๑๐๐
ปูชนะกระแอมทีหน่ึง
"หากมพี ลงั สติพอจะสนับสนนุ การพจิ ารณากายและจติ ตามจรงิ ตัดคดิ ตดั ความหมายจําตวั ตนท่ผี า นมา เหลอื แตก ายใจที่
ปราศจากชอ่ื แซในวินาทีนี้ ความจรงิ ในเรอื่ งความไรตัวตนจึงปรากฏใหจติ ประจักษไ ดส มเหตุสมผล เมือ่ พสิ จู นค วามจรงิ เบ้ืองตนไดอยา ง
นี้ จติ จงึ คอยเชือ่ วาการปลดปลอ ยตัวเองใหเ ปนอสิ ระจากทุกข จากอุปาทานอยางถาวรน้นั คือสิง่ ควรพยายาม เพราะจติ น้ีเองเทยี่ วทกุ ขไ ปใน
ตวั ตนตา ง ๆ ทม่ี นั สรางขึ้น ไมม ตี ัวตนไหนหรอกท่ีตามไปทุกขกับจติ ดวย ผปู ฏิบัตวิ ปิ ส สนาสามารถเห็นชดั เปนขณะ ๆ วานอกจากทกุ ขไ ม
มอี ะไรเกดิ นอกจากทกุ ขไ มม อี ะไรดับ เราไมไดปฏบิ ัตวิ ิปส สนาดวยเจตนาดบั ตวั ตน เพราะไมเคยมตี วั ตนใหดบั เราตอ งการดับอุปาทานวา
มีตวั ตน อันเปนปจจัยของการสบื สายทุกขตา งหาก”
"แลว ตวั จิตตวั ใจของเราอยูท ไ่ี หนกนั แนล ะ ครบั ตอนยงั เปน ทุกขก ับตอนทีด่ บั ทุกขแ ลวมนั อยตู รงทีเ่ ดยี วกนั หรอื เปลา ?"
"ตรงที่เดียวกัน"
"ตรงไหนครับ?"
"ตรงที่มนั รูน ะ ซี"
เกาทัณฑเ อนหลงั พงิ พนกั เกดิ ประสบการณเ ห็นจิตทงั้ ยงั ลืมตาขน้ึ มาเดี๋ยวนนั้ ตรงที่กาํ ลังรอู ยูเ ด๋ียวนีเ้ องคอื จติ ของเขา เอ…หรือ
ของธาตรุ ทู ีม่ อี ยูในธรรมชาติ?
คลืน่ ความคดิ อกี ระลอกหน่ึงทยอยไลเ ขามาแทนท่ี การมอี ปุ าทานเหน็ ตัวเหน็ ตนน้นี ะหรอื คือทุกข? เขามีอปุ าทานติดตัวมาแต
เกดิ จนถงึ วนั น้ี ยังไมเ ห็นมที ุกขอะไรทท่ี ําใหอยากบวชหนโี ลกเลย เขาพรอมดว ยรูปสมบัติและคณุ สมบตั ิ ถาเจอปญหาใหญเลก็ ก็แกต กได
งาย ๆ เสมอ และทสี่ ําคัญคือรูจักวิธีโกยสุขสารพัดรูปแบบ ไหนกนั ทีน่ าหนี?
หากมองตามความเหลื่อมลํ้าทีแ่ ตล ะคนมคี วามสามารถจัดการกบั ทุกข เผชญิ หนา กบั ทุกขเ ชนน้ี กแ็ ปลวา ประเดน็ หลกั ของ
ศาสนาพุทธไมเ ปน สาธารณะเทา ไหร อยางนอ ยกม็ ิไดม ปี ระโยชนก บั คนทมี่ คี วามสุขพอตวั อยูแลวอยางเขา
แลวคาํ ตอบของปูกผ็ ุดขึ้นในใจอยางรโู ดยไมท ันตองถาม ปจู ะบอกวา เมือ่ ไหรเ จอทุกขท ฉี่ ลาดแคไ หนกแ็ กไมต กถงึ จะรูสึก
มุมมองแบบของเขาตา งกบั พระพทุ ธเจา และสาวก อยา งเขาแคอยากแกทุกขไ ปวนั ๆ แลกกับการไดบรโิ ภคกามคุณเปนพอ แตอยา งพระผรู ู
ทานแกทุกขระยะยาว แกท เี ดยี วจบ สขุ แลว สุขเลยไมเ ปลยี่ นแปลง เมอ่ื เขาพอใจจะอยบู รโิ ภคกามของเขาอยา งนี้กเ็ ปน เรื่องของทางเลอื กอนั
เปน สิทธิเ์ ฉพาะ ตราบใดท่ีความดับทุกขสนทิ ไมปรากฏเปน ขอ เปรียบเทยี บ ตราบน้นั เขาก็ยังคงเลือกสิ่งทง่ี าย สิ่งท่ีเห็นเองดว ยตาเปลา อนั
เปนวสิ ัยปกตขิ องคนทัว่ ไป
พยายามนึกถงึ ประเดน็ โนน ประเดน็ น้ี แตท กุ ประเด็นกไ็ ดย ินคาํ ตอบของปผู ุดข้ึนมาดกั คอกลางสมองไปเสยี หมด ในทีส่ ดุ จงึ แบ
มอื ทง้ั สองออกกวา ง
"มอี ะไรมัง่ ไหมฮะทีป่ ยู ังไมรูเ กีย่ วกับตืน้ ลกึ หนาบางของพทุ ธศาสนา?"
ถา ปตู อบวา 'ไมม'ี เขาอาจจะยอมเช่อื กไ็ ด แตกลบั กลายเปนวา
๑๐๑
"บานตะเกียง" ปูตอบยมิ้ ๆ "ความรูในวงพทุ ธน้ันลาดลกึ และหา งพน จากคาํ พูดไปเรอื่ ย ๆ ย่งิ เรียนมากยง่ิ รมู าก คิดมาก เทียบ
กับทานแขวนแลวฉันรูแคหางอ่งึ "
เกาทัณฑย มิ้ เหมือนพอจะนึกออก
"งนั้ กแ็ ปลวาหลวงตาแขวนทา นรูมาก รคู รบละ สฮิ ะ”
"ยงั ไงไมทราบ เคยถามอยูเหมอื นกนั เห็นทา นบอกวาตัวทา นเหมอื นขี้เล็บในซอกหวั แมตนี อาจารย ถึงทานพยายามเรียน
เทาไหร ๆ ก็ขนึ้ มาไมพนหัวแมตนี อาจารยส ักที"
"โอโ ฮ" เกาทณั ฑแกลง รอ งออกมา "อยา งนผี้ มก็มีความรแู คน องกง้ิ กอื มงั้ "
ปหู ัวเราะหึ ๆ เงยี บไปพกั หน่ึง
“ถาวา กนั แบบโลก ๆ นะ รูมากรนู อยวดั กนั ดวยการสอบ การตอบคําถามปากเปลา แลวจดั อันดับเชิดชูยกยองข้นึ แปน หนง่ึ สอง
สามไดงายอยู แตท างธรรมแทน ะ เทยี บรกู ันดว ยนง่ิ เทียบความเขาถงึ กันดวยความสงบ หากสงบไดร าบคาบถาวร ก็ถอื วาชนะเหมอื นกนั
ครองฐานะเทา เทียมกนั ขอใหรูเ อาตัวรอดจากทกุ ขไ ดอยา งเดียว จะรมู ากกวา นนั้ เทาไหรไมสาํ คญั เลย"
"แปลวา ผมยังไมรูจ ักเอาตวั รอดจากทุกข ก็ถอื วาผมยังไมร อู ะไรในความเปน พุทธเลยใชไ หมฮะ?"
"กค็ ลา ย ๆ อยา งนนั้ "
เกาทณั ฑถ อนหายใจเฮอื ก ประตูหองของแพตรเี ปดออก มีผลใหเ ขาลืมปชู นะไปในบัดดล หญงิ สาวอยใู นอีกชดุ หนึ่งตา งกบั เมอ่ื
ครู เปนเสอ้ื กระโปรงสีฟาออนเขากนั
"จะทานม้อื เทย่ี งไหมคะป?ู "
ปกติชายชราทานแคม อ้ื เชา กับมือ้ เย็นรวมกับหลอ น แตในวันเสารอ าทติ ยอ ยางน้ีกไ็ มแน ถา หิวทานกจ็ ะทาน ถา ไมห วิ กใ็ ห
หลอนทานเองคนเดียว
"เอา...เผอ่ื ใหเ ตเขาทีห่ นึ่งดวย"
"คะ"
หญงิ สาวรบั คาํ แลว กาวลงบนั ไดไป เกาทณั ฑรบี บอกปูทนั ทที ร่ี า งหลอนลับตา
"ใหผมลงไปชวยแพนะครับ"
โดยไมตอ งมมี ารยาทรอแมแ ตอ าการพยกั หนา ของปู แคข าดคาํ รา งสูงกย็ ายผลุบลงจากเรอื นไปทันใด
มาทนั หญงิ สาวเมอื่ หลอนเขา หองครวั แลว แพตรีเหลียวหลงั มาเหน็ เกาทัณฑเ ขากแ็ ปลกใจ สงสายตาเปน เครอื่ งหมายคําถาม
เม่ือเห็นเขาไมพูด เอาแตย้มิ ยิงฟน ก็สอบวา
๑๐๒
"ตองการอะไรคะ?"
"ปละ...เปลา "
"งัน้ ตามดิฉนั ลงมาทาํ ไม?"
หลอ นเคยนิม่ นวลเชน ไรกย็ งั คงนิม่ นวลเชน นนั้ ทวา ถอยคําท่สี งออกมาแสดงออกถงึ ความตองการชอ งวางอยางเหน็ ไดช ดั
"ตามลงมาดูวาผมจะพอเปนลกู มือแพบา งไดไหม ผมทาํ กับขา วเกง นะ"
"ไมร บกวนหรอกคะ ดฉิ นั ต้งั ใจจะทําขา วผดั งา ย ๆ ทาํ คนเดยี วกพ็ อ"
"ผมคอยชวยแพจัดจานชาม ยกถาดกแ็ ลว กัน"
"แคสามจานเบานิดเดยี ว ปลอยเปน หนา ที่ดฉิ นั ดีกวา ไปนั่งคยุ กบั คณุ ปูตอ เถอะนะคะ"
พูดแลวกห็ นั ไปจัดขา วของ นําจานถวั่ ฝกยาวมาหั่นเปนทอ นสน้ั ๆ ท่โี ตะกลาง ชายหนมุ ยมิ้ กรม่ิ ยืนอยูที่เดิม หลอ นไลดว ยคาํ พดู
ปฏเิ สธการตอรองเสนอตวั ของเขา ทวา มไิ ดห นั มาสําทับดว ยสายตาจรงิ จังแตอ ยา งใด คงแปลวาถาเลือกทยี่ ืนดี ๆ กค็ งไมถูกมองวาเกะกะ
เทา ไหร
ครูหนงึ่ เมื่อสาํ เหนียกรวู าเขาปกหลกั กับทแ่ี น แพตรีก็พมึ พาํ
"เราทานอาหารมงั สวริ ัติกนั อาจไมถูกปากคุณ"
"งนั้ หรือฮะ" เกาทัณฑเ บิกตาเล็กนอย "อยากรเู หมือนกันวา อาหารมังสวริ ัตริ สชาตเิ ปน ยงั ไง เผื่อตดิ ใจอาจคิดทานไปเรอ่ื ย ๆ ม่ัง"
พดู พลางวติ กเล็ก ๆ รจู กั หลอนเพิ่มขน้ึ อกี นิด ในแงมมุ ท่คี อ นขางนา ลาํ บากใจ แคน กึ วา วนั หนงึ่ ถาพาไปทานขาวมอ้ื เทีย่ งหรือม้อื
เย็นนอกบาน จะหารานมงั สวริ ตั ิท่ไี หนดกี เ็ หนื่อยแลว
“แพกับปคู งเครง นาดูเลย ออกขางนอกกท็ านกนั อยา งนห้ี รือฮะ?”
เกาทณั ฑถามใหฟงปกติ แพตรีไมทันคดิ วาเขาถามดวยความกงั วลไปถึงอนาคตกต็ อบตามซ่อื
“คะ ”
“คงหารา นยากเหมอื นกนั ใชไ หม?”
พูดแลว นึกไดวา น่นั เปน การถามเชงิ บน ในเรอ่ื งสวนตวั หลอนกร็ ีบเปล่ยี นเรือ่ ง
"ผมถือวาตัวเองเปน หน้ีบญุ คณุ แพเรื่องหนึ่ง"
๑๐๓
ชายหนุมทอดตามองงานในมือแมค รัวสาว ชอบกริ ยิ านิม่ นวลทวา ฉับไวชวนมองเพลนิ อันเปนหนึ่งในคุณลกั ษณข องหลอน
ทา ทางแพตรีคงเกง งานบา นไปทกุ อยาง
"เรอื่ งอะไรคะ?”
เกาทณั ฑถอยเทาไปพิงขอบโตะ ยกแขนกอดอก
"แพนาํ ผมไปพบกบั พระดี เชือ่ ไหมวาตอนน้ีผมฝากตวั เปน ลกู ศษิ ยทา นแลว?"
หญิงสาวเงียบเปนครู กอ นกลา วดวยนาํ้ เสียงทเ่ี บานุมทวา มกี ังวานและน้าํ หนกั จรงิ ใจ
"อนุโมทนาดวยคะ "
วางมือจากมดี แลวหันไปตั้งกระทะ เทนํ้ามันพชื และเจียวกระเทียมบนเตา
"ไมถ ามหรอื ฮะวาผมเรียนอะไรมาบาง ถงึ อา งไดวา เปน ลกู ศิษยทา น"
"คะ ถาม...คณุ เรียนอะไรมาบางคะ?"
ชายหนุมหัวเราะตาเปนประกาย คําพูดของแพตรีมเี สนหบ างชนิดทีต่ รงึ ใจคนฟง อยางละเมยี ดละไม อยใู กลหลอ นเหมือน
หา งไกลออกมาจากสิง่ ท่เี คยเหน็ เคยไดยนิ มากอนทกุ อยา ง
"ทานสอนใหผมทาํ สมาธิ และตอนนีผ้ มรแู ลวละวา พระดีทา นบวชกนั เพอ่ื กิจชนดิ ไหน"
ดวยสตสิ ตังในขณะน้นั เกาทัณฑร สู ึกตัวขึ้นมาวากําลงั จะทําตนเปน ฆองที่อยู ๆ กด็ ังขน้ึ เอง อยากคุยโวจนคนั ปากยบิ ๆ วาไดล ุ
ถงึ สมาธริ ะดบั ใด รวดเร็วนา อศั จรรยปานไหน แตก ป็ ระจักษใ จในบัดนั้นวา เร่ืองสมาธนิ ี่เอามาอวดกนั เหมือนโชวฟอรม เดนในเกมกฬี า
ไมได มนั เปนของขางใน พูดออกไปแลวคนฟงจะรับอะไรนอกจากฝอยน้าํ ลาย
ดวยดาํ ริประการฉะนี้ เกาทณั ฑจงึ เบนเขม็ ไปสรรเสริญผูอื่นเสียแทนความอยากโออ วดฤทธ์ิเดชในตน
"อยางท่ีเคยเลาใหฟง วาตอนวัยรนุ ผมเคยเขาคอรสฝก สมาธกิ ับเขามาแลว แตเ หลว นึกดวยซํา้ วาคงเอาถา นทางน้ไี มไ หว ใจมัน
คะนองเกนิ กวา จะบังคบั ตัวนัง่ นิง่ ๆ ยงั กบั ถกู สาปใหเ ปนใบ มาวันนเ้ี พราะพระท่ที รงคณุ อยา งหลวงตาแขวนแท ๆ ทําใหผมตาสวาง ไดรจู กั
รสชาตหิ วานชืน่ ของสมาธิกับทานบา ง ถงึ จะเตาะแตะไมประสปี ระสาเทาไหร ก็นบั ไดวาเรมิ่ อยากสรางความกาวหนา ใหก บั ตัวเองบา ง
แลว ”
เวน จังหวะนิดหน่งึ เอยี งคอเพง ตานงิ่ หวังวาหลอนจะเหลียวมามอง แตก็เปลา
“และจะใครถา ไมใ ชแ พ ท่ีนําผมไปพบกบั หลวงตาแขวน ผมจงึ ถือวาแพมบี ญุ คุณกับผม ผมจะจําไว"
"เปน วาสนาของคณุ ตางหากละคะ ดฉิ ันไมไดม สี วนชว ยดว ยเจตนาสกั หนอ ย อยู ๆ กเ็ ปนธรุ ะขนถงั สงั ฆทานใหเ อง"
๑๐๔
พูดเทา ความถึงวนั ท่เี ขาเจากี้เจาการอาสาชว ยเหลอื โดยหลอนไมไ ดว านขอ พลางตกั ขาวจากหมอหุงซึ่งอนุ และท้ิงใหเ ยน็
ลวงหนา ไวแ ลวลงกระทะนํ้ามนั รอนไดท ี่ ตามดวยเครื่องปรุงอ่นื ๆ พวกถ่วั ฝก ยาว ถว่ั แดง ถ่วั ลสิ ง ซอส ซีอว๊ิ ขาวและนา้ํ ตาลทราย ลง
ตะหลวิ ผัดคลุกแกรก ๆ
"ออื ม จริง นกึ ไดละ เพราะความยมุ ยามอยากชว ยเหลือคนดีอยางแพ จงึ นําผลดีๆกลับมาตอบแทนอยางนี"้
เกาทณั ฑเ ออออรับยมิ้ ๆ
"รไู หม ผมเคยไดย นิ มานะ วาเขาใกลคนมบี ญุ นี่จะมีจิตใจเปนบุญตาม ผมก็ฟง แบบไมรูเร่อื งรรู าวหรอก เพราะตลอดมาเคยแต
เขาใกลค นมีจิตใจชมุ บาปดว ยกัน และผมกค็ งพบเห็นอยแู คน้ันตลอดไป ถา วนั กอนผมไมคิดมาเยี่ยมปูท ีน่ ่ี"
หลอ นงวนผดั ขาวหอมฉยุ โดยไมโตตอบ เกลีย่ ขาวไปรอบกระทะ เหลอื ท่ีวางตรงกลางเตมิ นาํ้ มันตอกไขใส รอจนเหลืองจงึ นํา
ขา วกลับมาผดั คลุก
เกาทณั ฑม องหลอ นทาํ อาหารจากดานหลังแลว เกิดความรสู กึ แสนดี สาวทีเ่ ปน แมบานแมเรอื นสมยั น้หี ายาก แบบแผนของ
สงั คมรนุ ใหมเ ลกิ ยกยองเสนห ปลายจวกั ของเพศหญงิ มานานแลว ปลอ ยใหเปน หนา ที่ของกกุ ตามเหลาตามรานนอกบานไป นาน ๆ แหละ
ถงึ เจออยางแพตรที ี่หนว ยกา นบอกเลยวาใชอะไรท่ีเขาเรียกแมศ รเี รอื น ผูทาํ ใหบา นมคี วามหมายในใจเหนอื กวา อิฐปูนคุม แดดคุมฝน
"ผมอยากไดส ว นบญุ จากแพบา ง...นีไ่ มไ ดห มายความวาเปน เปรตนะ อยาเขา ใจผดิ เปน มนุษยน ีแ่ หละ แตย งั ไมประสาเรื่องบุญ
เร่อื งกศุ ลเทา ไหร ตอ งพึ่งพาคนอม่ิ บญุ อยา งแพไปกอน"
เหน็ เสีย้ วหนาของหลอนจากมมุ เยื้องวายม้ิ ขนั ในวธิ ีพูดของเขา โดยพ้นื ฐานแลวแพตรีนาจะเปน ผูห ญิงธรรมดาคนหน่งึ ธรรมะ
ในจิตใจเทาน้นั ทีย่ กหลอนข้นึ สูงจนเหมอื นเกนิ เออ้ื ม
"ถาไดแ พเปนกลั ยาณมิตร เปน พเี่ ล้ียงคอยช้นี ํา คอยบอกวา อยางนี้ชอบ อยางน้ีไมชอบ วนั หนาผมคงไปรอด ไมโ ดนมารฮุบไป
กินเสียกอนถึงฝง"
"คุณก็ศิษยมอี าจารย อยา มาถอ มตวั รบั การตักเตือนตติ งิ จากดิฉนั อีกเลย"
"อาจารยอยกู บั ลกู ศษิ ยตลอดเวลาไมไดน ี่ฮะ"
พดู เฉยี ด ๆ จะลดเลยี้ ว คลา ยบอกวา ตอ ไปอยากใหหลอนอยกู ับเขาตลอดเวลา และเปน ธรรมดาท่แี พตรีคงพบกบั พวกชา งเกี้ยว
มาแตแรกสาว หลอนจงึ พอจะไหวตัวทนั และสงบคาํ ไป
"ผมเชอ่ื วา ใจบญุ อยา งแพยินดชี วยคนเพ่งิ เรมิ่ หัดวายน้ําใหเอาตวั รอดไดแ น ๆ จริงไหม?”
หญิงสาวเงยี บอยา งคดิ หาคําพดู ทส่ี ุดกเ็ อย ออกมา
"อยาวา อยางน้ันอยา งนีเ้ ลยนะคะ แพ...ดิฉนั ..."
เกาทณั ฑห ผู ง่ึ ย้มิ กวา งจนเห็นฟนเต็มปาก อยา งนนั้ ซ่แี มเอย ใจหลอนคงเริ่มรสู ึกคนุ สนทิ กับเขาแลว ถึงเผลอเรียกช่ือเลน ตวั เอง
ออกมา ประเด๋ียวเถดิ เขาจะพงั กําแพงทีห่ ลอ นตง้ั ข้ึนกน้ั ชายแปลกหนา ใหสําเร็จในเร็ววัน
๑๐๕
"เกรงวา คุณจะเขา ใจบางอยางผดิ ไป ดฉิ ันยังไมไ ดดีอะไรเลย ใจยังมีกิเลสอยมู าก รูสึกวายงั บญุ นอย ไมอยูในฐานะที่จะชว ยใคร
ใหไดดีขึน้ มา"
"บา นนีช้ อบถอมตัวกันจงั แพกบั ปถู อมตวั ทีไรผมสะดุงทกุ ที ถา อยางแพบญุ นอย ผมไมกลายเปนองคลุ ีมาลเหรอะ"
แพตรีปลอ ยหวั เราะออกมาหนอ ยหน่ึง ทีต่ รงนั้นเกาทณั ฑค ิดวา หลอ นเรมิ่ มาอยใู นบรรยากาศของเขาบา งแลว
“ทา นองคลุ ีมาลความจริงเปนคนดีนะคะ ท่พี ลาดผิดไปชวั่ ขณะ ไลฆ า คนไมเ ลอื กหนากเ็ พราะถกู หลอกใหอ ยากไดวชิ า เมื่อพบ
พระพทุ ธองคแ ลวกส็ ํานกึ เร็ว และออกถือบวชจนสําเรจ็ มรรคผลขน้ั สูงสุด เปนพระผหู มดกเิ ลสในเวลาอันส้ัน เราตอ งกราบไหวบูชาฐานะ
สดุ ทา ยของทา นเทา พระอรหนั ตองคอืน่ ”
"ออ…ฮะ"
เกาทณั ฑค รางรบั รู ผศู รทั ธาจรงิ ยอ มละเอยี ดออ นแมกับสิง่ ทถี่ ูกมองขา มโดยคนหมูมาก ชายหนมุ เงยี บไปพักหน่ึงกอ นเอยขึน้ มา
ลอย ๆ
“ผมตอ งเรงทาํ ความดีใหเรว็ หนอยเหมือนกัน ไมง ้ันเดนิ ไปเดนิ มาในบา นนอี้ ยดู ี ๆ …อาจถกู ธรณีสบู จว บเดียวหายไปเลย”
เขาทาํ ทวี ติ กรอนตัวและใชสมุ เสียงไดน า ขนั สง ผลคือหญิงสาวยืนหวั เราะรว นใหไ ดย นิ เปน ครง้ั แรก เกาทัณฑน ่ิงฟง ดว ยนยั นต า
เปนประกายสขุ อดึ ใจตอ มาหลอ นจงึ หยุด หยดุ แบบเงยี บไปเฉย ๆ กอนเหลยี วหนามาหาเขาเนิบชา สบตาและสง ย้ิมให
"สงจานใหห นอยสคิ ะ"
เกาทณั ฑเ บิกตานดิ หน่ึง สะบดั มองซา ยขวารวดเรว็ เม่อื เหน็ ช้ันวางจานก็รีบกา วไปหยิบมาสามใบ แลว เขา ไปยืนรรี อใกล ๆ
เตรยี มยนื่ สง เม่อื แพตรีผัดจนรอนทว่ั แลว ก็หนั มารับจานจากเขาไปตักขาวใสท ลี ะใบ
ใกลหลอ นเพยี งกา วเดียว รสู ึกเยน็ เขา ไปถงึ กลางอก หลอนคนนี้แนแ ลว ท่ีเขาตอ งการ หวัน่ ใจก็แตวา เขาอาจไมเ ปนท่ตี องการ
ของหลอน ครั้งเมอื่ แพตรียังอยูในวัยชา งฝน ไมร จู กั โลก ไมซ ึง้ รสธรรมะ เหน็ เดก็ หนุม รปู งามเปนเจา ชายในนิทานไปหมด เขาเคยทําลาย
ความรูสกึ ของหลอนมาแลวดว ยสหี นา เยน็ ชาตอบยม้ิ ทอดไมตรี เขา ใจดีวาหลอนเคยรูสกึ อยา งไร เดาไมถูกเทานน้ั วาเดยี๋ วน้ียังจํายงั ย้าํ คดิ แค
ไหน ความหลงท่กี ลายเปน เกลียดของผูหญงิ สว นมากยากนกั จะแกกลบั ใหเ ปนตรงขาม
เกาทัณฑเปน คนนําจานขา วมาวางบนโตะ เพียงเห็นขาวเรยี งเม็ดสวยและไดก ล่ินหอมโชยแตะจมกู ก็รูเลยวา อรอ ย แพตรีเอา
มะเขอื เทศมาใสพรอ มแตงกวากบั ผกั กาดหอม ระหวางที่หลอ นจัดหนา ใหดูดอี ยูน ้นั เขากช็ วยหยิบกระปุกพริกไทย น้าํ สม นา้ํ ตาล กบั ซีอ๊วิ
ขาวซึ่งผูน ยิ มมงั สวริ ตั ิใชแ ทนน้ําปลามาวางรว มกนั ในถาดเลก็ ปากก็ถามเออื่ ย ๆ
"บอกไดไหม ท่สี ุดของความพอใจสําหรับแพคอื อะไร?"
เม่อื เขาทําทา เขา ใกลเกนิ จําเปน แพตรีก็ขยับหางไปยนื ลางมอื ท่อี า งอะลูมเิ นียมอกี ทาง
“การไดอ ยอู ยางสบายใจ ไมมใี ครมาเบยี ดเบยี นมัง้ คะ”
๑๐๖
ชายหนุมตะแคงหนามอง ยิ้มมุมปาก หลอนยนื หันหลงั ใหเขาอกี แลว เช่ือเชยี วละ วา ผหู ญงิ คนนอ้ี ยคู นเดยี วไดดว ยความสุขกบั
ตวั เองตามลําพัง เสยี งท่หี ลอนใชตอบแฝงสําเนยี งปด กน้ั การพยายามตีสนทิ ของเขาคอ นขา งชัด เกือบลอวา ถาชอบอยา งนั้นสงสยั ตอ งไปอยู
ปา แบบทารซาน แตไ มแนใ จวาหลอนจะขําดว ยหรือเปลา เลยพดู อกี อยา ง
“สันโดษดนี ะ คงตอ งขอวิธีปฏิบัตจิ ิตใหเ กดิ ความสุข ความพอใจจะไดอ ยคู นเดยี วแบบแพบา ง ทกุ วันนผ้ี มคอ นขา งจะติดเพ่อื น
ติดญาติมากไปหนอย”
หญงิ สาวปดนา้ํ เช็ดมือกับผา บนผนงั แลวหยิบถาดใหญจ ากชน้ั วางเดนิ กลบั มาท่โี ตะ ระหวา งทางกต็ อบวา
"คณุ เปน ลกู ศษิ ยห ลวงตาแขวนแลวนค่ี ะ สักวันดฉิ ันอาจตอ งถามขอวิธีปฏิบัตจิ ิตใหเกดิ ความสุขจากคณุ บา งก็ได"
"ถึงวันน้ันผมก็คงบอกแพทันทวี า...จงเปน ตัวเองตอไป"
"ดฉิ นั ก็จะตอบคะ วา ...แคน ัน้ ไมพ อหรอก"
เมอ่ื จดั จานใสถ าดเรยี บรอย แพตรีทําทาจะยกข้ึน
"ใหผมยกไปเถอะครับ"
แขนมาซอ นกันแนบเนอ้ื แตะเนื้อนิดหนง่ึ หญิงสาวรีบหลีกตัวออกมาอยางทราบเจตนาลวงเกินของอีกฝาย เกาทณั ฑห นั ไปพบ
แววระคางในดวงตาคงู าม จึงรตู ัววา พลาดไปหนอย อดใจไมไหวจรงิ ๆ ทจี่ ะแตะตอ งตวั สกั นดิ เม่ือสบโอกาส
วันหนึง่ เขาจะเปน เจา ของท้งั หมดท่ีเปน หลอ นไมวา กายหรือใจ
๑๐๗
บทที่ ๑๐ ผวู เิ ศษ
มหานครยามราตรีดสู วยแพรวจากมุมมองบนตึกสงู เกาทัณฑย ืนระบายยมิ้ รบั ลมเยน็ มองแสงสที ี่ตดั กับเงามืดยามค่ําคนื ดว ย
ความรสู ึกอิม่ เอมแตกตา งไปจากทีเ่ คย
ทบทวนชวงเวลาสน้ั ๆ ท่ีผานมา นับเริ่มจากฝนหลงทาง บันดาลใจใหอยากขับรถไปไกลตามลําพัง กระทั่งผา นบา นปูช นะ คดิ
เขา เยยี่ มและพบกับแพตรี สืบสานไปถงึ โอกาสอันประเสรฐิ ไดไปกราบไหวฝ ากตวั เปน ลูกศิษยห ลวงตาแขวน บุคคลและเหตุการณต า ง ๆ
ผานเขา มาอยางรวดเร็วทวารอ ยรัดสนิทลึกราวกับรจู ักกันแลว แสนนาน
ถึงวนั น้ีเขาเลิกฝนวา หลงทางอยา งสิน้ เชิง จะเพราะบังเอญิ แกตนเหตุแหงฝนทรมานไปอยางไรก็ขีเ้ กียจสบื คน รแู ตวา ชวี ิตจริง ๆ
ทกี่ าํ ลงั ดาํ เนินอยูม นั ตา งไปจากเดมิ มาก จะชว่ั คราวหรอื ถาวรก็ตามทีเถอะ
ความตดิ พนั ทีเ่ กดิ ขน้ึ กับแพตรีไมธรรมดาเลย หลอ นมีความหมายอยา งนา ฉงน จนเด๋ยี วน้กี แ็ ยกแยะและอธิบายใหต ัวเองเขาใจ
ไมได เห็นแตวาชวี ติ มนั มเี บ้ืองหนาเบอื้ งหลงั มอี ะไรที่ซอ นอยูใ นความจาํ ความลืม รปู รา งหนา ตาของหลอ นเปน แรงสะเทือนบางชนดิ ที่
สะกดิ ใหเกิดความคนุ แปลก เหมือนจะนกึ อะไรบางอยา งไดอยรู อมรอ แตเ คน นกึ จรงิ ๆ กต็ ดิ อยแู คค วามคนุ เทา นั้น
เคยคิดเลน ๆ เกยี่ วกับความเปน เนอื้ คู การเคยทําบุญรวมกนั มา หรอื เปนสามภี รรยาในอดตี ชาติ โดยทั่วไปถา เชือ่ เรื่องพวกน้ีกจ็ ะ
ทึกทกั เพียงวาคแู ลว ไมแ คลว กนั เคยเปนคูผ วั ตัวเมยี มากอ น รวมชาติกันมากอ น ก็ตอ งเปนกนั ตอไปในชาตินแี้ ละชาตหิ นา
แตถ า ลองมองโลกดวยตาเปลา ดจู ากที่เห็นปรากฏอยูจรงิ กับแกวตาในชาติปจจุบัน เขาเห็นแตหญิงชายมากรัก มากคูทัง้ น้ัน
ความหมายของการรวมชาติ รวมชวี ติ มนั อยทู ีต่ รงไหน? เก่ียวกอยกันวนั หนง่ึ นอนดว ยกันคืนหนง่ึ แตง งานกันเปน เร่ืองเปนราวสกั ปหนงึ่
หรอื ตอ งมลี ูกใหรวมเลี้ยงดูกนั อยา งนอ ยสกั คนหนงึ่ ? เขารูจักผชู ายท่แี ตงงานมลี ูกมาสามหน หมายความวาผูชายคนน้ันมีคชู ีวติ ที่ตอ งตาม
กนั ไปเร่ือย ๆ สามคนอยา งนัน้ หรือ?
