสงั หรณวา ถาตอบผิดนดิ เดียว ผลท่ตี ามมาอาจเปน ความกังวลใจไมรเู ลิกของเรอื นแกวไป
จนชัว่ ชีวติ และน่ันแหละจะกลายเปนของจริง ถากอนตายเกิดไพลป ระหวัดกังวลข้ึนมา ความคดิ กงั วลนั้นจะเปน ชนกกรรม หรือกรรมนาํ
เกิดเปน รางรายไป

๒๗๔

โดยเฉพาะอยางยิ่งกรรมหนักขนาดที่หลอนวา น้ัน ใชว ามีโทษแคเ ปน สตั วตามคําพดู แตความหยาบคายทีก่ อความเสียใจรุนแรง
ใหเกดิ ขนึ้ ในบุพการี เปน บาปอนั กลา แขง็ มีแรงเหว่ยี งสง ตรงไดถ ึงนรกทีเดยี ว ความท่เี ขาเปนผูเ คยเห็นนรกมากอนทาํ ใหซึมซบั และพอจะ
ชงั่ นา้ํ หนักกรรมไดอยู

“ผมไมไดม ีญาณหยงั่ รเู ร่อื งกรรมวบิ ากลึกซึ้งนะแอ ใจรไู ดแ ตหนา ตาของกรรม แตผลกรรมน้ันตอ งศึกษาตามพทุ ธดาํ รสั ไป
พลาง ๆ วา ทําอยา งไร จะไดผ ลอยา งไร

คนเรานี่ เพราะมองไมเ หน็ วิบากกรรมที่เกดิ จากการกระทําหนงึ่ ๆ ทําใหก ลา กอ บาปหยาบชาสารพดั ขนาดพระเทวทัตนะ
สําเรจ็ อภิญญา มีตาทิพย หูทิพย เหาะเหินเดนิ อากาศได ยงั มองไมเห็นเลยวา คดิ ประทษุ รายพระพทุ ธเจาแลว โทษท่ีตามมาคือความรอ นใน
อเวจมี หานรก อยาตอ งนับมาถึงพวกเราทีจ่ ิตขุน ปราศจากญาณหยัง่ รเู ลย

แตผ มแนใ จไดอ ยา งหนึง่ วากรรมเปน ส่งิ มอี ายขุ ยั หมายความวาใหผ ลจนหมดแรงเมือ่ ไหรเ ปนอนั เลกิ เม่ือนัน้ คลายกบั ทีเ่ ราออก
แรงถีบจกั รยานไปครง้ั หนึ่ง ถาเบาก็เคลื่อนแคใกล ถาแรงกพ็ ุงไดไกล ทาํ กรรมหนกั ขนาดไหนก็คงชดใชจ นหมดเขา สักวัน

ที่สาํ คญั กรรมแตละชนดิ อาจหยอนแรงลงไดถามีปจ จยั ตรงขามมาแทรกแซง เชนสมมุติวา ดาพอแมแ รง ๆ แลว ตองเกิดเปน สตั ว
เจด็ ครัง้ หากสํานึกได ขออโหสิ และไมทํากรรมหนักชนิดเดียวกนั ซํา้ อีกเลย กอ็ าจลดลงเหลือแคเ กดิ เปนสตั วหนเดียว ไมมีความยืดเยื้อ
เพราะระงับเวรไดดว ยคกู รณีเอง และทสี่ ําคญั คือเม่อื ใกลตาย จติ จะไมป ระหวดั ถงึ เลย เพราะโลง ไปแลว เหมอื นผา นหายไปแลว เมอ่ื จติ
กอนตายไมประหวดั ถึงกรรมช่ัว ก็เบาใจไดวากรรมชั่วน้ัน ๆ จะไมเปนชนกกรรมนําเกิดเปน วิญญาณบาป”

สีหนาของเรอื นแกว ดีข้นึ หนอ ยหนึง่ เพิ่งรวู าการขออโหสิ ปลดเปลอื้ งความรูสึกผิดที่ทาํ ไวกับพอ มีความหมายเพยี งใด

“แลว มไี หมทเ่ี ราสามารถลบลางบาปดว ยบญุ อยางเด็ดขาด?”

เกาทณั ฑตรกึ นึก เผอญิ วนั กอ นเขาเพิ่งอา นเก่ยี วกับเรอ่ื งของพระเจา อโศก ซงึ่ มีตอนหนง่ึ เปน บทสนทนาธรรมเก่ียวกับปญหาขอ
นพี้ อดี

“คร้ังหน่งึ พระเจา อโศกมหาราชเคยตรัสถามพระโมคคัลลบี ตุ รผเู ปนอรหนั ต วากรรมดีและกรรมชวั่ ลบลางกันไดห รอื ไม พระ
มหาเถระทูลตอบโดยจับเคา จาก ‘โลณกสตู ร’ ซึ่งพระพุทธองคเ คยเทศนโ ปรดไว คอื ถา แทนคาํ วา ‘ลบลา ง’ ดว ย ‘ละลาย’ จะฟง งา ยขึน้
ความดีสามารถละลายความชัว่ ใหจ างหายได เชนเดียวกับท่นี ําเกลือกํามอื หนงึ่ ใสล งไปในอา งท่ีมนี าํ้ ปรมิ าณนอ ย เราจะเห็นวานาํ้ ในอางนั้น
มรี สเค็มอยู แตเ มอ่ื เตมิ น้าํ เพ่มิ ข้นึ เรอ่ื ย ๆ ความเคม็ นนั้ จะจางลงทกุ ที กระทง่ั หายไปไมเ หลอื รสเคม็ เลย โดยเฉพาะเม่อื ปรมิ าณของนา้ํ นั้น
มากเหลือเกนิ ทัง้ ทีจ่ รงิ เกลือกย็ งั คงอยใู นอางไมระเหยหายไปไหน อยา งนี้ทานเรียกทาํ กรรมชัว่ ใหอยใู นสภาพ ‘มีเหมือนไมม’ี นน่ั เอง”

กระแสปต บิ ังเกิดขึน้ ในใจของเรอื นแกว บนั ดาลยิ้มใสขน้ึ ได เพราะรูกําลงั ตวั เองวา มีความฉลาดทจี่ ะทําใหค นรอบขางเปนสุข
เพียงใด จะยากอะไรกบั การแกม ือ ‘เตมิ นํ้า’ ใสห ัวจติ หวั ใจพอ มาก ๆ

“เตเพง่ิ สนใจศาสนาไมนาน ทาทางรอบรูดนี ะ มที างลัดที่จะรเู นอื้ หาในพระไตรปฎกเร็ว ๆ หรือเปลา?”

เกาทัณฑผงกศีรษะ

๒๗๕

“มอี ยู นับวาคนไทยโชคดีมากทีท่ านอาจารย สุชพี ปุญญานุภาพ รวบรวมและยอความจากฉบบั บาลี 45 เลม ไวเปน เลมเดยี วคอื
พระไตรปฎ กฉบับสําหรับประชาชน ทา นคัดขอ ความนารูจ ากพระไตรปฎก และตามดวยยอ ความพระวินัย พระสูตร และพระอภธิ รรมไว
ครบ ทาํ ใหเปนไปไดจริงทจี่ ะเลอื กอา นจดุ สาํ คัญทีส่ ดุ จนครบโดยไมซา้ํ ซอ น ราคาถูกเหมือนไดเ ปลาดว ย”

เรือนแกวเบิกตา นกึ อยากไดขึน้ มาทันที

“หาไดจากไหนละ ?”

“เห็นวาเปน ของมหามกฏุ ราชวิทยาลยั นะ แตก็เอามาวางตามรานหนงั สอื แลว ผมก็ซือ้ จากรานธรรมดานแ่ี หละ คงหางายอยู
หรอก เพราะพิมพค รงั้ ลา สดุ ตั้งแสนเลม แนะ ถาแออยากไดเ ดย๋ี วกลับกรงุ เทพฯผมซอ้ื ใหเลย”

เรือนแกวย้ิมหวาน

“ขอบพระคุณนะเจา คะ”

ขณะนนั้ เสยี งโทรศพั ทมือถือดงั ข้ึน เรือนแกวจําไดว าเปนเสียงเครือ่ งตนกเ็ ปด กระเปาและหยบิ ขึน้ มากาง

“สวัสดีคะ”

“หนแู อเหรอจะ นป่ี าจมุ นะ”

“คะ ปา วา ไงคะ หนกู าํ ลังรอนอ งจายอยเู นย่ี กําลงั จะโทร.เชก็ พอดี”

ฝา ยน้ันอึกอกั เปน ครู กอ นเอยสน่ั ๆ

“อยูที่โรงพยาบาลจะ อาหารเปน พษิ นีจ่ า ยเขาบอกใหปา โทร.หาหนนู ะ เขาสตเิ ลอะ ๆ เลอื น ๆ บอกเบอรห นผู ิด ปา ตอ งโทร.ให
คนทบี่ านหาอยนู านกวา จะเจอในสมดุ ของเขา”

“อาการหนักมากไหมคะ?”

“หนา เหลือสองนวิ้ เลยหนูแอ แยจงั งานเสยี หายมากไหมถา ...”

“ไมเ ปนไรคะ ”

เรอื นแกวตดั บท ความจรงิ นอ งจา ยนีม่ หี นา ที่แคถอื โนต บุคคอมพิวเตอรใ หหลอนตอนเดินเขาไปหาคธู รุ ะเทา นัน้ เรือ่ งของเรอ่ื ง
คอื หลอ นตองการเพอื่ นเดินทาง หรอื จะเรียกใหโกห นอ ยวาคนติดตามกไ็ ด ทุกเทีย่ วธรุ ะตา งประเทศของหลอ นจะมีนอ งคนน้ตี ามประกบ
เสมอ เพราะสนิทคนุ เคยกนั จะไหววานทําสง่ิ ใดก็คลองแคลว รูใจทกุ อยาง พจิ ัยเหน็ หลอนทําประโยชนไวมาก ขอแคน เ้ี ปนเรอ่ื งเล็ก จึง
อนญุ าตมาตลอด

คยุ กับญาติของนองอกี สองสามคาํ ถามไถอาการและบอกวา กลบั จากสิงคโปรจะไปเย่ยี ม พอตดั สาย หนั มาเห็นเกาทณั ฑมอง
คา งอยูกอนก็ย้มิ ให

๒๗๖

“ขนึ้ มานั่งเปน เพ่อื นแอแทนนองจา ยนะ”

ไดท นี่ ง่ั คูรมิ หนาตางซกี ซา ย เกาทัณฑก างหนังสอื พมิ พอา น สว นเรือนแกว ผนิ หนา สอดสายตาสูความมืดไรจดุ หมายเบื้องนอก
หนา ตา งอนั แคบเล็ก พลางเคยี้ วขนมพายทแี่ อรโ ฮสเตสนํามาเสิรฟตยุ ๆ

เกอื บครง่ึ ชวั่ โมงผานไปดวยความเงยี บระหวา งกัน ขณะสายตาเกาทัณฑก ําลงั กวาดขา วจากหนงั สือพมิ พฉ บบั ทสี่ อง ศีรษะของ
หญิงสาวกย็ ่นื เขามาแทรกระหวา งเขากับหนากระดาษ

“ลองชซ้ี ิขาวไหนนา สนใจกวา แอ”

ปลายจมูกของเขากบั กลมุ ผมส้ันสลวยราวมนุ ไหมของหลอ นหา งกันแคห ายใจรดถงึ กลน่ิ ผมกรุนกาํ จายมากระทบฆาน
ประสาทถนัด เรอื นแกวคางนิ่งในทานนั้ อยางจะรอใหเขาชจี้ รงิ จงั เกาทณั ฑกลัน้ ใจ สัง่ ตนเองมิใหเ ผลอลอบยื่นจมกู เขา ดอมดมเคร่อื งลอ
ตรงหนา ทกุ สว นในรางเรือนแกวเปน สิ่งตองหาม เผลอแตะเมอื่ ไหรเปน เรือ่ งเมื่อน้นั

พบั หนงั สือพมิ พส อดเก็บลงกระเปา หลังพนกั เปน การกําจดั เคร่อื งยึดหลอ นใหค า งคารอคอย เพราะนานไปเขาเองคงหมดความ
อดกล้นั กบั ระยะประชิดยวนใจเขา จนได เรอื นแกว ดึงกายไปนั่งหลังตรงตามเดิมกอ นอุบอบิ กระเงา กระงอด

“พอขน้ึ เครอ่ื งก็ตดั ไมตรีเชยี วนะ เห็นแอเปน กระเปาเดนิ ทางหรอื ไง ไมเหลยี วแลเลย”

“ก็เห็นกนิ ของวา งแกลมววิ นอกหนา ตางอยนู ี่ ใครจะรวู าอยากใหข ัดจงั หวะ”

แลวเกาทณั ฑก็พลกิ นาฬกิ าขน้ึ ปรบั เวลาเรว็ ข้นึ กวา เดมิ ชว่ั โมงหนง่ึ และเปรยแกมบน

“กวา จะถงึ ชางจียงั อีกเกอื บสองชว่ั โมง เพลยี นะ อยากหลบั มากเลย พยายามอานหนงั สือพิมพใหง ว งกก็ ลายเปน ตาแข็งหนักเขา
ไปอีก”

“อยากหลบั ใหฝน เหน็ แมเ ทพธิดาทก่ี รุงเทพฯกระมงั ”

หญงิ สาวสันนิษฐานดวยทา ทีกระแนะกระแหน

“ลมื ตาก็เห็นนางฟา อยแู ลว จะรอฝนทาํ ไม”

เกาทณั ฑตอบดว ยนา้ํ เสยี งรื่นรมย เรอื นแกววาดสายตามามองตรงทนั ที

”จรงิ เหรอ?”

