ทางนฤพาน-ดังตฤณ

๑๕๐

เปน นานกวา ท่ีสัตวต อ งทัณฑก รรมตนนั้นจะทุเลาเจบ็ ลงนอนดิน้ นอ ยลงเหมือนตอนแรก เกาทณั ฑไ ดเ หน็ ดว ยตาวา ความเผด็
รอ นแหงกรรมชวั่ นั้นกย็ ังมหี นักบางเบาบางสลบั กัน ใชจ ะรบั แตรสกลาแข็งคงเสนคงวาตลอดไป

"มีอยู"

เสียงหลวงตาแขวนดังขนึ้ อีก ไมแนใจวา แววอยูในจิตหรือยนิ ผา นประสาทหูกนั แน

"มนี รกบางขุมที่สัตวบ าปไดรับทุกขเวทนากลาแขง็ เสมอตนเสมอปลาย ไมมบี รรเทาลงเลยสักขณะจติ เดียว อยางเชน อเวจมี หา
นรกทพี่ ระเทวทตั กําลังเสวยวิบากอยูเดย๋ี วน้ี ทเี่ อง็ เห็นนี่เปน แคน รกขุมกลาง ๆ เทียบแลว ไมทกุ ขส าหสั สากรรจน กั มีผอนหนกั ผอ นเบา
บางตามวาระ คลายคนระบมไขบนโลกน่นั แหละ"

อะไรกนั ...นน่ี ะหรือไมทกุ ขส าหสั สากรรจน ัก คุณพระคณุ เจา เขานกึ วากําลงั ดูทัณฑกรรมทโ่ี หดเหยี้ มที่สุดในนรกเสยี อกี !

เกาทณั ฑเบือนหนา หนไี ปจากภาพชวนสะอิดสะเอยี นอยา งเกินกวา จะรบั ภาพโหดเห้ยี มระดบั น้ัน หรอื แมนอยกวา นน้ั อกี ตอ ไป

ดวงจติ เหมือนสงกระแสวิงวอนมาถึงหลวงตาแขวน ขอตนื่ จากฝน รา ยน้ีที

อยา งชา ๆ ภาพทเี่ ห็นจางหายไปเหมือนเงาฝน แลวเกาทัณฑก ก็ ลบั สภู าวะปกติ รูส กึ วาตนเองหนาซีดเลก็ ลงเหลอื เทา ไมข ดี
นรกมจี รงิ ไมใชแ บบสวรรคใ นอกนรกในใจ แตเ ปน อีกมิติหนึ่งท่ไี ปได อยไู ด สยดสยองอยางที่ทาํ ใหเ ขาตองใบก ินไปชัว่ ขณะ

"เปน ไง?"

ทานถามสั้น ๆ เกาทัณฑม องพระอาจารยดว ยดวงตานิ่งทอ่ื มอื สัน่ ระริก ตระหนักหากทานตอ งการ ก็อาจใชกระแสความเปน
ศษิ ยอาจารยส ะกดเขาใหเ ห็นอะไรก็ได โดยทเ่ี ขาไมจาํ เปน ตองเขา สมาธริ องรับเสียกอ น

"นากลวั เหลอื เกนิ ครบั "

ชายหนุม ประนมมอื ตอบตามใจจริง หมดมาดทะนงลงสิ้น

"ภมู ิเดมิ ของพระเทวทตั นะ เคยเปน อนยิ ตโพธสิ ตั วมากอน แลว ขาจะใหร ูไว วาสัตวทก่ี ําลังหนอนข้นึ ตัว แลบลน้ิ ไดเ ปน แฉก ๆ
นั่นนะ กเ็ ปน โพธิสตั วอกี องคห นึ่งเหมือนกนั "

เกาทณั ฑเ บกิ ตาโพลง ตกตะลึงเหมอื นโดนทุบที่หัวอยา งแรง

"เคยเปน เพอ่ื นหาง ๆ กบั เอ็ง เอง็ กค็ อื คนที่เขาเลนลอ หยาบชาดว ยน่นั แหละ เปน ไง สะใจไหม คนทเ่ี คยเสียดสเี อง็ ตอนนี้ลงไป
นอนดน้ิ ในนรกแลว"

ผูเปนศษิ ยท าํ หนาตืน่ อยูอยา งน้ัน เมือ่ จาํ ไมไดก็ไมอ าฆาต เมอื่ ไมอาฆาตก็ไมเ กดิ ความสะใจแตอยา งใด ตรงขา ม สงสาร หดหู
อยากใหว ิญญาณบาปนั้นพน ทุกขเ สียโดยเรว็ นกึ อยูในใจคําเดยี ววา ‘อโหส.ิ ..อโหสิ' นี่แหละหนอ กอ กรรมทาํ เขญ็ ทาํ เวรทาํ กรรมกนั
มาแลวตา งฝา ยตา งลืม ทวา ตอ งชดใช และรับวิบากทีก่ อ ตามทางของแตล ะรูปนามอยา งนี้

๑๕๑

"เอ็งแผเมตตาหรือยกโทษใหเขาไมไ ดห รอก เพราะท่เี ห็นนนั่ เปนการสะกดจากขา อีกอยางจิตของเขาไมอยใู นสภาวะท่ีจะ
ติดตอกับเอง็ หรอื รับรูก ระแสบุญท่ีใครอทุ ิศใหไหว เพราะมัวแตแ ดวดิน้ จนลมื อะไรหมด เอ็งคงไดแ ตเ ห็นไวเ ปนเยย่ี งอยางวา เมอื่ รับผล
อยางน้ี มันกไ็ ดแตจ มลงแบบโงหวั ไมข ้นึ สังวรระวังอยา ใหถ อยหลังลงอบายแบบเขาก็แลว กนั "

"ครบั "

หลวงตาแขวนพยักหนา

"ถา พลาดตอนจะตาย จติ เปนอกศุ ล พลดั ไปอยูในอบายภมู ิละ เอง็ เอย อกศุ ลวิบากมนั เรยี งคิวเขา มาไมร ูเทา ไหร ตระเวนเสวย
กรรมจากขุมน้ันมาขุมนี้ หมดขุมนต้ี อขมุ โนน ทเ่ี อง็ เหน็ นั่นเปน แคหนึง่ ในหลายสิบอตั ภาพทยี่ ังรอเสวยวบิ ากชั่วอีกบานตะไทของเขา"

เกาทณั ฑรับทราบดว ยความสมเพชยงิ่

"ขา ตองการบอกใหเอ็งเตรียมตัวเตรียมใจไว ตอ ไปชาตใิ ดชาตหิ นึ่งเอง็ พลาดอยา งเขา เอง็ กต็ อ งไปเปนเหมอื นเขา หรอื ยงิ่ กวา
เขา จะกลับใจเสยี กย็ ังทันนะ ตอนนศ้ี าสนาพุทธยงั อยู หากคดิ ถอนพทุ ธภูมกิ พ็ อมที าง เรงพากเพยี รบําเพญ็ ภาวนาหนอย จบชาติน้จี ะไดล า
ขาดจากสังสารทุกขใหพ น ๆ จิตเอ็งมีบารมีธรรมพรอ มอยูแลว "

เกาทัณฑก ลืนนํา้ ลายลงคออึกใหญ งนั งกไปชั่วขณะ น่ีมนั เรอ่ื งลอเลนท่ีไหน ใครจะไปรูวาตอ ไปเขาจะกาวพลาดลงนรกสักกี่
ขมุ นิสยั หามๆไมคดิ หนาคดิ หลังอยางเขา...

เมอื่ คดิ เขาจะเปนคนฉลาด มีสติปญญารอบคอบถี่ถวนทสี่ ุด ตรติ รองมองการณไ ดไ กลทีส่ ดุ แตเ ม่ือไมคดิ เขาก็โงไ ดเทา คน
ปญญาออ น ขาดสติ ไรก ารไตรตรองใด ๆ หุนหนั พลันแลนอยูเรือ่ ย

ฆา สัตวตดั ชวี ิตเปนเบือกเ็ คย ขโมยของก็เคย เปนชกู บั เมียเพอ่ื นกเ็ คย โกหกพกลมปน นา้ํ เปนตวั กเ็ คย กินเหลา เมายาจนโอก อา ก
นาทเุ รศก็เคย

ดแู ลวเหมือนบาแน ๆ โอกาสหลุดหนี้กรรมมาถงึ แลวในชาตินี้ จะสละไปงา ย ๆ อยา งนัน้ หรือ?

ความประหวัน่ ในผลกรรมทว มทบั จนใจสน่ั ถาปลอยโอกาสทองซ่ึงนานครง้ั จะมีนีห้ ลดุ ไป เขาจะตอ งไปกอ กรรมทําเขญ็ ดว ยความไมร ูอกี
มากเทา ไหร และจะตองไปชดใชกรรมในมิตมิ ดื อกี เยิ่นยาวยดื เยอ้ื แคไ หน?

เกาทัณฑขบฟน แนน เหงอ่ื เม็ดเลก็ ๆ ผุดซมึ ขึน้ มาบนขมับ ขอบตาขยบิ หลายหน ทําไมเขาถึงรูสึกวาตอ งตัดสินใจเสียเดย๋ี วน้ี
ชวี ิตคงยังอยอู ีกหลายป ไวรอคดิ ไปเร่ือย ๆ ก็ได

ไมส ิ...จะเปน ถึงพระพทุ ธเจา มาเริ่มตน ดว ยลังเลคดิ ดกู อ นเสียอยา งน้ีนะ หรอื คนขลาดเย่ยี งนีน้ ะ หรือจะทาํ งานระดับไตรภูมิ ปด
โธเอย ...นรกกน็ รกสินา!

กลบั จากกลวั เปนกลา อยา งบาบิ่นขึ้นมาในพริบตาเดยี ว ใจท่สี นั่ กลบั ปกมัน่ ย่งิ กวาเสาเหลก็ ทถี่ ูกตอกลงลึกทะลุชัน้ หินแข็ง

‘กูยอมลงนรกเพ่ือพระโพธิญาณ เวไนยสัตวอีกมากมายจะไดส บายเพราะก'ู

๑๕๒

เหน็ แลว วาจติ ชนดิ นีเ้ ทานัน้ ท่สี มควรมงุ บําเพ็ญพุทธบารมี ไมมใี ครยอมแลกตวั เองเพอื่ คนอนื่ ...ไมมี...พระพทุ ธเจา คืออดีตผู
บาํ เพญ็ บารมีอนั เปน ไปไมไ ดท ่ใี ครจะทาํ และเขาก็จะเปน หนึ่งในนน้ั !

เกาทัณฑเ หลอื บตาอนั โชนกลา ดว ยรังสีเจตนาอนั แนว แนข นึ้ มองอาจารย ทรงดว ยตบะอันขมความกลวั ไวใตอ ํานาจไดส ิน้ ไม
ระยอ ไมยห่ี ระกับหนทางทกุ ขร อนอนั ทอดยาวยดื ไกลเบื้องหนา แมแ ตน อ ย

"ถาการเปนพระพทุ ธเจาไมอาจหลกี เลี่ยงการเกดิ เปน มนษุ ยส ามญั ธรรมดา ผมกจ็ ะขอเกิดเปน มนษุ ยทุกชาติ ทุกครั้ง แมแตกตาย
ลงตองไปรบั ผลกรรมอันเนื่องดวยความไมร ใู ด ๆ ผมก็ยอมครับหลวงตา ขอยนื ยันวา ผมจะตอ งบาํ เพญ็ บารมเี พ่อื เปน พระพทุ ธเจา ใหไ ด!"

น้ําเสยี งมั่นคงทฟ่ี ง สะเทอื นโลกน้ันทําใหหลวงตาแขวนตบเขาฉาด หวั เราะออกมาดงั ล่นั นั่นเปน คร้ังแรกและคร้ังเดียวทเี่ ขา
เหน็ กริ ิยาเชน นน้ั ของทาน สําเหนียกวา หวั เราะนัน้ ซอนไวท้ังความพงึ ใจและความรกั ใครหวงใยอาทร มใิ ชหัวเราะดวยความขบขนั ขาดสติ
อยา งปถุ ุชนท่ัวไป

หวั เราะอยูพกั หนง่ึ ทา นก็หยุดกะทันหนั

"อยางนส้ี ิวะมนั ถึงจะไปตลอดรอดฝง เอานรกมาขูก ไ็ มก ลวั ดึงดันจะไปใหไ ด คนปรารถนาโพธิญาณนะ มีเยอะ แตท ไ่ี ปถงึ
จรงิ นะนอยเทา นอย ทนทกุ ขใ นสงั สารวัฏกันไหวสักกนี่ ํ้า"

แลว หลวงตาทา นก็ยิม้ เย็น เปล่ียนสําเนยี งเปนออนโยนลง

"เอ็งกับขานะบําเพญ็ บารมกี นั มาคนละมากตอ มากแลว มาไดเ กินครึ่งทางพทุ ธภมู ิแลว เอง็ อธษิ ฐานไปเมอื่ ก้ีไมใชครัง้ แรก แต
เปนการอธิษฐานสาํ ทับยาํ้ ซา้ํ ครั้งท่หี มน่ื แสน ลา น เขา ลกึ จนถอนไมข้ึนแลว ตอใหขูตดั หัวขั้วแหงยังไงกเ็ ปล่ยี นใจไมไ ดห รอก"

เกาทณั ฑตาใสขนึ้ มาทันที รบั รวู า ทีแ่ ทนนั่ คอื การลองใจ แถมพกดว ยการเพิม่ บารมีวา ดวยความปก ใจหนกั แนน ในพทุ ธภมู อิ ีก
โสดหนง่ึ

"แปลวาผมเคยไดรบั พทุ ธพยากรณม าแลว ในอดีต ชาติใดชาติหน่งึ ใชไหมครับ?"

หลวงตาแขวนจอ งหนาศษิ ยหนุมน่งิ ไปเปนครู กอ นจะพยักหนา ลงชา ๆ ยังผลใหเ กาทณั ฑล งิ โลดและย้ิมแทบเปน หวั เราะ

ทวา พระอาจารยก ป็ รามความฟูเฟองลิงโลดของผูเปน ศษิ ยใ หร าํ งบั ลงดว ยความนุมนวล

“ทางไปสูพระนพิ พานมอี ยูหลายสาย สายของขากบั เอ็งมนั ยาวไกลกวาชาวบา นเขา อยาต่ืนเตนดใี จไปเลย ไมม รี างวลั พิเศษ
อะไรรออยเู กนิ ไปกวาพระนิพพานหรอก หาเรือ่ งเดินออมเอง จะเปน อรหันตสาวกในชาตนิ ี้หรือรอเปนสมั มาอรหันตสัมพุทธเจาเบ้ืองหนา
โพนนะ กไ็ ดไ ปนพิ พานที่เดยี วกัน ไมแ ตกตา งกนั เลย ระลึกไวก็แลว กันวาเอ็งเลือกเอง ไมมีใครบงั คบั อยา เสยี ใจในภายหลงั ต้ังจิตไวให
หนกั แนน ...อยา เสียใจ แลวเอ็งจะเดนิ ไกลไปไดถ งึ ฝง สมปรารถนา"

๑๕๓

บทท่ี ๑๓ เจาชยู กั ษ

แดดรมลมตกในยามเยน็ แพตรีออกดูแลรดนํา้ ตน ไมต ามปกติ สีหนาหลอนเต็มไปดว ยความสงบสุขและเหมอื นไดร บั ความฉ่าํ
เยน็ ตามนํา้ ทล่ี งรดแตละพันธุไมไปดว ย

จากเชาถึงเยน็ ดเู วลาลัดผานไปรวดเรว็ อยา งเหลอื เช่อื หลอ นทํางานบานละเอยี ดลออทุกซอกมมุ ดว ยใจจดจอ เพอื่ กนั จิตมใิ ห
ฟงุ ซานวกวน แตง านบา นอาศยั ความเคยชินในการเคลอ่ื นไหวทางกาย ใชใ จคดิ อานเพยี งเศษเลก็ เสย้ี วเดยี ว เปดชองใหเ รอื่ งอื่นแทรกแซง
ไดม ากมาย จึงนาอายที่ทบทวนแลวพบวา ตนวกวนคิดถงึ อยูแ ตคาํ พดู ทวงที และสายตาของเขาคนน้นั ตลอดวนั …

บอกตนเองซา้ํ แลวซํา้ เลาถึงความปรารถนาเดมิ ท่จี ะตัดใจใหข าด เขาไปขวาหลอ นจะไปซาย ทวา แคคดิ กร็ แู ลว วา ตอนนีห้ วั ใจ
หลอ นออนแรงตานลงทุกที

รดนํ้าเสร็จมาลงนัง่ พรวนดินใหกุหลาบกอหนึง่ ที่หลังบา น สสี ันออกชมพแู ดงเร่ือลานตาชวนใหเ กดิ ความรสู กึ ออ นหวานขึ้นมา
ในอก แพตรีระบายยมิ้ นกึ ถึงคํากลาวลาของเขาเมื่อเชาหลังจากใสบ าตรเสร็จ

‘ผมตองไปพบหลวงตาทา น…แลวผมจะกลบั มาหาแพนะฮะ'

ตอนนนั้ คิดไมออกวาจะตอบอยา งไร หรือแมก ระทง่ั ทาํ สหี นาแบบไหน จงึ จะเหมาะกบั โอกาส นกึ อยากหลบหนา ไปจากบาน
ตลอดบายดวยซ้าํ การอยูรอพบเขาอาจเหมอื นตอบรับสมั พนั ธภาพอยูในที แยต รงท่มี ที างเลอื กนอย เพราะนเ่ี ปนบา นปู และเขากเ็ ปน หลาน
แทๆ อยากเขา ออกเม่อื ไหรก ็อา งวามาหาปไู ดต ลอด

"กุหลาบสวยจัง"

แพตรีสะดุง สุดตัว หนั ขวบั มาทางตน เสียงก็พบเขาผูก าํ ลังมบี ทบาทกับความคิดของหลอนอยเู ดยี๋ วน้ัน

ชายหนุมซอนหวั เราะไว มันเปนนสิ ยั เสีย ๆ อยา งหน่งึ ที่ชอบทําใหคนกาํ ลังเผลอตวั ตกใจ เขาเปน ฝายเล่อื นไปนัง่ ตรงหนา หญิง
สาว จองหนา หลอนย้ิม ๆ อยางเอ็นดู เอย ตอดว ยสุมเสยี งนมุ แนน

"ผมเคยน่ังทานขาวกลางวนั บนตกึ ทที่ ํางาน มองออกมานอกหนา ตาง เหน็ ตกึ รามบา นชอง เหน็ รถราวง่ิ ขวกั ไขว แลว ก็เหน็
ตนไมบ นเกาะกลางถนน"

แพตรรี ักษาสหี นา เปน ปกติ มไิ ดมปี ฏิกิรยิ าอยางใดกับการที่จู ๆ เขาก็เขามาแกลง ใหต กใจเลน เพ่ือความบนั เทงิ เฉพาะตัว ฟง เขา
ดว ยนยั นตาทอดนิง่ ราวกับคุยกันมาอยา งตอเนือ่ ง

"รไู หมผมคดิ อะไร ผมคิดวาตกึ กบั รถนี่ถา ใชเวลาศกึ ษาเสียหนอ ย ผมคงเขา ใจ สามารถออกแบบ หรือคมุ งานสรา งไดไ มย าก จะ
ใหเปนรปู รางสมทรงแข็งแรงทันสมัยยังไงกไ็ ด ไมเ กนิ ปญ ญาผมหรอก แตวา...สาํ หรบั ตนไม ผมคงไมม ีทางเขาใจเลยวา ธรรมชาติทาํ
อยา งไร ถึงมกี ารแตกก่งิ กา นสาขา ยื่นยาวออกไปในทิศตา ง ๆ รอบตัว และผลิดอกออกใบอยางทเ่ี ราเห็นกนั ขนั้ ตอนการงอกเงยจากความ
เปน เมล็ดพันธอุ อกมาเปนรูปเปน รางอยางน้นี ะ คดิ ดแู ลว ลี้ลบั จรงิ ๆ เลย มนษุ ยอ าจทําไดอ ยา งเดยี วคอื ใสเมล็ดพันธตุ น กําเนดิ ลงไปในดิน
แลว ก็ใหปจ จยั ในการเจรญิ เติบโตแกมันบา ง นอกนั้นเปน หนา ทขี่ องธรรมชาติทง้ั หมด"

๑๕๔

หญิงสาวยงั ฟง เขาน่งิ ประกายตาทอแววขนั มมุ ปากเรม่ิ แยม ออกหนอ ย ๆ อาจเหน็ วา อยู ๆ เขากเ็ อาอะไรมาเพอเจอใหฟ ง
กระมงั เกาทัณฑส บตาตอบดวยใจท่ีเปด เผย กอนเสหันมองหลงั คาบา น

"บา นหลังนด้ี ีนะ มีตนไมเยอะ และทาํ ใหผมไดเ รียนรวู าธรรมชาตกิ ารเตบิ โตของตน หมากรากไม มสี ว นสัมพันธใ กลชดิ กบั
จิตใจของผูเลย้ี งยังไง เคยไดยนิ วา คนมอื รอนปลกู ตน ไมแ ลวชดื เฉา ตองคนมอื เยน็ ถึงจะปลูกแลวงามตา ผมลองสังเกตดแู ลว ทกุ ตน ในบาน
นีด้ ูมชี ีวติ ชีวาและเหมอื นสง ยมิ้ ทกั ทายผมู าเยอื นใหสดชน่ื ไดท กุ เมื่อ เรยี กวา เห็นตน ไมแลว รเู ลยวา ใจคอเจาของเปนอยางไร และมมี ือเยน็
ขนาดไหน"

ชายหนมุ หนั กลับมามองมอื เรยี วสมสว นของแพตรี กอนเหลอื บขน้ึ มองหนา เห็นหลอ นกาํ ลังมองพนิ ิจเขาดว ยดวงตาคสู วย นลิ
เนตรฉายแววน่ิงดมู พี ลังสะกดผถู กู จับจองใหอ อ นระยอบอยูในอํานาจอิตถี กระแสความดีท่ผี นวกกับรปู กายอนั เกดิ แตบญุ เกา อยางลงตวั
สง ใหหลอนเปน เสมือนส่ิงมีคา ถูกตั้งไวบ นท่สี งู อยา งนา กลุมเมื่อคิดไขวค วา

เกาทณั ฑคมุ สตแิ ละส่ังตนเองไมใ หเกดิ ความหลง ยิ่งหลงเทา ไหรย ิ่งออ นแอเทา น้นั ใครจะไปอยากพศิ วาสคนออนแอเลา

"แพรูไหม ทาํ ไมตนไมต างชนิดตางพนั ธุพวกนีถ้ งึ มกี ิ่งกานสาขาตามแบบท่เี ราเหน็ มีเหตผุ ลอะไรกบั การเปนดอกกุหลาบสแี ดง
มเี หตุผลอะไรกับการมีหนามแหลม?"

แพตรฟี งคําถามอจินไตยนั้น นัยนต ายงั จอ งเขาไมวาง มุมปากยงั แตม ยมิ้ ริมฝปากอ่ิมลา งบางบนขยบั เหมือนจะลังเลหาคาํ พดู อยู
เปนครู กอ นตอบในทส่ี ุดวา

"เพื่อใหเราเหน็ มันเปนอยา งนน้ั มัง้ คะ"

เกาทัณฑเ ลิกคว้ิ คิดตามคําพูดหลอ นเลก็ นอ ย กอ นเมม ปากลากเสยี งยาวราวกบั เกดิ ความเขาอกเขา ใจเต็มต้นื

"อ๊อื ม!...”

ความหนาตายของเขาทําใหแ พตรอี ดหัวเราะไมไ ดตามเคย

”ทีแ่ ทธ รรมชาตกิ ต็ องการเอาใจมนษุ ยและสตั ว เขาทมี าก นา เสยี ดายทคี่ นสว นใหญมองขา มความนาชืน่ ใจของธรรมชาติไปนะ
เหน็ ตน ไมบ านนแี้ ลว ผมอยากมานอนเลน ท่นี ีท่ ุกวันเลย คงหลับสบายนาดู”

หญงิ สาวเบนมองทางหนา บานแลวถามวา

“เขามาไดย ังไงคะ คงปน รัว้ ใชไหมนี?่ ”

“เปลา ฮะ ยังกลางวนั อยู ไมไดเวลาปน …เผอญิ ปูล งมานงั่ เลนหนา บา นนะ ”

“แลว ทําไมไมอ ยคู ยุ กบั ทานละ คะ?”

“รูใจฮะ เหน็ หนาผมปกู ็นึกรําคาญแลว รีบเลย่ี งมาหาแพดกี วา แพคงไมร ําคาญผมหรอก”

“รไู ดย ังไง?”

๑๕๕

ประสานตากันนง่ิ ชายหนมุ ย้มิ ออน สงสัยขน้ึ มาเลน ๆ วาถา ตอนน้เี ขารวบรา งกลมกลงึ ตรงหนาเขามากอดแนบอกตามใจ
ตนเอง จะโดนปูเ ลน งานถึงข้นั หวั รา งขา งแตกหรอื เปลา

“เมือ่ กี้พอไหวปู ปูรบี บอกวาแพอยหู ลังบา น”

แพตรวี างเสยี มเลก็ ในมือลงขางกาย กอนกลา วเชอ้ื เชิญเขาดว ยทาทมี ีมารยาทเยี่ยงผูม หี นา ทตี่ อ นรบั อาคนั ตกุ ะ

“ไปน่งั ที่ดี ๆ เถอะคะ เดยี๋ วจะหานา้ํ ให”

ชายหนมุ รทู ันวาหลอนคงพาไปน่ังใกลปูเปนแน จึงวงิ วอนวา

“ขอนั่งสบาย ๆ บนหญา นมุ นส่ี ักพักเถอะฮะแพ ผมชอบกล่ินมะลแิ รง ๆ ปนกลนิ่ ไอดนิ หลังรดนาํ้ ตนไมอยา งน้ีจงั อยูแตบนตึก
หางดินหา งหญา มานานเตม็ ที…นะ”

“ชอบธรรมชาติดวยหรอื คะ?”

ถามอยา งดูออกวาเขาเปน ประเภทชอบเสพเฟอรน เิ จอรหรแู ละไอเยน็ ของเครื่องปรับอากาศเสียมากกวา เกาทัณฑล มื ตาโพลง
มองหลอนดว ยทาทขี ึงขัง

“ผมนะ นักธรรมชาตินยิ มตัวยงเชยี วนา เอาไหมละ ใหม าชวยแพรดน้าํ พรวนดินทกุ วนั เลยยงั ไหว”

พดู จบกย็ ิ้มพราย มองหลอนดวยนยั นต าแฝงแววกรมุ กริ่มเล็ก ๆ แพตรีเหน็ เขา กถ็ ามมาอีกทางเพื่อลดแววชนิดน้นั ในตาเขา

"เปนไงคะวนั น้ี กาวหนา ไปถงึ ไหนแลว?"

ไดผ ล หนา ตาเกาทัณฑดธู รรมะธัมโมขน้ึ กวาเดิมทนั ที

“กาวหนาหรอื ? หลวงตาใหผมถอยไปขา งหลังกาวหนง่ึ ตา งหาก เพอ่ื เปลีย่ นแปลงตวั เองและพรอ มจะเรม่ิ นบั หน่ึงใหมจ รงิ จัง”

หญงิ สาวมองอีกฝา ยอยา งนึกฉงน ดทู าทางเขาไรแววเลน เชน ผรู ูอรรถรธู รรมพงึ ปฏบิ ัตยิ ามกลา วถึงของสูง แตถอ ยคําก็ดูเหมอื น
เจตนาเลนล้นิ ใหด ขู ลังอยา งเลอ่ื นลอยเสียมากกวา

“หมายความวา ยงั ไงคะ?”