หญิงชายตองทาํ บุญรวมกันสกั แคไ หนจึงเจอแลว ไมแคลว กนั เหน็ ปบุ จาํ ไดป บ วานี่เองคเู รา และมโี อกาสอยูเ รียงเคยี งครอง
จนกระทั่งเหน็ ลมหายใจสุดทายของฝายใดฝา ยหนึ่ง บุญแตละชนิดมคี วามแรงมากนอยตา งกนั เพยี งใด เขาเคยทาํ สังฆทานกับแพตรีหน
หน่งึ ดว ยความปติยนิ ดียง่ิ แถมยงั อธษิ ฐานกํากับวา ขอใหไ ดทําอะไรอยา งน้ีกนั อีกตลอดไป แคนน้ั พอหรอื เปลาสาํ หรับการไปรว มบุญกัน
อกี ในปรภพ?
หากภพชาตมิ ีจรงิ ตายแลวไปเกดิ เปนนน่ั เปนนีอ่ ีกเรอ่ื ย ๆ ถาไดดีเปน เทวดากเ็ ดางา ยอยูหรอก คงครองกนั อกี ดว ยความสุขสม
ทามกลางสมบตั ิทิพยอ นั วิลาส แตหากจบั พลัดจับผลูหลนผลุลงไปเปนหมเู ห็ดเปดไก หรอื กระทัง่ สัตวน รก อยางนีจ้ ะตองจับคอู ยรู อ นกนิ
รอนอีกหรอื เปลา?
ถานับตามบันทึกของพทุ ธ กต็ อ งวาคนเราแมอ ยเู คยี งครองเรอื น คนหน่งึ ตายแลวอาจไปสวรรค คนหนึง่ ตายแลวอาจไปนรก ใช
จะพุงขึ้นหรอื ไหลลงตามกนั เพียงเพราะอยูเรยี งเคยี งหมอน มนั ขน้ึ อยกู ับวากอ นตายแตล ะฝา ยเดนิ อยูบ นทางสวรรคห รอื ทางนรกเทานั้น
ตรงขาม คูผ ัวตัวเมยี ท่มี บี ารมอี ันไดแกทาน ศีล สมาธิ และปญญาเสมอกนั หรอื คลอ ยตามกนั ยอ มมีโอกาสไดพ บเจอบอ ยกวาคู
อืน่ โดยเฉพาะอยางยง่ิ หากจติ เปนกศุ ลแลว อธษิ ฐานสาํ ทบั รว มกันเสมอ ๆ กจ็ ะใหผลแรงเปนทวีคณู ขน้ึ ไปเร่อื ยๆ หนักแนนม่ันคงและเปน
‘ตวั จริง’ ของกนั และกนั อยางยากจะหาใครมาแทนท่ี
๑๐๘
แตเ ห็นคูไหนในโลกความเปน จริงละ ทก่ี ลมเกลยี วสนทิ แนบ ไมเ ขนิ อายกับการกลา วอธิษฐานดวยดวงใจอนั แนวแน ขอพบกัน
ทุกชาติไป แคใ หเ ชื่อวาภพชาติมีจริงยงั ยากแลว แถมยังมาตดิ ความนา เบอื่ เมอื่ ครองเรือนรว มกนั เขาอกี ใครจะไปอยากเจอ ‘ไอแก’ หรือ
‘อีแก’ ขางตวั บอย ๆ เรอื่ งการผกู มดั จองตวั กนั ขา มภพขา มชาตดิ วยแรงอธิษฐานจงึ เปน ไปไดน อ ยเทา นอ ย
และสมมุติวา ตามไปเจอกันขา มชาติจริง พบใครสักคนท่ีรูสกึ วา ‘ใช’ จะเอาอะไรมายืนยันประกนั ถูกผิด เสนทางโรยดวยกลบี
กุหลาบสูประตูววิ าหอยางน้นั หรอื ? ไดยนิ วา บางคเู คยครองรักหวานชน่ื แตเพราะทาํ บาปรว มกนั บอ ย ๆ พอเจออกี ชาติเลยประสบแตเ รอ่ื ง
รา ย บาดหมางกันเอง อยา งทเ่ี ขาเรยี กวา ‘ดวงไมสมพงศ’
ความเขากนั ไดร ะหวา งสองบคุ คลเปน เรอื่ งละเอียดออ น เปน ท่ียอมรบั วาลกั ษณะนสิ ยั ใจคอของคนเราจะกอลกั ษณะกระแสจิต
ประเภทหนง่ึ ๆ ขึ้นมา ซ่ึงเมื่อใกลกันก็รสู ึกไดวาพอจะ 'รับ' กันไดไหม ถัดจากนน้ั ยงั มรี ายละเอยี ดปลีกยอ ยอน่ื ๆ อกี ท้งั ความคิด คําพดู
และปฏิกริ ยิ าท่ีกระทําตอกนั เปนตัวตัดสินวา เขากันไดส นิทจริงหรอื ไม ตรงนีน้ า คิดวาถาเคยรว มบุญกันมา ทวา เขากันยากดวยคุณสมบตั ิ
เฉพาะตัวของแตล ะฝาย แมมีเวลากระดก๊ี ระดา ดวยกันในชว งแรกอยูบ าง ตอ ไปกน็ าจะฝอลงจนแหนงหนา ยในทส่ี ดุ
เคยทาํ บญุ รว มกันมากเ็ รอื่ งหนึง่ ลกั ษณะกระแสจติ คลายกันกเ็ ร่อื งหนง่ึ เจอกนั แลว เกดิ อะไรข้นึ บางกเ็ ร่อื งหน่ึง มโี อกาสใชเ วลา
ในชีวติ ดวยกันนานชาแคไ หนกอ็ กี เรอื่ งหนึ่ง
สรุปแลวหากวา ตามหลกั อนจิ จงั หญิงชายในสงั สารวฏั ตา งทองเท่ยี วไปไกลตามลําพงั ผลัดเปล่ียนเวยี นจับคดู วยความผกู พัน
มากนอย แลว ถอยฉากจากกันไปเร่อื ย ๆ หาคูแทถาวรมไิ ด?
เกาทณั ฑส า ยหนานดิ หน่งึ ถาเช่ืออะไรสักอยางท่ีจบั ตองได สามารถศกึ ษาและพสิ ูจนใหเปนทยี่ อมรับไดใ นยคุ ที่มนษุ ยค ิดกัน
อยา งเปน วิทยาศาสตรน ้ี ความเชอื่ นัน้ กเ็ ปน เรือ่ งชัดเจน มีกรอบ มพี ้ืนยืนบนความจรงิ ไมต องสับสนคลางแคลง
แตถ า เกิดเริ่มเชือ่ หรือเริม่ สงสยั อะไรทใ่ี ชต าหูมาดูฟง ไมได กจ็ ะเกิดคาํ ถามวนุ วาย หาขอ ยตุ ิไมเ จอตามไปดว ยดงั ที่เขากาํ ลัง
เปน อยู
มองยอนไปในวันกอ น ๆ เขาออกทา ตอ ตา นเรอ่ื งภพชาตเิ ต็มที่ ดวยเหตุผลหลกั คือปก ใจเชือ่ ตามนักวิจยั หลายตอ หลายกลุม วา
การทาํ งานของสมองน่ันเองคอื ความรสู ึก นึกคดิ และจติ ใจตา ง ๆ หรืออีกนยั หน่งึ คือรปู ธรรมเปนเหตเุ กดิ ของนามธรรม
แตม าวนั น้ี หลังจากมปี จจัยให 'เร่ิมเชือ่ ' พทุ ธศาสนามากเขา ความคดิ เขาเร่มิ แปรไปอกี อยา งดวยใจทเี่ ปด กวางขึน้ คือเหน็ วาแม
นักวิทยาศาสตร นกั วิจัยทงั้ หลายจะฉลาดปานใด กต็ ิดอยูแคค วามคดิ และมุมมองของวธิ ี 'พสิ ูจนค วามจริง' เทานัน้ ตัวอยางเชนจีล้ งไปบน
จุดใดจุดหนง่ึ บนสมอง หรือเหน็ สมองสวนหนง่ึ ชํารุดแลวมผี ลกบั ความทรงจาํ และอารมณชุดหน่งึ ๆ ก็ดว น 'ตีความ' วาสมองน้นั เองคอื
ทม่ี าทงั้ หมดของความรูสกึ นกึ คดิ และจิตวญิ ญาณ
ธรรมชาตนิ ้นั แปลกอยูอยางหน่ึง คือถามนุษยพ อใจจะเลอื กมองอยา งไร หรอื ตัง้ ขอสันนษิ ฐานเพอ่ื นาํ ไปสูการสรุปความ หรือ
ตีความตามความชอบใจของตัวแบบไหน ก็เหมือนจะมี 'ความจรงิ ' แบบนั้น ๆ มารองรบั หรือชวยยนื ยนั เปน การเอาใจอยูเ สมอ
อยางเชน สัจจะทางวิทยาศาสตรท ่ีมชี อ่ื เสยี งวา ขัดแยง กันอยา งนา เหลวไหล กไ็ ดแ กเรอ่ื งของแสงอันเปน ส่งิ ถกู รูโดยตามนษุ ย
ทว่ั ไปนีเ่ อง หาก 'คดิ มาก' สักหนอย ต้งั คําถามขึน้ มาวา แสงเปน 'คลน่ื ' ตอ เน่อื งเหมือนระลอกน้ํา หรือวาเปน 'อนภุ าค' ละเอียดยบิ ยับที่เปน
ตา งหากจากกนั เหมือนกอ นหิน กจ็ ะพบคําตอบที่ชดั เจนจากการทดลองระดบั นกั เรียนมัธยมตนทวั่ โลก วาเปน ไดท ง้ั สองอยางพรอ มกนั !
ข้นึ อยกู บั จะจดั ต้ังมมุ มองแสงดว ยวิธไี หน
๑๐๙
ขนาดเรื่องของแสงอนั เปนรปู ธรรมขัน้ พนื้ ฐานยงั ปรากฏเปนสง่ิ ชวนฉงนขนาดนน้ั แลว เร่ืองของจิตอนั เปน นามธรรมขน้ั
ละเอยี ดสงู สดุ จะมแี งม ุมใหมอง และชวนคิด ชวนตคี วามเขา ขางตนเองกันดวยทฏิ ฐิไปตาง ๆ นานาขนาดไหน?
ความจริงเกี่ยวกับจติ มกี ่แี งน ้ันยกไว ตอนนีเ้ ขาเห็นจรงิ อยอู ยา งหนึ่งวา คุณภาพของจิตเปน อะไรท่ีพฒั นาไดแน กบั ทั้งแปลก
สภาพ แปลกรสไปกวา ภาวะทรี่ ูส กึ นกึ คดิ ตามปกติยงิ่
เขา ทที่ ําสมาธดิ ว ยกําลงั กายและกาํ ลงั ใจพรกั พรอ ม การทําอยา งมเี ปาหมายก็ดตี รงนี้ คอื ต่ืนตัวพรอ มปฏิบัติอยเู สมอ เกาทณั ฑ
หมายม่ันวาหากทาํ ไดผลและหลวงตาแขวนเปดตาในใหเขาเห็นอดีตอันฝงลมื นอกจากจะรบั รดู ว ยตนเองวา จรงิ เทจ็ เก่ียวกับชาตกิ อ นเปน
อยา งไรแลว เขาจะตองสบื ทราบใหไ ดวาความสัมพนั ธร ะหวา งตนกับแพตรีน้ัน มีความเปนมาอยางไร
ปด ตาเหลือบตํ่าแลว สนทิ นิ่งกบั ที่ อดั ลมหายใจ เร่ิมกําหนดสติเมือ่ หายใจออก จติ เหมอื นพรอมรวมนิ่งอยูลว งหนา ปลดพันธะ
ระหวางจติ กับระบบประสาทตาลงไดแ ทบทันที เพียงแคไ มก่ีระลอกลมหายใจท่กี ําหนดรอู าการหายใจออกและหายใจเขา กเ็ กิดความเห็น
ราวกบั สว นหัวเปดโลงไปครึง่ หนึง่ คลา ยตําแหนงบนสุดของศรี ษะยายมาอยทู จ่ี ดุ ลมหายใจลากผา น หวั หดู วู า งโลง เหมอื นถาเอามือวาด
ผา นกจ็ ะไมก ระทบกับอะไรเลย
ระบบประสาททัว่ รางผอนพักลงทัง้ หมด สบายกายสบายใจดีเหลอื เกิน
ทวา เม่อื กระแสจติ เกือบ ๆ จะรวมศูนยเ ปน อนั เดยี ว ล็อกตัวเปนขณกิ สมาธคิ รอบกายหนักแนน สมบูรณ เกาทัณฑกร็ สู ึกถึงแรง
สะเทอื นไหวบางอยางรบกวน เร่มิ จากจงั หวะการเตน ของหวั ใจทคี่ อนขา งผดิ ปกติ วนั น้เี ขาอยใู กลแ พตรแี คเอ้ือม และกระแสความใกลน้ัน
ก็เหมือนเวียนวนตวดั รัดใหหวั ใจเตนผิดจังหวะอยตู ลอดเวลา ตอ เนอื่ งมาจนกระท่งั ยามน้ี แมความจรงิ จะหางกายออกมามากแลว และ
กาํ ลังอยใู นระหวา งการต้ังหลักเขาทท่ี ําสมาธิก็ตาม
พยายามเพิกเฉยกบั ชนวนแหง ความคิดฟงุ ซานซดั สายนนั้ กาํ หนดเห็นความออกและเขา ของสายลมหายใจใหม ซึง่ ก็เปนไปได
ดวยฐานจิตมกี าํ ลงั มากพอ ทวาผา นลมหายใจท่ีสาม ก็เกดิ ความสะเทือนไหวขึ้นอกี เห็นชดั ถงึ ความกระสับกระสายในชองอกทตี่ อยอดเปน
มโนภาพสวยหวานของแพตรี
วนั นีเ้ ขาเขาใกลหลอ นมากเกินไป
ความรกั ความตดิ หลง ความใกลช ดิ กับมาตคุ ามเปนศัตรูตอองคส มาธอิ ยา งไรเพงิ่ ไดประจักษซ้งึ มนั คุกรุนเหมอื นรมควันอัดอก
อดั ใจ ยากจะสะกดระงับใหสงบเยย่ี งนเี้ อง
หลวงตาแขวนใหเ ขาสัญญาวา จะงดเสพกาม กน็ ึกถึงแตการเสพแบบถงึ เน้ือถงึ หนงั บัดนจี้ งึ ทราบวาถา มองในมมุ ของโยคาวจร
ผูอ ยใู นระหวา งปฏบิ ัตภิ าวนา ระดบั ของการเสพมันมีแยกยอยมากมาย ผัสสะอะไรกแ็ ลว แตทกี่ อกวนใหใจปวนปน ระสาํ่ ระสายในลกั ษณะ
นไี้ ด ควรนับรวมเขา เปนการสอ งเสพอารมณท ี่เปนอันตรายตอ สมาธิทงั้ หมด
เกิดความเขา ใจวา ดว ยเหตุนเ้ี อง กติกาการปฏบิ ตั ิเพ่อื ตดั ขาดจากโลก จงึ ตอ งเวน ขาดจากเร่อื งเพศ ระงับอารมณจ ากกามฉันทะ
หรือความพอใจในรปู รส กลนิ่ เสยี ง สมั ผัสใหส นิท ขนาดเขามีฐานสมาธดิ พี รอม ยังไมอาจผนกึ รวมเปนดวงเดยี วดงั เคย เพยี งเพราะปลอ ย
ใหเกดิ ความเวียนวนครนุ คิดถงึ หญงิ อนั เปนท่ีรักเกินไป
ถอนใจเฮือกหนง่ึ ลมื ตาขึ้นดวยความรําคาญตวั เอง หนั มองทางอื่นเปน ครู เห็นอุปสรรคสมาธิชัดแจง จึงคดิ ทบทวนดวู า มีลูท าง
ใดสามารถขจัดอุปสรรคน้นั ไดบาง
๑๑๐
ท่ีใจโคลงเคลงเหมอื นเรือถกู คลนื่ ลมโยกไปมานี้ พนิ จิ แลวเปนเพราะเริ่มรสู ึกสนิท และเห็นทางเปน ไปไดท่จี ะเขาหาแพตรี
หลอนอยไู หนเขารดู ี และเดนิ ทางไปถงึ ไดภายในเวลาอันสั้นดว ยพาหนะคใู จ แถมไมจาํ เปนตองลําบากนัดแนะใหเสยี เวลาในเมือ่ ความเปน
หลานปูชนะนนั้ เพยี งพอกับการเขานอกออกในอยา งสะดวก ถึงหลอ นไปธรุ ะขางนอกเขากน็ ั่งคยุ กับปรู อสบาย ๆ ใครจะวาอะไร
พยักหนากบั ตนเอง ถา นเี่ ปน ตน เหตแุ หง ความจบั จติ ตง้ั ยาก เขากจ็ ะต้งั สัตยกบั ตนเองวา พน ชวงเกบ็ ตัวฝกสมาธแิ ลว เทาน้นั จึง
จะคิดเหยยี บยางเขา บา นปชู นะ กแ็ คอ าทติ ยเดยี วเอง คงไมถ ึงกับทาํ ลายสัมพนั ธภาพทเ่ี ริ่มกอตัวใหพงั ครนื ลงเหมือนอยา งปราสาททรายเจอ
คลนื่ ทะเลหรอกนา
เมือ่ ปลงใจกาํ หนดไดอยา งเดด็ ขาดเชน นนั้ ก็เหมือนกอนอะไรแขง็ ๆ กลางอกถูกยกไป รูสกึ โปรงโลง ขึน้ มาในบัดดล เกดิ ความ
เขาใจกระจา งข้ึนวา ความเด็ดเดยี่ วในขณะต้งั เจตนาใด ๆ มีผลกระทบกับสภาวะจิตขนาดไหน
เหลือแตความเบิกบานพรกั พรอมอยา งเดยี ว เกาทัณฑเ ขา ที่ทําสมาธิดว ยกําลงั สติเตม็ แนน คลายขนุ ศกึ ขึ้นหลงั มาดวยความ
เช่ือมั่นในพลกําลังและความเจนศกึ แหง ตน
การตง้ั ตน จับอารมณสมาธเิ ปนไปไดดว ยดี เพราะมีแรงขับดันจากปต ิสขุ อยา งเหลอื เฟอ ความฟงุ ซานขาดสายหายหนไปจนสิ้น
เม่อื เห็นผลเชนนั้นกไ็ ดใจ เกิดเจตนาเพง รวมใหจติ ควบแนน เปนปก แผน เฝาตามลมหายใจอันแชมชัดอยางสบายอารมณดว ยความเหน็ แจง
วาการรูล มชัดควบคกู ับความปลอ ยใจสบายนน้ั เองเปนตัวปรบั สภาพจติ ใหสวางขน้ึ ม่นั คงขนึ้ เรอื่ ย ๆ
เกือบชวั่ โมงโดยประมาณ กวา ทจ่ี ติ จะคลอ ยลงทรงตัว เห็นลมหายใจเปน สายชดั ราวกบั ธารทพิ ย ถงึ ขน้ั อปุ จารสมาธิ ทวา ทรงอยู
เพยี งระยะเวลาอนั สั้นก็คลายแรงดงึ ดดู ออกมา ซ่งึ เมอื่ คลายแลวก็รไู ดเอง วาที่ผา นมาทัง้ วนั จิตดนิ้ รนอยูในวงั วนกิเลสนานเกินไปจนออ น
แรง เมอื่ พยายามผนกึ รวมใหถงึ ฐานสมาธิจงึ ยากเยน็ และสลายตวั งา ยเยยี่ งน้ี
รสู ึกเหนอื่ ยและอยากพกั จากสมาธิ กําหนดจิตปลอยอารมณแ ละลืมตาเนิบชา หงุดหงดิ หนอย ๆ คลายนักกีฬาท่เี หน็ ตวั เอง
ฟอรมตก ผลการปฏบิ ัตเิ มอ่ื คืนกอนทาํ ใหนกึ วาจะสามารถไตร ะดับสงู ขึ้นไปเรอ่ื ย ๆ วันตอ วนั ทวาตระหนักแลววาหากขาดเหตุและปจจัย
อันเหมาะสม ปลอ ยตวั ปลอ ยใจใหสมาธถิ กู กิเลสแทะ กลับเปลี่ยนเปนการถอยหลงั เขา คลองอยา งงายดาย
ลุกขึ้นเดินไปเดินมา เหตแุ หง ความฟุง นน้ั ไมต อ งกงั ขา หนไี มพ นแพตรีอกี นน่ั เอง วนไปวนมาเหมอื นพายเรอื ในอา ง แมตดั ใจวา
จะหางหลอนอยางเด็ดขาดระยะหน่งึ เปน เหตุใหเ ลิกถวลิ หาขนาดอยากพุงตวั ไปบา นปอู ยูทกุ นาทแี ลวก็ตาม แตอ ยา งไรกย็ ังมใี จจอตลอดใน
ลักษณะกอนอารมณตกคา ง พอพยายามกําหนดใจใหน งิ่ แลว เหน็ ชดั ถงึ แรงดันในอก เหมือนพวยน้ําท่ีถกู กักไว และรอเวลาพลุง ขึน้ ทนั ทีที่
ไดโอกาส
เขาเปน ประเภทท่เี ม่อื คิดแลวคดิ แรง อารมณป น ปว นแรง โดยเฉพาะถา มเี รอื่ งทตี่ ิดใจมากๆขนาดจอไมหลุด จะเหมือนคลน่ื พลงั
ระลอกใหญกอ ตัวขนึ้ เปน แรงอัดภายในกาย หากพลงั ดงั กลาวไมกระจายออกเปนงานหรือการกระทําอยางใดอยา งหนง่ึ ใหหมดสน้ิ ก็จะขนุ
คลงุ ทรมานทรกรรม กนิ ไมไ ดนอนไมห ลบั ไปเลยทีเดยี ว
มาหยุดเดินตรงหนากลองบองโก ซ่งึ เปนกลองตมี อื ขนาดยอ มสองลกู คลา ยกระถางตน ไม เขาตัง้ ไวต รงตําแหนง ท่ีดเู ปนสว น
หนง่ึ ของเครื่องประดบั หอ งนอนชายมากกวา จะชอบเลนจริงจงั ยามน้ีนกึ อยากรวั กลองแกฟ งุ ซา นเสียหนอย เลยลงสองมอื ตบหนากลอง
ซายขวาถย่ี ิบ
๑๑๑
เกดิ เสียงเปา ะ ๆ ๆ ๆ ยดื ยาว ไมห วังอะไรมากไปกวา ระบายความฟุงทีก่ กั และเหมอื นเก็บกดในหัวใหพ น ๆ แตดว ยความคาดไม
ถงึ และมไิ ดก ําหนดความตง้ั ใจไวล ว งหนา ดวยกาํ ลังความสงบทเี่ หลือเปนเศษจากการนงั่ สมาธเิ มอื่ ครู เกาทณั ฑพ บออกมาจากภายในวา
เมือ่ จิตต้งั มน่ั เปนกลาง รูผัสสะรวั กระทบอยา งตอ เนือ่ ง ผลท่ีเกดิ คอื ความเงยี บลงอยา งสงัดของคลนื่ ลมความคิดความฟงุ
นัน่ เปน สงิ่ ทเ่ี หน็ ชดั เจนทเี ดยี ว จติ ท่ีจอ เฉพาะมอื กระทบกลองน้ันเอง เปนจิตทีป่ ราศจากความคดิ มแี ตความรตู วั แบบวาง ๆ
เกดิ ข้นึ แทน
หยดุ มอื ลง ปลอ ยตวั ตามสบายสังเกตใจตนเอง พบวาอาการเงยี บจากความคดิ ยงั คงดําเนินไปอกี พกั ใหญ กวา ทคี่ ล่ืนลมความคดิ
จะกระเพอ่ื มขน้ึ อกี ครง้ั
ชายหนมุ ยิ้มกบั ตวั เอง อะ ! แปลวา อยางนีไ้ ดอบุ ายกําจดั ความฟงุ อยา งงา ย ๆ แลว ความชางสังเกตและเปดใจกวางรูจ ักเหตรุ ูจกั
ผลท่ีแทจรงิ ไมยึดตดิ กับรูปแบบตายตัวในการระงบั จิตใหเ งียบลง ทาํ ใหทราบวาอารมณส มาธอิ าจเปน อะไรกไ็ ด ขอเพยี งรจู ักรกั ษาใจจอไว
กับอารมณนน้ั ใหตอเนื่องเปนพอ
เขาเคยตีกลองมาไมรกู ร่ี อ ยกีพ่ นั หน แตไมเ คยเลยทจ่ี ะสงั เกตวาขณะรัวหนา กลองอยูน ัน้ ความคดิ อา นสงบเงียบเชยี บลงอยา งไร
โดยเฉพาะอยา งยิ่งไมเคยตงั้ ใจรกั ษา หรอื ยดื เวลาของความสงบเงยี บดังกลาวใหย าวออกไป
มานัง่ ลงบนเกาอ้ตี ัวหน่ึง ถา เคาะกลองแลว สงบ ก็แปลวา เคาะอยางอนื่ นา จะสงบไดเ ชน กัน ลองหลบั ตาเอาองุ มอื ขวาวางแนบ
กับตนขา ใชน ิว้ ทัง้ สต่ี บหนาตักเปน จงั หวะไมชา ไมเ รว็ ไมหนักและไมเ บา ใจรูอยูเฉพาะทีเ่ กดิ ผสั สะกระทบเปาะ ๆ ๆ ๆ
เหน็ ชดั วา ดว ยใจท่รี าบเรยี บแลวระดบั หนึง่ จึงลดความเร็วลง เม่ือเคาะเพยี งชา และเบา กอ็ าจรกั ษาความสงบวางจากความคดิ ไว
ไดอยา งดี แตถาฟุงจดั ก็อาจตบเรว็ และแรงหนอ ยเปน การใชผ ัสสะเรียกจิตมาจอ
เลย้ี งความน่ิงวางจากกระแสความคดิ ไดเพียงนาทีเดยี ว ความรูส ึกเหมอื นเหลอื เพียงจงั หวะกระทบเปาะ ๆ ๆ ๆ กับใจทีส่ งบอยู
ตรงกลาง ก็บังเกดิ รสแหงปติสุขขนึ้ ทา มกลางความเงยี บทจี่ ิตเสมอพอดกี บั ผัสสะเปาะ ๆ ๆ ๆ นน้ั
เกาทัณฑยม้ิ ชืน่ ใจ เมอื่ เมือ่ ยมือขวากเ็ ปลี่ยนเปน มอื ซายแทน รกั ษาไวแตก ระแสปตสิ ุขอนั เกดิ แตจติ ตวเิ วกไปเร่ือย ซึง่ เมื่อ
ประณีตเขา ทดลองขยับนิ้วช้เี พยี งหน่ึงเดยี วใหเกิดกระทบชาและแผว เบา กเ็ พยี งพอแลว ทีจ่ ะเลยี้ งสตริ ู มั่นคง ทรงปต ิสุขเอกาไดอีกยดื ยาว
ยมิ้ อยางปลาบปล้ืมยนิ ดี อยา งน้เี ทา กบั เขาไดอ ุบายไวปฏิบตั ิ เล้ยี งสติใหอ ยูใ นรองรอยความตัง้ มนั่ ทั้งวัน เพราะเคาะมอื หรือเคาะ
นิ้วน้ัน ทําเลน กันเปน ปกตไิ มมใี ครเห็นแปลกอยแู ลว แตกตางกันกภ็ ายใน ที่จติ ดาํ เนินอยา งรูสตติ อเนอ่ื งจนเกิดความสงบลงถงึ ปต ิได
นเี่ ปน ทาํ นองเดยี วกนั กบั ทคี่ นท้งั หลายหายใจกนั ตลอดเวลา แตแทบไมมีสักขณะที่รวู า ตอนไหนหายใจออก ตอนไหนหายใจ
เขา จิตจะสง ออกเหมอ หรอื หมกมุน กับความรสู ึกนกึ คิดอยรู าํ่ ไป
เบาสบายไปทั้งตัวราวกับสลายตนกลมกลนื กับอากาศโดยรอบ รูสึกสดชนื่ ตน่ื เต็มบริบรู ณ จิตเหมอื นดําเนินมาตดิ ตนั กบั ความ
เบาเปนปติ ทาํ อะไรมากกวาน้นั ไมไดอีก
นี่ยงั เพง่ิ หวั ค่ํา อกี นานกวาจะงวง นสิ ยั ชา งอานทําใหช ายหนมุ เลอื กหยิบดูหนังสือทีซ่ ้ือมาเรียงไวเปน ตับบนช้นั วาง มีหลายเลม
ทีซ่ อ้ื ทิ้งไวแบบหาเวลาวางอา นทหี ลัง แตก ม็ ีหลายเลมที่ซ้อื มาดว ยความสนใจดานจติ วิญญาณในชวงนี้
๑๑๒
เลือกไดเ ลม หนึง่ เปน เรอ่ื งเก่ยี วกับการใชพลงั จิตท่ีฝรง่ั รวบรวมไว เอามานง่ั พลกิ ๆ หาหัวขอนาสนใจ การเผยแพรเร่ืองราวทาง
จติ วิญญาณอันลึกลบั เรมิ่ เปน ทนี่ ิยมมากข้นึ ทางสื่อตา ง ๆ เขาสามารถคน อา นไดม ากมายทั้งจากสง่ิ พิมพแ ละสอื่ กลางครอบโลกเชน
อนิ เตอรเ นต็ ขอ มลู แปลกใหมท้ังทเ่ี ปนหลกั เปน เกณฑน าเชื่อถอื และทง้ั ท่มี ัว่ ไปมว่ั มาตามหลกั นักเดา กระจายตัวเกล่อื นกลาดดาษดืน่ ซ่งึ
อะไรท่ีดาษด่ืนหางา ยนั้น ก็กลายเปน เรอื่ งธรรมดาไป แมเ คยถูกมองวาเปน สงิ่ ล้ีลับเขาถงึ ยากมากอ น
หนังสือเลมท่กี าํ ลงั อยูในมอื เขากลา วถงึ พลังจติ อยางเปนวทิ ยาศาสตร เริม่ ดวยการชีใ้ หเ ห็นวา คนเราสามารถรบั รถู ึงการเปลี่ยน
ระดบั พลงั กายไดด ว ยตนเองจากภาวะอารมณต าง ๆ เชน เพิม่ กําลังข้ึนกวา ปกติมากมายเมือ่ เกดิ ฮดึ ฮัดบันดาลโทสะเพราะถูกแกลง หรือเมอื่
ตน่ื เตน ปต มิ าก ๆ ตอนเลนเกมกีฬาชนะ
ระบบพลงั งานในรา งกายมนุษยเปนสงิ่ ซบั ซอนซอนเงอ่ื น เขาถึงใหท ะลุปรุโปรงไดยาก อยางเชนทตี่ อ มตาง ๆ สามารถหลัง่
ฮอรโมนและอดั ฉีดไปทัว่ รา งในเวลาอนั รวดเร็วผา นกระแสเลอื ด หากศกึ ษาเหตปุ จ จัยและผลลพั ธผลตางในแตล ะรายแลวจะทราบวา ชวน
อศั จรรยปานไหน
วา กันตามประสบการณท ่รี ไู ดในคนปกติ เมื่อฮอรโ มนบางชนิดเพ่ิมระดับขึน้ มามาก ๆ จะมีผลทวั่ ไปท้ังกําลังวงั ชา ความไว
ของระบบประสาท ซงึ่ เมอ่ื มองกนั ท่คี วามรเู ห็น ทุกสงิ่ จะดูเหมือนแตกตางจากเคย อยางเชนจบั มองภาพมุมกวางไดช ดั ขน้ึ เหน็ รายละเอยี ด
มากข้นึ
และเมือ่ มีการตรวจวัดดวยเครือ่ งไมเครอื่ งมือจริงจงั กพ็ บวาผูมีพลงั จติ กระทําเร่อื งเหนือสามัญเชนหักงอชอ น หรอื เคลื่อนยา ย
วัตถไุ ด ลว นหลง่ั ฮอรโมนออกมามากผดิ มนุษยม นา ชี้ใหเหน็ ขอ เทจ็ จริงท่วี า ความสามารถในการบงั คับรูปวัตถุนอกตวั ดว ยกําลงั จติ น้นั
เกดิ ขึน้ ไดดว ยส่งิ ทแี่ ฝงเรน ในธรรมชาติความเปนกายใจมนุษยน เี่ อง
ความแตกตางคอื นอ ยคนนกั จะรูทางเขา ถึงขุมพลงั ในตนเอง คลา ยเจาของทด่ี ินผูไ มรูวาลกึ ลงไปใตพ นื้ ในอาณาเขตของตน คือ
บอ นํ้ามันกวา งใหญไพศาล หรือถึงแมระแคะระคาย กจ็ นปญ ญาจะขดุ ข้ึนมาขาย เพราะขาดอุปกรณ ขาดความรู ขาดผแู นะนาํ ชว ยเหลือ
ปจจบุ ันเปน ท่กี ลาวกนั ท่ัวไปวา ปฐมบทของการขุดพลงั จติ ข้นึ มาใช ตองมาจากการควบคุมจิตใหน งิ่ เปน สมาธิ ทวา ก็มี 'ของเลน '
บางอยา งทอี่ าจทําใหมั่นใจในเบอ้ื งตน วาทกุ คนสามารถกอ พลงั ชนดิ พิเศษขนึ้ ในเวลาอันส้ันและอาศยั สมาธเิ พียงเลก็ นอย เพยี งใชบางจุด
ในรางกายที่มีสนามพลงั แรงอยูแลว ในตัวเองใหเปน
ขัน้ แรกใหถ ูฝา มอื เขาหากนั แรง ๆ จนเกิดความรอนสกั ครู แลวแยกมอื ออกหางสกั หน่ึงฟตุ จากนนั้ จึงเคล่อื นชา ๆเหมือนจะให
มาประกบ แตพอเขา ใกลเ กอื บสัมผสั ก็คอยๆเลอื่ นหา งออกจากกันอกี จงั หวะใดจงั หวะหนึ่งในระยะประชิดนัน้ เอง ที่จะเกิดสนามพลงั
ระหวา งฝามอื ใหร ูสึกได
เกาทณั ฑอานขั้นตอนปฏบิ ตั จิ บกว็ างหนงั สอื แลวทดลองตามทนั ที โดยน่งั หลังตรง ถูมือจนรอ นแลวแยกออกจากกนั นดิ ๆ เขา
เคยถูมอื มานบั ครัง้ ไมถว น แตนเี่ ปน ครัง้ แรกท่จี ับสังเกต วา หลงั จากถแู ลวมีไอรอนลอยวนอยูร ะหวา งฝา มือ คลายคล่ืนทสี่ งออกมาปะทะกัน
ระหวางสองมือ
ชายหนุมแยกฝามอื ทีห่ นั เขา หากนั ออกหางประมาณหนง่ึ ฟตุ แลว ขยบั เขาหากนั เชื่องชา เหมือนจะใหม าประกบกัน ย่ิงฝา มือใกล
กันเทา ไหร ก็ย่ิงสมั ผัสไดวามีแรงกระทําตอ กันเพิม่ ขึ้นทลี ะนอยตามระยะ พอเขาประชิด เหลอื ชอ งวางเพียงหนึง่ นวิ้ ฟุต แลวขยับผละหาง
จากกันอกี ครง้ั หนวยตากเ็ บิกขึน้ เมอื่ รสู ึกคลา ยแยกฝาแมเหลก็ สองขางซึ่งมแี รงดงึ ดดู ออกจากกัน
๑๑๓
ขยบั เลอื่ นเขา ออกชา ๆ หลายรอบจนแนใจวามใิ ชอปุ าทาน มีแรงดึงดดู ระหวางฝา มือกระทําตอกันจริงๆ เกาทณั ฑกท็ ดลองต้งั
ระยะฝามอื ใหห า งจากกนั คงท่ี แลว กาํ หนดนกึ ใหพ ลงั ดงึ ดูดเขม ข้ึน ยิง่ หนว งนึกถึงพลงั นานเทาไหร ความเขมขน กย็ ิ่งทวรี าวกบั กําลัง
แมเ หลก็ ขนาดใหญข้ึนเรอื่ ย ๆ พรอ มกันกส็ ําเหนยี กไอรอ นจดั ท่แี ฝงมากับแรงกระทาํ
หายสงสยั ทนั ทีเกี่ยวกับการรกั ษาโรคดวยพลังจากฝา มือ ไอรอนอนั เปนพลงั จากมนุษยดวยกนั นเ่ี อง คอื อํานาจรกั ษาไดจรงิ หา
ใชเรือ่ งลกึ ลับมหัศจรรยห รอื การดลบันดาลจากสิ่งเหนือโลกชนิดใดเลย
ดว ยความเปนคนชา งทดลอง เกาทัณฑอ ยากดูวา ไอรอ นนนั้ เปนเตโชธาตุทีอ่ ยใู ตก ารควบคุมของอาํ นาจการกาํ หนดนกึ หรอื
เปลา เขาคดิ ใหค วามรอ นในมอื เปลี่ยนเปนไอเยน็ พอนกึ เทา น้นั ความเย็นก็แผกระจายเต็มมอื เกอื บจะทนั ทที ันใด สง ผลใหช ายหนุม ฉกี ยิ้ม
กวางดวยความสนเทห การเลนสนุกทางจติ เปนอยา งนเี้ อง ทุกอยา งเปนไปได ภายใตอาํ นาจการควบคมุ ของจิตที่นึกคิดไปตาง ๆ
แรงกระทําทส่ี ง จากฝา มือนัน้ เหนี่ยวนาํ เอาแรงกระทาํ จากจดุ อ่ืนในรา งใหโลดเตนข้นึ มาดว ย เกาทณั ฑสงั เกตวา เมอ่ื สายตาเขา
จบั นิง่ ไปยังวตั ถใุ ด ก็จะมีสายพลังผลกั ออกกระทาํ ตอวตั ถนุ ั้น ๆ เขาทดลองมองพรอมสาํ เหนียกถึงสายพลังระหวางตากับวตั ถุ กพ็ บดวย
ความต่นื เตน วาเห็นเปนกระไอประหลาด คลา ยมองฝา คลน่ื ความรอนเหนอื ยอดเปลวไฟฉะนน้ั
เม่อื ลองเลน ดจู นชํานาญ เกาทณั ฑพบวา พลงั ชนิดเดียวกันน้ี อาจถูกสงออกจากจดุ ใด ๆ กไ็ ด ขอเพยี งกาํ หนดนกึ ไปที่จดุ น้ัน เชน
ปลายน้ิว กระหมอ ม ฝาเทา ฯลฯ เม่ือนกึ ถงึ ตําแหนง ท่ีตั้งของอวัยวะหน่งึ ๆ แลวกาํ หนดขบั พลงั ออกมา ก็ไดผ ลใกลเคียงกนั แตกตางเพยี ง
ความเขม ความออ นของแตล ะจุดเทา นั้น
กลับมาอานหนงั สือตออยางจดจอขวนขวายหาของเลน เพิ่มเติม หนงั สอื ใหคาํ แนะนาํ สั้น ๆ เกยี่ วกับการสรางจินตภาพและวธิ ี
บงั คับการไหลเวยี นของพลงั เชนเพอ่ื หักงอชอน เคล่อื นยายวัตถุขนาดเบา การบงั คับใหเมฆปรากฏเปน รูปทรงตามปรารถนา ตลอดจน
กระท่งั การฝกเพอ่ื แขง นัง่ สมาธลิ อยตัวตามชมรมพลงั จติ ในตางแดน เรา ความสนใจเอาเร่ือง
ควํ่าหนังสอื ลงบนโตะ เล็กขา งตวั หนั รีหันขวางแลว นกึ สนุกข้นึ มากะทันหนั ลุกขนึ้ เดนิ ไปหยบิ ชอนมาคันหนงึ่ จากหลงั ตูเยน็
แลว กลบั มานัง่ ท่เี ดิม จับดา มชอ นไวในมอื มนั่ เพงพิศและคิดใครค รวญหาเหตุผลทเ่ี หลานักพลงั จติ ชอบเอาชอนสอ มมาเลนกันนัก
ทบทวนความรทู ี่พอจะเคยไดยนิ ไดฟง มาจากหลวงตาแขวน พลงั จิตกค็ ืออาํ นาจของการนึก เขาลองนึกใหชอ นในมืองอ โดย
กําหนดสาํ เหนยี กพลังท่ีขบั ออกมากับกระแสตา นึกไป ๆ จนหนา ทอ งแขมว เกรง็ อดึ อัด แลวที่สดุ กเ็ ลกิ นึกและหวั เราะพรืดหน่งึ คิดในใจวา
ของมนั จะงอไดอ ยา งไร แขง็ ออกอยา งน้ี อยาวา แตแรงนึกเลย ขนาดแรงมอื ซึ่งเปน รูปธรรมดวยกันก็คงตอ งเกรง็ กันมากหนอ ยสําหรับชอน
โลหะชนดิ แข็งตรงหนา
หรือวา กาํ ลงั จติ เขายังแกรง นอ ยไป อาํ นาจนกึ จึงใหผ ลเปนความวางเปลา?