เสยี งคาดค้ันของอีกฝายทาํ ใหเกาทัณฑหัวเราะเอ่ือยเฉอ่ื ย ระงับใจไมคะนองลนิ้ ไปกวานนั้

“แอรโ ฮสเตสเขาเรยี กนางฟานนี่ ะ”

๒๗๗

หญิงสาวหร่ีตา ยกมือกอดอก ปนปากถาม
“แลวนังคนท่ีนั่งอยขู า งตวั นเี่ รียกอะไร?”
ชายหนุม ย้ิมเฉยี ง ทาํ เปน ยกมอื ปอ งหนา ผากเบ่งิ
“แมมดราย”
แมรกู ันวาเปนคําหยอกเยาเลน แตก ท็ าํ ใหเคาหนา เรือนแกว สลดลงได
“แยจงั ...แลว ทาํ ไงจะเปนนางเอกในสายตาของเตล ะ ตอ งนุม นม่ิ เปน นางในวรรณคดเี หมือนคณุ นอ งที่กรงุ เทพฯสินะ?”
“ลอ เลนนา อยางแอถ า เปนแมมดก็แมมดเจา เสนห มฤี ทธเ์ิ ดชแพรวพราว ใครเหน็ ใครกต็ องยกใหเปนนางเอก อยากไดเปน แฟน
กนั ทัง้ เมือง”
“รวมทงั้ เตด วยเหรอ?”
หญิงสาวลดระดับเสียงลงเปน กระซบิ มองเพ่ือนหนมุ ทป่ี รับพนกั เอนอยา งผอ นคลาย เขาสบตาตอบหลอนดว ยกังวานเสยี งทอด
นุม
“สาํ หรับผมนะเกนิ เอือ้ ม อยา ใหค ิดดีกวา ”
“กไ็ มล องดลู ะ?”
“เคยลองแลว ไง”
สานตากนั น่ิงและนาน กระทงั่ เรือนแกวเปนฝายกะพริบกอ น และโนม กายเขา หาชายหนุมเพ่ือใหแ นว าเขาจะตั้งใจฟง
“ถามอะไรอยางไดไ หม?”
เมือ่ เขาพยักหนา จึงเอย
“มอี ยูคนื หนง่ึ ท่ีเตเ ดินไปสง แอที่รถ แลว ดึงเอวแอเ ขามากอดนะ หมายความวา ยงั ไง คดิ ยงั ไงเหรอ?”
เกาทณั ฑกะพรบิ ตาอยา งนกึ ไมถึงวาหลอ นจะมาดว ยคาํ ถามน้ี พอเขาอาํ้ อง้ึ เรือนแกวก็กลา วตอดวยเสยี งเรยี บ
“ไมใชจะตอ วายอนหลังอะไรหรอกนะ แคอ ยากแกความเขา ใจเสียใหม ถาคดิ วา แอไ มค อยมคี า นัก ความจรงิ ก็คือแอไ มเ คยยอม
ใหใครทาํ อยา งน้นั มากอนเลย”
ลกั ษณาการตัดพอ ทําเอาเกาทณั ฑค างงันไป รูส ึกคลา ยกลายเปน จาํ เลยผกู ระทําผิดเพง่ิ ถูกจับมาต้งั ขอหา ความจรงิ เขาแตะเนอื้
ตอ งตัวหลอนมาหลายคร้ัง และหลอ นเองก็กระแซะเขาออกบอ ย ทําไมแคด งึ เขา มากอดหนอ ยเดียวถึงจดจาํ และทวงถามราวกับถือเปน เรือ่ ง
ใหญเอาตอนน้ีดวย?

๒๗๘

เรือนแกวเปน ฝายถอนสายตาออกจากอาการสบกัน นงั่ พงิ พนักดวยทา ทีผอนคลายตามเขา และพดู เปน ปกตเิ หมอื นไมมอี ะไร
เกดิ ขน้ึ

“เคยนั่งสมาธเิ หน็ นางฟาตัวจรงิ มงั่ ไหม?”

เกาทัณฑกระแอมกกุ หนง่ึ

“ใชจะเห็นกนั งาย ๆ เมือ่ ไหรละ ของแบบนี”้

หญิงสาวผินมองออกนอกหนา ตางอกี ครัง้ พักคิดเรอ่ื ยเปอ ย หลอ นเปน มนษุ ยใ นยคุ ที่สามารถลอ งฟา ขึ้นมาเห็นโลกเปนภาคพน้ื
ไพศาล อาจจะแบบเดียวกับมุมมองของเทวดาตามอุดมคตโิ บราณ แตก ย็ ังรูสกึ ตัวอยเู สมอวา เปน มนษุ ย คงเพราะมกี ายหยาบ และตระหนัก
ดีวา หากหลดุ จากโครงอากาศยานแลว หลอนจะด่งิ ลวิ่ ๆ ลงกระแทกพื้นแหลกเหลวในเวลาอนั สนั้ อยางแนนอน

รูสึกคลายเศษผงปลิวเขา ตา ดงึ หนังตาเขาออกเบา ๆ กไ็ มห ายเคอื ง จงึ ลว งกระเปาถือหยบิ ตลบั แปงออกมากางเพ่ือใชก ระจกเล็ก
สอ งชดิ ๆ กลอกตาหาผงอนั เปน ตนเหตคุ วามระคาย เกาทณั ฑเ หน็ เชน น้ันกช็ ว ยยกมอื เปด ไฟสว นของหลอนให

เรอื นแกว พบเสนขนตาของตวั เองบริเวณตาขาวในเวลาตอ มา จึงใชม มุ ผา เช็ดหนา เขย่ี ออก ใจหน่งึ อยากวานเพ่ือนชายใหชวย
แตอกี ใจคดิ วา ชวยตวั เองดีแลว ใครวา ผงเขา ตาตอ งพ่งึ พาคนอืน่ อัตตาหิ อัตโนนาโถ ดกี วา คะ มีเคร่อื งชวย เครอื่ งทนุ แรงออกเยอะ ไมเ ห็น
ตองงอเลย...ชิ!

พอหมดความระคายเคอื ง หญงิ สาวยังมองหนาตนเองในกระจกเล็กคาง ยื่นมือออกหา งจนเห็นทั้งดวงหนาคมขาํ แลวเปรย
ออกมาคลายพูดกบั เงา

“ถา เกิดมศี าสตราจารยส ติเฟอ งประดษิ ฐก ระจกวิเศษ สอ งแลวเหน็ วิญญาณตัวเองเปนเทพยดาหรอื อสุรกาย อะไรจะเกดิ ขน้ึ บา ง
นะ โลกคงถงึ อีกยคุ ปฏวิ ัติ จากสังคมอตุ สาหกรรมและเทคโนโลยีไปเปน สงั คมโลกอดุ รเลยเชยี ว”

เกาทัณฑห ัวเราะ คดิ ในใจวา แมค นนี้มีแววเปน นักเขยี นเรอ่ื งสั้นแนวแฟนตาซี

“ถา เปน อยางนนั้ จรงิ ...” เขาชว ยนกึ วาด “คงรดู าํ รูแดงแหละวา ทํากรรมชนิดไหนเรือ่ ย ๆ แลวฟอกจติ ใหส ะอาดขนึ้ จนเปนเทวดา
ได คนก็คงแหท าํ ตามกันอยางคึกคัก อาจมีแนวทางทีพ่ ัฒนาขนึ้ เปนหลกั สูตรเรียนกนั ตงั้ แตอนุบาล วิชาวาดว ยการยกจิตขึ้นเปน เทวดา
โดยเฉพาะ และนักปฏิบัตกิ บั นกั เดาสวดท้งั หลายก็คงสรางหลกั สรา งเกณฑการเลือกเกดิ ใหมใ นสวรรคก ันจาละหว่นั ตัง้ ราคาแยกขายถกู
บา งแพงบา งตามเทคนคิ ทีช่ ัดเจน ลัดสน้ั เห็นผลทนั ตาของแตละเจา”

เรือนแกวหัวเราะก๊กิ ที่เกาทณั ฑฝ อยเฟอ งตามหลอ นเปน เร่อื งเปน ราวขนาดนนั้

“ใช. ..แลวลัทธอิ ุบาทวป ระเภทฆาแพะบชู ายนั ตเ พ่ือใหข้ึนสวรรคคงเกิดขน้ึ ไมไดดว ยเนอะ เพราะทําปบุ คงเหน็ เลยวา วิญญาณ
สกปรกมอมแมมทันที”

“อือ คนในศาสนาตางๆก็คงมีโอกาสสอ งดผู ลสะทอนทต่ี ัวเองปฏิบตั ิบาํ เพญ็ กันมาอยา งเอกิ เกรกิ ถารฐั บาลเรง ผลิตกระจกของ
แออ อกแจกจาย หรือขายประชาชนในราคาถูก คกุ ตะรางอาจถูกทุบทิ้งเพ่ือเปล่ียนเปนสนามเดก็ เลน ตํารวจคงตองถอดหมวกแกปเร่ิมเรียน
วชิ าชพี ใหมกนั ท้ังกรม นักวิทยาศาสตรท ว่ั โลกคงระงับโครงการวิจัยอ่นื หมด หนั มาทุมตัวคิดประดิษฐเคร่อื งมอื กระตนุ ใจใหใฝด ีกันอยาง

๒๗๙

โจง ครึม่ ทงั้ นอกแล็บและในแล็บ รางวลั โนเบลคงตอ งเพม่ิ สาขาสรา งโลกอดุ รอยา งเปนวทิ ยาศาสตรข ึน้ มาดว ย ในฐานะที่ชว ยคนตายให
ข้ึนสวรรคไดอ ยา งมัน่ ใจ”

ใบหนาเรือนแกวยังคงกราดดวยรอยย้ิมเพลิน พับตลบั แปง เก็บแลว สานตอ ดวยคาํ ถามทเี่ ปนเรื่องเปนราวขึน้

“ถึงวนั นี้มเี ทคโนโลยีอะไรท่ใี กลเ คยี งมั่งไหมละ?”

เกาทัณฑยกแขน เอาปลายนิ้วโปงเกลย่ี คาง กอนตอบชา ๆ

“มีกลองเกอเลย่ี นนะท่บี ันทึกรศั มีกายของสิ่งมีชีวติ ได แตก ็แคเห็นออกมาทํานองวา เม่อื โกรธจะมสี ีอะไร เมือ่ ใจผอ งใสจะดูดแี ค
ไหน ซ่ึงนั่นก็พอรูก ันทางตาเปลาอยูบา งแลว ไมเห็นจะทําใหใฝดอี ยากผองใสแขง กนั เลย อีกอนั หน่ึงเร็ว ๆ น้มี ีกลองทีใ่ ชเ ทคนคิ แสงอนิ
ฟาเรดสอ งทะลเุ สอื้ ผาได เห็นเขาไปใตร ม ผา เปนเคา เปนเงาแบบแวนวิเศษ อนั นัน้ ยงิ่ ออกหางการสรา งเทวดาเขาไปใหญ เพราะเหน็ แตของ
หยาบที่ทําใหเ กดิ กเิ ลสหนกั กวา เดิม”

“เหรอ” ตาหลอ นเปนประกายขึ้นเรือ่ ย ๆ “อยา งนกี้ ็แปลวา กระจกวเิ ศษสะทอ นกายทิพยค งพอมสี ทิ ธิ์ในอนาคตม้ัง?”

ชายหนมุ ยักไหล รบั วา

“ไมรูซี แตถาเอาจรงิ คงตอ งสรางทฤษฎเี ก่ียวกบั เรื่องของแสงอกี ชนิดหนึ่ง แตกตา งจากแสงท่เี ราเคยรจู กั กนั อยางสนิ้ เชิง เพราะ
กายทิพยเ ปลง แสงไดดวยตวั เอง คนละเร่อื งกบั แสงที่เขากระทบตาอยางน”้ี

แบมอื วาดอากาศซง่ึ สวางดว ยไฟนีออนในหอ งโดยสารประกอบคําสุดทา ย

“จะใชค วามรสู กึ ธรรมดาซง่ึ เกดิ ขึ้นในขณะนีว้ ัดไดหรือเปลา วาเรากาํ ลังเปนวญิ ญาณทจี่ ะไปอยูส งู หรือต่ําแคไ หน?”

“คงไมไดหรอก เพราะบางคนแมทาํ ชว่ั เปนอาจิณ ก็ทําไปดวยสติปญ ญา ดว ยความรูคดิ ฉลาดเฉลยี ว แมเ ปน อกศุ ลกป็ รุงจติ ให
เกดิ โสมนสั ซงึ่ อยขู างเดียวกับความสวา ง ทําใหเ กดิ สามญั สาํ นกึ วา ตวั เองอยสู ูง”

น่ันทําใหเ รอื นแกว คดิ ถงึ มาเฟยใหญบ างคนที่คา ยาเสพติด คา อาวุธ คาผูหญงิ สั่งฆาคนมานบั ไมถ ว น แตก ลบั มีหนาตาอ่มิ เอบิ
อว นทวนราวกบั นักบญุ ผมู ีเมตตา แลว ก็เห็นจริงตาม บุคคลเหลา นมี้ คี วามเปน ผบู รหิ าร รูจกั คมุ คน รูจกั วินยั รูจ ักเจรจา ซงึ่ ลว นแลว แตอาศยั
ความมีสติ ความฉลาดคดิ อนั อยขู า งกศุ ลท้ังสน้ิ เสยี แตว าฐานกศุ ลถกู นําไปใชกอ อาจณิ ณกรรมอนั สามานยเทาน้ัน

“ถาคนเราจาํ ไดวาเคยขนึ้ สวรรคล งนรกมากอน คงทําใหก ลวั บาป โลกคงนาอยขู ้นึ บางนะ”

“จาํ ไดอ ยา งเดยี วไมพ อ ตองรูท างขนึ้ สวรรคล งนรกดว ย เคยมีมาแลวทีพ่ ระราชาบญุ มากแตขาดปญ ญาฝน เหน็ สวรรค ต่ืนขึ้นมา
ตาลตี าเหลือกถามปุโรหิตคนสนิทวาจะขึ้นสวรรคท าํ ไง ปุโรหิตมเี ร่อื งเคืองอยกู ับพระโอรสของพระราชามากอน เลยทูลสง เดชใหต ัดหัว
โอรสธดิ าเพอื่ บชู ายญั ไอคนเราดว ยความที่ไมรกู เ็ ชือ่ ตาม เพราะกระสันอยากขนึ้ สวรรคจัด เลยจบั ลกู เมยี เตรยี มบชู ายัญเกลย้ี ง ยังดีมีเหตใุ ห
แคลว คลาดไปได

๒๘๐

ถา คนเราจําติดหัววา เคยนอนบนสวรรค เคยกลิ้งในนรก ใครจะรูว าโลกนจ้ี ะเปลย่ี นแปลงไปขนาดไหน แอก บั ผมอาจกาํ ลังจารกิ
แสวงบญุ ไปตามปาเขา แทนทจี่ ะเดินทางไปธรุ ะหนา ทเ่ี พอ่ื แลกกับความเปนอยูสขุ สบายในชว งชวี ิตปจ จบุ นั แตเ พราะจําไมได...โลกถงึ
กาํ ลงั เปน อยางทเี่ ปน ”

“วิทยาศาสตรอ ธบิ ายเก่ียวกบั เรอ่ื งของความจําใกลไกลไวย ังไง?”

“อือม...ลองจําเลขนีน้ ะ สองเจด็ เกาแปดสองสองสามหา สเ่ี กาเกา...”

เขาพูดเรว็ ๆ แบบใหผานหู แลว นิ่งไปพกั หนง่ึ กอ นถามวา

“ไหนลองทวนซ”ิ

“สองเจด็ เกา แปดสองสองสามหา สีเ่ กา เกา ”

เรือนแกวทวนคําท่ีติดหูและเจตนาบนั ทึกไวไมต กหลนไดครบถว น เกาทัณฑย ้ิมนิดหนง่ึ กบั สีหนา เชอ่ื มน่ั ในตนเองของอกี ฝาย

“คดิ วา อกี สิบชวั่ โมงขางหนายงั จําไดห รอื เปลา?”

หญิงสาวลงั เล

“อาจจะ”

“อีกสิบเดอื นขา งหนา ละ?”