เกาทณั ฑเกือบเลา ตรง ๆ แตช ะงกั ไว กลาวออ มมาอกี ทาง

“ตัง้ แตท ําสมาธไิ ด เขา เหน็ สายลมหายใจชัดเจนตอเนอื่ งเปน นิมติ ผมกร็ ับรูแลว นะวา ‘การเหน็ ’ นนั้ มมี ติ พิ สิ ดารเกนิ กวาการใช
สองแกวตาคูน ี้มองโลก ความจํากเ็ หมอื นกัน ดวยเพยี งภาวะจิตปกติ มสี าํ นึกคิดอา นตามธรรมดาอยา งนี้ อยา งดกี ็ทบทวนไปไดเพยี งอดีต
ใกล และเห็นเปนมโนภาพเทาที่ฝงใจอยางรางเลอื น ขาดลําดบั ขาดศักยภาพในการสืบสาวไปไกลไดตามตองการ”

ลมหายใจของแพตรผี อ นแผวลงเมอื่ เร่มิ จบั ทศิ ถกู ทอดมองเขาอยา งรอคอยวา จะพูดคาํ ใดตอ พอเหน็ เงียบนาน กเ็ ปนฝายเตือน

๑๕๖

“แลว ยงั ไงคะ เมื่อมศี ักยภาพในการสบื กลบั ไปไกล…คุณเห็นอะไร?”

เกาทณั ฑย ิม้ นิดหนง่ึ แมไวสมั ผัสนอยกวาน้ีอกี สบิ เทา เขาก็ทราบไดว านั่นเปน อาการอยากรูอ ยากเหน็ ท่ผี ดิ วสิ ัยของหลอนมาก

“ผมควรจะเหน็ อะไรฮะ?”

หญงิ สาวอึกอกั กอนรูสึกตัวและรกั ษากิรยิ าเปนปกติดังเดมิ

“ก็นนั่ สคิ ะ เห็นเลา เหมอื นกับรอู ะไรดี ๆ มา นกึ วา จะถายทอดใหฟง บา งในฐานะศษิ ยอาจารยเดยี วกนั ”

“แพเปนศิษยร นุ พี่น่ี ตอ งรูดกี วาผมเยอะแนเ ลย”

แพตรีเงยี บ ตัดความกระวนกระวายใครรทู เ่ี กดิ ขนึ้ ปุบปบออกจากใจไปส้นิ และเสมองผเี สอื้ สองตัวท่ีกาํ ลังขยับปกอวดลายสวย
หางออกไป

“คําวา ‘ชาติกอน’ นีด่ ตู ลกและไกลตวั จริง ๆ นะ ฟงทไี รผมขาํ ทุกที ตอเมื่อเรารูจักมันในฐานะความทรงจําของตัวเอง ยอนได
ชัด รูไ ดจรงิ เทากบั ท่สี ามารถนกึ ไดต ลอดเวลาวาเมอ่ื วานเปนอยางไร เราไปทําอะไรมา ชาติกอ นกค็ อื อีกกายหน่ึงกอนกายนี้ จําไมไ ดกเ็ ปน
เรอื่ งโกหก จําไดเ มอ่ื ไหรก็เปน เรื่องจริงไป”

หญงิ สาวเฉย ทวาสงั เกตจากสายตาที่เลง็ น่ิง เกาทณั ฑก็ทราบวา หลอ นกําลังเงย่ี หูฟง อยา งมีใจจดจอ

“สมมตุ ิวา แตก อ นผมเคยบาํ เพญ็ ตบะ เปน ผูว ิเศษมฤี ทธ์ิเดช รูแจงแทงตลอดในการใชอ ํานาจจติ มาแลว นั่นกแ็ คป รากฏการณ
หนึง่ ในอดตี ท่สี ูญหายตายจากไป ถาใครมาบอกดวยปากเปลา ใหรับรูเด๋ียวน้ี ผมคงหวั เราะกา ก และเหน็ เปนเรอ่ื งขบขันไรส าระมากกวาจะ
นกึ เชื่อ…นงั่ ขับรถไปตดิ ไฟแดงทุกวันอยางผมนะ หรือเคยเปนฤาษี เหาะเหนิ เดินอากาศได”

แพตรีเหลียวมามองดงั คาด สหี นาบอกชัด หลอ นทราบวาคาํ พดู คลายเปรยเปน ตัวอยางของเขามิใชเ พียงสมมตุ ิเลน เพราะหลอน
รูล ว งหนา อยกู อ นแลว วาน่นั คอื เร่อื งจรงิ

เกาทณั ฑเกดิ ความฉลาดแกมโกงขนึ้ มาทันใด แมถึงตอนนี้ยงั ไมรูอะไรเลย เขาก็จะลกั ไก

“ทําไมแพตองรอใหผมรเู รอื่ งระหวางเราดว ยตัวเอง เหน็ ผมลมื กน็ า จะปรานีบอกกลาวกันบา ง ถาชาตินผี้ มจําสญั ญาระหวา งเรา
ไมได และหายหนาตลอดไปเพราะนอ ยใจทา ทเี มนิ เฉยของแพ แพจะทนเสยี ใจไหวหรือ?”

แพตรเี ขมน มองทงั้ หนา เขาแนว น่งิ คลา ยพยายามผา นใหเหน็ ถงึ ขา งใน

“ทาํ ไมถงึ จะไมไ หวละ คะ เราผูกพันกนั แนน หนานกั รึไง?”

“คาํ วา ‘ผูกพนั ’ นอยเกนิ ไป…”

แลวชายหนุมกข็ ยบั เขารกุ ประชดิ ดงึ มือซายบนตกั หลอนข้ึนกมุ แพตรีมองเขาต่ืน ๆ ดว ยความคาดไมถงึ กับการจูโจมชนิดนั้น
พลังและไออุน ในองุ มอื แกรงมีอิทธพิ ลเฉียบพลันใหออนลงไดทั้งราง หลอ นใชม ือขา งที่เปนอสิ ระยันพ้ืนเอนกายอยา งพยายามหนี พลาง
เคน เสยี งเขยี วดว ยสญั ชาตญาณปอ งกันตวั ของหญิง

๑๕๗

“เอะ ! จะทาํ อะไรคะ?”

ปลายเสยี งพรา สน่ั เตม็ ทนจนเกินกวา จะนาเกรง เกาทณั ฑม องริมฝป ากสนั่ ระริกของหลอ นดว ยความรูส กึ เปน ตอ แพตรีกมหนา
หลบอยา งรวู า เขากาํ ลงั โนมเขามาจะหอมแกม

“แพ…”

เสียงมเี มตตาของปเู รยี กดงั แตไกลและฟงรวู ากาํ ลงั เดนิ ใกลเขา มา เกาทัณฑถ งึ กบั ผวา ปลอ ยมือหญิงสาวทิง้ ทนั ที และรีบดงึ กาย
ข้ึนนงั่ ตรงเปนปกติ ใจเตน ตกึ ๆ สว นแพตรีหนาแดงราวกับทาดว ยชาด เบี่ยงกายไปทางอ่ืนทเ่ี มอื่ ปมู าถึงแลวจะเหน็ เพยี งดา นขา ง

“เตรียมจดั ขา วเยน็ เถอะลูก”

ปูป รากฏตัวและยืนหางแคสบิ กา ว พอบอกหลอนเชนน้นั แลว ก็หนั มาสั่งหลานชาย เสยี งเขม แตกตา งจากท่พี ูดกับแพตรีอยาง
เหน็ ไดช ัด

“แลว นายเต มานั่งคยุ กับปขู า งบนมา!”

เกาทณั ฑเ งอะงะ แตกร็ บั คาํ เสียงดงั ผดิ ปกตแิ บบเด็กขี้ขโมยถกู จบั ได

“อะ…ครับ!”

ดึงกายขึน้ ยนื ดวยความเสยี ดายใจแทบขาด อตุ สา หไ ดมือนมุ นมิ่ ราวกบั สาํ ลสี วรรคม าถอื ไวแ ลว และกาํ ลงั จะเขาถงึ แกมหอมอยู
รอมรอ ทาํ ไมฝน ทเี่ ปน จรงิ ถึงพงั ครืนลงไดอ ยา งนี้

นัง่ ลงตรงขามปู เกาทณั ฑรูส ึกหนาว ๆ รอน ๆ ชอบกล แมสายตาของทานยงั เปย มเมตตา ทวาทีทาขรึมกวา เคย ประกอบกบั ที่
เขารูอ ยแู กใ จวาตัวเองเพง่ิ กอคดีอาจเออื้ มเชยชมแกว ตาดวงใจของทานมาหยก ๆ บรรยากาศเลยเหมือนหอ งสอบสวนผูร ายที่เพง่ิ ถูกรวบตวั
ไดอ ยางไรอยา งนน้ั

“ปูมีลูกหลายคนท้งั หญงิ ชาย” ทานเร่มิ ดว ยเสียงเปนกงั วานราวกับเพง่ิ อยูในวยั ฉกรรจ “รกั และหวง เล้ยี งดูอยา งทะนถุ นอมเทา
เทยี มกนั เขาใจดวี า แคไ หนถึงเรียกรักลกู รักหลาน”

ชายหนุม กลืนนาํ้ ลายเอือ๊ ก อารัมภบทแคนี้กเ็ ดาไดแ ลววา เม่อื กี้ปเู ห็นแหง ๆ จะจากมมุ มองไหนนนั่ สุดจะหยั่งทราบ ในเมอ่ื ควร
เปนบริเวณทีม่ ีแมกไมมงุ บงั ลบั ตาท่สี ุดของบา นแลว

“ตอ เมื่อเลยี้ งยายแพ ถึงรวู ารกั ยง่ิ กวาลูกเปนยังไง”

หลานชายย้มิ แหง ๆ

“นน่ั สิครับ กน็ าอยหู รอก”

๑๕๘

“ทกุ วันนถี้ ามหี ว ง กห็ วงเดียวคอื ยายแพ ฉันคงตายตาหลบั ยากถา ยงั ไมแ นใ จวา เขาจะอยกู ลางดงเสอื สงิ ห กระทิง แรดอยางไร”

เกาทณั ฑฝน ยิม้ ใหต อ เนื่อง ไดแตพ ยกั หนากระตกุ ๆ เปนระยะอยา งไมท ราบจะทาํ อะไรดีกวา นน้ั เพราะชัดแลว วาปูกาํ ลงั เร่ิม
เทศนา

“ฉันเคยเปนหนุมมากอน ถงึ รวู าคนทน่ี า เชื่อถือ นา ไวใจนะ ตองไมใชคนปากวา มือถึง เพราะความประพฤติแบบนั้นแสดงให
เห็นวา เคยชินทจี่ ะใชส ญั ชาตญาณเบ้ืองลางนําความรสู ึกฝา ยสูง ทาํ กบั คนหนงึ่ ไดกส็ ามารถทาํ กบั ผหู ญงิ คนตอ ๆ ไปทุกเวลา ทกุ ที่ ตอ ให
ออกเรอื นเปนฝงเปน ฝา สมควรควบคมุ ตวั เองใหอ ยูในรอ งในรอยแลว ก็จะยงั ไมวายเอาแตใ จตวั เจา ชูไปท่วั ”

ฝา ยถูกเทศนาสะอกึ หนอยหนึง่ นกึ แยงในใจวาแพตรคี ือคนสดุ ทายท่ีเขาจะแตะตอ ง ถาไดห ลอนมา ผูห ญงิ ทั้งโลกกห็ มด
ความหมายตลอดไป อยางไรก็ตาม เหมือนเขายา มใจมาเชยชมสมบัติตอ งหา มกลางบา นเจา ของ เปน ฝายผิดวันยงั ค่ํา จึงจาํ กม หนากมตาขอ
โทษขอโพยเสยี งออ ยตามระเบยี บ

“ผมผิดไปแลว ครบั ปู เผลอตัวใจเรว็ ไปหนอย”

“ไมหนอยละ แกคงทําบอยจนชนิ แลว ตา งหาก เหน็ หลานสาวฉันเปนอะไร มาลวนลามกันกลางสนามหญาได”

แคจบั มือหนอยเดยี วคนรนุ ปเู รียกลวนลาม? เกาทัณฑป ดตาลง งอหลังระทดระทวย กอ นฝนอธิบายวา

“ผมเสียใจหากทําใหปูเ หน็ และเขาใจวา ภาพทเ่ี กดิ ขึ้นมาจากความมักงายไรส าํ นึก แตค วามจรงิ กค็ ือ ผมรูต ัววาสัมผัสท้ังหมด
ละเอยี ดออ นและเตม็ ไปดวยความใหเ กยี รติ มองแพดวยความรสู กึ ดา นสูง ตางจากที่ปเู ขา ใจเปนตรงขามนะฮะ”

“หมายความวา แกรกั ยายแพรึ?”

ปูถามตรงไปตรงมาจนเหมือนเอาเข็มแหลมท่มิ หลัง เกาทณั ฑอึกอักอยูครหู นงึ่ ใชเพราะลังเลทจ่ี ะตอบ แตอ อกประหมาทตี่ อ ง
สารภาพกับปูซือ่ ๆโดยมิไดเตรียมเนือ้ เตรยี มตัวลวงหนา

“ครับ”

เขายอมรบั ฝด ๆ ในที่สุด

“แลว คดิ วา เขารกั แกรึเปลา ?”

เกาทณั ฑกะพรบิ ตาสองสามหน

“ไวม ีโอกาสดเี มอ่ื ไหรผ มจะลองถามเขานะครับ”

“ฉันแคอยากรวู าแก ‘คิด’ วา เขารกั แกหรือเปลา ยามใจขนาดจะกอดจบู เขากลางวันแสก ๆ นะ ถาขาดความมั่นใจใครจะกลา ละ”

ฝายถกู คาดคน้ั ทาํ หนาเรี่ยดว ยความลําบากใจ

๑๕๙

“คงอยางนั้นม้ังครบั ผมตองเขา ขางตวั เองไวก อน เวลาคบหาสัน้ จนเจาะจงยากวาควรเรียกอะไรกจ็ ริง แตข องแบบนเ้ี มือ่ เกิดขนึ้
ประสบการณท ่ผี านมาของผมก็พอบอกไดว า ใชห รอื เปลา”

ปูช นะยิม้ เลก็ นอ ย

“แกเขา ขา งตัวเองแบบนี้บอ ยไหมน?่ี ”

หลานชายสะอกึ อีกคาํ รบ

“ปูใหผ มตอบตามความรสู กึ นะครบั ”

ชายชราพยกั หนา

“ใหพ ูดแบบไมออมคอมนะ ปไู มน ยิ มคนเจาชยู กั ษ จะวาหวั เกากต็ ามใจ ในเมือ่ ยงั ไมถ ึงเวลาตกลงปลงใจทําพิธตี กลอ งปลองชิ้น
ใหเปน เรื่องเปนราว แลว มาคดิ หากาํ ไรลว งหนานะ ฝา ยหญิงเสียเปรียบฟรีมานักตอนักแลว เริ่มจากนดิ หนอ ยหอมปากหอมคอ เดย๋ี วก็ลาม
ถึงข้นั รงั แกกนั ตดั ไฟแตตนลมนะ ดที ีส่ ุด แกจะทกึ ทกั ตามอัธยาศยั ยังไงก็ชา ง แตห ามแตะ!”

เกาทัณฑกะพริบตาทีหนึ่ง ไมไ ดตระเตรยี มลว งหนา มากอนเลยสําหรบั วนิ าทนี ้ัน

“ปูครบั ” เขาเริ่มตน หนกั แนนอยางรูว า กําลงั จะพดู อะไรตอ ไป “ผมขอโทษอกี ครง้ั และอยากพิสจู นตัวเองวา แมล วงเกนิ แพนอย
หรือมากกวาทป่ี เู ห็น ก็พรอมจะรบั ผดิ ชอบทงั้ หมด ไมใ ชค วามมักงา ยใจเร็วเลย เดีย๋ วถาถามขอความยินยอมจากแพได และปยู อมรบั
อาทิตยหนาผมพาพอแมมาหม้นั แพนะครับ”

ดวยเพราะมองปอู ยตู ลอดเวลา ชายหนุม จึงไมค ดิ วาตนตาฝาดที่เห็นปรู ะบายยิ้มโลงใจ คลายคนยกภเู ขาออกจากอกไดเ สยี ที
หลงั แบกไวหนักอึ้งแสนนาน แตช่ัวพริบตาปูก ป็ น หนาขรมึ พดู เปนงานเปน การเหมือนเดมิ

“อะไรกัน ฉนั เห็นแกคยุ กบั ยายแพนับคาํ ได ถอื สนทิ ตั้งแตเมือ่ ไหรถึงคิดมาหม้ันละ น่ี”

เม่ือปเู รม่ิ ออมคอ มอยางสงวนทเี พราะอยฝู ายหญงิ เกาทณั ฑก ็เปน ฝายตัดตรงเขาหาจุดบา ง

“พูดเปดอกกับปูอยา งหลานนะครับ ผมรกั แพ ตอ งการแตงกบั เขา ระหวางนเ้ี ม่ือไปมาหาสูเพอ่ื ทาํ ความสนิทชิดเชอ้ื และทอด
ระยะเวลาพิสูจนต วั เอง จะใหผ มเปน สุภาพบุรุษแคไ หนก็ยอม แตข นาดหามแตะแมปลายเลบ็ น่ี ผมคงขาดใจตายเสยี กอ นถงึ วันแตง
เพราะฉะน้ันเพอื่ ความสบายใจ กน็ าจะมพี ธิ ีหมนั้ เพื่อใหโอกาสเราแสดงสนิทสนมกนั ตามโอกาสโดยไมเ สียเกยี รตใิ คร อยางที่ยอมรบั กนั
ตามประเพณเี รา”

ผอู าวโุ สหัวเราะเออ่ื ย

“เคยพดู กับแพเร่ืองน้ีหรอื เปลา ?”

ชายหนมุ สน่ั ศรี ษะ

๑๖๐

“ไมเ คยครับ และรดู วี าเธออาจปฏเิ สธเพราะเร็วเกนิ ไป แตกย็ นิ ดเี กอ เพือ่ บอกวาผมพบเธอแลว เกดิ ความรกั จรงิ รุนแรงขนาดไหน
ใหร วู าตอ งการเธอตงั้ แตเดยี๋ วนี้ และรอไดน านเทา ท่ีอยากพิสจู นก นั กับทง้ั อยากทราบดว ยวา ผมละเมอเพอพกอยตู ามลําพังหรือเปลา หาก
หลงเขาใจผิด ก็จะไดถอนเทาไปกาวหนึ่งและเริม่ เขามาใหมอ ยางรูจ กั เจียมตวั ประมาณตน ปูอยา หวงวา ผมหนุ หันพลนั แลนเปนเดก็ ๆ เลย
ฮะ ผมโตแลว แนใ จวาสรางตวั ไวม ัน่ คงพอ ปลกู บานปลูกเรือนได พอ ๆ กบั ท่สี ามารถปลกู รักและเลี้ยงดูใหเ ติบโตอยางผใู หญท ่ีมคี วาม
รับผิดชอบดคี นหนึ่ง”

เวนระยะขบรมิ ฝปากหนอ ยหนึง่

“ผมรูอยา งทีป่ รู ู ถาคดิ มีชวี ติ คู เลือกแพนะไมผิดแน แตเลอื กผมอาจไมแนวาจะผดิ หรือเปลา เพราะฉะน้ัน ปกู ับแพอยากใหผม
ทาํ อะไร เลิกทําอะไร ระหวางหมั้นผมจะใหเหน็ ก็แลวกันวา เปน ไปไดไ หม”

ปชู นะยงั ยม้ิ อยูในความสงบเยอื กเยน็ มองหลานชายดว ยสายตาของคนอยูในโลกมานาน

“เดี๋ยวใหฉ นั ถามแพเปน สวนตวั นะวาแกพดู เองเออเองไปคนเดยี วหรือเปลา เร่ืองการงานความมนั่ คงของแกนะรูอยูหรอก ยังไง
ก็หลานแท ๆ ของฉัน ฐานะยายแพกเ็ หมอื นลกู พล่ี กู นอง ถาไดก นั มนั กท็ ํานองเรือลมในหนองนะ แหละ แตค วามในใจของเขากอ็ กี เรอื่ ง
หนึ่ง เขาตองเลอื กเองวา จะหมน้ั หรือเมนิ ใคร”

คาํ่ น้นั แพตรที าํ ขา วอบสบั ปะรดกับลาบเห็ดมาวางพอทานสามคน ตลอดเวลาหลอ นกมหนางุด ปูถามคาํ ตอบคํา สว นเกาทัณฑ
ชวนปูพูดคุยเปนปกติ วา ง ๆ กอ็ อกปากชมรสอาหาร พยายามพดู ใหแพตรีโตตอบ แตหลอนเงียบและกมหนากมตาเฉยคลายเขา ใจวาเขาพดู
กับลมแลง

“พรุงน้ีวนั อาทติ ย ผมอยากชวนปกู ับแพไปทาํ บุญดว ยกนั ไกล ๆ"

เขาพูดขึ้นมาในจังหวะหนึ่ง

"เนือ่ งในโอกาสอะไร?"

เกาทัณฑหยดุ คดิ เลก็ นอย กอ นตอบวา

“โอกาสทีผ่ มมคี วามรูสกึ ดีพอ พรอมจะทาํ บุญฮะ และอยากพาปูกบั แพไปไกลถึงตางจงั หวดั ใหสบายใจบา ง”

ปูหัวเราะหึ ๆ

“ฉนั อยนู กี่ ็สบายใจดีนนี่ า ใหคนแกน งั่ อุดอใู นรถออกตางจงั หวัดนกึ วา เมอ่ื ยนอยอยรู ”ึ

ชายหนุมพยกั หนา รบั ทราบอยา งหมดหวงั แตแลว ก็หูผ่งึ

“ลองชวนแพดสู ิวาเขาอยากจะไปไหม”

สองหนุมสาวมองปเู ปนตาเดียวดว ยความคาดไมถ ึง ปูพยกั พเยดิ กบั แพตรี

๑๖๑

“อยากไปทาํ บญุ ตางจงั หวดั กบั พเ่ี ขาไหม?”

เกาทัณฑชักมองออกวานน่ั เปน การสอบดูวาหลานสาวมีใจใหเ ขาแคไ หน หรืออีกนัยหนึ่งอาจเปน การจงใจใหเ ขารับรูวา กะแค
เดินทางไปเทยี่ วกันสองตอ สองนีแ่ พตรกี ็ไมเอาดวยแลว อยา วาแตข อเจรจาหมน้ั หมายอะไรเลย

แพตรีหนั ขวับมาจองเขา หากสังเกตจะเหน็ หนา มุยนิด ๆ หลอ นเกือบบอกปตู รงๆวา

‘ไมอยากคะ เขาไวใ จไมได!’

แตถา พดู แลว คงเหมอื นหักหนาใหสะเทือนใจกันมากไปหนอ ย จึงตวัดหางตาผานเขานมิ่ ๆ หนั ไปมองปู และเรียบเรียง
ประโยคปฏเิ สธเสยี ใหมเปนนาํ้ เสียงทอดออน

“พรงุ นแ้ี พอยากต่นื ขนึ้ มาใสบ าตรตามปกติคะ ปู แลวตอนกลางวนั ถาไดพ กั ผอ นอยูกบั บานกค็ งสบายดี”

ปูชนะครางรับอือม กอ นหนั มาทางหลานชายเพื่อถายทอด

“แพเขาไมอ ยากไปกับแกนะ เต”

เกาทณั ฑห นาเจ่ือนลง เรมิ่ เปลาเปล่ยี วทีห่ าพรรคพวกเขา ขา งไมไ ดสักคน

“ชา งเถอะครับ เอาไวโ อกาสหนาปูเ กดิ อยากน่งั รถ แลว แพมีธุระทาํ นอ ยลง ก็ขอใหบ อกแลว กัน สาํ หรับผมพรอ มเสมอ”

การสนทนาถดั จากนนั้ เปนการผกู ขาดระหวา งปูกบั หลานชาย ซง่ึ กก็ ะพรองกะแพรง ลงถนัด แพตรีเหมอื นแยกตวั ออกไปอยู
ตา งหาก พอหลอนอ่มิ กเ็ ดินหายไปทาํ อะไรกอ็ กแกก็ ในครัวซึ่งอยูหองตดิ กนั ทันที

“ปูเอาเบอรผมไวน ะฮะ ถามีธุระดว นอะไรกอ็ ยากใหเรียกใชผ มกอ นคนอื่น”

เกาทณั ฑค วกั นามบตั รจากกระเปา สตางคมาเขยี นหมายเลขโทรศพั ทใ นหอ งพกั เพ่มิ เตมิ จากเบอรมือถือและเบอรว ทิ ยตุ ดิ ตามตัว
ท่ปี รากฏอยูแ ลว พอเขยี นเสรจ็ กย็ น่ื สง ปูรับมาดแู วบหน่ึงกอนหยอ นใสก ระเปา เสอ้ื ดวยทาทางคลา ยพรอมจะลืมภายในหา นาที

สองปหู ลานอมิ่ ในเวลาตอ มา เกาทัณฑย กสํารบั ใสถ าดตามแพตรีไปจะชว ยลา ง คิดวาจะหาโอกาสคยุ กับหลอนอกี สักหนอย แต
กเ็ หน็ หายไปจากครวั เสียกอ นหนานัน้ แลว จงึ ลงมือลา งถว ยชามตามลําพังจนเสรจ็ ชักนึกทอขึ้นมาสาํ หรับคนื นนั้ พอเชด็ มือแหง เลยไปลาปู
ซ่งึ กาํ ลงั เดินเลนอยหู นาบาน

“ผมกลบั ละ ครบั ปู”

“อา ว กนิ เสร็จกลบั เลยเหรอะ?”