ชายหนุมลองคดิ ใหมอกี ครงั้ ถา ชอนคนั นอ้ี ยใู นมอื หลวงตาแขวนจะเกดิ อะไรขนึ้ เกจอิ ยา งทานคงทาํ ใหม นั หกั งอไดแ น เขาเชอื่
เชน นน้ั
จงึ กําหนดจิตนึกใหมใ หจริงจงั กวาเดิม ยดึ เอาสมั ผสั ในตบะเดชะแหงครบู าอาจารยเปนสรณะ กําดามชอนม่ัน ถายเทความรสู กึ
นกึ คดิ ท้ังมวลไปทต่ี วั ชอ นอยางเดยี ว เร่มิ เหน็ ความโนม เอยี งบางประการ จับเหตผุ ลไดแลว วา ทาํ ไมจึงนิยมเอาชอ นมางอดวยพลงั จติ กนั ท่ี
แทก ็เพราะเม่ือจับมนั ไวใ นมอื แลวสรา งความเชอื่ ไดง ายวาจะงอลงไดสาํ เร็จนน่ั เอง คอชอนดูแบบบางปานนั้น หวั ชอ นทป่ี า นออกและดมู ี
น้าํ หนกั เหมือนพรอมจะชวยถว งตัวงอลงมาดังใจนกึ อยแู ลวอยางน้ัน
๑๑๔
เม่ือใครค รวญไดความเห็นจรงิ ดงั กลา ว เกาทณั ฑก ็ไมเ หน็ วา มันเปนเร่ืองเหลวไหลอีกตอ ไป เขาขยับตัวตรงและเพง ความนึกคดิ
อยางแนว แน สรา งจนิ ตภาพเหน่ียวหัวชอ นลงมา และดวยเพราะเพิ่งออกจากสมาธไิ ดไ มน าน ทําใหมกี ําลังจติ พอจะรกั ษาอาการนึกไวได
คงท่ี เมือ่ รสู ึกเกรง็ หนาทอ งกพ็ ยายามผอนมันออกเปน อาการหายใจตามปกติ
แจม แจงในบัดดลวาการทําสมาธิแตกตางกับการใชพ ลงั จิตอยางไร สมาธคิ อื การกาํ หนดจติ ตดิ ตามอาการท่ีเกิดขึ้นเปน ปกติของ
อารมณ เปน ตน วาลมหายใจมนั ไหลเขาไหลออกอยูแ ลว หนา ทีค่ นภาวนากแ็ คเ ฝา ตามมนั ไปเรื่อย ๆ จนจิตแทรกเขา ไปรวมกบั ความเปน
อยา งนัน้ ของกลมุ ลม แตก ารใชพลังจิตนั้นเปนการนึกใหเกดิ ผลบางอยางท่ผี ดิ ธรรมดาตอ วัตถทุ ่ีใชเปนอารมณ อยางเชน ชอนซ่งึ เปน
รูปธรรมในมอื เขาเดี๋ยวนี้ มันไมม ที างงอเองไดเลย แตเ ขาปรารถนาใหม นั งอ เขามีจนิ ตภาพท่ีสรา งข้ึนในใจ เหน็ มันคอ ยๆงอลง บีบบังคับ
ใหมนั ยอมตาม ซง่ึ สวนทางกบั ความเชอ่ื เดมิ ทวี่ า มนั เปนสสารแข็งแรง มีเสถียรภาพอันยากจะดัดแปลงได
เร่ิมรูส ึกถึงสนามพลงั ที่เกิดขนึ้ จากความเพยี รนึกนนั้ ทวาไมเ ขมขนขนาดสําเหนียกวา มีอิทธพิ ลกระทํากับความแข็งของชอ น
ชอนแขง็ ยังคงเปนชอนแข็งในความเปนจรงิ แมใ จจะเหน็ มันโนมเอยี งทจี่ ะออ นลงอยูบาง ทั้งนีก้ ค็ งเพราะความตอเน่ืองของการสะกดจิต
ตนเองใหเช่ือเชน นนั้
เกาทัณฑจ้ีอาการเพง นึกเขา ไปทีต่ วั ชอนอยางไมยอมแพ รสู ึกวา ตนถลาํ ลึกเขา มาจนถึงข้นั ตองเอาใหไดอยางรนุ แรงเสยี แลว
ความเดด็ เดย่ี วมทุ ะลุบังเกิดขึ้นทว มทน เขาไมล กุ จากทแี่ นจ นกวา จะสําเรจ็
การใชพลงั จิตเปน เรอ่ื งของการเสียพลงั อยา งนี้เอง เขาเพงจนเหง่อื ตก เกิดความปกใจเชอื่ เขมขนข้นึ ทุกทวี า จะสามารถงอชอ น
ลงได โลกดเู ปล่ยี นไป มีความอมึ ครมึ อันเกดิ จากสนามพลงั ทอี่ ดั ตัวแนน หนาขน้ึ เรือ่ ย ๆ ศนู ยกลางการรับรูมารวมแนวอยูท่ีชอ นจนตัวชอน
ดใู หญโตผิดจากเดมิ อยา งบอกไมถกู บางครั้งเขารูสึกงงเควง แตก ป็ รบั สติใหเ ขา ท่ไี ดดลุ ตามเดมิ ในเวลาอนั สนั้ เพราะเศษสมาธิยังเปน
ฐานรองรับมนั่ คงพอควร
และทสี่ ดุ จากความรสู ึกถงึ สนามพลังทกี่ ระจายรอบตวั เหมอื นคลื่นนํ้า ก็กลายเปนปกพลงั ท่ีหนักแนนจนเหมอื นสงกระแสคลน่ื
อนั มีตัวตนไปเหนี่ยวจับเอาหัวชอ นได เขารูสกึ จรงิ ๆ ไมใ ชเ ร่อื งเลนอีกตอไป อาํ นาจจติ หนา ตาเปนอยางนเ้ี อง
เหมือนมีมอื ไรตนอยใู นการควบคุม และเขาก็กําลงั พยายามหกั งอบางสงิ่ ทีไ่ มเ หลอื บากวาแรง การนกึ จนมีจินตภาพเห็นมนั
คอ ยๆงอลงนนั่ เองเปน ตัวสงพลงั ออกไป รูส ึกเหนอ่ื ย แตก ็ไมย ินยล เขากาํ ลังจะทําสําเร็จอยเู ดย๋ี วนแี้ ลว รูสึกวา มันกําลังจะสยบอยูใ ตอํานาจ
นึกอีกอึดใจนแ้ี ลว
อุงมือรอนและแฝงพลังมากมายอยางไมเ คยเปน มากอน วตั ถุในมอื กาํ ลังถูกความรอ นและพลังกระทําในตวั เขาหลอมใหอ อนลง
และหักงอตามแรงประสงค
ตอด!
เสียงกริ่งโทรศพั ทด ังขน้ึ เกาทณั ฑสะดงุ สุดตวั โลกทลายลงทัง้ ใบ หัวใจเตน ถ่โี ครมครามเหมอื นกาํ ลงั จะตาย เขาคอ ย ๆ วาง
ชอนลงบนโตะ และเออ้ื มมอื ไปยกกระบอกโทรศพั ทจากแปน ดวยมือไมสน่ั เทางกเงิ่น
"ฮัลโหล…"
พูดแหบพรา และสับสนมึนงง อาการรับโทรศพั ทเ กิดจากความเคยชินเดิมมากกวา เจตนา
๑๑๕
"นแี่ อน ะคะ" เสยี งจากฝายโนนกอ งอยูในหูเหมอื นปศ าจ "หายไปไหนมา มอื ถือก็ปด รังเกยี จกนั แลวหรอื ไง เพจเรยี กกเ็ งียบไม
ตอบกลบั "
ชายหนมุ นิ่งอยูอึดใจ คอย ๆ เรียกสตคิ นื มาอยางยากลําบาก
"เออ..."
"หลบั อยูละ ซีทา "
เลอะเลอื นอยอู ีกพกั กอ นกลับเขา ที่แบบเควง ๆ
"แอเหรอ?"
"คา ...แอเ อง เมาหรอื เปลานะนั่น"
"อา...กค็ ลายๆอยา งนน้ั ผมขอเวลาลางหนา หนอยไดไหม แลวจะโทร.กลับไปในหานาทนี ้แี หละ"
"ตามสบายคะ"
ฝา ยนน้ั ตดั สวทิ ชไปฉับพลันอยา งมอี ารมณห นอย ๆ ชายหนุมยงั งงไมสราง เหมอื นกาํ ลังเมาเหลาอยจู รงิ ๆ การถูกปลุกจาก
ภาวะจิตทีก่ ําลังดง่ิ ลกึ กะทันหนั มันอันตรายอยา งนี้ คราวหนาเขาตองระมัดระวงั มากข้ึน
ลุกเขาหองนา้ํ ลางหนา พอเรม่ิ แจม ใสบางกน็ ึกเสยี ดายเปนกาํ ลัง เหมอื นมมี ารมาขัดจังหวะในชวงเขาดายเขาเข็ม ทุกอยางมนั เขา
ไคลอยูแ ลว จูๆก็มอี นั ตอ งพับฐานลม เหลวไปอยา งงา ย ๆ มันนาบีบคอยายแอน กั ยามนห้ี ลอ นชางไมนาพศิ วาสเอาเลยจนนิดเดยี ว
ออกมาเชด็ หนาเชด็ ตาและนัง่ ปรับสตอิ กี พกั ใหญ อยางไรก็ไดรูแลววา ภาวะเหนือสามญั วิสัยเปน อยางไร ตองฝาฟนดว ยวิธีใดจงึ
ไดมา กอนอื่นเขาตอ งมีกาํ ลังจติ เปนพน้ื พอประมาณ จากน้นั ตอ งสรางจินตภาพใหแนว แน เพง และเพงอยอู ยา งนั้น จนสนามพลงั ในตวั
กลายเปน ปกพลงั เขม ขนถึงขีด นน่ั เองคงเปนจดุ ที่ฮอรโ มนหล่ังออกมามาก คลื่นพลังเริ่มกระจายตัวจากขุมลับในกาย
อยา งไรกต็ าม ท่จี ุดนนั้ ไมใ ชความสําเรจ็ แตเ ปนหัวเลี้ยวหวั ตอ สาํ คญั เขาเพยี งสงพลงั ตอ ไปอยา งตอ เนือ่ งเทาน้ัน ไมแนใ จวา
ความรอนในอุง มือหรือเปลา ท่เี ปนกุญแจสําคัญ มนั เกดิ ขึ้นในวินาทที ่ีดวงจิตสัมผัสถึงความเปน ไปไดจ ริงทีช่ อ นกาํ ลงั จะหักงอ ถาใชด ังคดิ
คราวหนา คงหาทางลัดไดไ มยาก มือคนเรามอี ณุ หภูมใิ หร ูสกึ อยแู ลวเมอื่ อยูในทากํา เพียงเพงเหน็ ความรอนในมือไปเร่ือย ๆ ควบคกู บั การ
สรางจินตภาพบงั คับชอนใหงอ ภาวะแบบเมือ่ ครูก ค็ งเกดิ เร็วขึน้ กวาเดิมมาก
เกาทัณฑตอโทรศัพทเขา มอื ถือของหญงิ สาวผูนําความลม เหลวมาใหตามสญั ญา
"ผมเตพดู นะ"
นํ้าเสยี งของเขาเนือยนายเปน อยางย่งิ อกี ฝายฟง รทู ีเดียว
"จะออกมาเจอกบั พวกเราไหม?"
๑๑๖
หลอ นถามหว น ชนดิ ทเี่ ห็นหนาควํา่ ตาเขยี วลอยมาทเี ดยี ว
"พรุงน้ที ํางานไมใ ชเ หรอ?"
จงใจใชเ สียงเอ่ือยเฉอ่ื ยใหร ูว า น่นั คือคาํ ปฏิเสธ
"งัน้ กน็ อนหลบั ฝนดไี ปแลว กันนะคะ พอคนรักงาน!"
หญงิ สาวตัดสวทิ ชไ ปอยางคนสวยที่ชอบเอาแตใจตัว และเกาทัณฑกไ็ มหลงเหลอื ความไยดีในตวั หลอนเอาเลย ทง้ั ทตี่ ดิ หลอน
แจมาเปน นาน อาจเพราะตางคนตา งรวู าแตละฝายมีตวั เลอื กสํารองอยูเ ยอะกระมงั เขาพิศวาสรอยย้ิมและทาทีเกไก ถูกใจสสี ันหลากหลาย
ในตัวหลอ น หรือจะบังคับใหร บั วา หลงใหลไดปลม้ื เปน ทส่ี ดุ ก็ยอมละ แตท้งั หมดน่ันก็แคท ําใหแตล ะวนั สดช่นื รน่ื ใจ จะมาเทียบอะไรกบั
แพตรที ีม่ ีอิทธิพลขนาดเปล่ยี นชวี ติ เขาไดทง้ั ชวี ิต
นัง่ กะพริบตาทบทวนเหตกุ ารณเหนือสามัญเม่ือครู บัดนส้ี นามพลงั อนั เขม ขน เรมิ่ จางตวั ลง อารมณแ ละความรสู ึกนกึ คดิ อยา ง
ธรรมดากลบั มา สง่ิ ทีเ่ ลอื นไปกค็ ลายอปุ าทานหรอื ฝนผาน ลังเลหนอ ย ๆ วาท่เี กิดขน้ึ เมอื่ ครูมันใชก ารกอตัวของอาํ นาจจติ แนหรือเปลา
ความคดิ เรอื่ ยเปอ ยสดุ ทางลงเมอ่ื เกดิ แรงบนั ดาลใจอยากทาํ สมาธิขน้ึ มาอีก ชายหนุม เขา ทพี่ ริ้มตาหลับลงงา ย ๆ กาํ หนดภาวนา
เห็นสายลมหายใจเขา ออกดวยวิธกี ารหายใจตามแบบหลวงตาแขวนสอน
งวดนเี้ ขาทากวา เดมิ จรงิ ๆ แลวเขาออนเพลยี นา ดูชมเหมอื นกนั ที่เลน พลงั จติ ไปเมอ่ื ครู คลา ยเหน่อื ยจากการวิ่งทางไกลหลาย
กิโลเมตรอยางไรอยางนนั้ แตเมอ่ื ทําความสงบกาํ หนดลมสบาย ๆ พอตัวความแชม ชื่นเกดิ ขึ้นกําลังกฟ็ นคนื กลับมาอยางรวดเร็ว เขา อก
เขา ใจเดยี๋ วน้ันวาสมาธิเปน การประจพุ ลังกายใจอันยอดเย่ียมเหนือวธิ อี ่ืนใด
ความคิดฟุง ซานสลายไปหมดสนิ้ ดว ยความอิม่ เอมเปรมใจในรสสมาธิ ดวงจติ ทวีตวั เขม ขน ข้ึนเรอ่ื ย ๆ เกาทณั ฑเรยี นรูทจ่ี ะเพง
นกึ ถงึ สิง่ หนงึ่ สงิ่ เดียวดว ยพลงั กายใจท้งั หมดมาแลว จึงไมใ ชเ รอื่ งยากอกี ตอ ไปกับการเพง ภาวนาตามสายลมหายใจเขา ออกอยา งนี้
นานสักคร่ึงช่วั โมงในอาการทรงตัวแนบแนน ของขณกิ สมาธเิ ฉียดอปุ จาระ แลวโดยไมร ูเหนอื รใู ต ขณะท่ีจติ เหมอื นจะด่ิงลงสู
ความดึงดูดจากศูนยก ลาง มพี ลังอะไรอยา งหนึง่ ท่ีแปลกใหมเ กิดข้นึ ในตัว มนั ปบุ ปบ ฉบั พลนั เหมอื นการลั่นเปรียะของสายฟา รางของเขา
คลายเกิดกลุมพลงั มหาศาลขึ้นขางใน มนั แลนปราดพรวดเดียวจบั ไปทวั่ รา ง ยังผลใหเกดิ สํานกึ รูสกึ ทผี่ ดิ ไป บอกตัวเองวา น่ีอาจเปน อาการ
หนงึ่ ของปต ิ ใหใจเยน็ ไว แตมนั ก็ชางคงท่จี นเหมือนจะไมแ ปรเปลีย่ นไปอกี แลว
สาํ นกึ ของนายเกาทณั ฑถกู ลบไปเกอื บสนิ้ เชงิ รสู กึ เหมือนตนเองกลายเปน ยักษท ี่มีฤทธิ์ ทรงอํานาจรา ย พลงั มหาศาลท่อี ัดแนน
ในตัวทําใหทกุ ส่ิงเปลีย่ นไปหมด แมล มื ตาขน้ึ กพ็ บวาพลงั นนั้ ยงั อยกู บั ตัว ดไู มม ีอะไรเหมือนเดมิ อีกแลว ความคดิ ความเห็น และมโนภาพ
ในตวั ตนพลกิ ผันเปน อนื่ อยางสน้ิ เชงิ ณ เวลาน้ันสาํ นึกและโลกทศั นเย่ียงมนุษยธรรมดาสาบสูญไปหมด เหลอื แตการรบั รถู ึงอาํ นาจ ความ
แขง็ กรา ว และความตอ งการแบบดิบ ๆ เปน อีกอัตตาท่ชี วนครามเกรงยิง่
หยิบชอนขน้ึ มาดวยเจตจํานงเดิมอันคา งคา สัมผัสถงึ ปกพลังอันแนนหนาราวกบั ผาหนิ ในตน กม หนา ลงจองชอนดว ยลูกตาเบ่ิง
โปนถมงึ ทึง แคกําหนดเรียกความรอนในองุ มอื ก็บนั ดาลพลังรอนมากมายชวนกระหยม่ิ รูปชอนดแู ปลกไปเปนคนละอยา งกบั เม่อื กอ น
สวนเวา สว นโคงของหวั ชอ นที่เขา ตาชางพลิ กึ กึกกือ สสี ันของสง่ิ รอบขา งเขม ชัดและดูทะมนึ ประหลาด เกาทณั ฑทุมพลังนึกใหชอนงอลง
มนั เปน คําสัง่ ท่เี ด็ดขาดแนว แน ไมห ลงเหลือความลงั เลสงสยั ไมเ จอื ปนความคิดอนื่ ใดแมแตนอย
๑๑๗
ในภาวะอนั ถกู หอ หุมดว ยกลุม พลังยิ่งใหญเ ชนนน้ั ไมเ หน็ เปน เร่อื งแปลกเลยท่ชี อ นมนั งอลงตอ หนา งอทลี ะนอ ยแตลงเรือ่ ยคงที่
กระทงั่ เกอื บจรดดาม จิตจึงบอกวา จบงาน ถอนกาํ ลังออกมา
แลวสํานกึ แบบเดมิ ๆ กค็ นื กลับ กลุมพลังแรงสูงที่จบั ไปตลอดกายหายไป กระแสธารแหงความคดิ หล่ังไหลเปนปกติ มโนภาพ
ของนายเกาทณั ฑฟ น คนื มใิ ชย ักษาผทู รงฤทธิ์ไรส าํ นกึ ผดิ ชอบชัว่ ดีอีกตอ ไป
เกาทัณฑห ายใจโดยปราศจากอาการหอบ จังหวะเตน ของหัวใจยงั เปนปกติ เขามองชอ นทเ่ี หน็ งอกองอขิงเหมือนเพ่งิ ตนื่ จาก
หลับ มันงอลงแลว จรงิ ๆ หาใชภ าพลวงตาแตอ ยา งใด ยามนน้ั บรรยายความรูสึกยาก ไรค วามตน่ื เตน ทะนงตัวที่จูโจมทันควันดังควร เปน
แคความเฉยเมยชอบกล ดูแลว ดูอกี ใหแนใจวา ชอนมนั งอแน งอเกือบพับลงมาทับดามทีเดียว
ทําไมถึงไมรูส กึ วาตัวเองกลายเปนผวู เิ ศษ?
เอนตัวหลับตานอนบนพน้ื พรมน่ันเอง ออนเพลียเหลอื เกิน พลงั ชวี ิตขอดแหง ไปสิน้ ความเหน่อื ยลา คลา ยมีแรงดึงมหาศาลฉดุ
เขาเขาสูภาวะดบั สตปิ ุบปบ เหมอื นตายอยา งไรอยา งนั้น
คนื วันจนั ทร องั คาร และพธุ เขามีเวลาวา งทจ่ี ะทาํ สมาธเิ ตม็ ที่ แตคืนวนั พฤหสั กับศกุ รต อ งไปสอนภาคคาํ่ ทม่ี หาวทิ ยาลัย กลบั มา
กเ็ ปล้ยี เพลยี เตม็ แก ไหนจะงานประจาํ ตอนกลางวนั ไหนจะงานสอนตอนกลางคนื ซง่ึ เผอญิ ตอ งคมุ แลบ็ กันเหนด็ เหนื่อย นง่ั จบั อารมณแค
หานาทกี ็ตองโงนเงนลุกข้นึ พุง ตัวใสทน่ี อนแลว
มีความเขา ถงึ ภาวะรวมตวั แบบลุม ๆ ดอน ๆ เขาพยายามควบคมุ คําพดู และการกระทาํ ใหอ ยใู นรองในรอยทพี่ ระอาจารย
กาํ หนดไวถ งึ ที่สดุ แลว แตก ไ็ มวายมีเรอื่ งรุงรงั รกใจ กอ นวิ รณข ัดขวางความกา วหนา ในสมาธจิ นได ในเมือ่ ยงั ตอ งคลกุ คลอี ยกู บั หมคู นที่
ตองการปลดภาระบนบา ของตนไปไวบ นบาคนอ่นื
เคยลองเอาชอนมางอดว ยพลังจติ ดูอกี แตก ็ไมอาจรวมกลุมพลงั ใหเปน ปกแผนไดเลย ทาทางเขาจะไดเปนผูวเิ ศษแคคืนเดียว
เทา น้นั ละ กระมงั ? ไดแ ตเ ก็บชอนไวใ นตโู ตะหัวเตยี งอยางดี และคงไมอ าจนาํ ไปโฆษณาวา นั่นเปนผลของพลงั จิต เพราะทุกคนที่ไดยนิ จะ
หัวเราะกา กและบอกวา มันเปนพลังมือตา งหาก
การรวมจิตสวนใหญอ ยูในขนั้ ขณกิ สมาธิ จะถงึ อุปจารสมาธบิ างก็แบบแปบ ๆ ทจ่ี ะประคองรักษาสภาวะใหแนบแนนนบั
ชัว่ โมงยังเปนสง่ิ ไกลเกินเอื้อม จงึ กระวนกระวายนดิ ๆ วาเทา ท่ที ําไดน หี้ ลวงตาแขวนทานพอใจแลวหรอื ยัง
ชายหนมุ หวงั ไวมากเหลอื เกินเรอ่ื งพิสจู นภพชาติ ไมอ าจทราบวาพระอาจารยทานจะสอนแบบไหน หรอื มีวิธีการพสิ ดาร
ประการใดในอันท่ีจะเปดหูเปด ตาเขา มแี ตความมั่นใจอยา งเดียววาทานตอ งทาํ ตามทร่ี บั ปากไดแ น ตัวเขาเองเทา นนั้ แหละมปี ญ ญาทําจิตให
ถงึ ระดบั ทีท่ า นกะเกณฑเปนเงอื่ นไขไวห รอื ไม
ถึงกําหนดวนั เกาทณั ฑต ่ืนนอนตอนตีสามดว ยความวติ กอยูลึก ๆ ลองน่งั สมาธิอีกคร้งั กอ นจะไปพบพระอาจารย คงรอไมไ หว
หากทา นบอกวา จะตองปฏบิ ัตใิ หไดดีกวา น้ี ซ่งึ อยางตํา่ ๆ ก็ตอ งรอไปอกี อาทิตยหนงึ่ อยา วาแตอ าทติ ยห นงึ่ เลย พรงุ นี้เขากข็ าดใจเสยี กอ น
แลว
๑๑๘
ทําสมาธไิ ดผล มีความอิ่มเอบิ พอประมาณ สาํ รวจดคู วามเปนไปและประเมนิ ความกาวหนาถงึ ข้นั นี้ ก็ไดความวาตนสามารถทาํ
จติ ใหถงึ อปุ จารสมาธอิ ยา งออน ๆ ในชว งกําหนดลมประมาณหาสบิ ครง้ั ซ่ึงนับวา ดกี วาวันแรก ๆ ซึง่ ตอ งใชชว งลมอยา งต่ํากวารอยหรอื
สองรอยครั้ง เสยี ตรงทห่ี นวงภาวะผนึกแนน แหง จิตอันเอบิ อาบปต ิสขุ ลน หลามน้นั ไดราวสามสิบชว งลมก็สลายแรงดึงดดู ลง และยากจะ
เอากลับมาใหม
อีกอยางท่ีนบั เปนความกา วหนา คอื การมสี ติควบคุมนิมติ ไดมน่ั คง เมือ่ เร่ิมเกดิ อาการเปล่ยี นแปลงภาวะจิต ปราศจากความมึนงง
และนมิ ติ บดิ เบ้ยี วทงั้ ปวง สามารถติดตามวิถจี ิตไปตลอดสายโดยไมค ลาดเคลอ่ื น หนวงยึดแตล มหายใจเปน สรณะอยา งเหนียวแนน ดว ย
ความสังเกตรวู า ความสมํ่าเสมอของการเหน็ อารมณคอื ปจ จัยหลักในการรักษาสภาวะใหคงท่ี
อาบน้ําลา งหนาอยางดี อะไรจะเกดิ ก็ตอ งเกิด เขาพยายามอยางดีท่ีสดุ แลว หากพระอาจารยทานยงั ไมพอใจกส็ ุดวสิ ยั จะทาํ
ประการใดใหดีข้นึ กวาน้ี
แวะซื้อดอกไมธ ูปเทยี นและขาวถุงกับอาหารแหงที่ตลาดใกลซอยบา นปูชนะ เพ่ิงเกือบหกโมงเทา นน้ั หวังวา จะไดใ สบาตรเชา
สักที คร้ังสดุ ทายท่ีใสบ าตรพระนานเทา ไหรก ็ลมื ไปแลว วนั นีก้ าํ ลงั สดช่ืนและอยากไดฤกษง าม จึงตงั้ ใจจะไปดักขบวนพระแถวหนา วัด
เลยทเี ดยี ว
ชาวบา นแถวน้ันตงั้ โตะ เตรยี มใสบาตรกนั แทบจะหลังเวนหลัง เดย๋ี วน้ีหาดชู าวบานรอทาํ บญุ กันเปน ทวิ แถวไดยากแลว มแี ตท ี่
ตา งจังหวดั ซึง่ ก็เร่ิมรอยหรอเชนเดียวกบั ในกรุงเทพฯ
ดใี จจนบอกไมถกู เม่อื ผา นหนา บานปชู นะเห็นใครคนหนึ่งยืนรอใสบ าตรเชน เดยี วกบั ชาวบานละแวกเดยี วกนั เกาทณั ฑเ ปลย่ี น
ความต้งั ใจทจี่ ะไปรอขบวนพระถึงหนาวัดทนั ที จอดรถไวใตรม ไมข องอีกฝง ถนนแลว เปดประตูลงมา
"สวสั ดฮี ะแพ"
เขาทกั มาจากอกี ฝง หญงิ สาวยิม้ ให
"คะ สวัสดี"
"ขออาศัยโตะ วางของดวยคนนะ"
แชมช่ืนเหมอื นงานรืน่ เริงตามเทศกาล มีผูคนมากมายรอคอยทาํ บญุ แมห างกัน ก็รวมบรรยากาศเดยี วกนั เปนเชา ทอี่ ากาศดู
โปรง โลง เยน็ สบายไปทัว่ ฟา เกาทัณฑเปด ประตูตอนหลังและเดินขา มถนน นาํ เครอ่ื งของไปวางบนโตะ หนา หญิงสาวอยา งเปน ระเบยี บ
เรียบรอ ย
"ปูตื่นหรอื ยัง?"