เรอื นแกวยน คิ้ว

“ถา ไมห ม่ันทองกต็ องลมื เปนธรรมดาซิ”

“นน่ั แหละ ทางประสาทวทิ ยามองความจาํ ชวงสนั้ แบบนวี้ า เปนการกระตุนโปรตีนในกลุม เสนประสาทขนึ้ มา ถาโปรตนี ถูกลด
การกระตุนลงความจําก็หมดไปดว ย ซ่ึงตวั ท่ี ‘กระตุน ’ นน้ั มองดวยสามญั สํานกึ ก็คอื เจตนาจดจาํ นน่ั เอง

แตความทรงจาํ ในระยะยาว เชนหลายเหตุการณท่ีประทับลงในใจโดยรูห รือไมร ตู วั จะถกู พจิ ารณาวา เปนการจดั เกบ็ โดยการ
เปลีย่ นแปลงโครงสรางในกระบวนการทางประสาท เชน จาํ นวนสาขาเสน ประสาทสมองที่ถกู สรางขนึ้ ใหม ไมเ กีย่ วของกับปจจัยภายนอก
เชนจิตวญิ ญาณ อยางนอ ยกเ็ ทาที่คน พบและเชอื่ กนั จนถึงวนั น“้ี

เรือนแกวซอยเปลือกตาถ่ี ๆ

“อาว! แปลวา ความจาํ ไมเกย่ี วกับการบันทกึ ลงจิตลงใจ?”

“สาํ หรับนักประสาทวิทยาบางกลมุ ทอ่ี ยากจะเช่อื อยา งนน้ั นะ มถี ึงขนาดเหน็ วา อาจสรา งเครือ่ งสแกนขอมลู จากเย่อื ประสาท
สมองหนึ่ง คัดลอกไปใสอกี สมองหนึง่ ไดก ันเลยทีเดยี ว”

๒๘๑

“แลว ทีเ่ ตเ ช่ือ?”

"ระบบประสาทมนุษยซ่ึงเปนฝายรูปธรรมน่นี ะแอ มนั มีสว นชวยจัดเรียงความจาํ ใหถ กู ดึงขึ้นมาไดง ายหรอื ยาก เราผา สมองเพ่ือ
ติดตามการทาํ งาน สาํ รวจระบบประสาทหรอื กระบวนการเคมีตาง ๆ ได แตก ็พบวาเต็มไปดว ยความลกึ ลับนาพิศวงทีเ่ ขาถึงยากอีกมากมาย
ทวาตวั ความหมายรหู มายจาํ อนั เปนฝายนามธรรมย่ิงนา พิศวงกวานั้น ความจาํ ไดห มายรูไมเหมอื นกอ นขอ มลู คอมพวิ เตอรท่ถี ูกบันทึกลง
ไปในพ้ืนทเ่ี กบ็ เปน สดั สวนแนนอน แตเปน สภาวะเชอ่ื มโยงจดุ หนึง่ ไปจุดหนง่ึ อยา งถาหมายรูวานเ่ี พ่ือนเรา ความรูสกึ ทม่ี ีตอเพื่อนคนน้นั ก็
เกิดข้นึ ความทรงจาํ เกย่ี วกับเพอ่ื นคนนั้นกผ็ ดุ ขน้ึ เชน ชอ่ื อะไร เคยประสบเหตุการณใดรว มกับเรามา พดู สนั้ ๆ วาถา ไมม นี ิมติ หมายของ
เพือ่ นใหหมายรู กไ็ มมีทีต่ ง้ั ของความจาํ เกยี่ วกับเพ่อื นอยตู รงไหนเลย เขา กบั หลักธรรมชาตอิ ันลกึ ซง้ึ ที่พระพทุ ธเจา แสดงไววา เพราะสงิ่ นีม้ ี
อีกสิ่งจงึ มีได ตางเปน เหตุเปนปจ จยั ของการปรากฏ ใชว า มีสงิ่ ใดสง่ิ หนึ่งดํารงตนอยูอยางเปนเอกเทศ

"การทคี่ นเราระลึกไดเพียงเหตุการณท่เี กิดข้ึนในชาติปจ จุบนั ประการแรกก็เพราะขอจํากดั ทางประสาทสมองซ่ึงชวยดึง
ความจําไดเฉพาะทกี่ ระทบตา หู จมกู ลน้ิ กายนบั จากแรกเกิดกําเนดิ กายนีเ้ ทา นนั้ ประการทส่ี องคือไมม นี ิมิตหมายเกีย่ วกับอดีตชาติใด ๆ
มากระตุนใหเ กิดความหมายรูหมายจํา หรือถึงแมเห็นบางส่ิงท่ีสะกดิ ใหคุนเคย ก็หยดุ อยูต รงความคนุ จะรทู ะลุปรโุ ปรง ตลอดสายไมได
เน่อื งจากนิมิตหมายตาง ๆ ในตวั เราและภายนอกเปลย่ี นแปลงไปหมดแลว กลา วอยา งรวบรัดไดวาชาตินคี้ ือกาย กายน้ีแหละปดบังชาติ
อน่ื .ๆ ไว"

คนฟง ตรองตามแลวเกดิ ความสงสยั

"เราจะรไู ดยังไงวา สิง่ ทส่ี ะกดิ ใหค ุน เปนความคนุ สภาวะอดตี ชาติแน ๆ ?"

"เอางายๆอยา งน้ี ทาํ ไมเราเหน็ หนังหรือไดย นิ ไดฟง เก่ียวกับนรกแลว ถงึ กลัว กเ็ พราะภาพและเรอ่ื งราวของนรกมันไปสะกิดให
นกึ ออกเปน เลา ๆ วา อยางนีเ้ ราเคยผา นมากอน แตเหตทุ ่ีประสาทกายอันเปนชาตินเ้ี ด๋ียวน้ีมนั ตรงึ ไวก บั ความรูส ึกแบบมนุษย นมิ ิตหมาย
เก่ยี วกบั กายสัตวนรกทเ่ี ราทุกคนเคยเปนกนั มาจึงไมชัด เมือ่ ไมชดั ก็ไดผ ลคือความก่ึงเชื่อก่ึงลงั เล"

"สรปุ คอื ถา ใจผูกอยูกบั ระบบประสาท กร็ ะลึกไดเทา ที่ระบบประสาทเกบ็ กกั ความจาํ ไวใ นรา งน้ี ชีวิตน้ี และในเมอ่ื ยังตอ งอยูก ับ
กายกนั ทุกลมหายใจ ก็เปนอันวา หมดสทิ ธร์ิ ูเ ร่อื งเกา ๆ นะ ซ?ี "

เกาทัณฑสั่นศีรษะ

"มีระดบั จติ ท่อี ยูเหนือวิสัยคดิ อา น จะเรียกจติ เหนือสาํ นกึ หรืออะไรก็แลว แต เอาเปน วา ฝกหัดกันได ทาํ ใหม ไี ด และใชเอาชนะ
ขอ จาํ กดั ของระบบประสาทหยาบ ยอนระลกึ ไปไกลกวา เมอื่ แรกเกิดได"

"หมายถงึ ตองฝกสมาธใิ หเกิดจิตเหนอื สํานึก?"

"มากกวานนั้ ตอ งมีการฝก สะกดรอยยอนเหตกุ ารณตา ง ๆ ตามลาํ ดบั โยงจากจุดหนง่ึ ไปหาจดุ หนงึ่ ไลจากใกลออกไปไกลหาง
เร่อื ย ๆ จดจาํ พฤตกิ รรม ความรสู กึ นึกคดิ กระทาํ การตาง ๆ ซึ่งจะเหมือนเกดิ ขึ้นอกี ครง้ั แคไหนกข็ ้ึนอยูกับกาํ ลงั จติ ทบ่ี มไดจ ากสมาธิ อนั นี้
ก็คอื ใชหลักเอาความจาํ หนงึ่ เรยี กความจาํ กอนๆ ยอมเปนทีร่ ูแนแกใจเฉพาะตนวา ใช"

หญงิ สาวเลิกควิ้ พอเขาพดู ถงึ การยอนรอยการกระทาํ ตาง ๆ กเ็ กดิ ประกายความคดิ บางอยา งข้นึ มา

๒๘๒

“นานมาแลว แอเคยอานหนงั สอื เกีย่ วกบั การสะกดจติ ทวี่ า ใหย อนไปเห็นอดีตไดช ดั เจนเหมือนเกดิ ขึน้ ใหมอกี ครั้ง เลยเกิดความ
สงสัยวา ถา เปน เร่ืองจริง เราจะถูกสะกดกลบั ไปหาอดีตแลวเปลยี่ นภาพการกระทําใหม เชน ทผ่ี านมาเกดิ ลุแกโทสะฆาใครตาย ก็ยอนกลบั
ไปสเู หตกุ ารณน น้ั แลวเปลี่ยนเปนยับยั้งชัง่ ใจ ถอนตวั ไมล งมือฆา จะเปน การสลดั คนื บาปกรรมไดหรอื เปลา?”

ชายหนมุ ส่ันศรี ษะทันที

“การยอนนึกและสรางมโนภาพใหมข ้ึนทับของเดมิ เปน เพียงกลการเลนทางจิตซึง่ เกิดขึน้ ในปจจุบนั เหมอื นเราลบคําผิดดว ย
การเอาแถบกระดาษมาปดแลวเขยี นขอ ความใหมทบั ลงไป ซอ นจากสายตาได แตต ัวท่เี ปนขอความเกาแท ๆ ยงั อยู และคงเปน อนั เดยี วกบั
ขอ ความอื่นบนหนา กระดาษเดิม แถบใหมตา งหากที่เปนของแปลกปลอม และไมมที างกลืนเปน อันเดียวกบั หนากระดาษเดมิ แท”

“หลกั วิชาสะกดนี่มีอยจู รงิ และเปนวิทยาศาสตรใ ชไหม?”

“ใช ทุกวนั น้ีจติ แพทยสะกดจติ คนไขก นั เปนเรื่องปกติ เพราะพสิ จู นก ันหลายแสนหลายลานรายแลว วาสามารถบําบัดอาการ
ผิดปกติทางจติ ไดจรงิ โดยเฉพาะบาดแผลที่มาจากตน เหตุซบั ซอ นซอ นเงื่อน บําบัดดวยวธิ กี ารธรรมดาแลว ไมไ ดผล

แตจ ิตแพทยก ต็ องไดร ับการฝกอบรม และมคี วามเขาใจสถานการณ สามารถแกปญ หาเฉพาะหนาไดด ว ยไหวพรบิ และปฏิภาณ
เฉพาะตัว เพราะบางคร้งั แทนทจี่ ะไดผ ลดี กลบั กลายเปน ซํ้าเตมิ เปด แผลคนไขใ หฉีกกวางข้นึ อกี ”

เรือนแกวชักนึกอยากรอู ยากเหน็ ตามนิสัย

“เธอสะกดเปนหรือเปลา?”

“รหู ลักการ แตไมเ คยลองหรอก ความจรงิ ถาศึกษาแลวจะเหน็ วาการสะกดจิตเปน เรื่องธรรมดามาก แทบไมต องอาศยั เวทมนตร
หรือคุณวิเศษใด ๆ ในผทู าํ การสะกดเลย ทกุ อยา งเกดิ ข้นึ ทตี่ ัวผถู กู สะกดเองเปน หลกั อยา งผมบอกใหแ อนึกเดี๋ยวน้.ี ..”

พอเหน็ เรือนแกว ตงั้ ตาตัง้ ใจฟงเขมง็ เกาทัณฑก ็เผลอย้ิมอยางนึกเอน็ ดอู อกมาเล็กนอย

“นกึ ถงึ สมัยเรียนอยอู นบุ าล มีภาพเหตุการณอ ะไรปรากฏขนึ้ ในหัวบา งไหม?”

หญิงสาวลองยอนนึกตาม สะเกด็ ความจาํ คนเราจะผูกอยกู ับเคร่ืองแบบและสถานทใี่ นสมยั หน่งึ ๆ ของแตล ะชวงชวี ิต ในวาระ
แรกทค่ี ิดตามเกาทณั ฑพูดนนั้ เอง สมองทท่ี าํ งานแบบสุมดงึ ความจํากฉ็ ายภาพทางมโนนึกทนั ที

“มี”

“เหน็ เปน อะไร?”

“ฉันเลน กับเพ่ือน ๆ ในสนามเดก็ เลน ของโรงเรยี น แตนกึ รายละเอียดไมอ อก”

“สะเกด็ ความจําไมม รี ายละเอยี ดหรอก อาจจะเพราะเม่อื กผ้ี มบอกไวก วา งเกินไป และจงู ความนกึ ตามดวยคําวา ‘อนบุ าล’ ซง่ึ ไป
โยงกับเครอ่ื งแบบเด็ก แอเ ลยนึกถงึ ภาพชนิ ตาท่เี ห็นเพื่อนนักเรยี นอนบุ าลเปน หลกั คราวนล้ี องใหม นึกดวู าในวัยเดยี วกนั นั้น แอเ คยถกู
เพอื่ นกอดบางไหม?”

๒๘๓

สมองของเรือนแกว สมุ หาเหตกุ ารณจ ากเบือ้ งลึกความจาํ เพียงอดึ ใจเดยี วก็ไดค าํ ตอบ

“เคย”

“ลองบรรยายซิรายละเอยี ดเปน ไง”

“มีเพ่อื นนกั เรยี นหญงิ คนหนงึ่ สะกิดชวนใหเ งยหนา ดพู มุ เมฆบนฟา บอกวา ‘ดสู เิ ธอ เหมอื นยกั ษเ ลย’ แอเงยหนา ดตู ามก็เห็นวา
จรงิ เกิดความรูส กึ กลวั ขน้ึ มา ตางคนเลยตา งกอดกันแนน ”

“ลองเจาะลงไปในรายละเอียดนะ ถาแอจําไดขนาดน้กี ็ตอ งนกึ ไดล ึกลงไปอีก เพราะแสดงวานเี่ ปน เหตุการณเดน ทีถ่ ูกประทับไว
ในสว นความทรงจําระยะยาว ลองทบทวนดวู าในขณะทก่ี อดกนั กลมกบั เพ่ือนคนนนั้ ใจแอคิดอะไรบา ง”

เรือนแกว หยั่งความรสู ึกทวนกลบั ไปหาเหตุการณล กึ ลงไป พบวา สัมผสั และความรูสึกนึกคดิ ถูกดงึ กลับมาใกลเ หมือนเกดิ ขน้ึ
อีกครั้ง

“แอค ดิ หยง่ิ ๆวาทาํ ไมตอ งกอดกบั ยายน่ีดวย เน้ือตัวสกปรกมอมแมม อวนก็อวน”

เกาทณั ฑกลน้ั หัวเราะไว ดว ยเกรงเรือนแกว จะเห็นวา เขามองสิ่งทีห่ ลอนบรรยายเปน เร่อื งขบขนั

“แลว ปลอยจากการกอดดว ยความรสู กึ นกึ คดิ ยงั ไง?”

“ความกลวั มนั จางไปเอง ตา งคนตา งไป ไมม ใี ครสนใจ”

“จากนนั้ แอไปไหน ทาํ อะไรกบั ใคร?”