ปถู ามแบบกระเซา เลน

“ชว ยลางจานแลวนค่ี รับ หรือวามีฝาบานตรงไหนโหว ผมจะไดชวยซอ มกอนกลบั ”

๑๖๒

“เอาเถอะ ไวก ินบอยกวานีห้ นอ ยคอ ยไหววาน”
แลว ปูก ไ็ ขกุญแจประตใู ห เกาทัณฑเดินขามออกไปยนื นอกเขตบา น แตหันกลบั มาทิ้งทา ย
“ปูค รับ ผมรักแพจรงิ ๆ นะ”
แลว ก็ยกมือไหวอยา งนอบนอ ม เดินขน้ึ รถขับหายจากไปในความมดื ของซอย
แพตรเี งย่ี หูฟงเสยี งรถเขาหายไปอยูในหอง นอ ยคร้ังทหี่ ลอนนง่ั เหมอเซื่องเฉยอยา งคนวางงานเชนนั้น องุ มืออบอนุ ของเขาทาํ
ใหร ะบบความคดิ ทงั้ หมดสะดดุ ชะงักลงจนกระท่งั บัดน้ี
โกรธเขาหรือ? เปลาเลย หลอ นเปดใจรบั และโหยหาอาวรณเขาเสยี จนนกึ ละอาย ตอ งแกลง ทาํ ตัวเปนปฏิปก ษเพ่อื ปกปดตนเอง
ตา งหาก เขาเคยเมนิ จนหลอ นรูสกึ ไรคา และตองเดียวดายมากีป่  วันหนึง่ เมือ่ เขากลบั มา จะใหพบวา หลอ นยังคงเปด ประตไู วก วาง ๆ
เหมอื นเดิมทุกประการอยางน้นั หรือ เขาคงเห็นเปน กอนกรวดนะ ซี
“แพ”
เสียงปเู คาะประตูเรยี ก หลอ นจงึ ลุกข้ึนเปด ท้งั ท่ีเหนื่อยลาและอยากพกั ผอน ทวาแพตรีฟง วา ปูส ั่งอะไรกอ นฟงความตองการ
ของตนเองเสมอมาและจะเปนเชนนเี้ สมอไป
เหน็ ปนู ั่งรอท่เี กาอ้ีโยกก็เดินไปนัง่ สงบเสงย่ี มใกล ๆ
“เขาขอหมัน้ แพนะ …”
หญงิ สาวชะงกั กึก ตะลึงตะไล หนา ซีดแลวกลบั ฝาดชมพจู ัด
“จะใหป ตู อบเขาวายังไงดีละ ?”
แพตรีเรียกความคดิ อานเปนครู กอนหลบตาปู มีความสะเทิน้ อายใหเ หน็ อยใู นที
“เขาตองเปนบา แน ๆ คะ เพงิ่ รูจกั เจอหนาคาตากนั เทาไหรเอง”
“อือ นนั่ สิ สรุปคือจะฝากบอกเตมันอยา งน้ใี ชไ หม รอเวลาเห็นหนาคา ตากันเยอะ ๆ หนอย หายบา แลว คอ ยคิดใหมอ กี ที”
หลานสาวกมหนา จีบปากซอนย้มิ กริ ิยาเชน น้ีเขาใจงายยงิ่ กวา อะไรหมด
“ปูคอยตดิ ตามถามไถความเปนไปของเจา เตมาตลอด พอรูล ะ วา หมอนไ่ี มย อมลงเอยสรางหลกั ปก ฐานกับใครเรว็ นักหรอก
เพราะยังมีเวลา มีโอกาสเลือกอีกเยอะ นปี่ บุ ปบ มาขอแพ แสดงวาตกหลุมรักจนลมื ตัว ลืมอะไรหมดแลว ”
แพตรีสะกดยม้ิ เอาไว
“ตกไดก ็ขนึ้ ไดม ัง้ คะ”

๑๖๓

ผูเปน เจาของเรอื นถอนใจ
“ความจริงเจา เตก ็เขา ทนี ะ ถึงจะใจรอนไปหนอ ย แตก ม็ ดี ีพรอ มทุกดา น ถารกั แพจรงิ ก็คงรว มกนั ชวยสรางบา นสรางเรอื นใหอยู
เย็นไดงา ยหรอก ฝากแพไวใ นมอื คนวางใจไดเ มื่อไหร ปูค งหายหว ง เปนคนแกใ กลต ายอยางสบายใจ”
“ถึงยังไง แพกร็ ูสึกวาเขาเขา มาเร็วเกินไปคะปู ถาไดทกุ อยา งตามใจนกึ เขาคงเหน็ แพไรคา อกี ”
ปชู นะพยักหนา
“ก็จริง”
หลานคนงามเงยหนา ชาํ เลอื งสบตา ถามตามตรง
“ทกุ วันนแี้ พเปนภาระใหป ูอึดอัดหรอื เปลา คะ?”
ชายชราหวั เราะในลําคอ
“แพเลีย้ งปมู าตั้งนานแลว ใครเปน ภาระใครกันแนล ะ ทกุ อยางใหเ ปน ไปตามความสมัครใจของแพเถอะ” แลว ทานก็ถามแบบ
ยิ้มในหนา “วา แตพ รุงน้อี ยากอยบู านเฉยๆ แนเหรอะ?”

มคี วามหวานในรสรักลอยวนออยอิง่ อยูในอก ใจนกึ ถงึ แตมอื นมุ นา กมุ ตลอดเวลา หลอนอาจรักนวลสงวนตัวจนคดิ โกรธท่ีเขา
กาวรกุ รวดเร็วเกินไป แตเกาทัณฑก ็แนใ จวาตนไมไ ดแ สดงออกเกนิ เลยดว ยใจดา นหยาบแมแ ตนิดเดียว

ดเู หมอื นกระแสโลกดึงดูดกลบั ไปเกอื บหมดตวั แลว เพราะนกึ อยากดืม่ เหลากบั เพื่อนสนิทสองสามคนที่หา งหนากนั มาเปน
อาทติ ย ไมม สี ง่ิ ใดหามใจ เมื่อคดิ หยิบโทรศพั ทมอื ถือข้ึนเรียกและนัดแนะวาจะไปรบั ชว งถนนน้ันเปด ใหวงิ่ เพียงเลนเดียวเพราะขุดเจาะ
สรางสะพาน รถเครนตัง้ ตระหงา นก้ันอกี เลนไว แถมกําลงั มรี ถบรรทกุ เทดนิ ทราย รถจงึ ตดิ ออเปนตังเมอยูอยา งนน้ั นานเน พอจะใหเขานัด
หมายเพื่อนไดสองคน

ปด โทรศัพทน ่งั เงียบครหู นง่ึ สญั ญาณโทรศพั ทก ็กรดี แทรกความเงยี บในรถขึ้นมา เกาทณั ฑเ อ้อื มหยบิ และกดปุมรับ กรอกเสียง
ลงไปเนือยๆ

“วา ไง”
คิดวา คงเปน เพือ่ นทเ่ี พ่งิ โทร.นดั กันน่นั เอง รอฟง วา มสี ิง่ ใดติดขัด กต็ องแปลกใจทต่ี น สายเงยี บนิ่งอยูเปน นาน
“ปูใชใหโ ทร.มานะคะ…”
ในท่สี ุดเขากไ็ ดย ินเสียงนมุ เย็นดังขนึ้ ซึง่ ก็ถึงกับทาํ ใหตาโตเปนไขหา น
“แพ!”

๑๖๔

พักต้ังสตอิ ดึ ใจหน่งึ กอนเอยดวยนาํ้ เสยี งแจม ใสเปนปกตไิ ด

“มีอะไรใหช ว ยบอกมาเลยฮะแพ”

“ยงั มศี รัทธาจะไปทําบุญตา งจงั หวัดพรุงนี้อยหู รือเปลา?”

คราวนีเ้ กาทณั ฑถงึ กับอา ปากคาง แตพรบิ ตาเดยี วกพ็ ยกั หนาแขง็ ขัน ราวกับหลอ นอยใู กลแ ละมองเห็นได แตก อนหลุดเสียง
ตอบก็ไดย นิ แตรไลหลงั เมื่อเงยหนา ก็พบวา ขบวนรถเร่มิ เคลือ่ นตวั หา งออกไปแลว

“แนน อน!”

รบี ตอบแลว เขา เกยี รเหยียบคนั เรง สายตาหาซอยเหมาะไดก เ็ ขาจอดแอบทนั ที ขับตอ มหี วังชนแนถ ามือไมส น่ั อยางน้ี

“วางแผนไวยังไงคะ?”

“มเี วลาแคไปเชา เยน็ กลับนค่ี งตอ งเลอื กทีใ่ กล เทา ท่ผี มทราบพระสายวัดปาผูเ ปนสปุ ฏปิ น โนทางภาคอสี านยังอยใู หก ราบไหว
อกี มาก แพแนะนําดีกวาฮะ ผมเองเพิ่งเขา มา ยงั รนู อ ย”

“ถา เปน จังหวัดใกลและดิฉันนบั ถืออยมู ากกค็ งเปนหลวงพอพุธ ฐานิโยคะ ทานเดินทางเทศนบ อ ย เพราะมีวัดสาขาอยูห ลายแหง
แตเทา ท่เี ผอญิ ทราบมาเมือ่ หลายวันกอ น ตอนนท้ี านพํานกั อยูว ดั ปาสาละวนั ทีโ่ คราช”

“ไดเ ลยฮะแพ”

เกาทณั ฑยิม้ เปย มปต สิ มใจ ไมตอ งการรูเ หตุผลในการเปล่ียนใจของหลอ น รับรเู พยี งการตัดสนิ ใจทแ่ี นนอนนแ้ี ลวเปน พอ

“แพจะใหผ มไปรับกี่โมง”

“คณุ สะดวกกโ่ี มงละ คะ?”

ชายหนุมนึกถงึ นัดทานขาวกบั พอ แม ปกติบานเขาทานเชา กันเจ็ดโมง คํานวณเวลาแลวก็บอกไปวา

“แปดโมงคร่ึงไดไ หม?”

“คะ …ก็ได” หลอนรบั งา ย ๆ “เทา นน้ี ะคะ”

พดู จบก็วางสายไปเลย เกาทณั ฑลดแทง โทรศัพทล งจากหู ตาเปนประกายวาววามอยใู นความมืด เหมอื นกร่ิงแกว นับรอ ยสง
เสยี งเปน กังวานใสในอากาศฉาํ่ เยน็ รอบกาย เอนหลังพิงพนกั ปด ตาลงอยางเปน สขุ เสพความอิ่มเอมชนดิ น้ันจนเตม็ ต้ืนกอ นโทร.หาเพ่ือน
เพ่อื บอกเลิกนดั ทั้งยงั หลับตา

เพื่อนโหวกเหวกโวยวายกับการเบ้ียวนดั ดื้อ ๆ ของเขา พอเกาทัณฑบอกวาเพิ่งนกึ ไดพ รงุ นีต้ อ งทําบุญ เพือ่ นยงิ่ ดาหนกั กวา เดิม
หาวาเขาทาํ เปนตลก นาถีบมากที่เพิง่ โทร.นดั เองเมอื่ กแ้ี ลว จู ๆ ก็บอกเลิก หลอกใหอาบน้ําแตง ตัวคอยเกอ ถาอยางนายเกาทัณฑเ ลีย่ งเหลา
เตรยี มทาํ บญุ ชาวบานคงตองเลิกกนิ เนอ้ื สตั ว หันมาถอื ศีลแปดนอนพื้นกระดานกนั ทัว่ ประเทศแนน อน

๑๖๕

นั่นทาํ ใหเ กาทัณฑเหน็ อยางชัดเจนวา เมอื่ วานของตนเปน เชน ไรในสายตาคนอ่นื และพรุงนี้กําลงั จะเปลย่ี นไปเชน ไรในความ
รบั รขู องตนเอง

๑๖๖

บทท่ี ๑๔ รว มทาง

ตน่ื นอนข้ึนมาในเชา ตรูข องวนั นน้ั ส่ิงแรกที่เกาทัณฑตอ งการคือน่งั ลงทาํ สมาธิ ดว ยคดิ ถงึ ปติ สขุ และความเงียบเยน็ ละเมียด
ละไม อันเปน รสสมาธิระดบั ท่ตี นเขาไดถ ึง นนั่ ทําใหท ราบวา เขาเริ่มตดิ สมาธแิ ลว อยากทาํ เองโดยปราศจากจดุ หมายลอใจอันใด
นอกเหนอื จากรสสงบวเิ วกอนั เยีย่ ม

การเสพปต ิ สุข และความสวางอันเกดิ จากการรวมจิตนิง่ นัน้ ใครทําไดส มํา่ เสมอทุกวันสักชว งหน่งึ แลวละเวนสักหนอ ย จะ
รูสึกเหมือนขาดบางอยางไป คลา ยพลงั งานบางสว นแหง หายและไมถกู นํามาเตมิ ใหเต็ม

และนั่นเปน อีกเชาหนึง่ ท่เี ขาทําสมาธไิ ดแนบน่งิ เนิ่นนาน เมอ่ื ลืมตาขนึ้ แลว กม็ ีกาํ ลังวงั ชา เดินเหินไดค ลองแคลวสบายตัวสบาย
ใจหนอ ย กับทัง้ จิตมสี ภาพพรอมจะขงึ นิ่ง เขา ล็อกขณิกสมาธอิ ยตู ลอดเวลา ขอเพยี งนึกเทา นั้น ทาํ ใหเกาทัณฑค ดิ วา การฝก จติ ชางคมุ คา
เหลือหลาย ลงทนุ แคค วามเพยี รในชว งตน นิดเดียว แตช วี ติ ท่เี หลือท้ังหมดสามารถเสพสขุ อันประณตี ไดด ังใจนกึ จิตโปรงโลง เหมอื นไม
อาจถกู กระทบจากสง่ิ ใด อะไรกต็ ามผา นเขา มาจะแลน ลองเลยไป เชน เดยี วกบั ท่ีฝุนทรายไมอาจซัดเขา กระทบอากาศวางและแสงสวาง
อาภา

ใจคอของเขาเยอื กเยน็ ลง คลา ยปลกี ตวั ไปอยอู ยา งสงบผาสุกตามลําพังในที่หางไกลความวนุ วาย ถงึ แมค วามเปน จรงิ ยงั ขยบั กาย
อยทู า มกลางสาํ่ เสยี งความเคลอื่ นไหวรอบตัว และนน่ั คงมใิ ชก ารทกึ ทักตามอัตโนมตั ิของตนเองคนเดยี ว เพราะระหวา งรวมโตะ ทานขา ว
แมท ักขึน้ วา

“ดูเตห นา ตามีสงา ราศแี ปลกไปนะ ยังกบั เพ่ิงออกมาจากวดั ”

ชายหนมุ ยม้ิ หนอย ๆ ทําสมาธบิ อยจนจติ ใจผองแผวนนั้ เปนเชนน้เี อง

“พกั นีเ้ ตม นั ไปเยย่ี มคุณพอบอยนะ ”

อารามหนั ไปใหค วามรูแ กผ เู ปน ภรรยา ธารเี ลิกคิว้ นิดหนงึ่

“จรงิ เหรอ?”

ฝา ยสามพี ยักหนาและเสรมิ มาอกี

“คงไปติดพนั บรรยากาศดี ๆ ในบา นคณุ พอ มานั่นเอง มขี องหวานเยน็ ดงึ ดดู กง็ แ้ี หละ”

ธารเี ริม่ รู เพราะทราบดีวา บดิ าของสามีเลยี้ งหลานสาวแสนสวยไวค นหนึ่ง

“ออ อยา งนเ้ี อง”

“แกอยา ทําเลน ไปนาเต หนูแพเขาเหมือนนอง และถา นับกันกม็ ศี ักดเิ์ ปนลูกผพู ดี่ ว ย”

อารามสาํ ทับลกู ชายซ้ําจากคร้ังสุดทา ยทีเ่ คยคยุ กนั หนหนึง่ ทางโทรศัพท เกาทัณฑหวั เราะนิม่ ๆ

๑๖๗

“อะไรกนั ฮะ ไมใหผมพูดสกั คํา ถกู พอ ตกั เตอื นแลว”
“เอานา แกเปน ลูกฉัน อา ปากหรือหบุ ปากก็เห็นล้นิ ไกอ ยูด ”ี
ชายหนมุ ยมิ้ อยา งแสดงในทวี า ยอมรบั การรูท ันของพอ อารามผานสายตาดหู นาลกู แวบหนง่ึ แลว วา
“กด็ ีเหมือนกัน เขาออกบานธรรมะเลยทา ทางจะติดธรรมะมาดวย”
“ทําไมฮะ หนา ตาทา ทางของผมเปลย่ี นไปจริง ๆ เหรอ?”
“ถามแมเ ขาส”ิ
เกาทณั ฑหันมองผเู ปน มารดา ธารขี ้ีเกียจวจิ ารณก็กม หนา ตกั แกงในชามขนึ้ จิบ ชายหนมุ ปลืม้ ใจนิดหนง่ึ คา ท่ีเขาพารงั สธี รรมมา
เผื่อแผพ อ แมใ นเชานี้ได คนอิม่ ธรรมนน้ั แคปรากฏตวั กเ็ ปนความสบายตา หรือกระทง่ั บนั ดาลกุศลจติ ใหเกิดแกผ พู บเห็นไดแ ลว เรยี กวา
สําเร็จท้ังประโยชนเราและประโยชนเขาดวยประการฉะน้ี
เสียงสัญญาณโทรศัพทบนโตะมมุ หองดงั ขึน้ เกาทณั ฑเ ปน ฝา ยลุกเดินไปรบั ดว ยสหี นา ยิม้ แยมและทกั ทายดวยน้ําเสียงเปน มติ ร
“สวัสดคี รบั ”
“ฮลั โหล…” เสียงจากตนสายดังแวว มา “ขอสายจุกหนอยครบั ”
“เดยี๋ วนะครบั ”
เขาหันมาถามพอ แมใ หแนใ จวา รบั คนชื่อจกุ เขา มาทาํ งานบา งหรอื เปลา เม่อื พอส่นั หนาก็กลบั มาตอบวา
“สงสัยตอเบอรผดิ นะครบั บา นนี้ไมม คี นชื่อจกุ หรอก”
“เอะ ไมม ีหรือครับ? ที่นน่ั เบอร 519-….”
ฝายนั้นระบุหมายเลขโทรศพั ท ซึง่ ตรงกบั ของบานเขา เกาทัณฑฟ งแลว รวู า มีการใหเ บอรผ ิดหรือจดเบอรผดิ ก็กลา วอยา งใจเยน็
“ครับ เขาคงใหเ บอรม าผิดแลว บา นน้ีไมม ีคนช่อื จกุ ”
ฝา ยเรยี กสายเงยี บไป ชายหนุมเกอื บวางหู แตก ็ถกู ทักขึน้ มาอกี
“ตองเปนเบอรน ี้แน ๆ ครับพ่ี”
เสยี งออกเหนอ แบบเพ่งิ เดินทางมาถงึ ทา รถหมอชติ นนั้ ทําใหเกาทณั ฑช กั ราํ คาญ
“ใช เบอรทนี่ อ งบอกนะ ถูก แตผ ดิ บาน ลองดูดี ๆ เถอะ บางเลขอยา ง 3 กับ 9 น่ีคลา ยกัน นอ งอาจดูผดิ ไป นะ”

๑๖๘

เขาลงเสยี งแบบตั้งทาชวนเลกิ สาย ฝายนน้ั คงรบั รู จึงออมแอมตอบ
“ออ ครบั ๆ ”
เมอื่ วางหูลงไดค อ ยโลง หนอย ยา งเทา พารา งสูงกลบั มาทโี่ ตะ อาหาร สหี นา สีตายังคงบม ยมิ้ เย็นเชนเดมิ
“แลวนว่ี นั น้ีจะไปไหนหรือเปลา เห็นแตง ตัวหลอ เหลอื เกิน”
อารามถาม เกาทัณฑเ ลอื กเสื้อผา ท่ดี ูสภุ าพเรยี บรอย แตเ ปน ของดีมรี าคา สง บุคลกิ ใหดูเฉยี บและเนี้ยบตามสไตลห นมุ มเี กรด
“จะพาแพไปกราบหลวงพอ พุธทีโ่ คราชนะ ฮะ”
พดู แลว ก็ยิ้มกวา งขน้ึ นึกดีใจที่ทําใหพอแมห ันมาเบิกตาจอ งไดพ รอ มๆกัน
“ออื สนิทกนั แลวรนึ ?ี่ ”
อารามทาํ ทา แปลกใจ
“ก็คงเร่มิ สนิทมงั้ ฮะ ผมควรจะพามาหาพอ แมทน่ี ่บี า งนะ”
“แลว ลกู เขา หาพระหาเจานี่ก็เพราะหนูแพเขาชวนหรอื ?”
ธารีถามสวนมา ซึ่งน่นั ทําใหเ กาทัณฑส ํารวจความสงบสขุ ในใจตน ยอมรบั โดยดุษณีวาหลอ นเปนแรงจูงใจสําคัญ ลาํ พังเขาเอง
หรอื อยดู ๆี จะอยากหาพระหาเจา
“แมวาแพเขาเปนยงั ไงฮะ?”
ยิ่งคยุ ถงึ แพตรกี ย็ ่ิงรูสึกรนื่ รมย แตเ สยี งโทรศัพทด งั ขนึ้ ขดั จงั หวะเสียกอน เกาทัณฑเ ปนฝายเดินไปรบั อีกตามเคย ทั้งเพ่งิ เรม่ิ เรื่อง
ทอี่ ยากคุยมาก
“สวัสดีครบั ”
เขาทักเปนปกติ
“ฮลั โหล…ขอสายจุกหนอ ยครบั ”
เปนเสียงไมป ระสปี ระสาของเดก็ ตา งจงั หวดั คนเดิมทที่ าํ ใหเ กาทัณฑยม้ิ หุบและขมวดค้วิ ยน
“นอ ง…” เขาลากเสยี งอยางพยายามลดความคกุ รุนในใจตนเอง “นอ งโทร.ผดิ อกี แลวนะ น่ีเปนเบอรทนี่ องโทร.มาเมื่อกี้ เบอรนี้
ไมม ีคนช่อื จุก”
ตนสายเงยี บไป ทา ทางกําลังขมวดค้วิ กงั ขาอยูเหมอื นกัน

๑๖๙

“ผมละแปลกใจจริง ๆ นะพี่ ทําไมเบอรนี้ไมใ ชละ ครับ”

คาํ วา ‘แปลกใจ’ ทถี่ กู เนนแบบตนุ ๆ ตงึ๋ ๆ ของฝายน้ันทาํ ใหเกาทัณฑชักยวั ะถงึ ขีด เพราะคลายถูกปรกั ปรําจากเดก็ เม่ือวานซืน
วาโกหก เกอื บตวาดแวด วา ‘กูจะไปรมู งึ เหรอะ…เอ!’

อยา งไรก็ตาม สตทิ ่ถี กู อบรมมาในชวงหลังทําใหทราบวาถา หลุดขนึ้ มึงขึ้นกอู อกไปในขณะเกิดโทสะ ก็จะสงผลเปน อกุศลทั้ง
แกตวั ผพู ูด ผเู ปน เปา หมาย และแมก ระทงั่ ผูไดย ินไดฟ ง เชน พอแมของเขาในบดั น้ี เมื่อกี้พวกทา นเพงิ่ ชื่นชมวา เขาดธู รรมะธัมโม พลอย
สบายใจกับสหี นา สตี าสงบเยน็ ของเขา ถาหากหลดุ วจีทุจริตอนั เผ็ดรอ นดว ยเรอ่ื งขี้ปะต๋ิวแคน ้ี กแ็ ปลวา ที่เหน็ เมอื่ ครคู ือพยบั แดดลวงตาแท ๆ

ขมโทสะไวไ ด เมมปากแนน นับหนึ่งถึงหา เพอ่ื ทอดระยะดูใจตวั เองวาเปน ปกตพิ อจะพดู เสียงเรียบหรือยงั

“เอางน้ี ะนอ ง ถานอ งโทร.หาจุกไมไ ด นองกลับบานแลวพยายามหาทางอ่นื ตดิ ตอดูใหม โทร.สาธารณะแบบนี้เสียตงั คฟรหี ลาย
บาทเปลา พี่รับรองวา บานนไ้ี มมีคนชอ่ื จกุ แน ๆ ใหน อ งโทร.อีกกท่ี กี ไ็ มมี เขาใจนะ?”

แววเสยี งพอ แมหวั เราะขบขันคาํ พูดกล้ันโทสะของเขาจากเบ้อื งหลัง ทําใหเกาทัณฑยง่ิ โมโหจีด๊ ข้นึ มาอกี ถา หนมุ บอ้ื คนน้นั อยู
ตรงหนาคงถกู ดีดกระเดง กระดอนเปนกระปองนมไปแลว

“ครบั ๆ ขอโทษครับพ”ี่

ฝา ยน้ันลาถอยไป เกาทัณฑขบริมฝปาก วางโทรศัพทอ ยางพยายามใหเ บาทส่ี ดุ กอนเดนิ กลับมานง่ั กบั พอแม ฝนปนสีหนาเรียก
ความผอ งใสกลับคนื มา แตก ย็ ากเตม็ ทน รูจากตวั เองในบัดนน้ั วา ‘ตะกอนกเิ ลส’ มีหนาตาเปนอยางไร เมอ่ื ถกู ขม ทบั ดว ยดวงสมาธิแลว
เหมอื นหายหนไปอยางไร ถกู กวนใหข้นึ ขุนอีกไดท า ไหน เขาเปน คนโกรธงา ยและหายยาก นนั่ เปนขอเสยี ท่ยี งั คงอยคู รบถวน เหตกุ ารณ
เล็กนอยน้นั ชว ยพิสจู นแ ลว

จติ ท่ีดูโปรงวา งไมใชจ ิตสน้ิ กิเลส…

อยางไรก็ตาม ความรูบางอยา งเกิดขนึ้ ในใจบดั นัน้ ชนิดของอกศุ ลจติ วดั ไดจากการปรุงแตง หลายระดับ ถาปรุงแตง แคระดบั
ความคดิ กอ งอยูในหัวตวั คนเดียว อกศุ ลกแ็ รงระดับตน หากระงบั ไมอยปู รุงแตงเปนระดับพนคาํ ผรุสวาทใหค นอื่นไดยิน อกุศลกแ็ รง
ระดับกลาง และหากหลุดตอ ไปอกี เปน ความปรงุ แตง ระดับลงมือตุบตั้บอยา งทนี่ ึกอยากถองหนมุ บอ งตน้ื ในโทรศัพทส ักที อกศุ ลกแ็ รง
ระดับปลาย

ตนแหลง คือจิตดวงเดียว…

เคยอา นผา นตาวาถา โกรธแลวรูต วั ระงับได ผลทเ่ี กดิ จะเปน มหากศุ ลจติ สาํ รวจใจตนยามนีท้ าทางไมใ ชม หากศุ ลแน เพราะขาด
ความชน่ื บานอนั เปน สามญั ลกั ษณของกุศลจติ ถา เชน นนั้ น่กี เ็ ปนแคเพียงการระงับมิใหมโนทจุ ริตบานปลายเปน วจที จุ รติ ยงั จัดเปนอกศุ ล
เน่อื งจากแรงเฉ่ือยของโทสะยังตามมารงั ควานได เรียกวา ยังผูกใจเจบ็ เหน็ ชัดวายงั ออนอภยั ทาน ไมเคยฝกใหท านเปนการอภยั เสียบาง จงึ
ปลอ ยขา ศกึ สมาธคิ อื โทสะครอบงาํ งายอยา งนี้

ตนทางปฏิบตั ธิ รรมตอ งมาจากการฝก ใจใหทานจริง ๆ

“ถามีพวกน้ีโทร.มาสกั สิบหน วนั ๆ คงไมต อ งทาํ อะไร”

๑๗๐

พอ ชว ยบนให เกาทณั ฑฝน แคนหัวเราะ แมเปน ฝายชวนกลับเขา เรอื่ งเดมิ ทีค่ า งไว
“หนูแพกด็ ีนะ เทา ท่ีเคยคยุ กับเขายาว ๆ สองสามหน แมร ูวา เปนคนหนงึ่ ที่เรยี นครูเพื่อเปน ครูจรงิ ๆ ออ นหวานเพราะจติ ใจ
ออนโยนจริง ๆ ขา งนอกกับขางในเขาตรงกันทุกอยา ง”
นั่นสง ผลทันตากับเกาทณั ฑ คอื เหมือนหวั เปด โลง ลมื ความขนุ ใจไรสาระทันที
“ผมก็ดใี จทท่ี ั้งพอ และแมถ ูกใจ ง้ันผมแตง กับคนน้ีนะฮะ”
กระโจนผลบุ ตรงเขาเปา แบบท่ีทําใหพอ แมเ งยหนา มองมาเปน ตาเดยี ว เพราะเปนครง้ั แรกสาํ หรบั การปรปิ ากเก่ียวกบั การ
แตงงานของเขา
“พดู เลน หรือพดู จริง”
ธารเี ปน คนซักลูก
“จริงครบั ”
ผูเปนบุพการีทัง้ สององึ้ กนั เปนครู กอ นธารีจะเอย ถาม
“ไปทําความสนิทกบั หนแู พมาตั้งแตเม่ือไหร เขาตกลงปลงใจดวยแลวหรือ?”
“คงตองใชเ วลาอกี พอสมควรฮะ แตบ อกพอแมไวกอน ผมคงพาเขามาทนี่ ่ีบา ง แลวถา ยงั ไง…เกดิ โอเคปุบปบ ถาขอใหพอ แมไ ป
หมนั้ หมาย จะไดไมแปลกใจกนั ”
อารามกะพริบตามองลูกชาย
“โทร.คยุ กันวันกอ นนึกวา แคครม้ึ ๆ สักอาทิตย-สองอาทติ ยเ สยี อกี ”
“คิดวาผมเปนเพลยบ อยหรอื ไงฮะ เปลย่ี นใจเปนรายอาทิตย รายปกษ”
“ไมไ ดคิดวา แกเปน เพลยบ อย แตร ูดีวา แกเปนเพลยบ อย”
เกาทณั ฑหวั เราะออกมาได
“เจอแพกเ็ ลิกแลว ฮะ”
ผูเ ปนบดิ าหร่ีตาลงนิดหนึ่ง เล็งลกู ชายดวยแววมองคนลึก
“เคยสํารวจดูบางหรอื เปลาวามคี วามไมลงตวั หรือวาชอ งวา งอะไรบา งระหวา งแกกบั หนูแพเขา?”
“ก็มีฮะ แตไ มใ ชช นดิ ที่จะทาํ ใหมคี วามสขุ นอ ยลงตอนอยูใ กลก ัน”

๑๗๑

ฟงคําตอบแลวผนู ง่ั หวั โตะ ก็ปรือตายิม้ อยา งเขาใจ ความเชอื่ ในรกั ทาํ ใหทุกอยางถูกตองไปหมด จึงไดแตท กั เออ่ื ย ๆ วา

“นสิ ัยแกเปน คนโลดโผนโจนทะยานนะเต ในขณะทีห่ นแู พเขาเรยี บมาก และเรียบจรงิ อยา งทีเ่ หน็ ขา งนอก เหมอื นแมแกเขาวา
นัน่ แหละ เหน็ ขา งนอกเปนยังไง ขา งในกเ็ ปนอยางน้ัน ไมมลี บั ไมมเี หลยี่ มกลับไปกลับมายอกยอ นอยางคนอน่ื อยางแกชอบแบบเขาแน
หรือ?”