"ต่นื ตั้งแตกอ นตีส่ีทกุ เชา แหละคะ แตทานจะลกุ ข้นึ มานง่ั ทําสมาธไิ ปจนถึงเจด็ โมงเปนอยางตา่ํ "
"โอโ ฮ นัง่ เกง นะฮะ…แลวทานไมมาใสบาตรกับแพบางหรือ?"
"เลือกเฉพาะวนั พระนะคะ "
๑๑๙
"แพคงทาํ เปนประจาํ ทุกเชาเลยสินะ?"
"แคเกอื บเทาน้นั บางวนั ก็ตน่ื สาย หรือตอ งทําธุระอ่ืนเหมอื นกัน"
"สัง่ สมบญุ ไวเ ยอะนา ดูเลย"
เขากลา วชืน่ ชมดวยนาํ้ เสียงแจมใส
"ไมเทา ไหรห รอก ตอ งคณุ ยายคนนน้ั สคิ ะ"
หลอ นหนั หนา ไปทางหนา บานตดิ กันขวามอื ชายหนุมมองตามและเหน็ คณุ ยายผมขาวใสแวน รูปรางอว นทวน นง่ั ประจาํ ท่ี
เตรียมใสบ าตร ลอ มรอบไปดว ยเด็กสาวๆผเู ปนบรวิ ารคอยชวย หลายคนในกลุมนัน้ เมยี งมองมาทางเขาและแพตรีเชนกัน
"เชอ่ื ไหม ทานใสบ าตรต้ังสามสิบกวา ปไ มเ คยขาดสักวัน ตอใหเ จบ็ ไขไ ดป วยขนาดไหนกใ็ หเดก็ เขน็ รถออกมาดคู นอ่ืนใสบาตร
แทนใกลๆ"
เกาทณั ฑอ้ึง คนปกติทไ่ี หนทาํ ไดถ งึ ปานน้นั สามสบิ ปไมขาดสักวัน!
"ตองมอี ะไรเปน แรงบนั ดาลใจแนเ ลยใชไหมฮะ?"
"สามคี ณุ ยายเสยี ตัง้ แตยังอยใู นวัยกลางคนนะ คะ กอนเสยี เคยสัญญากนั ตอ หนาพระพุทธรูปไวว าถาใครตายกอ นจะมาบอกอีก
ฝายวา ไปอยทู ่ีไหน สัมปรายภพมีจริงหรอื ไม แลว วันหนึ่งทา นก็เหน็ สามมี าหาในฝน ฉายราศสี วรรคง ดงามมาก บอกวาตอนน้อี ยูเบื้องบน
มคี วามสุขสบายเหลอื ลน ถาอยากมาอยดู ว ยก็หมัน่ ทาํ บญุ สุนทานใหมากทสี่ ุดเทา ที่จะเปน ไปได ทาํ แลวก็ย้าํ อธษิ ฐานมาอยูร ว มกนั ขางบน
นบั แตน้ันมาชวี ิตของทา นกป็ ระกอบแตงานบุญ เปน หัวเรย่ี วหวั แรงสารพดั พธิ ี เห็นอยา งน้สี ติยงั แจมใสมากเลยนะคะ"
เกาทณั ฑฟ งเพลนิ แกวเสียงหลอนเหมือนเครื่องดนตรสี ักชน้ิ ที่เลน ยาวแลว เปลีย่ นอารมณค นฟง ใหเปนกุศลไดอ ยางนา อศั จรรย
ใจ
"คนใจบุญอยูบา นตดิ กนั อยา งนก้ี ็ยิ่งดีสฮิ ะ แพคงสนิทกบั แกมากนะ"
"ก็เหมือนญาตผิ ูใ หญแ หละคะ "
พระองคแรกเดนิ มาถงึ บานคณุ ยาย แพตรีรีบถอดรองเทา เตรียม เกาทณั ฑเหน็ หลอ นทาํ อยางนั้นกช็ กั เงอะงะไป เขาใสคทั ชูมา
ถาถอดกเ็ กรงถุงเทาจะเปอน จึงตัดสินใจใชว ธิ ถี อดแลวเหยียบไปบนรองเทานนั่ เอง ซึ่งแพตรกี มลงมาเหน็ แลวกย็ ิ้มขนั
"ผมทําผิดเหรอฮะ?"
ชายหนมุ เลกิ คว้ิ ถามดว ยความรอนตัวกลัวเปน เทิน่
"ทานใหถ อดรองเทา เพราะไมอ ยากใหเ รายนื สงู กวาพระซึ่งยนื เทา เปลา นะ คะ คณุ ทาํ แบบนใ้ี สอ ยา งเดมิ จะดกี วา"
"อา ว! เหรอฮะ นึกวา ถอดแสดงความเคารพ"
๑๒๐
หญิงสาวหัวเราะนิดหนึ่ง กอ นสํารวมสงบ เกาทัณฑต ัดใจยอมใหถุงเทาเปอ นดนิ กาวออกมายนื บนพ้นื เต็ม ๆ ฝาเทา แลว กเ็ กิด
ความรูสึกวา ยอมเปอ นเพ่อื งานบญุ น่ีอมิ่ ใจแปลก ๆ เลกิ เปนหนมุ สาํ รวยกลวั ถุงเทา สกปรกไดโ ดยไมต อ งฝน
เกาทัณฑค นุ หนา พระองคน น้ั ทา ทางมอี ายุแลว พอควร ทวงทเี ดนิ เหินดูมีสติสาํ รวมนา เล่ือมใส ไมชา ไมเ ร็วและกม มองต่ําอยู
ตลอดเวลาอยา งมีสมณสารูปอนั งาม ตา งกับพระกรงุ ทวั่ ไปทช่ี อบเดนิ ทอ ม ๆ อยางคนุ ชินกับวิธเี ดินสมัยเปนฆราวาส ทา นคงอยทู ่วี ัดทาง
นฤพานนน่ั เองจึงมรี าศคี วามเปน พระฉายใหเ ห็นเชน น้ี
"นมิ นตดวยครับ"
เกาทณั ฑแสดงความรอู อกมาหนอย รบี ชิงสงเสยี งนิมนตพ ระตัง้ แตทานเพงิ่ ปด บาตรจากบานคุณยายราวกบั เกรงวา ชา ไปจะตอ ง
ใหแ พตรีเปนฝายใชเสยี ง หญิงสาวเบือนหนาไปซอนย้ิมทางอ่นื พวกเดก็ หนาบานโนนปดปากหวั เราะกันคิกคกั และมองมาเขาดวยประกาย
ขัน
เม่อื หลวงพอ มาถึงและเลิกชายจวี รแงม ฝา แพตรีตักขา วในขันดว ยทัพพี ยน่ื ใสลงไปในลูกบาตรซงึ่ กาํ ลงั อวลไอขา วกรุน ของ
ญาตโิ ยมคนกอน ๆ ภาพท่เี หน็ และกลน่ิ ท่ีไดร บั กับบรรยากาศรอบขางทําใหชายหนมุ มจี ติ ใจสบายเปน กุศลยง่ิ มนั เปนกล่นิ ไอการทําบญุ ท่ี
ชาวกรงุ ใจกลางเมืองทว่ั ไปเหน็ ทีจะสมั ผัสไดย าก เมอ่ื ถงึ คราวเขา เกาทัณฑน ําถงุ อาหารสว นของตนวางบนฝาบาตรที่ทานหงายรับแลว
พนมมือไหว
แพตรีวางขันขาวลงบนโตะ ยอบกายลงคกุ เขา พนมมอื อยา งรวู าองคน ้ที านสวดสพั พีส้นั ๆ ใหเสมอ เกาทณั ฑร บี ทาํ ตาม เขาได
ทําบญุ รว มกับหลอนอีกแลว
"พระที่บิณฑบาตแถวนี้มาจากวัดทางนฤพานแหงเดยี วหรอื เปลา นะแพ?"
ชายหนุมถามเมอ่ื หลวงพอทานเดินจากไปและตา งลกุ ข้นึ ยืน
"ใชคะ แหง เดียว"
"เปนวาสนาของชาวบานแถวนน้ี ะ ไดท ําบญุ กับพระแท แพรูไหม เวลาที่ผมรสู ึกวาจิตใจเปน กศุ ลมาก ๆ อยางน้ี ใครมาพดู เรอ่ื ง
สวรรคใหฟ งนมี่ นั โนมเอยี งไปเชอ่ื ไดงา ย ๆ เลย"
หญงิ สาวพยักหนา แลว เขาจะเขา ใจเองวา จิตชนิดท่เี ปน ตวั สรางสวรรคย อมใหก ล่นิ อายสวรรคในตวั เอง อยาพักตอ งรอใหใคร
พดู ถงึ เลย มนั เกดิ ความรสู ึกขึ้นมากลางใจไดอ ยูตรงนั้นแลว
"แพ"
"คะ?"
"รไู หมทกุ ครง้ั ทผี่ มทําบญุ รว มกบั คุณ ผมอธิษฐานวา ยังไง"
หลอนสงบคํา สายลมระลอกนอ ยรําเพยผาน เกาทัณฑก ลาวตอโดยไมเหลียวมา
๑๒๑
"ผมขอใหมีโอกาสรว มทาํ บุญกบั แพตลอดไป ยงั ไมร หู รอกวา ชาตหิ นามีจรงิ หรือเปลา แตถ า มี คาํ วาตลอดไปของผมก็ขอจอง
เอาทกุ ภพทกุ ชาติสบื ไปตราบจนเราสองคนเขาถึงพระนพิ พาน"
แพตรยี งั สงบเปนปกติ เกาทณั ฑยกมือพนมจรดหนาผาก กระแสใจท่ีแผจากรางนิง่ น้นั ออ นโยนทวา หนกั แนนนัก นา แปลกท่ี
เผอิญมีสายลมกรูเกรยี วเกิดขึ้นในบดั ดล ทําใหกลุมผมและชายกระโปรงของแพตรพี ลวิ้ ไสวตามแรง หญงิ สาวนิ่งสงบดจุ เดิม แตร ิมฝป าก
คอย ๆ สยายออกเปน รอยยิม้ งามละมนุ ซึง่ ในเวลาตอมาเมอ่ื เกาทัณฑหันมาเหน็ ก็รสู กึ ในชั่วขณะนนั้ วาแพตรีสวยเกินจริงราวกับไมใช
มนษุ ย
๑๒๒
บทที่ ๑๑ อดตี ชาติ
ทน่ี ั่นเปน ชายหาดเปล่ียวรา งของจังหวดั ทางตะวันออกแหงหนงึ่ หางไกลจากแหลง ชุมชนมาหลายกโิ ลเมตร ดา นหลังเปนภูเขา
เตีย้ ดา นหนาแผก วางดวยแผนนา้ํ สุดลูกหลู กู ตาจดขอบฟาละลิว่ ลิบ ไมเ หน็ อะไรนอกจากคลนื่ นํา้ เลยแมแตเรอื หาปลาเลก็ ๆ สักลํา
ลมทะเลยามเชาพดั ฉิว อากาศเย็นสดชน่ื และมกี ล่ินหอมระรวยของนาํ้ เค็ม มตเิ ปด กระโจมผารม ออกมายืนรับลมบรสิ ุทธ์ดิ ว ย
ความเบิกบานเปนสขุ เขารักสถานที่เชนนี้ ชอบมาอยูตามลําพังอยางนี้ มันทาํ ใหรูสกึ เหมือนเปน สง่ิ มชี วี ติ เดียวในโลก และคลายทะเลกับ
ลูกเขาทง้ั หมดเปนบาน
บรรยากาศเปนสปั ปายะเหมาะแกการแสวงวิเวกตามอธั ยาศัย เขามาถึงท่นี ชี่ ว งเย็นวาน รับลมชมดาวอ่ิมเอมมาแลว หนงึ่ คนื
เด็กหนุมเงยหนา ดูเมฆขาวที่ลอยสูงนิง่ สงใจขน้ึ ไปเนาสนทิ อยูบนนน้ั เปนครู กอนจะลดตาลงทอดมองระนาบขอบฟาเหยียด
ยาวสุดหางตา เงีย่ หฟู ง เสยี งระลอกคลน่ื กระทบฝง ออนโยน อารมณส งบและคลน่ื ความคดิ ราบคาบดจุ เดียวกบั ผืนทะเลยามน้ี นับเปน การ
ตน่ื เชา มาพบกบั สิง่ วางจติ อันเปนสนั ติ ชวนใจใหค ลอยเงียบและใฝค วามเปน นริ ันดรแหงอิสรภาพตามกนั
เคยคิดอยากอยูค นเดียวเชนนีต้ ลอดไป แตก ร็ วู า ทําไมได ทั้งสว นตืน้ สวนลึกของจิตใจยงั เต็มไปดวยหว ง เกล่อื นกลน ไปดว ย
ความพะวง
ยดื อกกางแขนรบั ลม สดู หายใจเต็มปอด อยากเปน นกนางนวลท่สี ามารถกระพอื ปกทะยานขนึ้ ฟา กวาง แผป ก ลอยละลอ งใน
อากาศเบอื้ งสงู กม ลงทศั นาทัศนียภาพเบ้ืองลา งกวางละลานตา ใจหมดหวง หมดพนั ธะ ไรเขตจาํ กัดใดมาขวางทางไป
หอบลมทะเลปะทะหนา และเรือนกายตอ เน่อื งกนั เปน เวลานานกอนจะหยุดลงครูหนึ่ง เขาชอบใหโ สรงขาวและเส้ือหลวมบน
รา งปลิวลม มันทาํ ใหรสู ึกเหมือนตัวเองเปนนกั บุญอิสระที่แสวงสัจธรรมไปในโลกกวา ง มแี ตเ ครอ่ื งนงุ หม มอซอตดิ ตวั ชุดเดยี ว ปราศจาก
พนั ธนาการปรงุ แตงอ่ืนใดรดั รึงกายใจ
เด็กหนุมลมื ตาและคอย ๆ กาวเดนิ เทา เปลาไปบนทรายนุม ทีน่ ี่ไมใ ชหาดสวยขนาดชักนาํ มนุษยม าทาํ ลายความสวยของมัน ทวา
ก็เปนหาดท่ีมีเสนห สาํ หรับเขา เสนหน นั้ คอื ความไมม ีอะไรเลยนอกจากธรรมชาตบิ รสิ ุทธิ์ดุจโลกเพ่งิ ถูกสรา ง และยังไมมีส่งิ มชี ีวิตใดอุบตั ิ
ข้ึนแมแ ตช นิดเดียว
รางผา ยผอมดมุ เดนิ ไปเรอ่ื ยอยางคนมเี วลาทัง้ หมดใหกบั อิสรภาพและความโดดเด่ยี ววา งวาย กระทัง่ ถงึ จดุ หนึง่ ที่สติตื่นพรอ ม
และนึกอยากเปด ประสาทเสพรสแหง ทะเลใหเ ต็มท่ี จึงหยุดเดนิ ลงนั่งวางขาขวาซอ นขาซาย สองมอื วางลงบนเขา แตละขา ง พร้มิ ตาปด เฉย
เตรียมเปลยี่ นสภาวะจติ ใหเ ปดรับผัสสะอยา งบรบิ ูรณ
ตดั การผูกพนั กับประสาทตาไดฉับพลนั เหน็ สัณฐานของกายภายใน เลอื่ นฐานความรบั รไู ปจับทคี่ วามเคลอ่ื นไหวของลม
หายใจ จติ ผนกึ น่ิงดวยความชํานาญ สามารถกําหนดนึกนิมติ เหยยี ดยาวแชมชัดของสายลมหายใจ เกิดภาวะสวา งนวลทันทคี ลายจดุ ไฟตดิ
อยา งรวดเรว็ ดว ยเชอ้ื ดี
ทกุ อยา งเกือบเปนไปโดยอตั โนมัติ ทัง้ ความเคลอื่ นไหวทางกายเพื่อดงึ ลมเปน สายยาวสมํ่าเสมอ และทั้งวิธวี างจติ กําหนดนึก
หนวงนิมติ ใหคมชัดไมค ลาดเคลอื่ น ดวยเพราะปฏิบตั ภิ าวนามาเปนเวลาหลายปจนเกิดความเคยชนิ และสัญชาตญาณทางสมาธิ ประกอบ
กบั กาํ ลังจิตท่คี อ นขา งอยูตวั ทรงดลุ ยภาพ ปลอดโปรง ดว ยสภาพแวดลอ มจูงจติ ในปจ จุบนั ขณะ
๑๒๓
แมเ สยี การทรงตัววบู ไหวใหกลมุ ความคดิ ทก่ี อ ตัวขน้ึ มาบา งในชว งแรก กลุมความคิดนน้ั กป็ รากฏเปน สว นเกินอยูใ นความรบั รู
คลายหมอกควนั ทจ่ี างหายไปอยางรวดเรว็ เมื่อสามารถตรึงนมิ ติ ลมและสัณฐานแหง กายอันเปน จุดผา นลมใหท รงน่งิ ตอ เนอ่ื งครเู ดียว
กระแสสขุ แผต ัวออกกวา งไปในเขตโลง รอบกาย อาการขยายหนาทองดึงลมเขา และการเห็นสายลมรผ่ี านโพรงจมกู ลงสูทรวง
อกเปนเสมอื นแรงดงึ ดดู กระแสจิตอันทรงพลงั ความท่จี ติ ละเอียดและติดตามการเดนิ ทางของลมเขาสูโ พรงวางในเรอื นกาย ทําใหเ ห็นกาย
ทวั่ พรอมคลายลมื ตามองออกมาจากภายใน ดูกระดกู ฉาบเนอื้ น้ีคลา ยรา งหุน กระบอกไรช วี ติ ดาํ รงอยเู พยี งเพอื่ เปนทต่ี ้งั ของการรับรนู ่ิงเฉย
หมดสภาพตัวตนทเ่ี คยคนุ ขณะลมื ตาอยา งสน้ิ เชิง
ฟง เสียงคลน่ื เซาะทรายเปราะเปรียะ ประสาทหทู ีเ่ ปด รับเสียงเตม็ ประสทิ ธภิ าพจากการขยายผลของจติ ทําใหค ลืน่ ทะเลฟง แปลก
กวาปกติ ทง้ั ชัดเจน ทงั้ เกบ็ เสยี งใกลไกลไดค รบถวนพรอ มกัน และมมี ติ ลิ กึ ลงไปกวาการไดยินตามธรรมดา นั่นคือการเขาถงึ มิตแิ หง ความ
จริง ความเคลอื่ นไหว ความแปรสภาพอยตู ลอดเวลา รายละเอยี ดทัง้ หมดทธี่ รรมชาตสิ ง เสียงคยุ กบั เขาถกู เกบ็ เกย่ี วเขาสูความรับรูอยาง
สมบูรณ
เมอ่ื วา งจากความรสู กึ ในตัวตน กับจบั ถนัดชัดเจนทง้ั กลุมลมเขา ออกและเสียงดนตรแี หงแผนนาํ้ มติกแ็ ยกภาคตัวรอู อกไปอีก
ช้นั กาํ หนดดูความเปนกายในองคน ั่ง เห็นคลมุ ทัว่ เปนแทง เดียว เกดิ นมิ ติ ภายในเหมือนกายเปนวัตถรุ ับผัสสะกอนหนง่ึ ประดษิ ฐานอยูบน
ผนื ทรายนุม รบั แรงลมปะทะสวนตา งๆ แนนิง่ ตามอาการของจิตท่คี รองกายอยู
จ้พี ิจารณาดทู ลี ะสวน เริม่ ตน ทศี่ รี ษะ เห็นวาการรับรูเสียงเกดิ ขนึ้ ที่รองรูในแอง กลางใบหู มันเปด รับคลื่นเสียงจากรอบทิศทัง้
ใกลแ ละไกล ทงั้ คอ ยและดัง โดยมีแหลงรบั เสยี งจริงลกึ ลงไปไมม ากจากรอ งรนู ัน้
มติกําหนดหมายทันทีท่ีรูตําแหนง แกวหูอันเปนตนแหลงรับเสยี ง เหน็ สักแตเปนเพียงอายตนะในการฟง ไมใ ชต วั ตน ไมม ีชอ่ื
ไมม ีโคตร ไมมีใครครอบครอง ถือกาํ เนดิ ข้ึนมาเม่ือเกือบยส่ี ิบปกอน และกาํ ลังจะแตกดบั ไปในเวลาอนั สนั้ โดยไมอ าจพยากรณวันเดอื นป
ขณะแหง ความรบั รูเ ชน นนั้ เหมือนเหลอื เพยี งคูประสาทหูลอยนง่ิ ในอากาศวา ง ไรห นาตา ไรสํานึกแบบบคุ คลผไู ดยนิ ไดฟง
เสยี งธรรมชาติ มีแตจ ติ โปรง ใสดาํ รงรูอยใู นความกวางโลง รอบดา น
นานเปน ครูใหญ จติ เลอ่ื นระดับความรูขยายตวั ลึกลงอีกชน้ั เห็นลา งลงไปเปน กายท่ที รงตั้งอยไู ดด ว ยกระดูกสันหลงั เปนขอ ๆ
มองดวยตาเปลาไมเ หน็ แตส ามารถสมั ผัสรูจากความน่งิ ใสของจติ ระดบั อปุ จารสมาธิ สําเหนียกทราบวากายประกอบดว ยซ่โี ครงและระยาง
ยนื่ ออกไปเปนสวนแขนขามอื เทา โครงกระดกู นนั้ หอ หมุ ดวยเลือดเน้ือสกปรก ยามใดท่ลี มทะเลหยดุ ก็จะรไู ดถ ึงความเหนยี วตัวเพราะ
คราบไคลทไ่ี มไ ดรบั การชาํ ระลางจากน้ําจืด
กายเปน แคส ุสานเกบ็ ศพสัตวแ ละพืชผักนานาชนิด ตั้งอยูเพ่อื รบั รผู สั สะรอนเย็นออ นแขง็ ช่วั เวลาชวงหนง่ึ ไมน านรางน้ีจะลง
วางเหยยี ดยาวไรลมหายใจ ย่งิ เปอ ยย่งิ หาช่อื เรียกไมถูกวา เปนใคร หรอื กระท่ังเปนอะไร มรี ปู ทรงสณั ฐานแบบไหน
แลว กลับไปกําหนดลมใหมอ กี รอบ คราวนีเ้ พงความละเอยี ดยืดยาว เพ่อื ประจพุ ลังใหเ กดิ ภาวะทรงตัวแนน ขึน้ สวางไสวและ
รูเทา ทั่วพรอมกวาเดมิ เหมอื นสรางศนู ยก ลางอันใหญค รอบกายข้นึ มาควบคมุ ภาครทู ่ีกาํ ลงั จะแตกแขนงไปตาง ๆ
ดวยความระวงั ประคองดวงนิง่ หนกั แนนไวนน้ั มติเพงรแู บงจิตเปน สองภาค ภาคหนง่ึ ตรงึ นิมิตภายในไวไมใ หคลาดเคล่อื น อีก
ภาคหน่ึงตามอาการเปดเปลือกตาข้ึนแชม ชา รับรแู สงสีที่กระทบจกั ษุประสาทอยา งมสี ติ เทาทันวาอยา งนัน้ สี อยา งนน้ั วัตถุ หนวยตารับ
ภาพเบ้ืองหนาเตม็ จอท้ังหลักและรองสุดแนวกวางลึก เมอ่ื ไดภาพเต็มทีก่ เ็ ห็นเปน ทองทะเลอนั เดมิ แตช ัดใหญกระจะตาดูแปลกไปกวา เกา
๑๒๔
คงเหลอื แตการเหน็ แผน น้าํ เทา นัน้ ดาํ รงอยู หากตัดสญั ญาทางภาษาไมเรยี กวา ‘ทะเล' เสยี อยางเดยี ว ก็ไมมีอะไรเหลอื ใหห มาย
จํานอกจากความเคลือ่ นไหวของธาตุนา้ํ กอนมหึมาในแองใหญ เหนอื นํ้ามีธาตุลมแปรทิศไปมา สูงขนึ้ ไปเปนอากาศธาตุเวิง้ วางกวางไกล
แกว ตาทําหนาทข่ี องมันไป แผนนํ้ากวางก็ดาํ รงอยูของมันไป ปราศจากตัวตนทฝ่ี ง นแ้ี ละฝง โนน ทกุ อยา งอยูในสภาพธรรมดา
ด้งั เดิม ในมติ สิ ํานกึ รูสกึ ทีแ่ ตกตา งไปจากยามมตี วั ตนประกอบ เมือ่ จติ เปลีย่ น โลกกเ็ ปลี่ยนตามไดเ ชนน้เี อง
รเู ห็นครอบคลุมกวา งไกลและคมชัดดจุ เหยยี่ วทีม่ พี รสวรรคในการเหน็ ลํ้าลกึ ศูนยกลางสตติ ้งั นิ่งทา มกลางความเคลอื่ นไหว
แหงภาพและเสยี งละเอยี ดยิบ
ธรรมตรงหนา มีอยู เมื่อตาประจวบเขากเ็ หน็ เปนรปู คลื่นนํ้า เมื่อหปู ระจวบเขากไ็ ดย นิ เปนเสยี งคลนื่ ลม เมื่อจมกู ประจวบเขาก็
ไดก ล่นิ เปน ไอนํา้ เคม็ เมื่อกายประจวบเขา กไ็ ดสัมผสั เปน ลมรําเพยและกลุมเมด็ ทรายมหาศาล
สักแตเหน็ สักแตไ ดยิน สักแตไดกลิ่น สักแตสมั ผัส ปราศจากตวั ตนผูค รองผัสสะทง้ั มวล
เน่ินนานในชว งจาํ กัดหน่งึ ของศักยภาพความทรงตัวแหง จติ ทามกลางความเลือ่ นไหลแปรรปู ไปของมหธรรม เม่อื จิตเสียดลุ
ไมอ าจทรงนิมิตภายในใหคงที่ ลีลาธรรมชาติก็ดาํ เนนิ ไป คลายน้ําแขง็ ทถ่ี ูกความรอนไมอ าจทรงตวั เหลวละลายกลายเปน สายนาํ้ พอทํานบ
สมาธพิ ังลง ดวงจิตกก็ อ กระแสความคิดหลั่งไหลออกมาในทสี่ ดุ
ภาษาจิตด้งั เดิมน้นั มีแตความเงยี บรู สมาธิเฉยี ดฌานมคี วามเขา ใกลค วามเงียบรูชนิดน้นั เมอ่ื ภาษาคดิ ภาษาพูดปรากฏขนึ้ ในหัว
กก็ ลายเปน เสียงดังฟงชดั ดูประหลาด และเหน็ วากลุมความคิดไมใ ชเสยี งของตัวเอง เหมือนเสียงทีล่ อยข้นึ มาโดยปราศจากคนพูดในหอ ง
อันวา งวาย และคลา ยภาษาตา งดาวท่ีตองนกึ คําแปลกนั ใหมหมด
มตเิ กิดความเห็นเชน น้ันดวยเคยฝกพจิ ารณากลุมความคดิ มากอ น คือฝกมองกระแสความคดิ เปน เพียงระลอกกระเพื่อมไหวท่ี
เกิดขน้ึ เมือ่ จติ เสียดลุ จากการดิง่ น่งิ ความกระเพอ่ื มไหวนีเ้ องแปรสัญญาณเปนความกาํ หนดหมาย กลายเปนอุปาทานสาํ คญั ไปวา มเี ราผคู ิด
มเี ราผคู รองกาย โดยท่ีเนื้อแทแลวคลืน่ ความคดิ ก็เหมอื นคลน่ื ทะเลทแี่ ปรรปู ไปเรือ่ ย ๆ หาตัวตนติดตามความปรวนแปรตลอดเวลาน้ัน
ไมไดเ ลย
ความคิดเปน สิง่ ไรรปู กอ ตวั มลงั เมลืองเหมอื นหมอกควนั ไรเงา ทวา ความมนมวั ไรต นน้เี องทสี่ รา งความรสู ึกในตัวตนอยางแจม
ชัดข้ึนมา เมอื่ ตวั ตนแจมชดั ดวงรูธรรมตามจริงก็เลอื นพรา ลงตามลาํ ดบั
มติกะพรบิ ตาทีหนึ่ง คอย ๆ ลกุ ข้ึนยนื ดวยความรสู กึ กํา้ กึ่งระหวา งโลกของความมตี วั ฉันกบั โลกของธรรมชาติบรสิ ุทธิท์ เี่ พ่ิง
ประจกั ษ กระแสความคดิ ดําเนินไปตามครรลองทเ่ี คยมเี คยเปน แลว จังหวะหนึง่ โลกของตัวตนก็เขา ครอบงาํ ดวงจติ ไวทั้งหมดเม่อื เกิด
ความรูสึกหิวข้ึนในชองทอ ง มคี วามแหง อยากเกิดขนึ้ ทนี่ นั่ สตสิ ตังถูกปลอ ยหลดุ ไปงาย ๆ เพราะไมเคยผา นการฝก ชนิดสมบุกสมบนั เยี่ยง
พระธดุ งคผหู มดอาลัยกบั รางกายและความเปน มนุษย
เคลอ่ื นตวั ไปตามวถิ ที างทค่ี วรจะเปน เดินกลับจดุ พกั แรม เขา ไปหยบิ เสบียงในกระโจมผา รม แลวออกมานงั่ ทานเงียบ ๆ ทอดมองดูโพนฟา
เบื้องไกลไปดวย
กระแสนัยนต าจะยงั แรงดวยพลงั สติอนั เปนเศษสมาธิ ใจวา งเฉยเหมือนอากาศธาตุ แตเ ม่ือขนมปงตกสูทองทีละช้นิ ทีละกอนโดยปราศจาก
การกาํ หนดจิตตาม ความคดิ อนั คนุ เคยก็ผุดพรายข้นึ มาเปน ระลอก
๑๒๕
คดิ ถงึ แพตรขี ึน้ มาจาง ๆ แตพอเทาทนั วาเปนเหตแุ หงความกระวนกระวาย ก็ใชธารปตแิ หงอารมณวิเวกทย่ี งั เออ อยเู ต็มอกหล่งั
ลงดับความคิดถึงชนิดนัน้ เสียไดง า ย ๆ
ความนงิ่ ดาํ เนินไป แตก็กลับแปรเปน ความคิดถงึ หลอนขน้ึ มาอีก จะตดั ใจซา้ํ กช็ ักนึกขี้เกียจ กห็ ลอ นมิใชหรือท่ีทําใหนกึ อยาก
ปลกี ตัวมาไกลๆอยา งนี้ ทง้ั ท่เี พง่ิ กลับจากคายพัฒนาชนบทไดชั่วประเด๋ียวประดา ว
ยังนกึ เสยี ใจทป่ี ระกาศความในผา นภาพสนี า้ํ มนั เมอ่ื วนั กอ น สมั พันธภาพดแู ปรง แปลก เจ่ือนจืดลงอยางนา ใจหาย ดอู อกวา
หลอ นฝนยิ้ม ฝน พูด และพยายามทาํ ใหทกุ อยา งดูคลายปกติ แตแ คแ ววกังวลทฉี่ ายออกมายามสบตากัน กร็ ไู ปถึงไหนแลว วาแพตรีกาํ ลงั
ลําบากใจ เขากับหลอ นสนทิ กันยงิ่ กวาพีน่ อ ง ยิ่งกวาเพอื่ น กลา พูดกลา เลาทกุ เรื่อง แลว จู ๆ วนั หน่งึ ทกุ อยางก็กลบั หัวกลบั หาง เมือ่ นอ งชาย
หรอื เพอ่ื นสนทิ คนเดยี วแจง ใหทราบวาอยากเปลยี่ นชนิดของความสัมพันธเ สยี ที
หยง่ั ใจแพตรไี ดจะแจง เชน เดียวกับดใู จตนเอง ยกเวนเรอื่ งนี้ หากใหป รับฐานะมาเปนคนรัก รอครองเรือนกนั หลอนจะวา
อยางไร เดาไมไดเ ลย เทาทร่ี คู อื ตลอดมาเขาเปนคนเดยี วทไี่ ดรับความไวเ นอ้ื เชอ่ื ใจ เปนคนเดยี วทส่ี นทิ ขนาดเคยใหนอนเฝาเมือ่ ครั้งหลอ น
เปนไขหวัดใหญ
เขาอาจเปนไดแคนอ งชาย เดนิ ไปไหนมาไหนกบั หลอ นแลว ถาผานกระจกเงาก็ชําเลืองรวู าไมใชค ทู ่คี วรกัน แตมติถือวา ภาวะ
โดดเดยี่ ว ไรท ีพ่ ึง่ พาในระยะยาวของหลอน นบั เปน ปญหาที่คนสนทิ เชนเขามีสิทธิแ์ จง ความจาํ นงขออยเู คียงขาง ถึงแมไ มอาจเปนฝา ยเลยี้ ง
ดใู หส ุขกายสบายใจอยา งชายผมู ่ังมีจะสามารถทาํ กข็ อเปน คนทีจ่ ะไมหายหนาไปไหนในเวลาหลอนตอ งการใครสักคนชว ยจดั วางสงิ่ ตาง ๆ
ในแตล ะวนั ใหเ ขาที่เขาทาง
เคยถามหลอ นซํา้ แลว ซาํ้ เลา วา ไมพ อใจใครบา งหรือ หลายรายทเ่ี ขามาตีสนทิ กอ็ อกพรง่ั พรอมทัง้ รูปสมบัตคิ ุณสมบตั ิ แพตรี
ปฏิเสธมาโดยตลอด บอกอยา งเดยี ววาอดึ อดั เมอ่ื ตองอยูกบั คนท่จี ิตไมน่ิง จะชายหรอื หญิงกต็ ามที
สรปุ แลว คือพดู ดว ยปากวาไมอยากอยกู บั ใคร แตบ อกผา นการกระทําวาพงึ ใจเพยี งพอจะใกลชิดกบั เขาได?