เรือนแกวพยายามเคนนกึ อยนู าน แตค ราวน้ลี งเอยดวยการสนั่ ศรี ษะ

“นึกไมอ อก”

“นี่แหละเปน ตัวอยา ง สะเกด็ ความจาํ มกั เปนเหตกุ ารณป ระทบั เดนช้นิ ใดชิน้ หนง่ึ ในภาวะที่ถกู สะกดน่แี อจ ะเห็นชดั กวาน้ี
เนอ่ื งจากความรสู กึ ในกายจะหายไป จติ เปดรบั ผสั สะในอดตี เตม็ ที่

การนกึ เปนหนา ท่ีของจิตใจแอเอง แมแตตวั ผูสะกดกไ็ มไ ดลวงรอู ะไรเลย เปนแตอยูเบ้ืองหลงั เปน ผนู าํ รอ งดว ยการใชค ําพูด ซง่ึ
ถาผูถกู สะกดยอมเช่ือแตแรก ทุกอยา งกเ็ ขา ลอ็ กหมด”

“ตอนเร่มิ สะกดนี่เขาทาํ ยังไงนะ ”

“มอี ยหู ลายกลวิธี แตเทาท่รี วู านยิ มมากคือสงั่ ใหท าํ ใจนึกตามเพ่ือใหก ลามเนือ้ สว นตา ง ๆ คอย ๆ คลายตวั ลง และทาํ ใหเกิด
สมาธอิ ยกู ับจุดใดจุดหนง่ึ เชนบอกวาขณะนี้กลามเน้อื บนใบหนา คุณกําลังผอนคลาย เนอ้ื ตวั สว นอืน่ ๆ กห็ ยอ นสบายตามลาํ ดับ เหลือแตล ม
หายใจเขา ทนี่ าํ ความรูสึกเปน สุขมาให และลมหายใจออกทร่ี ะบายความตงึ เครียดออกจากกายอะไรทํานองนั้น”

๒๘๔

หญงิ สาวสยายริมฝป ากจนเห็นลักย้มิ ตะแคงรา งหันมาทางเขา เทา ศอกเอาปลายนว้ิ ชี้เกลย่ี จอนผมขางหนึง่ ถามดว ยตาเปน
ประกายหนอย ๆ

“เตสะกดใหแอเ ทย่ี วไปในอดตี มง่ั ไดไหม?”

เกาทณั ฑสา ยหนา

“ไมดีหรอก ผมไมใ ชผเู ช่ียวชาญ ของแบบนต้ี อ งมปี ระสบการณ มคี วามนา เชอื่ ถือ และท่สี าํ คญั ตอ งมีเปา หมายบางอยา ง เชน
บาํ บดั โรคหลอนหรอื ความกลวั อยา งไรสาเหตุ ไมใชเรอ่ื งนานึกสนุกทาํ เลนตามใจชอบ”

“แตแอเช่อื มือเตนะ” หลอ นหมายความตามท่พี ดู “ใครจะรูวามีประโยชนร ออยแู คไหน เคยไดย นิ วา ในทางจติ วิทยาแลว ทกุ คน
มบี าดแผลทางใจเสมอ จะมากหรอื นอ ย จะหนักหรอื เบาเทาน้นั แออ ยากขดุ คยุ ดูวาชีวิตทเี่ ห็นๆแคในชาตนิ ้ี เรามแี ผลทย่ี งั ไมไ ดร ับการ
เยียวยาอยูสักเทาไหร บอกตามตรงแอกร็ ตู ัวนะ วา เพี้ยน ๆ เปนบางครง้ั ”

“เชน ?”

“อยา ใหเลา เลย เลาแลวอายนะ”

“อะ ! งน้ั ตอนโดนสะกดไมกลวั ถกู สงั่ ใหเลา โนนเลา น่ี เปด โปงโลง โจงหมดหรอื ?”

“ถงึ บอกไงวา ในความไมเปนตวั เองน้นั แอเ ช่อื และไวใ จเต คิดเสยี วาเลน อะไรสนกุ ๆ ดวยกัน ฉันยอมเปน หนทู ดลองให สว น
เธอกจ็ ะมีโอกาสเปน รัสปตู ินสักชั่วโมงหนึง่ ดีไหม?”

วูบหนงึ่ เกาทัณฑเกดิ นึกสนกุ ตามขนึ้ มา เพราะเขารทู ฤษฎี รหู ลกั วิธีเกี่ยวกับเรื่องพวกน้คี อนขา งละเอยี ดจากการอานขนานใหญ
นบั แตห ลวงตาแขวนสะกดใหเ ห็นอตั ภาพในอดีตอันนาระทกึ และนรกภูมอิ นั นา สยดสยอง ดวยนสิ ัยนกั ศกึ ษาผูตองการคําอธบิ ายใหก ับทกุ
ส่งิ ทเ่ี กดิ ขน้ึ แตยังไมเ คยไดล องใชค วามรูทอ่ี า น ๆ มาใหเกิดผลกบั ใครสกั ที

เง่ือนของการสะกดจิตมีความซบั ซอ น ตน้ื ลกึ หนาบางอยูมากมาย หลวงตาแขวนทานมีอภญิ ญาชั้นสงู ตบะเดชะแกก ลา ขนาด
สะกดคนทยี่ งั ลมื ตา มสี ติสมบูรณใ หอ ยูในอาํ นาจ เห็นไปตาง ๆ ได ซึ่งภายหลงั เขามารูวา ฤทธริ์ ะดับนัน้ อยูในข้ันเทวดาทเี ดียว ใชว าทาํ
สมาธิ ไดฌานสมาบตั ิ และพยายามฝก หัดแลวจะทาํ ปาฏิหารยิ ข นาดทา นไดท กุ คน ตองมีแรงหนุนจากอดีตทเี่ คยสาํ เร็จอภิญญาแกกลามา
นบั ภพนบั ชาตไิ มถวนเปนองคป ระกอบรว มดว ย

สาํ หรบั เขาและคนทัว่ ไปซ่งึ เทยี บกาํ ลงั จติ กับหลวงตาแขวนแลว เหมือนเด็กหดั ต้ังไขล ม ตมไขล กุ ถาคดิ สะกดจิตใครละ ก็
จะตอ งไดรับการยอมรับจากผถู ูกสะกดเปน ขัน้ พนื้ ฐานพอควร เรยี กวาออ นใหอยกู อ นดว ยความนับถอื บารมบี างประการทีเ่ หนือกวา อยแู ลว
กบั ท้ังจะตองรแู ละเขาใจหลักการสะกดโดยปรยิ ายตา ง ๆ อยา งชดั เจน เพอื่ ความสมั ฤทธผ์ิ ลจรงิ ในการบันดาลภาวะคร่งึ หลบั ครึ่งต่นื ใหเกิด

และตัวภาวะถูกสะกดเองกใ็ ชจ ะเหมอื นกันเสมอไป เปนทีร่ ใู นหมูจ ติ แพทยวา คนไขบ างรายมพี รสวรรคในการเขาสูภ าวะถูก
สะกดดี บางรายกเ็ ขาสูภาวะถูกสะกดยากมาก

ทุกอยา งเปน ปจ จัยใหเ กดิ ความสาํ เร็จและลม เหลวไดห มด ไมว า จะเปน นา้ํ เสียงของจิตแพทย สภาพทีน่ อน อณุ หภูมิหอง หรือ
กระทั่งความไมเ ขา กันที่ลอยอยใู นอากาศระหวา งจติ แพทยก บั คนไข

๒๘๕

เรือนแกว ทาํ ใหเขาเกดิ นึกอยากรขู ึ้นมาวา เขามีความสามารถทาํ หนา ทีเ่ ปน ผูสะกดไดแ คไ หน และตัวหลอนเองมีพรสวรรคใ น
การถูกสะกดเพยี งใด หลอนเปน คนมคี วามสามารถหลากหลาย กับทั้งมกี ําลังจติ แรง แปรจติ จับส่ิงตา ง ๆ ไดไ วกวา คนทวั่ ไป และทส่ี าํ คัญ
หลอนพดู กับปากวาเชอื่ มือเขา ปจ จยั ทกุ อยางเหมือนถกู เตรียมไวพรอ มมลู ลว งหนา ชวนใหนึกอยากนาํ มาใชเ ปน อยา งยงิ่

“จะเอาจริงเหรอ?”

ในที่สุดเขาก็หนั มาถาม มคี วามรูสึกเหมอื นกําลังมองคหู ทู ด่ี งึ กันและกันลงเลนเกมสนกุ แปลกใหม ทา ทายความกลา ซน กลา ได
กลา เสยี เรอื นแกว ยกั คิว้ ใหทหี นงึ่ เปด ยิ้มอวดเขี้ยวนารักตรงมมุ ปากเปน คาํ ตอบ

๒๘๖

บทท่ี ๒๑ สะกดจติ

เชาวนั นน้ั เกาทัณฑก ับเรือนแกวออกจากโรงแรมในยา นออรเ ชริ ดสตรีท ทอดเทาเรือ่ ยเฉ่ือยปะปนไปกบั ลูกจีนชาวสิงคโปร ไม
จาํ เปนตอ งเรง รบี เนอื่ งจากออฟฟศของ เดวิด ชนุ อยูหา งออกไปเพียงสามรอ ยเมตรเทา นั้น

เชานีเ้ รอื นแกวคมคายไปทัง้ ตวั เรือนผมหลอนแสกกลางโหยง เห็นไรผมแหลมจกิ กลางหนา ผากสวนบนเกไก สทู สนี ้ําตาลออน
เรยี บกรบิ ดูภูมฐิ าน ทวงทีแตล ะยา งกาวประเปรียวเช่อื มน่ั ราวกับกาํ ลังเดินแบบบนแคตวอลคอวดความเฉดิ ฉาย เกาทัณฑส ังเกตเหน็ ท้งั หนุม
ท้ังแกบ นฟุตบาททเี่ ดนิ สวนตา งเหลยี วตามราวกับเจอมนตสะกด เขาเองขนาดเหน็ หลอนมานานยงั ลอบชาํ เลอื งเปน พกั ๆ เลย บางวนั เรือน
แกว มอี ํานาจเสนห ดงึ ดดู ความสนใจราวกบั แมเหล็กแรงสงู โดยเฉพาะขณะกาํ ลงั มาดมนั่ เอางานเอาการอยางเดย๋ี วนี้

ท้งั สองมาถงึ กอ นเวลา และถกู เชือ้ เชญิ เขาหองทํางานของนายชุนทนั ที นายชนุ ยม้ิ แยมโอภาปราศรัยกบั เรือนแกวราวกบั ญาติ
สนทิ เพราะเคยคนุ กันมากอ น และหลอนกพ็ ูดจีนกลางกับฝา ยน้นั เปนตอ ยหอย เกาทณั ฑก ลายเปน ใบและหหู นวกไปโดยปริยาย เนอ่ื งจาก
ฟงไมออกแมแตค ําเดยี ว จงึ นงั่ เปนตวั ประกอบ หรอื พูดใหช ดั คอื สวนเกิน ฟง คสู นทนาสงภาษาหวา ๆ เหวย ๆ ไปเรือ่ ย

บางทีเรอื นแกวก็หัวเราะแฮะ ๆ ๆ ๆ เหมอื นเพ่อื นเลน และทา ทางนายชนุ เจอมุขเดด็ เขาไปหลายขนาน บางทถี ึงกบั หวั เราะจนตา
ปด อยางนีไ้ มตองรภู าษา เกาทัณฑก็ทราบไดวา บทสนทนาท้ังหมดทง้ั ปวงหางไกลจากการงานสุดกู เห็นนายชนุ คึกคกั กระชุม กระชวย ยม้ิ
ไมห ุบจอ งเรือนแกว ตาเปน มนั อยางกบั หนมุ ละออ นแลวชกั นกึ หมัน่ ไสข ึน้ มารําไร

กระท่งั ไดเ วลานดั ผูจัดการฝา ยอีกคนกเ็ คาะประตเู ดินทอ่ื ราวกบั ผดี ิบเขามาสมทบ และหลงั จากทักทายเสวนากบั เรอื นแกวได
เดยี๋ วเดยี ว ผดี ิบกเ็ ปลี่ยนสภาพเปนปลากระดี่ไดน ้าํ ตามนายชุนไปอกี ราย เกาทัณฑชินเสยี แลว เสนห นาทึง่ ของหลอ นนอกจากไมหยอ นลง
บางทีจะแรงข้นึ ตามวัยและช่ัวโมงบินดว ยซา้ํ

อพยพจากโตะ ทํางานนายชนุ ไปนั่งทชี่ ุดรบั แขก หันหนาคยุ กนั เปน เรอ่ื งเปนราวดว ยภาษาอังกฤษ เพ่อื ให ‘สวนเกนิ ’ อยา งเขา
เขารว มวงได

เรือนแกวทําหนา ท่ีไดอยา งวิเศษ หลอนใชภ าษาอังกฤษทไี่ พเราะและชดั เปรยี๊ ะไรท ่ีตใิ นการปพู ื้นเกีย่ วกับความพรอ มทงั้
กาํ ลงั คนและเทคโนโลยีซ่งึ ถูกกับงาน จากนั้นคอย ๆ ผอ นจังหวะ ถา ยเทบทบาทดานเทคนิคมาทางเขาทลี ะเปลาะ สรางบรรยากาศเปน
กันเองใหเ กิดข้นึ อยา งตอเนื่อง

กระท่ังถึงเวลาทีต่ องฉายไฟลสไลดด ว ยมลั ติมีเดียโปรเจค็ เตอร เกาทณั ฑต อ งไปยืนชีร้ ายละเอยี ดหนาสกรีน ความแรงของแสง
กวาหนงึ่ พนั แอนซีลเู มนสจ ากเคร่อื งฉายทาํ ใหไมต อ งหร่ีไฟหองใหต ํ่าลงกวาเดิม ดงั น้ันเมื่อมองเขาหาโตะประชมุ จึงเห็นความเปนไปอยา ง
ถนดั วา พอเจา ประคณุ ทั้งสองไมไ ดใหสมาธิกับการฟง เขาบรรยายสกั เทาไหร เอาแตแ วะเวียนสายตาไปทางเรือนแกว บางคราวกท็ าํ ที
สงสัย เขายนื อยขู างหนา ท้งั คนไมถ าม ไปถามเอากบั สาวสวยนนั่ แหละ พอเรอื นแกวอึก ๆ อกั ๆ จะเบนมาถามเขาตอ อีกทอด ก็ทําเปนโบก
มอื หัวเราะกลบเกล่อื น ซ่งึ แปลวาที่แทไมอ ยากรูค าํ ตอบ หรือรูแ ลว แตแกลง ถามเพราะอยากคยุ ดว ยเทา นนั้ เอง

เสียสมาธจิ ากคนฟง ผเู ปน เปาหมายไมพ อ บางทีถกู ลอตาจากกิริยายกเรียวขาไขวหา งอยางแนบเนียนของเพอ่ื นรวมงานสาวเขา
อกี ปุบปบชะวากลกึ เห็นถงึ ไหนตอ ไหน ทําเอาเขาพูดอยแู ทบอาปากคา ง ผูหญิงเปนเสียอยางน้ี แกลง ยวั่ ใหอยากถลาใส พอเกดิ เรื่องก็
โวยวายโทษความหนามดื ของเพศชายฝา ยเดยี ว นา ออนใจนอ ยอยเู มือ่ ไหร

๒๘๗

นายชนุ นําไปเลีย้ งขา วกลางวนั ในภัตตาคารหรูเกนิ เหตุ เกาทัณฑทราบชดั เลยวา นนั่ คอื การไดกินบญุ ของเรือนแกว สองชั่วโมง
เศษบนโตะ จนี แพงระยบั น้นั เกลอื่ นไปดวยอาหารโอชารสชัน้ ออ งทีท่ ยอยมาจานแลว จานเลา เจา ภาพใชงบสวนตัวดว ยความตอ งการเอาใจ
หลอนเพียงคนเดยี ว

ชว งบายแก ๆ กลับมานั่งหนา ดาํ ครํ่าเครยี ดกับงานตอ อกี พักใหญ ทําวเิ คราะหเ บ้อื งตน ใหเ ดยี๋ วนนั้ ทงั้ ยังไมตกลงเซน็ สัญญา
เกือบหนึง่ ทมุ จึงจบั มือเซยก ูดบายกนั ได ทงั้ เกาทัณฑแ ละเรือนแกวรสู ึกเหนื่อย แตก ็สนุกพอควร เนือ่ งจากน่ีเปน งานชา ง และนายชนุ บอก
อยา งไมเปน ทางการแลววาโอเคแน โดยท้งิ ทา ยดว ยการหยอดวา ขอใหเ รือนแกวประสานงานไปจนกวา จะเสรจ็ เหมือนโปรเจค็ ตกอน ๆ

เห็นกนั และกันเปนสองแรงเสมอกัน ชวยผลกั ดันใหงานสาํ เร็จอยา งงดงาม เกาทัณฑก บั เรือนแกว มานงั่ ชนแกว ทานขาวเย็นในหอ งอาหาร
ของโรงแรมดว ยสหี นายิ้มแยมแจมใส แมเคยเดนิ ทางรว มกนั มากอ น แตนีก่ ็เปน ครงั้ แรกทอ่ี ยูในตา งประเทศตามลําพังสองตอ สอง

ชว งแรกคุยกันเรือ่ งงานอยา งตดิ ใจ แตพอถึงเวลาของหวาน เรอื นแกว ก็ยกั คิว้ ให

“วา ไง จะสะกดจิตแอคนื นีเ้ ลยไหม?”

เกาทัณฑเ บิกตา ลืมนึกถงึ เรื่องนี้ไปแลว อยา งสนทิ เพราะนับแตเ ครื่องบินยา งเขา สนู านฟาสงิ คโปร ในหัวมแี ตง านเทา นั้น

“อยากลองจรงิ ๆ นะ เหรอะ?”

เขายนคิว้ ถามยม้ิ ๆ

“จรงิ สิ แอโ ลเลเปล่ยี นใจงา ยเหมือนเตเ สยี ท่ีไหน”

เรอื นแกวถือโอกาสเหน็บนดิ เหน็บหนอ ย เกาทณั ฑแ ยกเขยี้ ว

“หองแอหรือวา หองผมดลี ะ?”

“หองแอ! ”

เกาทัณฑอ าบนํ้าเปลี่ยนเครือ่ งแตง ตัวมาอยใู นชุดลําลอง ออกจากหองพักขึ้นลฟิ ต กดปมุ ตรงไปสูช้นั ของเรอื นแกว

เมอ่ื ยางเทา ออกจากลฟิ ต เดนิ ทอดนอ งไปตามทางปูพรมสเี ลือดนกอนั เงียบเชยี บน้ัน เพิ่งใจเตน ผดิ จงั หวะ และถามตนเองวาเปน
การสมควรแลวหรือท่เี ขาจะเขาหาหลอ นและอยดู วยกันตามลาํ พังในยามวิกาล

พยายามไมค ดิ อะไรใหมากนกั เทย่ี วบนิ กลับกรงุ เทพฯ ของเขาเปน เวลาเชา ตรขู องท่นี ่ี สว นของเพ่ือนสาวเปนชวงเยน็ เพราะหลอ นเตรยี ม
แผนช็อปปง ตอ หากเลื่อนไปเปนเวลาอืน่ ในไทย กอ็ าจไดส ถานทท่ี ไี่ มเ หมาะ ไมเ ปน ขอ อางแบบผลพลอยไดเ หมือนเม่ือมางานดว ยกัน
อยางน้ี

๒๘๘

หยดุ ยืนหนาประตสู ีเหลอื งออนของหอ งแรกปก ขวา สดู ลมหายใจลึก ๆ กําหนดจะรูตวั ตลอดเวลาวา กาํ ลงั ทาํ อะไร เพอื่ อะไร
กอ นยกมอื เคาะเรียกเพ่ือนสาวดว ยใจเกอื บปกติ เงียบเปนครกู อ นประตจู ะแงม เปดเลก็ นอ ย เขาตอ งเปนฝายดนั ออกกวา งเน่ืองจากเรือนแกว
แงม คางไวแ คนนั้

กา วเทา ลวงเขา สูเ ขตสว นตัวของหลอ น รูส ึกงงเควงข้นึ มาในหวั วูบหน่งึ สัญชาตญาณเกา ๆ แวบเวยี นมาเยอื นเปน ระลอก
บรรยากาศฉ่ําเย็นวงั เวงในหองพักโรงแรมหรกู ับสาวสวยยวนตาไมค อยจุดชนวนความคดิ อนั ดงี ามไดเ ทาไหร สถานที่และสถานการณจ รงิ
ไมเ ชิญชวนใหนกึ ถึงการทดลองเลนวิชาเชน ขณะคุยวางแผนกนั ตอนอยูบนเครือ่ งบนิ หรอื หองอาหารเอาเลย

กลนื นํ้าลายลงคอฝด ๆ สายตาตามรา งงามในชดุ เสือ้ ยดื กางเกงยาวที่เดินไปหยอนกายรอบนมา น่งั หนาโตะ เครื่องแปง สีหนา
หลอ นสงบเฉยขณะทอดมองมาทางเขา

ชายหนมุ เกดิ ความลงั เลวาควรแงม ประตูไวเลก็ นอ ยหรอื ปด สนิท แตแ ลว เมอ่ื คิดถึงกิจกรรมที่กําลงั จะเกิดขน้ึ กต็ ดั สนิ ใจเลือก
อยางหลงั ทวาไมลงล็อก คือแคผลกั บานประตูคืนท่ี เพื่อสกัดกั้นใจจากความเห็นหอ งนอนของเรือนแกว เปนเขตลบั สนิท

แมท ําไปดวยเจตนาดี แตกเ็ กดิ ความสังหรณข ึ้นมาแปรง ๆ คลา ยมีเสยี งกระซบิ แวว มาจากสว นลกึ บอกใหล อ็ กเถดิ ลอ็ กเถดิ ...

เดินมาน่งั ลงทป่ี ลายเตียงหางจากหลอนหลายกาว พยักพเยดิ ไถถาม

“เพลียหรอื เปลา?”

เรอื นแกวสน่ั ศรี ษะ

“แปลกเหมือนกนั นะ สงสัยตน่ื เตนมง้ั พออาบนํา้ เสร็จรสู ึกสดชื่นยงั กับเพ่ิงตน่ื เชาแนะ เตล ะ เหนอ่ื ยไหม?”

ชายหนมุ สัน่ ศรี ษะเชน กัน

“มาเร่ิมกนั เลยดกี วา ”

เรอื นแกว ลุกข้นึ ในทา พรอ มอยางงาย ๆ

“จะใหนง่ั นอน ยนื หรอื เดินยงั ไงละ อยาบอกนะวา ตอ งหอ ยหัวลงมาจากเพดาน”

เกาทณั ฑหวั เราะ กอ นมองรอบตวั

“มานอนบนเตยี งมา”

ผายมอื ใหนิด ๆ เรือนแกวพยักหนา มาหยอ นรางเอนนอนราบบนอกี เตยี งหนง่ึ ซึง่ อยคู ูก บั เตยี งท่เี ขานงั่ เกาทณั ฑค มุ สตแิ นน เร่มิ
สะกดตนเองเปน คนแรกใหอ ยูในสถานะจิตแพทยใจซอ่ื ลกุ จากท่ี เดินข้นึ มานั่งบนขอบฟูกหนั หนาเขา หาเตยี งของเรือนแกวซึ่ง
เปรียบเสมือนคนไขท ดลอง

“กอนอน่ื มาตกลงเร่อื งเปาหมายกนั กอ น ถงึ ทาํ เลนสนุก ๆ ก็ควรมจี ุดกาํ หนดเอาไว ทง้ั แอและผมจะไดต ้ังกรอบใหต ัวเองแตแรก
แอไ มใชค นมพี ฤตกิ รรมเบ่ียงเบน นี่จึงไมใ ชก ารรกั ษา เอาเปน วา ผมพยายามทําใหแ อรูสกึ ดีกับตัวเอง คงพอนะ”

๒๘๙

เรอื นแกวยักไหล

“แอแ คอ ยากรูว าถูกสะกดจติ เปน ยงั ไง เราเห็นอดตี ตัวเองไดแคไ หน และถา ...เตพบอะไรที่เปน ปม เปน แผล หากมีวิธบี รรเทาลง
ไดกเ็ ชญิ แสดงความสามารถเตม็ ที่ แอจะยนิ ยอมตกอยใู นอาณัติทกุ ประการ”

ฟงเชน นั้นแลวเกาทัณฑมสี ตริ ูว า ในหัวเกดิ ความคิดชัว่ รายแลนวาบข้ึนมา เขาไมเ คยผานการอบรมแบบจติ แพทย ไมเ คยอยู
ในแลบ็ ทดลองอยา งเปนวิชาการ จู ๆ ไดอ ํานาจโดยปราศจากการสรางสมจรรยาแพทยอ ยา งนี้ ประโยคสดุ ทายของเรอื นแกวจึงเปน เสมอื น
แรงยั่วยใุ หจ ินตนาการเตลิดลวงหนาสารพัด

เบนความสนใจจากรางเหยยี ดนอนของหญิงสาว ปด ตาสํารวมจิตเพงสายลมหายใจเขา ออก อธษิ ฐานวา ถา ใจยังไมน ่งิ ยงั วาง
อารมณใ ครไมลง ก็จะไมล มื ตาขนึ้ อีกเลย

เปนธรรมดาของผูมีตบะอันบําเพญ็ แลวดวยดี พดู จริงทาํ จริง ทําเสร็จ ทาํ สาํ เรจ็ เสมอ ยอ มมกี าํ ลงั หนนุ อยภู ายในดจุ กลุม นาํ้ ใหญ
ท่ีพรอมจะเขา ทวมทับขา ศกึ ทกุ ชนิด เพยี งอดึ ใจเดยี วเกาทณั ฑก ็ลมื ตาข้ึนอยา งสบายอก ท้ังกายอัดแนน ดว ยพลังมหาศาล รชู ดั ดว ยใจ
สําเหนยี กในบัดนัน้ วา ตนจะไมห ลงรี่ลงตํ่าอีกเลยตลอดกระบวนการทจ่ี ะเกิดข้นึ ท้งั หมดนบั จากนี้

เกาทัณฑเ อย ดวยน้าํ เสียงซึง่ ถายทอดออกมาจากจติ ใจทีม่ ัน่ คงและเจตนาเกื้อกลู กัน

“หลับตาลง...”

หลอ นทําตามเขาสง่ั ในเบ้ืองแรกเกาทัณฑท ราบดีวาจะใชก ลวิธไี หนกไ็ ดท ําใหผ ูถูกสะกดอยใู นภาวะสบาย ผอ นพักทีส่ ุด
เพอื่ ใหยา งเขาสคู วามรูตัวครึ่ง ๆ กลาง ๆ ฉะน้นั จึงคิดปูพน้ื ใหห ลอนเกดิ ฐานปญ ญาเหน็ รูปนามไปในตวั

“ดตู รงแผนหลังที่วางนา้ํ หนกั ราบอยนู ี”้

เขาสัง่ ส้ันท่สี ุดเพอ่ื ใหแนใ จวา เกดิ การรบั รตู าม ครูหน่ึงจงึ เอย ตอ

“คิดวา กายทีน่ อนอยคู อื โครงกระดูกเปลา ๆ โครงหนึ่ง เราอาศยั พักอยชู ั่วคราว สักแตมีไวเพยี งใหร ะลกึ รวู า ยังปรากฏ”

ดว ยเพราะเรอื นแกวเคยเพง พิจารณาเหน็ ขอ มือและปลายแขนเปน อนตั ตามากอ น จึงเขาใจวธิ กี ําหนดหมายตามไดงาย และส่ิงที่
เกาทณั ฑห รอื แมแ ตห ลอนเองไมท ราบกค็ ือหลอนมีพรสวรรค หรืออีกนัยหนงึ่ วิถรี รู ปู นามติดจิตตดิ วิญญาณอยู ฉะนั้นเมอื่ ถกู กาํ หนดแนะ
ใหดูนดิ เดยี วก็คนุ ทางโดยงาย ซง่ึ อยา งนีเ้ ปน อาการของผเู คยสง่ั สมวปิ ส สนาญาณมาแตปางกอน

เพยี งอดึ ใจเดยี วหลงั จากเรอื นแกว เพงดสู ว นหลงั ทว่ี างลงรบั นาํ้ หนักสว นใหญของกาย ก็เห็นสณั ฐานครา วของโครงกระดูก
ตนเองอยา งชัดเจน และเหมอื นโพรงวางระหวางกระดูกชวงไหปลารากับซโี่ ครงเปน แหลง อาศยั ของตวั รู น่งิ ดูสัณฐานกายโดยรวม

ลกั ษณะอีกอยา งหน่งึ ของผูมบี ารมีมาทางนี้คือเมื่อเกดิ ความเหน็ ข้นึ แลว จะรจู ักรกั ษาความเห็นไวดว ยความพงึ พอใจ ไมส งสัย
กับนิมติ ภายในทเ่ี กดิ ขนึ้ ฉะนนั้ เกาทณั ฑผ ูสังเกตสีหนา ของเรอื นแกวตลอดเวลา จงึ เหน็ ความนิ่งอยูในอาการเลง็ รูอยางรวดเร็วนา แปลกใจ

๒๙๐

เพ่ิงมีโอกาสสงั เกตคนอ่นื ทําสมาธิอยางละเอียด แมด ูภายนอกเหมอื นสงบ แตสมั ผัสภายในกบ็ อกวาจิตของเรอื นแกว ยังไหว หา
หลกั ยึดแนน อนไมได เขานึกถงึ อบุ ายที่เคยมีใหต นเองคือเคาะน้ิวเพอื่ สรางผสั สะกระทบใหเกดิ ความรูเฉพาะจดุ ถ่ี ๆ ซงึ่ ถา ทาํ อยา งถูกตอ ง
จิตไมห นีไปไหนครเู ดยี ว ก็เกดิ การรวมลงสภู าวะสงบไดร ะดับหนึง่

เขาทดลองแบบเหวยี่ งแหไปเรอ่ื ย เคาะกับวตั ถนุ อกกายไดความรตู ัวแบบหนึ่ง เคาะหนาตกั ตอนนงั่ เลนไดความสบายแบบหนง่ึ
เคาะหนา ผากตอนเครียดไดความผอ นคลายแบบหน่ึง แตพ บวา จดุ กระทบซง่ึ ทําใหจิตรวมอยางดี รวดเรว็ ทีส่ ุด กบั ทง้ั ใหผ ลเปนความรู
พรอมทว่ั ตัวทีส่ ุด เห็นจะไมม อี ะไรเกนิ เคาะแผนกระดกู เหนอื รองอก

ชายหนมุ ตดั สินใจลองกบั เพอ่ื นสาว โดยสงั่ วา

“ยกมอื วางทาบอก ใหป ลายนิว้ กลางแตะอยูกบั กระดูกเหนอื รองอก”

เมอื่ หลอ นทําตามแบบเก ๆ กงั ๆ เกาทณั ฑส ังเกตวา สวนใดเกร็ง ก็บอกเปนจดุ ๆ เชนใหว างราบทงั้ มอื บนอกและศอกบนฟูก
กับท้งั ไหลต กไมย กเกร็งแลวบอกตอ

“ขยบั นิว้ เคาะขึน้ ลงเบา ๆ แตเรว็ นิดหนึ่ง เหมอื นเคาะเลน เพอ่ื ใหร อู าการขยับไหวของนวิ้ ”

เรือนแกวทาํ ตาม ในความสบายตลอดกายใจน้ันรูอ ยเู ฉพาะอาการขยบั ไหวขนึ้ ลงของน้วิ เกาทณั ฑส มั ผสั ไดถงึ กระแสความคดิ
ฟงุ ทแ่ี ปรเปนคล่นื เงียบ รวมรูอยูเ ฉพาะความขยับของลํานิว้ ที่ปราศจากความเกร็ง

“เคาะไปเรือ่ ย ๆ นะ คราวนี้นอกจากรูน ้ิวขยับ ลองดูท่จี ดุ กระทบดว ย แอจะไมร ูสึกถึงอะไรอน่ื เลยนอกจากนิ้วกระทบกระดูก
ปอกๆๆอย”ู

เมอื่ จอ อยกู บั กายกระทบ จติ ก็เขา มาอยใู นขอบเขตของกาย เรอื นแกวเหน็ ตลอดตัวดว ยความแจม ชัดอกี ระดบั หนง่ึ เมื่อจติ อยูน ิง่
กบั ที่

เพลินนานพักใหญ เรือนแกว กห็ ลงเคลม้ิ และหยดุ ขยบั นิว้ เคาะไปโดยไมร สู ึกตัว เกาทณั ฑสงั เกตอยแู ลว เพราะเคยผา นจุดนม้ี า
กอ น หากปลอ ยใหหลับกอ็ าจหลับเพลนิ ยาวไปทั้งคืน แตห ากสะกิดใหต ่นื รขู ้ึนอีกครง้ั กจ็ ะมีความไวสัมผัสราบรนื่ สมา่ํ เสมอกวา เดมิ จงึ
เรียกเตอื นเสยี งแผว ใหเรอื นแกวขยบั เคาะตอ

เมอ่ื สังเกตรสู ึกถงึ โฟกัสของจติ ทค่ี งเสน คงวาดพี รอม เกาทัณฑก ไ็ มป ลอ ยใหจติ หลอนดาํ เนินไปถงึ ความเคลมิ้ หลับอกี แตสง
ชว งตอ มาถึงอารมณส มาธิทีจ่ ะจงู จิตใหเขาสสู ภาพรูพ รอมนิ่มนวลขนึ้ กวาเกา

“แอน ่ิงดีแลว นะ หยดุ เคาะ วางมอื ลงขา งตัว คราวนม้ี าจบั ลมหายใจกนั ตอ ”

เมอื่ เห็นหลอนปฏิบตั ติ ามโดยดีก็สง่ั วา

“ตอนหายใจเขา ใหพ องหนา ทองข้ึนกอ นแลว คอ ยดงึ ลมยาว ๆ สบาย ๆ เมื่อรูลมหายใจเขา ใหค ิดวาเราสูดเอาความสดชน่ื เขา
ราง เพ่อื พยุงความรตู ัวใหเพ่ิมขึน้ เมอื่ ผอ นลมหายใจออก ใหค ดิ วาเราระบายเอาความเครยี ด ความเหนด็ เหนื่อยทงิ้ ออกนอกราง”

๒๙๑

เรือนแกวสูดลมหายใจดว ยการต้งั ความคิดตามเกาทัณฑบ อก พบวา เม่อื ตั้งเจตนาเหน็ ลมหายใจเปนพาหะนาํ ความสดชน่ื และ
พลังระลอกใหมเ ขาราง กเ็ กดิ ความชมุ ฉา่ํ กายใจขึน้ นิดหนงึ่ ไดจ รงิ ๆ

และเมือ่ ผอนลมหายใจออก เห็นเปน การถา ยเทเอาความเครียด ความออ นลาออกสูภายนอก ก็ยงิ่ มีความรูส กึ เปนสขุ ความสบาย
ใจขึน้ มาอยางรวดเรว็

“อยาปลอ ยใหความคดิ ไหน ๆ แทรกเขา มาแทนท่ีลมหายใจ ตอนนี้ไมมีอะไรมคี า เกนิ ลมหายใจเขา และไมม ีอะไรนาสนใจเกนิ
ลมหายใจออก”

เขาตะลอ มตามจังหวะ คิดเอาจากการท่ีเคยกลอมตนเองสาํ เร็จมาแลวในการทําสมาธิปกติ สงั เกตความสม่าํ เสมอ และคอยเตอื น
เรือนแกว เมอื่ เห็นลมเบาลงหรอื แรงขึ้นกวา เดิม ตอเมื่อดเู ขาท่ีเขาทางแลว จึงดาํ เนนิ การข้นั ตอไป

“คอ ย ๆ สาํ รวจทีละสวนวามจี ุดไหนในรา งที่ยังเกรง็ ไมผ อนพกั ตามสบาย ไลจากสวนหนา...” เขาคอย ๆ พดู ทอดจงั หวะทลี ะ
จุดใหเ รอื นแกวสงใจตาม “สว นคอ...สว นหลัง...สวนแขน...สว นขา”

หญงิ สาวพบวา สว นหลงั ยังเกร็งอยบู า ง เม่ือรูตวั จึงหยอ นกลา มเนื้อสวนท่ีเกรง็ ลง เกาทณั ฑสามารถรไู ดดวยตาเปลาวา ทง้ั ราง
หลอนผอ นพักเต็มท่ีแลว จึงตรวจดูความสมํา่ เสมอของลมหายใจอีกคร้ัง เมอ่ื ผานไปชว งหนึ่ง พบวาผอ นแผวลงอยางที่จะนาํ ไปสูภาวะใกล
หลับ กเ็ ตอื นดว ยเสยี งเนบิ นาบ

“อยา ลืมวา เวลาเขาใหข ยายหนา ทองพองข้นึ กอ น ลมหายใจจะไดเ ขา มากกวา ปกติ”

เรือนแกวกําลงั อยรู ะหวา งเคลิม้ เม่อื ไดย ินเสยี งก็กลบั ตืน่ ตวั รบั รูลมหายใจใหม เสียงสั่งของเกาทณั ฑก ลายเปนตวั กน้ั ไมใหจ ิต
ซดั สายสุมหาอารมณเอง ประคองใหพ ุง แนวลงในลมหายใจเปนหน่ึงเดยี ว รวมทั้งไมเ ผลอไหลลงหลับ

ถงึ จุดหนง่ึ หญิงสาวเกิดความเพลินท่จี ะรบั คาํ ส่งั เวลานน้ั เรม่ิ ถอยจากความเปน ตัวของตัวเอง แตก ลบั เกิดศกั ยภาพทจ่ี ะรบั รูม าก
ขึ้นเรอ่ื ยๆ ใจทรงนง่ิ อยูก บั ฐานคอื กายอันวางนอน เหน็ ความปรากฏของกายคงที่ พลังอันเกิดจากการเลง็ รอู ยูตัวโดยไมต องประคองมากนัก

เมอ่ื เกาทัณฑจบั สังเกตสตขิ องหญงิ สาวนานไป ท่ีสุดก็เกดิ สติ และจับเปน ขณิกสมาธิเองดวย กระแสจติ เขายามน้มี สี ภาพคลา ย
ผาออ นเน้อื แนน ทพี่ รอ มจะทง้ิ ตวั ลงหม คลุมสนิทแนบกับวัตถุใด ๆ ท่ใี จเจตนาเขา จบั เรยี กวาบําเพ็ญสมาธิภาวนามาถึงขั้นออ นตัว พรอมใช
งานดังประสงค

สมั ผสั พลังท่ีรวมกลมุ เปนอันเดยี วในกายตน และเกดิ ความรขู ึ้นมาเองวาจิตที่เปนสมาธิสามารถชว ยประคองคนอน่ื ได เชน
ในขณะนเี้ ขาเกิดความเหน็ อาการเปนไปในหญงิ สาวซึง่ ยากจะอธิบายเปนคาํ พูด เม่อื แลเห็นหลอนดึงลมหายใจเขา และผอนลมหายใจออก
แลว เกิดการแปลความหมายขน้ึ ในหัววา นั่นเปนอาการลงตวั ของสมาธชิ นิดถกู สะกด ถูกจูงโดยผูอ ่ืน หากเขาบังคับกระแสในตนเขาชว ย
ประคองกระแสในหลอน กอ็ าจทรงอยูไดน าน และสมั ผสั รูแ ผว ๆ คลายแตะตัวกนั อยูด ว ยปลายนวิ้

หลอ นกาํ ลังนิ่งในภาวะพรอ มถกู สง่ั เตม็ ที่ เรือนแกวใหความรวมมอื อยางดี จงึ บังเกดิ ผลรวดเรว็ ขนาดนี้

“เอาละแอ พูดกบั ผมนะ บอกซวิ า ตอนนรี้ ูสึกยังไงบาง”

เรือนแกว นิง่ เปน ครู กอ นขมบุ ขมิบปากพดู กบั เขาตามปกติ

๒๙๒

“มีความสขุ เหน็ รา งกายออกมาจากขางในตลอดเวลา”
เกาทณั ฑย นควิ้ เล็กนอย เพราะคาดหมายวาหลอนจะพูดคลา ยละเมออยใู นภวงั ค เขาเพงิ่ มาเรยี นรวู าอาการครง่ึ หลบั คร่งึ ตนื่ ใน
ภาวะสะกดน้นั ครึง่ หนึง่ หลบั ครงึ่ หนึ่งตืน่ จริง ๆ รับฟงได พูดและคดิ ตามไดเปน ปกติเกอื บสมบูรณ
ถึงขนั้ น้เี ขาตอ งการใหหลอนหมดจากความรูสึกทางกาย เพือ่ ใหเหลอื แตจ ิตสวางพรอมฉายภาพนมิ ติ อยา งมง่ั ค่ังดว ยกระแสสติ
เหมอื นฝนดี จึงสง่ั วา
“แอ. ..คดิ ไปนะวา เน้อื ของเราเหลวลงนดิ หน่ึง” เวน จงั หวะเปนครูแลวถามวา “คิดไดไ หม?”
“ได”
หญิงสาวตอบเกือบทันที เพราะความรสู กึ ทางกลามเนือ้ ตลอดรา งมลายหายไปเกือบหมด เพยี งคดิ วาเนอื้ สวนบนเหลวลงนดิ
เดียว
“คราวน.้ี ..” เกาทัณฑส่ังตอ “คิดวา ฟูกกบั เนือ้ เราละลายกลนื เปน อนั เดียวกนั ”
หยดุ เวนดทู าทีของหลอ น พลางสง ใจจับอาการทางกลา มเน้อื ทัว่ กายหญิงสาวเทาท่ีตาเหน็
“ยังมีกายอยูอกี ไหมในความรสู กึ ?”
“ม.ี ..มีลมหายใจเขา ออก”
เขาเพิ่งนกึ ข้ึนไดว าระดับลมหายใจของหลอ นยังคอ นขา งแรง จงึ บอกไป
“ถูกแลว ลมหายใจจะยงั อยูกับเราเสมอ ตอ ไปนีเ้ มื่อหายใจเขา แอจะเห็นแสงสวางเพมิ่ ข้ึนในตวั ทลี ะนอ ย ลมหายใจกับแสง
สวางเปนอนั เดยี วกนั ”
พกั นิดหนึ่ง เพ่อื ใหเรอื นแกว จินตนาการตามเฉพาะลมหายใจเขา เมอ่ื เหน็ ระบายลมออกจงึ มอบจนิ ตภาพตอมา
“ลมหายใจออกจะพาความรูสกึ ในกายท่ีหลงเหลอื อยูใหหมดลง เพราะลมหายใจออกกับความรสู กึ ในกายเคยคลกุ เคลาเปนอัน
เดยี วกัน”
พอเขาเหน็ หลอ นหายใจเขา และผอ นออกจนสุดในครั้งถดั มา ก็ถามทนั ที
“รูสกึ สวา งขน้ึ และเหมอื นกายหายไปไหม?”
“รูส ึก”
เรอื นแกวตอบราบเรยี บ ริมฝป ากระบายยม้ิ เลก็ นอย
“สนใจสายลมเขา และแสงสวางใหม ากกวา นี้ แลว จะสวา งข้นึ เรือ่ ย ๆ ”

๒๙๓

หญิงสาวจบั คาํ พูดของเกาทัณฑดว ยสตทิ ี่เปลี่ยนไปอกี รปู หนึง่ ทกุ ส่งิ ปรากฏขน้ึ ตามคาํ ของเขาราวกบั เปน การบันดาลจากเวท
มนตร ในหวั เรอื งแสงสวางไสวข้นึ จรงิ ๆ คลายเกาทณั ฑห มุนปุม เรงนีออนรอบ ๆ กายหลอนได

กวา สบิ ครั้งของลมหายใจเรือนแกวทเี่ กาทณั ฑคุมดวยคําพูดอยตู ลอดเวลาเพอื่ รักษาอตั ราเร็วและนํ้าหนักลมใหค งตวั ในทีส่ ุด
หลอ นกร็ ายงานวา

“สวา งเหลือเกินเต. ..แอไมเคยเห็นใจตัวเองสวา งสวยเทา นี้มากอ นเลย”

เกาทัณฑซ ึง่ เปน ผทู าํ การสะกดเองก็กะพรบิ ตาทึ่ง สมั ผสั ทางใจบอกวาเรือนแกว พบสภาวะทนี่ าปติชน่ื ใจจริง ๆ เพง่ิ ซึมซบั และ
ตระหนกั ถึงอาํ นาจดลบันดาลจากปากตนวา นาอศั จรรยปานใด แมค ดิ พูดตามอตั โนมตั ิตามท่เี ห็นควรเฉพาะหนา กอ็ าจใหผ ลเกินความ
คาดหมายไดข นาดน้ี

“อยาตนื่ เตน…” เขาบอกหลอนทง้ั ท่ีตวั เองนัน่ แหละชักใจเตน กบั ผลลัพธ “แสงสวา งและความสขุ สบายนจ้ี ะอยูก บั แอ
ตลอดเวลา แอสามารถรูส กึ ไดใชไหมวามนั คงตวั อยอู ยางน้ันโดยไมต อ งบังคบั ”

เรือนแกวน่งิ ไปนานเกือบคร่ึงนาที กอนรายงานตามจรงิ

“แสงหรล่ี ง...”

ชายหนุม กลืนนาํ้ ลายลงคอเกอ ๆ พยายามรวบรวมสตสิ มั ปชัญญะไมใหเสียความเชือ่ ม่นั คดิ วา น่นั เปนการเรียนรอู ยางหน่งึ เขา
ไมค วรพูดตามอําเภอใจจนเกนิ ไป ประเภทส่ังวา จะใหคงอยู จะใหต รึงสภาพไวอ ะไรทาํ นองน้ี ทุกจุดมีจงั หวะเฉพาะหนา ของตัวเองเสมอ

“ถาอยางน้ันหายใจเขา ใหมด ี ๆ และคดิ วาเราดึงแสงเขา มาทางลมหายใจ เรามคี วามอบอนุ สบายใจเพ่มิ ข้ึนเพราะลมหายใจเขา
น้ัน”

เรอื นแกวหายใจยาวลกึ กวา ปกติ พกั หนง่ึ กย็ ิ้มแชมช่ืนออกมาอกี เกาทัณฑร ับรูไดวา นัน่ เปนอาการเฉียดสมาธิระดบั ทม่ี ีปต ิหลอ
เลย้ี ง ทวาตางจากสมาธปิ กติคือหลอ นไมอาจค้าํ ยืนโดยปราศจากการชวยประคับประคองจากเขา

“ตอ ไปน้หี ายใจเขาทุกครงั้ ใหแ อคิดวา เพอื่ รักษาแสงสวา งในหวั ใหค งทน่ี ะ”

ปลอ ยใหหลอนหายใจอีกสี-่ หา หนจงึ ถามใหม

“แสงสวา งเปนปกตดิ ไี หม?”

“เปน ปกติ สดชื่นมาก...”

หญิงสาวยิม้ กวางราวกับยนื สูดอากาศบริสุทธิ์บนผาสงู ยามเชาตรู เกาทัณฑจบั ตามองดวยความพึงพอใจ สดู ลมหายใจดว ยความ
สดชืน่ ตามไปดว ย เกิดความรสู ึกวาตนประสพความสําเรจ็ อยางงดงามในเบื้องตน น้ี

คลายเรอื นแกว เตาะแตะหดั เดนิ เขาเปน พีเ่ ล้ียงเบอื้ งหลงั ดวยความจดจอ มีความนุมนวลออนโยนเกดิ ขึ้นอยา งทว มทน

“ผมจะเรม่ิ ใหแ อยอ นนกึ ถงึ อดตี แลว นะ ต้งั ตนกนั ท่จี ดุ ใกลสดุ ใหค ิดวาเราจะเห็นทุกส่งิ ตามท่ีเคยเกดิ ขนึ้ จริงเทาน้นั ”

๒๙๔

เม่อื เรือนแกว เงียบพรอม เกาทัณฑก ส็ ั่งแผวชัด

“นกึ ถึงตอนท่ไี ดยนิ ผมเคาะประตู ผมเคาะก่ีครงั้ ?”

คลายเสยี งกอ ก กอ กเกดิ ขึ้นในหัว หญิงสาวรายงานตามทร่ี ะลกึ ได

“สองคร้งั ”

“บอกซิวาแอท ําอะไรบา งเมอ่ื มาเปดประตูใหผ ม”

หญงิ สาวตรึกนึกทบทวน เรม่ิ จากจดุ ท่ตี นเองนงั่ อยหู นาโตะเครือ่ งแปง กอนไดยนิ เสยี งเคาะประตู เบือ้ งแรกเหมือนศีรษะหลอน
เปนถงั แกวทบี่ รรจุเต็มดว ยน้ําขนุ เห็นภาพความจําไมถนดั นัก แตดว ยแรงดันของสมาธทิ ีเ่ กิดจากการสะกด คลายนํ้าในถังลดฮวบลงเผยให
เห็นภาพชดั สนิท ปราศจากส่งิ ปกคลุมมัวมน นั่นเปนการพลิกตวั ของสมาธิจติ ท่ีระลกึ ภาพความจํา

ภาพทเ่ี ห็นในหัวปรากฏเปนรปู ทรงสัณฐานสองมิตคิ ับแคบ แตกตางจากของจริงทีเ่ ปนสามมิติกวางโลงโดยรอบ ทั้งนเ้ี พราะ
ภาพท่ีจิตฉายออกมายังผูกติดกับกายประสาทอนั เปน เสมอื นเครอื่ งขงั เครือ่ งมงุ บงั ในเขตแคบจํากัด

และแสงของจิตทปี่ ราศจากกาํ ลังฌานสนับสนนุ ก็ฉายตัวเพียงมลังเมลอื ง คลายอยูในหอ งใตด ินทม่ี แี สงสวา งลอดผานเขา มา
ทางชอ งหนาตา งริบหร่ี ภาพนมิ ิตจึงปรากฏเปน รปู ทรงสีสันชัดเจนในเงาสลวั มใิ ชชัดเจนในแสงสวางกลางแจง

ดวยความทรงจาํ อนั สดใหมใกลป จจุบัน เรอื นแกว เห็นตนเองกาํ ลังน่งั สาํ รวจความพรอ มของหนาตาในเงากระจก จําไดถึงความ
กระวนกระวายนดิ ๆ เพราะรวู าใกลเ วลานัด และเกาทัณฑจะตรงเวลาเสมอ

เม่อื เสียงเคาะประตดู ังขนึ้ หลอนดใี จหนอย ๆ ลกุ ขึ้นจากมานัง่ หมนุ ตวั เดนิ มาทางประตู ตอนแรกภาพกระโดด ๆ นา อึดอัด
รําคาญ แตพ อใจคลอ ยลงในภาพความทรงจาํ มากกวาเกา กเ็ ห็นตอเน่อื งราวกบั เกดิ ขนึ้ อีกครัง้ เรือนแกวสนุกกับประสบการณแปลกใหม
นนั้ มาก กํ้าก่ึงในความรตู วั วานัน่ เปน อดตี คละกันกับความรูส ึกตวั บนเตยี งนอนในปจ จุบนั

“แอลุกจากโตะ เครอื่ งแปง เดนิ มาเปด ประตูใหเ ต”

เมอื่ หลอ นพดู ภาพชะงกั คางคลา ยเครอื่ งฉายหยุดเดินลงชวั่ ขณะ

“พอเปด ประตแู ลว แอก็กลบั มานัง่ ทเ่ี ดมิ ”

เกาทัณฑพยกั หนา

“ยอ นกลบั มาตอนยงั นัง่ หนาโตะเคร่ืองแปง ใหม แอกา วเทา แรกเปน ซายหรือขวา”

เรอื นแกว คดิ ตาม แลวเห็นตนเองยางเทา ขวาออกเปน กา วแรก

“ขวา”

๒๙๕

ชายหนมุ พยายามใหห ลอนเจาะลึกลงไปในรายละเอยี ดรอบดา น เพราะเหน็ มคี วามสาํ คญั ในอนั ทีจ่ ะทาํ ใหต ัวรูตวั คดิ ท้ังหมดใน
อดีตยอ นกลับมา ใหท บทวนแมค วามรสู กึ ขณะยนื่ มือไปสัมผสั ลูกบดิ ประตู หรอื กระท่ังเมือ่ เทาสมั ผสั พรมในหอ งขณะเดนิ ไปเดินกลบั

“พอนึกถึงรายละเอยี ดอยางน้ีทําใหความเห็นชดั ขนึ้ ไหม?”

ถามอยา งทราบอยูแลว เน่ืองจากเคยปฏบิ ตั เิ องมากอ น

“ชัดขนึ้ ”

“คราวนี้ยอนนึกไปถึงเมอ่ื ตอนเชา เราเขา หองทํางานของนายชุน...”

เขาใหเ รือนแกวทบทวนบทสนทนา ซ่ึงหลอนเลา ไดอยา งถกู ตองละเอยี ดลออเปนฉาก ๆ กับท้ังสามารถหัวเราะออกมาไดเ บา ๆ
กับบางถอ ยคาํ และทา ทางท่อี อกรสออกชาติของตนเอง ดวยเจตนาจะใหนายชุนนึกเอน็ ดู

เมอ่ื เหน็ กิริยาและไดยนิ นา้ํ เสียงของตนเองดว ยใจทีก่ าํ ลังสวางนง่ิ อยูเหนอื ภาวะสามัญ บางทกี ค็ ลา ยเปน คนหน่ึงเฝา ดอู กี คน ตลก
ชอบกล

เรือนแกวไหลไปตามแรงดงึ ดูดของกระแสความทรงจาํ บางจังหวะถึงกบั ตกใจท่ีสสี ันและเสนสายในภาพมคี วามคมชัดจนเชอ่ื
สนทิ วา เปนปจจุบนั เพราะสาํ นึกของตวั ตนทน่ี อนบนเตยี งหายหนไปหมด หลอนยังคงสภาพรเู หน็ ออกมาจากมมุ มองของบรุ ุษท่ีหน่ึง เปน
ศูนยกลาง เปนผูป ระจักษ ผรู ว มโตตอบ บางทีเหลือเพยี งอนุสตบิ าง ๆ วาสงิ่ เหลาน้นั เปนเพยี งภาพอดีตท่จี บลงแลว ผานเลยไปแลว

ภาพสวนใหญแมคมกริบ ก็มลี กั ษณะกระโดดบา ง ทั้งนี้เน่ืองจากยามปกตนิ ัน้ คนเราหมกมุน ฟุงซาน สติขาดตอนเปน หว ง ๆ จะ
เหน็ ภาพ ไดยินเสยี งท่ีมอี ทิ ธิพลขนาดสมองเก็บบนั ทึกลงจิตแคครึง่ ตอ ครึง่ สําหรบั คนสติดีท่ัวไป ถา ใครเหมอ มากหนอยอาจไมเห็น ไมได
ยินส่งิ รอบตวั เลยเปน นาที

เกาทัณฑเ ริ่มสอบถามเปน ระยะวา เหนอื่ ยไหม ความทรงจาํ ท่ีทยอยลําดับมายงั ชัดเจนอยูหรอื เปลา ปรากฏวา เรือนแกวั ยังชอบใจ
ทีจ่ ะเกาะติดอยกู บั กระแสความทรงจาํ อยางตอ เนอ่ื ง กระปรีก้ ระเปราพรอมจะขยบั ถอยกลบั ไปเร่อื ย ๆ ไมเ หนือ่ ยลา

คร่งึ ชั่วโมงแรกเกาทณั ฑใหหลอนพดู ถงึ เฉพาะเหตุการณท ่มี เี ขารว มอยดู ว ย เพื่อความแนใจวา หลอ นสามารถระลกึ ไดจ ริง และ
ถูกตองครบถว น เปนการพสิ ูจนวา ครึ่งทตี่ ่ืนของหลอ นในบัดน้ี เตม็ ไปดวยสตแิ จม ใสสมบูรณแ บบ

ถัดจากนน้ั จึงเร่มิ ยางเขา สูโลกสว นตวั ของหลอ นท่ีเขาไมเ คยรับรู โดยตัดสนิ ใจทดลองใหยอนแบบกา วกระโดด

“นกึ ถงึ ชว งวยั รนุ ...”

เขากลา วสงั่ อยา งคลมุ เครอื เพอ่ื ใหใจหลอนสมุ เลือกโดยอสิ ระ ไมผกู โยงอยกู บั เคร่อื งแบบนกั เรียนหรอื ชดุ ลําลองในเหตกุ ารณ
หรอื สถานการณใดๆ

“ตรวจดูซวิ า มเี ร่ืองราวอะไรท่แี อประทับใจ มคี วามสุขกบั มนั มากทสี่ ุด และเดน ขน้ึ มากอนเพือ่ น”

ดวยเพราะเกาทณั ฑร บั รอู ยูก อนแลววาเพ่อื นสาวมปี มทกุ ขใ หญหลวง จึงจงใจกระโดดขามดวยการใชค าํ พดู ใหหลอนตรกึ นึก
ยอนเฉพาะเหตุการณทีเ่ ปน สุข เพอื่ ผลของการสะกดเรมิ่ แรกจะไดไ หลล่ืนดวยกาํ ลังปต ิจนสดุ ทาง

๒๙๖

อกี อยา งคอื ในการสะกดครง้ั นีเ้ ขาใหห ลอนระลกึ ถึงสะเกด็ ความจําที่ผุดเดน ขนึ้ มาเอง ไมใหต อ งใชความพยายามเลย เพราะ
ความพยายามนั่นแหละคอื ตวั สกดั กด มไิ ดชวยดงึ ความจาํ ขนึ้ มาแตอยางใด

หญงิ สาวเงยี บนงิ่ ไปอดึ ใจ กอนแยมย้ิมระรนื่ และเลาวา

“แอซ อ นทายจักรยานเพื่อน มอื อุมลกู หมาทพ่ี อซ้อื ให เปนพันธปุ กก่ิง ขนยาวขาวนมุ ช่อื กวยจบั๊ ”

เกาทัณฑขมวดคิ้วหนอย ๆ

“กาํ ลังซอนจักรยานใครไปไหน?”

ใบหนา เรือนแกวเปอนดวยรอยยิม้ สดใส

“เขามารับไปกนิ ไอติมดวยกนั ที่หนาหมบู าน”

เปน วาระท่เี กาทัณฑร ูใจตนเองชัดเดย๋ี วน้ัน วาความผูกพนั ทม่ี ตี อเรอื นแกวไมอาจเรยี กวาเปนเพอื่ นอยางบรสิ ทุ ธใ์ิ จ เพราะ
อารมณเ ริม่ เจอื ดว ยความขนุ สงิ่ ทผี่ ดุ พลงุ ขึน้ มาจากอกในยามน้ันคอื ความริษยาเจาหนุมนริ นามผถู ือแขนจักรยานนาํ หลอนในอดตี ไปสวที จี๋
กันตามประสาวยั รนุ สหี นาเรอื นแกวฟอ งชัดวา หลงใหลไดป ล้มื หมอนัน่ เพยี งใด รกั แรกกอ็ ยา งนแ้ี หละ...

แปลบปลาบอยชู ่ัวครูกอนขมอกขมใจใหเปนปกติ ระลึกวา ตนกาํ ลงั ทาํ หนาท่ีใดอยู อยา งไรก็ตาม คําถามตอมากส็ นธมิ าจาก
ความรูส ึกคางคาท่ีเจอื ดว ยการเอาตวั เองเขาไปพวั พนั นน่ั เอง

“แอร กั เขามากไหม?”

ถามเสรจ็ จงึ เพิง่ สาํ นึกวาเปนการซอกแซกเรือ่ งสวนตัว เสียมารยาทย่งิ และน่ันกถ็ ูกสะทอ นดว ยปฏกิ ริ ยิ าปฏิเสธจากหญิงสาว
หลอนไมถ กู สะกดลกึ ขนาดถูกครอบงาํ จนไรความเปนตวั ของตัวเองถึงท่ีสุด จึงมคี วามคดิ ยับยงั้ ตอบเขาเพยี งดว ยรอยยมิ้ เฉยเมย

เกาทณั ฑรตู ัววากาํ ลงั ออกนอกลูนอกทาง ซ่ึงอาจฉุดใหก ารสะกดสะดดุ อยูแคน ้นั จึงรบี จินตนาการเห็นตนเองเปนสญุ ญากาศ
เพ่ือใหนํ้าเสียงและความตอ งการทีเ่ ขากระทบใจเรอื นแกวเปนกลางท่ีสุด

“ไอติมที่แอส ั่งมาทานคราวน้ันรสอะไร?”

“ชอ็ กโกแล็ต...ช็อกโกแล็ตซนั เดย แอชอบท่สี ุด”

“จาํ ความเยน็ จาํ รสท่แี ตะลิน้ ในคราวน้นั ไดไหม?”

“จาํ ได”

“ลองนึกถึงกลิ่น นึกถึงบรรยากาศทั่วไปในรา น ชัดไหม?”

“ชดั ในรา นเปดไฟนีออนสวาง อากาศโปรง เยน็ สบาย กลิ่นใหมส ะอาด โตะเกา อี้ลายไมสนี ํา้ ตาลออ นกบั ขา งฝาทาสคี รีม มภี าพ
ไอตมิ แปะอยูแบบลดหลั่นต่ําสูง มีปายโฆษณาขนาดใหญห ลงั บารเ คานเตอร...”

๒๙๗

“จาํ ไดไ หมวาวันนนั้ เปนวนั อะไร?”

แมค วามคิดและความรูสกึ ขณะทานไอศกรีมจะเดนชัดในหวั ราวกับอยใู นอดีตจรงิ ๆ แตก ารยอ นนกึ วนั เวลากลับตองอาศยั
ความพยายามในภาวะปจ จบุ ัน เพราะตัวตนในรานไอศกรีมไมไดมีจดุ ใดโยงใยถึงวนั เวลาใหร ะลกึ ได

เรอื นแกว หยุดทบทวนเปนครูจ นหวั คว้ิ ขมวด กอนตอบดว ยเสียงคอยลง

“จาํ วนั ไมไ ด รูแตเ ปนวันเรียน เพราะใสชดุ นกั เรยี นอย”ู

นัน่ เปนอีกขอเทจ็ จรงิ หนึ่ง จติ ซึมซับไวเ ฉพาะการประมาณเวลาและเหตุการณส าํ คญั ไมใ ชวนั ท่ี เดอื น และปละเอยี ดชดั เหมือน
อยา งบันทกึ ของนักสะกดจติ บางเจาทร่ี ะบุไดเ ปนตุเปนตะ ราวกบั มปี ูมบนั ทกึ ฝงอยใู นหวั ผูถ กู สะกด

“อยา เครง เครียด คราวหลงั ถา นกึ ไมอ อกก็ไมต อ งเคน นะ...แอรูตัวไหมวา กําลังเปน เด็กลง?”

เรอื นแกว ทบทวนคําถามเขา ประมวลอยคู รหู น่ึง ใจยอ นกลับเปนตัวของตวั เองในปจจุบนั ชว่ั ขณะ แตแ วบเดยี วกห็ ันกลบั ไปหา
อดตี หวานชนื่ มน่ื ในรา นไอศกรมี ความคดิ ในหัวยามอยูในวัยนั้นกระจัดกระจาย ไมค มกริบเปน หน่งึ เดยี วเหมือนวัยใสสูททํางานในบริษทั
ใหญ หัวอกหัวใจเคยมีแตส ีชมพู มองโลกอภริ มย ตอ งการการเอาอกเอาใจและคาํ พดู ออนโยนเหนือสิ่งอ่นื ใด

“ใช เหมือนแอเ ปนวัยรนุ อกี ครงั้ จรงิ ๆ แอเ ห็นหนา เขา ไดย นิ เสียงเขา รคู วามคดิ ในหวั ของตัวเอง แปลกดีจงั เลยเต มนั ไม
เหมือนความคดิ เด๋ยี วนเ้ี ลย อยางกับเปน คนละคนแนะ”

ในที่สุดหลอ นก็ตอบแผวเบา ภาคของจิตทค่ี ดิ พูดเชนนน้ั คลา ยเจือจางอยูท ่ีสดุ พน้ื ของสํานึกรูวา หลอ นเปน หลอนบนเตยี งนอน
เด๋ยี วน้ี

เกาทัณฑเหน็ เพอ่ื นสาวตระหนกั เชน นนั้ ตนเองก็เกิดความเห็นอนจิ จตาตามไปดว ย และผุดคาํ พดู อันปรงุ ข้นึ ดวยอนิจจสญั ญา
โดยแทบมิไดเ จตนา

“ตวั ท่เี ห็นกายใจเปน เราน่นั แหละคอื อปุ าทาน แทจริงรา งกายและความนึกคดิ คลค่ี ลายไปเปนอน่ื ตลอดเวลา กายใจในเวลานี้ วัน
หนงึ่ ก็จะเปนอดีตเมือ่ มองยอนกลับมาจากอนาคตท่แี ตกตางออกไป”

ขณะพดู เกาทณั ฑเกิดความรูสกึ ราวกับไมใชเขา แตเ ปนอกี ตวั ตนหน่ึงซงึ่ อยสู งู กวาจติ สาํ นกึ ยามปกติ เรียกวาเปน ภาวะเกินตัว
จริงไปชั่วขณะทเี่ กดิ ปญญาธรรม

ฝา ยเรือนแกว แมเ ปนขณะแหง การสะกด มิใชด วยปญญาสองรูดวยเจตนาของตนเอง หลอ นก็พจิ ารณาและเห็นตามได จติ เกดิ
ความสลดสังเวชขนึ้ มาวบู วาบเม่ือตระหนกั วา อดีตแสนหวานเลอื นหายไปหมดแลว ...

”ลองสบื สาวดูซวิ าหลงั ออกจากรา นไอศกรมี แอไปเทยี่ วไหนกับเขาคนนั้นตอ”

“เขาพาแอก ลบั มาสง ท่ีบา น แลว แยกกลับไป”

“แลว แอท าํ อะไรตอ ?”

๒๙๘

คราวนี้ภาพความจําเรมิ่ สะดดุ อีก คลายกระโดดจบั ราวโหนตวั อนั แรกไวได แตเ มอื่ จะเหวี่ยงขึ้นควา ราวตา งระดับทอ่ี ยสู งู ข้นึ ไป
ก็ควา พลาดแบบฉิวเฉยี ดเพราะกําลังทใี่ ชเ หวีย่ งตวั ยังไมแรงพอ

“นึกไมออก”

หลอนรบี บอก เพราะเกาทัณฑเ คยสั่งไมใหเคน นกึ

“ชา งเถอะ แสดงวาเหตุการณตอมาไมนาสนใจพอ”

ไลเ ลียงความเปน มาสมัยวยั รนุ อีกพกั ใหญ ฟง เรื่องราวในโรงเรียนมธั ยม ในบาน และสถานที่ทอ งเท่ยี ว จากนัน้ เกาทัณฑให
เรอื นแกว ยอนนกึ ถงึ วยั เรียนชัน้ ประถม จงึ ไดมโี อกาสเห็นกบั ตา ไดย ินกับหูวา ผูถูกสะกดท่ียอ นกลับไปเปนเด็กอีกครัง้ นั้น กริ ยิ าทา ทาง
ขณะเลาดเู หมอื นกลายเปนเด็กนอ ยจริง ๆ

“...แอนอนตวั รอน แตก ็มคี วามสุขมากทพี่ อ ยอมเสยี เวลากอ นไปทํางานมาปอ นขา วตม ให ถึงจะแคสบิ นาทกี เ็ หมือนไดพอไว
เปน ของแอท้งั วัน...”

เกาทณั ฑมองหลอ นดว ยแววปรานี แทจ รงิ เรือนแกว ผกู พนั กบั พอไมนอยกวาแมเลย เขาจี้ใหระลกึ ถงึ พอในแงด อี ีกหลายๆครั้ง
โดยคาดหมายวาเมอ่ื ตื่นจากสะกด หลอ นจะมคี วามรูสกึ กบั พอ ดขี ึน้ มาก

กระทั่งอดีตดาํ เนินยอ นมาตามลาํ ดับ เกาทัณฑล องลงลกึ ไปอีกข้ัน ตดั สนิ ใจใหย อนไปถึงเบื้องตน ชวี ิตอยา งเตรยี มจบการสะกด
ครง้ั แรก

“คิดถงึ เหตกุ ารณท่สี นกุ ทีส่ ดุ สมยั เรียนอนบุ าล...”

ดงั กําหนดไวแตแ รกวา การสะกดครง้ั นี้จะใหเ รือนแกว เห็นวาชีวติ ตนเปนบรมสุข เม่ือหลอนตื่นจากการสะกดจะแชม ช่นื เบกิ
บานเปนพิเศษ เขาจงึ ไมส ะกิดปมรายขน้ึ มาเลย แมทราบวาโดยหลกั การแลว นน่ั เปนวธิ ีรกั ษาบาดแผลทด่ี ีเย่ยี ม เกาทัณฑอยากมั่นใจกบั
ตนเองวา การสะกดคร้ังแรกนี้จะไมมสี ง่ิ เกนิ ความคาดหมายเหนือการควบคุมใด ๆ

น่งั ฟงเพื่อนสาวเลา ถึงชีวิตยามเปน หนนู อ ยตัวจอ ย ไมว า จะเปนระดับเสยี งเลก็ ใส วิธีเลอื กคาํ พูด วิธแี สดงความคิด หรอื อาการ
ลังเลสับสนวกวนในบางคราว ลว นแตเ ปนกริ ยิ าของทาริกาผเู ยาวตอโลกทง้ั สนิ้ ชกั นึกเสยี ดาย ถารูว า จะไดผ ลอยา งนี้ เขาจะยอมควกั
กระเปาซื้อเครื่องบนั ทึกเสยี งจากรานขายในออรเชิรดสตรที มาเก็บความนา ประทบั ใจไวฟ ง เลนนาน ๆ

“...แมเ ปน คนตงั้ ช่ือให แอรกั เจา เอเ ตมากกวา จมุ ปุก”

หลอ นบรรยายความรสู ึกทีม่ ีตอ กระตายนอยสองตัวในครอบครอง

“ตอนเจา เอเ ตจบั ผกั บุง เค้ยี วมนั ทาํ ทา นา รกั ดี...”

ชายหนุมหัวเราะโดยปราศจากสุมเสยี ง ความรสู กึ คลอยลงออนโยนตามราวกบั โลกใสในวยั เดก็ มาปรากฏตรงหนาตนดว ย เขา
ปลอยใหห ลอ นวงิ่ เริงรา โดยยืนระวังเฝาดอู ยทู ขี่ า งสนาม รูว าเรือนแกวจะไมพ ลัดหลงไปไหน

๒๙๙

เรอื นแกวระลึกดิง่ กลับไปไกลขนาดน้ี ไมถือวา ธรรมดาเลย โดยเฉพาะในการสะกดคร้ังแรก เขาเพลินฟงเร่อื งราวในวยั 2-3
ขวบของหลอ น และถอยกลับไปกอ นหนงึ่ ขวบในท่สี ดุ

“...ตอนแออยากใหแ มอมุ แอขยับมอื เทา ไมได ความรสู กึ อยากรอ งไหมนั ออกมาเอง...”

นัน่ คือความกา้ํ กงึ่ มสี ตคิ ดิ พดู ไดอยา งหญิงสาวท่ีโตแลว กับความออแอข องเด็กแบเบาะ เกาทณั ฑอยากทดลองอะไรบางอยา ง
ตามความรจู ากการอาน เขาทราบวาเดก็ แบเบาะนั้น แมยงั ไมร บั รเู รื่องราวภายนอก ไมร ูความ แตก ลับหลบั ฝน ไดอ ยา งชวนใหพ ศิ วงสนเทห 
ย่ิง ทางแพทยร ูว า ใชแ นเ พราะอาการกลอกตาขณะหลบั อยา งคนฝน ไมรเู ทา น้นั วา เด็กๆเห็นหรือไดย ินสิ่งใดในหัว

ตอนนี้เขาอาจมีโอกาสสบื รู ไขภาพและเสียงอันลี้ลบั นา ใครร ใู นหัวของเดก็ หญิงเรอื นแกว ได

“นึกถงึ ตอนแอปด ตางวงจะหลับลงกบั บา ของคณุ แม” เขาสั่งอยา งนุมนวลแบบพูดกบั เดก็ “จาํ ภาวะความรูสกึ ไดไหม?”

“จําได”

หลอ นตอบทันที

“ลองนกึ ใหดีซิวาพอปด ตาหลบั แลวฝนอะไรชัด ๆ บา ง”

คราวนีเ้ รือนแกว นิง่ ไปนาน อาการนอนราบของหลอนดูเปนปกติ แตใบหนา เริม่ ปรากฏร้ิวรอยเครง ซ่ึงเกาทัณฑจ บั สังเกตเห็น
ไดถนดั

“เต. ..เหมือนเตยี งหมนุ ”

หลอนหมายถึงเตยี งท่กี ําลงั นอนอยูเ ดย๋ี วนี้ ไมใชความจําในวัยเด็กอีกตอไป กระแสแปลกชนดิ หนง่ึ ซมึ แทรกเขา มาทีละนอ ย ปน
วนอยูในหวั และทาํ ใหเ หน็ เหมอื นเตยี งหมนุ เวียนจากซา ยไปขวาแรงขน้ึ ทุกขณะ

เกาทณั ฑเบกิ ตานิดหนงึ่ ดว ยเพราะเตรยี มรับมอื กบั สิ่งไมคาดฝน มาแตตน จึงต้ังสตไิ ดไ วเทา กับท่ีรเู หน็ อาการผดิ ปกตนิ น้ั

“แอ. ..” เขาเรียกหลอ นเสยี งเขม “ผมนง่ั อยูขา ง ๆ เหน็ ชัดเลยวาเตยี งไมไ ดหมนุ นเี่ ปนแคความไมสมดลุ ในรางกายแอน ดิ หนอย
อยากลวั ลองยกมือซา ยขนึ้ ซ”ิ

เรอื นแกว ตอ งใชความพยายามเปน ครู กวา จะดึงความรสู ึกทางกายกลบั มา และทราบวามอื ซา ยอยูตรงไหน ตอนสมองสง่ั ให
ยกขึ้นนนั้ ตองใชความพยายามอยา งหนกั ราวกบั มอื ตนเองเปนของจบั แลว หลดุ จับแลวหลุด

“นี่มือผม” เกาทณั ฑก ลาวขณะรวบมอื หลอ นไวใ นองุ มือตนม่ันคง “รสู ึกไดใชไ หม?”

“รูส ึก”

“จับสัมผัสทมี่ อื ไว เพราะผมอยทู ่คี วามหยดุ นิง่ แอก ็ตอ งนิ่งดวยเชน กัน”