เกาทัณฑทําหนาแปลกใจทั้งยม้ิ

“เอ นพี่ อกาํ ลังบอกวาผมไมคูควรกบั แพหรือฮะ?”

“เปลา ฉนั แคว า โดยพ้นื แลว แกกับหนูแพแตกตางกนั คคู วรหรือเปลา เปน คนละเร่อื ง ฉันนกึ วา แกชอบสาวท่สี วยเฉย่ี ว
ประเปรยี ว ทันๆกนั หนอ ย เลยสงสยั วา แกติดเนื้อตอ งใจแพเขาจริงจงั จากตรงไหน”

ชายหนมุ ชะงกั ไปครูใ หญ นึกถงึ ดวงหนา งามละมนุ ของแพตรี กอนตอบออกมาดว ยหวั ใจออนโยนแทจ ริง

“เขาทําใหผมคดิ ถึงบานทีร่ มเย็นเปนสขุ และอยากกลบั ไปหาเสมอ”

เปนคาํ พดู จรงิ ใจทก่ี อ ใหเ กดิ ความเงียบขึ้นมาขณะหน่ึง กระท่งั อารามกระแอมเอย

“ฟง ดูดีน”่ี

“ผมรูวา พอกเ็ อน็ ดแู พ เหมือนอยางทท่ี ุกคนเอน็ ดเู ขา และผมกร็ กั เขา ถึงผิวนอกจะตา งกนั แตความสขุ ภายในนา จะเปนเคร่อื งช้ี
วาควรคหู รือเปลา ใชไ หมฮะ?”

พอถอนใจ พูดท้งั ไมอยากขดั คอลูกนัก

“เทา ทฉี่ ันรจู ัก คทู แี่ ตกตางกันมากอาจมคี วามสขุ มแี รงดงึ ดูดเขา หากันในชวงแรก แตไมใ ชอยา งทแ่ี มเ หล็กรกั ความเปน ขัว้ ตรง
ขามไดตลอดเวลานะ อยูกนิ รวมกันในระยะยาวตองการอะไรบางอยา งชวนใจใหอ ยใู กลก ันทุกวันไดโดยไมอดึ อัด ถา ตางคนตางอยากทํา
ส่งิ ทตี่ ัวเองพอใจแลวลืมเลยวาอกี ฝา ยอยูท่ีไหน หรือมุมไหนของบาน วนั หนึง่ ก็กลายเปน ความหางเหนิ โดยปรยิ าย”

เกาทณั ฑร ับฟง โดยดี

“แลวถาสามารถคุยกันอยางมคี วามสขุ อยูใ กลกันแลวไมเปนอื่น ขา มพน ไปจากเรื่องของเสนหภายนอกและความขดั แยงภายใน
เหลอื แตความผูกพนั ทแี่ นนแฟน ผกู พันกนั โดยปราศจากเหตุผล อยา งนพ้ี อไหวไหมฮะ?”

“หญงิ ชายมาเขา คูกนั ชวงแรกดวยความถูกใจกร็ ูส กึ ชมพู ๆ หวานแหววอยา งนี้แหละ แบบโรมิโอกบั จูเลยี ตนะ ใครจะรวู า ถาโร
มโิ อกบั จเู ลยี ตแตง งานอยูกนิ กนั เหมือนคูผัวตวั เมยี อนื่ อะไรจะเกิดขึ้นบาง อาจตกี ันหัวหฉู ีกในปแรกก็ได”

ถงึ จังหวะทเ่ี กาทณั ฑคดิ วา ตนควรสงบปากสงบคาํ เพราะไมอ ยากโตแ ยง กับพอ ทราบดีวาพอเห็นเขาต่ืนเตน ชวั่ วบู ช่ัววาบกบั
เสนหและความสวยหวานของแพตรี มีแตเ ขาเองทีเ่ ขาใจดีวาประสบการณทางความรสู ึกของตนแสนพิเศษเพยี งใด

๑๗๒

ใกลห ลอ นทาํ ใหเขาใจซึ้งสนิทวา ‘เหมอื นอยูร วมกนั มากอ น’ นนั้ เปน อยา งไร แมเคยคบหากบั ผูห ญงิ มากมาย เคยนกึ รัก นึก
เสนหา กไ็ มเคยเลยสกั คร้ังเดยี วทที่ ําใหสมั ผัสอะไรบางอยา งในอากาศระหวางกายเม่ืออยใู กลก นั เชน ทเี่ กดิ ข้นึ เม่ืออยกู บั แพตรี

อะไรบางอยา งระหวา งกนั ที่เรยี ก…สายใย เปนสายใยไรต น สัมผสั ไดท ุกครง้ั เม่ืออยใู กล จนเลิกสงสยั แลววาเปน แคอุปาทาน
หรือของจริง

“ฉันเปลาวานะ แกเปน ตัวของตวั เอง รจู กั ตัวเอง ตัดสินความชอบใจของตัวเองไดวาถกู ผดิ แคไ หน และสว นลึกกด็ ีใจถา แกจะ
อยกู ินกบั นอ งเขา”

อารามแกเมอ่ื เหน็ ลกู ชายเงียบนาน

“ชีวติ คจู ะประสพความสาํ เรจ็ หรือลม เหลวใชวา เกดิ จากการสาํ คัญถูกหรือสาํ คญั ผดิ ในเบอื้ งตน ท่วี า ใชแ นเ หมือนกงิ่ ทองใบ
หยก วันหน่ึงกลายเปนใบขอย ใบมะกรูดไปก็มาก หรือท่ีวาเหมือนดอกฟากับหมาวดั วันหนงึ่ หมาวัดกลายเปน ใหญเ ปน โตในบา นเมอื งกม็ ี
ใหเหน็ หรอื อกี ทางหนึ่ง ดูตอนเรม่ิ ตนวารักกนั มาก นานไปก็อาจรักกนั นอ ยลง ดูตอนเร่ิมตน วา รักกนั นอ ย นานไปก็อาจรกั กันมากข้นึ ของ
แบบนเี้ อาพฤตกิ รรมปจ จุบนั มาเปนแนวโนม พอได แตไ มแ นนอนเทาไหรนกั ”

เมอ่ื ดวู า ผเู ปนลูกยังฟง ดอี ยู ก็เคาะนวิ้ กบั โตะ อยางช่ังใจ กอนกลาวตามที่คดิ หลังจากออ มคอ มมานาน

“ฉันนกึ หวงยายแพเสียย่งิ กวา แกอกี นะ เพราะเทยี บแลว แกมีพืน้ ยนื ท่แี ขง็ แกรง มนั่ คงทางความคดิ และอารมณ ในขณะทีพ่ นื้ ยนื
ของแพเขาเปราะบาง ถงึ ดูผวิ เผินเหมือนเขามที ัศนคตเิ ปน บวก มบี คุ ลิกภาพเปน ผูใ หญ รคู ดิ อา น แตพ อเห็นตอนเผลอตัวบางทกี ็เหมือน…
นกที่พรอ มจะหลงฝูง ถงึ พวกเรายอมรบั ออกหนา ออกตายงั ไง เขากด็ เู จยี มเน้อื เจียมตวั ทําทา คลายเดก็ รบั ใชอยูอ ยา งนนั้ ไมย อมนบั ตัวเอง
ถือสนทิ รวมญาตกิ ับใครเลย แบบน้ีถาเจ็บจากชีวิตคู ก็เดายากวา จะหาทางออกในรปู ไหน หันหนาไปพง่ึ ใคร อือ…แกพอจะเขา ใจทฉี่ นั พดู
ไหม?”

เกาทณั ฑหัวเราะเฉอ่ื ย

“เขาใจฮะ พอ รักและเปนหว งแพย่ิงกวาผมอกี กลัววา วันหนง่ึ ผมจะทาํ ใหเขาเสียใจ เบ่ือแลว นกึ อยากทงิ้ ขวา งงา ย ๆ ”

“ออื ม… ” อารามรับ “แกเหมือนเหลก็ นะ ตอ งใชค วามรอนสูงมาก ๆ ถงึ จะตีใหงอได แตแ พเขาเหมือนไม ถึงดภู ายนอกแข็งแรง
ดี แคตนี ิดเดยี วก็จะรวู า หกั พงั งายนกั ”

ชายหนุมฟง แลว น่ิงไป ตลอดมาเขาตามใจตวั เองจนลมื คดิ ถึงคนอ่ืนเสมอ แตน่เี ปนครง้ั แรกทส่ี ัญญากบั ตวั เองเงยี บ ๆ วาถา เกิด
อะไรข้นึ ในวันหนา เขาจะคิดถงึ ความรสู กึ ของแพตรีกอ น

ธารเี ห็นลูกชายน่งิ ก็นึกวา ไมพอใจทพ่ี อ พูดคลา ยคาดคนั้ และเขา ฝายหลานสาวเกนิ ลกู ตัวเอง จงึ เปรยเพ่อื สบั หลีกแนวเสียบา ง

“อยา งนีห้ นูแพก็โชคดีกวาสาวอืน่ นะ ถา แตง กบั เต เขากเ็ ปน แพตรี พรี นยั น เหมอื นเดมิ ไมต อ งเปลย่ี นนามสกลุ ”

๑๗๓

ในหองครวั ของบา นปูชนะ แพตรกี าํ ลังจัดอาหารใสส ํารบั ไวใ หปูเปนม้ือกลางวันและเผอ่ื ถึงม้ือเย็น แลว เอาเขา ชัน้ วางในตเู ย็น
อยา งเปน ระเบยี บ ปูบอกไวตงั้ แตเม่อื คนื วาเชา นีจ้ ะเขาสมาธนิ าน ซึ่งหลอนคุนแลวกบั การทที่ านจะอยูใ นหองพระยาว ๆ แบบน้ันในบางวัน
และจนปานนปี้ ูกย็ ังปด หองเงยี บเชียบ หากไมบ อกกลา วไวล วงหนากค็ งทาํ ใหหลอนเปน หว งเปน ใยเอาการสําหรับคนวยั ทา น

เสียงกรง่ิ เรยี กจากหนาบานดงั ข้ึน เงยมองนาฬกิ าบนผนงั ก็เห็นตรงเวลานัดเปะ เขามารบั แลว …

กาํ ลังดึงแผนฟล มใสจากมวนมาหอสาํ รับเพ่ือถนอมอาหารและกันกลิ่น ใจที่เตนผดิ จงั หวะขน้ึ มานดิ หน่ึงทําใหนกึ อยากถวง
เวลาออกไปหนอย โดยหอ สาํ รบั ตอจนกวาจะเสรจ็ ซึ่งกเ็ หลืออีกแคสองจาน แตคร่งึ นาทีตอมาก็ไดยินเสียงกรง่ิ เรียกซ้ํา คราวนีย้ าวกวาเม่ือ
ครู ทาํ ใหเ กดิ ความพะวงข้นึ มาวา อาจเปน คนอนื่ อกี ท้ังเสยี งกรงิ่ อาจรบกวนสมาธิปไู ด จงึ วางจานทเี่ หลอื และกา วเทาออกจากครัว

รา งสูงยนื อมย้มิ อยหู นา ประตูร้ัว แพตรีทอดจังหวะเดนิ เปน ปกติ เมอื่ มาหยดุ ยนื หา งแครัว้ คั่น แทนทีจ่ ะไขกญุ แจเปดรบั กลบั
กอดอกถามเสียงขนุ หนอ ย ๆ

"กดทาํ ไมตง้ั สองครง้ั คะ รอหนอยไมไดห รอื ไง?"

เกาทัณฑเ ลกิ คว้ิ หวั เราะ แพตรีปนหนา เฉยเมยอยางน้ีแลว ดเู หมอื นคณุ ครูทก่ี ําลงั มีหนาทคี่ มุ แถวเด็กนักเรยี นตอนเคารพธงชาติ

“เปลา เรงนะฮะ กดครั้งแรกสัน้ ไปหนอย แพอาจนึกวา ตกุ แกรอง”

“ตุกแกที่ไหนคะรองเหมือนออด คราวหลงั ถา กดมากกวา หน่งึ คร้ังดิฉนั จะนกึ วาเปน พวกขายประกนั และทาํ เหมือนไมม คี นอย”ู

ชายหนมุ หนั หนาไปทางปุม กดบนเสา แลวหนั กลบั มาเสนอความเหน็ วา

“ผมแกลงทําไฟรว่ั ใหเ อาไหม ตอไปใครกดหน่ึงครงั้ กจ็ ะโดนไฟชอ็ ตจนอาปากตาเหลือกหนึง่ ครั้ง เปน การทาํ โทษฐานรบกวน
ความสงบของแพ รับรองสะดงุ กันเฮอื กเดยี วเขด็ หลาบ ไมอยากกดซํ้าอีก”

แพตรีพยายามกลั้นหวั เราะไว

“ทาํ ไวร บั แขกของคณุ สิคะ ชางแนะดนี ัก”

“นปี่ ูสง่ั หา มแพเปดประตรู ับผมหรอื ?”

“จะเขามาทําไมคะ?”

“อาว…” คราวน้เี ขาอา ปากหวอ “ผมจะไดเขา ไปไหวป ู ขอรบั แพไงฮะ”

“ออ …”

ทําเสียงรับรแู คนน้ั กย็ ืนมองเขาเฉย เลน เอาเกาทณั ฑช ักใจตุม ๆ ตอม ๆ ดว ยนกึ หวาดวาหลอ นเกดิ เปลยี่ นใจขึ้นมานาทีสดุ ทา ย
หรอื เปลา

แตแลวกโ็ ลง อก เมื่อไดยนิ หลอนแถลง

๑๗๔

“ปอู ยใู นหองพระ ไมตองเขามาไหวหรอกคะ ความจรงิ ดฉิ นั สะสางงานจวนเสร็จแลว คณุ เรงใหออกมาเลยชา ลงหนอ ย รอเดยี๋ ว
นะคะ”

โทษฐานกดกรงิ่ สองหนทาํ ใหเ กาทัณฑตองนัง่ แกรวรอในรถอยพู กั ใหญ กอนหญงิ สาวปรากฏตวั อีกครง้ั กม หนา เดนิ มาคลายจํา
ใจอยใู นที เห็นแลว ถึงกับตอ งชว ยภาวนาใหเ ดินถงึ ร้วั โดยไมเปลย่ี นใจหันหลังกลบั ไปเสยี กอ น

เมื่อแพตรีไขกญุ แจกาวออกมา เกาทัณฑร ีบออมรถไปเปด ประตูดานตรงขา มซ่ึงเขาหันรอรับหลอนไวแ ลว ใบหนา เปอนยิ้มราว
กับเพิ่งรวู า เงินเดือนขน้ึ

"ไมต อ งบรกิ ารมากหรอกคะ เกรงใจ"

หลอนบอกขณะมายืนขา ง ๆ

"เกรงใจทําไมฮะ ทีผมยงั ไมเห็นเคยบอกเลยวา เกรงใจแพ"

แพตรผี า นสายตามองเขาหนอ ยหน่ึง กอ นยอ กายลงเขานงั่ ประจาํ ท่ี เกาทัณฑป ด ประตตู ามแลวผิวปากหวือ เดินออ มมานง่ั ดา น
คนขบั

“คาดเข็มขัดหนอ ยนะ ทางไกล มีชว งวิง่ เร็วยาว”

เขาบอกเม่อื เหน็ หลอ นนัง่ เฉย แพตรีหนั มามองหนา พบยม้ิ วอนอยา งแสดงความหวงใยกย็ อมทาํ ตามเนอื ย ๆ

“รไู หม ความเร็วแค 60 กโิ ลเมตรตอ ช่วั โมงนี่ ทําผหู ญงิ เสียโฉมมากรี่ ายแลวตอนเบรกหรือชนกะทันหัน”

พูดอยา งแสดงเหตุผลแกมขู โดยคาดไมถงึ วา น่ันทําใหแสงตาหลอนเรืองขึน้ มาได

“เสยี โฉมกด็ ีนคี่ ะ จะไดด วู า มีใคร หรอื อะไรเปล่ียนไปจากทกี่ าํ ลงั เปนอยูบาง”

เกาทณั ฑบดิ กญุ แจเดนิ เคร่ืองแลวออกรถอยา งนิม่ นวล ทาํ เปน หทู วนลม

“แพชอบเพลงประเภทไหน จะไดเลือกเปด ใหฟ ง ผมเตรียมมาเยอะ”

หญงิ สาวน่ิงไปอดึ ใจกอนตอบ

“ตามสบายเถอะคะ อยา ถามคนชอบความเงยี บอยางดฉิ นั เลย”

“ดนี ะ นกึ วา ผมกาํ ลงั อยากฟงความเงียบอยูคนเดยี วเสยี อีก”

พยายามพดู ใหรบั กบั หลอนเปน ปเปน ขลยุ เปลงเสียงทมุ แนน เปนกังวานสดใสชวนฟงพอจะดึงหลอ นเขา สบู รรยากาศการ
สนทนาในทางไกลนี้

๑๗๕

ชุดขาวและความเปน สขุ มุ าลชาตแิ ทของหลอนทําใหเกาทัณฑเหน็ ทางหางตาคลา ยอากาศขา งกายสวา งเรอื งกวา ปกติ กระแส
วิญญาณของมนุษยแ ตละคนมีอิทธิพลกบั ความรูส กึ ของผใู กลช ดิ เสมอ จะออนหรือแรงกข็ นึ้ อยูกบั พลงั ทีส่ ่ังสมจากเอกลักษณป ระจําตน

อยา งแพตรีเขา ที่ไหนกส็ วา งทีน่ น่ั ใครเห็นเมอื่ ไหรก ร็ ักเมื่อน้ัน แมแ ตปูกับพอแทๆ ยังรักและหวงใยยงิ่ กวา เขาอีก วันหนาถา
พลาดพล้งั ทําน้ําตาหลอ นหลนลงมาหยดเดียว กเ็ ตรียมตัวโดนประชาทัณฑไ ดก ระมัง

ระบายลมหายใจยาวดว ยความชน่ื ม่ืนในอารมณ นงั่ กับหลอ นใกลแ คน รี้ สู กึ คุนสนทิ จนเชอื่ เลยวา วนั หน่ึงตอ งไดเคยี งกนั
ตลอดไป

“จะเปด เพลงกต็ ามสบายนะคะ”

พอรูตัววา เสียงคลา ยถอนใจทาํ ใหห ลอ นเขา ใจผิด เกาทณั ฑก ร็ บี หัวเราะกลบเกลอื่ น

“ผมเบ่ือฟง เพลงแลวจริง ๆ วาจะเปลยี่ นชุดเครือ่ งเสียงใหธ รรมดาหนอ ยดว ยซ้ํา เพราะกําลังอดั ของชดุ นห้ี นักจนบางทีชักปวด
จีด๊ ๆขนึ้ มาแถวกกหู กลวั แกล งกวานี้แลว มปี ญ หา ใหเ ปดเบากเ็ สียดายของแพง”

พดู ดวยความร่ืนรมยโ ดยมิไดเ สแสรง อาจเปน เพราะแพตรีแสดงทมี แี กใจหว ง เกรงเขาอยูก ับหลอ นแลว อดึ อัด สะทอ นใหเ หน็
ความมไี ยดีและเตม็ ใจเปน เพือ่ นรว มทางไปดว ยกัน

“แพทานขาวเชาหรอื ยังน?่ี ”

“ทานแลวคะ คุณละ คะ?”

“เรียบรอ ย เพิ่งไปทานกบั พอ แม เผ่อื ทองมาดวย นกึ วา จะไดทานกบั แพอกี …ออกมาเท่ยี วตา งจังหวัดบอยไหม?”

“ก็…นานทีคะ ”

“ถา ใหเลอื ก อยากเท่ียวภเู ขาหรือทะเลมากกวากนั ?”

“พอกันม้งั คะ”

หลอนตอบแบบขอไปที เพราะทราบวา น่นั เปน คาํ ถามกรยุ ทางสกู ารชกั ชวนตระเวนเที่ยวครงั้ หนา

“ผมชอบภเู ขานะ ชอบขึ้นทส่ี ูง ชอบดทู ะเลหมอก ชอบดพู ระอาทติ ยต กดว ยมมุ มองระดับเดียวกับนก วนั หนึง่ อยากใหเ รานัง่ จับ
มอื มองพระอาทิตยเ ล่ือนหายจากเหลี่ยมโลกดวยกนั …ถึงเวลาน้ันผมคงรูวาเทวดาอยกู ันยังไง”

เกาทณั ฑทําตาใสกับการวาดวมิ านอากาศอยา งเปดเผย แพตรีฟงแลวเงยี บพักหนงึ่ กอนเขาจะไดย ินเสียงพมึ พาํ เหมอื นหูแวว

“ฝนไปเถอะ”

ชายหนุมเมม ปากกลั้นยิ้ม ท่ีหลอนน่ังอยูขางเขาตอนนกี้ ฝ็ น หวานกระมงั ?

๑๗๖

“สมยั ยังเรยี นผมมีเวลาเทีย่ วตางจังหวดั บอ ยนะ แตพอทํางานแลว ทุกอยางกเ็ ปลย่ี นไป บางทีเสาร- อาทติ ยอ ยากออกไปดทู ะเล
หมอกแถวภเู รือบา ง กต็ ิดโนน ขัดนอี่ ยเู รอื่ ย มาชวงนค้ี อยดหี นอย เสารแ ละอาทติ ยเ ปน สดุ สัปดาหเปด หูเปดตาไดจรงิ ๆ ทาํ ใหคิดถงึ อดตี
สมยั เทยี่ วไปไหนกับเพือ่ นฝูงตามใจนึกตลอดป”

“ทกุ คนสูญเสยี อดตี ใหกับวันเวลาเสมอแหละคะ ”

เสยี งหลอนฟงเหมอ จนเขาตอ งหันดวู า มีอะไรผิดปกตหิ รือเปลา แพตรีผนิ หนา ออกขา งทาง บางมมุ มองหลอ นดูคลายภาพวาดท่ี
ถูกวาดระบายใหง ามอยางมปี ริศนาแหงความเศรา แฝงเรน อันยากจะเขา ถึง อยา งนี้เองกระมงั ท่ีชวนใหใครตอใครนึกเวทนาและเปน หว ง
เปนใยไดมากมาย

“ถงึ วันนี้ผมเขาใจอยอู ยางวา การสญู เสยี เปนสว นหนง่ึ ของวัฏจักร ไมม อี ะไรอยูกับเราตลอดไป ไมม ีอะไรจากเราไปตลอดกาล
ถา คลี่เวลาออกเปน เสนตรงและสามารถเหน็ ไดจรงิ ทัง้ อดตี ปจจบุ ัน อนาคตพรอมกัน เราคงเหน็ ตวั เองไดข องรกั แลว เสยี ของรกั หัวเราะ
แลวรองไห พบแลวพลดั พราก ยอ นเวยี นกลบั ไปกลบั มา สลับกันเปนสายโซย ดื ยาว”

แพตรหี ร่ตี าลงจนเกอื บชิด

“คะ ตัดสายโซเ สยี ไดก ด็ ีหรอก”

คาํ รําพึงนัน้ ปราศจากความหนักแนนอยางสิ้นเชงิ คลา ยนกั โทษในเรือนจําบนกับเพือ่ นรวมหองวาถา แหกกรงขงั ไดเดี๋ยวน้ีคงจะ
ดแี ท บนโดยปราศจากเจตนาและแผนการลงมอื กระทาํ จริง

“บอกไดไหมคะวา ถึงวนั น้ีคณุ รเู ห็น หรอื คดิ ปลงไปแคไหนแลว”

“ปลงหรอื ฮะ?” เกาทัณฑหัวเราะคลายขันตนเอง “ผมมนั คนกิเลสหนา เทาทมี่ โี อกาสแตะๆตองๆอรรถธรรมนิดหนอยก็เปน บญุ
เหลือจะกลา วแลว ”

กลาวอยา งตระหนักในสถานภาพตามจรงิ ของตนเอง มใิ ชเสแสรงถอมตัวหรือยกตน

“ระหวางเรา ผมควรเปน ฝายฟง แพมากกวา วาชว งหลายปท ี่ใกลว ดั ทางนฤพาน ไดร บั ประสบการณร เู ห็นชนิดไหนควรถายทอด
ใหรนุ หลงั ฟงบาง”

“คงมเี ร่ืองนา ฟงอยนู อยเตม็ ทคี ะ ถา คิดวา แกลงถอมตวั ก็ขอยนื ยันวาดฉิ นั เปนคนมีวาสนาดา นนี้เพยี งปานกลาง รกั ชอบสภาพจิต
ทเี่ ปนกุศล ใสบาตร ฟงธรรมตามโอกาส แตพูดถึงการพฒั นาจติ ใหเตม็ รูปดวยสมาธแิ ละปญญาพจิ ารณาธรรม ตองยอมรับวามพี ืน้ กาํ ลงั
คอนขางออน กาวหนาแลวถอยกลบั สลับกนั เมือ่ ถึงเพดานระดับหนึ่งกเ็ หมือนหยุดอยแู คน ้ัน ถา จะไปตอ คอื ตองตดั ใจเปล่ียนวิถีทางอยาง
สิ้นเชิง”

“เทา ท่ีผมเห็น วถิ ีทางของแพทุกวนั นแี้ ทบเหมอื นคนในวดั อยแู ลว นีฮ่ ะ เพลงไมฟ ง เนื้อสตั วไ มท าน มคี วามสุขกับตนไม แยกตัว
เองจากความวุน วายไดหมด”

“คําวา ‘วิถที าง’ นา จะหมายรวมทัง้ ภายนอกและภายในนค่ี ะ ภายนอกดูวาใชอ าจหลอกตาคนเห็น แตภ ายในที่ไมใ ชนเี่ จา ตวั รเู อง
กบั ใจดกี วา คนอืน่ ดฉิ ันจาํ คําหลวงตาทานไดขน้ึ ใจอยคู ําหนงึ่ คือเปนชาวพทุ ธชน้ั เลิศน้นั ใชว า วดั กันที่ความผองใสของหนา ตา ทําบุญมาก

๑๗๗

นอ ย นั่งสมาธิสาํ เรจ็ ฌาน หรือกระท่งั เขาถงึ วปิ ส สนาญาณรูเ หน็ ธาตธุ รรมสูงสง เทาไหร แตวดั กันงาย ๆ วา ทาํ ใจตัด ทาํ ใจละวางไดแคไ หน
เสมอตนเสมอปลายเพียงใด”

เกาทัณฑคดิ ตาม ขณะน้เี ขาเปนพุทธทเ่ี ขาใจเน้อื หาและแกนสารของพทุ ธ ทวา ใจมิไดค ิดตัด คิดวางอยา งเด็ดขาดเพอื่ เขาถงึ แกน
แททนั ตา เพราะมเี ปาหมายอน่ื ทีต่ อ งรอเกิด รอตายอีกเปน อนนั ตชาติกวา จะถึงเวลาวางจริง…

จุดยนื นอี้ าจทําใหเกิดความไดใจ คดิ อยาก คิดเอา โดยไมต อ งพะวงฝกละวางหรือตัดอาลยั เพราะรูวา พยายามจนตายกห็ มดสทิ ธ์ิ
ไปถงึ ทสี่ ดุ เชน สาวกธรรมดา

ถา เชนนนั้ ผูป รารถนาโพธญิ าณก็ไมอ าจเปน ชาวพทุ ธชัน้ เลิศในพุทธกาลใด ๆ อยา งนนั้ หรอื ?