และหลอนกบ็ อกเขาเสมอวาเปน เรื่องโชคดี ถา มีใครสักคนพดู คยุ กับเราไดโดยปราศจากการฝนใจ มติทราบวา นนั่ คอื การบอก
วาเขาคอื ความโชคดขี องหลอน
ครงั้ สุดทา ยท่พี บกนั มตชิ วนหลอ นไปซื้อของถวายสงั ฆทานในวนั เกิดของเขา ทุกอยางปกติและเปน ไปดวยดเี หมอื นเคย ยกเวน
บตั รอวยพรวันเกิดท่ีทําใหเขาตอ งระเหจ็ มานงั่ มองฟาเงียบ ๆ อยเู ดีย๋ วนี้
สุขสันตว ันเกิดนะนอ งรกั
ปน ้นี กึ อยากเจาบทเจากลอนขึน้ มาแทนซื้อของขวัญนะ
นง่ั คิดอยเู ปน ชว่ั โมง
ถายทอดใจจริงทัง้ หมดที่มีใหเ ธอครบแลว
และหวงั วาคงมีคาพอจะเปน ของขวัญชิ้นหนึ่งได…
๑๒๖
อยากมอบทองของกาํ นลั อนั สงู คา แตจนใจไรป ญ ญาจะหาไหว
ถาซอ้ื แลวคงแกวขนุ ไมถูกใจ เมื่อใหไปคงไมแ ลแคว างดนิ
จงึ ขอใหแกว ใสเปนใจน้ี เจยี ระไนไวดูดกี วาทุกช้นิ
นา้ํ ใจรักฉันพสี่ าวจะลงรนิ ขงั ในแกว แพรวจนสน้ิ อายเุ รา
หลอ นอวยพรบรรทัดเดียว ท่ีเหลอื เปน ถอ ยแถลง เขาอา นแคห นึ่งรอบแตจําสนทิ เพ่งิ รสู กึ เปนครัง้ แรกวาหลอ นใจรา ยไปหนอย
เลอื กวันเกิดของเขาเปน เวลาทําลายวิมานอากาศกนั ลงคอ
ถอนใจเฮือก เม่อื สงบสตลิ ง และมองหลอนดว ยสายตาของคนรูใ จ กพ็ อเห็นแหละวา นนั่ เปน วธิ ขี องหลอน แพตรพี ยายามอยา ง
ทส่ี ุดทีจ่ ะถนอมนาํ้ ใจเขา ทัง้ สรรคําพดู ใหแ นบเนยี น และทงั้ เลือกจงั หวะท่พี อจะพูดอะไรชนิดนน้ั ไดโดยไมเ ห็นแปลก
รูส กึ เจบ็ ใชเ พราะหลอนปฏเิ สธ แตเ พราะเห็นขีดจาํ กัดของตนเอง หากเขารปู รางหนา ตาดกี วาน้ี ดเู ขมแข็งเปน ผูนาํ ไดห นอ ย ก็
เชอื่ วาแพตรคี งเปลย่ี นใจไดบา ง
นกึ ถงึ ชายหนุม มาดคมคนลาสุดทเี่ หน็ มาทําทาทางติดพนั ดเู หมอื นเปน คนแรกที่เขามาไดถ ึงในบา น แตเมอื่ ทราบฐานะวาเปน
หลานปชู นะ มติก็ลดความแปลกใจลงนดิ หน่งึ
ยอ นไปถงึ วนั ท่ีเห็นแพตรนี ่งั คุยกบั หนุมคนนนั้ ใตร มไมห นาบาน พอเห็นเขามายืนอยูหนาประตู หลอ นก็แสดงกริ ยิ าบางอยา งท่ี
เขารสู ึกแปลก คอื เบกิ ตา สง เสียงทกั แหลมใสดวยความยนิ ดี ราวกบั วา เขาจากไปไหนนานจนคิดถึงเสยี นักหนา ความจริงกค็ ือแพตรไี มเคย
ดอี กดีใจกบั การปรากฏตัวของเขาขนาดน้นั ตอใหตองหา งไปตางจังหวดั ก่อี าทิตยกเ็ ถอะ
เหมอื นหลอนอยากแกลงใหนายคนนนั้ เจบ็ ใจเลน นั่นเปน สง่ิ ท่ีมติไมเ คยเหน็ วสิ ยั แพตรตี า งกับหญงิ ทวั่ ไป ตอ ใหราํ คาญคนตาม
ตอ๊ื ขนาดไหน กจ็ ะไมม กี ารดงึ หนุ มาเชดิ ใสใครเลย หลอ นไรม ายา ไรค วามคิดทาํ รา ยจติ ใจใคร
แคเ หน็ รางสูงสงาทีล่ ุกขน้ึ ยืนเต็มสวนสดั ของหลานปูชนะ มตกิ ็บอกตนเองวา หากแพตรจี ะตดิ เนอ้ื ตอ งใจผูช ายสักคน กน็ าจะ
เปน แบบทเ่ี หน็ น่นั แหละ
แตท าํ ไมกลับกลายเปนวา หลอ นมที ีทาเมินออกหาง ไมใสใ จไยดี มิหนาํ ซา้ํ ยงั ทาํ ทีวามคี นพิเศษเชน เขาอยแู ลว ขนาดมาถึงปุบ
หลานปูหมดคา ปบ มตดิ ูออกวา หลอ นเมินจรงิ ใชว าเสแสรง แกลงสรางความเขาใจผดิ เพอื่ ปด บงั ความพึงใจตามประสาหญิงทยี่ ังขวยเขิน
กับสัมพันธภาพใหม
หรือนี่มเี บ้อื งหลงั อะไร?
คาํ วา ‘หลานปู’ สะกดิ เตอื นใหน ึกถงึ บางเรื่องเมือ่ นานมาแลว นานจนเขาเกือบเลือนไปในรายละเอียด
ชว งท่ีเร่ิมสนิทและคบหาประสาเดก็ เขากับหลอ นคยุ กันสารพดั เรอ่ื งอยา งถกู คอและมคี วามผูกพันใกลช ิดกันมาก อาจเปน
เพราะเจอกนั ในงานบุญท่ีวัดทางนฤพานบอย และมีเพียงเขากบั หลอ นท่อี ยใู นวยั ไลเ ลย่ี กัน
๑๒๗
ตอนยงั เล็กเขาเปน เด็กชา งถามและข้ีสงสยั เหน็ หลอ นตวั โตกวา กบั ท้ังประพฤตติ ัวสุภาพเรยี บรอยเปน นจิ วธิ พี ดู วิธีทอดเสียง
แตล ะคําคลา ยผูใหญ ก็สนทิ ใจถามโนนถามนีเ่ อาคําตอบ ยดึ เปน ขมุ ทรพั ยท างความรู ความคดิ ชนดิ ที่หลอ นบอกอะไรเชือ่ หมด
อยา งเชน สงสัยวา ทาํ ไมพระถงึ ตอ งโกนหัว ผีมไี หม นรกสวรรคมจี รงิ หรือเปลา เทวดานางฟา หนา ตาเปนยังไง ทาํ ไมคนถงึ ตอง
เกดิ มา เมอื่ หลอนตอบคําถามหนึ่ง ก็มักเปน ประเด็นของปญหาขอ ตอ ไปยดื ยาว
คยุ ไปคยุ มาจนแนนแฟนถงึ ระดบั หนึง่ ทีไ่ มร ูสกึ เปน อ่นื อยา งแทจรงิ นอกจากเปนพีเ่ ปนนองกัน มองยอ นไปมตจิ ึงทราบวา การ
สนทนาธรรม แมเปน ในระดบั เดก็ ๆ ก็จดั เปน บญุ กิรยิ าใหญร ว มกัน และทําใหเ กิดความผูกพันสนิทไดข นาดนัน้
จนครงั้ หนึ่ง เขากับหลอ นนั่งรอผใู หญอยูล างกฏุ หิ ลวงตาแขวน มีแมววดั เดนิ ผา นมา เขาไปจับมนั อุมเลน ดว ยความเอ็นดู เพง
พนิ ิจหู ตา จมูก ปากของแมวดวยนิสัยประจําตวั ชางสังเกตแตไ หนแตไ ร จู ๆ กเ็ กดิ สงสยั ข้ึนมา
‘พแ่ี พฮะ ตอนแมวมองตาเราน่ีมนั คิดอะไรอยหู รอื เปลาฮะ?’
เพง่ิ จะเดย๋ี วนั้นทเ่ี ขานกึ วาสัตวนาจะมคี วามคิด มติสนเทห มาก สตั วม ีความคดิ หรอื เปลา ถาคิดคดิ อยางไร?
‘คดิ สิ แตต างจากพวกเรานะ เพราะมันไมม ีภาษาเปนสือ่ ชกั นาํ ความคดิ ’
มตขิ มวดคิ้วยน
‘แมวคิดชั่วไดไ หมฮะ?’
‘ไดส ิ เราถงึ เรียกแมวบางตวั วา แมวอนั ธพาลไง’
‘งัน้ มนั ก็ไปนรกไดสิฮะ’
‘ใช’ แลว หลอ นก็พดู เหมอื นเสริมวา ‘สตั วม ีวิญญาณนะ ไปไหนๆตามกรรมไดทง้ั นนั้ แหละ อยางแมวตวั นี้ ครง้ั หนงึ่ กเ็ คยเปน
คนนะน่ัน ตอนมใี จสูงกเ็ ปนคน ตอนมใี จตาํ่ กม็ าเปน แมว’
มติตะลงึ แพตรพี ดู ไปตามธรรมดาของหลอน ทวามีผลกระทบใจอยางแรง เขาสะดุดกึกและครนุ คิดใหญโ ต
แมวตวั ทเ่ี ขาอุมอยนู ะหรอื เคยเปนคน คนหนาตาอยางไร หญงิ หรอื ชาย ขามวนั เวลาอยา งไรทําไมกลายสภาพมาเปน ส่ิงที่
แตกตางไดถึงเพยี งน?้ี
แมเ ชื่อแพตรีมาตลอด แตค ราวน้นั อดสงกาไมไ ด
‘แมวตวั นีเ้ คยเปน คนดวยหรอื ฮะ?’
‘เคยซ’ี่
‘พีแ่ พรูไดย งั ไงฮะ?’
๑๒๘
‘พระทา นบอกไวจ ะ สิ่งมีชวี ิตท้งั หลายเวียนวา ยตายเกดิ เปน นั่นเปนนีต่ ามแรงกรรม เปน สตั ว เปน คน เปน เทวดาอะไรตอ อะไร
มาแลว ท้ังน้นั ’
‘แลวพระทา นรไู ดไ งฮะ?’
‘ทานรกั ษาศีล รักษาธรรม ฝก ปฏบิ ตั ิจนจาํ ความเปน มาของตัวเองไดสจิ ะ ’
เขายงั ขมวดควิ้ ไมรูสกึ สัมผสั แมแตน อยวา นน่ั เปนความจริง แมวขนนุม ๆ ในมือของเขาคือสิ่งจับตองได สว นที่วา มนั เคยเปน
คนมากอ นชางฟง เลือ่ นลอยไรน า้ํ หนกั
‘แลวพี่แพจําไดไ หมฮะวาตวั เองเคยเปน อะไรมากอน?’
เขาเดินเขา มานั่งขางหลอน ยังอมุ แมวไวในมือ แตเ พงตาถามจริงจัง ตอนน้ันไมรหู รอกวาเผอิญตั้งคาํ ถามเอากับคนทเ่ี ปนหนง่ึ
ในรอ ย หนึ่งในลาน
จําอาการน่ิงอง้ึ เหมอื นชง่ั ใจของแพตรีไดจนบัดนี้ หลอนมองไปขางหนาดวยแววตาของคนที่กาํ ลังระลกึ ถึงบางส่ิง
‘พ่แี พจาํ ไดเหรอฮะ?’
เมอื่ เขาคาดคั้น กไ็ ดค ําตอบทนี่ า ต่ืนเตน สาํ หรับเดก็ ข้ีสงสยั
‘จะ จาํ ได’
‘พ่ีแพเคยเปนอะไรมาฮะ?’
แพตรีอํ้าอึ้งคลายจะปลอยใหเ ขาเลกิ สนใจไปเองถาเงยี บนานหนอ ย แตพอเขาถามซาํ้ ก็เอย คลา ยจาํ ใจ
‘ก็เปน คนอยางนีแ้ หละ’
‘แลวผมเคยเปนอะไรมากอ นฮะ?’
‘ไมร ูสิจะ พี่รเู ฉพาะเรื่องของตวั เอง เรอื่ งของมตไิ มรูหรอก’
หลอ นตอบยิม้ ๆ
‘แลว พี่แพจําไดย งั ไงฮะ ทาํ แบบพระเหรอ?’
‘เปลา’
‘แลว ทําไงฮะ?’
๑๒๙
‘ก็…’ เดก็ หญิงพยายามคิดเพอื่ อธิบาย ‘อยู ๆ ก็นึกขนึ้ มาไดน ะ วันหนง่ึ มองพระพุทธรปู แลวเหมือน…นกึ ไดวาเมือ่ วานพี่เปน
อะไรมากอน คลา ยมติตนื่ แลว จําไดว า กอนนอนทาํ อะไรบา งนะ’
มติเอยี งคอทาํ ปากยน่ื
‘แลวทาํ ไมผมมองพระพทุ ธรปู ไมเ ห็นนึกไดม ั่งละ ฮะ?’
แพตรหี ัวเราะนดิ หนึง่
‘พี่นกึ ไดเ พราะแรงอธิษฐานนะ คนอื่นไมเ ปนอยา งพ่ีหรอก’
หลอนใชศพั ทแปลกหูสําหรบั เขาในวยั สบิ ขวบ คาํ สนทนาถัดจากนนั้ เลือน ๆ ไป มติพยายามซักถามซอกแซกมากมาย แตดู
เหมือนถูกปดกนั้ ใหย ตุ กิ ารรับรแู คว าหลอ นเคยเปน คนเหมือนชาตินเี้ ทา นน้ั
นานตอมาพกั หนึง่ จนโตขึ้นหนอย วันหน่ึงไปชว ยแพตรีขนของยา ยหอ ง เมอื่ จัดจนเกอื บเสร็จเขาพบลังหนงั สือเกา ของหลอนก็
ลงน่ังรอ้ื ๆหาเรื่องนาสนใจอาน ซง่ึ กพ็ บอยหู ลายเลมจงึ ยืมกลบั บาน แพตรีกําลังเหนือ่ ยกพ็ ยกั หนาตกลงโดยไมท นั สังเกตวาเขาหยิบเลม
ไหนไปบา ง
ใสถ ุงถอื กลบั มาจนถึงบานแลวน่นั แหละ มติจงึ พบวาระหวา งหนงั สอื ตาง ๆ เปนสมุดไดอารีเ่ ลม หนาของพ่สี าว…
จากเลขปบนปกสมดุ ทาํ ใหทราบวาเปน เรอื่ งบันทกึ ท่ีผานมาหลายปแ ลว ความสนิทบวกกบั ความทค่ี ดิ วาเปน เร่ืองเกานานนมทาํ
ใหม ตถิ ือวสิ าสะเปด อา นประสาวยั อยากรอู ยากเหน็
แพตรีเปน เดก็ ผหู ญิงท่ชี างสังเกต ชา งคดิ ชางเขยี น เร่ืองราวในชีวิตประจําวนั ถูกบันทกึ ไวอ ยางกระชับคลา ยสรุปวา ไดร บั อะไร
จากแตล ะวันบาง หลอนขยันเขียนราวกบั เปน หนาทหี่ ลกั อยางมากกข็ าดหายไปสาม-ส่ีวนั สวนใหญจะตอเน่อื งไมเวน เลยนับอาทิตย มติ
นงั่ อานดวยความเพลิดเพลิน ในความเรยี บงายแพตรมี ีความคิดอานหลักแหลม รอ ยเรียงคําพูดไดชวนอาน และมกั ทิง้ ทา ยเปนบรรทดั สรปุ
ของแตล ะวันไวนา คิด ชวนฉงน
ความชวนอา นในภาษาของหลอนนน่ั เองท่ีทาํ ใหมตอิ านเรื่อยทุกหนา ทุกคาํ จนกระท่ังพบวาหลายหนา ในสมุดเลม นน้ั ทําให
คนอานใจเตน แรงได…
มตชิ อบไดอาร่เี ลมนน้ั มาก ถงึ ขนาดคดิ ครอบครองไวเ สยี เอง เขาแกลงถามแพตรวี า ตอนขนของยายหอง มอี ะไรสญู หายไปบา ง
หรอื เปลา หลอนนิง่ ทบทวนเปนนานกวาจะบอกวาเปลา เห็นอยา งนั้นก็รูว า แพตรมี ไิ ดร ะลึกถงึ หรืออยากใชส มดุ บันทึกในอดีตอีกตอไป
มตริ วบรัดวาถา อยางน้นั ขอหนังสือทกุ เลมทยี่ ืมหลอ นมาไวเลยไดไหม เพราะเขาชอบมากและอยากอา นทบทวนอีกในอนาคต แพตรีทํา
หนา สงสยั นิดเดียวกอนตอบตกลงอยา งงายดาย
นน่ั ทาํ ใหเ ขาเปนเจา ของไดอารีอ่ ยา งสมบูรณ และสามารถนาํ ตดิ เปมาดว ยในวันน…้ี
เม่ือทานอาหารเชา เรยี บรอ ย มติเขากระโจมร้อื เป ดึงสมดุ สวนตัวของแพตรีมาพลิกเปด ไปยงั หนา ทจี่ ําไดเจนใจ
ในที่สดุ ฉันกไ็ ดพ บเขา ตอนเปด ประตรู บั เขากบั คณุ พอ ฉนั ดีใจจนเกอื บรอ งไห เห็นแคแวบแรกกร็ ูวาใชเ ขาแน
๑๓๐
แตเ ขามองฉนั แลว เฉย มองแลว เมินเหมอื นเหน็ นกกา ฉนั เสยี ใจและรูส ึกกลัว…ถา เขาเปนแคค นธรรมดาที่จาํ อะไรไมได ก็แปลวา ท่ีถือฤกษ
เกิดตามแรงบญุ รว มกันคอื สูญเปลา ชาตินคี้ งถูกทง้ิ ใหอยตู ามลําพัง ท้ังท่เี กดิ มาก็เพอ่ื เขาคนเดยี ว
ตลอดเวลาทน่ี ัง่ บนเรือน เขาเอาแตน ัง่ ทําหนาเบ่ือ ฟง ปูคุยกบั คุณพอ อยางเสียไมไ ด ฉนั รูสึกกระวนกระวาย พยายามวนไปเวียน
มา หาน้ําหาขนมใหทกุ คน และพยายามสบตากับเขา แตเขาไมม องฉันเลย เหมอื นใจกําลงั หมกมุนกบั เร่ืองในใจบางอยางตลอดเวลา
เขากลับไป…ไมแ มแตช ายตาดกู ัน ฉันอยากเขาไปครํ่าครวญตดั พอ อยากทวงถามหลายสิ่ง แตจะเอาความกลา มาจากไหน
ทาํ ไม…
ขอความประจาํ วันขาดหายไปเพยี งเทา นั้น เดาวา แพตรีคงเขยี นตอ ไมไ หว เพราะรอ งไหอ อกมาเสียกอ น ความจริงหลอ นอาจ
รอ งมาตง้ั แตต น เพยี งแตเ ม่ือถึงจดุ ท่ขี าดหาย ก็คงมอื ไมออ นจนยากจะเขยี นอะไรตอไดอ ีก
มตริ สู กึ สงสารพี่สาวจับใจ หลายปก อ นเคยอา นหนา นดี้ ว ยความฉงนฉงาย จับตนชนปลายไมตดิ แต ณ เวลาปจจุบนั เริ่มเดาถูก
แลววาอะไรเปนอะไร
ถัดจากบนั ทึกวนั นน้ั มแี ตถ อยคาํ อนั แสดงถึงจิตใจท่ีเวียนวายวกวนอยกู ับชายทดี่ เู หมือนหลอ นรอคอยมาต้งั แตเ กิด…หรือ
ทาทางจะตงั้ แตกอ นเกดิ จนเดย๋ี วน้ีมตกิ ย็ ังมึนงงเหมือนกง่ึ ฝน กึง่ จริง แนน อนหลอนบันทกึ ไวเปนความลับสุดยอด มิไดมีเจตนาใหมอื ทส่ี อง
มาอา นหรือคดิ เช่อื ตาม ซง่ึ นั่นแหละทําใหเขาขนลุก หลอ นอยอู กี โลกทีเ่ ขาไมร จู กั โลกของความรกั ขามภพขา มชาติ โลกทีท่ ําใหช ีวติ จรงิ
เห็นไดด วยตาเปลาของคนทัว่ ไปถกู แยกเปนอีกระนาบ
บางวนั แพตรีพร่าํ พรรณนาถงึ เร่อื งในอดีตทจี่ บั ความยาก เพราะหลอ นเขียนแบบอานรอู ยูคนเดยี ว แตบ างวนั กข็ ยายความชัด
โดยเฉพาะอยา งยงิ่ เม่ือปชู นะเลาที่มาของหลอ นใหร บั รู แพตรเี ขียนแบบระลกึ ความหลงั คลายไมอยากใสใจกบั เรอ่ื งราวในปจ จุบันอีกตอ ไป
ปูทราบวาแพตรจี ําอดตี ของตัวเองไดต งั้ แตยางหกขวบ และหลอนกเ็ หมอื นเดก็ ระลกึ ชาตไิ ดท ่ัวไปทม่ี ีความขดั แยงในตนเอง แม
ผิวนอกเปน เด็ก แตเนือ้ ในมีความเปนผูใหญเ กนิ วัย เน่ืองจากความหมายจําเกาๆยงั ตกคาง และไมอาจกลนื กันสนิทกบั อตั ภาพใหมทย่ี งั คง
ออนเยาวเ อามาก
เม่อื หลอ นถามถงึ ความเปน มาของตนเองละเอยี ดกวา ความรผู วิ ๆเชน พอ แม ญาติพน่ี องท่ีแทจ ริงเปนใคร ปูจึงเลาตามจริงวายอน
ไปกอนหนา หลอ นเกิดประมาณหา ปเศษ ขณะปทู ําสมาธิทรงตวั ไดท ีอ่ ยใู นหอ งพระบนบา น ทานเกดิ นิมติ เหน็ วญิ ญาณช้ันสูงปรากฏขนึ้
อยา งแจม ชดั ในนมิ ิตทานไมร สู ึกกลัว ตรงขา ม มีความคนุ เคยสนทิ สนมเหมือนไดพบญาตทิ ห่ี า งหายกันไปนานจนเลอื นหนา เลอื นตา ปูด ี
ใจอยลู กึ ๆทพ่ี บกัน
วญิ ญาณนัน้ มีนิวาสสถานอยบู นพรหมภูมิ แนะนาํ ตัววาเคยเปน นองชายของทานมากอ น และเคยรว มทุกขรวมสุขกนั หลายภพ
หลายสมัย เวลาน้ันกําลังจะกําหนดจติ ลงมาเกดิ เปน มนษุ ยเพือ่ บาํ เพญ็ บารมีตอ โดยจะมีฐานะเปน หลานปู ระบชุ อ่ื ท่จี ะถูกตง้ั ไวเสร็จสรรพ
เพือ่ รอการพสิ จู นว า นมิ ิตนั้นมิใชอ ุปาทานลวงอนั เกิดแตส มาธจิ ิตปรงุ แตงหลอกทา นแตอยา งใด
ธรุ ะทีม่ าปรากฏในนมิ ติ ไมใชเ พอ่ื บอกเกาเลา สิบวา จะมาเกิด แตมาเพราะเปนกังวลเกีย่ วกบั ใครคนหน่ึงที่จะตามมาเกิดดวย
อาํ นาจแรงอธิษฐานรว มกนั ใครคนน้ันจะเกดิ เปน หญงิ และดว ยกรรมบางอยา งหลอนจะกาํ พราพอ แมต้ังแตย งั ไมร คู วาม
วญิ ญาณนัน้ กลา ววา หลอ นพอมีวาสนา เคยเกอ้ื กลู กบั ปูมากอ น เม่อื พบกนั จะเกดิ ความ เมตตาเอ็นดู เตม็ ใจชว ยเหลอื อุม ชูทันที
จะไมล งั เลตะขดิ ตะขวงหรือลาํ บากใจอยางใดเลย
๑๓๑
สุดทา ยวิญญาณในนมิ ิตสมาธิระบวุ า แดนเกดิ ของหลอนคอื สองสามีภรรยาทีป่ รู ูจักอยูแลว ขอเพยี งไปเยย่ี มเยียนใหต รงเวลา
เทา น้นั
ปูมีความแคลงใจเปน อนั มาก ทา นถูกสอนไมใหเ ช่อื นิมติ สมาธปิ ระเภทจๆู ก็เกดิ ข้นึ เอง จะชดั เจนแนใจขนาดไหน ถกู อปุ ถัมภ
ดวยกาํ ลงั ฌานสูงสง เพียงไรก็ตาม ตราบใดท่ยี ังรูตวั วามกี เิ ลส ก็ตองรคู วามจริงวาจิตมันสรางเรอ่ื งหลอกตวั เองไดส ารพดั พิสดาร ยงิ่ สมาธิดี
เพียงใด ก็ย่ิงกอภาพลวงไดสนิทแนบเนียนเพยี งนั้น ทางทป่ี ลอดภัยคือใหท าํ ใจเปน กลางลูกเดยี ว รอการพิสจู นเ สยี กอ น แลวคอ ยรบั วา จรงิ
หรือเท็จ หากทกึ ทักปก ใจวาจรงิ เสยี แตต น มอื แลวปรากฏในภายหลังวาผิดพลาด กาํ ลังใจจะฝอ เกิดผลเสยี กับการปฏิบตั ิภาวนาเปลา ๆ
วันคืนผา นเรือ่ ยไปตามจังหวะและลลี าเดมิ ปูร อฟง ขาวการต้ังทองของลูกสาว ลกู สะใภท กุ คน และตั้งใจกบั ตนเองเปนมน่ั
เหมาะวาจะไมถามนํา ไมก า วกา ยกับชื่อเสยี งเรียงนามของเด็กที่จะเกิด ปลอยใหผเู ปนพอแมต้งั กันเอาเองตามชอบ เพ่ือพสิ จู นเทยี บวา
วิญญาณในนมิ ิตบอกไวต รงจริงเพยี งใด
แลววนั หนึง่ ปกู ็ไดรวู า เขามาเกิดจรงิ ...
เมื่อตระหนกั วา นมิ ิตสมาธคิ รั้งน้ันมิใชข องหลอก ส่ิงท่ีเกดิ ข้นึ ในใจก็คือความสุขอยา งประหลาดกับการรอคอยหลานสาวคน
ใหม
ปชู นะเดินทางไปเยยี่ มคนรูจ กั ทางเหนอื ตามกาํ หนดเวลาซึ่งจดไวเปน มั่นเหมาะ เพือ่ พบวาคนรจู กั ทว่ี า นั้นตายเสยี แลวกอ นหนา
ปไู ปถงึ ทง้ั คสู ามภี รรยาออกจากบานขึน้ รถโดยสารทีว่ ิง่ ไปเทกระจาดกลางถนน คนตายกนั เกอื บหมดคันรถ
แมห นนู อยผมู ีอายุเกอื บครบขวบจงึ กลายเปนเด็กกาํ พรา รออยวู าญาติฝายสามีหรอื ภรรยาทจ่ี ะย่นื มอื มารับ ยังดีหนอ ยระหวา ง
น้ันคนใชเกาแกผูซอื่ สัตยคอยประคบประหงมเลี้ยงดไู ปพลาง ๆ
การเจรจาขอรบั เด็กมาเลี้ยงเองเปนเรอ่ื งงายยิง่ กวางา ย แคพ ดู สองสามคํา พยักพเยิด ขอความยนิ ยอมเปนลายลกั ษณอ กั ษรกบั บาง
คนท่ถี ูกอปุ โลกนเปน ผปู กครองเทา นัน้ ก็เรยี บรอย ปไู ดห ลานสาวคนใหมก ลับบา นดวยหัวใจทช่ี ่นื บาน มาถึงกเ็ ปลี่ยนชือ่ และสกุลหลอ น
กบั ใหลูกชายคนโตจดทะเบยี นรับเปนลูกบญุ ธรรม จากนั้นก็นํามาเล้ียงดูเองเหมอื นหลานแท ๆ คนหน่ึง
ในไดอารชี่ วงนีแ้ พตรีบรรยายความรสู กึ ของตนเองวาสํานกึ บญุ คุณของปเู พยี งใด หลอนพยายามอยอู ยา งเจยี มตัวเจยี มตน
ทาํ งานทุกอยา งในบา นเหมือนเดก็ รบั ใชค นหน่ึง และแมปหู ยบิ ยืน่ ขา วของมรี าคาใหกป็ ฏเิ สธท้ังหมด ซ่ึงนนั่ เปนสิ่งที่มตเิ ปนพยานเหน็ จริง
มาตลอด
พรอมกนั แพตรีก็กลาวถงึ บญุ คุณของวญิ ญาณในสมาธจิ ิตของปเู ปนทาํ นองทวี่ าถา ปราศจาก ‘เขา’ ปานน้หี ลอ นคงถกู จบั หัก
แขนหักขามาแตเด็กเพื่อเอาไปนั่งขอทานตามสะพานลอย มตอิ านดวยความขนั และคดิ วา แพตรคี งประชดประเทยี ดแบบก่งึ รกั ก่งึ แคน
มากกวา ดว ยความสํานึกลึกซ้งึ ลว น ๆ
ถึงอีกหนาหนงึ่ ของไดอารี่ซ่งึ หางกันหลายเดือนจากวนั แรกที่ ‘หลานปู’ ปรากฏโฉมใหเ ห็น เขาคนน้ันกลบั มาเยย่ี มปูพ รอ มพอ
เปนรอบสอง
ในบันทกึ หนา น้นั แพตรีเรม่ิ ตน ดวยความเศราสรอ ยเชนเคย ชนดิ ทีม่ ติทราบต้งั แตบรรทัดแรกวาเกดิ อะไรขน้ึ บาง
๑๓๒
เขากลบั มาอีกแลว ตอนเห็นหนากนั ฉนั นึกข้นึ ไดวา สภาพของตัวเองคอื เดก็ รับใชม อมแมมทีเ่ พง่ิ ออกมาจากหอ งครัว เหน็ เขา
พยายามหลีกหาง ๆ ฉนั เวลาเดนิ ผา นประตเู ขา มาแลว นกึ นอ ยใจจนอยากฆาตัวตายเสียเดี๋ยวนัน้
ฉนั เพง่ิ รูวาเหงาจนรอ งไหอ ยขู า งในน้นั เปนอยางไร เขาไมเ หลยี วแลฉนั เลย การพยายามพดู จาทกั ทาย สง ย้ิมให คงทาํ ใหเขา
รําคาญมากกวาจะคิดหันมาสบตากันบาง วิธีท่เี ขามองแลวเมินผานมันบอกใหร ไู ด ไมตองแปลเลย
ฉันพยายามทกุ อยา งทจี่ ะเห็นหนาเขาใหนานที่สดุ เมอื่ ข้ึนเรือน ฉันไมไ ปไหน นั่งบบี นวดปอู ยูตรงน้ันท้ังทีร่ ูว า ไมเ หมาะเทาไหร
แตจ ะเอาประโยชนอ ะไรได เขาหนั มาบา งเหมอื นกัน แตม องอากาศวางเปลา ขางหลงั ฉนั มากกวา ฉนั สงั เกตสายตาของเขาอยู
ทุกขณะ จึงรวู าเขาไมเคยมองมาท่ีฉนั เลยแมแ ตคร้งั เดียว ฉันคงเปนแคเ ดก็ แกแ ดดทห่ี นา ดานรอสบตากบั เขาอยูฝ า ยเดยี วกระมงั
ฉนั ไดยนิ คณุ พอ ของเขาคยุ ใหป ูฟ ง ถงึ ความเกง กลา สามารถ สอบเขา มหาวิทยาลัยคณะดี ๆ ไดตงั้ แตอายุสิบหก กาํ ลงั จะจบตรอี ีก
ไมนาน วางแผนจะสง ไปเรยี นตอ โทและทาํ งานท่ีเมืองนอกระยะหน่ึง ฉนั ใจหาย ความรสู ึกบอกวา อาจไมไ ดเ หน็ เขาอกี แลว
เมอื่ ออกมาสงเขากบั คณุ พอกลับ ฉนั ตงั้ ใจไหวเขาสวยทสี่ ดุ เขาจะเห็นหรือเปลาก็ไมรู แตพ รอมกบั ไหวค รง้ั น้นั คือการคดิ ตดั ใจ
ทุกอยา งท่ีผานมาขอใหเ หมือนฝนไป นับแตช าตนิ ขี้ อใหตา งคนตา งแยกกนั ไปตามทางของตวั เอง เคยอธิษฐานรวมกนั แตม ีคนเดยี วไดรบั
ผลอธษิ ฐาน จะหมายความวาอยางไร ถาไมใ ชเพราะมีคนเดยี วที่ทําไปดว ยใจจรงิ
ฉันแอบมานั่งคนเดยี วทห่ี ลงั บาน คดิ ตง้ั ใจเลิกรองไห เพราะตดั ใจขาดกนั ไปแลว แตระหวางขม สะอน้ื ปกู เ็ ดนิ เขามาลูบหัว ฉนั
รูสกึ เหมอื นมนี ํ้าเย็นท่สี ดุ รดลงมาจากสวรรค ปูบอกสั้น ๆ วา ยังไมถงึ เวลานะ…
ฉันรูวา ปูห มายถงึ อะไร แตไ มใสใ จอีกแลว เหมอื นฉันขามสะพานภพชาติมาคนเดยี ว ทกุ คนสูญหายอยขู างหลงั ไปหมด ฉัน
รูสกึ เหมือนนกั ทองเที่ยวท่หี ลงทาง และรสู ึกกลัวการเกิดตายตามลําพัง ไมมใี ครประคองคูกนั ไปไดตลอด ถงึ จะเคยอยรู ว มกันอยาง
ปรองดอง รักใครแนน แฟน ขนาดไหนกต็ าม ถายงั คดิ เสย่ี งเดินทางตอไปกับเขา ชีวิตหนา ฉันจะตอ งเจออะไรย่งิ กวานอี้ ีก?
พอกนั ที ภพชาติคอื การหลงลมื และการสิ้นสญู คนทจี่ าํ ไดคอื ผูท รมานกับความยดึ ติด คนท่ลี ืมหมดกน็ า สงสารกบั ความลังเล
สงสยั สารพัด
ฉนั จะเลิกคิดถึงเขาใหเ ด็ดขาด ไมใ ชอยา งหญิงทผ่ี ดิ หวงั และเลกิ รกั ชายคนหนง่ึ แตอยางเวไนยสตั วท่หี มดอาลยั เลกิ หลงเดนิ คู
กับคนแปลกหนาไปบนทางของความไมรูอ ยา งไรจุดหมายปลายทาง…
บันทึกในไดอาร่ถี ัดจากนน้ั จนสน้ิ ปบอกใหท ราบวาใจแพตรเี ดด็ เดีย่ วเพยี งไร หลอนไมเอย ถึงหลานปูอกี เลยแมแ ตคําเดยี ว ซ่งึ
สะทอ นใหเ ห็นวาหลอ นตดั ใจ…หรืออยางนอ ยพยายามตัดใจจากเขาคนนัน้ ไดเ ดด็ ขาดจรงิ ๆ
ระบายลมหายใจยาว ทบทวนความเปน แพตรจี ากประสบการณของตนเอง วยั เดก็ หลอนดขู รมึ ทา ทางเหมอื นติดวัด ตามปชู นะ
ตอ ยๆไปทุกงานบญุ แตม ติรูส กึ วา เปน ความขรึมชนดิ อมทุกข คลา ยใจหลอ นอยูอ ีกที่หนึ่งหา งออกไปเกือบตลอดเวลา แมพูดไดคลา ยผูใหญ
อางธรรมะ อา งคาํ สอนหลวงตาแขวนเพ่อื แกค วามขัดของสารพนั ใหค นอนื่ และตนเอง กย็ ังเหมอื นตดิ อยูกบั พันธนาการบางอยา งทีล่ กึ ลบั
ซอ นเรน ไมป รปิ ากบอกใคร
๑๓๓
ตอ เม่อื เจรญิ วัยขน้ึ มา และมตปิ ระมาณเอาวา คงหลังวันเวลาตามบันทกึ ในไดอาร่เี ลมนเี้ อง ท่หี ลอ นกลับกลายเปน อีกคน สดใส
และเฉดิ ฉายอาภา ความขรมึ เศรา ถูกแปรเปน ความออนโยนทรงชีวิตชีวา เตม็ ไปดว ยความสุขทส่ี ามารถกระจายแบงใหคนรอบตวั ไดราว
กับฝนทพิ ย
ความเปน แพตรีในชวงหลังคือแรงบันดาลใจหลาย ๆ อยา งสําหรับเขา ความสนใจศิลปะทม่ี ีอยแู ลว เปน ทนุ ถูกเรง เรา ทวตี ัวขึ้น
จรงิ จัง เมอ่ื ขอรองหลอนชว ยนง่ั เปน แบบวาดใหเปน ครั้งแรกนนั้ จําไดวาทุมเทความตัง้ ใจมากทสี่ ุด ความงามของหลอ นเปนสิง่ วาดยาก ใช
แตร ูจักบรรจงจัดสัดสว น ปน แตง รูปทรงใหเ กิดมิติแลว จะเหมือนไดโ ดยงา ย ทวา ยังตองเขาใจอยา งลกึ ซ้งึ เก่ยี วกบั การผสมสีเพ่อื ใหเ กดิ
ความเรอื งรองบางชนดิ ทีแ่ ปลกตาแตเห็นไดจ ริงจากหลอน
ความพยายามถา ยทอดสิ่งทอี่ ยใู นแพตรีออกมาเปนภาพใหไดน นั้ เอง เหนีย่ วนาํ มตเิ ขาสวู ิถีทางของหลอ นไปดวย เขาฝกท่จี ะ
ดาํ รงตนทามกลางความวุน วายดว ยใจสงู อันเปน ธาตุเดิมของมนษุ ย ฝกต้งั สมาธิจดจอกับงาน จดจอ กับลมเขา ออก จนยกจติ ขนึ้ เหนอื ระดับ
ความคิดสามัญได กบั ทั้งฝกทจ่ี ะมองสรรพส่งิ ดว ยดวงตาเพงมองใหเ ห็นธรรมเยยี่ งโยคาวจรผแู สวงทางหลุดพน
สมาธแิ ละแรงบนั ดาลใจอยางเอกอใุ นการมองใหเ หน็ ความงาม สงฝมือเชิงศลิ ปอ ันบมเพาะมาแตเ ลก็ กระโจนตวั ขึ้นถึงสดุ โตง
เมอื่ ตา มอื และใจผนึกรวมผสมตัวทาํ งานประสานกนั เปน หน่ึงเดียว ถึงข้ันใชม อื ลากดินสอไดด ังใจ หยงั่ รูท่จี ะเลอื กผสมและลงสีไดตรง
จรงิ ย่งิ กวา รูปถา ย มตติ ระหนกั วาหากสามารถสรา งเสน และสีไดเ หมือนกับทเ่ี ห็น กจ็ ะสามารถจาํ ลองโลกมาไวบนแผน ภาพไดท ัง้ หมด
หากไมใ กลช ดิ กบั แพตรี แมอ ยใู กลวัด ใกลพ ระ มตกิ ค็ ดิ วาตนคงเปนแคช าวบา นธรรมดาคนหน่งึ รอู รรถรูธรรมแคพ อสวดมนต
และใสบ าตรเปน เทา นนั้
แพตรจี ึงเปนศนู ยรวมความคิดอา นเกอื บทัง้ หมด แมในยามทีป่ ลกี ตัวออกมาดวยความตงั้ ใจหางหลอนเชนน้ี
เดาวา หลอนเลิกเขยี นไดอาร่ี เลิกบันทกึ ชวี ิตประจาํ วันไปแลว แตก็นึกอยากรูวาถา ยงั เขยี น…ขอความพกั หลังจะเปนอยา งไร
เหน็ดหนา ยเนอื ยนายขนึ้ มาจกุ อก จู ๆ ก็ถามตนเองขึ้นมาวาวันหนงึ่ หากแพตรหี ายไปเพือ่ สรา งบา นสรา งเรอื นกบั ใครสักคน เขา
จะมีวันคืนท่แี ปลกเปลีย่ นไปขนาดไหน…
แวบนึกถึงหลวงตาแขวนขึ้นมา พกั หลัง ๆ มติมกั ไดยนิ ทานเปรยทา มกลางญาติโยมพลางปรายตามายังเขาเสมอ เปนทํานองวา
"พระพทุ ธเจาสนับสนุนและสรรเสรญิ ผูบ วชตงั้ แตยงั หนมุ แนน เพราะวัยน้มี ีกาํ ลงั วังชาเยอะ สตปิ ญ ญายงั แจมใส ปฏิบัตธิ รรมก็
อดึ ทน ถา ปลุกความคะนองในธรรมใหเ กดิ ข้นึ มาไดล ะ กไ็ ปไมหยุดฉุดไมอยู มีเวลาเรยี นรู ซึมซบั แกผ ิดใหเปน ถกู และทาํ ถูกทําดีใหแก
กลาถมเถ ตา งกบั ตอนอายมุ ากขนึ้ เริ่มงุมงา ม สติปญ ญาพรา เลือน กําลังวังชาถดถอย จะรา่ํ เรียนหรอื ปฏิบัติอะไรกใ็ หติดขัดสภาพสงั ขาร ถา
ผดิ กไ็ มคอ ยมีเวลาแก ถา ถูกก็ไมค อ ยมีเวลาบมใหเ ขมขน คาดหวงั เอาดีอะไรไหวละ ถา จะบวชกนั ตอนแก. .."
แลว ทา นก็ยกตัวอยางตวั ทา นเอง โชคดีมีสติบวชเสียตั้งแตย ังอยใู นวัยปราดเปรียว เหน็ ชดั ถึงความไดเปรียบระหวางวยั วยั หนมุ
เปนวัยท่ที าํ อะไรไดมาก อยากเรียนอะไรกเ็ รยี นได อยากปฏิบัตแิ บบเขมขน กไ็ มเ หลอื วิสัย ความเดด็ เดย่ี ว ความแขง็ ขนั มนั จุไดเตม็ อตั รา
ทุกวนั นไี้ ดดอี ยูตัวกผ็ ลบญุ เกา จากสมัยเม่อื ยงั หนมุ ท้ังนั้น ลาํ พังอตั ภาพยามชราจะใหข วนขวายอะไรเพมิ่ นะ ลา เสยี แลว
ทานใหดูแขนขาท่ีลบี และเน้ือหนงั ท่เี ห่ยี วแหงแฟบฟบุ ของทา น แลว ใหน ึกจินตนาการเอาวาถา ใครมรี างกายแฟบๆแบบนี้ ขยับ
ทีเมอื่ ยขบออนแรงไปหมด ถามหนอยวา ใจมนั จะคึกอยากปฏิบัตใิ หเหนียว ๆ ไหม แลวถาไมป ฏบิ ัตแิ บบเหนียว ๆ จะใหเอาดี ไดส มาธิ-
วปิ สสนาญาณ โสฬสญาณอะไรไหว?
๑๓๔
มตเิ กิดความเหน็ จรงิ ตามทานวา ถา จะไปใหถงึ ทสี่ ดุ ตองเรม่ิ ตงั้ แตย ังหนุมแนน ไมใ ชไปเริม่ ตอนแก
แลว เดก็ หนมุ ก็นง่ั มองหว งฟาวา ง โลกเงยี บและกวางใหญ มีเขานง่ั อยูในโลกนอี้ ยา งเดียวดาย เลอ่ื นลอยปราศจากจุดหมาย
ปราศจากความหวงั และนกึ สงสัยวา ถา นุงเหลอื งหมเหลืองเพ่อื แปรอสิ รภาพไรขอบเขตเปน หนา ที่อยางถาวร
จะไหวไหม?
๑๓๕
บทท่ี ๑๒ พทุ ธภมู ิ
มีความเชอื่ ม่นั และสัญญาแหง ความสมหวงั ในกระแสกุศลจติ เกาทัณฑย ิ้มเบกิ บานเมือ่ ลงจากรถและเดินตรงไปยงั กุฏเิ จา อาวาส
ดวยจติ ใจท่ีหนักแนน เตม็ อ่ิมถึงทสี่ ดุ เยย่ี งน้ี ชายหนมุ บอกตนเองวาหากลงมือทาํ สมาธิ จะตองประสพความสาํ เรจ็ แนน อน เขาปราศจาก
ความกงั วลอยา งสน้ิ เชิง
ในมือถอื ดอกไมแ ละธปู เทียนทเ่ี ตรียมมาถวายพระอาจารยตามความปรารถนาทจ่ี ะบชู าทา นจากใจ มไิ ดน ํามาเพราะเห็นวาเปน
ธรรมเนียมประเพณพี ธิ ีการใด ๆ ท้งั สนิ้
ขึน้ มาถึงชานกุฏไิ มพ บทานนั่งอยู กน็ กึ เงียบ ๆ วาทานอาจไปทาํ กจิ สงฆ หรอื อาจไปเดินเลน แถวน้ี บนกุฏิและละแวกขา งเคยี ง
วา งวาย ปราศจากพระเณรและญาตโิ ยมแมสักคน เกาทัณฑต งั้ ใจจะนง่ั กาํ หนดสติดลู มแบบลมื ตา รอพระอาจารยไ ปเรอ่ื ย ๆ ตรงนน้ั เอง
"เขามานี่"
เสยี งหลวงตาแขวนดงั ออกมาจากหอ งของทา น ทาํ เอาเกาทณั ฑผงะหนอยหน่งึ
"ขา ไมชอบเดนิ เลน ถาเดินกเ็ ดินจงกรมหรอกนะ "
ชายหนมุ ไดยนิ ชดั เต็มสองหูดว ยความสะดุงใจ เพงิ่ ในบดั นนั้ เองทีป่ ระจกั ษว า ความคิดเปนสง่ิ กระจายออกนอกหัวและถูกลว งรู
ไดราวกับพดู จากปาก นัน่ เปนประสบการณครงั้ แรก และทาํ ใหบงั เกดิ ความยนั่ ระยอครามเกรงผูเปน อาจารยย่ิงกวาเดมิ เปน ทวคี ณู
ทีแ่ ททานรออยูใ นหอง รูวา เปน เขาทง้ั มปี ระตหู บั ปด บงั ตามิดชดิ แถมหยัง่ รูลึกเขา ไปอีกช้ันวาเขานําความคิดใดตดิ ตัวมาดวย ชัก
นกึ กระดากและบงั เกิดความละอาย นแ่ี ปลวา ความคิดเหลวแหลกทง้ั หลายทีม่ ีตอทา นในวนั แรกไดแบออกมาหมดจดโจง แจง เรยี บรอย
ตอ ไปน้ีคงตอ งสาํ รวมระวังท้งั กริ ยิ าและความคดิ กนั แจเมอื่ อยตู อหนาทา น
เปด ประตูเขาไปดว ยทา ทขี องศษิ ยผ ูมคี วามสงางามองอาจ แตข างในประหมา และประหวั่นจนเกอื บเปน เกร็ง ทรดุ กายลงคลาน
เขา นาํ ดอกไมไปถวาย กราบสามหน แลวนงั่ นิง่ เงียบรอการปราศรัยจากทา นกอ น
"เปน ไง?"
ทานถามรวม ๆ เกาทณั ฑคดิ นดิ หนึ่งกอ นตอบอยา งสุภาพ
"ปฏบิ ตั ิพอเหน็ ผลบา งครับ แตยงั ไมแนน อน ควบคุมไมไ ด"
หลวงตาแขวนหัวเราะหึ ๆ
"เอ็งมันเดก็ เมอื ง ทาํ ไดแคนี้นบั วา แปลกแลว "
เกาทัณฑยม้ิ ออกมาอยา งเปน ปลมื้ ดทู ที า นคงรูเปน แนวาเขาทําไดแคไหน
๑๓๖
"ทรงสมาธริ ะดบั น้ี ถอื วา เร่มิ มีคณุ วเิ ศษกวา มนษุ ยท ั่วไปนดิ ๆ หนอย ๆ คาทปี่ ระจักษรสชาติสขุ เวทนาอนั เปน ทิพย ไมเ ปน
สาธารณะแกสตั วโลก แลว กเ็ ปนจิตทส่ี ามารถใชชําแรกกําแพงก้ันมิตหิ ยาบกับละเอียดไดด ว ย ถาจะรูเห็นอะไรท่ตี าหยาบหหู ยาบมนั ทํา
ไมไ ดก็ไมถ อื เปนเรื่องเกินตวั เทา ไหร...เพราะฉะนั้นขา จะทําตามทีส่ ญั ญา เอ็งจะเหน็ อดตี ชาติของตัวเอง"
ชายหนุมพนมมือกราบขอบพระคุณครงั้ หน่ึงดว ยทที า ปกติ ทวา ขางในลงิ โลดยินดเี ปน ลนพน
“ดูนี่แลวคดิ ดี ๆ นะ…” ทานยื่นแขนอนั เหี่ยวยนลบี เลก็ ออกมาขางหนานิดหนงึ่ “น่ีคือสิ่งที่ธรรมชาติสรางใชไหม?”
เกาทณั ฑเพงตามองอยางตัง้ ใจใครครวญ ความยับของเนอื้ หนงั ทด่ี คู ลา ยกระดาษยน พรอมจะยยุ ขาดดวยตนเองน้ัน บนั ดาล
ความสลดแกเขาวบู หนึง่ เมอ่ื ทบทวนคําถามทาน นัน่ ใชสง่ิ ทีธ่ รรมชาติสรางหรอื เปลา พลนั กต็ าสวางเหมือนมแี สงวาบขึ้นมาตรงหนาผาก
“ไมใชส ิง่ ทธี่ รรมชาตสิ รา งครับ…” เขาพนมมอื ตอบ “นแ่ี หละคอื ตวั ของธรรมชาต!ิ ”
นกึ ตอในใจวา กายอนั เกดิ แก เจ็บ และจะตายลงท้ังหลายนเ่ี อง คือเนือ้ แทธาตุธรรมโดยตัวเอง ถา ยังนกึ วา มีฝงผูสรา ง แมส รรคํา
วา ‘ธรรมชาติ’ มาเปน ประธาน ก็หลอกจติ ใหเห็นบิดเบือนไปเปน ทศิ ตรงขามไดอยดู ี
“ออื ม… ” หลวงตาครางรบั “ภพชาติแสดงตวั ดว ยความเปน กายน้ี กายน้ถี ูกปรุงแตงเปนความหยาบหรอื ประณตี ดว ยวธิ ีคิด วธิ ี
พดู และวิธกี ระทาํ ที่เกิดเปนนจิ ศลี ในอดีต ทกุ คนถือกําเนิดในสภาพแวดลอมทีเ่ หมาะกบั กรรมของตวั เอง เปนฐานที่ตัง้ ใหก อ กรรมดีราย
เพื่อบันดาลอตั ภาพหนา ตอ เน่ืองไปเรอ่ื ย ๆ ทั้งหมดรวมกันนั่นแหละคอื สงั สารวฏั การยอ นดอู ดีตกแ็ คก ารนกึ ใหออกวา เราเคยครองกาย
แบบไหน มีหลักแหลง ท่ีอยสู มตวั อยา งไรในกาลกอน
ทางพุทธถือวาเปนประโยชนถาการเห็นนั้นประกอบดวยปญ ญา เหน่อื ยหนา ยกบั การเกดิ ตาย เปลย่ี นเพศ เปลยี่ นฐานะไปเรอ่ื ย ๆ
ไรทส่ี ้นิ สดุ แตทางกลบั กนั อาจเปน ขอ เสยี ถาการเหน็ น้นั ประกอบดว ยโมหะ ลําพองจองหองวาเคยเปน ใหญ หรอื หดหหู อ เหีย่ ววาเคยตา่ํ
ตอ ย ฝง ใจยึดวาตวั เองเปน อยางน้นั แมช าติปจ จุบนั เปน อะไรก็แทบจะลืมไป”
เม่ือทา นหยุด เกาทณั ฑก็พนมมือรับวา
“ครับ”
“จติ ทีอ่ ยขู า งในก็เปน สว นหนึง่ ของภพชาติ ภาวะจาํ ช่วั ครู และภาวะลืมเปน ชว ง ๆ ก็คือธรรมชาติโดยตัวเอง มีลขิ ติ ของตวั เอง
เหมือนกนั ดงั นน้ั อยูเฉย ๆ จะใหเ กิดสง่ิ ทีฝ่ น ลิขติ เดิมของธรรมชาติ เชน เนรมติ ใหร ะลกึ อดีตความเปนมากอนภพนนี้ ะ ไมใ ชเ รื่องทีถ่ ูก”
เกาทัณฑพ ยักหนารับทราบ เมมปากเปนเสน ตรงอยา งพรอ มรบั ฟง ทุกส่ิง
"โดยความสามารถของเอง็ เด๋ยี วน้ี เอ็งยงั ไมม ีสทิ ธิ์ฝน ธรรมชาติ รตู ัวไวดว ย อาํ นาจจติ ของเอง็ ยังเอาชนะธรรมชาติขอทีว่ าดวย
การลมื เลอื นภพชาติไมได แตเ ผอญิ ดว ยนิสยั ที่ขา เคยใหเอง็ มา ขาพอจะละเมดิ ขอหาม ชวยสงเคราะหเ อ็งเพอ่ื ประโยชนบ างอยา งใน
อนาคต"
เกาทัณฑไ วพอจะคดิ รูว าควรเอย คําใดออกไป
๑๓๗
"ครับ ผมจะสํานกึ สงั วรณไวตลอดเวลา วาตัวเองยงั อยใู นอํานาจลขิ ติ ของธรรมชาติ ทกุ อยางเปน ไปดว ยความอนเุ คราะหจาก
หลวงตามาแตเรม่ิ "
"ดี...จริงๆแลว จะระลกึ ชาติอยางชนิดถูกกฎนะ เอง็ ตองมมี หากําลังระดับฌานมาหนุน ตอ งฝกกสณิ ภาพใหคลอ งจนจติ ทาํ ตวั
เปนจอรบั นมิ ิตแหง การระลกึ ไดด ี จากนน้ั จงึ ใชจ ิตในภาวะอุปจาระมานกึ ถึงเหตุการณทผ่ี านมา จากเมอ่ื ครู คอย ๆ ถอยยอนไกลกลบั ไป
เร่อื ยๆ ตวั รูช ัดจากกําลงั สมาธจิ ะชวยยนื ยันวาส่งิ ที่นึกไดน นั้ เปน ความจริง ไมใ ชของหลอก”
ชายหนมุ พยักหนา รบั อกี เขาพอจะเคยอา นหลกั การเหลานี้มาบา งแลว รวมทั้งเคยลองทําแบบแหยห ยง่ั ดูวาบๆวับๆดว ย เพื่อ
พบวาเปนเรอ่ื งยากเหมอื นพยายามมองใหเ ห็นส่ิงตาง ๆ ขณะลืมตาในนา้ํ โดยเฉพาะเมือ่ คดิ ขา มขน้ั ระลกึ ถงึ เหตุการณชว งวัยเดก็
จากประสบการณ เกาทณั ฑตระหนักวา เพอ่ื สมาธิจิตไปใชง านนัน้ ตองมีกําลงั อนั เปนฐานใหญม าตง้ั จิตใหคงที่ หากยัง
ปราศจากกาํ ลังคา้ํ จนุ อยา งเหลอื เฟอ แลว ลาํ พงั จะทรงสภาวะอยูนาน ๆ กย็ ากเตม็ ที อยาวาแตจะเอาไปใชงานตามปรารถนาได
การบรรลจุ ิตถึงขัน้ ไดฌ านสมาบตั ิเสยี กอนจึงจําเปน ยงิ่ ดวยประการฉะน้ี
"เขา สมาธเิ สยี พอไดท่หี นอ ยขา จะคมุ ใหเอ็งเหน็ สมใจ"
ชายหนุมจัดองคน่งั ใหไ ดฐานสตอิ นั ควร ความคิดในหวั สงัดเงียบลงทันทีเพยี งเมื่อแรกขยายหนา ทองสงแรงฉุดลมหายใจเขา
สายแรก แลวกาํ หนดสตริ ูล มหายใจออก
ภาพสายลมปรากฏชัดฉบั พลนั ในภายใน และดว ยอาการของจติ ทห่ี ยดุ น่งิ ลอ็ กอารมณไดถ กู สวนนนั้ เม่อื รวมกับความฉา่ํ ช่นื
เยอื กเย็นดว ยพน้ื กุศลจติ ท่สี ั่งสมมานบั แตล มื ตาตน่ื ก็ชวยกอ ใหเ กดิ ความสวา งผุดโพลงจากภายใน จติ เบา เปดแผออกกนิ รัศมีกวางไกล
นบั เปน การจดุ สมาธติ ดิ ท่เี รว็ ทีส่ ุดตง้ั แตเร่มิ ฝก มาทเี ดยี ว
ในความวเิ วกและฉาํ่ เยน็ อยางประหลาดนน้ั มเี พยี งนมิ ติ สายลมหายใจปรากฏเปน ลํายาวเดนชดั เหนอื สิ่งอืน่ ใด ท้งั รางกาย
ความคิด และสรรพส่งิ ในโลกหลา หลงเหลอื ใหรูว า มอี ยกู ็แตเ พยี งเบาบาง สัจจะความจริงในบดั นจี้ ึงไมมอี ะไรเกนิ การมีลมหายใจและ
กระแสจิตแผกวา งเปนดวงน่งิ โดยตวั ผรู ตู ง้ั เดนอยูตรงกลาง ใกลจ ะกลาวไดทีเดียววาลมหายใจและดวงจิตเทา นั้นท่เี ปน จรงิ อยางอ่นื เปน
เท็จไปหมด ความสขุ อนั ลาํ้ ลกึ ทาํ ใหหมดความกระวนกระวาย แมก ารเห็นอดีตชาติก็มิใชเ ร่ืองนา คาํ นงึ อกี ตอไปดวยซํา้
เกาทณั ฑต ามรูลมหายใจทผ่ี า นไปประมาณสิบรอบเขาออก แลว พลันสนามพลงั อนั ย่ิงใหญก บ็ งั เกิดขึน้ ตรึงจิตเขาใหแ นน งิ่ กบั ที่
โดยไมตองประคองรักษา รับรดู วยสญั ชาตญาณสมาธทิ ันทวี านน่ั เปน พลังทีส่ ง มาชว ยคํา้ จนุ จากภายนอก หาไดเ กดิ จากกําลังจิตของตน ซง่ึ
เทยี บแลวคลายเด็กหดั เดินผทู ําไดเ พียงกาวระยะส้นั ถูกประคับประคองโดยผเู ดนิ แข็งแลว และอาจเดนิ ทางไกลเทาใดก็ไดตามปรารถนา
ของผใู หญ
ไมมคี วามตื่นเตนอนั ใดในภาวะจติ แบบนน้ั มแี ตค วามหนักแนนมหึมา และคลา ยทําใหจิตขยายตวั และแยกออกเปนสองช้นั
สองภาค ภาคหนึง่ กาํ หนดลมหายใจ เสพรสปต ิสุขแหงจิตวเิ วกไป อีกภาคหนึ่งคลา ยรอรบั บญั ชาจากอํานาจเบ้อื งบนใหเ ปนไปตามบันดาล
ไมเ ปนตัวของตวั เอง แมคดิ ถอนสมาธใิ นบัดนีก้ ็เกินจะทาํ
ภาวะจิตเกือบเหมอื นฝนอยอู ยา งหน่งึ คือนงิ่ ในแบบที่อาจเหน็ ภาพอะไรสักอยา ง
๑๓๘
สมาธิระดบั กลางทําใหร สู ติ เหน็ ตนเปนนายเกาทณั ฑไดอ ยู ทวาอตั ตาของความเปนนายเกาทัณฑเรม่ิ แผวหายไปทลี ะนอ ยอยาง
ไมอ าจหนว งรั้ง จนทส่ี ดุ กถ็ กู แทรกแทนดว ยดวงรูเฉยเปนกลาง เนื้อตัวชาและหนัก บอกยากวา รางทีต่ ้ังอยนู เี้ ปน ใคร หรอื กระทง่ั อะไร
เพราะไรสัญลักษณบง บอกลกั ษณะอยา งสน้ิ เชงิ
แลว อีกเจตสกิ หนง่ึ ก็ถูกแทรกแทนขึ้นมาคลายสตทิ ี่คืบคลานเขา มายามต่ืนจากหลับ โดยผดุ ข้ึนเปน ความรสู ึกในตวั ตนกอน แลว
ตามดวยสํานกึ ชัดเจนเย่ยี งมนุษยธ รรมดา มนษุ ยนั้นคือ ‘ตวั เขา’ แตไ มใ ชนายเกาทัณฑ...