แลวก็ระลึกขนึ้ ไดถ ึงวาทะของพระสารีบตุ ร อคั รสาวกฝายปญ ญาของพระพทุ ธโคดม ผูก ลาววา การเสพโลกียสุขอยา งเลวคือ
เสพโดยคดิ วาสขุ นคี้ ือยอดสดุ สว นการเสพโลกียสขุ อยางเลศิ คอื เสพท้งั อนุสติรูดวี ามสี ขุ อ่ืนทเ่ี หนอื กวา ไดแกวมิ ตุ ติสุข คอื ฌานและสภาวะ
ไรอ ุปาทานของจติ

คดิ ไดก ส็ บายใจขนึ้ มาวา แมค วามปรารถนาในพทุ ธภมู จิ ะปด ก้ันมิใหต ดั หวงโซส ญั โยชนข าดสิ้นในชาตนิ ้ี เขากส็ ามารถเปนผู
เสพสขุ ในโลกยี วสิ ยั ไดอ ยา งรูเ ทาทัน วา มสี ุขอ่ืนพงึ ปรารถนาย่งิ กวา น้นั เหตทุ ่รี เู ทา ทันไดเพราะเคยอบรมจติ จนเขา ถึงมาแลว ท้งั สมาธิและ
วถิ ญี าณปลอ ยวางเบอื้ งตน

อีกขอหนง่ึ คอื เลง็ เห็นคณุ คาของพระสูตร เม่ือเกดิ ปญ หาคาใจแลว ทบทวนสงิ่ ทพี่ ระตถาคตหรอื พระเถระผเู ปน อรหนั ตก ลา วไว
ก็สามารถปด ตกไปไดเชนนี้

“ตอนแรกทไ่ี ปกราบหลวงตาแขวนขอเปนศษิ ย ในใจมีแตนกึ อยางเดียววา อยากรา่ํ เรียนวชิ า แสดงฤทธ์ิเดชไดเหมือนอยา งทาน
ตอ เม่อื ทา นทําใหม องเห็นวา กายน้ีเปนเพยี งภพหนงึ่ ชาตหิ นงึ่ และจาํ อดีตของตวั เองไดแ บบ เออ…มเี ราในรางอืน่ มากอ นจรงิ ๆ ดว ย ก็เกิด
ความเขา ใจขนึ้ มาอกี อยางวาเรากาํ ลังดนิ้ รนเอาตวั รอดใหพน ๆ ไปคราวหนง่ึ เพือ่ ไปตอเอาคราวหนา เกิดทกี ็ลมื ที

ผมกลบั มานอนคิด แตละชวี ติ มีชัยภูมปิ ระจาํ ตัว จะรูหรือไมร กู ็ตาม ทกุ คนกาํ ลงั เดนิ ทางไกล และใชชัยภูมนิ ้นั ส่ังสมเสบยี งเพม่ิ
หรอื ตัดทอนเสบยี งท้งิ อยูทุกวนั ผมเหน็ ตวั เองเคยเปน ฤาษชี ีไพร เคยเปนผูว เิ ศษมากอน และเดาวาในชาตินน้ั คงบําเพญ็ บุญบารมีตามทาง
ของผูถือพรหมจรรยไวพอควร แตน ่ันก็เปนสงิ่ ทีผ่ า นมา ชัยภูมิท่ีเหมาะกับการเปนฤาษีไดจ บลงไปแลว

ชวี ิตนีไ้ ดช ยั ภูมิคนละแบบ จะเพราะวบิ ากกรรมไหนแตง สรางกาํ หนดไวก ็เถอะ ผมเหน็ วาฐานทม่ี นั่ น้ีเหมาะกับการใชก ําลัง
สมองมากกวา กําลังจิต และตลอดมาก็อยใู นทางของตวั เองอยูแลว เลยเลิกใสใจกบั อทิ ธิฤทธป์ิ าฏิหาริยเ สยี เพราะรูวา ถงึ ไดม ไี ดเปนก็คง
ลุม ๆดอนๆ หลงตวั ชวั่ วบู ชัว่ วาบกข็ าดสายหายหนแบบเดียวกบั พวกพอมดหมอผีกระจอก มากกวา จะเปนผูว เิ ศษทีม่ อี ภญิ ญาชน้ั สูง ฉะน้นั
เสบียงทไ่ี ดจ ากชาตนิ ี้ควรเปนการสัง่ สมปญญาและความคิดอา นจะเหมาะทสี่ ดุ ”

เกาทัณฑลังเลอยูครู กอ นกลา วตอตามต้งั ใจแตแรก

“เมอื่ พบพระพทุ ธศาสนา ทุกคนควรฉกฉวยโอกาสตดั สายโซเ สียอยา งท่ีแพพดู น่นั แหละ แตผมกร็ ูตัววายัง…ผมยังขาดชัยภมู ทิ ่ี
จะตดั เพราะมคี วามปรารถนาอ่นื ย่ิงกวาการเขา ใหถงึ พระนิพพานในชาตนิ ”้ี

๑๗๘

แพตรฟี ง รวู า เขาพูดถึงอะไร เสนทางไปนพิ พานของเขาคอื สายไหน ก็ไมเ ลวนกั ท่เี ขาพูดใหหลอนคดิ ตามได เพราะนน่ั เปนครง้ั
แรกท่ีคดิ ถงึ ชยั ภูมใิ นชาตปิ จจุบนั ของตนเอง

คิดถงึ ความต้งั ใจจะเปน ครู คดิ ถงึ ความสบั สนลงั เลในการรอคอยรักแท นัน่ หรือคือทง้ั หมดในการใชชัยภูมปิ จ จุบัน?

คําอธิษฐานทย่ี ังฝงอยใู นความทรงจาํ ชดั เดน ราวกับชโลมอาบดว ยนา้ํ อมฤต จนมีความเปน อมตะ ตัดไมตายขายไมข าด

ขอตามกนั ไปทกุ ภพ จดจํากันไดทกุ ชาต…ิ

กะพริบตาถี่ๆอยางจะสกดั กนั้ กลุมนา้ํ ทเ่ี ร่ิมรน้ื นัยนต าข้ึนมาไมร เู หนือรูใต เหมอื นมีหลอนคนเดยี วที่ยังไมต าย หลอ นคนเดยี วท่ี
ยงั ยดึ ม่ันถอื ม่นั คนอื่นตายหมดแลว ตอใหน ัง่ อยูขาง ๆ เดย๋ี วนี้กแ็ คช ายแปลกหนา ทีเ่ ขา มาติดพันรปู โฉมภายนอก หาใชช ายคนเดิมผนู า
ศรัทธาเช่ือมน่ั พอจะทําใหย้ิมกลาแมก ําลงั เผชิญกบั ความตายไม

หวังใหห ลอ นเลาเพื่อร้อื ฟน ความหลงั นะหรือ เพ่อื อะไร? เทาท่เี ขาเปน เขายามนี้ กค็ งไมแคลวเพอ่ื ครอบครอง เปน เจาของ
หลอนโดยงาย ไมต อ งเหนือ่ ยแรงน่ันเอง คณุ คาทีเ่ กิดจากความทรงจําอันแสนดอี ยางแทจ รงิ นัน้ จะหาจากไหนไดเ ลา

เกาทัณฑเ หลียวมองหญงิ สาวขา งกายเมอ่ื สมั ผัสกระแสความเศรา สรอยประหลาดท่ีกระจายมาจากหลอ น

“แพกําลงั คดิ อะไรหรอื ฮะ?”

เขาถามนมุ นวลแสดงความอาทร ฟงอบอุนจนแพตรรี ูสกึ ดพี อจะเปดใจรับกระแสชนิดนัน้ หลอนฝนยมิ้ และพยายามออกเสยี ง
ใสขึ้น เปน กันเองมากกวาเดิม

“คุณเรยี นรเู ร็วดีนะคะ แคช่ัวเวลาสัน้ กม็ องเกมสังสารวฏั ออก ขนาดรูตวั แบง แยกไดเปน ชาติ ๆ เลยวา เม่อื ไหรเปน ใคร ควรทาํ
อะไรกับคร้งั หนึ่ง ๆ ”

เกาทณั ฑสายหนา

“เปน ทางลดั ทหี่ ลวงตาแขวนทา นปใู หท้งั นั้น ขาดทานผมก็เหน็ ไดแ ตสงิ่ ที่อยใู นกะลาของตวั เองเร่ือยไป วาตามจรงิ …ผมคบ
สนทิ กบั คนมากมาย และยิ่งคบมากเทา ไหร วิถที างยง่ิ หลากหลายซบั ซอนเทา นน้ั วันหน่ึงอาจหลงเปน มิจฉาชีพไปกับเพ่ือนบางกลุม ถา ไม
รูจ ักความจริงเกีย่ วกบั กรรมวิบากและการวนเวยี นเกดิ แก เจ็บ ตายเสียกอน ตอนน้ีรูแลว ก็คงตอ งกมหนา กม ตาปด กั้นตวั เองจากทางอบาย
ใหม ากที่สดุ ตอใหล อ ใจวา เปนทางลดั รวยเร็วยัว่ ยวนแคไหนก็ตาม”

เหมือนแพตรถี กู สะกดใหซ ึมลงอีก เกาทณั ฑไ ดยินหลอนราํ พึงแผว

“มสี ตพิ ิจารณาโดยแยบคายอยา งน้หี ายากนะคะ ถารแู ลวเปนคุณ ก็นบั วาดีท่ีไดความรนู ั้นมา ตางกับหลายคนที่รูแลวเปน โทษ
ระลกึ ชาติไดแลวหลงยดึ หลงทองอยูแตวาเคยเปนนั่นเปนนี่ และกระทง่ั เผลอคิดวายงั เปน อย”ู

ชายหนมุ ปรายตามาทางดานขา งหนอ ยหนง่ึ กอนเลยี บเคยี ง

“คงเปน เพราะมสี ิง่ อา งองิ ติดตามมาดว ยมงั้ ฮะ ถึงยงั เผลอคดิ อยางนั้น?”

๑๗๙

แพตรเี งยี บกริบ เกาทณั ฑสง ใจหยัง่ ใจ กท็ ราบวา หลอนจะปดก้ันตลอดไป ไมมีวนั เปด เผยความหลงั ระหวางกันดวยการใชปาก
เลา จงึ เลิกคิดพยายาม และพดู ตดั วา

“ความจริงการเขา ถงึ แกน ธรรม สําเร็จเปน พระอริยบคุ คลนไ่ี มจําเปน ตอ งเหน็ อดีต อนาคต นรก และสวรรคเ สยี กอ นเลย เหน็ แค
กายมนษุ ยของตัวเองในปจจุบนั ก็พอแลว ขอเพยี งมีพทุ ธปิ ญญาข้นึ มาสกั วาบหน่ึง เชน ทเ่ี ณรนอ ยบางองคสําเรจ็ อรหัตตผลไดเ พยี งเม่อื ถูก
จดมดี โกนปลงผมจากหนังศีรษะขณะเตรยี มบวช เพราะพจิ ารณาเหน็ จรงิ วาสง่ิ ทห่ี ลุดจากกายเปนอนัตตา เดมิ เมอื่ อยตู ดิ กายกย็ อมเปน
อนตั ตาเชนกัน ทานสาํ เรจ็ ไดโดยไมท นั ตองคิดดว ยซํ้าวา มิติภพภมู ิทีย่ ิ่งไปกวา ปจ จบุ นั ขณะมอี ยูหรอื เปลา

เสียดายคนสว นใหญไ มม แี รงจูงใจพอจะพจิ ารณาใหเห็นธรรม จะเห็นทกุ ขข น้ึ มาทีกต็ อนซมไขห นัก พลดั พรากของรัก หรือ
ใกลสนิ้ เน้ือประดาตวั เทา นั้น โดยท่ัวไปคนเราอยเู ปนสุขตามอตั ภาพ เพราะมีเนอ้ื หนังมงั สาหมุ หอสบายตวั ถงึ จะถกู พยาธิเบยี ดเบยี นกซ็ อน
จากสายตา รบกวนอยูขางใน ไมทันรสู กึ เทา ไหร ถาทกุ คนมสี ทิ ธ์ิเหน็ นรกสกั ครั้ง ไดเปรยี บเทียบวาทกุ ขในโลกชนดิ ทสี่ าหสั สากรรจเ หลือ
ประมาณน้นั เทยี บแลวกแ็ คข้ผี ง…เห็นทุกขจ งั ๆ คงทาํ ใหขยาดและอยากหนสี ังสารวัฏกนั บา ง”

หยตี านิดหนงึ่ เม่อื นึกถึงหนอนตัวเทาปลายกอ ยนบั หมน่ื รมุ เราเขา ออกสตั วน รกทีห่ ลวงตาแขวนพาไปดู คิดถงึ แวบเดียวกช็ วน
ขยักขยอ นจะแยแ ลว

“เคยนกึ เหมอื นกันคะวา เราโชคดีไดแคพ บพทุ ธศาสนา พน จากน้ันเปนอนั หมดเร่ืองโชค ตองใชความเพยี รและปญญาของแต
ละคนกนั แลว ใครไปไกลแคไ หนก็สุดแทแตกําลงั ”

“ใช…นาทอ ดว ยทก่ี าํ แพงขงั พวกเราถูกออกแบบมาไวด เี กินเหตุ ลอมหนา ลอมหลงั ไวหลายชน้ั คดิ จะปน ปา ยตองมีอัตภาพ
ช้ันสูงอยา งมนุษย แตเ ปนมนุษยกน็ า อนาถเหลอื เกิน เกิดมาลืมหมด เติบโตแบบถูกบงั คับใหเ ห็นแตสิง่ ทตี่ วั เองรู ตัวเองเชือ่ แถมถูกจาํ กัด
เวลาใหต อ งดิน้ รนเลีย้ งปากเลย้ี งทอ ง วา งขนึ้ มาก็อยากโนน อยากน่ี จะฟงเรือ่ งสวรรค นิพพานสะดุดพอใหเง่ียหฟู งก็ตอ งอาศยั บญุ เกานาํ รอง
และถาเชอ่ื ขึน้ มา ปรารถนานิพพานกนั ที ก็ยากอกี ทจ่ี ะไปใหถ ึงจดุ สรปุ ทางจติ วา ดวยการเหน็ สักแตวาเหน็ ไดย นิ สักแตว าไดย นิ สลดั คนื
อุปาทานเห็นนัน่ เห็นนีเ่ ปนตวั ตนอยา งเด็ดขาด”

แพตรสี ายหนา

“มรรคแปดท่พี ระพทุ ธองคป ระทานไวเ ปนบนั ได เปน ข้ันเปน ตอนปนกําแพงน้ันมีอยูแ ลว ยากก็แคหาคนตดั ใจจากคุก คดิ อยาก
ปน กาํ แพงมงั้ คะ”

เกาทัณฑผ งกศีรษะ ยง่ิ ฟง เสียงหลอนนาน กย็ ่ิงเปนสขุ ขึน้ เรือ่ ย ๆ จะใหต ดั ใจอยา งไรไหวเลา

“เพราะในคกุ มสี ขุ เวทนา มีเสนหดึงดูดทรี่ นุ แรงอยูจรงิ คนคกุ ถงึ ยงั ตดิ ยงั หลง อยากวนเวยี นหาความสขุ ความเพลดิ เพลินอยู
อยา งนัน้ ”

“คะ ถาสงั สารวัฏมแี ตทกุ ข ไมมีสุขเลย ทุกรูปนามคงใครพ น ตอ งการปน กําแพงหนีกนั หมด”

“ตอนเด็กผมมเี พอ่ื นในหมูบ า นเยอะ เขานอกออกในบา นคนโนน ทคี นน้ที ที กุ วนั กไ็ ดรับรวู า แมอยูหมูบ านเดียวกนั แตละ
ครอบครัวกช็ างดแู ตกตางราวฟากับดิน สภาพท่เี รยี กวา ‘บาน’ ไมใชมีแตค วามเปน ระเบียบเรียบรอย และบรรยากาศอบอุน เหมือนทพ่ี อกับ
แมของผมปลูกสรางไว บางบานรกรงุ รังยังกับอูซอมรถขางทาง บางบานประดบั ประดาเครอ่ื งแตงยิ่งกวา วังเจา บางบา นเอะอะตึงตัง บาง

๑๘๐

บา นสงบรมร่นื ทงั้ กล่ินอายและความเปน อยูอาจผดิ เพย้ี นไปหมดเพียงชว งหา งแคร ว้ั กนั้ ขนาดท่ีอาจทําใหงงเควง และถามตวั เองวา นี่มนั
โลกเดยี วกันหรือเปลา

โตขึ้นผมยิ่งคบหาคนมากขึ้น เห็นรูปชวี ิตหลากหลายซบั ซอ นกวาเดิม ทั้งในประเทศและตา งประเทศ โลกมนุษยในความรบั รกู ็
ย่ิงดกู วา งขวางและมคี วามพิสดารนาตนื่ ตาขน้ึ อีกหลายรอยเทา ผมเคยนัง่ รถคาดแิ ลคของเพ่ือนเขา คฤหาสนท ฟี่ ลอรดิ าดวยความรูสึกวา
ความโออ า อลงั การแบบนเี้ องคอื สวรรคใ นแบบที่คนโบราณวาดไว แลวก็เคยตามเพือ่ นทีม่ พี อเปน พัสดเี รอื นจําไปดคู วามเปนอยใู นคกุ ของ
อินเดียดวยความรสู กึ วา ความสกปรกโสโครกและเคร่อื งทณั ฑกรรม กลน่ิ เหมน็ ฉนุ เฉยี วเหลาน้นั เองคอื นรกท่ใี คร ๆ เลา ขานกันมา…”

เกาทัณฑเ วน จังหวะ ตรึกนกึ ถงึ ประสบการณทเี่ พ่ิงผา นมาเมือ่ วาน

“เมื่อวานนป้ี ระสบการณแ ละความเชอ่ื ทง้ั หมดของผมถูกปรบั เปลี่ยนไปอยางถาวร หลวงตาแขวนทา นสะกดใหเ ห็นนรกภมู ิ ไม
รหู รอกวาขุมท่ีเทา ไหร ตัง้ อยทู ่ไี หน รูแตค ําวา ‘อีกโลก’ หนง่ึ น้ัน เปน คนละครอบฟา กับโลกใบนี้ ภาพของจักรวาลท่กี วา งใหญและมติ ิของ
ภพภมู ทิ ่ซี อนซอนไดป รากฏกับใจของผมเปน คนละเรอ่ื งกบั ทีเ่ คยจนิ ตนาการเอาไว

ผมยังไมเคยเหน็ สวรรค แตจ ากการเห็นนรกบวกกบั อนุมานตามสจั จะเกี่ยวกบั ขว้ั ตรงขาม ก็ทําใหเ ช่อื แลววาสวรรคค งมอี ยู และ
ทาํ ใหเ ห็นดว ยวาเมอื่ นรกทกุ ขรอนสาหสั ไดป านน้ัน สวรรคก็ตองรม เย็นเปนสขุ ไดท ่ีสุดขั้วตรงขา มปานกนั

มองรอบตัวที่เราเห็นไดแตโลกใบเดียวนี้ จินตนาการยากนะวา ทแี่ ทเปนการลองลอยอยใู นทา มกลางไตรภมู อิ นั กวางใหญ
มโหฬาร มีเง่อื นกรรม เงือ่ นเวลามาผกู มัดใหเห็นสงิ่ หนง่ึ ๆ รบั รสู งิ่ หนึ่ง ๆ เปน ขณะ เช่ือไดเฉพาะสิ่งทกี่ าํ ลังเผชญิ หนา เทา นัน้ ”

เกาทณั ฑพยายามสดู ลมหายใจใหรกู ล่ินหอมออ น ๆ จากเรอื นกายแพตรี เมอ่ื วานมโี อกาสเขา ใกลจนรูชัดและจําไดด ี เสียดาย
ตอนน้ีอยหู างไปหนอย กลิน่ กายทร่ี ะเหยมากบั ไอฉํา่ เยน็ ของเครอ่ื งปรบั อากาศจงึ เขากระทบจมกู ไดเพยี งคร่งึ หน่งึ ของความนาช่ืนใจ
ท้งั หมด

“มแี พ…ผมกาํ ลังอยใู นสวรรคบนดนิ ”

เขาลงเสยี งนมุ มาก แพตรเี ผลอย้ิมหนอยหนึง่ อยางคาดไมถ งึ วาท่พี ดู ยืดยาวกเ็ พ่ือสรุปลงเกยี้ วหลอ น

รถแลน เรือ่ ยกระทง่ั เลยรังสิตมาระยะหนง่ึ เมอ่ื เหน็ ถนนหนทางโลงกวางขาวสวางและมองไกลไดส ุดโคงฟา ใจพลอยปลอด
โปรง กวา เดมิ ขนาดทท่ี ําใหแ พตรเี อยขน้ึ ไดลอย ๆ

“เมฆเรียงสวยดีนะคะ”

เกาทัณฑเหลือบตามองตาม เห็นคลอยตามหลอนจนอมยมิ้ ปลม้ื โดยไมส งั เกตสังกาวาปุยเมฆทเี่ รยี งสวยนั้น อาจเปลยี่ นรปู เปน
อืน่ แยกแฉกสลายตัวลงไดเพียงคลาดสายตาแคอึดใจเดียว

ทางเบื้องหนา ปรากฏเหยียดยาว เขากับหลอนกาํ ลงั นั่งมอง และรว มเคยี งกันพงุ ตรงไปคลา ยเล่ือนลิว่ บนรางเมฆ…

๑๘๑

บทท่ี ๑๕ กราบพระ

หอ งโถงช้ันลา งของกฏุ ิเจา อาวาสอุนหนาฝาคั่งดวยญาตโิ ยมท่ีต้งั ใจมานมัสการกราบหลวงพอ พุธจากทั่วทุกสารทิศ เกาทัณฑก ับ
แพตรซี ่งึ เขา มาใหมจึงตอ งน่ังอยูร้ังทายสดุ

หลวงพอพุธกําลงั นงั่ อยบู นอาสนะของทานเหน็ ไมใ กลไ มไกลออกไป มีภกิ ษผุ เู ปนสัทธวิ ิหาริกน่ังคอยดแู ลอํานวยความสะดวก
อยูดา นขาง บรรยากาศในหอ งเยือกเยน็ นา อยอู ยางประหลาด ใครเขาไปน่งั ในนน้ั จะตอ งรูสึกอยากอยทู ่ีนัน่ นาน ๆ ไมอยากกลบั ออกไปเรว็
นัก

หลวงพอทา นมิใชพ ระผมู ีกติ ตศิ พั ทเ รือ่ งปลกุ เสก ญาตโิ ยมสว นใหญมาเพ่ือกราบเรยี นถามขอ ธรรมทตี่ ดิ ขัด จงึ บอยครั้งท่จี ะไดยินทา น
เทศนาธรรมหัวขอส้ันๆ อยา งเชนในวาระทสี่ องหนุม สาวเพ่ิงเขา มานี้ เผอิญเปน จงั หวะแหงธรรมเทศนาพอดี

"…การฟงธรรมเปนการฟง เสยี งคนอนื่ พูด ทีนวี้ ธิ รี ูอริยสัจส่ีนน้ั ฟงเสยี งคนอน่ื เฉย ๆ ไมได ตอ งหนั มาฟงเสียงของหวั ใจตวั เอง
ใหกาํ หนดจดจองลงที่จติ กําหนดลงตรงทีต่ ัวผูรภู ายในจิตของตัวเอง ความรสู ึกมีอยทู ่ีไหน ตวั ผรู ูกม็ อี ยูท่นี นั่ คอยจดจองดูวาสิง่ ใดจะ
เกิดขึ้น ในเม่ือมีส่ิงใดเกดิ ข้ึนภายในจติ ก็ตามกําหนดรูส ่งิ นัน้ อยา ปลอ ยโอกาส เอาตวั รตู ัวเดียวตามรูตามเหน็ ไปทกุ วาระจติ ท่เี รามีความคิด
ขน้ึ อันนส้ี ําหรบั ผูท่เี คยภาวนามาจนชาํ นิชํานาญแลว ”

กงั วานเสียงทมุ แนน ทข่ี บั ออกมาจากดวงจิตเห็นธรรมนน้ั จูงใหผูฟง คลอ ยลงสกู ระแสสงบพรอ มจะสดับฟงและตรึกนกึ ตาม
เปน อกี ประสบการณใหมของเกาทณั ฑ ถอ ยคําทเ่ี หมือนเคยไดยนิ มากอนกลบั กลายเปน ของใหมท ่ีฟงกระจา งอยางนา ฉงน

“สําหรบั ผูทเ่ี ร่ิมใหม ซึ่งจิตยงั ไมเคยมสี มาธิ และไมเคยเกดิ ภาวะตัวผูรขู น้ึ มาในจติ ใหอาศัยกําหนดรูลมหายใจเขาหายใจออก
บาง หรอื กาํ หนดบรกิ รรมอยางใดอยางหน่ึงท่ีตนเองชอบใจ เชน ‘พุทโธ' เปน ตน

ใหกาํ หนดจดจอ งลงทจี่ ติ แลวเอาจิตนึกพุทโธ พุทโธ พทุ โธ นึกอยูอยางนน้ั นกึ อยเู ฉย ๆ อยา ไปทาํ ความรสู กึ วาเม่ือไรจิตของ
เราจะเกิดความสงบ เมื่อไรจิตจะเกิดความสวาง เมื่อไรจติ จะเกดิ ความรคู วามเห็นขนึ้ มา

การภาวนาในเบ้อื งตน นี้ ไมใชเพ่อื จะรู เพื่อจะเหน็ ส่งิ อน่ื แตเพอ่ื ใหร ูใหเหน็ ความเปนจริงของจติ รูอ ยางไร รตู รงท่ีจิตของเรากับ
การบรกิ รรมสัมพันธกนั หรอื ไม มนั ไปดว ยกนั หรอื ไม จิตอยูกบั พุทโธไหม หรอื วา มนั ลมื พทุ โธเปน บางครง้ั บางขณะ ไปอยกู บั ส่ิงภายนอก
ซึ่งเปน อดตี เปนสิง่ อ่นื นอกจากพทุ โธ น่นั แสดงวา จติ เราละพทุ โธ เปนอาการของจิตฟุง ซา น