ทุกอยางเปน ปกตยิ งิ่ ปราศจากพิรธุ ปลอมปนแตอ ยางใด เขากาํ ลงั นง่ั ขัดสมาธอิ ยูทีก่ ลางชานอาศรม รอบตวั เปนราวปาโปรง
ขา งบนเปนฟาใส เบ้ืองหนา เบอ้ื งหลังเต็มไปดว ยความสงดั เงยี บบริสุทธิ์
รูสึกถงึ ความชราภาพแหงสงั ขาร ทวา ดวงสาํ นกึ แนวนิง่ ทรงกาํ ลังอยางเอกอุ มคี วามตรงไปตรงมา มคี วามเปน อยอู ยา งปอน ๆ
และมคี วามปนกันระหวางเมตตาอันเกดิ แตธ รรมภาวนา กบั ความกราวแกรง ดุดนั อันเกิดแตค วามหา วทเ่ี รนระออุ ยูภ ายใน
จาํ ตัวเองไดแจม ชดั และผดุ ความคดิ ภายในขนึ้ มาวา ‘น่คี ือเรา’
คลายผูยนื อยใู นหองใหญหนาทบึ เหน็ แตส ่งิ ประดบั ประดาอนั เปนฉากของหอ ง ฉับพลนั รอบตวั ก็โปรงใส และสามารถเหน็
ทะลวงผา นพื้นลางและผนงั ดานขา งทง้ั หมด เมือ่ ความจาํ หว งหนง่ึ กลบั มา ความจํากอ นหนานน้ั กพ็ ลอยไหลตามมาดวย เหน็ เปนลาํ ดับ
ชดั เจนเหมือนชน้ั ของตึกท่ีเรยี งซอนทบั กนั อยู เมอื่ เพง ตามองชั้นใดกเ็ ห็นชั้นน้นั ทอี่ ยูใกลก ็เหน็ งา ย ทอี่ ยูไกลก็ตองออกกําลงั เพงกันหนกั
หนอย
จาํ ไดถงึ พน้ื เพความยากจน จําไดถ งึ การมเี หยามเี รือน จาํ ไดถงึ การออกผนวช ดาํ รงตนเย่ียงฤาษที น่ี ับถอื พทุ ธศาสนา จาํ ไดว าตน
ลุถงึ ฌานฝา ยโลกียะขัน้ สงู สดุ บนั ดาลอภนิ ิหารไดดังใจ ทวาทุกอยา งทจ่ี าํ ไดเ หลานัน้ รวบรดั รวดเร็วประเด๋ียวประดาว คลา ยมใี ครเอาขาว
ของสารพัดมายดั ทะนานในถุงใส แลว ใหดู ใหจ ําในการมองปราดเดยี ววา มอี ะไรอยูบา ง
สํานกึ แหง ความเปนฤาษีผูทรงตบะยิง่ ใหญคอ ย ๆ ถอยคนื กําลงั วังชาและเนอ้ื หนังแหงความเปน หนมุ กลบั แทรกเขาแทนทีใ่ น
สาํ นึกรับรู นีก่ จ็ ริงอีกเหมอื นกนั รับทราบมโนภาพแหง ตัวตนอันแตกตา ง ทวา ความกําหนดหมายวา ตนเปนฤาษกี ็ยงั ซอนอยรู าง ๆ เหมอื น
มสี องวญิ ญาณในรางเดยี ว
แลวความเหล่อื มซอ นทงั้ ปวงกข็ าดสายหายหน เหลือความเปนนายเกาทัณฑแ ละตัวกาํ เนดิ กลุมความคดิ อนั มโี ครงสรา ง
ซบั ซอ นเปน ระเบยี บอยา งหนุม เมืองปรากฏแจมชัดเพียงหนง่ึ เดยี ว คอย ๆ ลมื ตาขึน้ อยางมสี ติ สมาธิยงั มีแรงเฉอ่ื ยอยูอกี ครู กอนจางตวั
สลายลงหมดสนิ้ เหนด็ เหนอ่ื ยคลา ยออกแรงวิ่งทางไกลมาหลายรอยเมตร แตไมหอบ
เกาทัณฑแลตามองพระอาจารยน ่ิง ดจุ ทุกส่ิงกลายเปน กอ นหนิ แขง็ ท่ืออยูอ กี พักใหญ
"พอใจรึยงั ?"
นํา้ เสียงมเี มตตานัน้ ปนมากับกังวานอาํ นาจแหง อาจารยใ หญฝายกรรมฐาน เกาทัณฑขยับกายเปลย่ี นทาน่งั เปน พบั เพยี บ
"ครับ"
๑๓๙
“ขา ใหไ ดแ คทางลัดเทา นแี้ หละ เอง็ ไมต องดั้นดน ผานกาํ แพงจตุ ิและปฏสิ นธเิ หมือนอยางคนอ่นื เขา ตอไปใชก ําลังจิตของตวั เอง
หมัน่ ระลกึ อยา งมสี ติ ก็จะนกึ จําไดม ากขนึ้ เรือ่ ย ๆ การพิสจู นว าระลกึ ไดจริงหรือเปน เพยี งอปุ าทานลวง ดูกันทค่ี วามสามารถสบื กลบั ไปได
เหมอื นเดมิ ทุกครงั้ และเห็นรายละเอยี ดไดม ากขึ้นตามระดับกาํ ลังจิต”
เกาทัณฑห รตี่ า พยายามนึกทบทวนภาพและสัมผัสท่ีเกิดขนึ้ เมอ่ื ครู ทกุ อยา งรางเลือนเชนเดยี วกบั ภาพฝนคืนกอน ตา งแตส มั ผสั
รวู า นัน่ เปน สวนหน่ึงของความทรงจาํ เปนความจําชนดิ เดยี วกบั ทรี่ วู าสมยั วยั รนุ เคยเรียนทไ่ี หน สมยั เดก็ เคยมกี ีฬาโปรดอะไร ใครคือเพือ่ น
สนทิ ท่หี างหายไปแลว มิใชการปรงุ แตงลอย ๆ เชน นิมติ สมาธปิ กติ
กาํ แพงท่ีขวางค่นั สองตัวตนถกู ทาํ ลายลง…เปนบางสว น
บัดน้เี ขาสามารถมองลอดทะลไุ ปยังอกี เขตทีเ่ คยถกู กําแพงปด หูปด ตาทึบสนทิ จนหลงเชอ่ื วา มีแตเขตที่กาํ ลังยืนนเ้ี ทา นน้ั ท่มี ี เขต
อ่ืนไมม ี
ถงึ แมวา ความสามารถในการมองทะลุใหเห็นเขตอน่ื ยงั จาํ กัดจําเขีย่ มวั มนเหมือนเต็มไปดวยหมอกทึบคลมุ บงั ทวาก็ทราบแน
แลววามี
กะพรบิ ตาถ่ี เม่อื ยอนนกึ ถงึ ภาวะความเปน ฤาษที ี่น่งั อยกู ลางอาศรมซอมซอ ชางยากลาํ บากย่ิงกวาทบทวนช่ือท่ีถูกลมื แลว ตดิ อยู
แคริมฝป าก หรอื คลายพยายามมองใหเห็นสง่ิ ท่ีถูกซอนอยูใตน า้ํ ลึกสลัวเลือน ตระหนักวาในเวลานั้นจิตขาดแสงสมาธสิ อ งลงไปใหเหน็ ดงั
ปรารถนา จิตยามปกตชิ างมัวมนสน้ิ ดี ใชหยง่ั รอู ะไรไมไดเลยแมแตส ง่ิ ทอี่ ยใู นตนเองแท ๆ
ตวั ตนเกา ท่ีถูกหลงลืมไป
เผลอตวั ยอนนกึ ถงึ อัตภาพในอดตี จนลืมวากาํ ลังอยทู ไ่ี หนกบั ใคร กระท่ังหลวงตาแขวนเตอื นขึ้น
“อยาเพง นึกขณะขาดสมาธิ จะวกวนและเครียดเปลา ๆ ไมไ ดอะไรขึ้นมาหรอก”
ชายหนุม เหน็ จรงิ ตามนนั้ และคดิ ข้ึนมาวาถา ยอนระลกึ ความเปน อดีตไดท กุ อยางก็คงดีหรอก แมส ัมผัสความเปนตนเองใน
อตั ภาพเกาเพยี งช่วั อดึ ใจ กร็ ูซ ง้ึ วา คร้งั หน่ึงเคยมตี บะเดชะแกกลาขนาดไหน คงสนกุ พลิ ึกถาใชช ีวิตธรรมดาตามปกติ ขณะเดยี วกนั ก็
สามารถบนั ดาลปรากฏการณเ หนือสามญั วสิ ัยไดเชนเดยี วกับตัวตนเกา
“ไมงายอยางน้ันหรอกไอหนมุ …”
เกาทณั ฑกะพรบิ ตาปริบ ๆ ดว ยความงงงัน เพราะวบู ของความคดิ อยากไดอยากดีเกินวสิ ัยเกดิ ขนึ้ เพียงช่วั ลดั น้วิ มอื กระทั่งแทบ
จับตน ชนปลายไมต ดิ เกือบฟง ไมรวู า เหตุใดหลวงตาแขวนจึงเอยเชนนนั้
“ขณะของจติ ท่ีระลกึ ความหลงั ไดก บั ความสามารถกระทําการในปจ จุบนั เปนคนละเรอ่ื งกนั แบบเดยี วกับท่ีเอง็ ฝนวา เหาะเหิน
เดนิ อากาศยงั ไงก็ได แตต ื่นแลว อยางมากกแ็ คโ ดดไดห า งพนื้ สองศอก”
เกาทณั ฑรูส กึ วา ความคิดของตนมเี สยี งดังเกินไปเสยี แลว เร่มิ เหน็ วา นมี่ ใิ ชเรื่องปาฏิหารยิ เกนิ ปกตวิ ิสยั อีกตอไป ในกฏุ ินน้ั เขา
สามารถสัมผสั ไดวารอบตัวเตม็ ไปดวยคลนื่ ความเคลือ่ นไหว ท้งั คลืน่ ความคดิ คลนื่ เจตนา และคล่นื อารมณดีเลวตา ง ๆ ทกุ สิ่งถูกเค่ียวให
เขม ชดั ในบรรยากาศละแวกรอบขางพระผูทรงอภิญญาองคน ้ี
๑๔๐
ผลของการระลึกชาตไิ ดเปน ครัง้ แรกมคี วามหลากหลาย ข้ึนอยูกบั วาเห็นตนเคยเปน อะไร และปจ จบุ นั ชาติมีพนื้ เพภมู หิ ลงั
แตกตางกนั เชนใด สาํ หรบั เกาทณั ฑน น้ั นอกจากเลกิ สงสยั แลว ยังมองตอยอดออกไปอกี ดว ยนสิ ัยชางคิด ชา งพจิ ารณาประจําตัว เห็นแจงวา
การเกิดคือการสบื ตอ หาใชก ารเรม่ิ ตน จากศูนยเ หมอื นทต่ี าเหน็ อแุ วแรกในหองคลอดอยางผวิ เผนิ
เม่อื ฐานแหงความเชอ่ื ดงั้ เดมิ พังทลายลง โลกทัศนแ ละความรูสกึ เกีย่ วกบั ตนเองก็พลอยเปล่ยี นแปรไปดวย อยางนอยก็มาก
พอจะยอนพินจิ วา ตลอดมาที่นึกวาเขาใจอะไร ๆ เก่ยี วกบั ชวี ิตดแี ลวนน้ั ผดิ ถนัด และแมปรชั ญาชีวิตของนกั ปราชญผ ูเรืองนามก็อาจ
กลายเปนมุมมองของผไู มร ูจ ริงอกี คนหนง่ึ
"...ผมเคยเปนฤาษี คงมีฤทธิ์เดชพอจะเหน็ ทะลุไปในภพชาติได แต...เหมอื นเปลา ประโยชน มาเกิดเปนผมในชาตนิ ี้ก็มืดบอด
เหมอื นสัตวโลกอ่ืนๆ เหน็ วาชาติหนา ชาติกอนไมม"ี
เกาทัณฑร าํ พึง หลวงตาแขวนเห็นลกู ศิษยบ ังเกดิ ความสังเวชในธรรมก็กลา วอยา งปรานีวา
"อยาคดิ วา ฤาษนี น่ั เปนเอ็งเลย เขาตายไปแลว สนิ้ สภาพไปแลว กรรมท่ีเขาเคยทาํ ไวก ็แคป ูวิถชี วี ิตน้ใี หก ับเอง็ เทาน้ัน รา งกาย
ความรูสึกนกึ คดิ เรื่องนา หัวเราะ นารอ งไหต างๆนะ ดับไปพรอ มกับสังขารของเขานัน่ แหละ เอง็ ตอ งมาพบกับสง่ิ ใหม สรางกรรมใหม
เรียนรแู ละจดจาํ ใหม เพอ่ื เปน ตัวตนในปจจบุ ัน จะแบกคณุ วิเศษเกาพว งมาใชด งั ใจนกึ นะ ไมไดห รอก"
"แลวผมกต็ อ งลมื ไปอีกเม่ือถึงเวลาตาย และก็ตอ งมอี กี อัตภาพหนง่ึ ทจ่ี ะเกดิ มารับกรรมซึ่งผมสรางทําไวเ ดย๋ี วนี้..."
เกดิ ความหยัง่ เหน็ ขน้ึ มาแวบหน่งึ วาตัวทีก่ าํ ลังรูสกึ และนึกคิดไดอยา งเดีย๋ วน…้ี
วนั หน่งึ จะดับลง
นกึ หวาดกลัวภยั มดื อันแฝงเรน อยใู นความเกดิ ตายอยา งไมรอู ิโหนอ ิเหน น่ีหากเขาไรว าสนามารับการอปุ ถัมภจ ากหลวงตา
แขวน ชาตินกี้ ค็ งดําเนินชีวิตไปอยางเรือ่ ยเปอ ยตามกระแสโลก ไมเ ชอ่ื เร่อื งภพชาติ ไมเ ชือ่ เร่อื งเวรกรรม ยงิ่ แกตวั ก็ยง่ิ กระทําการอันจะเปน
ผลประโยชนเขาตวั มากข้ึน มีความคํานงึ นอยลงๆเกย่ี วกบั เร่อื งความชอบธรรม เชน เดียวกบั ปถุ ชุ นท่วั ไปผถู กู ดงึ ดูดใหค ลอยตามทฐิ ิและ
ความหลงบารมอี ันเกิดแตอายุ
ชาติตอ ๆ ไปเขาจะโชคดีเหมือนชาตนิ ้แี ละชาติกอ นไหม?
"ถูกแลว จิตไดแ ตท องเท่ียวไปทึกทักเอาอตั ภาพตา ง ๆ เปน ของตนดวยอวิชชา นานเทา นานกวา จะพบผเู ปดโลก ผูรทู างไป
สวรรคแ ละนิพพาน การเกดิ ตายสวนใหญจ ะไหลไปตามกระแสกิเลส ถาเปน คนก็คร่ึงดีครึง่ รา ย โดยมากสตั วถ ึงพบตัวเองถูกแรงกรรมโยน
ขน้ึ ลงเหมือนถกู หลอกลอ ปนหัวใหด ีใจและเสียใจสลบั กัน"
เกาทัณฑยิ่งฟงกย็ ง่ิ เหน็ คลอยตาม ชาตนิ ้ีเขารูตวั ดวี า ตนชมุ ไปดวยบาปเพยี งไร จะใหหลกี เลี่ยงอยางไร ในเมื่อเกิดมากอ็ ยากโนน
อยากน่ี และไมม ใี ครทาํ ใหเ ชอ่ื ไดเลยวา บาปบุญมีจรงิ
อยางนเ้ี ปนผวู เิ ศษไปจะมีประโยชนอ ะไรเลา? เขาเคยเปน มาแลว พอตายไปกไ็ มว ายหวนกลับมามดื บอดอกี จุมวญิ ญาณตัวเอง
ลงไปในบอ แหง บาปใหมันชมุ ยง่ิ ๆ ขนึ้ ไปอกี มีสทิ ธ์ิเทาเทยี มมนษุ ยกิเลสหนาทัว่ ไปท่ีจะรวงหลนสคู วามหายนะทกุ ประการ
"นใี่ ชไ หมครับ กําเนิดธรรมะของพระพทุ ธเจา เกดิ ข้นึ มาเพอื่ ใหหาความเปนท่ีสดุ ไมก ลับไมก ลายเปลี่ยนไป?"
๑๔๑
"ใช..." นา้ํ หนกั เสียงของเกจเิ จา ออ นโยนยงิ่ นัก "เอ็งไมไดเ ปน ฤาษีชีไพรมาชาตเิ ดยี วเทา น้ันหรอกนะ นับกนั เปนลานเปน โกฏิ
ทเี ดียวละ พอเปน ผวู ิเศษทีกเ็ ขาใจเรื่องเหนอื โลก เหนอื วิสยั สามัญชนเสยี ที แตแลวก็กลับเสือ่ มจากความรูความเขา ใจอยางนัน้ กลายมาเปน
คนธรรมดา กลายมาเปน คนสงสัยโลกอกี เหมือนคนอน่ื ๆ ถา เอาความวเิ ศษไปเทยี บกับมนุษยเดนิ ดินดว ยกนั นะ นะ อาจดสู ูงสง นา เล่อื มใส
ดีหรอก แตถ าเอาไปเทียบกับความตายแลว ความวเิ ศษกไ็ อแ คข ้ตี นี หาดีอะไรได ตายจากความเปนผวู ิเศษเมอ่ื ไหรก ็ฉิบหายไดอีก...และ
อีก"
ฟง แลว เกาทัณฑไ ดแ ตก ะพรบิ ตาสองสามทีติดกนั แมคร้งั หนึ่งเคยพงุ ไปถึงจดุ สูงสุดของศกั ยภาพมนุษย บาํ เพญ็ ตบะจนไดม หคั
ตะกศุ ล สาํ เรจ็ ฌาน บรรลุอภญิ ญา เปดตาในตานอกใหสวางถงึ ท่สี ดุ เปน อยอู ยางสะอาดหมดจดในพรหมจรรยมรรค ก็ยงั ผันแปร
เปลย่ี นแปลงกลบั มาเปนเขา นายเกาทณั ฑผูส าํ คญั ตัวผดิ มองโลกดวยตาใสใจบอด และไดก อ กรรมอันเปนทางทรมานไวแลว อยางมากมาย
อยา งน้ีจะเปน มนั ทาํ ไม...ผูวิเศษ
เปน ใหล มื แลวเวยี นกลับมาเปน นายตอ กตอยสกั คน ไขวค วาหาทางวิเศษวโิ สกนั ใหม แลว ลืมอีก
คนเราเกิดมาเหมือนสัตวทถี่ กู คาดตาดวยผา ดํา ขยอกเขยา ใหง งไดท ี่ แลว ก็ปลอยออกจากกรง เดินเปไ ปเปมา ชนโนน ชนนีล่ ม
ระเนระนาด กอ ใหเกดิ ความเจบ็ ปวดและบาดแผลรายแรงหลายแหง กวา จะคอยๆไดส ติ ประคองตวั อยูพอหลกี เลย่ี งการกระทบกระทั่ง ก็
กินเวลาเนิน่ นานหลายปด ดี ัก
กระน้ันกย็ งั มผี าผูกตาปด บังโลกทแ่ี ทจรงิ ไวตลอดเวลา ทวา ก็นึกสําคัญวา ตนประจักษโ ลกอยางถอ งแทแ ลว
ถูกผูกตาไว และยงั ไมเ หน็ อะไรเลย กะแคท ี่มาของตน เรอื่ งทเ่ี กิดข้ึนแลว แท ๆ ฝง อยใู นความทรงจําของตัวแท ๆ ยังบอดใบถ ึง
อยา งนี้
เหมือนทุกส่งิ ถูกตอนใหก ลับสูจดุ เรม่ิ ตนใหมหมด ชายหนุมคอ ย ๆ ยดื ตวั ขน้ึ ตรง แสงตาทวตี ัวเขมขึ้นทลี ะนอย จนทส่ี ุดกเ็ ปน
ประกายแรงดวยความปรารถนาครงั้ ใหม
"หลวงตาสอนผมดวยเถอะครับวา ทําอยา งไร จงึ จะร…ู โดยไมก ลบั กลายเปนลมื แมเมอื่ ความตายมาถงึ "
พระครผู เู มตตาหวั เราะในลําคอ ดวงตาอันฉาบชราภาพแลนิง่ มายงั ลกู ศษิ ยห นมุ
“ภาวะคงท่ี ไมกลบั ไมเ ปลย่ี น ต่นื ตลอดเวลา แมหลับก็ไมฝนน้ัน เปนเอกลกั ษณเฉพาะของของพระผูเปนอรหันต เอง็ กําลัง
อยากเปน พระอรหันตหรือไง?”
เกาทัณฑอ ึง้ คิดไปชวั่ ครู กอนเรยี นทา นตามตรงวา
“ผมกลวั การลืม กลัวการเกิดมาอยา งไรความจํา ไรแ นวทางแนน อน ผมไมไ ดอ ยากเปนพระอรหนั ต”
หลวงตาแขวนพยักหนา ชา ๆ
“ถาคิดแบบนัน้ กเ็ ขา มาใกลตนทางนะ เพราะผูบ รรลธุ รรมข้นั สูงสุดมากมายไมแมแ ตจะคิดอยากเปน พระอรหันต ถา ตนทางเห็น
ภัยคิดผละจาก ปลายทางถึงจะผละจากไดจรงิ เม่ือส้นิ อวชิ ชา สนิ้ ทุกขเ ดด็ ขาดแลว จะเรยี กอรหนั ตห รอื อะไรกช็ า ง”
๑๔๒
“ครบั ”
“ปดตาเขาสมาธแิ ลว ฟงขา พดู ไปเร่ือย ๆ ”
เกาทัณฑป ดตาเฝา ตามลมเขาออกจนจติ รวมเปนดวง เบาลงจากกิเลสทุกชนิดจนทอแสงสวางนวล เหน็ สายลมหายใจเปน สาย
ทพิ ยไ ปไดเชนเคย
จติ ท่ีเปน อปุ จารสมาธยิ งั คดิ ได ฟงคนอน่ื พูดรูเ รอื่ ง แตปราศจากความยนิ ดียนิ รา ย เพราะความแชม ชืน่ ระรนื่ สขุ มีความเปน ใหญ
เกนิ อารมณอน่ื โยคาวจรหนมุ ไดย นิ คาํ ส่งั จากอาจารยเ ปนเสียงกลาง ๆ วา
"เอาสติจอ อยูกบั ความสวา งของจติ นะ จอไวก บั ความสวางนัน่ แหละ จะเห็นสวางขน้ึ เรือ่ ย ๆ "
เกาทัณฑก ําหนดตามทา นส่ัง เหน็ สวางขน้ึ ไดจ ริง ๆ นกึ ไมถงึ วา พอจิตน่ิงแลว จะเรงไขแสงเพม่ิ งา ยดายเพยี งจอ สตไิ วกบั ความ
สวางของจิตเทา นเี้ อง
"นอ มเอาแสงจากกลางอกระลึกเขา มาในความรสู ึกตัวทว่ั รา ง จะเห็นกายสวา งเหน็ ชดั ทกุ สว น ทุกช้นิ "
ลกู ศิษยหนมุ ปฏิบตั ิตาม เคา โครงรูปพรรณสณั ฐานปรากฏตามจรงิ ตอ แสงรขู องจิต ราวกับหองมืดที่ถกู แสงสวา งขบั ไล เหน็
หมดวา ภายในมีขาวของรูปทรงไหนวางอยบู า ง
"กาํ หนดดูวา กายมคี วามนิ่งอยทู ไี่ หนบา ง มอี าการเคลอื่ นไหวอยูท่ีไหนบาง"
โดยภาคของความรสู กึ วาเปน ตวั นายเกาทณั ฑ เขาเหน็ กายเปนภาวะตางหากจากตน มนั นง่ั นงิ่ ขดั สมาธมิ ือขวาซอนมอื ซา ย ขา
ขวาทับขาซา ย ทุกสว นทีด่ ามดว ยกระดกู นับแตศ รี ษะลงมาถึงปลายเทา แนนงิ่ ไมไ หวตงิ จะมีกแ็ ตสว นหนา ทอ ง ชายโครง และสวนอก ที่
ขยายแลว สลบั ยุบตวั เปน จงั หวะตอ เนอื่ งกันเพราะมีเจตนากาํ หนดไวกอ น
ดว ยการกําหนดตามวาระจิตของผูเปนศิษย ทา นทราบวา ชายหนุมไดฐ านรูคอื กายนิง่ ทั้งแทงไวแลว จงึ ส่งั ตอ
"กาํ หนดดูวา มอี ะไรบา งท่ีเปนตา งหากจากใจเรา"
เกาทณั ฑพบอยางไมเ คยพบมากอนในบัดน้นั วา สง ใจไปเหน็ อะไรได สง่ิ น้นั กก็ ลายเปน อน่ื จากใจไปหมด ลมหายใจก็ตางหาก
จากใจ กายอนั เปนทีต่ งั้ กองลมก็เปน ตางหากจากใจ เสยี งหลวงตาแขวนทส่ี ะเทอื นผา นอากาศมากระทบแกวหูก็เปน ตางหากจากใจ ใจเปน
แตเพยี งผูดูอยา งเดยี ว ใจไมไ ดม คี วามเปนอะไรทั้งหมดที่ถกู เหน็ แมแ ตอยางเดียว
“กาํ หนดดคู วามเปน ตา งหากจากกนั ระหวางรปู กบั นามอยอู ยา งน้ันนะ อยา วอกแวก พอตงั้ ม่ันแลว จะเหมือนมชี องวา งระหวา ง
ตวั รูกับสง่ิ ถูกรู… จากนั้นพิจารณาวา ลมหายใจมคี วามอยนู ง่ิ ในทตี่ ําแหนง ไหนไดไ หม ทนอยทู ี่จดุ ใดจดุ หนึ่งในกายไดไหม”
จิตซงึ่ กําลังมีสภาพเปน ตวั รูเตม็ ดวงตอบอยูในภายในทนั ทวี า ไม…ไมพบที่สถติ ของสายลมหายใจแมแตจดุ เดยี วตลอดเสน ทาง
ผานเขาออกโพรงอนั เปนสวนหน่งึ ของรา งกาย ธรรมชาติการไหลรเ่ี ร็วของสายลมไมเ คยแตะตอ งหรอื ทนหยดุ พัก ณ จดุ ใดไดเลย
“ลมหายใจมาจากนอกกาย เคยเปนอน่ื จากรา งกาย เขามาอยใู นรางกายชวั่ ครู แลว ถกู ถา ยคนื กลับสภู ายนอกอกี ทนเปน สมบตั ิ
เปนสวนหน่งึ ของรา งกายไมไ ด อยางนีถ้ ือวา ลมหายใจเปนตวั ตนเราเขาคนไหนไดไหม?”
๑๔๓
จิตเห็นอยางแจมชดั วา ลมหายใจปราศจากอัตตาตัวตน เปน เพยี งเคร่อื งหลอเลย้ี งกายใหตงั้ อยไู ด หากขาดลมระยะหนงึ่ กายดนิ้
รนไขวค วา หาอากาศแลว ยงั ตดิ ขัดอยูอกี กค็ อื การมาถงึ ของมรณะเทาน้ัน
ภาวะนิ่งอยางเอกอซุ ง่ึ ประกอบพรอ มดว ยอาการพจิ ารณาเหน็ ธรรมดาํ เนินตอไป ไดยินคาํ สงั่ จากพระอาจารยต อมา
"พจิ ารณากาย เรม่ิ จากมือที่วางซอ นกนั อยูบ นหนาตัก ถามตวั เองวา เปนผูส รางมนั ขึ้นมาหรือเปลา?"
ดว ยเพราะเพ่ิงผา นการเห็นอนิจจัง ทกุ ขงั อนัตตาแหงลมหายใจมาหยกๆ พอพจิ ารณามือตามพระอาจารยสงั่ เม่ือเห็นนิมติ อุงมือ
และลํานวิ้ ทัง้ สบิ ชัด กต็ ระหนกั ดว ยจิตเหนอื สํานกึ ทันทีวาเขาไมไ ดส รา งมันขน้ึ มา ไมม ีสว นรูเหน็ เลยวามนั ถกู สรางมาไดอ ยางไร
"เมือ่ เราไมไดสรา ง แลวอยา งน้คี วรยดึ ถอื ไหมวาเปน ของเรา?”