แตถ าจิตละจากพทุ โธไปอยกู บั ความนงิ่ วา ง กอ็ ยาไปสรา งความรสู ึกนึกคิดอะไรขึน้ มา ขอใหก าํ หนดรูความวางอยอู ยางนนั้ …"

ทกุ ปลายเสยี งท่ีทอดเนิบดวยพลังเมตตาเมอื่ ส้นิ แตละวรรคแตละประโยคของหลวงพอ พธุ นาํ มาซึง่ ความสงบซ้งึ ในวเิ วกธรรม
เกาทัณฑไดเ ขาใจอยางถองแทเดี๋ยวน้ันวา ‘การฟงธรรม' คอื อะไร ไมใ ชเ พียงรับคําพดู ของผแู สดงธรรม แตยังเปน การซึมซับเอาความสงบ
ความรูแจง ทถี่ า ยทอดผานกระแสเสียงอันทรงธรรมมากอ กศุ ลจิตในปจ จุบนั อีกโสด

ทาํ นองเดยี วกบั คนในโลกชอบฟงดนตรที ่ตี นโปรดไมอ่ิมไมเบอ่ื ผปู รารถนาธรรมยอมชอบฟงธรรมจากผทู รงคุณบอย ๆ มริ ู
หนา ยเชน กนั แมจะฟง ซ้ําแลว สักกร่ี อบกต็ ามที

๑๘๒

เหมอื นธรรมะอนั สงู สง อยใู กลแคเ อื้อมและอาจแตะตองได เพียงดวยความเชอ่ื ม่นั และอยูใกลหลวงพอพธุ ทาน สง่ิ นนี้ บั เปน
ปาฏิหารยิ ล้าํ คา ใหคุณเหนือการแสดงอิทธปิ าฏิหาริยอ ื่นใดทงั้ ปวง เพราะเปน อาํ นาจวเิ ศษท่ีชักจงู จติ วิญญาณใหคลอยสูกระแสนิพพานอนั
ประเสรฐิ สุด เมอื่ ถงึ แลว จะสถิตถาวรชวั่ กาลนาน ฤทธิข์ องทานมใิ ชเพยี งปาฏหิ าริยช กั จูงใหเ กดิ ความทึ่งหรอื อัศจรรยใ จชวั่ ครูชั่วคราว

ชายหนมุ จดจองดคู วามผอ งใสฉายราศสี งา จบั ตาของหลวงพอ พุธ แมจ ะอยใู นวยั ชรา ทา นกค็ ลายมากไปดว ยพลกาํ ลงั ซึง่
แนนอนยอ มเกิดจากธรรมานภุ าพในดวงจิตโดยแท

สงา ราศีที่เห็นในทานมคี วามแตกตางจากสามัญชน คนในโลกน้นั ใหสูงสง แคไหนก็ไปหยุดกนั ทคี่ วามนาเล่ือมใส ความนา
เทิดทนู หรอื ความนา ยําเกรง แตส ําหรับหลวงพอ พธุ น้นั ภาพปรากฏของทานเปน อารมณจ ิตใหผ พู บเห็นแลนเลยมาถึงการสมั ผัสความ
ปลอ ยวาง และความนา บูชาเหนือโลก ทัง้ ที่มิไดอ ยูใ นเคร่ืองแตง กายภมู ฐิ านหรือสถติ ทา มกลางสิ่งแวดลอ มอลงั การอนั ใด

เห็นแสงแฟลชวาบอยเู ปนระยะ ทกุ คนคงปรารถนาจะเก็บภาพทานน่ังเดน เปน ประธานธรรมไวไปบชู า นัน่ ทาํ ใหเกาทัณฑน กึ
ขนึ้ ได แกะกลอ งของตนออกจากซองบาง ยกขนึ้ เลง็ และปรับซูมใหเขา ระยะโฟกสั เหมาะ แลว ชันเขาขนึ้ กดชัตเตอร คดิ ในใจวาควรถา ยไว
เพยี งสองภาพ แบบจบั หนาใกลและดงึ ออกไกลตามระยะจรงิ ไมมากกวานน้ั ดว ยเกรงแสงแฟลชจะเปนท่ีรบกวนทง้ั หลวงพอ และญาตโิ ยม
ดวยกัน

กลบั ลงนง่ั เกบ็ กลองเขาที่ เหลอื บแลและลอบสังเกตรอบดาน เห็นอุบาสกอุบาสกิ าบางคน บางกลมุ น่งั ปดตาสงบในกิริยาสมาธิ
เพือ่ รบั ฟง ธรรมดว ยจติ ท่ีเขาใกลทานมากขน้ึ ก็เกดิ ความเห็นดเี ห็นงามตาม หันมาตั้งหนา ตรง ดาํ รงสตมิ น่ั ปดตากําหนดจิตเขา สคู วามทรง
นิ่ง สงัดราบคาบจากความคิดทัง้ มวล กระทาํ ประสาทหใู หเ ปน ทร่ี บั ธรรมเทศนาช้ันดี บังเกดิ ความตระหนกั วา เมือ่ ฟงธรรมจากผูมีจิตเปน
สมาธิ กค็ วรมีจิตเปน สมาธติ ามทาน เพอื่ รับกนั ไดสนิทเชน น้ี

แจมแจงแลว วาเหตุใดพระผปู ฏบิ ัติชอบจึงถอื เปน นาบญุ ของโลก หากปราศจากปชู นยี บคุ คลผูสบื ทอด ผูเปนแบบอยาง ผนู ํา
ความเล่ือมใสศรทั ธาเหลา นี้ ใครเลา จะเช่อื หรอื มกี าํ ลงั ใจอยากปฏิบตั ใิ หถึงซ่งึ วิมตุ ติ ามพระพทุ ธองค

เมอ่ื ใดโลกวางจากพระอรยิ เจา ตอใหทอ งบน สาธยายธรรมกันมากมายเพยี งใด กย็ อ มเกิดวิจิกิจฉา สงสัยลังเลวา สดุ ทางปฏิบตั ิ
คือดวงธรรมอนั ประเสรฐิ หรอื วา คอื ความสูญเปลา ไรป ระโยชน และผลการปฏิบัติน้นั ประจักษไดใ นปจ จุบัน หรือวา ตองรอแตกดับไปพบ
พานในปรภพ

ตอ เม่อื มที านผเู ปน หลักฐานธรรมเชน หลวงพอ พธุ อยู แมเพยี งสัมผสั พบเหน็ และฟงทา นกลาวพอสังเขป ใจสว นหน่งึ ก็พรอมจะ
ซึมซบั รับรูของจรงิ โนม เอียงไปในทางเชอ่ื ไดแลววาสวรรค มรรคผล นพิ พานน้นั คอื ปลายทางการปฏบิ ตั ถิ ูกปฏบิ ัติชอบ ไมใชเร่ืองกุแต
อยา งใด

หลวงพอ พธุ ตอบคาํ ถามญาตโิ ยมอีกพักใหญก็ขอตวั ไปทาํ กจิ ของทา น เกาทณั ฑกับแพตรีไดแ ตกราบลาอยูห างๆโดยไมทนั มี
โอกาสไถถามธรรมะขอ ใด เนอื่ งจากเผอญิ มาในวนั ท่ีญาติโยมออกันขา งหนาเยอะ

ใจโปรง เบาเปน ทสี่ ุดเม่อื เดินออกมาจากกฏุ เิ จา อาวาส สองหนมุ สาวเดินเคยี งกนั เงยี บเชยี บบนทางรม ดวยเงาสน เม่อื ผา นโบสถ
พระประธาน เห็นประตแู งม เปด อยู เกาทัณฑก เ็ กดิ ความคิดฉับพลนั และชวนขน้ึ วา

"เขา ไปกราบพระประธานกนั ไหม?"

๑๘๓

หลอ นพยักหนา และเดินตามเขาไปโดยดี

ในโบสถมแี มช คี นหนงึ่ กวาดพนื้ อยตู ามลําพัง เม่ือเห็นสองหนุมสาวกาวเขามาก็ใหค วามสนใจมองเพียงเลก็ นอยแลว ทาํ ความ
สะอาดเก็บกวาดฝนุ ผงของตนตอ

เกาทัณฑแ ละแพตรีมากมกราบเบญจางคประดษิ ฐพรอมกันหนา องคพระปฏิมาดวยลกั ษณาการออ นนอ มนอบนบ เม่ือกราบ
แลว กน็ ั่งน่ิงอยดู ว ยความสํารวมในที

ใจเหมือนทะเลเรียบและกวา งโลง ชายหนมุ เงยหนา มองพระพกั ตรฉายสงบขององคป ฏิมาแลวบังเกิดความอ่มิ ละไมออกมาจาก
สว นลึกท่สี ุดของหวั ใจ ผสู รา งชา งมีศรัทธาแกก ลา จรงิ หนอ ประดิษฐพ ระพักตรยม้ิ รเู ยอื กเยน็ ไรม ลทนิ จนมองแลว คลอ ยซง้ึ ถงึ เพยี งนี้ การ
สรางถาวรวตั ถอุ นั กอ กุศลจิตอันยิ่งใหญใหแ กผ พู บเห็นน้ันควรไดรับรางวัลสนองตอบจากธรรมชาติบุญกรรมสักเพยี งใด?

คิดแลวกย็ ิ้มออกมาดว ยใจอนโุ มทนา เชื่อม่ันวาผเู ปนชา งและผูใ หท นุ สรางคงมีรปู โฉมงามหมดจดเจริญตาเจรญิ ใจผูพบเหน็ ไป
ทกุ ภพทุกชาตติ ราบเขา ถงึ พระนพิ พาน เกดิ ไปเถอะ ก่ีชาติ ๆ จะตอ งไดอัตภาพอนั งดงามยง่ิ ใหญเ ปน หนึ่ง นอมใจใหนกึ รกั เล่ือมใส อยาก
ใกลชิดเกินใคร

นี่แหละหนา พระสัมมาสัมพุทธเจาอุบตั ขิ น้ึ คร้ังหน่งึ เปดทางใหผ ูค นมโี อกาสสรา งบญุ ไดมากมายเหลือคณานับ แรงปต ิในบัดน้ี
ก็ดี ธรรมเทศนาของหลวงพอ พธุ กด็ ี วัดนแี้ ละวดั อ่ืนท่วั ตลอดท้งั เจ็ดแผน ดินก็ดี ลวนปรากฏมีปรากฏเปนดว ยตนทางคอื พระมหาบรุ ษุ เพียง
หนึ่งเดียว

คดิ ถงึ สงั สารวัฏอนั นา สะพรงึ กลัว ความไรท่ีจบสาํ หรับสัตวท่ีทองไปโดยปราศจากจุดหมาย กอ เวรกอ กรรมโดยมเี งื่อน
ธรรมชาติแกลงไมใหร วู ามนี รกสวรรคด กั รออยูเ ปนจดุ ๆ แลว คิดถงึ พระสพั พญั ผู ูกระทาํ ความจบใหเ กิด และตรากตราํ ตลอดพระ
ชนมพรรษาเพือ่ รอ้ื ขนเวไนยสตั วจ ากทางวบิ ากอันไรแ กนสารเปนจาํ นวนมากที่สุดเทา ทจี่ ะมากได

ยง่ิ ตรกึ นึกระลึกถึงพระคณุ ของตถาคต ก็ย่ิงบงั เกดิ แรงบนั ดาลศรัทธาขึ้นลน เกลา ชนิดทเี่ ขาใจเลยวาความเคารพรกั และบูชา
ขนาดยอมตายใหใ ครสกั คนไดนัน้ เปน อยา งไร

คดิ ถึงพระพุทธวจนะแลว ระลึกไดวาส่ิงบชู าทพ่ี ระองคพอพระทัยสงู สดุ มิใชด อกไมห รอื ชีวิตใคร แตเ ปน ธรรมบชู า ปฏิบตั ิ
ภาวนาจนจติ เห็นแจง ในธรรม แลว นอ มความเหน็ นนั้ เปนเครอ่ื งถวายพระองค

ปลงใจเหน็ ชอบดังนนั้ ก็หันมาทางแพตรี

"ผมขอเวลาทาํ สมาธสิ กั พกั หนึ่งไดไ หม?"

หญิงสาวกําลังมองพระพกั ตรและระลึกถงึ พระพุทธคุณอยูเชน กัน เมอื่ ไดย ินเขาถามแสดงเจตจาํ นงกเ็ หลยี วมาหาและกระซิบ

"ตามสบายคะ "

เหน็ รอยย้มิ ตอบของหลอ นในบัดนน้ั แลวกอใหเกิดความรูสกึ สนิทแนน แฟนฉันสหธรรมกิ หรือเพอื่ นผูยนิ ดรี วมเสพธรรม เปน
ความรสู กึ แสนสะอาดทไี่ มเคยเกดิ กับผหู ญงิ คนไหนมากอ น หากแมต อ ไปแพตรปี ฏิเสธความสัมพันธฉนั คนรกั เขากจ็ ะคงยังผกู พนั และมี
ความปรารถนาดีให พรอมจะชวยเหลอื เกือ้ กูลดวยความจรงิ ใจของเพ่อื นแทถึงทส่ี ุด

๑๘๔

ลุกไปถามแมช ีวา จะมีการทาํ กิจของสงฆในชว งใกลหรือไม แมช ีตอบวา บายสามโมงพระจะมานัง่ ปฏิบตั ิสมาธิกรรมฐาน
ดวยกนั ชายหนุมยกนาฬิกาขอ มือดูเห็นเหลือเวลาอกี ถมเถก็สบายใจ เนอื่ งจากคิดจะนัง่ สํารวมสตถิ วายธรรมเปนเคร่ืองบชู าพระปฏิมาเพยี ง
ครเู ดียวเทา นนั้

กลับมาน่ังตรงท่ีเกา หนั ไปย้มิ ใหแ พตรีนดิ หนึ่งแลวเบือนหนากลับมาปด เปลอื กตาลงกาํ หนดจติ วางไวก ับสายลมหายใจออก
และเขา จับอารมณต ดิ ทนั ทดี ว ยศักยภาพอันเจริญข้นึ ตามวนั เวลาท่ีฝก จิตอยา งตอ เน่อื ง

แพตรเี ห็นความสงดั งันเงยี บนิ่งอยางรวดเรว็ ของเกาทณั ฑแ ลว ก็หยง่ั ทราบไดวา เขาเขา ถึงภาวะสมาธไิ ปแลว เปน ขนั้ แนบแนน
พอควรเสียดว ย เนอ่ื งจากตลอดองคแหงกายขดั สมาธแ์ิ นว นงิ่ ไมไ หวตงิ และดูแกรงในตวั เองดวยการคํ้าจากพลงั จิตท่ีกอตวั ขึ้นภายใน

เห็นแลวก็เกิดแรงบันดาลใจทจ่ี ะทาํ สมาธิตาม หันมาตัง้ หนาพรม้ิ ตาลง กําหนดนกึ ถึงความสุขอนั คนุ เคยในภาวะสมาธิ คอ ยๆ
หยอนความรบั รทู ั้งมวลไปรวมลงท่ีลมหายใจโดยไมต อ งตั้งสติเครง ครดั มากนัก เนอ่ื งจากมพี ลังปต ใิ นธรรมท่ียงั คา งคาเปนตวั ชวยรวม
กระแสจติ เรียกตวั รูใหเขา ตง้ั นิง่ ในที่ทเี่ ปน ดุลอยแู ลว

เมอื่ ตวั รูไดทตี่ ้ังมัน่ กลางฐานสติ กเ็ กดิ เปนความเห็นกวา งขวางแผไปตลอดสณั ฐานแหงกายน่ัง ขยายซานไปรอบดา น มีลม
หายใจเขาออกเปนตัวหลอเลีย้ ง ตวั ประคองใหจ ติ ทรงอยใู นสภาพนิง่ ฉายรศั มีเชน น้นั

แพตรกี าํ หนดสติรูอาการระบายลมออกและดงึ ลมเขาดว ยความแชมชนื่ อยูน าน ลมื ทุกส่งิ ทัง้ หมด คงไวแตลมหายใจกับ
ความสุขเหลอื จะพรรณนา เพลินนานจนตัวอนุสติทร่ี ูวาน่ังในโบสถเลือนไป

ฐานรใู นกายเคลือ่ นไปนิดหนง่ึ แตนดิ หนง่ึ น้ันมากพอจะทําใหหมดสภาพรูสกึ ตัวโดยรวม มีแตค วามน่งิ วา งแบบหลบั สนิท ตา ง
จากหลบั ก็ตรงที่มีความใสสวางนวลลออจากกลางสภาวะรู และทวมทน พนประมาณดวยกระแสปตสิ ุข ตัวตนท้งั หมดเหลือเพียงนามธรรม
ไรร ูปชนดิ ทจ่ี ะกอ รูปเปนรอยยิม้ เกษมสําราญ

เปนอีกครั้งหนงึ่ ท่ีหลอ นเคลมิ้ อยูในภวงั คสมาธิ จติ เปดออกรบั สมั ผัสภาพใกลไ กลนอกกาย และเหมือนกําลังคดิ พดู หรือทาํ
บางสิ่งตามปกติ ราวกับลืมตาอยูขางในและอยากเคล่อื นไหวไปทําอะไรสกั อยาง

ส่ิงแรกที่ปรากฏทางมโนทวารคอื ความหมายรศู รัทธาในองคพระปฏมิ าเบื้องหนา แลวตามดวยแสงทองรองเรอื งฉายเขา มาใน
ดวงจิตราวกับรัศมีตะวนั ทองยามเทีย่ ง ทุกส่งิ กระจางใสไปหมด สัมผัสทเ่ี กิดขึ้นคมชัดยงิ่ เสยี กวา เหน็ ดว ยตาเนอื้ ตรงหนา หลอนเปนพระ
ประธานองคเดมิ แตฉ ายรศั มีงดงามพลิ าสเกนิ จะพรรณนาถูก แทน ประดษิ ฐานแพรวพราวดวยเครอ่ื งประดับบชู าอนั ลวนประณีต มดี อกบวั
หลากดอกไมสี และนานาแกวนวรตั นเ ปน ตน วาบวับจับจติ เยยี่ งสมบัติเทวดา นิมติ ของทพิ ยสภาพยอมละเอียดออ นสุขมุ เชน น้ันเอง เปนสง่ิ
ท่แี พตรีเคยพบเหน็ มากอ น จงึ มไิ ดเ กดิ ความตื่นเตนแตอ ยา งใด

ความรูสึกทางดา นขางคือเขาผทู ีน่ าํ หลอนมาสสู ถานท่นี ้ี หญงิ สาวอยากหันไปมอง แตทาํ ไมไ ด คลายมกี าํ แพงพลงั บางอยา งก้ัน
ขวางไว ทําไดเพยี งมองตรงไปเบอ้ื งหนาอยา งเดยี ว

ความหมนมืดโรยตวั เขาแทรกแทนแสงสวาง คลา ยเกิดภาพในหว งฝน เห็นเหมอื นตนเองกาํ ลงั พายเรือขา มคลองสกปรก และ
ความรูสกึ บอกวา เกาทัณฑน ่ังชว ยออกฝพายอยูเบอื้ งหลงั หลอนวาดซาย เขาวาดขวาอยา งไดด ลุ พอดีใหลําเรือแหวกนํา้ นง่ิ ไป

ตรงหนา ใกลหลอ นคือแผนหลังของชายในชุดขาว นงั่ สงบไมไ หวตงิ ท่ีหัวเรอื รอบทศิ คอื กระแสเงียบอันนา ฉงน ถามตนเองวา
กําลงั ทาํ อะไรอยู น่ีเปนนิมิตหรอื ของจริง ท้ังทีเ่ กิดอนสุ ตบิ อกตนเองวา นเี่ ปน นิมิต แตใจกเ็ ชอื่ วาเปน ของจรงิ ดว ยสสี นั ความคมชดั ของภาพ

๑๘๕

ท่ีปรากฏ และความเห็นวงแขนตนขยับวาดพายอยา งตอ เนอื่ ง จับสัมผสั ไดละเอยี ดลออแมเมือ่ เกร็งชว งแขนดันพายตา นกลุมนํา้ เพอ่ื ใหเ รอื
เคลื่อนไป

นาแปลกท่ีรมิ ฝปากหลอนระบายยิ้มปรีดา ทง้ั ที่ใจเปนกลางเฉย คลายกายแยกไปทําตามตวั เองตอ งการได

เรอื แลนเรยี บมาใกลฝ ง เกาทณั ฑค ดั ทา ยพายรานา้ํ ใหหวั เรือเบนจากแนวเสนตรง เอาขา งเขา เทียบตลง่ิ ดวยพลกาํ ลังแหง ชายบวก
กับความชาํ นชิ ํานาญ ไหวลาํ เล็กนอยเมื่อกราบเรือกระทบขอบตลิง่ กอ นหยุดสนิทพรอ มใหข้ึนฝง

ขนึ้ ฝง ...หลอนยงั อยากอยูในเรอื ตอกับนายทา ย

รา งผอมของชายในชดุ ขาวลุกขนึ้ ยนื แลว กาวเทา เหยียบแผน ดนิ เขาหันมามองหลอ น พอเห็นวา เปนใครแพตรกี ็ขนลุกเกรียว…
มติ

มติยิม้ ละไม ทาทางมคี วามสุข หมดหวง และไดยนื บนแผนดินอันม่นั คง ตา งกับหลอ นซึ่งยงั อยบู นแผนน้ําท่เี ต็มไปดวยความ
เลื่อนไหลโยกคลอน

เกาทัณฑใ ชห วั พายดนั ตล่ิงเพอ่ื สง เรือออกสูนํ้าตอ ไป หลอนยังจบั ตามองรางนองชายจนหมดแกใ จชวยลงพายตอ เกิดความ
อาลยั อาวรณอ ยางยากจะกลาว ใจบอกวาเปนพ่เี ปนนอ งกบั เขาแท ๆ วันนตี้ องมาจากกนั แลว

ละสายตาจากมตเิ มอ่ื มาไดไกลจนสดุ จะเอ้ยี วคอ ใจตัดไปเบ้ืองหนา เหลอื บมองกลมุ นา้ํ รอบตัว เพง่ิ ไดกลิ่นเหม็นคลงุ เพง ตรง
ไปในลูยาวก็เหน็ ลํานา้ํ คลํา้ กลาดเกล่ือนดว ยเศษขยะนา รงั เกยี จ อากาศหมน นาอดึ อดั คลายถกู คลมุ ดว ยมลพิษจากสภาพแวดลอ มทั่วไป

แลนเรืออยกู ลางนา้ํ เนา ดวยความอบอนุ ใจทม่ี ีใครคนหน่ึงอยเู บือ้ งหลงั …

ภาพนมิ ติ จางลง ขณะจิตกําลงั คืนจากสภาวะรวมตวั กไ็ ดย ินเสียงชตั เตอรแ ละวาบแสงแฟลชผานเปลือกตาเขา มา แพตรคี อย ๆ
ลืมตาดวยความกาํ้ ก่ึงในสํานึกระหวา งต่ืนกับภวังคสมาธิ

ปรบั สตอิ ยเู ปน อึดใจ กอนเหลียวมองทางขวามอื ชะงักไปหนอยเม่อื เหน็ ดวงตาชายหนุม เพงจบั อยกู อนแลว ยิ้มๆ เหลอื บลงตาํ่ ก็
เหน็ กลอ งถา ยรูปในมือเขา

“เวลาแพน่งิ นอ่ี ยา งกบั เทวรปู เลย” เขาชกู ลองอวด “ผมจะเอาภาพนไี้ วหวั นอน”

เกาทณั ฑเพิง่ ถอนจติ กอ นหนา แพตรเี พียงนาทีเศษ เปนชวงเวลาอันส้นั กับการไดพ ินิจอยางใกลชิดขณะหลอ นไมร ตู วั สรีระทถี่ ูก
สรางไวส มสว นรบั กนั สนทิ ตลอดรา งแพตรีสงเสรมิ ใหลกั ษณาการขณะเปน สมาธิชวนมองนา จับตายิง่ รปู ศรี ษะมน ดวงหนา ฉายสงบ
ลาํ คอระหง และชวงไหลกลมกลงึ รบั กับเรือนกายตั้งตรงเปน สงา เสยี ดายที่นกึ ไดว าควรบนั ทกึ ภาพเก็บไวก ็เมือ่ หลอนใกลอ อกจากสมาธิ
มิฉะนน้ั คงมโี อกาสชักไวอกี หลายมมุ

แพตรีมองทางเขา ทวาใจพยายามยอ นนึกและตคี วามนมิ ิตในสมาธิ ความจริงระยะหลงั นห้ี ลอ นหา งเหินจากนิมติ สมาธิไปมาก
เนือ่ งจากรทู างดาํ รงสตเิ กาะกาย อันเปน ผลมาจากการสัง่ สมประสบการณแ รมป เพิง่ เดยี๋ วน้ีทเี่ กิดนิมติ ขึน้ ราวกับหลับฝน

“ถาแสงแฟลชสะกดิ ใหอ อกจากสมาธกิ ข็ อโทษดว ยนะ”

๑๘๖

กลาวท้งั ทหี่ ยงั่ รดู วยใจวาเมือ่ ครูจิตหลอ นดิง่ เกนิ กวาประสาทตาจะรับแสงแฟลชได เปนความเผอิญทหี่ ลอ นหยดุ กําหนดจิต
พอดีเองขณะเขาลนั่ ชตั เตอร ตอนนี้เกาทัณฑก ําลงั เปนหวงมากกวา เพราะดแู ววตาหลอ นคลายครนุ คดิ ผิดสังเกต

ดว ยคําถามของเขา ทาํ ใหแพตรีรสู ึกตัว ตัดออกจากหว งคํานึงนกึ ภายใน

“ชอบแอบถา ยรูปคนอืน่ เปน ประจําหรอื คะ?”

เกาทัณฑห วั เราะ

“ภาพบางภาพเหมอื นของขวัญจากธรรมชาตินะ มัวขออนุญาตใครกห็ ายไปกอนนะซ…ี นับเปน นมิ ิตหมายทดี่ ี รปู แรกทถี่ ายแพ
ก็ไดต อนอยใู นสมาธิ กอ นนอนทุกคืนผมจะดูรูปน้ี แลว คิดวา แพกาํ ลังน่ังบาํ เพ็ญเพยี ร ผมจะไดน ึกอยากนั่งตาม”

ทีแรกฟง แลว แพตรีคดิ จะหา ม เพราะคงประเจิดประเจอ ไปหนอ ยถาเพอื่ นเขาเหน็ แตรวู า หา มก็เปลา ประโยชน ในเมอื่ ฟลม อยู
กบั เขา ใครจะสั่งไดว าเม่อื อัดลา งแลวใหเอาไปตั้งวางท่ใี ด จึงปลงใจเฉยเสยี

“ผมเพ่งิ เคยน่งั สมาธใิ นโบสถเปน หนแรก จติ เที่ยงอยูตรงกลางไดด ลุ พอดีแตตนจนจบทีเดยี ว คงเพราะพระทา นมารว มทาํ สมาธิ
ดวยกันทกุ วัน แถมมีกจิ สงฆทีศ่ กั ดิ์สิทธ์เิ กิดขนึ้ ประจํา เลยมสี นามพลงั กศุ ลตกคางอยเู ยอะ เราปรบั จิตหนอ ยเดียวกค็ ลอยตามกระแสไดง า ย”

แพตรยี ม้ิ ตอบ

“คะ รูสกึ อยา งน้ันเหมอื นกนั ”

“เปน อกี วนั ทีผ่ มคดิ ถึงพระนิพพานขน้ึ มาแบบรสู ึกใกลจะเออื้ มถงึ สัมผสั พระอยางหลวงพอพธุ ทา นแลวเปน อยางนี้เอง อยูใกล
ครบู าอาจารย บางทรี ูวชิ าโดยยงั ไมท นั ตองเรียน”

แลว เขาก็เลิกคว้ิ

“เรานา จะตระเวนกราบพระท่ีทานถงึ ธรรมใหทวั่ ใชเ วลาวันเดยี วแบบนแี้ หละ ถาอยหู างมากก็ไปเครื่องบนิ ชวยกนั ตั้งเขม็
อาทติ ยล ะครัง้ เลยดไี หม?”

หญงิ สาวเมินไปทางอ่ืนคลา ยจะปฏเิ สธ ไมยนิ ดรี ูห รอื ยินดชี ี้ แตร มิ ฝปากกลับระบายยิ้มทีช่ วนใหตีความหมายวา ‘ขอคดิ ดูกอ น’

“พอจติ ต้ังนง่ิ ไดท ่ี แพใชพ จิ ารณาอะไรบางฮะ?”

“หลวงตาแขวนสอนใหรูอ าการสงบ และรูทนั อาการไหว โดยเห็นวา ทเ่ี กดิ ความไหวนั้นกเ็ พราะมีธรรมอยา งหนึ่งเขา กระทบใจ
เมื่อจติ ไหวจากความสงบกค็ ือหมายรู หมายจําไดวาธรรมนั้นคอื บุคคล สถานการณ หรอื เหตกุ ารณใด ๆ อาการหมายรทู ี่เรียกวา ‘สญั ญา’
นน้ั เหมือนพยับแดด คือเหมอื นมจี ริง แตครูเดยี วก็เลอื นไป”

เกาทัณฑพยกั หนา

๑๘๗

“ผมสงั เกตวาถา ชวงเริม่ สมาธิแรกๆ หากเราตัง้ จติ ไวกลาง ๆ รบั รทู ่ีต้ังของแกวหูทง้ั คู จะทรงสตริ ตู ัวไดด แี ละมจี ิตเปด กวางเปน
ธรรมชาติ สมตามความจรงิ ทเี่ รามีประสาทหเู ปน ตัวเลี้ยงสมดลุ ในกายทั้งหมด เมอื่ รกั ษาความรทู างสองหูไว ก็เทา กบั รักษาดลุ อันเปน ปกติ
เดมิ ไปดวย”

แพตรรี บั ฟงดวยความสนใจ ปกตหิ ลอนจะทําความรบั รเู ฉพาะนมิ ิตของฐานลมหายใจคอื โพรงจมูก และตัวลมหายใจอันมี
ลักษณะเปน สายยาวเทานั้น แตตรึกนกึ แลว ก็เหน็ จริงวาเพือ่ ใหเ กดิ ตวั สติรูใ นสณั ฐานกายและปรมิ ณฑลโดยรอบ การต้ังจิตรบั รูคูป ระสาทหู
ทัง้ สองขา ง เปนอปุ เทห หรือกลวธิ กี ารกันจติ มิใหห ลงตกไปในภวงั คไ ด คงเหมาะสาํ หรบั ผทู ่นี ั่งแลวมกั หลงหลับ

“ใกล ๆ น้ีผมจะลางาน และขอปูไปปฏบิ ัติธรรมทบี่ า น แพคงไมรังเกียจนะ”

ใบหนา งามละมุนหนั ขวบั มาทันที

“ทําอะไรอยางนน้ั คะ?”

อานตาหลอ นกร็ ูว าคิดอะไร เกาทณั ฑก ะพริบตาถ่ๆี รีบแกความเขา ใจ

“ผมคุยกับปูแลวละ ไมใ ชอ ยา งท่แี พมองหรอก แคอยากไดอาวาสเปน สัปปายะ หา งจากสภาพแวดลอมเคยชินดง้ั เดิม แตก็ไมถ ึง
วดั ทค่ี วรนงุ ขาวหม ขาว กาํ หนดใจถอื ศีลเปนเร่อื งเปนราว รับรองจะดูแลตัวเองเกี่ยวกับท่ีหลับท่นี อน อาหารการกิน และรักษาความ
ประพฤติใหอ ยใู นรองในรอยโยคาวจร ไมม าวอแวกบั แพเดด็ ขาด”

ก็ใชอยูหรอก เจตนาเดิมนะ เปน อยางทีแ่ พตรเี ขาใจจรงิ ๆ คืออยากเขา มาใกลห ลอนใหม ากท่ีสดุ จะอา งอะไรบงั หนากย็ อม
ตอนน้นั รูจักบาปบญุ คณุ โทษเสยี เมอ่ื ไหร แตเ ดยี๋ วนี้ หลงั จากเห็นธรรมจนเกิดเปนใจจรงิ ขึ้นมา ก็มีกศุ ลจติ คดิ หาเวลาอนั ปลอดโปรงเพอื่
หยดุ ตัวเอง สรางความตงั้ มัน่ อยา งตอเน่ืองดสู กั ครั้ง และสอดรับกันไดก ับท่ีขอปูไ วกอ นแลว

หญงิ สาวมองเขาดวยหางตาอยา งแคลงใจ

“ใครเขาออกจากบา นเพอื่ ปลีกตัวแสวงวิเวกในอกี บา นหนง่ึ กันคะ มแี ตอ อกตา งจังหวัดไกล ๆ หรือเขา วัดเขาวาทง้ั น้นั ”

“นีไ่ มไ ดแกลง พดู นะ ผมเคยนง่ั สมาธิสนั้ ๆ ทบ่ี า นปแู ลว สงบเรว็ อาจเพราะไดไอเย็นจากความรมร่ืนของกลมุ ไม เชอ่ื วา ถกู กบั
สภาพแวดลอ มท่เี ปน เขตของปกู ับแพ แบบพระทา นแนะวา อยูที่ไหนใจสงบ ก็ควรอยูท ่ีน่ันใหม าก เขา ขา ยมีอาวาสอันเปนสัปปายะ นัน่ คือ
เหตุผลของการเลือก”

เกาทณั ฑส บตาหลอนอยางเปดเผยขณะพดู

“ถาแพไมยนิ ดผี มก็จะยกเลิกแผนเดิม เปลี่ยนสถานที่ก็ได ผมจะไมฝ น ใจเจา ถน่ิ นี่ถือวา เปน การถามขอความยินยอมจากแพอีก
คนกแ็ ลว กัน”

แพตรีน่งิ ไป บางสิ่งในความเปน เขาดนู า เช่ือถือเมอ่ื ปราศจากรอ งรอยชา งเลน ในทีส่ ุดกเ็ อย

“ถามเจา ของบานตวั จริงทานอนุญาตก็แลว ไปสคิ ะ ขัดศรทั ธาโดยไมม เี หตุอนั ควรเดีย๋ วบาปแยเ ทาน้ัน”

พอเห็นรอยย้มิ เปด เกาทัณฑก ท็ ราบวา หลอนเตม็ ใจตอ นรับแลว

๑๘๘

พยักหนาชวนกันกราบลาพระประธาน เดนิ ออกมาจากโบสถ เม่อื อยขู า งนอก เงยหนา เห็นฟา ใส ๆ ใจทแ่ี ชม ชืน่ อยแู ลวก็เกดิ ปต ิ
ฉดี ซานราวกับอยใู นอุปจารสมาธิ

ดว ยสตทิ ่กี าํ ลงั แรง เม่อื จับพจิ ารณาสงิ่ ใดก็เกดิ ความเห็นแยกแยะไดเ ปน ชั้นๆ ชัดเจนราวกบั รปู และนามนอยใหญว างอยูบ น
กระจกใสคนละแผน เกาทณั ฑรับรูถ งึ กายท่เี คลื่อนเดินไปของตนและหญงิ สาวผอู ยเู คยี งขา ง กับท้ังสมั ผัสชดั ถงึ กระแสธรรมชนิดเดียวกัน
เชอ่ื มใหร ูสกึ สนิทเปนอันหน่งึ อนั เดยี ว

บญุ เปน สงิ่ มีอานภุ าพ เมื่อสรางรวมกันแลว จะปรารถนาหรอื ไมก ต็ าม ผลคอื นามธรรมชนิดหน่ึงคลายใยแกว สานกนั ใหเกิด
ความรสู ึกเยอื กเยน็ งดงาม

ดว ยจิตอันคมกลาในบดั นั้น เกาทณั ฑห ย่ังรูว าผูอยูแตล ะปลายฝง สายใย จะเกบ็ สัญญาณฝายของตนไวในจิตใตส าํ นึก เปน คนละ
ชนดิ ทล่ี กึ กวา ความทรงจําอันเปนสงิ่ ต้นื เขนิ ผิวนอก แมเ ม่ือจติ วญิ ญาณเคลือ่ นจากอัตภาพเดมิ ไปครองอัตภาพใหม กจ็ ะนาํ สัญญาณนั้นติด
ตวั ไปดว ย เมื่อพบกนั อีกดว ยอาํ นาจดึงดูดฝายบญุ กจ็ ะเตือนใหคนุ กนั และรูสึกเยอื กเยน็ งดงามเมอื่ อยูใกล

จะรักกนั ฉันพอแมลกู พ่นี อ ง เพ่อื นพอง หรือสามภี รรยา ก็ขึ้นอยูกับฐานะระหวางกันขณะรว มบญุ หากมปี จ จัยบวกใหมเ พม่ิ ขึน้
เรื่อย ๆ ก็จะไมอ ่ิมไมเ บือ่ ในกันและกันเลย อยูใกลก นั ไดเ รือ่ ย ๆ ชนิดเดียวกบั ท่ที ุกคนปรารถนาจะเขาหาเงาไมหลบแดด หรืออาศยั ศาลา
ริมนํา้ หลบรอน

เบอ้ื งแรกเมือ่ พบและรจู ักแพตรี เขาไมเ ขาใจวา ความรสู ึกแสนพเิ ศษอยางนล้ี อยลมมาจากไหน ตอ เมื่อจิตกบั จติ ทงั้ สองฝง
รวมกนั เปลงรศั มจี ดั จา ไรสง่ิ คลมุ บังถึงท่ีสดุ หลงั ปฏบิ ัติธรรมเด๋ยี วนแ้ี ลว จงึ เกดิ ความ ‘เหน็ ’ โดยปราศจากความเคลอื บแคลงใดๆอีก

เงารางของอกี ฝายอยเู รียงเคยี งขา งดวยนํ้าหนักเสมอกันทั้งระดับความคิดอา น ทาน ศีล สมาธิ และปญ ญาธรรม ดจุ เดียวกับวาง
ของสองชิน้ บนคันชัง่ สองแขนไดดุลพอดี

สัญญาณแหงกุศลซง่ึ ใจสงถงึ กนั น้ัน เม่ือประจักษจ งึ รวู าเปน ส่ิงพเิ ศษเหนอื วสิ ยั ชูสาวสามญั เกาทณั ฑบ อกตัวเองวา ตอ ให
ใบหนาของหลอ นนาเกลียดนา กลัวลงดวยพษิ นํ้ากรดเสยี เด๋ียวน้ี ขอเพียงยงั มปี ระกายสวางจากหัวใจถงึ หัวใจเชน ที่เปนอยู เขาก็จะไมรกั
หลอนนอ ยลงเลย

หมดหวงแลว นี่เปน การตอ มิใชก ารเริ่มนับหน่งึ สอง สาม

หลอ นคือคแู ทข องเขา

เกาทณั ฑพ าแพตรมี าทศี่ นู ยการคา ของจงั หวัดเพื่อทานขา วกลางวันและเลือกซ้อื ของถวายสงั ฆทานกันเอง สองหนุมสาวมาอยทู ี่
ศนู ยรวมอาหารของหาง ซง่ึ เผอญิ มีรานหนง่ึ ในนัน้ ขายอาหารมังสวิรัติโดยเฉพาะ ถูกกบั ความชอบใจของแพตรี

เปนครง้ั แรกท่ที านขาวรวมกันนอกบา น ดวยความอยากเอาใจและใหเหน็ วา เขาอยากเปนพวกเดียวกัน เกาทณั ฑจงึ เลือกสง่ั
อาหารจากรานเดียว และอยางเดยี วกบั หลอ นนน่ั เอง

“ถา ไมเ จอรา นเจหรือมังสวิรตั นิ ่ี…หิวขน้ึ มาแพทาํ ยงั ไง?”

๑๘๙

“ก็สงั่ เขาไดนคี่ ะ กบั ขาวมีหลายอยา งทไ่ี มตอ งใสเ นอื้ อยา งผดั ผักบุงอะไรอยางนี”้
เกาทณั ฑก มหนามองผดั หม่ีเหด็ หอมในจานตน แพตรีมองตามแลวบอกวา
“อยา ฝนใจเลย มาดว ยกันไมไ ดห มายความวาตองกนิ อยางเดยี วกนั นนี่ า”
ชายหนมุ กระแอมเลก็ นอย เลือกพูดเฉพาะสวนที่เปนความจรงิ
“ผมชอบเห็ดหอมขนาดไหนแพรไู หม รา นนี้ใหเ ห็ดหอมอยางดีดวย นี่หมดแลว วาจะไปเอามาอกี จานตางหาก”
“จะชอบทานอยางนี้ไดน านกม่ี ือ้ คะ?”
ฟงรูวา สําเนียงหลอนออกไปทางลอ เพราะทราบวา เขาทาํ ไปเพ่ือเอาใจ เกาทณั ฑห วั เราะเกอ ๆ ออมแอม วา
“แพทาํ กับขาวอรอยจะตาย ผมคงติดใจไปเรอื่ ยถามโี อกาสทานทกุ มือ้ ท่เี ปนฝมอื ของแพ”
“แนเ หรอ?”
หญิงสาวทาํ เสียงทเี ลน ทจี รงิ ตาทอประกายขนึ้ มา
“แน…”
เขาตอบเสยี งออ ย นา หนกั ใจละถาแพตรขี อรอ งใหเ ปน มงั สวิรัตแิ บบหลอ น จะไดทาํ กับขา วงา ย ๆ กินรว มกันงา ย ๆ แคน กึ ก็รู
แลววา ตนคงโหยหาหมูเห็ดเปดไกแ ทบชกั ด้ินชักงอตาย
กค็ งตอ งรอดไู ปวา แพตรีชอบบังคับจิตใจคนใกลช ดิ หรือเปลา ดูจากผิวนอกแลว คงไม
มีมือใครคนหนงึ่ วางบนบา เกาทณั ฑเอยี้ วคอเงยหนา มอง พอเห็นวาเปนเพ่อื นกย็ ม้ิ รา
“เฮย ! เชงิ ”
เชงิ ไทตบบาเพือ่ นอกี ทีหน่งึ อยางจะทกั ซ้าํ กอนถือวิสาสะดึงเกาออี้ อกจากใตโตะหยอ นตวั ลงนัง่ วางจานขา วขาหมกู ับแกว
น้ําอัดลมทเ่ี พง่ิ นํามาจากรานวางลงบนโตะ
“มาทาํ อะไรท่นี ีล่ ะ เต” พดู กับเกาทัณฑแ ตห นาหนั ไปย้มิ ใหแ พตรีและทักกอ น “สวัสดคี รบั ”
หญิงสาวกะพริบตาทหี น่งึ กอนรับตามมารยาท
“สวสั ดคี ะ ”
เกาทณั ฑดแู ววตาเพ่ือนที่จบั มองหญิงสาวแลว เหน็ วาข้นึ เงาเปนประกายจดั เกินงามไปหนอย กใ็ ชปลายนว้ิ สะกดิ หวั ไหลเ พ่อื
เรยี กใหห ันมามองเขาแทน

๑๙๐

“มาไหวห ลวงพอ พธุ ”
เชงิ ไทรูสึกยากจะถอนสายตาจากดวงหนา สวยหวาน สวยชนดิ ท่เี หน็ ปบุ เหมอื นสะดุดลมหลนลงหลมุ รักทนั ใด แตจาํ ใจตอ งหนั
มาโตตอบเพ่ือนตามเพลง
“โอ เดีย๋ วน้ไี หวพระเปน ดว ยร”ึ
“อือ มงึ ละ มาทาํ ไม?”
“มาพกั รสี อรตริมน้ําของพอไอปไ ง ลองแกงกนั ดว ย ท่ีกูชวนตอนบา ยวนั ศุกรแ ลวมงึ บอกติดธรุ ะนะ ท่ีแทม านเ่ี อง”
เกาทัณฑเห็นเพือ่ นทิง้ ทายแบบทาํ ตารูกนั แลว กร็ ีบแกความเขา ใจเสยี ใหม
“เออ ธรุ ะสําคญั นะ เม่ือวานทําเรยี บรอ ยไปแลว วนั นีเ้ พ่งิ มาถงึ ไดพ ักใหญ”
“ออ เหรอ...” รับรูแ ลว เวยี นหนามาหาหญงิ สาวอีก “ผมเปน เพ่ือนทท่ี าํ งานเดยี วกับเตน ะ ครับ พกั หลงั ทาํ ตัวหา งเหินเพอ่ื นฝูงไป
กําลงั ตั้งขอ สงสัยกนั ใหญว า เกิดอะไรขึ้น”
แพตรีมองเพือ่ นของเกาทณั ฑด วยย้มิ ในที หนา ใสแบบหนมุ เจาสําราญทฝี่ ง ไวด วยดวงตาทรงอํานาจฉลาดเฉลยี วเยย่ี งผปู ระสพ
ความสาํ เรจ็ ในตําแหนง หนาทขี่ องเขาดเู ขากนั เปนพรรคเปนพวกดกี ับเกาทณั ฑ
“ชอ่ื เชิงไทนะครับ”
หนมุ หนาใสควกั กระเปายนื่ นามบตั รใหห ลอ น แพตรีรับมาวางไวกับขอบโตะ ทวา ไมไ ดแ ลดตู ราทองของบรษิ ทั ยกั ษขามชาติ
กับตาํ แหนงใหญระดบั รองหัวหนา แผนกของเขาแตอยา งใด
เชงิ ไทหนั มาเสวนากับเพอ่ื นชายแบบสบั จงั หวะเสยี หนอ ย
“รูแหลง เท่ยี วทนี่ ห่ี รือเปลา จะไดแนะนําให”
เกาทัณฑทําหนา เมอื่ ย
“รนู า…”
“ออ ลืมไป ดนั หวังดจี ะแนะท่เี ท่ียวใหก ับนักเที่ยวตวั ฉกาจได ฮะๆ อปุ มาเหมอื นสอนลิงขนึ้ ตน ไม”
นาํ้ เสียงเชิงไทมีพลงั แหง ความร่นื รมยที่จะสะกดคนอ่นื มาอยใู ตบ รรยากาศของเขา แพตรเี หน็ เกาทัณฑถ ูกสพั ยอก เปรยี บเปนลงิ
เปนคางเชนน้นั กห็ วั เราะออกมากก๊ิ หน่ึง แตฝายเกาทณั ฑพ อเห็นหลอ นขาํ กช็ ักไมส บอารมณเพือ่ นตงดิ ๆ
“โลกกลมเนอะ ดันมาเจอมึงไดยังไงวะเน่ีย”
เชิงไทยักค้ิวหัวเราะอยางสนุกทเ่ี หน็ เกาทณั ฑเริ่มทําหนา บดู

๑๙๑

“แถวนี้หาท่ีกนิ เย็น ๆ ยาก ขา งนอกรอนตับจะแตก เขาหา งวา จะกนิ สกุ ้กี เ็ จอคนเยอะซะนี่ เหลือโตะ วา งไมพ อ ยายแอขีเ้ กยี จรอ
เลยชวนมาน”่ี

เกาทัณฑช ักอึดอดั ความจริงเชงิ ไทเปน เพื่อนท่ีสนิทกบั เขามาก คบหากนั ตัง้ แตส มยั เรียนตรี แยกยา ยไปเรยี นโทคนละแหง เขา
จบกอน เม่อื เขา บรษิ ทั ก็เปนคนชกั ชวนมาทาํ ดว ยกนั ในตาํ แหนง และสายทางที่เกอ้ื กูลกัน เขาทาํ ทางเทคนิค เชงิ ไททําดานตลาด ตา ง
กา วหนา เรว็ เพราะสอบเขา กับบริษัทแมท ่ีเมอื งนอกโดยตรง แสดงฝมืออยทู างโนนพกั ใหญกอ นถูกยา ยมาประจําสาขาในเมืองไทยพรอ ม
กัน เพอื่ เปนตวั เชอื่ มประสานระหวางบรษิ ัทแมกับเครอื ขายอกี แรงหนึง่

หากเชงิ ไทมาคนเดยี ว ควรจะยินดีดวยซํ้าทีเ่ พือ่ นเผอิญโคจรมาเหน็ หวานใจโดยไมตอ งรอจงั หวะพาไปอวดเอง แตน่ี ‘ยายแอ’
ทเี่ ขากับเชิงไทเพง่ิ จะเปด ศกึ ประลองกระบชี่ ิงนางกันหยก ๆ เกดิ พวงมาดวยนะ ซ…ี

บคุ คลท่ีเกาทัณฑอ ยากเลย่ี งการเผชิญหนาเดินทางมาถึงอยางรวดเร็ว เมอ่ื เชิงไทชูแขนขนึ้ กวกั มอื เรยี กใครบางคน และชโี้ บชเ้ี บ
คลา ยจะใหใครคนน้ันเรียกเพื่อนที่กระจดั กระจายมารวมกนั ตรงน้ี พักเดียวกม็ ีหญิงชายถอื จานขา วบาง ถาดใหญบา งทยอยเดินตามกนั มา

“ใหพ วกเรานั่งดว ยไดไ หมครับ?”

เชงิ ไทกวักมอื เรยี กพวกเสรจ็ คอยถามแพตรีใหพอดูมีมารยาท ซ่งึ แนนอนหลอ นตอ งตอบวา เชิญตามสบาย ดว ยเห็นเปน เพือ่ น
สนทิ ของเขา เกาทณั ฑฝ น ยิม้ ตอนรับทกุ คนอยา งดี

อาว! พเี่ ต หวดั ดคี รบั …อุย! พ่เี ตนี่ สวสั ดคี า…

นึกอยากเตะเชงิ ไทสกั ปาบ ความจริงเขากาํ ลงั จะออกปากไล ขอความเปน สว นตวั อยูทเี ดยี ว แตน ค่ี งสายเกินไปแลว เชงิ ไทถอื
สนิทจนขาดความเกรงใจเสมอ ลากเอาหญิงสามชายสองทง้ั นองและเพ่อื นรว มบริษทั มาต้งั วงไดล งคอ ทัง้ ที่เห็นเขาอยูก ับแพตรีตามลาํ พงั
คราวนีจ้ ะไลอ ยา งไรไหว พอทักทายเขาแลวกก็ ระจายกนั นัง่ บนโตะรอบ ๆ นนั่ เอง

เกาทัณฑคดิ วา โดยความสัมพันธขณะน้ี แพตรอี าจยงั ไมสานสนทิ กับเขาพอจะสละอัธยาศยั รกั สันโดษ ขนาดสบายใจรว มนง่ั
ทา มกลางคนแปลกหนา ทีเ่ ปน พรรคพวกเขาลว น เผลอ ๆ อาจขดั เคอื งกบั การเสียบรรยากาศเดิมจนแกลง ขอตวั หนีไปทางอ่ืนเนน่ิ นานจน
เขาตอ งเหน่ือยตามกไ็ ด

ชําเลืองสงั เกตเกร็ง ๆ ผิดคาดที่เหน็ หลอ นยม้ิ รับทกั ใครบางคนอยา งปกติ เปน ตวั หลอ นเองตามธรรมชาติ น่นั ทําใหเขาถอนใจ
โลง อก กด็ ีอยาง สถานการณเ ลก็ ๆ นีพ้ อเปน มาตรวดั ใจไดวาหลอนยินดไี ปไหนตอไหนออกหนาออกตากับเขาหรือยัง ดูแลว ทา ทางแพตรี
พอใจใหเพอ่ื นท่ที าํ งานเห็นหลอนอยกู ับเขาดวยซา้ํ

“พี่เตห นมี าเทยี่ วในโลกสว นตวั น่เี อง พวกผมเหงาแย”

นอ งคนหนึง่ แกลงโวยวาย พอเขาหนั ไปจะดุใหห บุ ปากหุบคาํ ก็จะ เอกับสายตาคมปลาบของหญิงสาวท่นี งั่ อยดู า นนนั้ พอดี
เกาทณั ฑร ักษาหนาเปนปกติ พยกั พเยิดสงยมิ้ ทัก แตเ รือนแกวขวางคอ นกลับมาวงหนงึ่ เบะปากแถมทายเปน เคร่อื งหมายแทนการรอ ง
‘เชอะ!’ ใสเขาดัง ๆ แลวเสหันไปพดู กบั สาวขางตัวหนาตาเฉย

ในฐานะเพอ่ื นรวมงาน เกาทัณฑมคี วามรูสกึ ดา นดกี บั เรอื นแกวมใิ ชน อ ย แคค วามเกง งานก็เปนเสนห แลว พลิกลิ้นได
คลอ งแคลวถึงสามภาษาเทศ ท้งั องั กฤษ จนี และญีป่ ุน มรี อยยิม้ พมิ พใจไฉไลพอจะเปนหนาเปน ตาใหกบั บริษทั ฉลาดพดู ขนาดมีสวนชวย

๑๙๒

เจรจาธุรกจิ ระหวางประเทศใหส าํ เร็จลุลวงมาแลวหลายครงั้ เขาเคยตอ งเดินทางรวมกบั หลอ นสามหน ประจักษในฝม อื ระดบั อินเตอรเ ปน
อยา งดี หลอ นหันหนาไปพูดกบั ลูกคาคนไหน กก็ ลายเปน คนชาติน้นั ไดอยางนาท่ึง แถมรอบรูเ ก่ียวกบั รายละเอยี ดความเคลอื่ นไหวใน
ระบบแบบทคี่ ุยดวยสกั ทีจะทราบเลยวา เอกสารทุกช้นิ ถา เวยี นถึงหลอ นจะถกู อานทกุ บรรทดั ตอ ใหปก หนาและเต็มไปดว ยตารางตัวเลขนา
สบั สนก็เถอะ

เรือนแกว คบกับเขาและเชิงไทแบบเพื่อน ถงึ แมจะมอี ายงุ านนานกวา และสนิทกบั ผใู หญระดับบนจนไมจําเปนตอ งคลกุ คลกี ับ
‘รุนหนุม’ ความเปน กนั เองทีห่ ลอ นหยบิ ยนื่ ใหน ้นั แมฉาบมากับหนา ทกี่ ารงาน กด็ ูจรงิ ใจ ปราศจากการเสแสรง แกลงหลอก

วา ไปแลวสมองหลอนอยูในเกณฑฉ ลาดปกติ แตเม่ือรวมกับความสวย ความเช่อื ม่นั ไฟทะเยอทะยาน และทกั ษะทางภาษาช้ัน
เลิศ เรอื นแกว กก็ ลายเปน กลจักรสาํ คัญชน้ิ หนง่ึ ขององคก รไปงาย ๆ แมโดยตําแหนงจะเปน ผชู วยผูบรหิ ารท่ีกาวขึน้ มาจากการเปนเลขาฯ
ในทางปฏิบัตกิ ็ ‘ใหญ’ และเปน ท่เี กรงใจของใครตอใครอยมู ใิ ชนอย

ผูใ หญช น่ื ชมกนั เปนแถว แถมรคู วามลับมากมายกายกองปานนัน้ ขอเพยี งหลอ นรักหรอื ชงั พอ ก็อาจมีสิทธใ์ิ หค ณุ ใหโทษใครก็
ได

วันกอ นเขาเพ่ิงปฏิเสธอยา งงวั เงยี ไมมเี ยอื่ ใยเทาที่ควรเมอื่ หลอนโทร.มาชวนเท่ยี ว วันนีห้ ลอนเผอิญมาไดเ หน็ มลู เหตุของการ
ปฏเิ สธนน้ั

ตอ ไปเขาสมควรจะไดคุณหรือโทษจากหลอนก็คงพอเดาถูกอยู

หลอ นไมถึงขนาดรักชอบเขาจนเจบ็ ปวดรวดราวราวถกู มีดกรีดกลางใจหรอก เมอ่ื เหน็ เขานง่ั กับผหู ญงิ อืน่ อยางน้ี ในเมอื่ ยงั มเี ชิง
ไทอีกทง้ั คน แถมดวยหนุมนอ ยหนุมใหญขา งนอกขางในบริษัทอกี บานพะเรอ แตคงคนั ๆ ใจที่เขาถอนตัวกะทันหนั ในเวลาท่หี ลอนทาํ ทา
จะเลือกมาเปนคูค วงคนลา สดุ เขารูตัววา มีภาษเี หนอื เชิงไทในชวงปลาย ตอนเทีย่ วดวยกนั หลอนเลอื กนัง่ ขา งเขา บางทกี ็กระแซะนดิ ๆ และ
เขาก็เคยถือโอกาสหาเศษกาํ รี้กาํ ไรไปหลายหน

แพตรนี ่ังอยตู รงขา มแคเอ้อื ม เลยออกไปหนอ ยคือเรอื นแกว นง่ั อยูอ ีกโตะ เปน ภาพเขาทางตาพรอ มกันท่กี อสังหรณกวนใจบาง
ชนดิ ขึ้นในอากาศ...

แยกจากหมเู พื่อนมาไดค อยเบาใจลง ในซูเปอรม ารเกต็ ชั้นลา งของหา งคลาคล่ําดวยผคู นจับจา ยซ้ือของวนั อาทติ ย เกาทัณฑล าก
รถเข็นมาคนั หน่ึง ใจเปดโลงเปนสุขอยา งประหลาด เพียงดว ยความตั้งใจวา จะเลือกของไปถวายสงั ฆทาน กแ็ ตกตา งจากการเดนิ จบั จายซือ้
ของปกตเิ ปน คนละเร่ืองแลว

นี่เปนคร้งั แรกสาํ หรบั การเลือกซอื้ ของถวายสงั ฆทานของเขา ขณะทส่ี าํ หรบั แพตรเี ปน กิจวัตรประจํา เกาทัณฑจงึ ใหห ลอ นเปน
ฝา ยนํารอ ง ขอเปนเพียงผูเขน็ รถตามไปรบั ของจากมือหลอ น หรอื ชวยหยบิ จากช้นั ตามแตแ พตรีจะช้ี

ชนิ้ แรกท่ีหยิบเปนแชมพูสูตรเย็น หญิงสาวนาํ มาใสก ระบะตะแกรงเพยี งสช่ี น้ิ ตามจาํ นวนถวายซง่ึ หลอนปฏบิ ตั ิมาเปน ประจํา สี่
ชน้ิ หมายถงึ ใหพระสรี่ ูป ซึ่งเปนจํานวนนบั ครบองคเรยี ก ‘สงฆ’ ได แตเ กาทัณฑรสู กึ วา นั่นนอยไป ไมอ่ิมใจ กห็ ยิบเพิ่มอีกหาขวด

“ถวายเกา องคเ ถอะฮะ ตอนทา นชวยกนั สวดใหพ รจะไดดงั กระหึ่มเพราะหดู ี”

๑๙๓

แพตรีองึ้ มองเขาอยางชง่ั ใจกอ นกลาววา

“อยาวาขัดศรัทธาเลยนะคะ คอื …ต้งั ใจจะชวยกนั ออกคนละคร่ึง”

ฟงเทาน้ันเกาทัณฑก ท็ ราบวาหลอ นมีติดตวั มานอย เกือบบอกไปงาย ๆ วาอยาหว งเลยเรือ่ งเงินเร่อื งทอง เขาจะออกใหท ัง้ หมด
วนั นตี้ อใหทาํ รอยแปดองคก ็สบายมาก แตคดิ ไดวานนั่ อาจเปน การทอนกาํ ลงั ใจในการถวายของหลอ นลง เพราะถูกกดใหคดิ เกย่ี วกับฐานะ
การเงนิ จงึ วา

“แพชวยออกคา นํา้ มนั รถไดไ หม ถือวาเราชว ยคนละครง่ึ เสมอกนั ผมออกคาของถวาย แพออกคา เดินทาง นะ”

หญงิ สาวย้ิมหนอย ๆ แปลวาหลอ นตกลง เกาทณั ฑชวนเลอื กของตอ ตามจาํ นวนทต่ี ้ังใจได

แตล ะชิ้นทเ่ี ลอื กหยบิ จากชัน้ วางลวนส่งั สมความแชมช่นื ใหพนู ทวขี ึน้ ตามลาํ ดับ ในเม่อื รแู กใจวาเจตนาจะนาํ ไปถวายสงฆโ ดย
ปราศจากการเจาะจงเลือกภกิ ษอุ งคใ ดองคห นงึ่ ถวายเพอ่ื อนุเคราะหใหผ ูประพฤติธรรมอยูส บายตามอตั ภาพ สามารถสืบทอดแนวทาง
ปฏบิ ตั ขิ ององคพ ระสมั มาสัมพุทธเจา ไดโดยชอบ

อีกทั้งทราบวาของแตละช้ินที่หยิบติดมอื ขน้ึ มาพวกทานจะนาํ ไปใชประโยชนใ นชีวิตประจาํ วนั ดา นไหน แจมแจงวาของแตล ะ
ชน้ิ มคี ุณภาพดีเพียงใด บางทเี ม่อื แพตรจี ะผานของบางอยางทหี่ ลอนไมเ คยซื้อ อยา งเชน ครมี โกนหนวด เกาทณั ฑกเ็ ปนฝา ยเลือกย่หี อโปรด
ของตน กอบมาลงวางอยา งหมายรูวา กลนิ่ ความนุม ของโฟม และความสบายสัมผัสของมนั เปน อยา งไร สงฆก จ็ ะรบั เชนนนั้ เหมอื นกนั เมื่อ
ถงึ เวลาจําเปน ตอ งใช

นาํ ของใสร ถเขน็ ไดเ พยี งหา-หกชนดิ กเ็ กอื บลนแลว เนื่องจากแตล ะอยางมจี ํานวนถงึ เกาชนิ้ เฉพาะผงซักฟอกนี่แพตรีจะเลือก
ขนาดกลาง เกาทัณฑกข็ อเปลย่ี นเปนขนาดใหญเสียอกี หลอ นเกรงรวมของมากมายทเ่ี ขาหยบิ ๆ ๆ แลว จะลน ถงั เกาทณั ฑบอกถา ลน กซ็ ื้อ
ตุมใสถ วายใหเปน ประวตั ิศาสตรไ ปเลย ทําเอาแพตรีหัวเราะออกมาได

รบั รูวานัน่ คือความเปนเกาทัณฑ ตอ งดที ี่สดุ ประณีตที่สุด ใหญท ี่สดุ เพ่อื งานทีเ่ ขาศรัทธา ทกุ อยา งตอ งสุดตัว ซง่ึ กจ็ ะใหผลอัน
เปน กําลงั จิตในปจจุบนั และวบิ ากในภายภาคหนาสอดคลองตามน้นั

หลอ นกําลังอยกู ับเขา ความเปนเขา เหมอื นชีวิตเปล่ียนไป จากเชา จนถงึ ยามนรี้ วมลงเปน วนั ทม่ี ีความสขุ อยา งไมเคยมากอน
อากาศรอบกายสบายผดิ แปลก รสสุขหวานแหลมเหน็ ปานนเ้ี องทด่ี งึ วญิ ญาณโบกโบยขึน้ สูงไดยิง่ กวา ปก นก และพากายทะยานแลนไกล
ไดย ่งิ กวา แรงพายกุ ลา

เกาทณั ฑเ ดนิ ผละจากจุดวางผงซักฟอก กาํ ลงั จะตรงไปหานา้ํ ยาลางจาน ไมทนั สงั เกตวาแพตรตี ามมาดว ยหรือเปลา กระทัง่
ชะงกั กกึ เพราะเสยี งเรยี กจากเบื้องหลัง

“พี่เต!”

เยน็ วาบในอก เกาทณั ฑกลบั หลงั หนั มอง แพตรียนื เวนระยะหา งออกไปหลายกา ว หญงิ สาวผมยาว สะสวย ออ นหวานในชดุ
กระโปรงขาว โดดเดนเปนจุดรวมสายตาของทกุ คนในละแวก ดวยแกวเสียงใสท่ีเปลงออกมาอยา งมคี วามหมายนนั้ จับใจคนไดยินย่ิงกวา
ดดี แกวเจียระไนสกั รอยใบพรอ มกนั

๑๙๔

“แพเอารถเขน็ มาเพม่ิ นะคะ พเี่ ลอื กของไปเร่อื ย ๆ กอน”

บอกเขาทงั้ ยิ้มกระจา ง ทง้ั โลกเหมือนสวา งใหหลอนคนเดียว

เกาทณั ฑพยกั หนา มองรางระหงหมนุ ตัวเดินยอนทางหา งไปดวยดวงตาทเ่ี หมอลอยงงงันจากมนตสะกดอนั ทรงฤทธ์ิของรปู
และเสยี งอสิ ตรี

แคถกู เรยี กชื่อเปน คร้ังแรกกแ็ ทบลมื หายใจอยา งน้ี ตอไปถา หลอ นบอกวา รกั เขาสกั คาํ ไมห มดสติเปนคนขวญั ออ นไปเลย
หรือ…

๑๙๕

บทท่ี ๑๖ ฝนรา ย

เกาทัณฑนํารถมาจอดเทยี บประตูร้วั บา นปชู นะประมาณทุมครง่ึ สองหนุมสาวกา วลงจากรถ เปด ประตูบานและกา วขนึ้ เรือนไป
ดวยกนั

ปนู ่ังอา นหนังสอื บนเกา อโ้ี ยก ทาทางสบายอารมณแบบคนไรภ าระเปน กังวลใด ๆ นาทีนน้ั เกาทณั ฑเกิดความเขา ใจขนึ้ มาวาแก
อยางมีสติ แกอยางปลอ ยวาง เตม็ ไปดวยความสบายใจในบัน้ ปลาย มีความหมายทีด่ ีเพียงไร แตละคนเจริญวัยและเดนิ ทางสคู วามแกช รา
เหมอื นกัน ตางทว่ี าเมื่อถึงจดุ นั้น ไดข อ สรุป ไดเ นอื้ หาชีวิตรวมลงเปน คณุ คา ชนิดไหนสาํ หรบั ตนเองและผอู ื่น

“สวสั ดีครบั ป”ู

ชายหนมุ ยกมือไหว ยม้ิ แยมแจมใสเหมือนเพงิ่ ลางหนา หลงั ตน่ื นอนตอนเชาไดค รูเดยี ว ปูชนะพยกั หนา หนอย ๆ สัมผสั ไดวา
อากาศทัว่ บริเวณสดฉ่ําขนึ้ ทนั ใดเพยี งเม่อื หลานชายและหลานสาวปรากฏกาย

แพตรีเขา มาคกุ เขากับพ้ืนขางเกาอีโ้ ยก ยกมอื เกาะแขนทาน เอย ดว ยน้ําเสยี งฟง ออกขัดเขนิ

“ตงั้ ใจกลบั มาใหท ันทําขาวเยน็ แตไมท นั เวลาจนได ปทู านหรอื ยังคะ?”

“ทานแลว ทั้งขา วทง้ั ยาที่แพเตรยี มไวน นั่ แหละ”

ทานตอบดว ยความปรานี

“แพละ เจา เตมนั ปลอ ยใหหิวหรือเปลา?”

“อาว!” เกาทัณฑรองลน่ั ปลายเสยี งตดิ หัวเราะแบบแกลง รอนตวั “ใครจะยอมใหห วิ ละ ครบั ปู แพเขายืนยันจะกลบั มาทานที่น่ี
ผมคะย้ันคะยอใหห ารองทอ งกอ นกไ็ มย อม…เราไปทานกนั เถอะแพ นึกแลว ปูไมรอเราหรอก”

พอกลับมาอยูใกลป ู แพตรกี ใ็ หความสําคญั กับเขานอ ยลง หลอนยงั คงมองและพูดโตต อบกบั ทานเพยี งคนเดยี ว

“จะเอาอะไรอกี ไหมคะ?”

ชายชราสา ยหนา

“อ่มิ แลว พอแลว” ทา นตอบราวกับพระ “ไง พบหลวงพอ พธุ ไหม?”

“คะ พบ โชคดีทไ่ี ปถงึ ตอนทา นกาํ ลังเทศน วันนค้ี นเยอะหนอย ไมม ีโอกาสเขา ใกลท า นเลย”

“กอ็ ยา งนแี้ หละ พระแทอ ยูไกลแคไ หนก็มีคนไปถงึ ความจริงยุคเรานีโ้ ชคดแี ลวนะ ไปหาพระหาเจา งา ย ๆ มีถนนหนทาง มรี ถ
ราแลนถงึ สมัยกอนจะกราบพระปา พระปฏบิ ตั นิ ี่ ตองยํา่ เทา ขามเขากนั ”

๑๙๖

“แพก็อยากไปนมสั การพระทท่ี า นธดุ งคอยตู ามปา เขา เหน็ วาถาตงั้ ใจไปพบพระอริยสงฆน่ี แตล ะกาวท่ใี ชแรงเดนิ ทาง เปนมหา
กศุ ลทง้ั น้ัน”

“ผมจะเดนิ เปน เพอ่ื นแพเอง”
เกาทณั ฑเ สรมิ ดว ยเสยี งสดใส แตใ จคดิ วา ถาวนั ไหนพรอ ม และรูวามพี ระดีในปา เขาจะชวนหลอ นไปกราบจรงิ ๆ ไดล ําบาก
เพ่อื หาความเจรญิ ใสตัวรว มกับหลอนคงทําใหผ ูกพนั กนั แนน แฟนขนึ้ อกี
ปผู งกศรี ษะแลวบอกแกมสั่ง
“ไปทานขาวเย็นเถอะลกู ”
หญงิ สาวย้มิ รับ
“คะ”
ลงมาขางลา งกบั เขา คดิ วาคงจะดีกวาหากเกาทัณฑไ ดทานตามชอบใจ ไมตองรวมทานแบบมงั สวริ ตั กิ บั หลอ นติดกนั หลายม้อื
จึงเอย
“คาํ่ มืดแลว พ่ีกลบั เถอะนะคะ”
เกาทณั ฑยมิ้ เผล เทา เอว
“กนิ ขาวดว ยกนั กอ นซี พอถงึ บานก็ไลเลยนะ”
“กับขา วคงพอทานแคค นเดยี วนะ คะ อยาหาวา ไลเลย”
“กอ็ อกไปขา งนอกกบั …กับผมซี”
เกาทัณฑตะกกุ ตะกกั นิดหนอยกบั สรรพนามแทนตน แมหลอนยินยอมเรียกพีเ่ พ่ือแสดงการทอดสนิทและนบั ถือใหอ ยเู หนอื
แลว กต็ าม แตเขายงั รูสกึ ขัด ๆ ชอบกลอยู
ปกติเขาจะแทนตัวเองวา ‘พ’ี่ ไดเ ต็มปากเตม็ คาํ กับคนอายนุ อยกวา หรอื แมมากกวา แตอยูใตบ ังคับบัญชา ทวาสําหรับแพตรี เขา
ยังไมร สู กึ เหนอื หลอนมากพอจะใชส รรพนามนั้น อยางนอยกใ็ นเวลานี้
“นะ...”
“เพลียคะ ทานขาวเสรจ็ อยากอาบน้าํ นอนเลย”
เมือ่ แพตรีปฏิเสธดวยทาทจี รงิ จัง ชายหนุมก็ไมเซาซี้ พยกั หนาตามใจแลว เดินยอ นขึ้นเรือนไปไหวล าปู
“แพไลใหกลบั นะครบั ชวนออกไปหาทานขา งนอกกไ็ มยอม”

๑๙๗

หวังไวน ดิ ๆ วา ปจู ะชวยใชป ระกาศติ ส่ังอีกสักหน แตต รงขาม
“ออื ดีแลวนี่ ตอนกลางคนื เปน เวลาหากนิ ของเสือ สงิ ห กระทงิ และแรด ยายแพเหมอื นเกง กวางดี ๆ น่เี อง”
เกาทณั ฑท าํ หนามอ ย
“ผมเปนลกู แกะมาทง้ั วันนะปู สวนแพก็เหมือนนางกระตายปา หลบไวออก”
ปถู ลงึ ตา
“นัน่ ไง! แสดงวาลองมาแลว ถงึ ร”ู
หลานชายหัวเราะเอ่ือยเฉือ่ ยและเขา ไปนั่งบนเกาอีใ้ กลป ู ย้มิ ประจบ
“เช่อื เถอะครบั ผมรูจักรอพธิ กี ารแลวละ เพิ่งเขาใจวา พิธีหมั้นและงานแตงยกความรูสึกใหส ูงขึ้นกวา คนในสมัยเอาตะบองตีหวั
สาวแลวลากผมเขา ถํา้ ยังไง สญั ญาเปนสัญญาสิฮะ ผมจะเปนสภุ าพบรุ ษุ ...” เขาลงเสยี งอยา งตะขดิ ตะขวงกับคาํ ท่ฟี ง เกนิ ๆนนั้ “...จนกวาจะ
ถึงเวลา”
“เออ คอ ยคดิ อานไดนารกั หนอย…วา แตตอนน้แี กกลับเสียทีก็ดนี ะ สําลักความสขุ มาทงั้ วันแลว อยาใหถึงขั้นกระอกั เลย แยก
หางกันเสียมงั่ เถอะ”
เกาทณั ฑย มิ้ เย็น นยั นต าของเขาคงเปลง ประกายสขุ จดั ซอ นยากหนอ ย ปถู ึงกระทุงเอา
“ก็ไดค รบั ง้ันลาละ เห็นไหมผมเปนคนวางา ยจะตาย”
ยกมอื ไหวป ู เดนิ กลับลงมา เห็นแพตรียนื รออยูหา งจากเชงิ บนั ไดระยะหน่งึ เกาทณั ฑเดนิ เขาไปหาแบบทอดนอง
“แพยืนอยางนเ้ี หมือนนางไมเลย”
เสยี งของเขานุม ยิม้ พรายดมู เี สนหจนทาํ ใหหลอ นรูสึกอุนในอก
“เปนยังไงคะ?”
“ก็ยนื นิง่ ๆ แวดลอมดวยหมไู มท ่ีอยใู นความดูแล มีความสขุ อยกู บั ตวั เอง”
“ฟง แลว ทา ทางเหมอื นคนสวนมากกวานางไมนะคะ”
เกาทัณฑห ัวเราะเตม็ เสียง กอนเงยี บลงระบายลมหายใจยาวอยางเปน สขุ เต็มตน้ื แหงนหนามองฟาสูงอันมืดลกึ และดารดาษแสง
ดาว คนื นี้ฟา สวยราวกบั มงี านรน่ื เริงบนสวรรค หมดู าวระยบิ ระยับหลอกตาอยา งประหลาด คลา ยอยากสะกดใหห ลงนอนมองทัง้ คนื ไมรู
เบอื่ เขาพูดเปรยทงั้ ตาจับอยูก ับเบ้อื งบน
“ใครคนหน่ึงมองวา ผิวโลกเราเหมอื นชายฝง ของมหาสมทุ รจกั รวาล ทคี่ นยคุ เราเพิ่งกา วลุยลงไปจนเปย กแคศอก...”

๑๙๘

แพตรตี รึกระลึกนิดหนึง่ กอนเอยเสียงเรียบ

“คารล ซาแกน”

ชายหนุมเบิกตาเล็กนอ ยอยา งคาดไมถงึ เพียงยนิ หญงิ สาวเอยนามเจาของวาทะไดถ กู ตอง กท็ ราบในบัดนน้ั วาเขากับหลอนอาจ
เปนเพือ่ นคุยกนั ไดส ารพัดเรือ่ ง หลากหลายกวา ที่นึกไวแตแรก

กอดอก ยกมอื ขา งหนึง่ ใชน วิ้ เกลี่ยคางพลางราํ พงึ

“ปราชญระดบั โลกมักมีมุมมองคลา ยคลงึ กันนะ จะมองเขา มาขางใน หรือเล็งออกไปขางนอกโนน แลว เหน็ แตส ิ่งไมเปนท่รี ู นา
คนหาคาํ ตอบ ไอแซค นวิ ตัน กเ็ คยพดู ไวคลา ยกบั ซาแกน คือเห็นตวั เองเปน...”

เขาทอดเสยี งชา ลง ทําทเี คน ระลึกแตน กึ ไมอ อก จนแพตรีพาซื่อ ชวยกลาวแทนเพราะจําไดด ี

“เปน เดก็ ชายทเ่ี ลนอยูบ นชายฝง ทะเล เพลนิ หากรวดหนิ เรียบและเปลอื กหอยสวยแปลกกวา ธรรมดา ในขณะทีม่ หาสมทุ รแหง
ความจรงิ วางแผโ ดยยงั ไมอ าจถกู คน พบอยูเ บ้อื งหนา”

เกาทัณฑเผยอยิม้ กวา ง รจู ักหลอนลึกกวาเดมิ แพตรีคงยังมอี กี หลายมติ ิทีน่ าท่งึ และเขา กนั ไดกบั เขาใหคน หามากมาย

รสู ึกดใี จท่ีมาพบหลอ น ขอบคุณตวั ของตนท่มี องไมเห็นในอดตี ไหนก็แลวแต ทส่ี รางสมรว มกนั มาจนเขา ถงึ ไดงา ยดายอยางนี้
เขาเผชญิ ไดท กุ สงิ่ และไปไดทุกแหงดว ยยมิ้ กลา ขอเพียงมหี ลอนใกล จะผดิ รปู แผกนามในกาลตอไปอยางไรก็ชาง

หอบลมหนาวผา นมาระลอกหน่ึง พัดแรงจนใบไมใ บหญาระเนนลูก รเู กรยี ว ราวสรรพสงิ่ รอบรายทเ่ี ลก็ เบาและแบบบางอาจถูก
พาไลเ รียงลอยวนขนึ้ สูเ บ้อื งสงู รางสองหนุมสาวยังนง่ิ ยนื เคยี งกนั ดว ยไออุนชนดิ หน่ึง ท่ที าํ ใหไอเยน็ ชวนสะทา นไหวในแรงลมกลายเปน
เพยี งส่ิงกระทบแลว ผา นเลยไรอ ทิ ธพิ ลอนั ใด

หอมกลิ่นสดชืน่ ของไมด อกหลากชนดิ ที่ขจายปนมากับสายลมเยน็ นน้ั เกาทณั ฑส ดู หายใจเขา จนเต็มอก ลดสายตาลงมองแพตรี
เหน็ กลมุ ผมและปลายกระโปรงหลอนพล้วิ ไสวตามแรงพัด เรือนรางอรชรสมสว นชวนแวะเวยี นทศั นามริ ูหนาย ขนาดอยูในเงามดื เขายัง
รูสกึ เลยวา หลอ นสวย

“แพ...”

หญิงสาวเลกิ คว้ิ เปน เชิงถามวา มอี ะไรหรือ

“ผมอยากเปน ตวั เองทเ่ี ห็นแพไดอยางนี้ตลอดไป”

แพตรยี ิ้มเนือย

“คําวา ‘ตลอดไป’ นี่ฟงดเู กไกดีนะคะ”

เกาทณั ฑผ นิ หนา เหลือบแลไปโดยรอบ ตรงขามฝง ถนนหนา บานเปน ทิวสน ซึ่งเมือ่ มองเลยข้นึ ไปจะเห็นจุดดาวเหนือยอดไม
งามซง้ึ ชวนตะลึงแลเอาการ จึงไดช อ งชวนหลอ น

๑๙๙

“มองดาวเหนอื ยอดไมสงู นสี่ วยดนี ะ ยงั กบั ภาพศิลปบนบัตรอวยพรขึน้ ปใ หมแนะ ไอเดยี ทําตน สอยดาวหรอื ตน กัลปพฤกษจ บั
รางวัลคงมาจากการเห็นแสงดาวผา นชองไมอยา งนี้เอง”

แพตรเี หยยี ดยมิ้ หนอ ยหนึง่ ไมยอมมองดาวตามวิธีเชิญชวนของเขา เกาทัณฑเ หน็ เชน นัน้ กห็ าทางใหม

“คดิ ดแู ลว สิง่ ทีเ่ ราเห็นหลนจากฟา เปนประจาํ คอื สายฝน คนถงึ มองวา ฟาใหแตค วามชมุ เยน็ ...”

ชายหนุมแตงนาํ้ เสียงเหมอื นเลานิทาน

“นอยคนจะเจอลกู เหบ็ เจอเคร่ืองบินตก เจออกุ กาบาตรว งลงมา พวกกวยี คุ กอ นวิทยาศาสตรค งเศรา นะถารูว า ดาวจริงๆตกสู
โลกนะ ท่นี กึ วาอาจเอาสองมอื กอบมาโปรยลงประดบั กลุมผมคนรัก ไหนได ตอ งรอ งจากว่ิงกระเจิดกระเจิงกนั ปา ราบ ทัง้ ตวั เองทงั้ คนรกั
น่ันแหละ”

หญงิ สาวหวั เราะนิม่ ๆ กมหนาขบริมฝป ากทีย่ ้ิมคา ง มองพนื้ เปนครู กอ นเอามือไพลหลัง ตดั สนิ ใจเงยหนา มองดาวตามเขา
เกาทณั ฑย ้ิมใส ถอนใจโลงอก

“นกึ ดูวาพวกนกั โทษท่ีตดิ คกุ ชายทะเลจะขมขน่ื ขนาดไหน ตวั ตดิ อยูในหอ งขังคับแคบ แตต ากลบั สงไกลไดถงึ สดุ ฟาสุดทะเล
กลางวันเห็นนํา้ ครามกบั ริว้ คล่ืน กลางคนื เห็นแสงดาวกับทางชางเผือก อสิ รภาพแผก วางอยตู รงหนา แตม อื แกะลูกกรงออกไปหาไมได”

“ทาํ ไมถงึ จนิ ตนาการข้ึนมาไดละคะ เคยฝนวา ถกู จองจําหรือไง?”

“เปลา อยูๆ นกึ ขึ้นมาเองนะ ”

เอาสองมือลวงกระเปา รําพงึ ตอ

“เราไมม ีลูกกรงกั้น ก็เขยงแตะฟาไมไ ดอยดู ี ถึงขนึ้ สูงจนหลุดจากโลกไป กจ็ ะยิง่ รวู า ไมม ที าง”

“แตสายตาเราก็มองฟา ไดรอบ ตางกบั นักโทษทม่ี องไดม ุมเดยี วจากหนาตา งลูกกรง”

“อือม ใช...คุยเรอ่ื งนแี้ ลวทําใหอิสรภาพในการเห็นทองฟาดหู อมหวนขน้ึ เยอะแฮะ”

แลว เขาก็หมนุ ตวั มาเผชิญ ทา ทีนมุ นวล ยกมือไลลบู เรือนผมหลอนไลจากศรี ษะลงมาถึงไหล เพง ตารอสบดวยแววทอดออ น
แนบน่ิง

“แตง งานกนั นะแพ”

หญิงสาวเหลอื บตาสบ วาบวางในอกไปช่วั ขณะ แตก ค็ นื เปน ปกตอิ ยา งรวดเรว็

“เพิง่ พดู ถงึ อิสรภาพ แลว วกมาชวนกนั เขาคุกอยา งน้ีหรอื คะ?”

“บานเปน ไดทัง้ คกุ และทอ งฟา ขนึ้ กบั วามใี ครอยดู วยกนั ”