จิตพิจารณาตามแลวตอบทนั ทวี าไมเลย ในเม่อื ไมไดรูเ หน็ ไมไ ดเ ปน ผูออกแบบ ไมไ ดเ ปน ผูลงมอื กอ รา งสรา งมนั ขน้ึ มา กบั ทั้ง
ไมอาจควบคมุ ใหท รงอยูย ง่ั ยนื จะยึดวา เปนของเราไดอยางไร
ใจวา งและวางทันที เปนวาระจิตแรกในชีวติ ทีเ่ กดิ ความปลอยวางกายอันยดึ ถอื ตลอดมาวาเปนตน คลายอุมหนิ ไวใ นออ มแขน
แลวปลอ ยลงใหพนตัว เกิดความเบาโลง ชนดิ ทีไ่ มเ คยรจู ักมากอน
อโหธรรมา...อโหธรรมา
"รกั ษาอาการเหน็ มือไว ไลตอมาถึงชวงแขน ถามตวั เองวา อยางนเ้ี ปนธรรมชาติอันเดยี วกบั มือหรือเปลา"
ใชแลว เขาเหน็ มนั กเ็ ปน รูปธรรม สงั ขารธรรมที่เขาไมเคยมสี ว นปรงุ แตงข้ึนมาเชน เดยี วกบั ลมหายใจและมอื นั่นเอง
"รกั ษาอาการเหน็ มือและชว งแขนไว ไลตอมาถึงสวนหัว ไลล งไปถงึ ชว งตัว ไลตอไปถึงชว งขา ส้ินสดุ ลงท่ีสว นเทา เห็นอาการ
น่งิ และเคลื่อนไหวทงั้ หมดใหมอีกครงั้ ถามตัวเองวามสี ว นใดสว นหนง่ึ ท่ีแตกตา งไปไหม มสี ิง่ ใดส่ิงหน่งึ ทจ่ี ิตเราเปน ผูสรางทาํ ขึน้ มาไหม"
ไมม.ี ..ไมม เี ลย อโหธรรมา... แปลกเหลือเกนิ รูปกายที่เคยยึดถอื วาเปนของเรานี้ ทาํ ไมดกู ลายเปน อ่ืน เปนของนอกตน พิลึก
กกึ กือแตกตางจากมโนภาพรูปรางหนาตาชายคนเดมิ ทคี่ นุ เคยมาเน่นิ นานวาเปน ตน
จิตนง่ิ ฉายสวา งเตม็ กําลงั อปุ จารสมาธจิ ิต ขณะเดยี วกันกป็ ระกอบพรอ มดวยอาการพิจารณารูอ นั เปนลักษณะของปญญา เปน
วาระที่รปู และนามประสานกนั ไดผลลัพธเปนธรรมคอื ดวงรลู ะวาง ปราศจากสํานกึ แหง ความเปน สัตว คน เทวดา พรหม หรือสมมุติใด ๆ
ผูเปนธรรมาจารยป ลอยใหภ าวะรเู หน็ ของศษิ ยดําเนินตอ เนอ่ื งจนกระทัง่ ตกผลึก ทรงตัวโดยปราศจากการควบคุม จงึ แทรกจิต
เขากาํ กบั เพอื่ ลัดทางใหส ้นั เขา
เกาทัณฑเหน็ นมิ ิตของสัณฐานกายเรม่ิ ผดิ แผกจากเดิม ภาคสาํ นกึ รูต ัวของนายเกาทณั ฑจ ับมองนมิ ิตใหมด ว ยความประหลาดใจ
แตปราศจากความต่นื กลวั เหมอื นมองตัวเองมาจากดา นหลังดวยตาอนั ผูกตดิ อยูกับกระดกู และเลือดเน้อื ในกายเอง กายปรากฏเปน ขอ
กระดกู สนั หลังเรยี งกันจากคอถึงกนกบ มีซี่โครงแยกจากโครงกระดูกสันหลังเห็นคลายกา งปลา หอหุม กอ นเนอ้ื ซึ่งปรากฏเพียงเลือนราง
สมุ ๆกันแออัด มกี อนทเ่ี ตนตบุ ๆ กลางอกชดั หนอ ยวา เปน หัวใจ
๑๔๔
ไมเคยเหน็ กายตนเองเปนเหมอื นอยา งนม้ี ากอน เมื่อเหน็ แลวกไ็ ดแ ตร บั ทราบวา ส่งิ ตาง ๆ ตงั้ อยเู ชน น้ันจริง ขึ้นอยกู ับวา จะปรบั
สภาพจิตใหเ ขาเหน็ ภายในไดอยางไร หยาบละเอยี ดเพยี งไหน
กลไกภายในกาํ ลังทํางานอยอู ยางเปน ระเบียบโดยปราศจากเจตนานํา น่ีถา หากกลไกทกุ ชน้ิ ตองอาศัยคําส่ังจากความคิดของเขา
เขาคงวนุ วายตลอดย่ีสิบสช่ี ั่วโมง ไมเ ปน ทําอะไรอืน่ แลว
“นีแ่ หละสง่ิ ทก่ี าํ ลังดาํ รงอยู และกําลังจะแตกดบั ไป”
เสียงของหลวงตาแขวนดงั ข้ึนในทามกลางการเหน็ กายเปนสง่ิ ทส่ี รางจากองคประกอบแยกยอย ในทนั ทีทันใดนัน้ จิตก็เกดิ
ความเห็นขึ้นมาอยา งเตม็ ต้ืน
กายมนษุ ย
ยกข้นึ ดวยกระดกู สนั หลงั
ฉาบทาดวยเลือดเนอ้ื
เม่ือแยกเปนสว น ๆ
ไมเ หลอื มนษุ ย
ไมเ หลือเราเขา
เหลอื แตทอนกระดูกกับเลือดเนื้อ
วา งเปลา
รอวันแตกดับ
ไรแกนสาร
หากนําจิตทป่ี ระมวลรูนมิ ติ กายเปนปญ ญาคิดของเกาทณั ฑม าปฏิรปู เปน ภาษา กค็ งถอดความไดต ามน้ัน…
จิตบังเกดิ ความกลัวรูปกายทตี่ นกาํ ลงั ครอง เหน็ เปนอื่น เปน ของแปลกปลอม เปนโครงสรางสณั ฐานท่ีเปน ธรรมชาตโิ ดยเดมิ
ปราศจากผเู ปนเจา ของ มีกฎแหง กําเนิดและมรณะอนั ไมเ ปนทไี่ ดรับการเหน็ ชอบจากใคร
“ดคู วามวา งและนิ่งรูทีก่ าํ ลังเปนอยเู ดี๋ยวน้ี นคี่ อื ภาวะหนึ่งของจติ แลว ดูตัวทกี่ าํ ลงั ไดย ินเสียงอยูเดีย๋ วนี้ ดวู านก่ี ็เปน อกี สภาพหนึ่ง
ของการรู มองใหเ ห็นวา เนือ้ แทเ ปนสง่ิ เดียวกัน จําแนกแตกตา งจากกนั ดวยประสาทหูเทา นั้น”
ดวงรอู ันปราศจากรูปทรงสัณฐาน ปรากฏเปน เพยี งความวา ง ขาวโพลนอยใู นอาการรูต นเองนน้ั สดบั ตรบั ฟง คล่นื เสียงผเู ปน
อาจารยท ีส่ ง ทอดมาตามลําดบั และบงั เกดิ ความเห็นเปน ขณะ ๆ วาการไดย ิน การรูค วามหมายของคําพูด ลว นเปน อาการหมายรูทางจติ
ทง้ั สนิ้
๑๔๕
"มองใหเ ห็นวา แมตัวรกู ็เปลีย่ น เสยี งทไ่ี ดยนิ กเ็ ปล่ยี น เกิดขน้ึ เพ่อื ตง้ั อยชู วั่ ครู แลวลงเอยยงั ไงกต็ อ งดับไป"
ใช...อาการกาํ หนดหมายรูเปน สงิ่ ไหลเลอื่ นอยตู ลอดเวลา แมต วั รกู ็เปน อนตั ตา ดวงนิ่งทป่ี รากฏสวางโพลนอยูน ่กี ็ไมใ ชตัวตน
เปนภาวะชวั่ ครูของจิตอันเปน สมาธิ
หลดุ โลง จนถงึ ท่สี ุด ฐานทมี่ ัน่ ของตัวตนทงั้ รูปและนามทลายลงสิ้น จติ นงิ่ รเู ดน ดวงอยูเ พยี งเดยี ว ล้ิมรสความวา งอนั
ประกอบดวยตัวเหน็ อนัตตธรรมนาํ หนา สดุ ขวั้ ของสขุ อนั ไรร สู ึก เปนยอดของภาวะอนั ไรสมั ผสั แหงภาวะ ไรก ารแตะตองสงั ขารธรรม
ใด.ๆ ท้ังปวงโดยแท
น่ใี ชไหมนิพพาน? น่ีใชไ หมมรรคผล? เขากลายเปน พระอริยบุคคลไปแลวกระมัง...
แตแลวความวางเปลาก็กลับกลาย เมื่อแรงดึงดดู ที่รวมกระแสจิตใหเ ต็มดวงคลายตวั
นีห่ รอื ไม ที่ทานเรยี กบรมธรรม? ส่ิงที่ไมก ลับไมเ ปลี่ยน แตไฉนบดั นจี้ ึงแปรไป?
เกาทัณฑล มื ตาขึ้นอยางเชอ่ื งชา ปรบั การมองไดแ จมชดั ในที่สดุ ไดย ินพระอาจารยตอบความกงั ขาของจติ ขณะสดุ ทา ยกอนลมื
ตา
"เพราะน่ันไมใชบ รมธรรม น่ันเปน แคจ ติ จติ ยงั อยใู นขา ยพระอนิจจงั แคเ หมือนจะขาม แตไ มขาม บรมธรรมที่แทคอื จิตทหี่ ลุด
จากความปรงุ แตง อยางหมดจด ไมเคลอ่ื นตามเวลาในมิติไหน ๆ เปน ดวงรูทป่ี ราศจากภาวะปรุงแตงใดมาหอ หุมได"
ชายหนุมต้งั สติใหเ ขาท่ี คืนกลับมาอยใู นอตั ภาพเดิมครบถวน จึงคลานเขา ไปกราบพระอาจารย เจาะจงใหหนาผากสมั ผสั ฝา เทา
ของทาน เปน การแสดงความคารวะจากใจขน้ั สูงสดุ
"ฟง ขา พูดใหด "ี
เกาทณั ฑกลบั มานัง่ ทีเ่ กา สหี นาสงบเฉย ทวา เปลง สวางดว ยรัศมีแหง ความรูธ รรมและความรคู ุณ นยั นตาจบั มองพระผูใ หค วาม
สวา งแกต นอยางบูชาดวยชีวิต
"อยาหลงคดิ วา พบธรรมช้ันสูงแลว ธรรมแทนะไมมีสงู มีตํ่าหรอก ถา ใครถึงจรงิ ถึงเปนปกติ ตองรสู ึกวาง ๆ เปนกลาง ถาแคเขา
ขน้ั รูส ึกวา ตัวเองสูงสง ก็แปลวา โดนกิเลสเอาไปกนิ เสียกอนจะถึง เอ็งเพง่ิ เห็นแบบแตะ ๆ ตอง ๆ แคน้ี ยังตองเดินทางอีกไกลกวา จะไปถึง
ความเปน ท่ีสดุ "
ภกิ ษชุ ราระบายลมหายใจยาว ทา ทางทา นเหน็ดเหนอ่ื ยพอดู ตอ งใชท้ังกาํ ลังจิตชวย ใชทง้ั กําลงั ปญญาสัง่ สอนศิษยตอเนือ่ งเปน
เวลายาวนาน เกาทณั ฑคิดไมออกวา ชาติน้จี ะหาทางทดแทนพระคุณทา นไดอ ยางไรถกู
การเขาเห็นสัจภาวะเปน ประสบการณท ีค่ วรซ้ือแมดว ยชีวติ เพราะถา เหน็ จริง จะทําใหต ้ังเข็มไปในทางดไี ดถ กู เปนท่พี ึ่งของ
ตวั เองใหพนภัยในวนั หนา
ผูนําความเห็นชนดิ น้ีมาให ยอมสมควรถกู ยกไวบชู าในท่สี งู สดุ
๑๔๖
พระพทุ ธเจา ชา งเปน มหาบุรษุ ผูแสนประเสรฐิ เหนื่อยยากเพอ่ื คนอน่ื ยอมลําบากแทบเลอื ดตากระเด็นนับอนนั ตชาตเิ พอ่ื เอาพระ
สพั พัญุตญาณมาโปรดสตั ว
โปรดสัตวเ ชน เขา เขาคอื ผูมโี ชคอันประเสริฐท่เี ปนหนง่ึ ในกลุม เวไนยสตั วแหง พระพทุ ธเจา พระองคน ้ี
ดว ยความซาบซ้ึงในรสธรรม และดวยความผูกพันท่ีมีตอ บุคคลอนั เปน ทรี่ กั เกาทณั ฑปด ตาลง ต้ังความปรารถนาใหพวกเขา
เหลาน้ันเปน สุขอยใู นความประจกั ษธ รรมะลกึ ซึ้งเชน เขา จดั เปน เมตตาภาวนาอันบริสุทธิ์
แลว เมตตานน้ั กเ็ ปลยี่ นกระแสเปนการุณยภาพแผกวา งไปอยา งไรป ระมาณ ดว ยเหตุทใ่ี ครล งมอื นาํ ธรรมซึ่งตนรูนั้นออก
แจกจายใครกไ็ ดไมเ ลอื กหนา ทกุ ทิศทาง
การณุ ยภาพปรากฏเปน รสสขุ ชวนพิศวง นกึ รักภาวะชนดิ น้ีขน้ึ มาจับใจ อยากเขาไปสถิตอยูในความเปนเชน น้นั ตลอดกาล
ราวกบั เขา บานท่เี คยคนุ ราวกบั เพิ่งคนหาตัวเองพบในยามน้ี
กาํ ลงั จิตทวตี วั ขน้ึ เรอ่ื ยๆจนรูสึกชัดเปน จริงเปน จงั เห็นเปนรศั มีแผผ านไปราวจะอาบผนื โลกใหฉํา่ เย็นอาภา
ในความเปนดวงรูแผไปไรประมาณชนดิ น้นั คลา ยกระแสจติ ปรบั คล่ืนของตนเขา ปะทะอยา งแรงกับคลนื่ ทกุ ขอ ันลอยตัวอยู
ท่วั ไปบนพน้ื พภิ พ ไดยินเสยี งรา่ํ รองโหยไหอ ยา งนา เวทนา มันดังออกมาจากจิตมนษุ ยแ ละสตั วแทบทกุ รูปนามบนแผนดนิ ฟงชดั ราวกับอึ
งอลอยูใ นโสตประสาทจริง เริ่มจากแวว แลว ทวขี น้ึ จนกระทั่งกลายเปน กระหึม่ เชน เดยี วกับฝน ราย
สนามคล่ืนแหง ทุกขข องคนท้ังแผน ดนิ นน้ั ครวุ นาดัง่ มหาสมทุ รท่อี าจโถมทับทุกสง่ิ ใหล ม จมฉิบหายสิ้น เกาทัณฑส ําเหนยี ก
ทราบถงึ ความนา สะพรึงกลวั อันผนกึ รวมกันเปนขายคลน่ื มหายักษ ชา งทะมนึ มดื นาขนลกุ เหลือประมาณ การณุ ยภาพท่แี ผส วา งออกจาก
ดวงจติ ของเขาถกู กลบกลืนหมนมวั ไปหมดส้นิ สูไมไ ด ทัดทานไมไหว เทียบอะไรไมต ดิ เลยกับมหาทกุ ขข องปวงมนษุ ยแ ละสตั วบ น
แผน ดินและใตแ ผนนาํ้
ความทกุ ข...ของจรงิ ทย่ี ั่งยนื มาจากอดตี จนถึงปจ จุบนั และจะตอ เนอ่ื งไปในอนาคต
อาจเปน อุปาทาน หรอื อาจเปน ความหยงั่ รอู ะไรสักชนดิ แตเ กาทัณฑก ็เกิดความสะเทอื นใจ บันดาลความสมเพชเวทนาอยาง
ทว มทน และอยากชว ยปวงวญิ ญาณอนั จมทุกขเ หลา นั้น...
ความอยากชว ยทวตี ัวแรงข้ึนเรอื่ ยๆตามการขยายผลของกาํ ลงั สมาธจิ ิต ทส่ี ุดรวมลงเปนดวงอธษิ ฐาน จติ ต้งั ปณิธานแนว แนวา
จะเจริญรอยตามพระพทุ ธเจา ทุกๆพระองค เขาสูเ สนทางพทุ ธภูมิ ปรารถนาพระอนตุ ตรสัมมาสมั โพธิญาณนบั แตขณะจติ นเ้ี ปน ตน ไป
‘สักวนั เราจะเปนพระพทุ ธเจา เราจะชว ยสัตวใ หพ นทกุ ขด ว ยทศบารม'ี
สาํ เหนยี กถงึ พลานุภาพแหงภาวะอธษิ ฐานในตน ขนลุกขนชันไปท่วั สรรพางค เขาจะไมไปสบายคนเดยี ว แตจะพาเวไนยสตั ว
ตามไปนิพพานดว ยมากท่สี ุดเทา ที่จะมากได!
บังเกิดความตน่ื เตนแปลกใหม สีสนั แหง สขุ ทกุ ขอ นั ล้ีลบั เบอ้ื งหนา บนเสน ทางสพู ระโพธิญาณชางทา ทายชวนระทึก เขารูสกึ วา
ความเปนตนทอดยาวไปไกล...ไกลมาก
๑๔๗
เสยี งหัวเราะเอ่อื ย ๆ ดงั มาจากหลวงตาแขวน โพธิสตั วห นมุ ลืมตาขึน้ มองทา น นกึ เกรงข้นึ มาวา ตนทาํ ส่งิ ใดผิดพลาดไปหรือ
เปลา
“ทางตรงทคี่ นอนื่ ปไู วใ หเ ดินสบาย ๆ ไมเ อา จะเลอื กออมปา ออ มเขาซะเอง”
คลายคนเคยอยใู นบานมีทีม่ ุงบงั ปกปด จากสายตาคนภายนอก แลววนั หนงึ่ ก็ถกู รอ้ื กาํ แพงและหลงั คาทิ้ง เขาจะเดนิ ไปซอกไหน
มมุ ใด ขยับทาไหน หลวงตาแขวนทา นเห็นไดอ ยา งสะดวกดายหมด ทวาเกาทณั ฑก แ็ นใ จวาสิง่ ที่ตนปก มนั่ ลงไปน้ัน คือเจตนาอนั แนว แน
บรสิ ทุ ธิ์ มใิ ชค วามคิดชัว่ รายหรอื กระทัง่ อยากดึงใครมารวมลาํ บากดว ยเลย
ท่สี ําคญั นัน่ คงมใิ ชก ารสําแดงความอวดดหี รอื ทําตัวเปนหวั ลา นนอกครู ทา นสอนใหละอยา งหนึ่ง กด็ ือ้ ไปยดึ อกี อยา งหนึ่ง
เจตนานนั้ มาจากใจจรงิ เกดิ ขน้ึ เอง มเี มตตาและกรุณานาํ ทบทวนดแี ลว ก็พนมมอื กลาว
“ครบั …พทุ ธภมู คิ อื ทางไปพระนพิ พานทผ่ี มเลอื ก”
ภกิ ษุชราเอนกายหัวเราะเอ่อื ยเฉือ่ ย
"เปนพระโพธิสตั วน ะ สนุก เพราะรากฐานของใจเปน กศุ ลยงิ่ ใหญ มคี วามเดด็ เดยี่ วแนว แน แลวก็บากบนั่ ขยันขนั แข็ง ทาํ อะไร
ลลุ ว งไดเสมอ สงิ่ เหลา น้ลี ว นเปน เหตุปจจยั ปรงุ แตงใหม ีความเปน ใหญ เฉลยี วฉลาด และมกี ําลงั มาก"
ฟงทานกลาวเชน นนั้ เกาทัณฑก็รสู กึ ถงึ พลงั อนั ประจแุ นนในกายแกรงลาํ่ สันของตน เห็นวานนั่ เปน อุปกรณของจติ ทช่ี วยใหเ กิด
ความฮึกเหิมไมระยอ งานอันยากลาํ บาก จากนนั้ กพ็ ิจารณาเห็นฉนั ทะในงานตามหนาท่ีของตน เขาทําโนน ทาํ นล่ี ลุ วงอยตู ลอดเวลาดว ย
ความรบั ผิดชอบสม่ําเสมอ ซง่ึ ทําใหบังเกิดความม่ันใจสูงมากวา คิดอะไร หวงั อะไร เปนตองสาํ เรจ็ ไดทั้งน้ัน
ความหยิง่ ทะนงในสตปิ ญญา เชือ่ มัน่ ในพลกาํ ลงั และความสามารถ อยางนี้จะเขา ขายผูมีบุญเยยี่ งพระโพธสิ ตั วห รือเปลา ?
หรือวาท่แี ทเขากเ็ ปนโพธสิ ตั วอ ยแู ลว โดยไมรตู ัว?!
“ความหมายมั่นและความสามารถทําเรื่องยากใหล ุลวงเปน เอกลกั ษณห น่งึ ของพระโพธิสัตว ทําใหเ ปนผูมตี บะเดชะ นับเปน
ดานดีท่ีมดี านรา ยแฝงอยู คนเปน โพธสิ ตั วสวนใหญหลวมตัวใหกิเลสขอที่วา ดวยโมหะ ถงึ มปี ญญาแคไหนกอ็ ดหลงตัวเองไมไ ด พอทําดีก็
ทมุ ตวั สุดกาํ ลงั พอทํารา ยก็ปลอ ยใจจนสุดขวั้ หาคนหามยาก เพราะฉะน้ันตอ งสง่ั สมคณุ งามความดไี วเ ปนเสบยี ง และเปน สัญญาณนํารอง
ใหกบั จิตเอง ถึงจะไมต กไปสูอ บายบอ ยนกั "
เกาทัณฑร บั ฟงและพจิ ารณาตาม ความอยากท้ังฝา ยดแี ละรา ยทีผ่ า นมาของตนนน้ั ถูกเตมิ เตม็ ดว ยความสําเร็จสมใจมาตลอด จึง
ไดฉ ุกคดิ วา หากมีสวรรคเปนรางวัลตอบความดี และหากมนี รกเปน โทษทัณฑสนองความชว่ั เขาก็จะไดรบั ไปเต็ม ๆ ขณะท่คี นอ่ืนซ่ึง
สาํ เร็จบา ง ลมเหลวบางในกรรมแตละวาระ ก็ยอมพลาดรางวัลบาง พนโทษทัณฑบางตามวถิ ลี มุ ๆ ดอน ๆ
พูดงา ย ๆ โพธิสัตวม ักไมพลาดสขุ ทส่ี ดุ และทกุ ขท่ีสดุ เหมอื นสงั สารสัตวสามัญ เจอแนทั้งรางวัลใหญแ ละโทษทัณฑหนัก
"การเดินทางไปในสังสารวฏั นะ ไมม ีใครชว่ั จริงตลอดไป ไมมใี ครดที นตลอดกาล ดีช่ัวเพราะตวั กเิ ลสและความไมร บู นั ดาล
ท้งั น้ัน เมื่อทาํ ดีไวม าก พอเสวยกศุ ลวบิ ากเขา กเ็ หลงิ อํานาจบุญ ถูกกเิ ลสยุใหท ําช่วั สารพดั โดยอาศัยบารมีเกานนั่ เอง เอ็งเหน็ กี่คนทใี่ ชว บิ าก
๑๔๘
ดา นดีเชน ความรํ่ารวย ความมีอาํ นาจ ความมรี ปู งาม หรอื แคกระทง่ั ความเปนมนษุ ย เพื่อใชในการตอ บญุ ใหตวั เอง มนั ก็ไมรบู าปบญุ คณุ
โทษ ทําส่งิ ที่อยากทาํ เฉพาะหนากนั ทง้ั นน้ั จะเปนพระโพธิสัตวห รือสังสารสตั วธ รรมดาก็เถอะ”
เกาทัณฑพ ิจารณาและเหน็ จรงิ ตาม ยกมอื พนมรับพลางผงกศรี ษะลงเล็กนอย คิดวาหลวงตาทา นกาํ ลังโนมนาวใหเลิกลมความ
ต้งั ใจ เบนเขม็ เขา สนู ิพพานในชาติน้ดี ีกวา มีโอกาสสบายเห็นๆอยแู ลว ทวา ความซาบซงึ้ ในรสการุณยภาพท่ีบังเกดิ จรงิ ยงิ่ ใหญใ นตนเมอื่ ครู
นั้นแรงกลายงิ่ นกั เพียงคาํ พูดโนม นาวเทา นี้ คงเปรยี บไดแคก ารใชสองมือผลกั ภเู ขาหินเทาน้นั
ไดย ินหลวงตาทา นหัวเราะเปน เสียงออกไปในทางเยาะ ซ่งึ กค็ งมาจากการหยนั ความคิด ความเชอ่ื ในหัวของเขานั่นเอง เกาทณั ฑ
พยายามหักหา มมใิ หเกดิ ความคิดโตต อบหรอื คัดงางเต็มกําลังแลว ทวายังอุตสา หห ลดุ รอดออกไปใหท า นจับไดแ ละแคนวา ทุกที
“อยูใ นกายมนษุ ยน ะ สบาย ๆ ก็คดิ ไปไดเรอ่ื ยอยางนแี้ หละ เหน็ อยแู คน ี้ ไดย นิ อยแู คน …้ี ”
แลว หลวงตาแขวนกเ็ พงตาเขา เกาทณั ฑร ูสึกถงึ สนามพลังทก่ี อ ตัวขึน้ ฉับพลนั และตระหนักวากําลงั มบี างสงิ่ ผดิ ปกติไป
"ขา จะใหด อู ะไรน!ี่ "
ขาดคาํ ทา น ชายหนมุ ก็หนา มดื วงิ เวียน เปล้ียเพลยี คลา ยคนใกลหมดความรสู ึกดวยฤทธิ์ยาสลบ ไมอ าจย้อื สติและความรูส กึ ทาง
กายใหคงอยู โลกเปลย่ี นไปอยา งสนิ้ เชงิ กลายเปนฉากใหมขนึ้ มาแทน กึ่งฝนกง่ึ จริง เขาไมเ คยเหน็ ที่ราบกวา งใหญกระจะตาอยา งนนั้ มา
กอน มันยิง่ กวา ความราบกวางของพื้นทะเลสดุ ลูกหลู กู ตา ทุกหนทุกแหงคลาคลาํ่ ดวยวิญญาณบาปรูปรางวิกลวิการ คลา ยพวกมนษุ ย
เปลือย ทวาปราศจากราศขี องความเปน มนษุ ยตดิ ตัวแมแตนอ ย กําลงั เปน อยดู ว ยการรับทารุณกรรมตาง ๆ กนั ไป บอกตนเองทันทวี าที่
ปรากฏแกต านัน้ คอื สัตวน รก และที่ราบกวา งน้ันก็คอื พ้ืนทส่ี ว นหนงึ่ ของนรกภมู ิ!
หลดุ จากครอบกะลาหนึ่ง ไปเหน็ อกี ครอบกะลาหนงึ่ …
เสียงโอดโอย เสยี งรํ่ารองดว ยทกุ ขเวทนาแสนสาหัสองึ อลเตม็ สองหู บรรยากาศอดั แนนไปดวยคล่นื ความทรมานทส่ี ง ออกมา
จากดวงวิญญาณของสตั วบาป สัมผัสในอากาศคลา ยความพลงุ พลา นของนํา้ เดอื ดจัด เกาทัณฑเวยี นๆงงๆเปน ครู กอ นจะสามารถปรบั สติ
แยกมองใหเ หน็ เหตกุ ารณใ ดเหตกุ ารณหน่ึงลงไป
ภาพสตั วนรกตนหนึง่ ถกู ดูดเขามาใกลต า ชางนาหวาดเสียวและชวนอาเจียนกบั การเห็นวิญญาณบาปที่มรี ปู เปนผชู ายกําลงั นอน
บดิ ตัวไปมา โดนหนอนนรกขนาดเทาปลายกอยนบั พันนบั หมืน่ ชอนไชไปท่ัวราง วญิ ญาณนั้นแหกปากอนั กวางใหญเตม็ อา แผดเสียง
แหลมบาดหู แลบลิ้นอนั เหยียดยาวและมากแฉกออกมาจนสดุ แตละแฉกเต็มไปดว ยเลือดและแผลสด ทา ทางปวดแสบทรมานไปทุกหยอม
เนือ้ ตงั้ แตห วั จดเทา
เหมอื นเขาเรม่ิ มกี ายไปยืนอยตู รงหนาวิญญาณตอ งทณั ฑตนน้นั มนั ไมเ ห็นเขา ไมรับทราบวามีวิญญาณจากมนุษยโลกมา
ปรากฏ เกาทณั ฑน กึ แผเ มตตา อยากใหม นั รบั รกู ารอุทิศสวนกุศล และพน ๆ ไปจากสภาพอนั นาอเนจอนาถเหลือจะกลาวนี้ ทวามนั กไ็ มมี
ทา ทรี บั รูเลย เอาแตส งเสยี งรอ งโหยหวนเพราะความเผด็ แสบไปทง้ั เนอื้ ตัวทา เดยี ว
พยายามสง สายตาไปพินิจรายละเอยี ด สิง่ แรกทดี่ วงจติ ใหความสนใจคอื ลูกตาอนั เหลือกถลนของวิญญาณบาป พอเหน็ ชัดก็
สยองไปท้งั เกลา ชา งนา กลัวเหลอื เกนิ มันไมมตี าดํา มแี ตค วามขาวช้าํ ดา นชาไรแ วว กลอกหลุกหลิกสงกระแสความเจ็บปวดรวดราวเกนิ จะ
กลาวออกมาอยา งตอ เนื่อง
๑๔๙
มสี ่ิงที่เปน เหมอื นเสน ผมขอดตดิ หนังหวั เนือ้ หนังอวยั วะสวนตางๆถอดแบบมาจากรปู กายมนษุ ยเกือบทกุ อยา ง มเี ล็บ มีขอ นิ้ว
มีอะไรๆบงความเปน เพศชาย ทวาดชู า งวปิ รติ ผดิ แบบ เห็นแลวทราบทนั ทวี า ไมใ ชกายมนษุ ยอ ยา งแนน อน และนีก่ ไ็ มใ ชก ารพรางแตงดวย
เคร่ืองมือของกองถา ยภาพยนตรร ะดับโลก แตมันคือของจรงิ ท่ปี รากฏตอ ดวงจติ อีกระนาบหนง่ึ
ของในหนงั นั้นตกแตงนากลวั อยา งไรกข็ าดไปอยา ง...กระแสวญิ ญาณของสตั วน รก
บดั น้ีเขาประจักษแ ลว เม่ือประสบเฉพาะหนา สมั ผัสไดถงึ ความกระหายอสิ รภาพ สัมผสั ไดถงึ ไอรายแหง ทุกขอันแขง็ กลา ผดิ
ไปจากมนุษยแ ละสตั วทเ่ี ขาเคยพบเจอมาทง้ั หมด ไมม ีทา ทีวา วญิ ญาณบาปจะมีความรบั รูหรอื นกึ คิดถึงสง่ิ ใดนอกจากเสวยทกุ ขอ ันเกิดกบั
ตัวเรอ่ื ยไป
แตร า งนน้ั ก็คลา ยมนุษยเ สียเหลอื เกิน คลายจนเขานึกเวทนาเชนเดยี วกับทเี่ คยใหความเวทนามนษุ ยด วยกันมากอน ขณะเดยี วกัน
ก็เกิดความสงสยั วารูปนี้คงมไิ ดถูกหลอเล้ยี งดว ยหนอนนรกเปนแน ถาเชนนน้ั มนั มสี ่ิงใดเปน อาหารกนั
“กายนเ้ี ปนอกศุ ลวบิ าก หลอ เล้ียงดว ยอกุศลวิบาก ถามอี าหารก็บันดาลขน้ึ จากอกศุ ลวิบากเชนกัน”
เปนเสียงตอบของหลวงตาแขวน ซึ่งทําใหเ กาทัณฑรสู ึกตนวา มอี ีกภาคหนงึ่ นง่ั อยูใ นกฏุ ิทาน เมอ่ื มสี ตริ เู ชนนัน้ ก็นึกสงสัยอกี วา
สัตวน รกตนนี้ทาํ กรรมอะไร จงึ ตองมาทรมานทรกรรมสาหสั นา สยองเกลาเหลือทน
"มันกาํ ลงั รับกรรมจากครัง้ ทีเ่ คยเปนนกั บวชผูทรงคณุ แตบอนทําลายตนเองในบน้ั ปลายดวยการกระทําอนั เปน ทศุ ีล เมื่อเพอ่ื น
นักบวชผมู ีศีลบริสุทธพ์ิ ยายามตกั เตอื นและโนมนา วใหแ กไข ก็เกดิ โทสะ พดู หยาบชา ลามก บรภิ าษตา งๆนานา แถมยงั ชักจงู บริษัทบริวาร
ใหเ ชือ่ วา ผูมีศลี นน้ั เปนตัวตลก มกี ริ ิยานา ขบขัน และเปนนักบวชทุศลี เสียเอง พาคนมากมายใหมบี าปมมี ลทินอยางหนกั ตามไปดวย"
ดวงจติ ของเกาทัณฑรอนผาวเหมอื นถูกทรายพษิ ซดั ดวยเพราะระลกึ ไดว าตนก็เคยทาํ กรรมคลา ยๆอยางนัน้ มากอ น เรื่อง
หมน่ั ไสค นดีนะ เปน ธรรมดาของคนช่ัวอยูแลว เขาเคยคอ นแคะนินทาเพอ่ื นรว มงานบางคนทีท่ าํ ตัวสมถะเรียบงา ย ใจดีเหมือนพอพระ เปน
ท่ีกลา วขวัญของสาว ๆ ใชค าํ พดู ชวนขนั จนหลายคนมองหมอนน่ั เปนตวั ตลก และกระท่งั สงสัยวา เต็มเตง็ หรอื เปลา
แปลวาเขาขายมาอยูในบญั ชีนรกชนดิ เดยี วกบั สตั วตนน้?ี
เปลยี่ นจากรอ นมาเปนหนาวสะทา น กระท่ังเกิดความยะเยอื กลกึ ดวยความกลวั บาปอนั เคยกอ ไวแ ลว นี่สกั วันเขาก็จะตอ งมา
นอนบิดไปบิดมา หนอนข้นึ ตัว ลน้ิ ยาวฉีกเปน แฉกเหมอื นอยา งนี้หรือ?
โอย...
สัตวนรกตรงหนา เริม่ เปล่ียนจากอาการบดิ ทรุ นทรุ ายเปน ดิน้ ปด เรา ๆ แลวกระแทกตวั กับพ้นื ขน้ึ ลงตบั้ ๆ ดว ยฤทธท์ิ รมานอนั
เผด็ รอ นกลา แขง็ ถึงขีดสุด มือไมปดหนอนวนุ ทง้ั ขยุมขยาํ ท้ังลวงเขา ไปในแผลใหญ กาํ หนอนนรกออกมากลุม แลวกลุมเลา เพอ่ื ปาทงิ้ แต
ทง้ิ เทาไหรกไ็ มมีทที าวา จะลดจํานวนลงสกั นิด ยังคงไตยบุ ย่ับยั้วเย้ียไมรูจ ักกหี่ มน่ื กีพ่ ันตวั ย่ิงดยู ่ิงขนหัวลุก มองเหน็ เปนตวั ๆ กําลังปนปาย
เขา นอกออกในรางรา ยของวญิ ญาณบาปอยางครกึ คร้ืน มากมายจนลน ตอ งปน ปายอยบู นหลงั พวกเดยี วกนั เองกเ็ ยอะ
ถามีกายหยาบอยดู ว ยปา นนี้เขาอวกไปแลว
The words you are searching are inside this book. To get more targeted content, please make full-text search by clicking here.
ทางนฤพาน-ดังตฤณ
Discover the best professional documents and content resources in AnyFlip Document Base.
Search
ทางนฤพาน-ดังตฤณ
- 1 - 50
- 51 - 100
- 101 - 150
- 151 - 200
- 201 - 250
- 251 - 300
- 301 - 350
- 351 - 400
- 401 - 450
- 451 - 500
- 501 - 523
Pages: