ทางนฤพาน-ดังตฤณ

๒๐๐

แพตรอี ดยิม้ ไมได นกึ ในใจวา ชา งซอ นเงือ่ นดวยการลอใหห ลอ นถาม แลว รอขมวดจับใจกันดว ยคําตอบทเ่ี ตรียมไวล วงหนา
อยา งนี้เอง

“หิวขาวแลวคะ กลบั เถอะ แพจะไดไ ปกินของแพ”
หลอนตัดบทดื้อ ๆ
“พบ่ี อกท้ังปแู ละพอ แมของพแี่ ลว เราหาฤกษห มั้นกันนะ”
เกาทัณฑตัดตรงเขาจุดอยา งเปนงานเปน การ
“กําลงั หวิ ๆ คุยเรื่องหมั้นไมร เู ร่ืองหรอกคะ ไวว นั หลังดกี วา ”
แปลกใจตนเองเหมอื นกันทโ่ี ตตอบไดโ ดยปราศจากอาการเคอะเขนิ หนั ขา งใหอ ยา งจะออกหางและชวนยุติการสนทนาเพยี ง
นน้ั แตพ อหันหนี มอื ขวาก็ถกู ดงึ ไปกมุ เกือบจะทันที
แพตรมี องมือตนในองุ มอื เขา ทอดถอนใจ ตวัดหางตาแลแลวถามเบาๆ
“นิม่ ไหมคะ?”
เกาทณั ฑย้มิ เยน็ ยอมปลอยโดยดี และกลาวในทีส่ ดุ
“พรุงนผ้ี มมาหานะ”
“หาใคร?”
ชายหนุม หัวเราะแผว แพตรียนื อยตู รงหนาใกลแ คเอือ้ มเดยี๋ วน้ี แตเ ขาคดิ ไกลไปถึงหลอ นท่อี ยูก ลางบานสวยในอนาคตกับลกู
สักสองคนแลว
“หาแมข องนองเอ นอ งบ.ี ..อือม ช่อื โหลไปหนอ ย ไวเ หน็ หนา ลูกคอยตั้งช่ือใหมดกี วา”
หากเปนเวลากลางวนั เกาทัณฑจะเห็นคําตอบของเขาทําใหห ลอนหนาแดงซา น แพตรเี ดินผละจากไปที่ประตูร้วั ทันที ซง่ึ เขาก็
เดนิ ทอดเทา ตามหลังมาไลก ัน
ประตเู ปด อา แพตรยี ืนเฉยอยูตรงนั้น
“ราตรสี วัสด์”ิ
เขากลา วลา
“คะ ราตรีสวสั ด”ิ์

๒๐๑

ชอ นตาสบ เหน็ เขามองอยา งอาลยั อาวรณอยใู นเงาสลวั ราง นกึ คร้ึมขึน้ มากย็ ม้ิ เกแ ละยกั คว้ิ ใหทหี นง่ึ เกาทณั ฑใ จเตน แตก็กลา
สืบเทาเขา ใกลและกม ลงจมุ พิตหนา ผากหลอ นแผว เบา สดู กลิ่นหอมจากไรผมตามใจเรียกรอ ง

แพตรปี ดตาลง กอ นจะลมื ข้นึ เมอ่ื เขาถอยหา งออกไป...

เสยี งจักจนั่ ท่ีดงั ระงมซอยและสายลมเย็นแทบไมเ ปนทรี่ บั รูของมติแมแตนอย เขาซอนตัวอยหู ลงั เสาไฟจนกระท่งั เรือนรถ
เปรียวเคลอ่ื นออกจากแหลง และเงารา งหญงิ สาวลับหายจากประตูร้ัวไปแลว

รางชาคลายคนเปนอัมพาตไปช่วั ขณะ นกึ วาภาพทีเ่ ห็นคือความฝน

เพิง่ กลบั จากการโดดเดย่ี วตวั เอง เม่อื จะผา นบานปูชนะ เห็นรถคันงามจอดเทยี บหนา ประตูกเ็ ควงงนั ไปวูบหนึ่ง จาํ ไดด วี าเปน
ของหลานชายปชู นะ เผอญิ จงั หวะนัน้ แพตรเี ดินมาเปดประตูดว ย มตจิ ึงรบี เบยี่ งตัวหาเสาไฟเปน กําบังในเงามดื ทนั ที ราวกับกอ
อาชญากรรมไว ตองหลบซอ นอยางคนมีพิรุธ

แสงไฟจากขา งถนนฉายใหเ หน็ สิง่ ตา งๆเพยี งมลังเมลอื ง แตภาพทช่ี ายคนนนั้ จูบหนา ผากแพตรมี ันชัดเสียย่งิ กวา ชดั ตอ สายตา
ของมติ

เกินจะทําใจเช่อื วานน่ั คอื หลอ น คลายใครเอาสันคอ นจามแสกหนา ทเี ผลอเพื่อใหงงเควง เหน็ ดนิ ฟาหกกลบั จากบนเปน ลาง จาก
ลางเปน บน

ทั้งทป่ี ลงใจจนหลอกตัวเองสนทิ วาคดิ กบั หลอ นเชน พ่สี าวเหมือนสมัยเดก็ แตพ อเจอภาพบาดตาพสิ จู นใจ ก็รูว า สภาพคาราคา
ซงั ยังคงอยู ชว งเวลาทพี่ ยายามโยนวิมานอากาศทิง้ ลงทะเลน้นั นบั วาสญู เปลาทัง้ เพ

เดนิ กลับบานอยา งซึมเซือ่ ง กลายเปน คนออนไหวราวกบั ไมเคยรูจักความหนกั แนน แหงสมาธิ เห็นจากขา งในเลยวาตนหมอง
มดื หมน คลํา้ ต้ังแตหนา ลงมาถงึ ตัว จิตใจตกตํ่า หอ เหย่ี วราวกบั ไมเคยผานความสวางแหง ปญญามากอน

วางขา วของพะรุงพะรังโครมอยางไมอ นิ ังขงั ขอบ นง่ั ลงกับพ้นื หองนอนดวยกริ ิยาคลา ยคนถกู สาปเปน หนิ กะทนั หนั เจบ็ แนน
หนา อก เปนคร้ังแรกในชวี ติ ท่ไี ฟริษยากาํ เริบขนึ้ ในหัวใจจนแผดเผาราวกบั จะเอาใหต ายดับ หายใจผดิ จงั หวะ สองตาไมอาจเล็งตรงให
ขนานกนั มองเหน็ เพยี งแคบใกล อดึ อดั ไปหมด

เมมปากแนน เกลียดรูปรางหนาตาตัวเองทไ่ี มหลอ เกลียดฐานะของครอบครวั ทไ่ี มร วย เกลยี ดชะตากรรมท่ีสงมาใหใ กลชดิ แพ
ตรี เพง่ิ เหน็ ตนเองชดั เจนในวนั นี้ ทผี่ า นมาทัง้ หมดนน้ั เขาเพียงทาํ หนาทเ่ี ปน บริวาร ชว ยใหหลอ นไมเ หงาเกนิ ไปนกั ระหวางรอคอยราชรถ
มาเกยเม่อื ถึงเวลาอนั ควร

นกึ สงสารตัวเองอยา งไมเ คยเปนมากอ น การถูกทอดท้งิ มันเปน อยา งน้ี เหมือนเปน คนไรค า โดนกดใหลบี เลก็ ลงเทา เศษผา ขีร้ ว้ิ
ท่ีกองกบั พ้นื นกึ ไมออกเลยวาเคยสรา งวรี กรรมนา ภูมิใจไวเ ม่ือไหร หรอื มขี อดีนาชื่นอกซกุ ซอ นอยูต รงไหน

เจ็บยอกตลอดชองอกรนุ แรงและตอเน่ือง เหน็ ไปในชั่วขณะนัน้ วาแพตรที าํ รายเขาอยางจงใจ ทแี่ ลว มาลวนเปน การเสแสรง
แกลง ทํา ลอ ใหเขาหลง ลวงใหเ ขารัก เสร็จแลวก็สลัดเหมือนรองเทา เกาสกั คู

๒๐๒

ลม ตวั ลงนอน อยากหวั เราะ อยากรองไห เขวยี้ งขา วของใหก ระจยุ กระจาย กระทํากริ ยิ าบา บอหลอกหลอนตนเอง ทําไมตองปะ
เหมาะเคราะหร าย ผานหนาบา นปชู นะในนาทีนนั้ ดว ย ถาเพยี งเขาเดนิ ตรงเขา บานโดยไมแ วะทานขา วหนา ปากซอย ก็จะผานหนา บา นปู
เม่อื ประมาณครึง่ ชวั่ โมงท่ีแลว และไมไดเ ห็นภาพบาดตาชนิดนน้ั

ขนาดอยูห นาบา นยงั ลาํ่ ลากันหวานช่ืน ยอมใหจ บู หนา ผากได ปา นน้ีลบั ตาคนจะยอมใหจ ูบตรงไหนอีก? ย่ิงคิดยิง่ รา วลึก ราว
กับมีเหลก็ แหลมควงจ๋อี ยใู นอก และชอนไชชําแรกเนือ้ ตัวไปเรือ่ ย ผูช ายหนาตาทาทางพรรณน้นั เกดิ มากเ็ พอื่ เปนเสอื ผูหญิง จะมีความ
จริงใจใหหลอนไดส กั กี่น้าํ

อะไรมันบังตาหลอนกนั ? โธเอย ...

บา...บา แท ๆ ! ยดึ ติดกบั ส่งิ ทีม่ องไมเหน็ ในหนหลงั ใครๆมันก็เคยเปน ผัวเมียกัน เคยทาํ บุญรวมกนั มาทั้งน้นั แหละ ควรจะดู
ตา งหากละ วา ปจจบุ ันมีใครที่สมตัว คนสมตวั ที่โคจรผา นมาก็ตองเคยเกอื้ กลู เคยรว มชาตริ วมกุศลเหมือนกนั

อยา งคณุ หมอเจนฤทธ์ิเจาของคลนิ ิคใกลบ า น ท้งั เกง ทงั้ มีเมตตา เปนทีร่ ักของทุกคน กับทั้งรปู งามในแบบของคนดี คคู วรกบั
หลอ นอยา งท่สี ดุ เฝา ตดิ ตามเปนแรมปกไ็ รผ ล อยา งมากแพตรีแคยอมคยุ โทรศัพทด วยสักครึ่งชว่ั โมงเปน การขอบคณุ ท่อี ตุ สา หเสนอตวั มา
เย่ยี มตรวจสุขภาพปถู งึ บา นอยางสมา่ํ เสมอ

เขาเองชว ยเชยี รใหหลอนรับนดั เที่ยวเทา ไหรก ็เหลว กระทั่งนานไปชักเขว หลงหันมามองเขาขางตวั เอง ในเม่ือคนดพี รอ มทส่ี ุด
แพตรยี งั เฉย มาใหความสนิทแตกับเขาเทานั้น จะหมายความวาอยา งไรไดบา ง?

นอนหงายหนามองเพดานในความมืด นํ้าหยดหนึ่งหลน จากหางตาหยาดลงเปนสาย เขารองไหห รือน่ี? บา อะไรอยา งนี!้ คนท่ี
โกนผมเมื่อไหรเ ปนพระเมอื่ นน้ั อยางเขานะหรือรอ งไหเ รอื่ งผูหญิง?

ทเุ รศตวั เอง ทุเรศทเ่ี คยคดิ วา แพตรีสนทิ กบั เขาไดค นเดียว ทเุ รศท่สี ําคญั วาความสนิทคือสะพานทอดไปหาสมั พนั ธภาพอัน
ลึกซึง้ ในวันหน่งึ ถาเปดไฟมองเงาในกระจกตอนนี้ คงเห็นไองั่งผอมแหง คนหน่งึ ผูไ มเคยตกั น้าํ ใสก ะโหลกชะโงกดูเงา แกม ตอบเหมอื นผี
แตสะเออะไปวาดรูปววิ าหค ูกับนางฟา คิดถึงภาพตวั เองในทักซโี ดดําและแพตรีในชดุ ววิ าหข าวบริสทุ ธท์ิ ี่วาดขึน้ แลว เพิ่งเห็นซงึ้ วา เปรยี บ
เหมือนอีกาทะลง่ึ ไปตคี กู ับหงสไมมผี ิด

อนาถจริง ๆ !

เสียดายเผารูปทง้ิ ไปเสียกอน ไมอ ยางนั้นตอนนี้จะเอามาวางทับหนาตวั เองแลวคอยจุดไฟ

เหน่ือยออ น สมองทํางานวกวน ปด ตาลงทา มกลางความองึ อลในหัว อยากใหร า งท่ีวางนอนของตนเหยี่ วแหง ตายซากไปอยา ง
เศษขยะทยี่ ุยสลายหายหนไดเองเมื่อถกู กดั กรอนจากภายใน

เสียงความคดิ ดูตึงตงั อลเวงข้ึนเม่อื หลงครง่ึ หลับคร่งึ ตนื่ ดว ยอารมณทรมาน เสน กระตกุ จนเดง ขึ้นท้ังรา ง นีเ่ ขาฝนวา ตัวเองกําลัง
คิดสับสน หรือคดิ สบั สนวาตัวเองกําลงั ฝน กนั แน? ความคิดคลายเปนสายดาํ แดงแลนเวยี นซา ยวายขวา บางทีเปน เสยี งตวั เองหลอนหลอก
ราวกบั ปศ าจ ตอ งพลิกตัวสะบัดหนี บางคราวเปนเสียงกระซิบของแพตรีเหมอื นหลอ นมายืนเรยี กอยขู างเตียง หลอนมาเยย เขาหรอื ?

๒๐๓

ฝนวาตัวเองนงั่ ขา งคูน้ํา คิดยอนทบทวนวนั คนื ทีผ่ านมา ทุกคร้งั ทเ่ี ดนิ เคยี งหลอ น จะถกู ตอนรบั ดวยสายตางนุ งงของผคู นตาม
รายทาง ที่สงสัยวาทาํ ไมดอกฟามาเดนิ คูกับหมาวัด เคยบอกตนเองวาไมอ ยากแยแสสายตาเหลานั้น เขาบรสิ ทุ ธ์ใิ จกบั แพตรี หลอ นเปน
พี่สาวของเขา ใครคดิ อยางไรก็ชา ง

ความรูสึกที่แปรรปู เปน อน่ื เริม่ ส่งั สมมาจากเมื่อไหรกย็ ากจะระบุวนั เวลา ทแี่ นค ือเมื่อเกอื บสองเดอื นกอนเขาไดรับเชิญไปงาน
แตง ของรนุ พคี่ นหนึง่ ผูมบี ญุ คณุ ใหความชวยเหลอื เขาเสมอ เกดิ ความประทบั ใจภาพยนื คกู นั บนเวทีของคบู าวสาวที่งามราวกง่ิ ทองใบหยก
บนั ดาลใหอยากวาดรปู ขึน้ มาทันใด

ทีแรกกว็ าจะวาดรูป ‘กิ่งทองใบหยก’ เปน กํานัลแกคูบาวสาว แตไป ๆ มา ๆ นึกอยา งไรไมท ราบ ตอนลงมือวาดกลบั ใสแพตรี
ลงเปนเจาสาวได เปน การปรงุ แตง จากความทรงจาํ สด ๆ ปราศจากตน แบบรปู ถา ยหรือตัวจริงแตประการใด

งานบางชน้ิ ทาํ ใหเ ขาใจความรสู กึ ตวั เองดีขนึ้ อยางเชนเมอ่ื วาดหลอ นเปนเจา สาวแลว สง่ิ ท่ีตามมาคือลากดนิ สอวาดรปู ตัวเอง
ตามไปเปน เจา บา ว จะวา ผีผลักก็ไมเ ชิง เพราะสติสตังยังครบถวน แถมพักคิดทุกระยะเกี่ยวกบั การวางตาํ แหนง เนื่องจากไมมตี น แบบครา ว
ดังท่ีเคยปฏบิ ัติ

บรรจงวาดจนเสรจ็ และรบั รูแตนน้ั วาสวนลึกทีม่ ตี อหลอนเปน อยางไร ตัวตนของหลอ นนาํ ทาง นําความคิด เปนแรงบันดาลใจ
ให รวมทัง้ มอี ทิ ธพิ ลกับงานและวธิ ีคดิ ของเขามาตลอด

อยา งเชน ครง้ั หน่ึงทขี่ น้ึ รถประจาํ ทางปรับอากาศดวยกัน ซ่ึงทางเดนิ บนรถแคบลู และมผี รู ว มโดยสารคอนขา งเบียดเสยี ด เขา
จา ยเงนิ ใหพ นักงานเก็บเปน เหรียญลวน เผอิญมีเหรยี ญหนึง่ หลดุ รอดจากงามน้วิ กระเด็นลงพนื้ หางออกไปหนอยหน่งึ เขาไมต ิดใจและ
ควกั เหรยี ญใหมจากกระเปา กับท้งั ไมใสใจตามเกบ็ เพราะเทา คนกาํ ลงั ครองพ้ืนทสี่ ว นใหญเกอื บหมด ขเ้ี กยี จขี่ชา งจับตั๊กแตน

แตแพตรพี ยายามกมลงเก็บ ยอมเบยี ดคนคอ นขางลาํ บากลําบน ตอ งกลาวขอโทษคนโนนคนนี้ เขาจํากริ ยิ าสอดสองคนหาของ
แพตรีไดดี หลอ นหาจนเจอและคืนเขา ออกนึกอายคนที่หลอ นจรงิ จงั กบั เงนิ แคบาทเดยี วขนาดนนั้

เมือ่ ลงจากรถแลว เขาชมหลอนแบบไมรูจะพดู อะไร

‘พแี่ พน่ีดีนะ เห็นคา ของเงิน บาทเดียวก็ไมม องขา ม’

แพตรีตอบเพยี งสน้ั แตย งั ผลใหเขาสะอึก และเขา ใจคําวา ‘มมุ มอง’ ไดถึงแกน นบั แตนน้ั

‘เปลา เงนิ บาทเดยี วไมเสียดาย แตรูปแทนในหลวงอยบู นเหรียญ พี่ไมอยากใหใ ครเหยียบ’

วนั นีห้ ลอนกําลังจะจากหาย ไมมีเวลาเหลอื มาเปน แรงผลักดันใหเ ขากา วไปไหน ๆ อีกแลว

จากสภาพคร่งึ หลบั ครึ่งต่ืน ฝน คดิ ฝน ยอนวกวนอยางทุกขท รมานเหลือราย คอ ยซาสงบลงเปน หลับจรงิ และปรากฏฉาก
บรรยากาศงานเลยี้ ง เหน็ คนใสสูท ใสชุดราตรเี ดินพลกุ พลา น เขาแทรกตวั ไประหวางผูคนคลายหนูสกปรก ใสส ทู กระจอกตัวละสองสาม
รอ ยท่ซี ื้อจากรมิ ฟุตบาท ใบหนามันแผลบ็ เพราะไมไดลาง ผมเผาแมห วีเรียบแตก เ็ กรอะกรงั เพราะไมไดส ระ แถมใสร องเทา แตะเขามายํ่า
พนื้ พรมหรู ตองเดนิ ไปกมไปดว ยความอบั อายเมือ่ มสี ายตาใครผานมาเหน็ เขาและสง แววเหยียดให

๒๐๔

กําลงั เดินหาแพตรี รวู า หลอ นยนื อยทู ่ใี ดทีห่ นึ่งในงาน ทามกลางผูค นสลอนหนาสลอนตา ภาวนาใหพบหลอนเสียที จะไดร ีบ
หลกี จากงานใหพนอายไว ๆ

แหวกผานผูคนท่ลี วนแลว แตตวั สูงกวา เขา ลดเลยี้ ว เหลอื บซา ยแลขวา กระท่งั ถงึ จดุ ที่เหน็ แสงทองกราดฉายไปทัว่ รับรูผา น
สมั ผัสทางตาวา น่ันเปนที่ทแ่ี พตรยี ืนอยู จึงรดุ ตรงไปทนั ที

หลอนยนื เดน อยใู นชดุ เจาสาว งามงอนระเหดิ ระหง สยายยิม้ อวดไรมกุ อยกู ลางแสงทองสวา งสวย มีใครตอใครเยย่ี มหนา ไป
ทกั ทายแสดงความยนิ ดีเต็มไปหมด เขาไดแ ตเฝาดอู ยหู าง ๆ รีรอใหแขกผมู เี กยี รติในชดุ หรูคคู วรพอสรา งซาลง ทาทางใครตอใครใหลหลง
หลอ น อยากพูดคุยดวยนาน ๆ ทวาเจาสาวกใ็ หเ วลาแตละคนไดเพียงนอ ย เน่ืองจากยงั มที ค่ี อยลําดบั เขา มาทักทายอีกมาก

กระทั่งเห็นวาเปน โอกาส เมื่อแพตรบี ังเอญิ มองมา ใจช้นื ขนึ้ เพราะหลอ นเบกิ ตาสง ประกายดใี จและกวักมือเรยี กหยอย ๆ มติกา วเดินเขา หา
อยา งหนา ชืน่ หลอ นไมเคยลืมเขา และไมร ังเกยี จทจ่ี ะแสดงความสนิทชิดเช้ือกับนอ งผูต่ําตอยทามกลางแขกเหร่ือไฮโซ

“มาทําอะไรจะ มต?ิ ”

นั่นคอื คาํ ทกั จากหลอน ความปรีดาหดหายวบู วับ หลอ นไมร ูห รือวาเขามาก็เพอ่ื รว มแสดงความยินดเี ชนเดยี วกบั แขกอืน่ ในงาน

มตอิ ึกอกั คดิ หาถอ ยคําเปน ครู กอนนึกออกและตอบตะกกุ ตะกัก

“ผม...ผมอยากมาบอกใหพแ่ี พรูวาผมเผารปู นั้นทิง้ ไปแลว ขอโทษนะฮะทว่ี าดมนั ขึ้นมา”

กลาวแลว กเ็ งียบงนั อยูกบั ความสาํ นกึ ผดิ ของตน อยากใหหลอนหยันเยยไยไพสกั คํา จะไดห ลาบจําข้ึนใจ

ทวา แพตรยี งั คงเปน แพตรี หลอ นคลย่ี ม้ิ ละไม นยั นตาสงบน่ิงแฝงแววปรานีดุจเดมิ ไมเ ปลย่ี นแปลง

“ชางเถอะจะ ...แตมติตอ งวาดรปู พก่ี บั เจา บาวของพีใ่ หด ว ยนะ”

มตกิ ม หนาสลด ทวา รบั คําขอนั้นโดยดี

“ฮะ แลว ผมจะวาดให”

“เธอเปนนอ งทพ่ี ีร่ กั มากกวาใคร”

วา แลวก็ดึงเขาเขา มาโอบดว ยเรยี วแขนขวา ตอนน้นั มตริ สู ึกวาตนเองกลับกลายเปนเด็กชายตวั เลก็ จอ ยทอ่ี ยากใกลชดิ หลอนเพอื่
ขอความอนุ กายสบายใจจากพส่ี าวอีกครง้ั

มือใหญแขง็ ๆ ของใครคนหน่งึ จบั หมบั ทีต่ น แขน บีบเตม็ กาํ และกระชากเขาปลิวหลุดจากออมโอบเจา สาว เบิกตามองดว ย
ความตระหนกก็ทราบวาบดั นีเ้ ขามาเผชญิ กบั เจา บาวผูวางทากรางคลายนักเลงโต ตีหนา ยักษใ สคลา ยจะเขา ฉกี เนือ้ เถือหนงั คงเดือดดาลที่
เหน็ แพตรีทอดแขนโอบเขานั่นเอง

มตติ ัวสน่ั เขายกมือไหวและเอยเสยี งเครอื ดวยความกรง่ิ เกรงภัย

๒๐๕

“สวัสดคี รบั พ”ี่

“ทะล่ึงมากนะไอกรวก เสอื กเอากลนิ่ สาบมาติดเจาสาวก.ู ..ออกไป!”

เสียงตวาดน้ันดังราวกับฟารอง และสน้ิ คําเจาบา วก็ผลกั มอื กระทงุ อกเขาเต็มแรง ยังผลเหมือนถบี ดวยเทา ชา ง รา งบอบบางของ
เขาลอยหวอื ไปปะทะโตะกลมลมครนื จานชามหลนไหลแตกเปรอื่ งระเนระนาด สาว ๆ หวีดวา ยกันลัน่ เขาลม ลกุ คลกุ คลาน ขายหนาและ
เสียใจจนจุกแนนไปหมด น่งั พบั เพยี บแปะกับพนื้ สายตาทกุ ครู ุมจบั จองมาดว ยความสมเพช แตไ มเ วทนา

เหลยี วไปทางแพตรี หวังจะเห็นหลอนลนลานเขา มาชว ยและอธิบายใหเจา บา วเขา ใจวาเขาเปนคนสนิท กต็ องผิดหวังเม่ือพบวา
หลอ นเพยี งยืนมองเฉย

ผูชนะไดไปทุกสิง่ เชน น้เี อง แมน ้ําใจอาทรของคนแสนดีอยางหลอ นก็ไมเหลอื ให. ..

ตน่ื จากฝน เลอ่ื นเปอน ลมื ตาในความมืด ถอนใจกบั ตวั เอง ความสขุ ความหวงั ทง้ั หลายเหอื ดแหงไปจากหวั อกเชนเดยี วกับนํ้า
ในหนองท่ีถูกเผาดว ยแดดจดั อยางตอเนอื่ ง ตรงกนั ทง้ั ยามหลับและตนื่

สิน้ แรง ส้ินพลงั ทอดอาลัยตายอยาก ไมค ดิ ทาํ อะไรเลยแมกระท่งั รองไห ทสี่ ดุ ของความอกไหมไ สข มคือความรางแลง จากทกุ
อารมณ คลายรางกายเปนเพยี งทอ นไมต ายซากช้ินหนง่ึ

แตเ พราะไดกาํ ลังฟน คืนมาจากการหลับสนั้ ๆ สติจึงพลอยหวนกลบั ไมค ดิ ปลอ ยใหต ัวเองจมทกุ ขเปน บาเปนหลงั เสียกอ น
กลน่ิ สาบสางและความหมกั หมมเหนอะเหนยี วตามเนื้อตวั บังคับใหลกุ ข้ึนเขา หองนํ้าเสยี บาง ซง่ึ ก็ลุกในลักษณะอบี ัดอโี รยคลายคนเปน ไข
ใกลต ายเต็มประดา

ลา งหนา แปรงฟน เห็นใบหนา ในกระจกกลมแลว ตอ งปรับเชิดข้นึ ใหเงาซบู ซําเหมาของตนหายไป เอาขนแปรงปดฟน และนวด
เหงอื กเสยี หนอ ยคอ ยดีขนึ้ นิด พอเรียกความสดชน่ื คนื ชวี ิตชวี าไดบาง

น่เี ขาเปนอะไรไป ไดช ่อื วาเปน ผรู ูอ รรถรูธรรมอยา งนี้แลว เพียงเพราะถกู กิเลสเผาหวั อกหวั ใจหนอยเดียว ถงึ กับยอมปลอ ยจติ
ตกต่ําลงขนาดนีไ้ ด จะไมใหม คี วามแตกตา งกบั ปุถุชนทวั่ ไปผไู มร อู รรถรูธ รรมบางเลยหรือ?

ตาสวา งข้นึ จริงอยู เขากลับเศรา เกิดความรนั ทดระทมทุกขด วยแรงกระทบแบบโลกๆไดเ ทา คนอ่นื แตเม่ือเศราแลว ควรใช
อรรถธรรมขอ ใดท่ีมตี ดิ ตวั มาทาํ ความแตกตางใหเกิดขน้ึ ?

เมอื่ คนในโลกผดิ หวังในรกั เห็นภาพบาดตาสะเทือนใจ พวกนนั้ ทาํ อะไรกนั ? โมโหหนามดื เขน ฆา คนรกั หรอื ปลอยใหน ้ําตา
ไหลทวมบา น จนกวา ตอมนํ้าตาจะหมดสมรรถภาพ ตอี กชกหัวทาํ รา ยตัวเองใหเ จ็บกายสมดุลกับเจ็บใจ และถาความเจบ็ ยังมีแรงเฉื่อย เควง
ควางและอาศยั แรงตนเองทรงกายหยดั ขน้ึ สูชะตาตอไมไหว กค็ งตองพง่ึ เหลายา หรอื กระทั่งคิดสัน้ พ่งึ มดี พึ่งดาดฟา ตึกกนั เปน ลาํ ดบั ตอ ไป

เขาละ? สมาธกิ ็ทาํ เปน แสงปญญากม็ ีออกสวางไสว แลวจะดูดายวายวางเปน ไอบ้อื ใหร าคะ โทสะ โมหะมนั ลา งผลาญกุศลจิต
จนกวา จะแดด้ินหรืออยางไร?

เกิดความต้ังใจในทนั ทีวา หลังสะสางชาํ ระกายเสรจ็ จะเขา ท่ที าํ สมาธิ เจรญิ ปญ ญาใหค มกลา กรีดตดั โมหะออกจากจติ และลา ง
ใจใหส ะอาดตามกายน้ี

๒๐๖

พอกาํ หนดเชนนั้นไดใ จคอ ยสบายขึ้นมาก เปดฝก บวั หลับตาปลอยใหสายน้าํ ปะทะหนา เอื้อมหยบิ ขวดแชมพูมาเทลงมือ ยกขนึ้
ลบู ศรี ษะ แลว ใชสองมอื ยผี มจนเกิดฟอง

ปลายเล็บทง้ั สิบลากไปมาบนหนงั หวั แกรกกราก ปลายเล็บสัมผสั ความแขน แข็ง ทาํ ใหรูท่ตี งั้ ของกะโหลกสว นกระหมอ มอยาง
แจมชดั และเพราะกําลังปดตา สัณฐานของกะโหลกจงึ ปรากฏกับใจงา ยดายแบบไมตอ งอาศยั สมาธินํา

ขยายเขตรูไปทั่วทั้งรองรูหตู าในโพรงกะโหลก เห็นครอบท้ังแผน กระดูกสวนหนาผากและโหนกแกม และฟน เปน ซๆี่ ในชอง
ปากท่ขี บกนั อยู

เมอ่ื เพง ถ่ีถวนดว ยการเพม่ิ แรงหนนุ ของกระแสรูมากขึน้ ก็เหน็ คลา ยเขากําลังลบู คลําหัวกะโหลกทีถ่ ูกตดั ออกมาวาง มีเสนผม
ขอดติดอยูก บั สวนกระหมอมเหมือนสาหรา ยทะเลรกเรอ้ื ติดหินเรยี บฉะนน้ั

น่นั คอื ‘หนาตา’ ของตนที่เห็นออกมาจากภายใน

เมอื่ เกิดนิมติ ชดั เหน็ ตัวเองเปนเพียงกะโหลกท่ีมกี ลมุ ผมเปยกติดหนังศรี ษะ ใจก็ปลอยวางอตั ตาลง และเร่มิ หนั เหจากความเศรา
หมองเมอื่ ครูม าจบั พจิ ารณาธรรมเต็มท่ี สวนหัวตัง้ น่ิง ตาปดสนิทแนบ สัมผสั ระหวา งสองมอื กบั หนังหัวกอ ใหเกดิ ดุลแกต ัวรูภายในอยางดี
สองรหู ปู รากฏเหมือนอุโมงคในถาํ้ ใตน าํ้ รบั เสยี งแจก จั้กทต่ี กจากฝก บัวกระทบรา งและเลยลงพน้ื ถนดั

จติ จบั ตน เสียงทีโ่ ดยมากดงั มาจากพนื้ จบั แกว หซู ่ึงเปนสวนประสาทปลายทางของชอ งหู และดูความปรงุ แตง ท่เี กดิ ขน้ึ ในหัว
ซ่งึ จติ ตคี วามเปน ‘เสียงนา้ํ กระทบพ้ืน’

จิตจับดคู วามหมายรูวา เกดิ เสียงน้ํากระทบพน้ื ตามดตู อเนอ่ื งและพิจารณาวา การไดยิน หรือกระแส ‘โสตวิญญาณ’ กบั
ความหมายรู หรือ ‘สญั ญา’ นน้ั เกดิ จากปจจยั ภายนอกภายในประกอบกัน ไดแ ก

เสยี งจากตนแหลง เปน ความส่ันสะเทือน เปนอนตั ตา

แกว หอู นั เปนอวยั วะชนิ้ หนง่ึ ในกายมนษุ ย เปน โสตประสาท ไมมีใครออกแบบ ไมม ีใครสราง เปนอนัตตา

เจตนาเง่ยี หฟู ง เปนความปรงุ แตง เมอ่ื ปรงุ โดยปราศจากหนา ตาใครมารองรับ ก็เห็นไดวาเปน กริ ิยาของจิต ปรากฏแลว สลายตัว
ไมผ กู อยกู บั ชือ่ เสยี งเรยี งนามใด เปนอนัตตาเหมอื นกนั

ดวยปจ จยั คอื เสยี ง แกวหู และเจตนาน้ัน จึงเกิดความหมายรูข้นึ ทจ่ี ิต เปน ‘เสยี งนํา้ กระทบพนื้ ’ หากตัดปจ จยั ตัวใดตัวหน่งึ ออก
เชนปด น้าํ ลง หรอื งายกวา น้ันคอื เลิกเงย่ี หูตงั้ ใจฟง ความหมายรู ‘เสียงนาํ้ กระทบพืน้ ’ ก็จะขาดสายหายหนไปดวย

ผดุ ความคดิ คํานงึ ถงึ แพตรี จติ ถกู กระทบดว ยมโนภาพหลอน เชน เดียวกับทพี่ ืน้ ถูกกระทบดว ยนํา้ ฝก บัว เกดิ ความหมายรขู ้นึ ได
วาหลอ นคอื ใคร เกย่ี วของอยางไรกับเขา

ส่ิงกระทบใจผดุ ขนึ้ โดยเขาไมไ ดก ําหนดใหเ กิดข้นึ ตัวของแพตรคี งเดินเหนิ หรอื นัง่ นอนอยใู นหอ งหางออกไป เปนคนละอนั
กบั ทผี่ ดุ เกิดกระทบใจเขาตรงนี้ เด๋ียวนี้

๒๐๗

เม่อื รแู จง ดังน้ันก็เห็นเปนเพียงนมิ ติ อนั วา งเปลา เปน ความปรุงแตง อนั เกดิ จากความทรงจําของเขาเอง ปราศจากความรูสึกรูสา
อันใด แตดว ยปรุงแตง ชนดิ เดยี วกันน้ี เมื่อครพู าเขาไปเปนผูทกุ ข ผมู ีความระส่าํ ระสาย ผูส งสารตวั เอง ผรู องไหใ หตัวเอง

ตวั ผรู กั ผถู กู รกั ผูสมหวงั ผผู ดิ หวัง ปรากฏมีสาระอยแู ตในจิตอันปรุงแตง เสกปน สรรคไ ป จูงใหเขาหลงไป เพอ ไป ปราศจาก
แกน สาร

อยูใ นภาวะตามดูการปรุงแตง ตวั ตนอะไร ๆ ท้งั หมดกด็ บั ลง เหลอื เพยี งความรพู รอมเทาทนั เกดิ ความเพลิดเพลนิ บนั เทงิ ธรรม
ข้นึ มา

สงดั เงียบอยางเอกอุ เห็นกายสักแตเปนรปู กริ ยิ าขยับเคลอ่ื นไหว จติ สวา งนวลในภายใน ดจุ เนอ้ื กายโปรง ใสข้ึน แลทะลุเขาไป
เห็นกระดกู ขาว ไลตั้งแตกะโหลกศรี ษะที่ตั้งอยูระหวางสองบา ตอ จากบาเปน หัวไหล สองแขนแยกงอเพอ่ื รวมมอื สระผม

เหลอื เพียงความเคล่อื นไหว เพียงปรากฏการณ เพยี งรูปมนุษย สัญลักษณธ รรมชาติแหงทุกข ท่รี วมอารมณดรี า ย แหลง กําเนดิ
กุศลและอกศุ ลกรรม เกิดขึ้น ตงั้ อยู แลว ดบั ลง วางเปลา จากสาระแกน สาร

ธรรมเกิดอยทู กุ ท่ี จิตเหน็ ธรรมไดทกุ เวลา เพียงเมอ่ื มีการพจิ ารณาเทาน้นั จะเปนท่ีรมหรอื กลางแจง นงั่ สมาธหิ รอื อาบน้าํ ก็ตาม

ปตใิ นธรรมเยน็ ซา นจากความถงึ ซง้ึ ในนมิ ิตแหงอนตั ตา เพลินยสี ระหวั อยูนานกวาปกตเิ ปน สิบนาที ลางกายจนเสรจ็ สะอาด กบั
ท้ังชะลางความขนุ มัวออกจากใจจนโปรงโลง กลายเปนความยินดีและรา เรงิ ในความปลอ ยวางยิ่ง

วา งยิง่ เพราะไมหลงเหลือผูหญงิ ใหหวัง ไมติดพะวงโลกธรรมใดอ่นื

ผูหมดหวังในทางโลก สุดทายอาจกลายเปน ผสู มหวงั ในทางธรรม ครองแกวอันวิเศษสงู สง เหนอื นางแกวนางสวรรคใ ด ๆ

ตวั สตจิ บั กาย เห็นกายเปน อนัตตายงั คงดาํ รงน่งิ สวางไสวอยภู ายใน และลอ็ กตดิ อยกู ับฐานอารมณด วยตัวเอง แมลืมตาและ
เคลอื่ นไหวปกติแลวก็ตาม น่ยี อ มเกดิ ขน้ึ จากการสง่ั สมพลังสมาธมิ าดี ประกอบพรอมกับทใี่ จหมดความของแวะท้งั ปวง เต็มใจเพง อยูแต
ความวา งในกายลกู เดียว

เปด ประตหู องนํา้ เหน็ พอเพงิ่ เขา บาน ย้ิมรา กระหดื กระหอบมาทักเขาดว ยเสยี งดังกวา ปกติ

“เฮย มดั ! พอ ถกู ลอ็ ตเตอรรี่ างวลั ท่หี นงึ่ !!”

ความลงิ โลดของสง่ิ มีชีวติ ทีเ่ รยี กวา ‘มนุษย’ กระจายตัวอยูในอากาศ บรรยากาศเต็มไปดว ยความชืน่ มืน่ แทรกเต็มในทกุ อณู

จิตเหมือนแยกเปน สองภาค ภาคหนงึ่ ปกหลักน่ิงรูก าย อีกภาครับทราบสงิ่ กระทบท่ีเขา มาทางตาและหู มติยังเห็นตนเองเปน
กระดกู ฉาบเนื้อท่ีตง้ั ยนื ข้ึนดวยระยางขาท้งั สอง มผี าเชด็ ตวั ผืนเดียวปด กายอนั นา สังเวช เบอ้ื งหนา คอื รา งชะลูดของบดิ า ผูหนา แดงกาํ่ อยูกบั
ลาภกอนใหญอนั ลอยมายากเย็นระดบั หนง่ึ ในลาน

เม่อื จติ ผรู ูนิ่งมนั่ เหน็ ผสั สะเปนอนตั ตา รา งของพอเขาจงึ ปรากฏคลายนิมิตอันวา งเปลา ไหลมาจากอดีตใกลค อื ตรวจผลสลากกนิ
แบง แลวเขา เปาเผง และกาํ ลังจะกลายเปนอนาคตคอื ความราํ่ รวยมง่ั มี ไดใชเงินตามใจนกึ

แตค วามลิงโลดสุดชวี ิตยามนกี้ จ็ ะจางไปในอนาคตเชน กัน

๒๐๘

ความเปนปจจบุ นั คอื ช่วั ขณะทเี่ สวยทุกขส ุขได ชัว่ ขณะทต่ี งั้ เจตนากระทาํ การดรี า ยได และไมมวี นั อยูยงคงตวั ทกุ อยา งไหล
เลอื่ นไปตลอดเวลา

แปลกอยา งย่ิง เปน ความรูสึกประหลาดอยางย่ิงกบั ประสบการณเมอ่ื มสี ติคมกลาอยางนน้ั ในสัณฐานกะโหลกของตนปรากฏ
กลมุ ความคิดลอยวนใหตนไดยินเพยี งคนเดยี ว ถูกแปรรปู ถา ยทอดออกเปน เสียงใหค นอื่นรบั ฟงตามไดเมอื่ กระดกู ขากรรไกรขยับขึ้นลง

“ดสี ฮิ ะพอ ”

เปน วาระแรกทเ่ี หน็ ตนทางของคําพูด สงิ่ นนั้ เรยี กวจีเจตนา ผุดข้ึนกอ นในหวั อาจถกู ยับยั้งไวใหไ ดย ินเองคนเดยี ว หรือ
ปลดปลอยออกมาใหค นอ่นื ไดย ินตามก็ไดผานอวยั วะชิน้ หน่ึงในกายคือปากซงึ่ อยดู านลาง ใกลกนั มากกบั สมองอนั เปนตน กําเนดิ วจีเจตนา

พดู จบแลวจิตก็จับอวัยวะอีกสวนหนงึ่ คือรมิ ฝปาก ตนกําเนดิ สญั ลักษณห นงึ่ ของความยินดี เครอื่ งถา ยทอดลักษณะจิตทีก่ ําลงั อยู
ในภาวะเรงิ รา คอื ฉกี ริมฝป ากแยกออกจนสุด

จติ ไมไ ดวางแบบคนไรส ํานึกหรอื ปว ยไข แตวา งเพราะเกดิ ตัวรแู จงในอนตั ตภาพ จึงยงั คดิ อา นโตตอบ มคี วามหมายรูแบบคน
ในโลกอยคู รบถวน ขาดก็แตประกายทนี่ ัยนตาท้ังสอง เขาสงประกายจดั จา ออกไปไมไ ด เพราะจติ เห็นธรรมขัน้ ตน ไมอ ยูในภาวะท่ีอาจกอ
มายา

“ฮะ ๆ ความจริงพอ ลืมไปดว ยซาํ้ วา เลขออกต้ังแตเ มอื่ วาน วนั น้ีไปเลนหมากรุกทบี่ า นไอช วยตงั้ แตบาย ตกคํา่ ถงึ เพ่งิ เปด
หนังสอื พิมพ ฮะ ๆ มัด เรารวยกนั แลว พอพลิกดเู หน็ หนาสองตรวจผลกค็ วกั จากกระเปา ข้ึนมาเทียบเลขทายขางลา งกอ น พอเห็นวา ผดิ ก็นกึ
วาชวดแลว แตพอเทียบขางบนเหน็ สองตัวทายตรงนะ ทีแรกก็เยน็ วาบไปทั้งตวั พอคอ ย ๆ เหลอื บไปเทียบทีละหลัก จะชอ็ กใหได นึกวา ตา
ฝาด แตเ พง ยังไงก็ใช ฮาๆ ตรงหมดทกุ หลักจริง ๆ !”

เสยี งพอส่นั รวั เพราะลนิ้ พนั อยางระงบั ปติสดุ ขีดไมอ ยู ความจริงพอไมใชค นตดิ หวยหรือสลากกินแบง เขาสงั เกตแตเด็ก พอซื้อ
เปนบางครั้งเพราะคนตาบอดหรอื เดก็ ทา ทางนาสงสารเดินมาขาย เขาสมั ผสั ไดถ ึงเจตนาชวยเหลือ แบง เงนิ ใหเ ปนทาน เพราะเมอื่ พอ เดิน
ผา นแผงท่ัวไปกไ็ มเ คยแวะซอ้ื เลยสักครั้ง

“พอ ตอ งแกลงทําเฉยจนแทบอกแตกตายแนะ วะ กลวั พรรคพวกบนโตะ หมากรกุ มนั รูแ ลวจะรมุ ตีกบาลพอ หมอบอยตู รงนนั้ ...”

เขาตองมานัง่ รับฟงพอสาธยายทโ่ี ตะรบั แขกท้งั อยใู นผาเชด็ ตวั หนึง่ ผืน พอ เสียดายทซี่ ื้อเลขน้ันแคคูเดยี ว เรียกวา ทงั้ ดใี จทั้ง
เสยี ดาย สง แรงดึงท้งึ กันไปมาจนหัวใจแทบวาย อีกคูหน่งึ วางอยตู ดิ กันแท ๆ โงบัดซบทไี่ มดงึ มาดว ย จากท่ีควรได 12 ลานเลยเหลือแค 6
ลานอยา งน้ี

มติเกรงวาหวั ใจพอจะทํางานหนกั เกินไปจนถึงข้นั นาเปนหวง จึงรักษาดลุ ของจติ ตนใหเ ห็นทกุ สิ่งวางไวอยางนั้น เมอ่ื จะกลาว
แตละคําตอ งคุมสตแิ นน สงออกไปดว ยจติ เหน็ กายเปนอนตั ตา เหน็ กระดกู ขากรรไกรขยบั ขน้ึ ลง หวังใชค วามสะเทอื นของแกว เสียงตน
ถายทอดความสงบวา งในกระแสจติ ผานไปเขาหพู อ ทาํ ความตน่ื เตน ใกลจ ะเกนิ ขีดของทานใหเบาลงบาง

“ไดอ ยางน้กี ด็ เี ลยฮะพอ ถาฝากประจําเตม็ ๆ พอ ก็จะไดป ห นึ่งหลายแสน เปน หลักประกนั ตลอดไปเหมือนบาํ เหนจ็ บาํ นาญ”

มติขายภาพชวยคา ใชจ า ยพอ มาหลายป ประกอบกับท่ีพอ รักและวางใจ พูดคุยปรกึ ษาเรื่องเงนิ ๆ ทอง ๆ อยูเสมอ เขาจงึ มีโอกาส
พดู คอนขา งเต็มที่

๒๐๙

“ความจริงลาํ พงั รายไดข องพอ ก็พอมพี อใชสบายอยแู ลว ผมเองหาเลยี้ งตวั เองรอดไปเดือน ๆ เราใชจ ายกนั ดว ยรายไดเดมิ ไม
เดอื ดรอ น เงนิ น่ถี ือเปน ของเสรมิ ถาเกบ็ ฝากประจํา ไดดอกแลว คอ ยใชปต อ ป ทา ทางจะดกี วา รบี ใชเ ลย สมัยนเี้ งนิ ลา นรอ ยหรอเร็วจะตายถา
ซื้อของแบบคนรวย”

“อะ ! ไมไ ดซี ตอ งใชม่งั ละ ฮา ๆ ”

พออยากซอ้ื รถใหมมานาน ทนขบั คันเดิมรว มสบิ ปจ นคา ซอมบํารงุ เร่มิ แพงหูฉี่ เพราะอะไหลหายากขึ้นเร่อื ย ๆ แถมจะเดนิ
ทางไกลตอ งตรวจกันละเอียด กลวั จอดกลางทางกอนถงึ ทห่ี มาย

“พอ จะทาํ บญุ สวนหนงึ่ ดว ย แกวาสักเทาไหรดี ทาํ กับหลวงตานแ่ี หละ”

คล่นื บญุ ท่ีลอยมาจากปากพอเคลา เขา เปน อนั เดียวกนั ไดก บั สภาพจิตของมติยามน้นั เดก็ หนุม จงึ ยิม้ ออกมาดว ยใจชนื่ บานอัน
เปน ของจริง

“สดุ แตพ อสฮิ ะ ผมชวยเปนธรุ ะใหเ ต็มกาํ ลังเลย”

พอหวั เราะฮา ๆ ๆ อยูตลอดเวลา วาดใหเขาฟง เปนฉากวา อยากทําอะไรบาง ทงั้ ตอ เติมซอมแซมบา น ท้ังจะชวนเขากบั นอ งไป
เท่ียวตางประเทศ

ประทับกลับเขา บานหลงั เที่ยงคืน ประจวบกับทีม่ ตกิ ับพอคยุ กันจนไดข อ สรปุ เปนมั่นเหมาะกบั การใชเ งินรางวัลอยางเหมาะสม
จงึ แยกยา ยเขา หอ งนอนของแตละคน มตนิ ดั แนะกับพอไวลว งหนา แลว วาไมควรใหป ระทับซงึ่ ยงั เปน เด็กมือเตบิ เกนิ วยั ไดมสี ว นรบั รู
เพราะอาจเกดิ ความวนุ วายจากการขอสว นแบง แบบเดก็ ๆ จะนาํ ทกุ ขม าใหม ากกวาเขารวมแสดงความยินดีอยา งอบอุนประสาสมาชิกใน
ครอบครวั

เม่อื คุยกบั พอ นาน ๆ เร่ืองเงินกอนโต ก็เริ่มเหน็ ความอยากนน่ั อยากนี่ผุดข้ึนเปนระลอก แนะใหพอเกบ็ แตเขาชกั อยากดงึ มาใช
บาง

ถาไดร ถสกั คนั ก็ด.ี ..

ทกุ วนั น้ีข้นึ รถประจําทาง ปรบั อากาศบา ง ไมปรับอากาศบา ง เห็นเปน เครอ่ื งทัณฑกรรมมากกวาพาหนะท่ชี ว ยพาไปถงึ ทหี่ มาย
เขากับชาวกรงุ คงไปทําผดิ คดิ รายทไี่ หนไว จงึ ตอ งมเี วลาเชา เย็นรับกรรมทลุ ักทุเล แออัดยัดเยยี ด เบยี ดเสยี ดเหมน็ เหงอื่ ไคลคนทํางาน
ดวยกนั อยางนี้

วาดภาพขายอยา งเดยี วนน้ั ฝากความหวังยาก หากขอทนุ พอเปด กิจการเล็ก ๆ ทเี่ ปนไปได และอยใู นวิสยั ความรูความสามารถ
ของเขา กค็ งคอ ยๆเกบ็ หอมรอมรบิ จนลมื ตาอาปากไหว เชน รา นถายรูป ซง่ึ อาจมีกิจกรรมจิปาถะ รบั จา งวาดภาพเหมอื นไปดว ยในตัว การมี
ทท่ี าง มแี หลงรา นไวป ระดับผลงานท่ีผา นมา จะทาํ ใหดนู าเชอื่ ถอื คดิ อตั ราวา จางไดงายขึ้น

หวนกลับไปนึกถึงแพตรี ถาหากหลอ นเหน็ เขามีกิจการของตวั เอง ทุมเทตัวเปนเกลยี ว ดูเปนผหู ลกั ผูใ หญ มีหลักมีฐานข้นึ
กวาเดิม เขาจะยงั พอมีสิทธิ์บางหรอื เปลา?

สะดดุ กึกและตาโตกบั ตัวเองเมอ่ื ฝน ลอยลมมาถึงตรงน้ัน

๒๑๐

นีเ่ ขาเสยี สภาพตวั รธู รรมไปตั้งแตเ ม่อื ไหร?

ไมร ูต ัวเลยจรงิ ๆ มันตกรองหลน คูเม่อื ตอนไหน กท็ ีแรกคุยกับพอดว ยสติเหน็ ธรรม แตท าํ ไปทาํ มาโดนอะไรกระแทกเบยี ดตก
ทางได?

ถงึ แมใจจะเหน็ เปน เงิน เปน ลาภของพอ คนเดียว แตเ งินกอนใหญเบอ เรมิ่ เท่มิ ขนาดเจ็ดหลักก็คอื แรงสะเทอื นไดเ ทา แผน ดนิ ไหว
อยวู ันยังคํ่า โดยเฉพาะสาํ หรับผูท่ีมสี ว นเอ่ยี ว มสี ว นไดส ว นเสียในฐานะลกู อยางเขา

เมอื่ คลุกเคลา อยกู บั โลกธรรม ความหวังอาจหดหายแลว ตัง้ ข้ึนใหมในรูปแบบอนื่ ไดตลอดเวลา เปนขาศึกกบั ดุลของจติ รธู รรม
ดงึ ใหแกวงไกวไขวเขวไดส ารพดั แบบ

เมอ่ื เปน คนในโลก ก็ตองมีสายสมั พันธกบั คนอ่นื ตางฝา ยตางเปนผลกระทบใหแกกันและกนั ตามธรรมดาแหง วถิ ปี ฏิสัมพันธ
และเมอ่ื วางอยบู นพน้ื ของกเิ ลส ตัณหา อุปาทาน ลกั ษณะของผลกระทบยอ มเขา ขา ยใหเกิดราคะ โทสะ โมหะในทางใดทางหนึง่ เสมอ อยา
พงึ หวังวาจะกาํ หนดจิตต้งั มน่ั ดูอารมณผ า นเขาออกโดยปราศจากการเขา คลุกเคลา พัวพนั ปราศจากการคาดหวงั ปราศจากการรว มทกุ ข
รวมสขุ

อยากบวช...

ขา วการไดลาภกอ นใหญของพอควรถือเปน ความเบาใจ พอมหี ลักประกันใหต วั เอง มีนอ งไวคอยดูแล กน็ าจะมีเขาเปน ความชน่ื
ใจอยางถาวรบา ง

ใจจริงทงั้ สว นตนื้ และสวนลกึ ของเขาไมอยากได ไมอ ยากเอาอะไรอกี แลว จติ อยากผละ อยากวาง ตอ งการเพียงปจ จยั อัน
เปนสปั ปายะตอ การดํารงตามดูผัสสะทั้งมวล เห็นทุกสิ่งเปน อนจิ จงั ทุกขงั อนัตตา เพ่อื ดิ่งสูมรรควถิ ี จุดชนวนผลญาณทัง้ ส่ีอยางแนวแน

กลนื ตวั เปน หนง่ึ เดยี วกับอสิ รภาพสถาวร

เหตผุ ลของการ ‘อยากบวช’ ทีต่ รงทางเปนอยา งนี้

๒๑๑

บทท่ี ๑๗ สาวเกง

เปนเวลาเกอื บทมุ คร่งึ ทเี่ กาทัณฑวางมอื จากงาน ลกุ จากโตะ ลงลฟิ ตไปเขา หอ งประชุมเลก็ ตั้งความคาดหวงั วาจะไดน ั่งจิบโกโก
เอกเขนกมองแสงสกี รุงเทพฯยามราตรีจากมุมมองบนตึกสูงตามลําพัง ลมื งาน ลมื ผคู นเปนการคลายเครียดเสียหนอ ย

เปดประตเู ดนิ เขา ไปแลว ชะงัก เม่ือเหน็ สองหนุมสาวกําลังนงั่ สนทนาอยู มีแฟม วางตรงหนา แสดงใหเ ห็นวา กําลังคยุ งาน

“อาว! โทษที นึกวากลบั กันหมดแลว ”

ทําทาจะถอยฉาก แตเ ชิงไทเรียกไวเสยี กอน

“เฮย ! เสรจ็ ธุระเรยี บรอย กําลงั พดู ถงึ มึงอยพู อดี มาคยุ กันโวย”

“เหรอะ”

ความจริงเกาทณั ฑส มคั รใจจะยอ นกลบั ทางเกามากกวา เพราะหญงิ สาวผรู ว มโตะประชมุ กับเชงิ ไทมิใชใครอน่ื เรือนแกว
นั่นเอง รสู กึ ฝน ๆชอบกลนบั แตวันเจอกนั ทโ่ี คราช จากท่ีเคยสนิท เคยเจอหนา กนั แลวยืนทกั ทายหวั รอ ตอกระซกิ เดย๋ี วนกี้ ลายเปนสวัสดี
แกนๆเฉพาะเมอ่ื เดนิ สวน บางทถี าอยหู างหนอ ยเดยี ว ก็เหน็ หลอ นทําทีหมางเมินอยางจงใจ

ตอนนเ้ี จอเขาอยางจงั แถมเชิงไทดนั ชวนใหอยูคุยดวย ถา หลบกเ็ หมอื นประกาศเปน ไมเบ่ือไมเ มากับหลอ นโดยใชเหตุ จงึ เลย
ตามเลย เดินเขามานง่ั รวมโตะ ตามคาํ เชิญ โตะนนั้ กวา งยาวแคพ อนั่งแบบวางแฟม วางกาแฟกนั ไดป ระมาณแปดคน มีถวยใสเห็นเศษกาแฟ
ตดิ กนอยสู องที่ แสดงวา ผูรว มประชมุ เพ่ิงออกจากหอ งเมอ่ื เร็วๆน้ี เหลือเพยี งเชงิ ไทกับเรือนแกว คยุ คา งตามลําพงั

“ไงวะ วันน้ีหนา ตาเอางานเอาการ มืดคาํ่ ปานนยี้ ังไมไ ปหานอ งแพเหรอะ?”

เชงิ ไทกระเซา เกาทัณฑย กั คว้ิ ตอบเออ่ื ยเฉอื่ ย

“วา จะลาสกั พักนะ ชวงนเี้ ลยอยูสะสางงานใหหมด”

“อะฮา! อดเปรยี้ วไวกินหวาน ไมเลวน่ี รอบนค้ี งนดั หวานใจไปสรางหนังนิยายรักเรื่อง ‘เจ็ดวนั รอบโลก’ กระมงั ?”

เกาทณั ฑอึดอัดกับความพยายามของเชิงไทท่ตี งั้ หนา ตงั้ ตามุงเขาหาแพตรีเปน หลกั ที่จรงิ ถาอยกู นั ตามลาํ พังประสาชายก็คงไม
กระไร ทวานม่ี เี รือนแกวอยอู กี คน แมเคา หนางามในชดุ สูทเน้ียบกริบจะเบนมองไปทางหนึ่งหา งไกล แตเ กาทัณฑทราบวาหลอนจะฟงทกุ
คําโตต อบระหวางเขากบั เชงิ ไท ก็เชิงไทเพ่ิงบอกหยก ๆ วา เมอ่ื ครูประเดน็ สนทนาคอื เร่ืองของเขาอยูนนั่ ไง

“ลาพกั เพราะเหน่อื ย ไมใชม ีโครงการนดั เท่ยี วที่ไหน กูยงั ไมไ ดเปนอะไรกบั เขามากมายขนาดนนั้ ”

เชงิ ไทฟง คาํ แถลงนน้ั แลวแปลความหมายวาเพอื่ นจะแทงกั๊ก แบบบอกผานเขา หูเรอื นแกว วาทจี่ ริงยังโสดสนทิ จงึ รองวา

“แอะ ๆ...แฮ! พูดออู ้ีเหมอื นอมลูกแตงโมไวในปาก ฮะๆ ไอบั่วเอย ”

๒๑๒

เรอื นแกวอดขําสําเนียงเสยี ดสขี องเชงิ ไทไมไ ด หลอ นเสเปด แฟมตรงหนา ทําทคี ลายปลกี ตวั ออกนอกวงสนทนา เกาทณั ฑ
ระบายลมหายใจยาว เปนฝายเอย ทกั กอน

“แอ”
หลอ นเงยหนา มอง กอนขานรบั ดวยเสยี งหวานเจอ้ื ยแจว
“ขา...”
แถมดวยการโปรยยิ้มโลกเปด ท่ีบาดใจเขามานาน เกาทัณฑรูสึกแปลก ๆ ดูทีเรือนแกว ทอดสนิทคืนเปนปกตริ วดเรว็ เหลอื เกิน
สงสยั กอนหนาเขาเขามา คงมีรายการยาํ ใหญใ สไ ขจ นชื่นมื่นไดท่ีเหมาะแลว กระมงั
กระแอมเลก็ นอ ย ทาํ อยางไรได เรยี กไปแลว ก็ตองทักทายโอภาปราศรัยตามเรื่องตามราว
“วนั น้ีดูสดช่ืนดนี ะ ถาจะเงินเดอื นขึ้น”
“ออ เปลา ...เปลา เงนิ เดอื นเทา เดิม” หลอ นโตตอบอยางคลอ งแคลว “แตส าวนอ ยรอยช่ังทยี่ งั โสดกด็ หู นาระรน่ื อยางนแ้ี หละคา
มเี วล่ําเวลาตะแลดแจด แจไ ปเร่อื ย เปนเรือ่ งธรรมดา ประสาคนไรหวง อจิ ฉาเหรอคะ?”
เกาทัณฑหวั เราะกรอย เอานวิ้ กอยเข่ยี ปลายจมูกเพราะคันคารมย่วั น้นั โดยเฉพาะทห่ี ลอนใสจ รติ ออกเสยี งควบกล้าํ ร. เรอื เสยี
ชัดเกนิ เหตทุ ุกคาํ
“เปลา อิจฉาแอหรอก คงอจิ ฉาเจาเชิงมากกวา ม้ัง เหน็ มันมเี วลาสวนตวั หลงั ประชุมกบั สาวอยางนี”้
“สาวคนนีไ้ มนา ปลมื้ พอหรอกคะ สูนอง...นอ งอะไรนะ?”
แสรงเอยี งหนาถามเชิงไท ฝายถกู ถามซอนยิม้ ไว กอ นตอบสน้ั ๆ
“แพ”
“ออ คะ ใครจะไปนาปลมื้ เทานอ งแพคนสวยของเตล ะ เมื่อก้ีก็เพงิ่ ปรึกษากับเชิงวาวนั แตงจะชว ยใสซ องเทา ไหรด”ี
เชิงไทรับลกู
“กูจะใหเ ปนคปู องแลกอาหารมงั สวริ ัต”ิ
แลวสองหนมุ สาวกห็ วั เราะฮม่ึ พรอ มกัน ทําเอาคนถกู รุมตอ งพยกั พเยิดผสมโรงหวน ๆ
“งน้ั มึงไมต องกินของในงานกู!”
“นาน!” เชิงไทรอ งเสยี งหลง “ยอมรบั แลวใชไหมวากาํ ลังจะแจกบตั รเชิญ?”

๒๑๓

เกาทัณฑย กั ไหล ถอื คติพูดไปสองไพเบี้ย นิ่งเสียตาํ ลงึ ทอง เรอื นแกว เห็นเขาเหลือบตาลงต่าํ เชน นนั้ ก็ดเุ ชงิ ไท

“เชิงอยา ถามเสียงดงั สิคะ ฟง แลวไมน า ตอบเลย”

ดคุ นหนงึ่ เสรจ็ กย็ ่ืนหนา ถามอกี คนดวยยิ้มอนั นา พสิ มัยคลายปลอบเด็ก

“ตกลงพระคณุ ทา นจะแตงเมอื่ ไหรเจาคะ?”

เกาทัณฑเบอื นหนาย้มิ ขาํ กข็ ํา ราํ คาญกร็ าํ คาญ เลยตอบสงเดช

“พรงุ นี้บาย ๆ มง้ั กะวากินขา วเที่ยงเสรจ็ ถาไมจ ูด ๆ ก็คงพรอ ม”

“โธโถ...เต เต เต เต เต ตอบเปน เลน อยา งนี้แสดงวา จะทาํ ตวั เปนผูโชคดีท่ีปากแข็งอยา งเสมอตนเสมอปลายสนิ ี่ แลวเรือ่ งของเรา
...วาย! พูดไมชัดเดยี๋ วเขาใจผิด แลวตกลงนบั แตนแี้ ปลวากลุม เราถูกเตต ดั ตายขายขาด ไมม ารวมทกุ ขร วมสุขกันอกี แลวใชไหม มเี จา ของ
แลว นี?่ ”

สายตาจรดนง่ิ ของหญิงสาวมีแรงดงึ ดูดรบกวนจติ ใจเอาเรอ่ื ง เกาทัณฑไมอยากหนั มามองตรง ๆ วนั นห้ี ลอ นสวยเฉย่ี วบาด
อารมณอ ยา งนาแปลก ความเรียกรองอนั เรน ลบั ระอไุ ปทุกกระเบียดเนอื้ แคสวนปลายเนินอกท่ีพน ขน้ึ มาจากคอเสอื้ กเ็ หน็ แหลมคมจัดจา
นพอจะเปนชนวนระทกึ ใจไดช ะงัดแลว

หลอ นมีศลิ ปะในการแตงหนา แตงองคท รงเครอื่ งใหเฉยี บคมไฉไล และเปลย่ี นแปลงไปตามอารมณของแตละวนั ไดอยางนาทง่ึ
เขาสงั เกตวธิ ีปรงุ แตงสสี ันของเรือนแกวเสมอ ความเกงรอบตวั ผสมกบั ความรจู กั เคร่ืองหนาตัวเอง เขา ใจเนื้อหาของเครอื่ งสําอางกบั กลน่ิ
น้ําหอม ทําใหหลอ นมีบคุ ลกิ อะไรกไ็ ดท ี่อยากจะเปน ไป

อยางเชนวนั นี้แตงเฉย่ี ว ประทนิ โฉมไวเขม ใสน ้ําหอมชนดิ แรงจัดจา น แสดงอารมณก ลา และความเช่อื มน่ั ทจี่ ะดงึ ดูดคนใหหัน
ความสนใจจับตา กแ็ ทบทําใหชายมโนธรรมตํ่าท้ังหลายที่เฉียดผานนกึ มันเขยี้ วอยากกระโดดกอดรดั ฟดเหว่ียงด้อื ๆ

มาดหลอนก็เปนอกี อยา งทดี่ งึ ดูดใจไดผ ลเสมอ ตอนใสส ูทสขี รึมแลวน่งั น่ิง ๆ นี่ ทแี รกเหน็ จากระยะไกลอาจนกึ วาเปน ผบู รหิ าร
สกั คน แตหลงั เลิกงานเมื่อคยุ กนั เองกบั เพอ่ื น ก็ออกบคุ ลิกสาวรนุ กระเตาะ พรอ มจะใสเส้อื ยดื รัดรปู กางเกงยนี สขากระดงิ่ ไดไมขดั เขนิ
ทันทีเชน กนั

เรือนแกว ทาํ งานตั้งแตอ ายุ 17 ดวยปญ หาการเงินทางบาน สามารถสงตวั เองเรียนจบตรไี ดด วยความขยนั ผิดวยั นบั แตร บั จา ง
พมิ พวทิ ยานพิ นธใ หพ วกนกั ศึกษารวยแตข้เี กยี จ รับแปลเอกสารองั กฤษและญ่ปี ุน ตามความถนัด จนกระท่ังโชคดีมผี ูใ หญใ นบรษิ ทั น้ีเหน็
ความสามารถ จา งเปน เลขาฯพารทไทมใ หด ูแลงานเอกสารตา งประเทศโดยเฉพาะ

พอจบตรพี รอมทํางานเต็มเวลา ก็เลื่อนขนั้ ปุบปบเปน ผชู วยผบู รหิ ารระดบั สงู อันเปนตาํ แหนง พเิ ศษ เปน หเู ปน ตา และเผลอๆก็
คิดแทนผูใหญไดสารพดั เรื่อง โดยเฉพาะเกีย่ วกบั คคู า ตางประเทศ เหลอื เชือ่ ท่งี านใหญบางงานเร่มิ เจรจากนั ไดเ พยี งเพราะทางโนน ทราบวา
จะมหี ลอนเปนผูป ระสาน

จนถึงทกุ วันนี้ สงิ่ ทห่ี ลอนทําอยูน ัน้ งายมากตอ การล้าํ เสน ผใู หญ แตเรอื นแกวก็สามารถรกั ษาระดบั ของตวั เองไวไ ดพ อเหมาะ
พอเจาะ ขนาดท่ไี มถ กู ใครเพงเลง็ จบั ผดิ ดว ยความหมน่ั ไสเ อาเลย

๒๑๔

ดานอปุ นิสยั ถา ตดั ความเอาแตใจในบางครงั้ ท้งิ กน็ บั วา เรอื นแกวเปน คนนา รัก นา คบหาย่งิ หลอนยกยอ งสง เสรมิ เพอื่ นทงั้ ตอ
หนาและลบั หลัง กับทั้งไมถอื เน้อื ถอื ตวั ปรับสติใหอ ยูในสภาพพรอมทํางานและพรอ มเลนไดเสมอ นอ ง ๆ ท้ังพิศวาสและท้ังยาํ เกรง ซง่ึ
ยากทีใ่ ครจะสลบั บทบาทใหค นอ่ืนรูส ึกสองดานไดเ ชนนนั้ ในตวั คนเดยี ว

กบั คาํ ถามของเรอื นแกวที่วาเขาจะปลีกตวั หางหายไปจากกลมุ เท่ยี วหรอื ไม เกาทัณฑค ิดเล็กนอ ย กอ นตอบเสียงเร่ือย

“แอเฮไหนผมกต็ ามไปเฮดว ยเหมอื นเดิมแหละ เพียงแตพกั นีเ้ พลาลงเพราะเหนอ่ื ยจริง ๆ อยากพักยาวเลยตองเตนแรงเตนกา
หนกั หนอย พอถงึ เวลาหยุดจะไดสบายใจ”

เชิงไทออกความเห็นกบั เรือนแกว

“พักนเี้ จา เตมนั หนา ตาสวา งไสว เอบิ อม่ิ ละมุนละไมเหมือนเณรนอ ยเจาปญ ญา เผลอ ๆ ที่จะหยดุ ยาวน่ี แทนการวางแผน
แตง งานสรางลูกสรางเมีย อาจพนมมอื หนั หลงั ลาความวุนวาย โกนหัวบวชและออกธดุ งคหายไป”

หญงิ สาวหวั เราะฮา

“เพง่ิ มีนางฟา เหาะลงมาเกาะไหล ใครจะบวชเขา ไปลงจะเชงิ ฟง แลว ขดั ๆ นา”

“แบบวาไดรับการสนับสนุนใหบวชกอนเบียดไงละ ดแู วบเดยี วกร็ ูแลว นางฟา ของเจาเตน ะ เขาวดั บอ ยกวาเขา บา นตัวเองอีก ท่ี
เจอกันโคราชเหน็ บอกไปกราบพระกนั กค็ งเพราะเจา เตถกู ชวนนน่ั เอง”

เรอื นแกว เทาศอกเอามอื รองคาง ปรือตาเปรยกับเกาทณั ฑ

“ทาทางเขาเปนตวั ของตวั เองในแบบทแ่ี ปลกดีนะ เหน็ แลวนึกถึงคําวา ‘แสนด’ี ขน้ึ มาเชยี วละ...”

“ใครจะเหมือนเทพธดิ าไดเทา แอละ”

ไดย ินเชน นั้นเรือนแกวก็รองดงั ๆ

“อยุ ! เดยี๋ วลอยเลย”

เกาทณั ฑหวั เราะเลก็ นอ ย

“เมอื่ เชา เห็นคณุ พจิ ยั บอกวามะรนื นแ้ี อจะไปสงิ คโปรใชไหม?”

“น่นั แน! เปลีย่ นเรอื่ งเชียว คุยกนั เรอื่ งนองคนสวยหนอยนา”

“กเ็ กิดอยากถามจรงิ ๆ จะฝากซ้ือกลอ งดิจิตอลดวยถา ไปแนน ะ ”

“เอ ผชู ายบรษิ ทั นีย้ งั ไงนะ เห็นนังแอเ ปนคนใชห ลงั บานกระมงั ไปไหนละฝากซื้อของยนั เต ทาํ ไมไมย กั มีใครอาสาไปชวยหิว้
ของ ออกคาเดนิ ช็อปปงมง่ั นา”

๒๑๕

เชงิ ไทฟงเชนนนั้ กท็ าํ ตาโต โพลงออกมาทันที

“ผมไง เร่ิมจากเที่ยวน้ีเลย ไปชวยแอห้วิ ของ”

“กด็ สี ิคา ...”

เรือนแกว เอียงหนาทาํ ตาชมาย เพอื่ นหนมุ ทําทา ขงึ ขงั

“อือ เดยี๋ วพรงุ นท้ี าํ เร่ืองขอซะ นายชุนทแี่ อจ ะไปหานะ คุยโทรศัพทก บั ผมหลายหนแลว ถอื วาเปน การไปเย่ียมเยยี นทกั ทาย”

พอเหน็ เชงิ ไทจะเอาจริง หญิงสาวกเ็ ปล่ียนทาที กลวั จะไปเกะกะและแยง ความสําคัญจากหลอ น

“อยารบกวนเลยคะ แอไปกับนองจา ยสองคนพอ เดนิ ทางคืนวันศุกร กลับเยน็ วันอาทติ ยแคน ี้ เอาไวง วดหนาเดินทางหลายๆวัน
ดีกวา ”

เชิงไทชินกับทา ทีเหมือนออ ยเหยอ่ื แตเมอื่ ปลาจะฮุบก็ชกั หนีแบบนข้ี องเรอื นแกวเสยี แลว จึงไมวาอะไร ความจรงิ ก็ขีเ้ กียจผา น
ขนั้ ตอนวุนวายเหมอื นกัน เดนิ ทางดวยธุระบริษทั นั้นงายเหมือนติดรถไปเยย่ี มญาตติ างจงั หวัดที่ไหน

เบนทศิ หันมาพูดกบั เกาทัณฑแ ทน

“วันกอ นโทร.คุยกบั ไอหมอง” เขาหมายถงึ เพือ่ นรวมรุน “เห็นวา มึงโทร.ชวนกนิ เหลา มนั อตุ สา หอาบน้ําแตงตัว มึงก็โทร.ไป
บอกเลิก ใหเหตุผลวา จะเลย่ี งเหลา เตรยี มทําบญุ ฮะ ๆ จี้วะ กเู ลยเลาใหม นั ฟง วาสงสยั จะเรอื่ งจรงิ เพราะบงั เอญิ ไปเจอมาพอดี งงกันเทา นั้น
แหละ เกดิ อะไรข้นึ เพงิ่ ชวนกินเหลาแลวกลบั ใจกะทนั หนั ”

เกาทณั ฑห วั เราะหึ ๆ ไมท ราบจะพูดอยา งไรเก่ยี วกบั กรณีน้ี จงึ เงียบอีก ยอมใหเพอื่ นดากันสดุ แตใจจะนกึ

“คงจะเอาดที างธรรมจรงิ ๆ ม้งั คะ ไหนเอาแสงสวา งมาเผ่อื แผเพอ่ื นฝงู มง่ั ซเี ต เลา ใหฟ ง หนอยเกดิ ซาบซง้ึ ธรรมะขอไหนยังไง”

เกาทณั ฑชกั หนาวๆรอนๆ เมอื่ เห็นแนวโนมวาจะตอ งคยุ ธรรมะกบั หนุมเกง และสาวเซก็ ซี่ บรรยากาศไมคอยจะใชที่เทา ไหร แค
ฟง เรือนแกวพดู ถึง ‘แสงสวา ง’ อยางเหน็ เปนเร่ืองชวนหวั น่ีก็ทาํ ใหประหวดั ถงึ วันแรก ๆ ท่ีเขาไปคุยธรรมะกับปขู น้ึ มาทนั ควนั แลว เกดิ
ความกลวั วา บาปกรรมกาํ ลงั จะตามเลนงาน ยังไมไ ดเตรียมตวั เตรียมใจเปลี่ยนฐานะผูตอนเปนผถู กู ตอ นเอาไว จงึ กลา วตอบอยางสงวนทา ที

“ผมมนั บาปหนา รูตัวข้ึนมาเลยเขาวัดเขา วาเสยี มงั่ แตไ มถ ึงกับจะหันไปเอาดที างบวชหรอก”

“นั่นนะ ซี กูกว็ า งั้นแหละ”

เชิงไทมองเพอื่ นดวยสายตาอา นใจ ความจริงกค็ ือกอ นหนาเกาทัณฑจ ะเขา มา เขากบั เรอื นแกวกําลังเปรยกนั เลน ๆ วาหนาตา
ทาทางเกาทัณฑดูออกมสี งา ราศแี ปลกไปกวา เดิม คลายพวกชอบทําสมาธวิ ิปส สนา นาจะไถถ ามเสียหนอยวา หาพระเจาแลวไดดอี ยางไร
หรือวา เพือ่ นพลาดทา เขา รกเขาพงเหมือนอยา งดอกเตอรผมู ชี ่ือเสียงโดงดังกองฟาเมอื งไทยหลายตอ หลายคน

“อยางมงึ กบั กนู .ี่ ..” เชงิ ไทกลาวอยางพยายามจ้ีจดุ “ร่าํ เรียนมาจนมีความคดิ เปน วทิ ยาศาสตร เปน คนในโลกใหมเกินกวา จะ
ยอมรบั เรือ่ งของจติ วญิ ญาณและภพหนา ภูมหิ ลังท่ีลา สมยั แลว สมควรรบั มรดกตกทอดเฉพาะทเ่ี ปน ความรแู จง พิสจู นได ประยกุ ตได

๒๑๖

เหมือนอยา งการประดิษฐหลอดไฟของเอดสิ นั หรือทฤษฎีคณติ ศาสตรข องพิธากอรัส ไมไปสนใจเรอ่ื งพิสจู นยาก ประยุกตย ากให
เสียเวลา”

วาจะทําเปนเบือ้ ใบอ ยแู ลวเชยี ว พอไดย นิ เชิงไทกลาวเรื่อยเจือ้ ยก็ตบะแตก

“พิธากอรัสในความรบั รขู องมึงเปน ใคร?”

เชงิ ไทนกึ ลําดบั ขอ มูลเชิงประวัตศิ าสตรที่เลือน ๆ เปน ครู กอนเอย ตอบอยา งจะใหไดร ายละเอยี ดอนั ชัดเจนของปราชญกรีก
โบราณนามน้ัน ชนดิ ที่ไมใ หเ พ่ือนดูแคลนไดว า อา งนามใครโดยปราศจากความรเู พยี งพอ

“ก.็ ..บรมครทู างคณติ ศาสตรคนหนงึ่ ถูกยอมรบั วา เปนนกั คณิตศาสตรข นานแทคนแรกของโลก เปนลกู ศิษยธาเลส ไดรับ
อิทธิพลทางความคดิ จากเพลโต ดูเหมอื นพวกเรารูจกั พธิ ากอรสั จากทฤษฎีสามเหล่ียม อา ...ที่วาจตั รุ สั ของสองดานท่ีต้ังฉากกนั รวมกนั
เทา กับจตั ุรัสของดา นลาดเอยี ง แลว อยางเลขคู เลขค่ี เลขจาํ นวนปฐม และรากฐานทางเรขาคณติ ท่สี ําคญั หลายแงมมุ ก็ถูกพฒั นาขึน้ โดยพธิ า
กอรัสกับสานุศิษยในสายทางพธิ ากอเรยี นนน่ั แหละ”

เกาทณั ฑพ ยักหนา

“มึงวานักคณติ ศาสตรนี่เปน ตนแบบของตรรกะ และกรอบความคดิ ทีช่ ัดเจนของอารยธรรมยุคใหมข องเราหรอื เปลา?”

“แนนอนซิ คณิตศาสตรท าํ ใหคนรูจกั คิดเปน เหตุเปน ผล จดั ระเบียบความซบั ซอ นดวยกระบวนวธิ ชี าญฉลาด ขดุ เอาศักยภาพ
ทางสมองของมนุษยม าใชใ หเ ต็มที่ ใครมีโครงสรางทางความรูค วามคิดแบบคณติ ศาสตรด ี จะใฝพิสูจนหาขอเท็จจริง แกป ญหาเกง ไมเช่ือ
อะไรเหลวไหลงาย ๆ โดยเฉพาะทเ่ี ปน นามธรรมจับตองยาก”

ทอนหลงั เชิงไทมเี จตนาพดู กระทบเลก็ ๆ เกาทณั ฑร ับรู ทวาไมนาํ พามาเปนอารมณ

“มงึ รูไ หมวาพิธากอรัสนอกจากสอนคณติ ศาสตร รฐั ศาสตร และปรัชญาแลว ยังสอนเร่ืองความเปน อมตะของจติ วญิ ญาณ
ความมชี าตกิ อ นชาตหิ นา มกี ารเคลอ่ื นที่ของวิญญาณจากรา งหน่ึงยา ยไปอยูในรา งใหม เหตุผลคือเขาระลึกชาตไิ ดวา เคยเปน ยฟู อรบ ัส
นักรบในสงครามโทรจนั ระหวางเมอื งทรอยกับกรีก แถมยังระบุอยา งชัดเจนวา เขาเปนอภิสิทธิว์ ญิ ญาณ ไดรับการยกเวนไมใหล มื เลอื น
อดีตทผ่ี าน ๆ มาทกุ ภพชาติ ซ่งึ แปลวาเขาเห็นยอนหลงั กลับไปมากกวาท่เี คยเปนยูฟอรบ ัสเสยี ดว ย”

“เหรอะ?”

เชงิ ไทกะพรบิ ตาปรบิ ๆ รจู ักกนั มานานจนทราบวา เพอ่ื นไมใชประเภทใหขอ มูลแบบยกเมฆลอยลมเพือ่ เอาชนะคดั งางกันเลน
จึงรบั วา

“คนุ ๆวาสอนเก่ียวกบั เรอ่ื งปรชั ญาทางจิตวญิ ญาณ แตนึกไมถ ึงวา ขนาดประกาศตัวเองเปน ผรู ะลึกชาตไิ ด”

“ออื ก็อยางทม่ี ึงวา ใครมีโครงสรางจิตใจเปนคณิตศาสตรด ี ก็คงไมเช่ือหลงเรอื่ งเหลวไหลงายนกั ประเภทหลับฝน ไปแลวต่ืน
ข้นึ มาทึกทกั วาเปน เรื่องจริง แจนไปประกาศหนาลานกลางตลาดนะ ไมใ ชตนแหลง มหาปญญาทางคณิตศาสตรอ ยา งพิธากอรสั แน และกูก็
คิดวา มนั สมองของโลกอยางเขา คงไมค ดิ กุเรื่องหลอกลวงเพอื่ เอาชอ่ื เสียงในดา นทีไ่ มเกีย่ วกับงานหลกั ของตัวเองหรอก”

๒๑๗

เชิงไทประสานมอื รองทายทอย เอนหลงั พงิ พนักดวยทา ทเี ร่ิมคิดใครครวญจรงิ จงั กวาเมอื่ เริม่ จุดประเดน็ เปน ครจู งึ เอย

“เอาละ สรุปคอื นกั วิทยาศาสตร อา …เรียกนกั ปราชญดกี วา นกั ปราชญบ างยุคนเี่ ชื่อ และสอนเรอ่ื งจติ วิญญาณ การขามภพขาม
ชาติได เพราะงน้ั เจา ชายสทิ ธัตถะกเ็ ปน ปราชญร ะนาบเดยี วกับพธิ ากอรสั ?”

“ปราชญเ มธที ้งั หลายแหลสบื สานความรูความคดิ ตกทอดกันหลายรุน หลายสมัย จนไดล กู หลานเปนนักวทิ ยาศาสตรอ ยางเอดิ
สัน ประดิษฐแ สงไฟใหโ ลกสวา ง ผลประโยชนห ลักคือผูคนในโลกมองเหน็ ในเวลากลางคนื โดยไมตอ งจดุ ตะกุง ตะเกยี งกนั ใหเมือ่ ย

ความจริงมสี งิ่ ประดิษฐอกี เยอะแยะทช่ี วยใหเราชนะขอ จาํ กดั ทางหตู า ไปเร็วมาเรว็ กวา คนยคุ ไหน ๆ แตย งั ไงก็ตาม สขุ กายยัง
อาจลาํ บากใจ ยิง่ ถาใครขดั สนกห็ มดสทิ ธเิ์ สพแสงและสง่ิ ประดษิ ฐราคาแพง ถา อยากเสพข้ึนมาจดั ๆบางทตี องฆาแกงแยงกนั

แตพ ระพุทธองคไดส าวกเปนผสู บื ทอดจิตวางใจสวาง ถงึ แมท ุกขก าย ไมม ีส่งิ ประดษิ ฐทนั สมัยตดิ ตวั สักชิ้น กอ็ าจเปน สขุ ไดที่
ใจ ยากดมี จี นรับสทิ ธ์เิ สมอกันหมด ปรารถนาแลวกเ็ พยี งปฏบิ ัติเฉพาะตน ไมตองฆาแกงใคร เทยี บอยา งน้แี ลวยังนา นบั วา พระพุทธองคอ ยู
ระนาบเดยี วกับปราชญอื่นหรือเปลา ?”

เชงิ ไทหัวเราะอยางเขาใจจุดสรปุ ของเพื่อน

“เพราะงน้ั เรยี ก ‘ศาสดา’ เพ่อื แสดงความศักดิส์ ิทธิ์ มึงไมยอมใหปนกบั ปราชญห รือนักวิทยาศาสตรว างั้นเถอะ”

“อือ จะพูดอยา งนน้ั กไ็ ด เร่ืองของใจทข่ี ยายความสวา งไดเ หมือนเทียนตอ เทียนน่ี คนมีประสบการณในทกุ ศาสนาสามารถรสู กึ
ถึงความศักดิ์สทิ ธส์ิ งู สง ไดเ หมอื นกนั หมด”

เรือนแกว แทรกขึ้นเปนครัง้ แรก

“เธอใหนิยามความศกั ดิส์ ทิ ธิ์ไวยงั ไง? อยาพูดตามพจนานกุ รมนะ”

เกาทณั ฑแปรสายตามาทางหลอน พบดวงตาแจมกระจา ง สะทอนโครงสรางความคดิ ทย่ี ืนอยูบนสติอันสมบรู ณ ทา ทางพรอม
จะรวมรา ยยาวไปกบั เขาและเชงิ ไทเตม็ สภาพ คนุ เปนอันดวี า เนตรงามจะฉายชัดเสมอเมอื่ เจา ตัวตอ งการเคนสิง่ ทีป่ รารถนาจะรู

“ความศักดส์ิ ทิ ธ์ใิ นใจผม ก็คงจา...เปนความอบอนุ นา เชอื่ มนั่ มคี วามวิเศษแฝงอยู เราสมั ผสั ไดดว ยใจวา เหนือธรรมดา...มั้ง”

อันเน่ืองจากถูกบังคับใหค ิดตอบปบุ ปบ กะทนั หัน เกาทัณฑจงึ พูดไดแ คน นั้ ทงั้ ทไี่ มแ นใจวานิยามด้งั เดมิ คืออะไร เรอื นแกว ย้ิม
เย็น นยั นตาฉายแววลกึ ชนดิ หนึ่ง ยงั ดูไมออกทนั ทีวา มคี วามหมายเชน ใด กระท่ังพดู ออกมาเอง

“แอไมเคยเห็นความศักด์สิ ทิ ธ์ทิ เ่ี ตว าเลยนะ ตอนเดก็ แอใ สบ าตร ใหส ตางคขอทานตลอด เพราะแมบ อกเสมอวา ทาํ บญุ แลว จะ
ไดด ี มีความสขุ ชวี ติ จะรุงเรือง ซึง่ กม็ าจากพระสอนน่ันแหละ แตเทา ทีเ่ หน็ ...มันไมอ ยา งนั้น”

มรี อ งรอยของความขมบางอยา งทแ่ี ฝงอยใู นหางเสยี งปราพรา จนเรียกใหเกาทณั ฑแ ละเชิงไทจรดมองเพ่อื นสาวนง่ิ ดูเหมอื น
หลอนจะรูสกึ ตัว และปรบั นํ้าเสียงใหเปนปกติเม่ือพดู สืบตอ

“แอถ ูกปลกู ฝงใหน ับถอื พระสงฆอ งคเ จา เช่อื ในสงิ่ ศักดส์ิ ิทธ์ิ เชือ่ ในบาปบุญและเวรกรรม โดยเฉพาะอยางยงิ่ เร่อื งของการทําดี
แลว ตอ งไดดี แตใ นโลกของความเปน จรงิ มปี จ จยั หลายอยางในชวี ติ ทที่ าํ ใหม องเห็นวา เราจะสขุ หรอื ทกุ ข ขน้ึ หรอื ลง ใชว าอยทู ีเ่ ราทําดีชว่ั

๒๑๘

อยางเดยี ว คนอ่ืนที่แวดลอ มมสี ว นผลกั ดนั ดวยอยางมาก...หรือเกอื บทั้งหมด โดยเฉพาะเม่ือเรายงั อยใู นภาวะตอ งพง่ึ พา เปนชว งที่ชว ยเหลอื
ตัวเองไมไ ด”

เกาทณั ฑพ ยักหนา

“ใช เราตองเจอคนมากมายตงั้ แตเ กดิ ซึง่ คนใกลชดิ ทส่ี ดุ คือคุณแมของแอ กเ็ ปน แรงผลกั ดนั ใหใฝดี นบั วาโชคดแี ลว นี”่

เรือนแกวสา ยหนา ช่งั ใจอยูเ ปน ครู เพิง่ รใู นบดั นัน้ วามคี วามรูสกึ สนทิ สนมและไวเ น้อื เชือ่ ใจเพอื่ นชายทง้ั สองเพยี งใด เมอื่
ตัดสนิ ใจเลา อดตี หนหลังของตนอยา งเปดเผย

“ตอนเด็กบานแอจดั วา รวยพอตัวนะ เพราะมกี จิ การของตัวเองหลายอยาง ขนาดเคยทาํ บานจดั สรรเลก็ ๆมาแลว ชวงนนั้ พอ กับ
แมปรองดองกนั ดี ชว ยกนั คนละไมค นละมือ

แตพ อพอรวยก็มผี หู ญิงมาติดพันเยอะ กล่ินเงนิ มนั แรงนะ ผชู ายพอมบี านสองบานสาม ก็กลายเปน อีกคนหน่ึงทห่ี างเหิน จาก
หา งเหินกลายเปน แปลกหนา จากแปลกหนา กลายเปนศตั รู แอเ คยเห็นพอตบหนา แมกบั ตา เพราะแมดา พอแรงๆออกไปคําหนึ่ง ขดุ โคตร
ขุดเหงากนั นะ”

หลอนขยายภาพละเอยี ดแบบระบายใหเพ่ือนสนิทรบั รตู าม เชงิ ไทลดมอื ทป่ี ระสานทา ยทอยลง เปลย่ี นเปน กอดอก ทอดตามอง
เรือนแกวดวยแววเห็นใจ

“ผมกเ็ คยเห็นพอ แมท ะเลาะกัน แตอาจโชคดีทไี่ มเ หน็ อะไรนาสะเทอื นใจขนาดน้ัน ความจรงิ ผัวเมียเคยทะเลาะกนั ทุกคนู ัน่
แหละ แตจะรนุ แรงขนาดไหน จาํ กัดอยใู นสถานทีล่ ับตาเทาไหร ยอมปลอยใหเ ดก็ มาเปน พยานเร่อื งระหองระแหงรเึ ปลา เทา นน้ั ”

เรอื นแกว ยักไหล

“แคทะเลาะหรอื อยา งมากตบตกี ็ชางเถอะ เปนเรื่องทาํ ใจได ตอนนน้ั แอก ไ็ มใชเ ด็กอมมอื ขนาดเหน็ ผใู หญข ึ้นเสยี งเถียงตีเถียง
ตบกนั แลวขวญั เสีย”

อ้ันอง้ึ ไปพักใหญ สองหนมุ รวู าหลอนยังพูดไมจบกร็ อฟง

“มอี ยูวันหนึ่งแมบาเลอื ดขนึ้ มา พอถูกตบก็ไปควา ปน มายงิ พอ แอก ําลังอา นหนังสอื อยชู ั้นบน ไดย นิ เสยี งปน กว็ ่ิงลงบันไดมา
เห็นพอนอนจมกองเลือด กร็ องไมเปน ผูเปน คน ยงั จาํ ติดตาเลยนะ...”

เรื่องพอแมฆา แกงกนั ในบา นตัวเองเปน ประสบการณเ ลวรา ยทส่ี ดุ ชนดิ หนง่ึ ของมนุษย และสงิ่ ท่ปี ระทับอยใู นความทรงจาํ ของ
เรอื นแกว กฉ็ ายออกมาทางแววรา วในดวงตาชัดยิ่ง น่นั เปน ครง้ั แรกท่ีเกาทณั ฑแ ละเชิงไทเหน็ แววชนดิ นั้นจากหลอน

“จะเคราะหด หี รือรายไมรู พอ แคแผลใหญ เสียเลือดมาก แตไมต าย นอนรักษาตัวทโี่ รงพยาบาล มีเมยี ใหมค อยดูแล แมส าํ นึกผดิ
พยายามขอโทษขอโพย แตพอ ไมยอม บอกวาจะเอาเรือ่ งถงึ ท่สี ุด ไปจางทนายมาฟอ งหยา และจะจบั แมเ ขา คุกใหได

๒๑๙

ทนายพยายามใหออมชอมกนั เพราะถา สแู ลวเรือ่ งจะยาว ถา แมยอมหยาโดยรบั สว นแบง สินสมรสนิดเดยี ว ฝายพอก็จะตอบ
แทนดว ยการชวยกลบเกล่อื น และทําใหก ลายเปน เรอ่ื งปนลน่ั วันหนงึ่ แมก ลบั มาบานและบอกแอว า เราตอ งออกไปอยบู า นใหม แอก เ็ ก็บ
ขาวของ...”

เรอื นแกว สะอกึ เลก็ นอ ย คงเปนเพราะเขาลึกไปในอดีตท่ยี งั ติดตามากขึ้นเรือ่ ย ๆ ใจหนึง่ เกาทัณฑอ ยากฟงตอ ใหจ บ แตกค็ ิดไว
วา ถา เหน็ หญงิ สาวตาแดงเมือ่ ไหรจะขอใหพกั

“ยายไปอยูในหองเชา วัน ๆ แมเ อาแตนั่งเศรา แอไ ปเรยี นบางทกี ลับมาก็ตอ งน่ังเศราตาม ตอนนนั้ เร่มิ ถามหาความยตุ ธิ รรมใน
โลก ถามหาผลบญุ ท่แี มก บั แอเ คยสรางกนั ถามหาสิ่งศักดส์ิ ทิ ธิท์ จี่ ะทําใหชวี ิตอบอนุ และรุง เรือง แตคําตอบทีไ่ ดค ือความเงียบในอากาศ
เห็นแตตัวเองกบั แมและความมืดมนของอนาคต”

หรต่ี า พลกิ แหวนเพชรน้าํ งามบนนิว้ ช้ีใหตองแสง สงเปลวโชตไิ สวบาดตา เปนการชวยใหตนตระหนักวา อดตี อนั มดื มนน้นั
ผานพน ไปแลว เพอื่ เลา ตอไดดวยเสยี งปกตอิ กี คร้งั

“วันหนึง่ ฉนั กลบั จากโรงเรยี น เหน็ คนมุงกนั แถวบนั ได...ไฟดับ ลฟิ ตเ สยี แมตอ งเดินข้นึ บนั ไดเอง แตเพราะผอมแหงแรงนอ ย
ไมค อยออกกําลัง เลยหนามืด หงายหลงั ตกบันไดตาย ตํารวจกาํ ลังชันสูตรศพพอดตี อนฉันไปเห็น”

สองหนมุ ผตู ง้ั ใจฟงมาตลอดถงึ กับใจออ นยวบพรอ มกัน นึกไมถึงวา เรอื นแกว ในวนั นี้ท่มี พี รอมทกุ ส่ิง ท้ังตาํ แหนง หนาทีใ่ น
บรษิ ัทขามชาติ ท้ังเงินทองและความเชอื่ ม่ัน และทัง้ ความรกั ใครเอ็นดจู ากรอบดาน จะผา นพบสถานการณเ ลวรา ยขนาดน้ันมากอน

“แลวชว งน้ันแออ ยกู ับใคร กลับไปหาพอหรอื เปลา?”

เชงิ ไทตัง้ คาํ ถามตามทนี่ าจะสงสัย

“หัวเดด็ ตีนขาดฉันไมยอมกลบั ไปหาพอหรอก จะไมไ ปเผาผดี ว ย เพราะถือวา เขาเปนคนทําใหแ มต าย แถมไมย อมไปงานศพ
เลยแมแ ตวันเดียว”

เสยี งของหลอนแฝงดว ยแรงกริว้ แสดงใหเหน็ วายังมีความอาฆาตผเู ปนบิดาอนั เปนมหาอกุศลตามครอบงาํ จติ ใจมาถงึ ปจจุบัน
เกาทัณฑเ มมปาก เห็นใจแตไมทราบจะชว ยอยา งไร ของแบบน้เี จอเองจึงจะรวู าเจบ็ เขา ไสข นาดไหน ใหปลอบงายๆ ขอใหเ ลิกโกรธเกลียด
เหน็ แกความท่เี ปน ผูใ หก ําเนิดนนั้ อยาหวัง หากปราศจากความเขาซงึ้ ถงึ ธรรมดายถากรรมเราเขาตลอดสาย ก็แทบไมมีทางเกดิ จติ คิดอโหสิ
ที่เดด็ ขาด ปลดเปลอื้ งนรกจากหวั ใจตัวเองไดเ ลย

“ทีแรกนา สาวรับไปอยูดว ย แตก ็มีไอเวรตะไลในบา นตัวนึงมันยอ งเขา หากลางดกึ ดีทฉ่ี นั จมิ้ ตามนั แทบบอด เลยรอดมาได...
จากนน้ั กเ็ หลือฉนั คนเดยี ว แยกออกมาอยขู า งนอกนะ ไมก ลา พึ่งพาใครอีก โชคดีทม่ี ีความสามารถทางภาษาตดิ ตัวอยูบาง นา สาวเลยพอ
ชว ยติดตองานใหไ ด กพ็ ีอ่ นงคน ั่นแหละ อยางที่เคยเลา ใหฟ ง”

แลว เรอื นแกวกจ็ องเกาทณั ฑเขม็ง

“วันทแ่ี มเสีย ฉนั นงั่ ในหอ งคนเดียว คดิ จะฆา ตวั ตายตาม รสู กึ อยูใกลค วามตายจนนกึ โลงขนึ้ นะ ฉันถามหาบุญเกา ขา วท่เี คยใส
บาตร เงนิ ท่ีเคยใหข อทาน ศีลท่ฉี ันเคยรักษา มันหายไปไหนหมด ฉนั กาํ ลงั ตกทน่ี ่ังลาํ บาก รอ งขอความชวยเหลือจากสง่ิ ศักด์สิ ทิ ธิ์ แลวก็ได
เหน็ อยางชัดเจนอกี ครั้ง...สิง่ ศกั ดิส์ ิทธิ์คือความเงยี บและอากาศวางเปลาตลอดกาล”

๒๒๐

“แตแ อก ไ็ ดง านแปล...”

“นัน่ เปนการชวยเหลอื ของญาติ เปนเรอื่ งทแ่ี อข วนขวายเอง ชวยตัวเอง และถงึ นาจะอยเู บอ้ื งหลงั เชนติดตอคนให หาหลกั แหลง
ทีพ่ กั ให เซ็นโนนเซ็นนีใ่ ห แตแ อก็ตองตอ สู ลาํ บากสารพัด มีแตเ งาที่กระจกโตะ ทาํ งานเทานั้นท่เี ปนเพ่ือน เหงา หวาดกลัว ฟงุ ซานจนตอง
เลือกทจ่ี ะบา งานแทบเปน บา ตาย...”

เกาทณั ฑเ งยี บคิด สิ่งท่ีเขาเห็นประจกั ษค ือหลอนสามารถผา นความเลวรา ยขนาดนัน้ มาถึงวันอนั งดงามขนาดน้ีได ก็นา จะชวน
คิดแลววามสี ่งิ ศกั ดส์ิ ทิ ธ์คิ อยปกปอ ง โอบอมุ คํา้ ชู นาแปลกทหี่ ลอ นกลับไมมองใหเ หน็ บา ง

“แอต องการใหส ง่ิ ศักดิ์สทิ ธิช์ ว ยยังไง คนื แมกลับมาให?”

“เปลา...ไมเ อาแมไ ปตา งหาก”

ปลายเสียงหญิงสาวเครือนิด ๆ เปน วนิ าทที ีเ่ กาทัณฑมาถงึ จดุ ของความเขา ใจ เหตกุ ารณเ ลวรายทั้งหลายลว นเปน เรอื่ งที่สง่ิ
ศกั ดส์ิ ทิ ธก์ิ ล่ันแกลงหลอ นนนั่ เอง เขาไดแตลอบระบายลมหายใจยาว คนเรามีมุมมองทเ่ี ปน จุดบอดอยเู สมอ แลวก็ยากเยน็ แสนเขญ็ ถา จะคิด
ลบจดุ บอดน้นั ทิง้ โดยเฉพาะเม่อื อยูใ นหัวของคนมีการศึกษา มีความรคู วามคดิ ระดับหน่งึ

เรือนแกว วาตอ ตามใจคิดเม่ือเหน็ เขาไมโ ตตอบ

“ความอบอุนและความรสู ึกแสนวเิ ศษยง่ิ กวา สิ่งศกั ดสิ์ ทิ ธิค์ อื ออมอกของแม แตห ลงั จากแมเ สยี ส่ิงศกั ดิ์สิทธเ์ิ ดยี วท่ีเหลือคือตัว
ของแอเอง ถา เปนเหมอื นอยา งแอ เตจะคิดเช่ือเร่อื งความศกั ด์สิ ทิ ธิใ์ นศาสนาอยอู กี ไหม?”

เกาทัณฑกําหนดจิตใหโ ปรงโลง คดิ ฉายความสขุ ในตนสงถึงหลอ นกอนเอย ตอบ

“ผมไมไ ดเ จอเร่ืองโหดรา ยเหมอื นอยา งแอ แตเ ชื่อเถอะวา เขา ใจ และเหน็ ใจ รวมท้ังพลอยปลื้มทแี่ อเจอทางออกสดุ ทายที่สวย
พอ”

แลว เกาทัณฑก ็ดงึ ตวั นัง่ ตรง ตน่ื พรอ มสําหรบั การพูดแบบน้ําไหล

“แตแอไมใชค นแรกทตี่ ้งั คําถามหาความศกั ด์ิสิทธ์ิทํานองน้จี ากศาสนา เปน คาํ ถามทส่ี าวกของทกุ ศาสนามใี นใจตลอดมาขณะ
ตกทุกขไ ดยาก หากเปนผม ผมก็คงสงสยั ข้นึ มาวา เมือ่ แรกเกิดยังไมทนั ทาํ บญุ สกั แอะ ทาํ ไมมีบา นชอ ง มอี อมอกพอ แมพ รง่ั พรอ ม อยูเปน
สขุ เห็นเรอื่ งสบายตาทกุ อยาง แตพ อรคู วาม ทาํ บุญไปไดหนอ ย เม่ือโตข้นึ กลบั ตกระกาํ ลาํ บาก จะใหเ ช่อื ไดย งั ไงวา ทําดแี ลวไดดีตอบ”

เรือนแกวกะพรบิ ตา พยกั หนารบั เกาทณั ฑจึงเอย ตอ

“ผูค นสว นใหญพ อมีความคดิ หันหลังใหศาสนา เหน็ วา ควรพ่ึงพาตัวเอง ก็มกั หมายถงึ มีใจคดิ เลิกนบั ถอื หรือกระท่ังตอ ตานสิง่
ศกั ดิส์ ิทธิ์ดวยความเกลียดชังค่งั แคนไปเลยทไ่ี มย อมชวย ทงั้ ท่คี วามหมายอันแทจรงิ ของสิ่งศกั ดส์ิ ิทธ์ิไมใชมอื ไรต นที่คอยหยบิ ยน่ื หอกดาบ
ชวยเรารบ แตห มายถงึ สงิ่ ดลใจใหเราทนสูอยูในโลกดว ยกําลงั ฝายดตี างหาก

๒๒๑

ผมบอกแอไดส องอยา ง ประการแรก ศาสนาพทุ ธไมไ ดต ั้งขึ้นมาดว ยคาํ มัน่ สญั ญาวา จะแกปญหาปากทองหรือลดความขมข่ืน
ใหใ ครชนดิ ลดั สนั้ ช่วั ขา มคนื ประการทส่ี องคอื เรอื่ งของเปาหมายในศาสนาน้ัน เพอ่ื ใหด บั ทกุ ขท างใจอยา งเด็ดขาด ดับกันทใี่ จ ไมใ ชเ พื่อ
พยายามสรา งแตเหตกุ ารณดี ๆ ใหเ กิดสขุ ตลอดกาล เพราะสัจธรรมขอหนงึ่ ทพ่ี ระพุทธองคตรสั อยตู ลอดเวลาก็คอื โลกน้ีตองมดี ีรา ยสลบั กนั

แมพระองคเ องสมยั ทรงพระชนมก็เสวยทกุ ขท างกรัชกายจากการเบียดเบียนภายนอกและภายในย่งิ กวา คนท่วั ไปเสียอกี
อยา งเชนผลตกคางเร้อื รังในระบบทางเดินอาหารท่เี กิดจากการบาํ เพญ็ ทกุ รกิริยาถงึ หกปกอ นตรัสรู หรอื อยางทพ่ี ระองคกับสาวกระดบั
ผใู หญถูกประทษุ รายตา ง ๆ นานา ไดร ับความทกุ ขทางกายเสมอพวกเรา หรือยงิ่ กวาพวกเรา นัน่ เปน หลกั ฐานวา แมแตผูเปนประมุขสูงสดุ
ของศาสนาก็ใชจ ะหลีกเรนไปอยบู นวิมานหา งจากดินนะแอ

เพราะงั้นเรอื่ งรา ย เร่อื งนา เศรา จงึ ไมใชข องแปลกปลอมในโลกน้ี แตส าํ คัญทีจ่ ังหวะเกดิ เรอ่ื งนา เศรา นั้น ใจรบั ไดด วยภาวะ
ปลอดโปรง เปน สุขแคไ หน ขึน้ อยกู ับใครปฏบิ ัตจิ รงิ ออกภาคสนามจรงิ ตามหลกั สูตรในศาสนาเพยี งใด แอจ ะเห็นความศักดิส์ ิทธข์ิ องแท
ในตวั เอง เมอ่ื เจอเรอื่ งรา ยแลวย้ิมได ปลอยวางไดสักขณะหนึง่ ”

เรือนแกวต้ังใจฟงมาตลอด แตพอเขาลงสรปุ เชน นน้ั ก็หัวเราะขนั

“ความปลอ ยวางเปน ยงั ไง มองใหเ หน็ ทกุ สงิ่ วางโบอยา งทีพ่ ดู กันนะหรือ? แอว าเกนิ ไปหนอ ยละ ถา ใครมาตดั มอื เตทงิ้ น่ี จะเห็น
มอื ท่ีขาดไปเปนความวา งเปลา ไดไหวง้นั ซ?ี หรือใหส ลดั คราบมนุษย กลายเปน ส่งิ ไรช วี ิตจติ ใจ สขุ ทุกข หัวเราะ รองไหไ มเ ปนแบบตุก ตนุ
ตุกตา?”

“ไมใ ช. ..ไมใ ชการเหน็ ส่เี หลย่ี ม วงกลม แลว หลอกตวั เองวา ไรร ปู ทรง วา งกลวงเหมือนอากาศธาตุ แลวก็ไมใชส มมุติตวั เองเปน
สงิ่ ไรชวี ิตจิตใจ ปราศจากอารมณส ขุ ทุกข”

พกั คดิ ยกมือลบู คาง พิศดวงตาทก่ี าํ ลังทอรศั มีสุกปลง่ั ราวกับดาวรุงของเรือนแกว ซงึ่ สอ ใหเหน็ วาเพ่ิงใชส มาธกิ ับการประชมุ ที่
มีรายละเอียดซบั ซอ นนานตอ เนอื่ งหลายช่ัวโมง นับวามคี วามตง้ั มน่ั อยูพรอมพอควร จงึ ตัดสินใจบอก

“ขอเวลาแอหน่งึ นาทลี องทาํ ตามทผ่ี มพดู ไดไหมละ เปนหนึ่งนาทีท่ตี ั้งใจจริง ๆ ไมแกลง ทําแบบขอไปที แลว จะเหน็ วาความ
ปลอ ยวางหนาตาเปน ยงั ไง”

ริมฝป ากเรือนแกว คอย ๆ คลอี่ อกเปนรอยย้ิม

“จะทาํ อะไร สะกดจติ แอเ หรอ?”

“เปลา” เกาทัณฑป ฏเิ สธหนักแนน “สะกดจิตคอื ทําใหสักแตเ ชื่อ สักแตค ิด หรอื ยอมตวั เองตกอยใู ตอ ทิ ธิพลของอํานาจจติ หรือ
คาํ พูดจูงใจคนอืน่ แตส่งิ ทจ่ี ะใหแ อล อง คือการ ‘พิจารณา’ ซง่ึ เกิดขนึ้ ไดต อ เมอ่ื แอเ องมีสตสิ มบรู ณ เริม่ ตนดว ยตัวคดิ เลง็ ความจริง และลง
ทายเปนการตระหนกั เห็นความจริง คาํ พูดของผมเปนเพยี งแนวทางทมี่ ีอยแู ลวในแกนสารของพุทธเทานนั้ ”

พื้นนิสยั เรือนแกว ชอบทดลอง อยากรูเหน็ ยงิ่ เมื่อเกาทณั ฑต กปากรับคาํ วา ใชเ วลาเพียงนาทเี ดียว ปลอดจากการสะกดจติ นะ
จงั งังอันใด ประกอบกับเชิงไทก็น่งั เปน เพือ่ นอกี คน เลยเอียงคอเบะปากรบั

“ไดเ ลย เจา พอจะสง่ั อะไรลกู ชา งกว็ า มา”

๒๒๒

“นงั่ ตรง ๆ นะ หลับตาลง”

เรือนแกว ทาํ ตาม เกาทัณฑสะดุดนิดหนงึ่ เพราะเห็นยมิ้ หยนั ปรากฏท่มี ุมปากเพื่อนสาว ทาํ ใหเกดิ ความไมม ั่นใจนกั วา ความ
พยายามของตนจะเกิดผลสักแคไ หน ไดแ ตมองขาม ปลงใจคิดวา ทาํ ตามหนา ทหี่ น่งึ ในบริษทั ส่ี คืออุบาสกผชู วยสบื ทอดพระศาสนาตาม
กําลงั และโอกาส จึงคอ ยรสู ึกดขี นึ้

“วางแขนราบบนทเี่ ทาแขน ปลอยใหข อ มอื ตกลงมาตามสบาย อยาเกร็งสวนใดสวนหนึง่ โดยเฉพาะหัวไหล”

เมื่อเหน็ หญงิ สาวขยับตัว วางอิริยาบถตามท่เี ขาบอกพรอม และลดรอยย้ิมหยันที่มมุ ปากลงแลว เกาทณั ฑจ งึ เอย ตอ

“ดคู วามรูสึกทเี่ กิดขึ้นตรงขอ มือนะ ทป่ี ลอ ยหอยจากมมุ แขนเกาออ้ี ยา งน้ี เปน ความรูสกึ ทน่ี ่ิงสบาย ผอนคลาย เรยี กไดว าเปน
ความสขุ ชนดิ หนงึ่ ลองตั้งสติจอดเู ฉพาะตวั ‘ความสบาย’ ท่ขี อมือไวใหไ ดต อ เน่อื งกันสักครึง่ นาที ตั้งใจนะ นบั หนึง่ สอง สาม ไปจนถงึ
สามสิบใหสม่ําเสมอ แตล ะครัง้ ทนี่ ับใหนกึ สาํ รวจเสมอวาเรากาํ ลังตามดูขอ มือทหี่ อ ยลงอยางสบายหรอื เปลา”

ดวยสติและสมาธิทอี่ ยตู ัวในขณะนนั้ ทาํ ใหเรอื นแกว ปฏิบัติตามไดโดยงาย ดูเหมือนเปนคร้งั แรกที่หลอนตองมาตงั้ ใจจบั ความ
สบายขอ มอื ท่ตี กหอ ยอยางตอเนอ่ื ง

เพยี งนับหน่ึง สอง สาม สี่ หา เม่ือยงั สามารถหนวงนกึ ถึงความสบายทข่ี อมือชดั อยู หลอ นกเ็ กดิ ความรสู ึกพอใจขึ้นมาอยา งนา
แปลก เพ่งิ สงั เกตเห็นวา ตนเองอาจเปนสขุ กบั ส่ิงเล็กนอยไดขนาดน้นั แคเพียงจบั สงั เกตความสบายทข่ี อมือเทา น้ีเอง

พอนบั ไดถ งึ สิบหา ‘ความเหน็ ’ จากภายในก็ขยายขอบเขตไปตลอดชวงปลายแขนซงึ่ วางราบ เกดิ ความสงบใจและจดจอ กบั
ขอ มือมากขึ้นกวา เดิม พบวา ตวั ความสบายท่จี อ รูอ ยนู ัน้ แผออกไปทัว่ ทัง้ ลําแขน มใิ ชเฉพาะทข่ี อ มือจุดเดียวดงั เห็นเมอื่ แรก เหตุเพราะ
กลา มเนอื้ ตลอดชว งนง่ิ วางผอนพกั เตม็ ที่ ไมข ยับเขยอ้ื นเลย

ตอนนน้ั ใจชักเริ่มเบีย่ งเบนไปคดิ เรือ่ งอน่ื เรอื นแกว ก็ดงึ ความรูต ัวกลับมาจดจอกบั ขอมือใหมอยางรวดเร็ว เนือ่ งจากสาํ รวจทกุ
ครงั้ ทน่ี บั วาใจยงั อยกู ับขอมอื หรือไม พบวา ความสงบสขุ ทวขี น้ึ เปนเงาตามระยะเวลากําหนดรูส ิ่งเดยี วเชน นัน้ แมเมอื่ ลมหายใจผิดจังหวะ
ก็รเู องวา ควรกําหนดเขาออกอยางสมา่ํ เสมอ ลดความเกรง็ ลง

นับเกินสามสิบมาเยอะแลว แตยังตดิ ความสบายที่เกิดขน้ึ ในภายใน เรอื นแกว จงึ หลับตาคา งเตงิ่ มาเร่อื ย กระทงั่ เกิดกลุมความคิด
กงั วลเกย่ี วกบั เง่ือนไขจํากัดเวลาของเกาทัณฑ ถงึ ลืมตาขึ้นได

“เปน ไงมัง่ ?”

เกาทัณฑถ าม

“ก็โอเค สงบด”ี หญงิ สาวตอบเสียงเนอื ย แลว ถามกลบั “น่ีนะหรือความวาง?”

“เปลา นแี่ คเ ริม่ ตน เขาเรียกวา การ ‘จอรู’ เทานนั้ เขาขา ยการตง้ั สมาธิน่ันแหละ หากแอจะไดค วามสุข ความสงบจากการจอ รู
เมื่อครู ก็เปนในระดบั ของสมาธิ ทนี ีเ้ พอื่ เขาใหถ งึ ความวา ง ตองมกี าร ‘พจิ ารณา’ เสรมิ เขา ไปดว ย ขอเวลาอีกครง่ึ นาที คราวน้ีแอจ ะไดล อง
ทัง้ กําหนดสตริ ูและพิจารณา...เอารยึ งั ?”

๒๒๓

หญิงสาวปดตาลง ผงกศีรษะเปน สญั ญาณวาพรอมจะปฏิบัติตาม เกาทัณฑก็บอกทนั ที

“ต้ังตวั รูดูความสบายทขี่ อ มอื อยางเมอ่ื ก้ี แตคราวนีใ้ หคิดสมมตุ วิ ากาํ ลังวางกระดูกทอนแขนทเ่ี ราไมใ ชเ จาของ เปน ทอนกระดูก
ของใครไมรเู อามาฝากไวกบั ตวั เรา เราไมใชผ ูสรา ง วางทง้ิ ไดโดยไมตองเปนหวง”

ดว ยกระแสสติทตี่ กคางจากเม่ือครู ทาํ ใหต อตดิ โดยงา ย เพยี งคดิ สมมุติตามเกาทัณฑพ ูด เรอื นแกว กเ็ หน็ จากใจวาทอนแขนตน
กลายเปน กระดูกแปลกปลอมชน้ิ หนง่ึ ซงึ่ หลอนวางฝากไวกับแขนพกั ของเกา อี้ นับสิบแรกเกิดความเห็นสณั ฐานของชวงปลายแขนชดั เปน
กระดกู ตงั้ แตศอกถึงปลายนิว้ มือแหลมๆท้ังหา เหน็ จริงเห็นจังวา ทอ นกระดกู ท่ีวางอยนู ม้ี ิไดถูกสรางขึ้นโดยหลอ น เมอ่ื คิดวางทิ้งไวเ หมือน
ซากไมไรเ จา ของแลวก็สบายใจ โปรงโลง หมดหว งหมดความยึดถือ

ดวยความตอเน่อื งของการสมมุติ ในที่สดุ เมือ่ ใกลก ารนับสามสิบ กบ็ ังเกิดเปน ตัวตระหนักขน้ึ มาปุบปบวาทอ นแขนนไ้ี มไดมา
จากหลอนจรงิ ๆ เมื่อถูกสรา ง หลอ นไมมสี ว นรูเหน็ ใด ๆ เลย สมควรถูก ‘วาง’ ไวโ ดยปราศจากการเขา ถอื ครองจากใครทงั้ ส้ิน

นั่นเปน ชว งหัวเลย้ี วหัวตอ สาํ คัญท่ีสดุ ของการยา งเขาสภู าวะปลอยวาง คือเหลือแตอ าการรทู อนแขนเฉยๆโดยไมค ดิ ไมพิจารณา
อะไร เพราะตดิ อยูในความหมายรเู รียบรอ ยแลว วา แขนทถี่ กู รูม ิใชสงิ่ ท่หี ลอ นสราง เปน เพยี งธรรมชาตอิ นั วา งเปลา จากตัวตน หาไดอ ยใู น
ความครอบครองของใคร เสมอกนั กับกระดกู ศพท่ถี กู ท้งิ ขวา งในปาชา

เมอื่ เห็นความวา งจากผคู รอง ใจก็วางลงไดเ ชนกนั

วาง… สิง่ ทวี่ าง

นํ้าหนักแขนทถ่ี กู วางราบนน้ั คอื อาการทางกาย บัดน้ีกลนื เปนอนั เดียวกับการวางดว ยใจ จติ ผนกึ น่งิ อยกู ับความวางนนั้ ชว่ั ขณะ
บงั เกิดความสขุ ไรเขตจํากดั เปน วาระแรก

เม่อื เกาทณั ฑเ ห็นสหี นาทผี่ อนคลายยิง่ ของเพอื่ นสาว ก็รับทราบวา เรือนแกว ลิม้ รสธรรมขน้ั ตนท่ีพนจากการอธิบายดว ยคาํ พดู
แลว

รอจนกระท่ังเรอื นแกว ลืมตาขึ้นเอง ซงึ่ นานหลายนาที ความจรงิ หลอ นเหนื่อยออ นจากการทาํ งานมาทง้ั วนั เมือ่ เคลิม้ สบายเขา ก็
งีบหลบั มารูส กึ ตัวตน่ื ดว ยจติ ใตสํานึกที่ผกู กับพันธะคอื กาลและสถานที่

“เปนไงมง่ั ?”

คราวนเ้ี รอื นแกวยอมรับโดยปราศจากทา ทแี สรง อําพราง

“ออื รสู ึกวา งไดจริง ๆ แหละ”

“ยอ นนึกกลับไปในอดตี นะ ถา ชว งเวลาเศราโศกอยางท่ีสุด แอร ูจักความสขุ จากการปลอยวางงายๆน้ี อยา งนอ ยทกุ วนั จะมีหนงึ่
นาทที ่ีสามารถหลกี ทุกขไ ดจ รงิ และสิทธิใ์ นการหลีกทกุ ขน ้กี ็ไมจาํ กดั แคห นึง่ นาที แอพ น ทุกขไ ดนานเทาท่ีจะมีกําลงั รูและพิจารณา น่คี อื
ตัวอยา งของแกน พทุ ธ ถึงแมท ุกขห นักจะเปนจะตายแคไ หน ขอเพยี งมคี วามรู และมีกาํ ลังเหลอื พอจะพจิ ารณาธรรม ก็เปลยี่ นภาวะจิตใจให
เปน ตรงกันขามกับทกุ ขไดต ลอดเวลา เนอ่ื งจากกําจดั ตนเหตทุ ุกขทางใจทแ่ี ทจรงิ คืออุปาทานยดึ มน่ั ถือมนั่ ลงได

๒๒๔

วกไปพดู ถงึ ส่ิงศกั ดิ์สิทธทิ์ ีแ่ อพบอยูในความวา งเปลา ของอากาศ แนนอนเมอื่ แอเ รียกรองอยูในใจของตวั เองและมองออกไปใน
อากาศวาง สิง่ ทีจ่ ะพบยอ มไมใ ชผูวิเศษตนใดตนหน่งึ แตเปน อากาศวางน่ันแหละ พดู ปลอบไมไ ด ยื่นมือมาฉุดใหเ ราลุกไมไ ดอ ยูอยา ง
นัน้ เอง

ถาตอนนัน้ แทนการเรียกรอ งจากลมแลง แอฟ ง ธรรม อานธรรม แลว เขา ถึงการพิจารณาเพอ่ื ปลอยวางตางหาก ถึงจะเจออะไรที่
เปนของแท ศกั ดิ์สิทธิ์จริงอยา งน”้ี

เรือนแกว ใครค รวญ เกิดความเขาอกเขาใจขึ้นมาวา ความวา ง ความปลอ ยวางนั้นคือการกาํ หนดสติรแู ละพิจารณาดว ยอาการเชน
ไร ทวา ไมเ หน็ ดวยกบั เกาทัณฑทง้ั หมด

“การพจิ ารณาธรรมเชน นต้ี อ งพรอ มพอควร เพราะอาศัยท้งั สติและความตง้ั ใจอยา งตอ เนอื่ ง คนจมทกุ ขท ีไ่ หนจะเอากําลังกาย
กาํ ลงั ใจมาต้ังสตพิ ิจารณา”

ชายหนุมผงกศรี ษะรับอยา งแข็งแรง เปน เคร่อื งหมายแทนการยอมรับเตม็ ท่ี

“ถกู ! เมอ่ื จิตตกต่ําขนาดเรยี กสตไิ มได จะฟน ใหก ลบั เปน กุศลทันทนี ะเหลือวสิ ัยแน ตอ งนอนหลับพักผอ นเอาแรงสักงีบ แต
สาํ คญั วา ตนื่ ขึน้ มาตองรีบฉวยจังหวะทก่ี ําลงั กายดีพรอ ม เอามาใชพิจารณาใหเ กดิ วถิ จี ติ ดานดี เสยี ดายนเี่ รากาํ ลงั พดู ยอนกลบั ไปขางหลัง
ไมอยา งน้นั ถาทดลองดู แอจะรูวาแอเ ริม่ วนั ใหมด ว ยการวางความวางไดจรงิ ๆ

การพิจารณาธรรมข้นั ตน อยา งนี้ กค็ งไมอาศยั แรงกาํ ลงั มากไปกวาทแี่ อร ับงานแปลจากพอี่ นงคใ นชว งวิกฤตสักเทา ไหร วา ไป
อาจนอยกวาดว ยซา้ํ เพราะใชเ วลาแคนาทีเดยี ว ขณะทงี่ านแปลอาจกนิ เวลาเปน สบิ ชว่ั โมงตอเนอื่ ง ในเมื่อตอนน้นั เปน ทุกขแลวยงั ตง้ั สติ
ทาํ งานได ก็แปลวา มีกาํ ลังเหลอื เฟอ สาํ หรบั การพจิ ารณาใหเหน็ ความวา ง จรงิ ไหม?”

เรอื นแกว เริ่มเปลีย่ นมมุ มองเก่ียวกับความศกั ดส์ิ ทิ ธใิ์ นพุทธศาสนาเปนอกี แบบไดบา ง อยา งนอ ยกย็ อ นคิดวา พระพทุ ธองคทรง
เหน็ดเหนอ่ื ยเผยแพรแกนธรรมชนิดนี้ มใิ ชป ราถนาจะกระทาํ พระองคเ ปน ‘สิง่ ศักดิส์ ิทธ’์ิ ปกปอ งคุมครอง ใหความชว ยเหลอื ใครเพยี ง
เพราะเชื่อตามพระองคใ นขั้นใหทาน รกั ษาศีล ทวา ทรงปรารถนาจะเปนผบู อกวธิ พี นทุกขใ หแ กค นปฏบิ ัติดวยตนเอง

เชงิ ไทกอดอกเฝา ดแู บบเสมอนอกมาตลอด เห็นแปลกอยบู างกับสหี นาสงบสขุ ยิ่งของเรือนแกว สมั ผัสวา นั่นแตกตางจากสขุ
เพราะเกิดภวงั คหลบั สบายไปมากโข ทวา ตัวเขาเองเพยี งนกึ ถึงขอ มอื ตามเกาทณั ฑพดู แวบเดยี วแบบคนไดยนิ อะไรก็คดิ อยางนน้ั ทวา มไิ ด
ใสใ จใหต อเน่ืองตามไปดวย จึงเกดิ ความเห็นแยง ขึน้ มา

“ถึงมงึ จะบอกวานไ่ี มใชก ารสะกดจิต กูก็วา ใชอยดู ี เปนการสะกดตัวเองอยา งมสี ติ สะกดดว ยความคดิ จงู จิตใหเหน็ ตัวเองเปน
นน่ั เปนน่ี กเู คยเห็นแบบสะกดหมใู หนึกวา เปน นกพรอ ม ๆ กันดวยซํา้ กางแขนบนิ กันใหญเ ลย อนั นมี้ งึ ใหแอ ‘สมมุติ’ ตวั เองเปน กระดูก
แปลกปลอมแยกออกมาช้นิ หน่งึ กธ็ รรมดาแหละวะทีจ่ ะเหน็ ตวั เองเปน โครงกระดกู ผขี ้นึ มา”

เกาทัณฑขบรมิ ฝป ากหนอ ย ๆ นงั่ ฟง พรอมกนั รวมเวลาเดยี วกนั สองบคุ คลอาจ ‘เห็น’ ตา งไปเปน คนละระนาบอยางน้ีเอง เชน
ทเี่ ชงิ ไททําตัวเปน เพียง ‘ผเู ฝา สงั เกต’ และจดจอ งจะพดู ถงึ ส่งิ ทต่ี นเหน็ ตนประจกั ษในฐานะบคุ คลทสี่ ามเทานน้ั ไมคดิ เปนตัว ‘ผูท ดลอง’
เพือ่ ประจกั ษเองแมแ ตนอ ย

๒๒๕

“โดยนัยของการสะกด นาจะหมายถงึ การพยายามเบ่ยี งเบนความเหน็ ใหผ ิดเพ้ยี นไปจากของจรงิ อยา งคนไมใ ชนกก็ใหน ึกวา
เปน นกทีม่ ึงวา แตโ ดยนัยของการพิจารณาธรรม ประสบการณท ่ีเกดิ ขน้ึ และเปนตวั ชค้ี วามแตกตา งอยางชดั เจนคอื สติและความตระหนกั
ตามจรงิ รูวา ทค่ี ดิ และพิจารณานั้นไมไดเ สรมิ แตงใหผ ิดเพ้ียนไปเลย

ตอนเราไมดู ไมพจิ ารณาตางหาก ที่ถูกผัสสะภายนอกภายในสะกดใหเหน็ ไปวากายนขี้ องเรา ความรสู กึ นกึ คดิ นีข้ องเรา ซ่ึงพระ
พุทธองคพ บวา อยางนี้คือทางสายทกุ ข เพราะทําใหจิตระส่าํ ระสาย อยากได อยากเสยี เปนชนวนใหค ดิ ดรี า ย กอกุศลกรรมบา ง อกศุ ลกรรม
บา ง รบั ผลกันเดีย๋ วนนั้ บาง รอรับผลขา งหนาท่มี องไมเ หน็ บา ง

ตอ เมอ่ื พจิ ารณาแยกเปน ชนั้ ๆดว ยกาํ ลงั จิตที่นิง่ อยูต ัว ก็จะเกดิ ความเขาใจทถ่ี กู ตองขึ้นได เม่ืออยใู นสภาพหมดอุปาทาน จะ
ช่วั ขณะหรอื ถาวร กจ็ ะไดรสเดียวกนั คอื ความวางจากทุกขทางใจ อยางนเ้ี ปน ทางสายดบั ทุกข เพราะงน้ั เมอ่ื กี้สาระไมไดอ ยทู แ่ี อเขาเหน็
ตวั เองเปนโครงกระดูกหรอื เปลา แตเ กิดภาวะจติ รูแจงความจรงิ จนปลอ ยวางไดตางหาก

เปาหมายสดุ ทายของการพิจารณาปลอ ยวางบอยๆกเ็ ปน สิง่ หนึง่ ที่แตกตางจากการสะกดจิต ปลายทางของการสะกดจิตอาจ
ใหผลเปน การเปลีย่ นบคุ ลิกภาพใหดขี นึ้ หรอื เลวลง แตการพิจารณาธรรมจนแกร อบแลว สามารถเปล่ยี นแปลงจติ ใหก ลายเปนอีกสภาวะ
หนึง่ ขาดสน้ิ จากการปรงุ แตงระคายใจอยางถาวร ไมต องเพง พิจารณาอกี ”

เชิงไทลดรอยยม้ิ ขนั ในหนา ลง แตย ังขอ งวา

“รูดีอยางน้แี ลว ทาํ ไมมงึ ไมปลงผมบวชเสียเลยละ ? จะไดหมดทุกขถ าวร”

“มึงลองทาํ ดเู องสิ แลวจะรวู าการ ‘เห็น’ ในเบือ้ งตนแคน้ี เพียงพอจะทาํ ให ‘ตดั ใจ’ ไดปบุ ปบงายดายหรอื เปลา คนเราใหค ดิ ให
พดู ยังไงกไ็ ด เหมือนวางแผนปกครองพลเมอื งกันหลายชน้ั หลายซอ น แตเอาเขาจริงควบคมุ ปราบปรามไดสักแคไหน ของแบบนต้ี องส่ัง
สม ตอ งหัดวางจนใจพรอ มจะวางจรงิ ซ่งึ กูยงั ไมม วี าสนาถึงขนาดหรอก”

เชงิ ไทกดั ปากและยน คว้ิ นดิ ๆ

“เปาหมายของการปลอ ยวางถงึ ที่สดุ คอื การเปน พระอรยิ บคุ คลใชไหม? ไหนมงึ บอกหนอยเถอะ พระอรยิ ะนเี่ ขาเปน กันยังไง
เอาอะไรมาวดั ? แบบแอเม่ือกีใ้ ชรยึ ัง เปน อริยะช่วั ขณะหรอื เปลา?”

เกาทัณฑช ะงกั คิด คาํ ถามน้นั ตอ งการคนรแู จงเหน็ จริงเปน ผูต อบ ตวั เขาเองเปน ประจักษพ ยานในรสธรรมขนั้ พ้ืนฐานเทา นน้ั จะ
ใหพูดเรอื่ งสงู ทั้งหมดคงไมได

อกี อยาง บรรยากาศสนทนาเปน ไปแบบมงึ ๆกๆู หรืออยา งเบาก็คณุ ผม ไมใชโยมหรืออาตมา รูเหน็ กันอยูว าตางฝายตา งยงั มี
กเิ ลส จะเอาอะไรเปน แกนอางอิง หรือชง่ั วดั ไดวา คําพดู ถึงสิง่ สูงมนี ํ้าหนกั แคไหน โดยเฉพาะทเี่ ก่ยี วของกับพระอรยิ บคุ คล

“กูบอกตามนยิ ามในคมั ภรี ไ ดว า พระอริยบุคคลก็คอื ผูปฏิบัติธรรมจนหมดกเิ ลสไปตามลําดับ สวนจะเอาอะไรมาวดั น้ัน คงตอ ง
พูดกนั ยาว แบบแอเมื่อกนี้ ีแ้ ค ‘เห็นธรรม’ ข้ันตน ซ่งึ จะนาํ ไปสูปลายทางขา งหนา ได หากมกี ารพัฒนาอยา งตอ เนื่อง

และ...พดู ตรงไปตรงมานะเชิง ทเ่ี ราคยุ กนั อยนู ่ี เขาเรยี ก ‘ถกธรรม’ เพราะมีฝก ฝายของผูปลงใจเชอื่ ปลงใจยอมรบั กับผูท่ียงั
ของใจ ไมเชอ่ื ถือ ประกอบกับพวกเราอยูในฐานะเทา กัน เปนเพอ่ื นฝงู ทรี่ อู ยูวา ทํางานเพราะอยากไดตังคมาใชช วี ติ แบบโลก ๆ ใหสุโข
เหมือนๆกัน มงึ มองยังไงกไ็ มเ ห็นกแู ตกตางจากมงึ ตรงไหน

๒๒๖

ถาจะคุยกนั แบบเหน็ ตาม สง เสรมิ กัน หรอื เรยี ก ‘สนทนาธรรม’ แลกเปล่ียนความรูและประสบการณอยา งผปู ฏบิ ตั ิจริง ตา งฝาย
ตา งตอ งเสมอกันทางธรรม ซง่ึ กูเองก็เพง่ิ เรมิ่ ตน แคแ ตะ ๆ ตอ ง ๆ นิดหนอ ย ตัวเองยังไมถงึ ใจเทา ไหรเ ลย สวนมึงย่งิ แลวใหญ กับแคตน
ทางยังไมเ หน็ แลวจะหวงั เขาใจปลายทางดวยการรบั ฟงกูบอกนะ คงยาก

เรื่องเกี่ยวกบั การเปน ผูเขา ถึงศาสนานี่ ในใจมึงอาจคิดวา เปน คําถามงายๆ แตความจริงแลว ไมใ ช ถา อยากรวู า พระอริยบุคคลเปน
กนั ยงั ไง เอาตรงไหนมาวดั มึงตอ งเจอตวั จริงของทา น ยอมรับใหท าน ‘แสดงธรรม’ แจกแจงใหฟงวา ‘ส่ิงนั้น’ เปนอยางไร แลวตวั มงึ เองก็
ตองมีฐานหรือทนุ เพียงพอจะซึมซับเอาตรงๆจากทา นดวยใจ ไมใชด ว ยความคิด เพราะจติ พระอริยะน้ันเปน คนละรส เปน คนละกระแสกับ
จิตคิดแบบปถุ ุชนเรา”

เชิงไทตะแคงหนา เหลตามองอกี ฝา ย

“แสดงวา พทุ ธเปนศาสนาท่หี าหลกั ฐานยาก อยา งที่เนน การเวยี นวายตายเกิดน่ี เทาทม่ี ึงปฏิบัติมา พอบอกไดไหมวา ชาติกอ นมี
จริงหรือเปลา และจะพิสจู นหรือจบั ตองไดย งั ไง”

“ชาตินเ้ี ปนสิ่งท่ีจับตองไดของชาติกอ น”

ครัง้ นี้เกาทณั ฑต อบทันทีโดยไมพักคิด

“เพราะการมรี างกายที่เปน ฐานใหกําลงั นกึ คิดอยเู ดยี๋ วนี้ การมีโอกาสมาเกิดกับพอแมคนู ้ี และไดอ ยูในหลกั แหลงอาศัยอยา งทุก
วนั น้ี ก็คือวบิ ากกรรม การใหผ ลของสงิ่ ที่เราทํามาแลว ในอดตี สวนจะพิสจู นย ังไงวาอตั ภาพน้มี าจากกรรมเกา กพ็ อมหี นทางอยู แตไมใช
ดว ยการถามมาตอบไป ตองอาศัยแนวปฏิบัติจรงิ ท่ีคอ นขางยาก”

เชงิ ไทเลิกคว้ิ

“ตอ งนั่งทางในง้นั สิ เคยฟง มาบา งเหมอื นกัน เหน็ วาบางคนน่งั จนเหงือกแหง กไ็ มไ ดสมาธสิ มาแทะหรือทางในอะไรข้ึนมาซกั
กะตด๊ิ ”

“ถาเรียกนัง่ ทางใน มงึ คงนึกถงึ แนวทางในสํานักหมอผหี รือกุมารทองใบห วยมากกวา จะเขา ใจตามจรงิ วาเปนอยา งไร คดิ งี้ดีกวา
เราตองทําจิตใหข งึ ตึงเหมอื นจอหนงั ทีเ่ รียบ ปราศจากความขรุขระบิดเบ้ียว พรอ มจะรบั แสงจากเครอื่ งฉายได ซึ่งเครอื่ งฉายกต็ องสง แสงได
แรงพอถงึ จะเกดิ ความคมชดั ทัง้ จอและท้งั เครื่องฉายนน่ั แหละคอื จติ ทอ่ี ยูในภาวะสมาธิ

แตละชาติเหมอื นหนงั เรอื่ งหนง่ึ ฉายจบมวนก็ฝง ดนิ ไวลึก ๆ เปน ดินแข็งชนิดท่เี อามือเปลาตะกยุ ไมไหว ตองอาศยั เครื่องทนุ
แรงเชนจอบเสยี มทแ่ี ข็งกวา ซงึ่ น่นั ก็คอื กําลงั ทีเ่ กดิ จากสมาธริ ะดับสงู อีกเชนเคย ถาทําถงึ แลวก็เหมือนมจี อบเสยี มอยใู นมือไวข ุดคยุ ความ
ทรงจําท่ีฝงลืมไวใ ตจ ิตสํานึกเราเอง

สว นที่นั่งกนั ไมค อยสาํ เรจ็ นะ มเี หตุผลอยรู อยแปด นับแตโ ครงสรา งจิตใจบอบบาง ออ นแอ ขาดความฝก ใฝใหตอ เน่ืองจริงจัง
อีกอยางเรื่องสมาธนิ ่ตี องการความชา งสังเกตสงั กาและความฉลาดภายใน แบบเดียวกบั ใชค วามฉลาดพฒั นาฝมือทางการกีฬาน่ันแหละ คน
สวนใหญนึกวานัง่ เพง ๆ ๆ พอไมสําเร็จกเ็ ลิก ขีเ้ กยี จตอ แลว ไรว าสนาแลว ไมคิดวา การทาํ สมาธิเปน เร่ืองตองลงแรง ลงเวลา และใชสมอง
กนั พอควร”

“ถา ไดส มาธิอยางเดียวนีก่ ็กลายเปนผวู เิ ศษ คิดถงึ ชาตกิ อ นกเ็ ห็นเลย?”

๒๒๗

เกาทณั ฑสา ยหนา

“เหมอื นมึงเตม็ ตื่นอยูตอนนี้ แลว ยอนนึกถึงเมื่อกอ นกูเดนิ เขา มาในหอง ความจํายังแจม ชดั และเปนจริงเปนจงั เพราะเพงิ่ เกิดข้ึน
สดๆ หรอื ยอนนกึ ถึงสมัยมึงเพิง่ อยสู กั ประถมสาม ความจาํ กย็ งั คงอยู แมวา จะพรา เลอื นไป เพราะผา นนานและถูกความจําอ่ืนถมทับไวหนา
มากแลว

จะส้ันหรือยาว ชัดหรือเลือนก็เถอะ ตราบใดท่ยี ังรตู วั ต่นื เตม็ ตาอยูอยา งนี้ ก็จะยอนนึกได และรวู า เคยเกดิ ขึ้นแลวจริงๆ ลอง
สังเกตจะเห็นวาแคม ึงมกี าํ ลังสติดี ๆ การยอ นระลึกจะชดั เจนกวา ตอนเหมอ มากแลว บางขณะอาจเหมือนเหตกุ ารณน้ันเกดิ ขนึ้ ซ้าํ อกี ครง้ั
ทีเดยี ว

แตเ มือ่ ไดส มาธิ ภาวะความต่นื รูจ ะเต็มรอบกวาสติธรรมดาอยางเด๋ยี วน้ีเปน สบิ เปน รอยเทา เพราะสติจะนิ่งตอเนือ่ ง และจติ จะ
สวา งฉายภาพในมโนนกึ แจมชดั เมอ่ื พยายามยอ นระลกึ จะเห็นเหมือนเพง่ิ เกดิ ขน้ึ สด ๆ ไมวาจะถอยกลบั ไปในอดตี ไกลแคไหน ย่งิ สัง่ สม
กําลังจิตไวม ากเทา ไหร กจ็ ะคมชดั และไปไดไกลเทานน้ั ขนาดทส่ี ามารถแทงทะลุความทรงจาํ ความรสู ึกกอนลืมตาดูโลกเปนครง้ั แรก
และถอยยอนกลับไปกอ นวญิ ญาณเคลอ่ื นมาปฏสิ นธิ ซงึ่ ถงึ ตรงน้นั แหละคือเริ่มเห็นอตั ภาพในอดตี สรปุ คอื ตองมสี มาธิช้นั เลศิ ดว ย และมี
ตวั ความพยายามยอ นระลึกดว ย ถึงจะเกดิ ความเห็นขึ้นมา ไมใชม สี มาธหิ รอื ตัวสติอยา งใดอยางหนงึ่ โดด ๆ ”

“ถา ไมเห็นชาตกิ อน ไมเชอ่ื เรื่องภพภมู ิ ก็แปลวาเขาไมถงึ แกน พทุ ธ?”

“เปลา เลย อยางแอเ มือ่ ก้กี เ็ รยี กวา แตะๆ ตอง ๆ แกน แลว ถึงใจเขาจะเชอ่ื หรือไมเ ชือ่ เรื่องภพภูมกิ ต็ าม แลวแตจ ริตคนดว ย บาง
รายนี่ยังไมต อ งคดิ เรอ่ื งภพชาตกิ เ็ ขาทางดับทกุ ขไ ด แตสว นใหญต องเชอื่ สักระดับหนึง่ ถงึ จะเหน็ ประโยชนของการพยายามดับทุกข”

“มงึ เห็นชาติกอนหรอื ยังวะ?”

เกาทัณฑอึกอักนิดหนอย คราวนรี้ ูแ ลว วา เมอ่ื ซักแพตรเี กย่ี วกับอดีต เหตุใดจงึ เห็นหลอนฝนตอบกงึ่ รบั กง่ึ สเู สมอ ถา บอกตาม
จรงิ กเ็ ปน ชนวนใหเกิดคาํ ถามยดื เยื้อตอ ไปอีก ถา บอกปดวาไมเคยก็กลายเปนมุสา แตแลว เขากพ็ บทางออก คือพูดความจริงเพียงครึง่ เดยี ว

“สมาธิจิตของกเู ปน แบบผิวเผิน ไมใ ชจิตของนกั ปฏบิ ตั จิ ริงทม่ี คี วามคมกลา พอจะยอนเหน็ ขนาดนัน้ แตก ็ฝก ๆ แบบตามมีตาม
เกิดอยนู ะ อยา งนอยมกี ําลังแรงขนาดยอนเห็นเหตกุ ารณส มัยอนุบาลชัด...คือไมข นาดเหน็ เปนภาพเหมือนดูหนัง แตป ะตดิ ปะตอ เปน เรอื่ ง
เปน ราวยดื ยาว และรรู ายละเอียดครบเหมอื นเพิง่ เกิดข้ึนเมอ่ื วาน จาํ ไดห มดเลย ความรสู กึ นึกคิดเมอ่ื เรม่ิ ทอ งกขค. เรมิ่ หดั คิดบวกลบคูณหาร
หนาตาและชือ่ เพือ่ นกับครูแตละคน บางอยา งลืมไปแลวอยางสนทิ ขนาดที่วาตอใหพ ยายามนึกยงั ไงกไ็ มม ีทางไดด วยสตธิ รรมดา

ถงึ จะยงั ไมเกง พอระลึกชาตกิ อน แตก ็ระลกึ ชาตนิ ีไ้ ดอ ยา งละเอยี ด ทาํ ใหม องเหน็ ส่งิ ทซี่ อ นอยูภายใตจ ติ สาํ นกึ และตระหนักวา
เรามีสง่ิ ฝง ลมื แบบปด ตายอยูจรงิ มากมายมหาศาล ถา อยากขุดขน้ึ ดูก็ตอ งเพมิ่ ประสทิ ธภิ าพใหกับจิตจนเกดิ ความเปนไปไดขนึ้ มา”

เชงิ ไทหรี่ตามองเพือ่ นซ่งึ คบกันมานาน รเู หน็ ไสพ งุ กันหลายขด ทราบวานัน่ เปน การพูดฉีกทางใหเ ขาลมื คําถามเดมิ จึงสงั หรณ
วาเพอ่ื นเห็นมากกวา ท่พี ดู บอก กถ็ ามจีล้ งไปซํา้ อีกคร้ัง

“สรปุ คอื มงึ ยังไมเ คยเหน็ ชาติกอนเลย จะโดยปรยิ ายไหน ๆ ก็แลว แต?”

เกาทัณฑน่ิง อันเนอ่ื งจากความเห็นอัตภาพในอดีตเปน การชวยเหลือจากคนอน่ื มใิ ชกาํ ลังตนเอง อีกท้งั เหน็ เพียงแวบเดียว แค
สา ๆ วาอะไรเปน อะไร จงึ ไมเ กดิ ความภาคภมู ลิ ําพองท่จี ะโออวด ไดแตแบง รับแบงสูแบบตดิ ตลก

๒๒๘

“อยา งกูไมใชพระราชาแน และมงึ ก็ไมใ ชมหาดเล็กของก”ู
เชงิ ไทเงียบไปช่ัวขณะ เลิกพยายามเพราะรวู า เพอ่ื นจะไหลไปเรื่อย พลกิ ขอมือดเู วลา ชกั หิวและข้เี กยี จหาขอ ซักเรอื่ งเถียง จงึ ตดั
บท
“ไปกินขาวเหอะ”

๒๒๙

บทท่ี ๑๘ เจาเสนห 

เกาทัณฑและเรอื นแกว กําลังทอ งรองจอก ๆ อยพู อดี เมือ่ เชิงไทชวนทานขา วจึงตกลงตามกัน

“กินไหนดี?”

เรือนแกวถามดว ยเสยี งติดเบือ่ หนอย ๆ เมอื่ คิดถงึ รา นใกลล ะแวก ชว งคํา่ คนื เชน นี้เหลอื ตัวเลอื กนอ ยเตม็ ที

เชงิ ไทเอย ชอ่ื รานสเตกแหง หนง่ึ เพิง่ เปดใหมและเนื้ออรอยนมุ เรยี กนาํ้ ลายชมุ ลนิ้ ชะงัด เสิรฟ พรอมไวนแดง ชวงแนะนาํ ตัว
ราคาถกู อกี ตางหาก เพ่อื นทั้งสองฟง เขาพรรณนาแลว เกิดอยากลองทนั ใด เผอ่ื วนั หลงั จะไดพาใครไปรวมอรอยบา ง

เชงิ ไทบอกครา ว ๆ วา รานตง้ั อยตู รงไหน แตอ ันเนอ่ื งจากเปนกลางซอยไมคนุ ถิน่ ไกลออกไป จําเปน ตอ งเขียนแผนท่ี ชายหนมุ ขี้
เกยี จขึน้ มา เลยชวนขึน้ รถตนเองคันเดยี วสน้ิ เรอื่ งสน้ิ ราว จะไดถ ึงพรอ มกนั ไมตอ งมใี ครนั่งแกรวรอดวย

สองหนมุ และหนง่ึ สาวมาน่ังรบั ประทานม้ือเยน็ ดวยกัน ทา มกลางแสงเทยี นและเสยี งดนตรลี ะเมยี ด สนทนาเรอ่ื งเบาหวั เรอื น
แกว เปนสีสนั สดใสและความนา รักนาใครของโตะ ทาํ ใหเ วลาช่วั โมงคร่ึงผานไปดว ยความเพลิดเพลินเจรญิ อาหาร

เกาทณั ฑด ่ืมไวนท ้ังรวู า เปน ของมนึ เมา ผดิ ศลี ขณะนี้เขาไมน บั ตนเองเปนคนถอื ศีล แตต ระหนักวาเม่ือละเมดิ ขอ ใดขอ หนึง่ แลว
เปนภยั จงึ ตง้ั สติรตู ัววาด่ืมเพราะอยากในรสนมุ ลิ้นทวาบาดคอน้ัน แตไ มปลอยใหมึนเมา เอาพอกําซาบรว มหมูกับเพอ่ื นไดตามปกติ กับทงั้
กําหนดใจวา จะพิจารณาใหเ หน็ เครื่องด่ืมแอลกอฮอลท ป่ี รงุ ขึ้นโดยปราศจากเจตนาใชเปน ตวั ยานนั้ บอ นทําลายสติ ฉดุ วญิ ญาณใหต กตํา่ ลง
เพ่อื วา วันหนึง่ จิตจะเห็นจรงิ และคิดผละจากไปเองโดยปราศจากการบงั คบั

จวนหา ทมุ เปน เวลารานใกลป ด สามหนุม สาวเดินออกมาตามทาง บรรยากาศสรวลเสเฮฮาประสาเพอ่ื นสนทิ ยังกระจายรอบ
เชิงไทกดรโี มตคอนโทรลปลดลอ็ กประตูแตไกล เรอื นแกว ไดย นิ เสยี งสญั ญาณแลวหวั เราะออกมาเอิก๊ อา กตามอารมณไวน

"ตุย...ตุย "

หญงิ สาวรองเลยี นรีโมตฯ เกาทณั ฑกบั เชิงไทหัวเราะตาม เมือ่ เกาทณั ฑม าทป่ี ระตูหนา ดานขา งคนขับขยับจะเปด เรือนแกว กช็ ิง
เบียดเข่ยี เขาออกนอกทางดว ยสะโพกกลมมนเสียกอ น

“ใหแ อเ ปน ตกุ ตาหนารถของเชงิ มัง่ ซ”ิ

หลอ นเอยเสยี งปกติ แตตาฉํา่ ดวยฤทธแิ์ อลกอฮอล เกาทณั ฑผ ายมอื สองขา งออกอยา งเช้ือเชิญตามอธั ยาศัย ความจริงเรือนแกว
อยากเอนเบาะนอนพักตานนั่ เอง

เม่อื รถเคลื่อนจากทแ่ี ละเชิงไทจะเบนทศิ กลบั บรษิ ัทเพอื่ ใหเพอ่ื นหญิงชายไปเอารถของแตล ะคน เรือนแกว ก็หา มไวและขอวา

“ตรงนอ้ี ยูค รึ่งทางระหวางออฟฟศ กับหอ งพักแอแ ถวพฒั นาการ เชงิ ชวยสงหนอยไดไ หม อยากงีบนะ ขเ้ี กยี จกลบั ไปเอาแลว
พรงุ นี้เชา มาแท็กซ่ีดกี วา ”

เชงิ ไทพยกั หนาดวยความเต็มใจ

๒๓๐

“ไดซ ”่ี

หญิงสาวบอกที่หมายวาถึงศูนยก ารคาใหญแ หงหน่งึ ใหป ลุก หลอนจะลกุ ขึ้นมาบอกทางตอ เกาทัณฑอยใู นเงามืดตอนหลัง รสู ึก
นุมสบาย อากาศเยน็ ฉาํ่ ก็เอนตามยาวเหมือนกนั แตไ มห ลบั ยงั คงสง เสยี งคยุ เปนเพอื่ นเชงิ ไทเรอ่ื ยๆ

ทีแรกกค็ ยุ กันเรือ่ งเศรษฐกิจ เรือ่ งทิศทางของนโยบายบรษิ ทั ซึง่ มีเนื้อหาใหญนอ ยกินเวลานานเอาการ แตพ อถงึ จุดหน่ึงเมื่อตา ง
เงียบกันเปน ครู เชงิ ไทซ่งึ ยงั คาใจกบั เรอื่ งท่เี หมือนคาง ๆ ไวใ นหอ งประชุมเลก็ ก็เอย ข้นึ มา

“ตอนน้มี งึ เปน พุทธเต็มตัว เตม็ ใจแลวส”ิ

ชวงทานขาวเย็นและบทสนทนาเรอื่ งทวั่ ไปทพ่ี กั คัน่ มาระยะหนึ่งทาํ ใหก ลบั มาคยุ ประเด็นธรรมะตอ ไดร าบรื่นขน้ึ สมุ เสียงเชงิ
ไทฟง ลดความต้งั แงยยี วนลงกวา เดมิ เยอะ

“ก็คงงน้ั ”

“เลาใหฟงหนอ ยซิเปนไงมาไง จําไดวา ครัง้ สุดทายท่ีเราคยุ กันเกย่ี วกบั อะไรเทอื กนเ้ี มื่อหลายปกอน มึงยังออกทาแอนตอี้ ยูเลย”

“หร่ีแอรห นอยด๊ิเฮย เรง เขา ไปไดเกอื บสุด หนาวจะตายชัก”

“ยายแอเปนคนเรงนี่หวา”

เชิงไทหรี่ใหตามคาํ ขอ แลว ถามซาํ้

“เลา ใหฟง หนอยสิ เปน ไงมาไงถงึ เจอพระดีได อยู ๆ มงึ คงไมข ับรถเขาไปฟง เทศนใ นกฏุ เิ องแน”

เกาทัณฑเอาสองมอื หนุนศรี ษะ ขีเ้ กยี จเลา แตก็รวบรดั อยา งเสยี ไมไ ด

“เมอ่ื เดอื นกอนไปเยยี่ มปู คยุ ไปคยุ มาเกยี่ วกับธรรมะแลวตดิ ลมนะ เผอิญวดั ใกลบา นปมู พี ระดี ทําใหก ูเขาใจและรเู ห็นหลายส่งิ
หลายอยา ง ความศรัทธาเลยมาเอง”

“นอ งแพเปน คนพาไปละส?ิ ”

เชิงไทดกั คอ เกาทณั ฑเงยี บ

“กูฟง มงึ พดู ก็ชักสนใจเหมอื นกันโวย วันหลงั พาไปหาพระอาจารยข องมงึ หนอยสิ ทานตอ งมดี ีอะไรสกั อยางทําใหเหน็ จริงเหน็
จงั ได ลาํ พังขอธรรมะอยางเดยี วคงไมท าํ ใหมึงเล่ือมใสศรัทธาเรว็ อยางน”ี้

เกาทณั ฑมองเพดานรถนิง่ จบั นํา้ เสยี งแลวพอเดาถกู วา เพอื่ นอยากรูอยากเหน็ มากกวา อยา งอน่ื กค็ ลายตนเองตอนเร่ิมแรกนัน่
แหละ

แตด วยความเช่ือมน่ั ศรัทธาในพระอาจารย คิดวาถา บุญพาวาสนาสง เชิงไทเคยมีนิสยั กับทา นมากอน อาจเกดิ โอกาสไดด ี กต็ ก
ปากรบั คาํ เบา ๆ ทวา หนกั แนน

๒๓๑

“โอเคเลยเชิง”

“พาแอไ ปดว ยนะ”

เรือนแกว พมึ พาํ

“อาว ไหนวา หลับไงละน”่ี

เชงิ ไทหนั มองขางกาย ทักยม้ิ ๆ

“กําลังละเมอมง้ั ”

หลอ นตอบทง้ั ยังปดตา

“ใกลถ งึ ตรงทแี่ อใหป ลกุ พอดีแหละ”

เม่อื คนขบั บอกเชนนน้ั หญงิ สาวจงึ เปดเปลือกตาขึน้ มา รถกําลงั เรง ความเรว็ จังหวะเดยี วกบั ทหี่ ลอนเห็นเงาคนวูบไหวจะขา ม
ถนน จึงยกมือชีเ้ ตือนดงั ๆ

“คน…คน!”

เชิงไทยิ้มเยน็

“กค็ นนะ สิ กลัวผมเห็นเปนลงิ เหรอะ”

แลว ก็หักเบี่ยงขวาอยา งรวู า คนขา มถนนคงไมเ สยี สติกระโจนตามหัวรถมาแน ๆ เกาทัณฑหัวเราะมาจากดานหลัง ถนนวางโลง
และติดไฟแดงแตละจดุ ครเู ดยี ว สองอดึ ใจตอ มาเรอื นแกว กบ็ อกใหเชิงไทเขาซอยหน่งึ ทางซา ยมอื ลดั เลาะตามทางไดเกอื บสามรอ ยเมตรก็
ถึงอาคารสูงหลายสิบช้ันอันเปนท่ีพกั อาศัยของหลอ น

หญิงสาวบอกตาํ แหนง จอด เชิงไททาํ ตามบญั ชา แตข ยบั หลกุ หลกิ เหลียวลอกแลก

“ช้นั ลางมหี อ งนา้ํ ใหเ ขาไหม?”

เรอื นแกว หนั มองทา ทีรุม รามของเพอื่ นหนุม ทีแรกจะบอกทางไปหอ งน้ําของยามและคนเฝา เคานเ ตอร แตเ ปลย่ี นใจคิดใหค วาม
เอือ้ เฟอ ไหน ๆ เขากอ็ ุตสา หมาสง และตกึ นี้ก็ตางคนตา งอยู ใครคิดไมดีเห็นหลอ นหว้ิ หนมุ ติดมาเขา หองสองคนกช็ า งหัว

“เขา ในหองแอแลว กนั ”

เชิงไทย้ิมออก เปลย่ี นกริ ยิ าเปนนิ่งตามปกติ หญิงสาวช้ที างลงทีจ่ อดรถชนั้ ใตดนิ ซงึ่ มชี องจอดเฉพาะของหอ งหลอ นอยู ยามเหน็
หนา จาํ ไดก ็ปลอ ยรถผานไปโดยดี

๒๓๒

ขนึ้ ลฟิ ตม าถงึ ชัน้ ยส่ี ิบสาม สภาพภายในอาคารใกลเคียงกับโรงแรมหรู พนื้ ปูหินออ นแลนรอบตลอดช้ัน ผนงั และเพดานเรียบ
กรบิ ดแู ข็งแรง กันเสียงรบกวนขา มหอ งอยางเดด็ ขาด ระบบปอ งกันอัคคีภยั วางไวถ กู ตําแหนง ตามเกณฑ รวมแลวรูวาเปนหลกั แหลง อาศัย
ของคนรายไดสงู ลวิ่ แนนอน

เรือนแกว นําสองสหายมาถึงประตหู อ ง 2307 ไขกุญแจสองระดับ เปดออกกวางแทนคาํ กลา วเชอื้ เชิญ พอหลอ นกดปุม บนแผง
ควบคมุ ท่ผี นงั ดานหนา ท่ัวทงั้ หองกส็ วา งโรดวยแสงไฟหลากชนิด ไอเย็นตามมาในเวลาไมช า นานโดยปราศจากเสียงห่งึ รําคาญหูของ
เครื่องปรับอากาศ

“ไมเลวแฮะ”

เกาทณั ฑเ ปรย ขณะทีเ่ ชงิ ไทปราดไปเขา หองนํา้ ซ่งึ เรอื นแกวใหไ ปเขาหองชน้ั ใน เนอื่ งจากประปาของหองน้ําชน้ั นอกชาํ รดุ
ความจรงิ เขาไมถงึ ขนาดเดอื ดรอ นหนกั หนาสาหสั ทแี่ ทแคอยากยลรังนอนของเรือนแกว เทา นน้ั

พนื้ หอ งปูพรมน้าํ ตาลออน เขา กบั ผนงั สเี หลอื งอมขาว ทีป่ ระดับประดาดว ยภาพวาดสนี ํา้ มันขนาดใหญส องสามกรอบ สะทอน
สายตาท่มี ใี หกบั งานศลิ ปอันลมุ ลกึ ของผูเปนเจา ของ ทวาบางมมุ กป็ ระดับประดาดวยตุกตาการต ูนหลากหลาย แสดงใหเ หน็ วา เรือนแกวยัง
คงไวซ ึง่ จนิ ตนาการและอารมณแ บบเดก็ ซกุ ซอนอยู เหมือนกับหญงิ สาวหลายคนทโ่ี ตมากับครอบครัวอบอนุ มีความสขุ ในชว งตน ชวี ติ

นึกแลว เกาทณั ฑก ส็ ะทอ นใจอีกครงั้ ความนาสงสารของแตละคนแตกตางกันออกไป อยางเรอื นแกว ท่ีปรากฏในวันนด้ี วยลลี า
ของสาวเกง เชอื่ ม่ัน และงดงามในทกุ ทาง นาอิจฉาสาํ หรบั หญงิ อน่ื ดไู มออกเลยวาครั้งหนง่ึ เคยเปนเดก็ สาวตวั คนเดียวท่ีผา นความเจบ็ ตอ ง
ทนปวดแสบปวดรอ นอยางสาหสั มากอ น นน่ั ทาํ ใหเขานกึ เวทนายอนหลัง และอยากมีสว นชว ยเหลือบา งในทางใดทางหนง่ึ

“หอ งสวยกวาของผมเยอะเลย”

ยืนใกลแ คเ อ้อื ม เรอื นแกว เพยี งกระซบิ ตอบก็ไดย นิ ชัด

“หอ งเตคงจะรกนาดูสทิ า หนมุ โสดก็หยง่ั ง้ีแหละ”

เกาทัณฑสั่นศีรษะ และเปนฝา ยขยับตวั หลกี หางออกมาหนอย แตตาเหลยี วจับดวงหนา คมคายนง่ิ อยา งอดพิศวาสไมไ ด

“ผมจดั ขาวของเขาท่ีเขา ทางเปนระเบียบเสมอ แตข าดหัวคิดซ้ือเครอ่ื งตกแตง จัดวางใหดเู ขาทา เตะตานา รักอยางน้ี”

เขาชมการแตงหอ ง แตหลอ นกลบั ถามมาอกี ทาง

“แอนารักเหรอ?”

ลลี ากระดกอวดปลายลิน้ แตะฟน หนาในการสะกดบางคาํ นัน้ ทําเอาเกาทัณฑก ลนื นา้ํ ลายลงคอฝด ๆ ดวงหนา เนียนแฉลมดเู ยา
ยวนรัญจวนใจราวกับมายาฝน กลิ่นไวนในลมหายใจของตนและหลอนระคนกบั กลิน่ นํ้าหอมบาดฆานประสาททยี่ งั คา งจางในเรอื นราง
สาว กอ ใหเกดิ ความปรารถนาล้ําลึกขึน้ มาฉับพลันทนั ใด

เรอื นแกวเอนหลังพงิ ผนงั อยางตอ งการพักเขา แตด ทู ปี รอื ตายิม้ เย้ือนมองลึกเขา มาในตาเขาแลวคลายหลอนกําลังเชญิ ชวนให
เส่ียงเดาใจวา คดิ อะไรอยู จงั หวะน้ันหากเขากม ลงเอาจมกู แตะปลายคางหลอ นสักหนอย คงไมถกู ตอ วา ตอ ขานกระมงั ...

๒๓๓

กลิ่นอายนํ้าเมายวนใจใหม ว นดงิ่ ไหลหลงลงสูอิฏฐารมณ มองตาหลอนดวยความลงั เลสองจติ สองใจ ทางเปด โอกาสอาํ นวย
อยา งไมเ คยมมี ากอ น รํ่า ๆ จะทําตามบงการแหงดําฤษณา ทวาสตขิ องผผู านการอบรมมาแลว ยบั ย้งั ไวแ ละใหค ิดถึงส่ิงทีต่ ามมาหลังจากนน้ั

หากทาํ อยา งท่ีกาํ ลังอยากทํา เรอื นแกวจะเปลี่ยนฐานะจากเพ่ือนเปนอ่นื ทันที

อตุ สา หเฝางอแพตรี งัดสารพดั กลเมด็ เด็ดพรายมาใชจนหลอนตกปากรับคําแลววาสุดสัปดาหน จี้ ะไปหาฤกษห มนั้ ดวยกนั
รวมท้ังเดินทางไปบอกกลา วลงุ คามภรี ข องเขา ผมู ศี ักด์ิตามกฎหมายเปน พอของหลอ น ใหรบั รูถึงสัมพันธภาพและเจตจาํ นงทม่ี ี

ถา วา ตามกฎหมาย หรือกตกิ าจารตี ประเพณี เขายงั เปน โสด อิสระเสรบี รบิ ูรณ อยากบุกฮาเรม็ ไหน วิมานฉมิ พลใี ด ก็คงไมม ใี คร
วา แตใ จน้ัน ตอนนี้ไมโสดแลว เขานน่ั แหละที่จะเปน คนวา ตวั เองถา ทําเร่ืองนอกลนู อกทาง

ตดั สนิ ใจขัน้ สุดทายดว ยการกลนื กอนฝด แหงความฝนใจลงคอ ดึงสายตาออกจากรางงามตรงหนา ยากราวกับถอนเสาหนักที่
ปก ลึกในดินเหนยี ว

เหทิศกวาดสํารวจทั่ว ๆ หนั หลงั กลับไปพบเปาโฟมซอมยิงท่มี รี ูเล็ก ๆ พรุนบนผนังดา นหนา หอง หากระยะยืนเล็งหาง
พอประมาณกต็ อ งนับวาแมนเอาเรอื่ ง เน่อื งจากรอยกระสุนเกาะกลมุ กลางหนาแนนเปนพเิ ศษราวกบั มีแมเ หลก็ ดูดข้เี หล็กอยูตรงนั้น

แลหาโดยรอบก็พบทั้งปนอดั ลมและคนั ธนูบนช้ันวางใกลเ ตาอบไมโครเวฟ เพยี งเขา มาอยใู นโลกสว นตวั ของเรือนแกวกาวแรก
ก็เห็นแลว วาหลอนหลากหลายขนาดไหน

กําลงั จะชมความแมนทปี่ รากฏหลักฐานบนเปา เชิงไทซงึ่ คงทาํ ธรุ ะดวนเรียบรอ ย ก็ลงเลงมาจากดา นใน

“แอเ ลนเปย โนดว ยเหรอะ?”

เรอื นแกวดดี รองเทาสนสูงทง้ิ กาวเทา เขา สบู ริเวณทีก่ นั้ ไวเ ปนครัวยอม ๆ เพ่ือลา งหนา ลางตาและจดั หานา้ํ ทาใหเพื่อนฝูง ไม
โตตอบคําของเชงิ ไทผเู หน็ เปยโนอยูทนโทใ นหองนอนหลอ น ยังอตุ สาหถามอีกวา เลน เปยโนหรอื เปลา

เกาทณั ฑเ ดินตามเพ่ือนเขา ไป ซ่ึงเปน จงั หวะท่เี สียงเปย โนแนวแรก็ ไทมกําลังเร่ิมกระโดดโลดเตน เชิงไทนั่งครอมมา นงั่ อวด
ลลี าทะมัดทะแมง แตดๆู แลวขัดตาพกิ ล

“เคาะผดิ เคาะถกู แสดงวา เรอื้ ไปนานแลวซ”ี

มายนื ทักอยเู กือบชดิ หลงั นักเปยโนสมคั รเลน เห็นมอื เพอื่ นออกเกร็งชอบกลเมอ่ื ตะปบไปตามกลมุ คียข าวดาํ

“เออ ไมมเี วลาซอมนหี่ วา”

เชงิ ไทตอบกลบั มาทัง้ ยงั ลงน้ิวบรรเลงเพลง The Entertainer อยางตอ เนอ่ื ง ทําใหคาํ่ คนื ดูรื่นเริงมชี ีวิตชวี า คึกคกั สําเรงิ สําราญ
ราวกับอยูในงานสังสรรคยามเท่ยี งวนั เมือ่ เร่ิมคุนกับกลมุ คยี ของเปย โนจากเยอรมันหลังน้ัน เชงิ ไทก็ใสส สี นั ระบายอารมณส นกุ ได
คลอ งแคลวกวา เมื่อแรก นิว้ ยาวและแขง็ แรงของเขาทาํ ใหการเติมลูกเลน เกินโนตเดิมสะดวกดายและพลวิ้ ลืน่ เปน ธรรมชาตขิ ึน้ เรือ่ ย ๆ

เกาทณั ฑเหลียวไปเหน็ ช้ันตั้งเสียบซีดเี พลงสูงปรี๊ดวางเปน ตบั อยไู มหาง ก็ออกสาํ รวจเพอ่ื ใหร ูแนวฟง เพลงของเรือนแกว เขามี
โอกาสน่งั รถหลอ นนอ ยคร้งั แตละครัง้ คุยกันโขมงโฉงเฉงกบั เพอ่ื นในกลมุ เกนิ กวาจะใสใ จรับรูประเภทเพลงทีต่ ดิ รถ

๒๓๔

ทาทางหลอนจะเปน นักฟง ตัวยง ท้ังแถบนน้ั เรียงรายดวยชนั้ ซดี ถี งึ หา ต้ัง แตละตงั้ อัดแนนไรช องวา งดว ยสนั ซีดกี วา สองรอ ย
แผน เม่อื ไลด กู ็พบวา ถกู เรยี งเขาหมวดหมูเ ปนระเบยี บ นนั่ คือนสิ ัยของเรือนแกว ทกุ อยางถูกจดั วางระเบยี บเปนหมวดหมเู สมอ

หลอนฟง แทบทุกประเภท ไมวาจะเปน ไทยเดมิ ไทยสากลเกา -ใหม ไลไปถงึ เพลงนิวเอจ คลาสสิค และปอ บ-รอ็ ค แตละ
ประเภทสะทอ นใหเ ห็นความชอบใจดา นน้ัน ๆ ผา นศิลปนโปรด อยางเชน ถา เปนร็อค จะเหน็ ดนตรีดอุ ยา งมรี สนยิ มของ โรเบริ ต พาลม
เมอร เกอื บทุกอลั บมั้ หรอื อยางถาเปนคลาสสิค กจ็ ะเห็นงานของราชาไวโอลนิ เชน วิวาลด้ีเตม็ เอยี้ ด

มองมุมหอ งดานบนเห็นเปนลาํ โพงชุด ยีห่ อทีเ่ ลือ่ งชอ่ื ลอื ชาวา ขับเสยี งไดยอดเยี่ยมเปน อันดับหนึง่ ทาทางหลอ นจะมีความสขุ
กับการลงนัง่ ฟงเพลงอยางจรงิ จงั ตรงก่งึ กลางหองซงึ่ มีโซฟาหนงั แทว างอยูโดยเฉพาะ เมื่อวางคงชอบถกู หอ หุมดว ยสนามพลังคล่นื เสยี งทง้ั
วันทั้งคนื เปนแน

จนิ ตนาการถึงความเปนเรอื นแกวอยใู นใจ จํานวนแผน ของเพลงแตล ะประเภทบอกอยูใ นตัววา หลอนไมผิวเผินกับอะไรสัก
อยา ง จงั หวะการเปลย่ี นอารมณของผหู ญงิ คนนค้ี งเดายากเอาเรอ่ื ง ในเมอื่ มพี ืน้ จิตใจท่สี ามารถจมจอ มอยกู ับทุกแบบการปรุงอารมณ ไมว า
จะเปนการขับขานตามแนวไทยเดมิ เชน ลาวเทยี น ทลี่ ากชา เยือกเย็นขนาดกลอ มใหเกิดสมาธไิ ด หรือการบรรเลงอนั อลงั การเบิกชัยเชน La
Primavera ของวิวาลด้ี ทอี่ าจบันดาลความรูส ึกสงางามสมบูรณแบบแกผูส ดับอยางละเอยี ด ไปจนกระทง่ั การกระชากกระช้นั เผด็ มนั สดุ เดช
เชนในเพลง Simply Irresistible ของ โรเบิรต พาลม เมอร ท่ีเตะอารมณคนฟงใหพ ุง โดง ไดถ ึงสดุ โตงความคะนองใจ

ยงิ่ หยิบคน เหน็ แนวหลากหลายข้ึนเรื่อย ๆ ก็ยิ่งประหลาดใจกับความเปน หลอนขึ้นทกุ ที บางครงั้ ถงึ กบั อุทานกับตนเองวาอะไร
วะเนี่ย เพราะแมแ ตเพลงนทิ านกลอ มเดก็ ยังฟง !

เหมือนเดินเขา ไปในหองหน่ึง ซึง่ จดั งานพบปะมติ รสหาย ปรากฏวา เจอคนแรกเปน ชายชราในชุดราตรที า ทางสุขมุ สงา งาม เดิน
ไปอีกหนอยเจอสาวเปรย้ี วออกทา ดิบ ๆ กระโดกกระเดก เหลยี วซา ยเจอหนุม นอ ยในชดุ ลาํ ลองพรอ มทองทะเลดวยเรือยอรช เหลยี วขวาอกี
ทดี นั เจอเดก็ ผหู ญิงนาเอน็ ดูอายุแคเ กาขวบมายืนอยกู ลางงานกับเขาดว ย เลน เอางงงวยพิศวงวามนั งานอะไรกนั แนล ะ น่ี

เกาทัณฑกะพรบิ ตาปริบ ๆ โลง ใจอยหู รอกทีห่ าทั่วแลวไมเจอสมุนซาตานปนอยดู วย

เรือนแกว ปรากฏกายตามเขา มา บัดนี้ถอดเสือ้ นอกออก เหลอื เส้อื แขนยาวสชี มพเู ขม ทม่ี วนปลายไวเหนือศอก หนา ตาดูสดใส
ทา ทางกระฉับกระเฉงข้ึนกวาเดมิ สองมอื กาํ กระปอ งนํา้ ผลไม นาํ ไปวางบนหลังเปย โนใหเชงิ ไทหน่ึง แลว ที่เหลอื มายน่ื ใหเกาทณั ฑ
จากนน้ั มาหยอ นตัวลงนงั่ บนโซฟากลางหอง มองเชิงไทเลน เปยโนสรา งบรรยากาศครึกครน้ื ยิ้ม ๆ

เกาทณั ฑดดู นา้ํ ผลไมก ระปองรวดเดยี วเกลย้ี ง หาถงั ผงทิ้ง แลว จงึ เดินมานงั่ ขางเพอื่ นสาว โซฟานน้ั พอจสุ องคนกาํ ลังสบาย

“พาเพือ่ นมาท่ีนบ่ี อ ยไหม?”

“กเ็ ปนคร้ังคราว”

เกือบบอกวา ตอ งสนทิ กนั จริง ๆ และเพ่งิ เขากับเชงิ ไทนี่แหละเปนเพศชายสองรายแรกทม่ี โี อกาสมาเยือนถน่ิ แตกลัวรูแ ลว เหลิง
เลยเก็บไว

“ดแู อฝกใฝทางดนตรีเอามากเลยนะ นผี่ มมองหากลอ งไวโอลนิ อยู เอาไปซอนไวที่ไหนละ?”

๒๓๕

“รูดวยเหรอวาแอเลน ใครบอกนะ ?”
“กส็ ะสมวิวาลดย้ี งั กับสะสมแสตมปอ ยางนั้น เปยโนของโชแปงกบั ฟรังก ลิสตรวมกันยังนอยกวาอีก ตองใหใครบอกละ ”
“ออ ชา งสงั เกตจริงนะ”
“ไปกวานซ้ือมาจากหลายประเทศเลยซี เฉพาะเดอะแพลเน็ตสของ กสุ ตาฟ โฮลต ชุดเดียวก็ปาเขา ไปสวี่ ง”
เรอื นแกวแคยกั คิว้ รบั เนบิ ๆ ตบมอื เปาะแปะใหเ ชิงไทเม่อื เลน The Entertainer จบลง และเร่ิมโหมเพลงอื่น ซงึ่ ยงั คงเปนแนว
แร็กไทมมันๆเชนเคย
“ถามหนอ ยเถอะ ชว งที่เพ่งิ ออกจากบานพอ หาลาํ ไพท างดนตรบี า งไหม?”
หญิงสาวสนั่ ศีรษะ
“ชว งนัน้ ยังออ นหดั เพง่ิ มาจรงิ จงั ก็หลังจากแมเ สีย แมข องแอเ ลน ดนตรเี กง พยายามหดั ใหต้ังแตเ ด็ก แตแอข ี้เกยี จ เพง่ิ ขยันก็
เพราะคดิ ถงึ แม...”
ไดย นิ คําตอบดงั วา เกาทณั ฑก ช็ กั อยากฟงเรอื นแกวเลน เปย โนเปน กําลงั จงึ ตะโกนดังๆใสห ลังเพื่อนหนุม เบ้ืองหนา
“เบอื่ ฟงดนตรีกระปอ งแลวโวย กระแทกตงุ ๆ ยงั กบั จงิ โจ”
เชงิ ไทชะงักกึก ความบันเทิงในอากาศดบั วบู
“โธ...มงึ มีปญญาเลนหย่ังง้ีรึเปลา ? ถา ตกงานกูไปเลนตามบารเล้ียงปากเลยี้ งทอ งไดแลว กนั วะ หน็อย! ทําเปน ดาคนอ่ืนเขา”
พอเพอื่ นหันมาสบตาดวย เกาทัณฑกข็ ยิบเหลไปทางเรอื นแกว เชิงไทจงึ เขา ใจ
“แอเลนแทนแลวกัน”
ขอแลวลุกจากมานงั่ ควา กระปอ งน้ําผลไมอ ัดลมตดิ มือมาดวย
“เชิงก็เลน ไปด้ิ แอก ําลงั ฟง เพลิน ๆ ”
“หนอยนา เจาเตม นั ราํ คาญ ผมไมใ ชสกอต จอปพลนิ ผมมนั สกอตไบรท ”
เรอื นแกว ยิม้ ขัน เชงิ ไทเดนิ เขา มานง่ั บนเทา แขนโซฟาขนาบหลอนอกี ขางแบบดาวลอ มเดือน
“เจา ของหองปลอยใหแ ขกเปน ฝายจดั หาความสาํ ราญไดไ ง...ไป”
วาแลวกใ็ ชม อื รุนหลังหนอย ๆ พอเพอ่ื นถกู เนอื้ ตอ งตัวในทีร่ โหฐาน หญงิ สาวก็ลกุ พรวด

๒๓๖

“อยากฟงเพลงอะไรละ ”

“เอาแบบรองดวยเลนดว ยนะ อะไรก็เอา เคยไดย นิ แตเสยี งผา นไมคค าราโอเกะ วนั นี้ฟงเสียงแทซ ะมงั่ ดูซไิ มมเี ครือ่ งชวยแลวจะ
ยงั ไพเราะเพราะพรงิ้ อยูอีกหรอื เปลา”

“ไมม เี นือ้ แลว นกึ ไมคอยออกน”่ี

“เหอะ! เลนเปยโนแลวรอ งลิเกคลอกไ็ ดเ อา เดยี๋ วจะชวยโกง คอเปนลูกคูถา หลง”

เชงิ ไทบอกสง ๆ อยากฟงการลงลกู คอนมุ หูของเรือนแกว เตม็ แก

อันเนื่องจากเคยรวมรอ งราํ ทาํ เพลงกนั มาจนชนิ หญิงสาวจึงไมอดิ เอือ้ นนานนกั กา วไปหยอนตัวบนมา น่งั ตั้งหลังตรง วางมือ
เขา ตาํ แหนง ทแี รกคดิ ตามใจเพอ่ื น นกึ ถึงเพลงฮิตท่รี องกนั บอ ยจนจําขน้ึ ใจ แตแลว กก็ ลบั ลํา เลอื กอวดฤทธเ์ิ ดชเตม็ กําลังศักยภาพของตน
แทน

ลงนิ้ว ขยบั พลกิ มือซา ยเดินคเู บส ขณะทมี่ อื ขวาเล่อื นพลวิ้ จากชว งกลางไปหาสงู กระจายคอรดซชี ารป ไมเนอรดุจการกวดไล
กันของฝเทา ขบวนมาเรว็ ปรากฏเปน Moonlight Sonata มฟู เมนตท สี่ ามของบีโธเฟน อตั ราเรว็ เมด็ เสยี งแตละโนต สมาํ่ เสมอ ไตจ ากเบาข้นึ
ไปกระแทกหนักปงปงตามลาํ นาํ ของคตี กวอี ารมณแ รงในยคุ ระบายฝน ตามใจ

แตเลนไปไดเพยี ง 8 หอ ง พอตบหา โนตแรกของหอ งที่ 9 กห็ ยุดกึกกลางคัน สะบัดหนาเหลียวหลังมาแจกยิ้มใส เชิงไทซึง่ เขา ใจ
เปยโนดีถึงกับอา ปากหวอ สําเนียงทีม่ ากับตน มูฟเมนตท ี่สามของ Moonlight นั้น ทรงพลังเขม ขลังอลงั การ ยิง่ ใหญราวกับบีโธเฟน มาเอง
หลอ นเลือกทีจ่ ะ ‘เลา เรือ่ ง’ แบบเรว็ จดั คอื เลน 8 หองแรกใชเวลาเพียงสบิ วนิ าทเี ศษ ลงนิว้ ไมผดิ เลยแมแ ตโนตเดียว

“แมเ จา โวย !”

เชงิ ไทอุทานแผว ๆ หูตาเปด คาง สาํ หรับเกาทณั ฑ แมไมเ ขา ใจความยากงายของเปยโน แตแคเ ห็นลีลากระแทกโนต สูงปง ๆ
แลว ยา ยไปไลเสยี งกลางใหมอ ยางรวดเร็วไหลรื่น โดยทีต่ ัวคนเลนยังน่ิง ก็ทราบไดว าฝม ือเรอื นแกวนนั้ ตองจัดเขา ชน้ั ครูทีเดียว

“ตอ ใหจบส”ิ

เชิงไทขอรอง

“ไมห รอกคะ เลนเพลงนีต้ องออกแรงเยอะ แอยอมเหนอื่ ยใหค นทีแ่ อรกั เทานัน้ ”

ทา ยประโยคหร่ตี ายัว่ เลก็ ๆ เลน เอาเชงิ ไทจปุ ากจิกจกั วางกระปอ งนํา้ ลงกบั โตะ ขา ง ลุกขึ้นมายนื ประกบหลงั ขอซ้าํ ดวยทาที
จริงจัง

“เลน ใหฟ งหนอยสแิ อ”

หญงิ สาวเหยียดยม้ิ เมอื่ เพอ่ื นหนมุ ทําทา ราวกับจะเขามาเคน คอ

“กไ็ ด กลบั ไปน่งั หาง ๆ เดะ มายืนจอ งใี้ ครจะเลนออกละ”

๒๓๗

เมอื่ เชิงไทถอยกลบั ไปนั่งทีเ่ ดมิ เรือนแกวกน็ ึกเหน็ ใบหนาอนั หกั งอของ ลุดวกิ ฟาน บีโธเฟน เขา มาแทรกแทนมโนภาพใบหนา
ตน กําหนดใจใหด ุดันเปน พายรุ า ยในคืนอาบแสงจนั ทรส ีเลือด แลวเริ่มรายเสยี งใหมตง้ั แตตนดว ยเรียวมอื อมิ่ พลงั เรา ทุกอณใู นหอ งใหเรงิ
โรจนดวยความรวดเรว็ และรุนแรงแหงลํานําขลงั ของคีตกวอี ัจฉรยิ ะ

เชิงไทฟง ไดเ ดย๋ี วเดยี วกน็ งั่ ไมติด ตองขยับลกุ ขึ้นยนื ในมมุ ท่สี ามารถเห็นการเรงิ รําอนั เรว็ รข่ี องนิว้ มอื เรอื นแกว ถนัด กอดอกจอ ง
ตะลึง รูจ ักหลอ นมาก็นานโข เพ่ิงวันนท้ี ี่เห็นความสามารถอกี ดา นนอกเหนอื จากการงาน หลอนตอ งร่ําเรียนกับครเู ปยโนระดบั ประเทศ
และตอ งซอ มวันละไมต ่าํ กวาสามชวั่ โมงทีเดยี ว กาํ ลงั มือจงึ อยูตวั กับทั้งเกดิ ทักษะและสมั ผัสภายใน ควบคุมใหสบิ น้วิ ไหลเลอ่ื นประสาน
ความคิดถา ยทอดไดน ้ําหนกั และจังหวะจะโคนช้นั น้ี

เกาทัณฑก็นัง่ มองคา ง จรดใจฟง ความวจิ ติ รอึงอลในบทเพลงที่บรรยายอิทธิพลแหง แสงจนั ทรดวยลกั ษณาการเดยี วกบั เชงิ ไท
เพ่งิ ตระหนักวาเพื่อนสาวเปนผสู าํ เร็จฤทธ์ิขัน้ สูงทางดนตรคี นหนงึ่ สํา่ เสียงอันยงุ ยากซบั ซอ นขนาดฟงแลว ขนลกุ เยี่ยงนี้ ตอ งใชก าํ ลัง
ภายใน ท้งั สตแิ ละสมาธิผลักดนั ในระดับ ‘เนรมิต’ แลว

หลอ นเปนบุคคลพเิ ศษทร่ี ักและเขา ถงึ เปนอนั เดยี วกับเปย โนจนบนั ดาลเสยี งชวนอัศจรรย เหมือนกับท่ฤี าษเี ขาถึงดนิ นํ้า ลม ไฟ
จนอาจกอ มายาการไดตามปรารถนานั่นเอง

เรือนแกวเกง ขนาดถา ยทอดใหเขาเขา ใจอารมณเ กรยี้ วของบโี ธเฟน ที่แสดงออกดวยลวดลายรปู เสียงอันเพรดิ แพรว บางจังหวะ
เห็นรา งแบบบางตรงหนาปรากฏเปน เครอ่ื งจักรทไี่ ลค ียเ ปย โนไดค งเสนคงวาไมห ยุดหยอ น ไมเ หน็ดเหน่อื ยเม่ือยลา ทวาเปน เครือ่ งจกั รท่ี
วเิ ศษกวา ทุกช้นิ ตรงที่มีหัวใจและอารมณ มคี วามหฤหรรษทจ่ี ะระบายสีสนั พันลกึ ลากพาคนสดบั ฟง ใหดิ่งจมลงสขู า ยคลืน่ มหรรณพแหง
ดนตรีการไปจนสดุ สาย

บคุ ลิกภาพของเรอื นแกว เองเปน เสมอื นทว งทํานองอนั เปน สุดยอดของเพลง ดกี วา ตรงทห่ี ลอนคงรูปอยเู นน่ิ นาน พรอมใหจบั
ตอ งเรอ่ื ยไป ไมสลายงายเพยี งวูบผานเหมอื นดนตรกี าร ขอเพียงมีสิทธิ์จองเปน เจา ของหลอนเทา นน้ั ...

จบั มองแผนหลังของรางเปรยี วแลว นึกเสยี ดายท่เี สนผมถูกซอยส้นั ถาไวย าวคงดูเปน นักเปย โนไดเดนกวาน้ีเยอะ แตเคยเห็น
ตอนผมยาวอยูชว งหน่งึ ก็ยอมรบั วา บคุ ลกิ เชนเรือนแกวตองสงดวยผมสัน้ อยา งน้เี อง

ตลอดเวลาประมาณเจ็ดนาทเี ศษท่ีเลน มเี พยี งสองสามจดุ เทา นั้นทเี่ รือนแกวพลาด คลาดเคลือ่ นหรือสะดุด แตโดยรวมแลวเม่ือ
ฟาดมอื ซา ยขวากระหนา่ํ สองกลุมโนตสดุ ทา ยสดุ แรงเกิดราวกบั จะพงั เปยโนทง้ั หลงั ก็รวบยอดเปนความโอฬารเกนิ ภาพปรากฏและ
ส่ิงแวดลอ ม อนั ไดแ กห ญงิ สาวรา งแนงนอยท่อี าศยั อพั ไรทเ ปย โนธรรมดาเปนเคร่อื งมอื โดยที่แทค วามยง่ิ ใหญเ ย่ยี งนั้นควรเกดิ ขนึ้ พรอ ม
กบั ภาพนกั ดนตรใี สทกั ซีโดหรูหนา แกรนดเปยโนบนเวทีของสเตเดย้ี มขนาดยักษท ่ีมีผูชมนบั พันเสียมากกวา

สองหนุม ปรบมือดงั ๆ พรอ มกันเปน เวลานาน เตม็ แรง เตม็ ใจ เรือนแกวเชดิ คาง เบนหนา ชําเลอื งแลมาทางเชงิ ไทซงึ่ อยใู กล ยิ้ม
ดุ ตาดตุ ามอารมณเ พลง ชายหนุมเห็นเขาถงึ กับเขาออ นกบั อาํ นาจสายตาเจา แม แตพ อรูตัววา เผลอระยอไปชว่ั วบู ก็แกเก้ยี วดว ยการทาํ ทีถลา
เปน นกปก หกั เขาไปทรดุ ตัวคุกเขา ขางมาน่ัง

“โปรดรับผมเปนศิษยดว ยเถิด”

ไมพูดเปลา สองมอื เกาะเอวก่วิ อยา งแสนพิศวาส เรอื นแกว ตมี ือเผยี ะ ตวาดเบา ๆ

“เดี๋ยวเถอะ!”

๒๓๘

ความสามารถเชงิ ดนตรคี ือเสนห อนั ทรงพลังใหตดิ หลงไดร วดเร็ว สําหรับเชงิ ไทนั้นเปนคนเดยี วทีข่ ณะน้ี ‘ยังมีสทิ ธ์’ิ จึงแทนท่ี
จะนกึ ครา มแววคมกลาดวยแรงฤทธใี นตาสาว ก็กลบั ยา มใจตวดั เหน่ียวเกีย่ วเอวคอดคลา ยคอแจกันนัน้ และเอนศีรษะแนบแขนหลอ นนงิ่
อยางถอื สนิทจนเลยเถดิ

“มากไปแลวพอ !”

เรือนแกว ลุกข้นึ อยา งไวต วั เสียงชักเขม แตไมถ งึ กบั แข็ง เกาทณั ฑเหน็ อาการหมาหยอกไกท ีถ่ กู ปฏิเสธอยา งไรเยื่อใยแลว
หวั เราะเยย เพือ่ นอยใู นใจ ครัง้ หนงึ่ เรว็ ๆ นี้เมื่อสง เรอื นแกวตรงที่จอดรถยามวิกาล เขาเคยดงึ เอวหลอนเขา มากอดแบบหยอก ๆ เรือนแกว
แคด ันดวยศอกหนอ ยเดียว และเอย ราตรีสวัสดท์ิ ้งั ยงั อยูในออ มแขนเขา

“เกงสุดเดชเลยแอ”

เกาทณั ฑช มดวยปาก และตองชมซํ้าในใจเมอื่ เหน็ ปลายเสยี งของตนตดิ สนั่ เลก็ นอย แสดงใหเห็นอทิ ธพิ ลของฝมือหลอ นท่ี
กระทบใจเขาจนแกวงไดอยา งนี้

“แอคงตองรับสอนเปยโนอยูแน ๆ ”

หญิงสาวยกั ไหล

“เปลา ”

“ผมเรยี นกบั แอไดไหม คิดช่ัวโมงเทา ไหรวา มา”

เรอื นแกวปรายตามองเกาทณั ฑ ดไู มออกวา เขามีความต้งั ใจตามพูดหรือเปลา จงึ โปรยยม้ิ แฝงเลศนัย

“อยา เลยคะ เดีย๋ วนางฟาของเตร ูเขา เขาจะวา แอ”

เชงิ ไทลุกขน้ึ ยืน โพลง ทนั ที

“คนมนั หลายใจ ไมค อยกลัวถูกวาหรอก”

เกาทณั ฑหัวเราะเออ่ื ย เงียบเสยี งไป กะจะปลอยใหเชงิ ไทแสดงบทอีอ๋ อ คนเดยี วตามสถานภาพชายโสด สวนตนพักตาตาม
ประสาคนหัวใจไรห อ งวา งเสียแลว

พอเชิงไททาํ แตมดว ยการโจมตเี พ่ือนแลวกเ็ กิดเม่ือยหลงั และสองขาขนึ้ มาเพราะยนื เกร็งอยูน าน ประกอบกับเรม่ิ เพลียเนือ่ งจาก
ไดเวลานอน แตเหน็ โซฟากลางหอ งถูกเกาทณั ฑย ดึ ครอง จึงเดินเลยไปลม ตัวนอนบนฟกู นิม่ ของหญิงสาวหนาตาเฉย

“น!ี่ พระคณุ ทานเจา ขา ลุกคะ ลุก ใครใชใ หน อนเจา คะน่ัน?”

“อะไร แคน หี้ วงดวย มีผา คลมุ เตียงอยตู ้ังชัน้ ”

เชงิ ไทพมึ พํากลั้วหวั เราะ ยงั ทาํ ด้อื นอนตอ เรอื นแกว ชกั ฉวิ ปราดมายืนเทาเอวแหว

๒๓๙

“กลับไดแลว ทงั้ สองคนเลย!”

เชิงไทยกตน คอหร่ตี าเหลือบลงต่าํ เหน็ คนสวยทาํ หนา มยุ ก็หวั เราะขบขนั

“แอน ่ยี ง่ิ ดูยงิ่ นา รกั แฮะ”

วา แลวกป็ ด เปลือกตาอยา งสโุ ขสโมสร แถมแกลง ยั่วดวยการพลกิ หนา สดู กลิน่ หอมจากเตียงอยา งช่นื ใจ เรอื นแกวตองขบรมิ
ฝป ากสงบสตเิ ปนครู กอ นใชไ มอ อ น

“เชงิ ...ถาจะพกั ตากน็ อนโซฟาหอ งน่ังเลน คะ ไมเอา”

เชงิ ไทซ่งึ ยา งเขา นทิ ราไปแลววูบหนึ่งปรอื ตาถามงัวเงีย

“ขอคางไดหรอื เปลา คนสวย? ขเี้ กยี จกลับแลว จริง ๆ ตหี นึ่งกวา อยา งน”ี้

ความจริงอยากอยูใ กลชิดหลอนใหนานท่สี ดุ ดวยความถอื สนทิ บวกกบั ความเห็นวา เรือนแกวเปนผหู ญงิ ตวั คนเดียว จึงไมน า
เกรงใจ

เรอื นแกวทาํ หนา เครง กอดอก

“เมือ่ ก้ีจะใหข ึน้ มาเขา หอ งนาํ้ เดีย๋ วเดียวนะ น่ีตอนเชา หอบกันลงไปท้งั หมดอยางนจี้ ะใหคนเหน็ เขาคดิ วา แอเ ปน ผหู ญิงยังไงไม
ทราบ?”

“เขากค็ ิดวาแอม อี ํานาจวาสนา เปย มดว ยบญุ ญาบารมี จกิ ลกู สมนุ มาดดู ฝนุ และขดั สวมท้ังคนื ไดถ งึ สองหนอ ”

“ไมข ําหรอก” หลอนเอด็ แลวกห็ นั มาพง่ึ เพ่ือนหนุมอกี นาย “เต! ดูเพือ่ นเธอส”ิ

เกาทณั ฑล ืมตา เกาตน คอแกร็กๆทตี่ อ งกลายเปนตวั กลาง รูวาทจี่ รงิ เชิงไทแคแ หยเลน แตก ารเยา แหยผ ดิ จงั หวะก็นา ราํ คาญชวน
ขีเ้ กียจทนไดเ หมอื นกัน ทาทางเรอื นแกว คงถอื สาทเี่ ชงิ ไทนอนเตยี งหลอนมากพอดู

“ไปเหอะ เชงิ ”

พยายามชวนดวยเสยี งเรียบธรรมดาเหมือนมเี จตนาอยเู อง มิใชเพราะรบั การรองขอมาจากเรือนแกว แตเชิงไทฟง แลว แปล
ความหมายไปอกี อยาง คอื เกาทัณฑจะทาํ ตัวเปน พระเอกขม่ี า ขาวมาชว ยนางเอกจากการถูกคุกคามรงั แก หมั่นไสจ นหัวเราะ ดงึ ตัวขึน้ นง่ั ที่
ปลายเตียงพกั หนง่ึ กอนหยัดกายลุกยนื ลว งกระเปาสง กุญแจรถให

“กูขับไมไหววะ ตอนค่าํ คุยธรรมะกับมึงเสียกาํ ลงั งานเยอะ ขับใหห นอย”

เกาทัณฑรับมาโดยดี เรอื นแกวเห็นทาเพลยี จริงของเชิงไท ก็สอบเกาทณั ฑอยา งมีแกใ จ

“เตเหน่ือยดว ยหรือเปลา?”

๒๔๐

“ยงั ไหว อยาหว ง”
เขาทาํ ตาแจม ทวาเรอื นแกวรูสึกไดถ งึ ความซมึ ที่แฝงอยู จงึ อกึ อักเปน ครู กอ นลังเลถามเสียงออ นลง
“จะนอนน่ไี หม?”
เกาทณั ฑเลกิ คว้ิ สูง เขาเองกเ็ พลียไมน อ ย เพราะนอกจากทาํ งานเต็มอตั รามาตั้งแตเ จ็ดโมงเชาถึงทมุ ครง่ึ ยงั ตอ งทมุ เทสมาธิ
แกปญ หาธรรมกับเพือ่ นหนุมสาวตอ อกี เปน ช่ัวโมง
เหลยี วไปทางเชงิ ไท เหน็ หมอทาํ ตาเขยี วเอานิว้ ชห้ี นา เปนทาํ นองบอกในทวี า ถา ปฏิเสธจะถูกเตะ เลยผายมอื กวา ง
“ถาแอไมถงึ กับหนกั ใจนะ”
เรือนแกวยกั ควิ้ ตอบเยน็ ชา
“ถาพรุง นีไ้ มมีใครมาฉกี อกแอก็คงไมห นักใจม้ัง”
เกาทัณฑสายหนา ยมิ้ ผหู ญิงกค็ ือผูห ญิง
“ไมหรอก”
“แอจ ะอาบนํา้ นอนละ มแี ปรงสํารองอยูอ นั เดยี ว เดย๋ี วแบงใชก ันเอง ถา ทําใจรบั ความนาพะอดื พะอมไมไ หวกเ็ ปา ยง้ิ ฉบุ แยงเอา
นะ ใครดีใครได ใชอ างในครวั ละกนั แลวก็ขอเชิญคุณสภุ าพบุรษุ ท้ังสองเสด็จเลยเจาคะ หอ งนไี้ มต อ นรับแลว ”
ประโยคหลังส่ังพลางเดนิ ไปดงึ ลนิ้ ชักโตะ เครื่องแปง หยบิ แปรงในกลองใหมเ อีย่ มพรอ มยาสฟี น หลอดเล็ก แลวมามองสอง
หนมุ สลับซา ยทีขวาที ชงั่ ใจเปน ครู กอนกระดกแขนเหมือนทอนไมท่ีถกู สปรงิ ดีดดงึ๋ ขึ้นมา ยื่นของในมือใหเกาทณั ฑ
“อึ้!”
ชายหนมุ ผูถูกเลอื กกลา วขอบใจและรับมาโดยดี เรอื นแกวทงิ้ คอนใหว งหนึ่ง กอ นหมนุ ตวั เดินไปฉวยผาเช็ดตวั จากราว แลวหนั
กลบั มาสง ตาสาํ ทับหนุมๆใหอ อกพนเขตของหลอนได ซงึ่ คร้งั น้ีเกาทณั ฑก ับเชงิ ไทยอมปฏบิ ตั ติ ามโดยดี พอคลอ ยหลงั ท้งั สอง ประตหู อง
หญงิ สาวก็ถูกปด ปง ไดยนิ เสียงลงกลอนแนนหนา
เม่อื อยตู ามลําพังประสาหนมุ เกาทณั ฑก บั เชงิ ไทกม็ องหนากันแลวหวั เราะขน้ึ มาเฉย ๆ
“มึงเอาไป!”
เกาทณั ฑส งแปรงใหเ พ่ือน เชงิ ไทรับมา แตว างไวแถวน้นั
“ชางเหอะ แฟรๆ โวย แคค ืนเดยี วฟนไมผ ุ ปากไมบูดหรอก ยงั ไงตอนนี้ยงั ไมม ีสทิ ธจ์ิ ูบสาวทีไ่ หนอยแู ลว ”
พดู เสรจ็ ก็เกาหัว

๒๔๑

“ยายแอป ดหอ งอยางนี้กูปวดอึขน้ึ มาจะทํายังไงวะ? ถา เคาะเรยี กมหี วังหาวาแกลง”

เกาทัณฑห ัวเราะหึ ๆ

“มงึ กแ็ กลง แตแ รกจรงิ ๆ น่ี”

ชวนกันมาหยอ นตวั น่งั บนโซฟาซึง่ แตล ะคนหมายตาใชเ ปน ทีห่ ลบั นอน หันหนา คุยกนั กอ นเอน

“เดด็ ดวงเลยวะ เฮย เก็บเมด็ โนตไดอรอ ยเหาะแท”

เชิงไทเอย ซ่ึงฝา ยฟง รแู นน อนวาเขากําลังชมใคร นนั่ เปนการเริ่มมมี มุ มองใหเรอื นแกว แปลกไปกวา เคย ปกตเิ มอื่ คยุ กนั เอง
เชน น้ี มักเปนการแวะเวยี นวพิ ากษว ิจารณค วามนา กนิ ของหลอน หรือไมก เ็ ถียงกันอยา งออกรสวาหวงตวั ไดเ สมอตน เสมอปลายอยา งนท้ี ่ี
แทยังบรสิ ุทธอิ์ ยหู รือเปลา

“ถา เปน นกั ดนตรีอาชีพหรือจบโททางเปยโนโดยเฉพาะกว็ า ไปอยา ง นี่มีงานประจําตอ งทํางก ๆ สงสัยจริงเอาเวลาทีไ่ หนซอม”

ชมเปาะดวยสีหนา สีตาต่ืนเตนบอกความเหอ ออกทา คล่งั ไคลเ ต็มที่ ดวยรดู ีวา เลนไดข นาดใหอ ารมณต ัวเองพาเพลง ไมใชใ ห
โนตพามือไปอยางน้ีหายากนกั ถาไดเ ปน แฟนเต็มตวั มโี อกาสน่งั ฟง ทกุ วันคงเพลินแท

เกาทณั ฑพ ยักหนา แมเ ลน ดนตรไี ดเ พยี งผวิ เผิน หรืออาจกลาววา ฟง เปน อยา งเดยี ว ก็พอทราบวา เรอื นแกว มไิ ดใชเพยี ง
สัญชาตญาณท่เี กิดจากความเคยชนิ ในการฝก ซอ ม ทวา มีความคดิ เพงลงไปในโนต ทกุ กลุมอยางเขา ใจความสัมพนั ธขน้ึ ลงลึกซง้ึ ตลอดสาย
เชน เดียวกับคนเลานิทานกลอ มเด็กทที่ ราบจังหวะการใหเ สียงหนกั เบาเราใจอยางเหมาะเจาะทกุ ถอยประโยค กข็ นาดคนฟง ยังเกิดโสมนัส
เรงิ แรงขึ้นได แลวคนเลนละ จะไปไกลเกนิ นัน้ สกั ขนาดไหน

“อือ นึกวารองเพลงเกง อยา งเดยี ว”

ออกความเห็นแกน ๆ เน่ืองจากไมสันทดั พอจะวิจารณถ งึ แกน อยางเชงิ ไท

“ออ ฝมือรองเพลงนะเหรอ ยายแอใชไ ดอยูหรอก เสยี งใส ลูกคงลกู คอพลิว้ แตโ หนสงู แลว ยังเพ้ียน นํา้ หนักกบั สําเนยี งยังไม
เปนเอกลักษณเ ดน จนนาจะดัง ตองฝกอีกยาวถาคิดเอาดีทางรอง แตฝม อื เปยโนน่ีมงึ เอย ข้นึ เวทเี กบ็ ตังคหัวละสี่หลักไดเดยี๋ วนี้ ไมตองซอ ม
เพิม่ กนั เลย”

เกาทณั ฑเพลยี จะหลับมหิ ลับแหล แตกต็ อ งทนฟง หมอจอ ทา ทางจะหยุดยาก จําตอ งรับไปตามเร่อื ง

“อือ รูเลยวา ทีผ่ า นมาเขาใชอะไรเปนเพ่อื นเมือ่ ตองอยูต วั คนเดยี ว...”

เชิงไทไมม ีแกใ จสมั ผสั ความเหงาของมนษุ ยเทาไหรนัก กว็ า ตามความคดิ อยากพดู ของตนไปเรือ่ ย

“เมอ่ื กม้ี งึ สังเกตหรอื เปลา บนโตะ หัวเตยี งมีกลองฟลุตดวย ทา ทางจะเหมาเลน แหลกเลย เกง ดนตรอี ยางนีเ้ อง ถึงดมู อี ารมณแบบ
ตสิ ตๆ แรงนัก ผูหญิงเลน ดนตรเี กง จดั เนย่ี มึงเอย ...”

๒๔๒

ขาดคาํ ก็ทาํ ปากซี้ดแผวอยางคนมปี ระสบการณ เกาทัณฑรคู วามหมาย แตข ณะน้ีนึกอยากมองเรอื นแกว สงู กวา ทตี่ รงน้ัน จงึ
พยายามเบย่ี งเบน

“ทา ทางยิงปน แมนดวยนะมงึ เปากระดาษพรุน จบั กลมุ ใจกลางแนนเชยี ว”

เกาทณั ฑบ ยุ ปากไปทางผนงั หนาหอ ง เชงิ ไทมองตามแลวสายหนา อยางเหน็ กระจอก

“อคี งยนื หางแคหา คบื มา ง อกี อยา งวิถกี ระสุนปนลมจะวดั แนว ัดนอนอะไรได ยายแอค งไมกลา ยิงปน ไอทีด่ ังปง ๆแบบพวกเรา
หรอก”

“กูเคยเหน็ ซกิ ซาวเออรในกระเปา ถอื แอนะ”

เชิงไทเบิกตาหนอ ย ๆ

“เหรอะ?”

“อือ...เห็นแคป ากกระบอก แตรบั รองไมผ ดิ แน คงเอาไวย งิ คนคดิ จะปลาํ้ นะ ”

คราวนเี้ ชิงไทยิม้ เลยี่ น เพิง่ เขา ใจวาเพอื่ นเร่ิมออกลายหวงกา ง

“เฮย ...”

ครางลากแลว หยบิ ซองบหุ รขี่ ึ้นมาเคาะ คบี สงใหมวนหน่ึง เกาทณั ฑเ หลอื บมอง ใจไมน ึกอยากเลยสัน่ หนา ปลอยใหเพอื่ นจดุ
สบู อัดควนั เขา ปอดคนเดียว

“เต...มงึ อยูนอกวงแลว นา”

เชงิ ไทใชเสยี งตํ่า ยนื่ คางคายควนั ขาวทึบใหล อยจากรองปากข้นึ ขางบน จอ งเกาทณั ฑดว ยดวงตาดาํ ลึกเบ้อื งหลงั มา นควนั

เกาทัณฑส บตากบั ผนู ั่งตรงขา ม คงรสู กึ ผิดบาป หากทําเปนไขสือ ไมร บั รูนัยของเพื่อน หรือกระทัง่ แสรง สอ แววดอื้ ดงึ ดันทุรงั
จะแยงกนั ตอ เขามพี ันธะแลว และเพง่ิ ฉายบทฝายธรรมะไปเมอ่ื ชวงค่าํ หากไรความสัตยซอ่ื ถือมัน่ กระท่ังรักเดียวใจเดียว กค็ งนาเกลยี ด นา
หัวรอ เยาะพลิ กึ

“เออวะ กูเลกิ แยงแลว ตอไปนแ้ี อค ือเพือ่ นคนหนึ่งเทา กบั ที่มึงเปน ”

เกาทณั ฑใชเสยี งเปน มิตรและเปดเผย เชงิ ไทหวั เราะฮา ชะโงกหนายื่นมอื ใหเ พ่ือนจับ เกาทัณฑเมมปาก ขมวดควิ้ เลก็ นอยขณะ
ย่นื มือไปบบี กระชบั

จับมือกบั เชงิ ไทมาไมร กู ค่ี รัง้ ดว ยความหมายของการรวมแสดงความยินดีบา ง นึกซงึ้ ใจในมติ รภาพยามจากลาบาง ขอบอก
ขอบใจทช่ี วยเหลอื กันบาง ประสพความสําเร็จรว มกนั บาง ทกุ ครงั้ เต็มไปดว ยความอบอุน ปราศจากความเคลอื บแคลงคาใจอนั ใดสิ้น

๒๔๓

แตค รง้ั นเี้ กาทัณฑร ูส กึ แปลกมาก สัมผัสฝามอื เพอ่ื นท่ีสือ่ อารมณแ รง ยินดีปรีดา ขณะท่ีฝา มือตนชน้ื เหง่ือแหง ความอสัตยท ่ีแฝง
เรน แมเปน ฝายเรม่ิ บีบกระชบั กอน กป็ ราศจากพลงั ม่ันคง ผดิ กบั แรงตอบกลับของเชงิ ไทลบิ ลบั คงเปนเพราะกอนเกิดสัมผัสเพียงพริบตา
เกิดสะดดุ เขากับคําถามในหัวเขาขอ หนงึ่

ทาํ ไมเขานึกเสยี ดาย และเปนกงั วลละลา ละลงั ขน้ึ มาอยางน?้ี

เรือนแกว อาบนา้ํ เสร็จกเ็ ขา นอนดวยความเพลยี กาย แตส บายใจจนนกึ สงสยั วา วันนี้มีสง่ิ ใดพิเศษไปกวาคนื กอน ๆ นกั หนา
ปกติกอนปด ตาหลับ หลอนจะหยบิ รโี มทคอนโทรลจากโตะขา งหัวเตียงขน้ึ มาช้ีไปท่เี คร่อื งเลน สเตอริโอเพือ่ เลอื กเปด เพลงนุม
เยน็ คุนเคยกบั การเงี่ยหสู ดบั เสียงดนตรีไปจนกวา จะเคลิม้ หลับอยา งเปนสขุ ทวา คนื นี้แปลกกวา เคย หลอนอยากนอนเงียบ ๆ ไมนึก
ตองการสรรพเสยี งอนั ใดเอาเลย
สํารวจใจ ต้งั คาํ ถามกับตนเองวามสี ่ิงใดนา สบายใจนักหรอื ?
จับความรูส ึกโดยรวม ผดุ ความคดิ ขึ้นมาจากการจับสงั เกตนน้ั วา คลายบางสงิ่ ที่เปนมลทิน บางสงิ่ ที่บดบังใจใหม ดื คลมุ มาเน่นิ
นาน ไดถูกถอดถอน โยกยายออกไป ตวั ตนบางสวนในอดีตคนื กลับมา คอื ใจทีย่ ิม้ เอง และฉายใสไดค ลายแสงจันทรที่ไขแขเตม็ ดวง
ปราศจากเมฆหมอกปกคลมุ
อะไรที่ถกู โยกยา ยออกไป?
ทบทวนอยา งเปนกลางคลา ยมองดว ยสายตาบคุ คลทส่ี องเขา มา ก็ไดค าํ ตอบวา เปน ความคิดอาฆาตส่ิงศักดสิ์ ทิ ธิ์ ความคิดนอย
เนือ้ ตาํ่ ใจ ความคดิ ในทางลบสารพันทีม่ ีตอพระศาสนาและกองบุญแหงตน เคยเสือ่ มศรัทธา บดั น้ีกลับใจบชู าไดใ หมอ กี คร้งั แลว
โลง เหมอื นออกจากถ้าํ ทบึ เบาอกเหมือนพน จากการทับของหนิ หนกั หลอ นเคยกระทั่งกลา วผรสุ วาท กลาวประณามสิง่
ศักดสิ์ ิทธิไ์ รต นคลายคนคลมุ คลั่ง นกึ ยอ นทบทวนแลว เกิดความเหน็ ชดั วา เคยปก ใจผิดลูผิดทางมาอยางไร
ระบายย้ิมนิดหนง่ึ เมอ่ื คิดทาํ ในส่งิ ท่วี า งเวนมาหลายปดีดกั ...สวดมนตก อ นนอน
อบอุนใจอยา งประหลาด เมอ่ื เขา น่งั พบั เพียบหนา หมอนแลว รูสึกเหมอื นแมมายืนทีข่ างเตยี ง ดูหลอ นสวดมนตเ ชนสมยั อายุ 7-8
ขวบ พร้ิมตาปด ลง พนมมอื เปน พมุ ดว ยใจคดิ วาจะใชแทนดอกบวั บรสิ ุทธ์ิถวายพระ แลว ทองนะโมฯสามจบ ออกเสียงแผวชัด

นะโมตัสสะ ภควโต อรหโต สัมมาสัมพุทธสั สะ

นะโมตสั สะ ภควโต อรหโต สัมมาสัมพทุ ธสั สะ

นะโมตสั สะ ภควโต อรหโต สมั มาสัมพทุ ธสั สะ

๒๔๔

นํา้ ตาแหงความปต ิเออซมึ ขน้ึ มาจนรูสกึ ไดถ งึ ความช้ืนของขนตา มคี วามโยงใยระหวางใจทีเ่ ปน บญุ กบั มโนภาพอนั งดงามของ
แมเ สมอ

พอวานะโมฯจบกน็ กึ อะไรตอ ไมไ ด ปต สิ ขุ อันคุนเดิมแตวัยเยาวแลน จบั ใจจนแทบสะอ้ืน โลกในวันวานออ นอนุ จําไดถ งึ ความ
รัก ความผกู พนั ทท่ี าํ ใหท ุกซอกมุมในบานดสู วา งไสว หลอ นเคยเปน คณุ หนทู แี่ จกย้ิมใสกระจางไดอ ยางรูวาทกุ คนรกั เอ็นดู เปน ลูกสาวคน
เดยี วทีพ่ อ แมโ อราวกับเจา หญิงตวั นอ ย ครั้งนน้ั มีกําลังใจทาํ ความดี อยูใ ตโ อวาทของพอ แมทกุ อยา ง ขยนั เรียน พดู จาสุภาพออนหวาน และ
มใี จเจือจานไมเ ลือกหนา

น้าํ ตาคลอขอบ ทาํ ไมโลกถึงตองมีเรื่องนารอ งไหมากมายนัก คิดถงึ แม คดิ ถงึ พอ เมื่อคร้ังยังเปน คนเกา คดิ ถึงความรสู ึกวา ตน
เปนผเี สื้อในบา น บนิ วอนไปจบั ทุกหนแหง ทเี่ รียงรายดวยของเลน แปลกตา พอแมห าใหใ หมแทบไมเ วนแตละอาทติ ย เคยนอนพงั พาบจอง
มองพอประกอบเมอื งตุก ตาเปน ชั่วโมงดว ยความอบอุน ทปี่ ระทบั ลงลํา้ ลกึ สดุ ใจ ปรารถนาใหภ าพเหลาน้ันยอ นคนื มาเปน ความจริงอกี คร้ัง
หลอนจะยอมถกู สาปเปน เด็กหญิงตลอดไป หากนัน่ คอื ขอแลกเปลีย่ นทีส่ มกนั

พอ ยังรักและเปนหว งหลอ นอยเู สมอ ตัวหลอ นเองนนั่ แหละที่ยอมรับไมไ ดแมก ระทั่งเรียกทานวา ‘พอ ’

เร่อื งราวหนหลงั ที่เลาใหเ พอ่ื นชายฟงเมื่อหัวค่าํ นนั้ เปนเพยี งเสย้ี วของเสยี้ ว หลอ นวาดภาพพอใหเ ปน ผรู า ย เปน ปศาจที่นาํ ความ
พนิ าศมาสคู รอบครวั ความจรงิ มีเร่ืองสลับซบั ซอ นระหวา งพอกับแมมากมายที่หลอ นรว มรูเ หน็ แตล ะไวไมก ลาวถงึ

พอไมเ คยคิดทอดทง้ิ หลอน เมือ่ กอนหยา ก็วิงวอนใหห ลอ นอยูดว ย รวมทั้งเกอื บใชไ มต ายทางศาลมาบงั คบั แม แตหลอนเองที่
ทาํ ใหพอ ถึงกบั หนามืด จุกแนน คบั อก ยงั ไมล มื แววปวดรา วสาหัสในดวงตาพอ เมื่อหลอนทําทกี มลงกราบแทบเทา แลว เงยขึน้ จอ งหนา พดู
ชัดถอยชัดคาํ ตอบคาํ ออนวอนขอใหอยกู ับทาน

“น่ีเปนครั้งสดุ ทา ยที่จะแสดงความเคารพพอ กายหนูตอ งเปน ลกู พอ เปล่ียนแปลงไมไ ดท้ังชาติ แตใ จขอตัดขาดกนั ถา ชาตหิ นา
มีจริงและพอมีบญุ ไดเปน คน หนจู ะขอยอมเปน ลกู สัตวแ ทนมาเกดิ เปน ลกู พอ อีก!”

เสยี ใจตลอดมาทีพ่ ดู หยาบชา ออกไปเชน น้นั แตภาพทีพ่ อนอนบนเตียงคนไข เคยี งขางดว ยเมยี ใหม ตะโกนไลแมเหมอื นหมู
เหมอื นหมา ดงึ ดนั จะเอาแมเ ขาคุกทาเดียว ทง้ั ที่แมฟูมฟายขอโทษซาํ้ แลว ซํา้ เลา กท็ ําใหห ลอ นบันดาลโทสะ และนึกเกลยี ดพอ เขา กระดกู ดํา
อยากคืนแคน ของแมใหบา ง

คนเรามีเร่ืองใหสาํ นกึ ผดิ มากมาย แตสาํ หรับหลอนแลว เรือ่ งนใ้ี หญห ลวงจนแมพ ยายามลมื และคดิ วา สมควรแกเหตุ กย็ ังคงเปน
จดุ ดางพรอ ยกลางใจ สลดั ลางไมหลุด จะดว ยลกู ไมตงั้ แงค ิดเกลื่อนกลบลบลมื ใด ๆ ก็ตาม

คืนนี้ เดย๋ี วนี้ มเี หตุใหใจอันเปนกุศลเดมิ ๆ หวนคนื มา ดลใหเ กดิ ความคดิ ทีไ่ มเคยปรากฏมากอน ตลอดเวลาอันเลวรายยาวนาน
หลายขวบป

คือขอโทษพอ ...

ทํางานมานานนมจนหยบิ โทรศัพทพดู กับคนระดับรฐั มนตรไี ดดว ยทาทเี ชอื่ มน่ั บดั นเี้ พือ่ ตอสายถงึ พอ ตนเอง กลับส่ันไหวอยา ง
นาอาย

๒๔๕

กดเบอรบานเกา เปน ชดุ ตัวเลขที่เหมอื นฝง ลมื ไมเ คยคดิ ขดุ ขึ้นมาอีก บดั นี้กอความรสู ึกออ นโยนขน้ึ มากลางใจเม่ือเลขเหลานั้น
ปรากฏในหวั

“ฮัลโหล...”

จําเสยี งเมยี ใหมข องพอได เกอื บตดั สายแลวรอโทร.ใหมว ันหลัง แตแลว ก็เกิดความเดด็ เดย่ี วทจ่ี ะรกั ษาความตั้งใจเดิม คนื นี้
หลอนตอ งขอโทษพอ ใหได

“เรยี นสายคุณจอมภพคะ ”

ฝายโนน เหมอื นอ้ึงไป กอ นถามเสียงกระชาก

“นั่นใครไมท ราบยะ? โทร.มาดกึ ดน่ื ปานน”ี้

เรือนแกว หร่ตี าลง คงนกึ วา สาวทีไ่ หนโทร.มาตามพอถึงบานละซี เกือบแกลงมารยาสาไถยสวมรอยเปน ‘หญงิ อื่น’ ของพอ
ใหน งั หนา ดานอกไหมไสข มเสียบาง แตแลว ก็ระงับไว หลอนจะโทร.มาลางบาป ไมใ ชกอ ความเดือดรอนราํ คาญใจใหใ ครอกี

“นา สาย...นแ่ี อลูกพอ จอมนะคะ”

เกอื บตอ งกดั ล้ิน เมอ่ื ฝน เรียกฝายน้นั วา ‘นา สาย’ เปนครง้ั แรก

“ออ...”

สายชลเสียงออ นลง เงียบพกั ใหญค ลา ยแปลกใจ แตแลวก็ตอบจนได

“เขาไมอ ยหู รอก ไปพัทยา พรงุ น้ถี งึ จะกลับ”

เรอื นแกว เมม ปากดวยความผดิ หวัง เกอื บถอยฉากโดยดี แตแ ลว ก็ถาม

“ขอเบอรมือถือพอจอมหนอ ยเถอะคะ แอม เี รอ่ื งดว น”

คราวนสี้ ายชลเงียบไปนานมาก คงระแวงอยกู ระมงั วาหลอ นจะรบกวนทางใดทางหนง่ึ ไดแตห วงั วาฝายนั้นคงรูความ
เคลื่อนไหวในชีวติ หลอ นบา ง จะไดท ราบวา ทุกวันน้ีคนอยางเรือนแกวไมอ ยใู นภาวะตอ งพง่ึ พาใครเลย

เมยี พอไมใชค นใจดาํ อะไร พักเดียวกต็ ดั สนิ ใจบอก เรอื นแกวกลา วขอบคณุ และกดปมุ ตดั สาย มิไดรรี อตอแยอันใดอีก

ถือกระบอกโทรศัพทคา ง ช่ังใจหนอ ยหน่งึ ทาํ ไมตองรบี รอ นเอาดึกดนื่ คอ นคืนอยา งน?้ี พอคงหลับไปแลว และอาจปด
โทรศพั ทไ วด ว ย

สายหนากับตนเอง ตอนน้ใี จรอนเหมอื นไฟเผา ยงั ไงก็ขอลองสกั ครั้ง หลอนกดตามเบอรทีร่ บั รูมา คอยๆกดทลี ะปมุ อยา งจะให
แนใ จวา ตองใช พรอมทั้งภาวนาใหพ อเปดเครอื่ งไว

๒๔๖

“สวสั ดคี รบั !”

เสียงหา วของพอ ดังมาตงั้ แตส ญั ญาณเรียกที่สองไมท นั ขาด เรอื นแกวใจเตน ถี่ เอาเขาจรงิ กลับสง เสียงใหผา นรมิ ฝปากยาก ไม
สมความมงุ มาดเดมิ

“ฮลั โหล! ไดย นิ ไหมครับ?”

พอ คงอยูในสถานบนั เทิงท่ีไหนสักแหง เพราะเสยี งอกึ ทกึ ของเคร่อื งดนตรแี ละผูคนสรวลเสรอบขา งแทบกลบมดิ แตเ มือ่ เวลา
ผา นไป เสยี งแทรกกซ็ าลง แสดงวาปลกี ตัวหา งออกมา

“พอ คะ นแ่ี อน ะ”

เรอื นแกวพยายามสะกดเสยี งใหเ รียบ ความเงียบเกิดขึน้ ท่ีปลายสายไปช่ัวขณะ คลา ยฝา ยนน้ั ตกตะลึงจงั งงั กอ นตามมาดวยเสียง
ละลา่ํ ละลกั

“นน่ั แอเ หรอลกู ?”

“คะ แอเ อง”

ตา งเงียบงนั กันไปอยา งไมรจู ะเริ่มสานตอ ประโยคทายทกั อยางไร ในเมือ่ หา งเหนิ กันจนกลายเปน คนแปลกหนาไปแลว เรอื น
แกว ไมไ ดเ ตรยี มคําพดู ไว เมอ่ื ครูหลอนเพียงเกิดความปรารถนารนุ แรงที่จะโทร.หาพอ ขอโทษพอ แตบัดนี้เมอ่ื ถงึ เวลาเผชญิ กันจรงิ ๆ ทกุ
อยางกลบั ติดอยทู ี่ปลายลนิ้ ทิฐิและความโกรธเกลยี ดคลา ยหวนกลบั มาตง้ั มั่นในอกอกี

“ลูกอยูทไ่ี หน? ตอนนย้ี งั อยกู ับนา จดี๊ หรือเปลา? พอ เคยไปหา กเ็ หน็ ยายจากบา นเดมิ กนั หมดแลว เจาของใหมไมย อมใหท ีอ่ ยเู สยี
ดว ย”

“เปลาคะ แออยคู นเดยี วมาตลอด อาศยั นา จด๊ี แคส องสามเดือนเทา นน้ั ”

หลอนตอบส้ัน และไมพ ยายามทจี่ ะเคน คาํ ใหต อเนอื่ ง กลายเปน วา จอมภพตอ งสบื สานเสียเอง

“ดีใจเหลอื เกินที่ไดย นิ แอเ รยี กพอ อีก พอ รอมานานแลวนะ”

ไดยินเพยี งนน้ั เรอื นแกวกร็ ตู วั วา ยงั รกั พอ มากแคไหน ตองฝน กลนื กอนสะอึกลงคออยางยากเยน็

“วา แตลกู มปี ญ หาเดอื ดรอ นรอใหพ อชว ยเหลือหรอื เปลา ? บอกมาวาอยูไหน พอจะไปหาเดี๋ยวน”้ี

เรือนแกวกะพรบิ ตาถี่ ๆ

“หนูสบายดี ไมม ปี ญ หาหรอก ถามีก็จะไมร บกวนพอ เด็ดขาด!”

ปลายสายปลอดเสยี งไปอกี ครั้ง ความเงียบของพอ ทําใหคาํ ขอโทษและความคดิ จะพูดดขี องหลอนสะดุดชะงักลงชว่ั ขณะ

๒๔๗

“ทําไมพอไมไ ปงานศพแม? ”

ถามหว นแบบมะนาวไมม นี ํ้าอยา งหาเร่อื ง ไอรอ นเริ่มไตข ้นึ มาเปน รวิ้ จอมภพอึกอัก ผา นโลก ผานสถานการณฉ บั พลัน
กะทนั หนั มารอยแปด กระทงั่ ตง้ั สติ คดิ รไู ดเ ร็ววา จู ๆ ลูกสาวคงไมโทร.มากลางดึกเพื่อทวงถามเร่อื งเกา แคน ้ี จึงตอบอยา งใจเย็นทส่ี ดุ เทาท่ี
จะเปนไปได

“แอ...พอ เคยมีความโกรธ เคยมที ิฐมิ านะ แตท กุ วนั นค้ี ิดถงึ สงิ่ ทีผ่ านมาและเร่ิมสาํ นกึ ถาหากลกู ยังเกลียด ยงั อยากดา วาพอกไ็ ม
เปน ไรนะ ขอบอกเทา นน้ั วาพอ เสียใจที่ทําใหลูกรักและเขา ใจไมไ ดเทาแม พอ ผิดท่นี อกใจ แตแมของลกู กโ็ มโหราย และเลนกันถงึ
โคตรเหงา เทอื กเถาเหลา กอ เปนส่งิ ที่...”

“พอไมต อ งแกต วั หรอก หนไู มไ ดโ ทร.มาฟงพอ พูดถึงความผดิ ของคนตาย แลวเร่อื งเทือกเถาเหลา กอนะ ถาใครมายืนชี้หนาดา
พอ ของหนู หนจู ะไมตบเขาหรอก จะไมโกรธตอบดว ย!”

จอมภพระบายลมหายใจยาว

“เอาละ แอเ ขา ขางแมก ไ็ มเ ปน ไรนะ ตอนน้ีลกู โตแลว เห็นแกค วามรักและความดีท่ีพอ ใหก ับลกู มาตลอด บอกสักคําเถอะวาจะ
ใหพอ เหน็ หนา อีกสักครงั้ ไดไ หม? พอ จะนอนตายตาไมห ลับถา ยังตดิ คางวา ลูกอยูไหน อยกู บั ใคร ทาํ อะไรเลีย้ งตวั ...”

ไมแนใจนกั วาโทรศพั ทเ บอรท ่ีขึ้นอยทู ่หี นาปด เครอื่ งมอื ถือของเขาจะเปน หลักแหลงอาศัยของลูกหรือเปลา แตตงั้ ใจไวแ ลว วา
จะเร่มิ สบื หาจากเบอรน้ี หากเรอื นแกว ปฏิเสธที่จะเปด เผย

“อยาหวงเลยคะ” ทาํ เสียงเยาะ ปน หนาเปนผหู ญงิ ช้นั ต่าํ กระแทกเสียง “หนขู ายตัวมานานแลว! สุขสบายดี พอจะแนะนําใครมา
ซื้อหนูไปคา งคนื ดว ยก็ไดนะ”

จอมภพตระหนกจนแทบปลอ ยโทรศัพทรว งลงพนื้ เสยี งขืน่ เขยี วกรา นกระดา งของลกู สาวทาํ ใหเ ชอ่ื ทันทวี า เปนเรอ่ื งจรงิ

“แอ...” เสยี งส่ันอยา งระงบั ไมอ ยู “หนพู ูดจรงิ หรือเปลาลกู ?”

เรอื นแกว กระตุกยิ้มหยัน สะใจที่ทําใหอกี ฝายเสยี งรัวเปน เจก ตน่ื ไฟ

“ไมเ ช่อื กม็ าดเู อาเองส”ิ

“โธ! ...ลกู ”

“โธทาํ ไมคะ นแี่ หละผลผลติ ของบา นแตกสาแหรกขาด! ใครละเปน คนทํา? เคยคดิ บางไหมวา ไลแมแลว จะเกดิ อะไรขึน้ กบั แอ?
เงินท่พี อเจยี ดใหม านะ ปเ ดียวก็หมดเกลีย้ ง รไู หมแมเอาไปลงทุนแลว ขาดทนุ ปนป ทีเ่ ปน ลมตกบนั ไดตายกเ็ พราะหมกมุนคิดมาก ตอ งใช
หนี้เขานัน่ แหละ แมตายแลว จะใหแ อเ อาเงนิ จากไหนซื้อขา วกรอกปากละ ถา ไมใ ชสมบัติเกาท่แี มใ หไ ว! ”

พน พิษเสรจ็ ก็กรีดหวั เราะแหลม จอมภพนงิ่ ไป กอ นเอย เสียงเครอื

“เลิกเถอะลูก มาอยกู บั พอ นะ”

๒๔๘

หญงิ สาวย้ิมเกรียม
“หนูจะวางละ”
“เด๋ียว...เด๋ียว”
พอ รบี หาม เสียงออ นลาเหมอื นใจจะขาด
“แอจะใหพ อทาํ ยังไงก็บอกมานะ พอยอมทุกอยาง พอขอโทษ อยาปลอยใหต วั เองเหลวแหลก พอทนไมได”
เรอื นแกวหร่ตี า ปลายนว้ิ โปงรออยทู ป่ี มุ ปด
“หนูโทร.มาบอกพอแคน ี้แหละ จะไมก วนอกี แลวตลอดไป ขอใหอ ยูเปน สขุ ไมตองโทร.มาเบอรนี้นะ หอ งเสีย่ หนาโงม นั ซอ้ื
ท้ิงไว เดี๋ยวเสย่ี อยูเหน็ เปน เสยี งผูชายจะเขา ใจผดิ หรอื อยากใหห นูถูกตบกต็ ามใจ”
“แอ. ..”
หญงิ สาวขยบั น้ิว แตแลว เสยี้ ววินาทีเดยี วกอนลงแรงกด สาํ นกึ ฝา ยดีกร็ ง้ั ไวท ัน ระลอกขมพลงุ ผา นลําคอขึน้ โจมจบั จมกู ไมอาจ
เกบ็ เสียงสะอ้ืนฮักไดอ กี ตอ ไป ท่สี ดุ ก็ปลอ ยโฮใหผูบังเกิดเกลา ไดยนิ เยน่ิ ยาว จอมภพแทบเปนบา เปนหลังเดย๋ี วน้นั ไมรวู าเกดิ อะไรขึ้นกบั
ลูกกันแน
“แอ...คนดีนะลูกนะ ลกู เปน อะไร ถูกใครทํารา ยหรอื เปลา ?”
“พอขา...”
น้าํ ตาไหลเปน สาย มอื ที่ถอื กระบอกโทรศัพทส ัน่ ระริก ทิฐมิ านะพังทลายลงส้นิ
“แอข อโทษท่ีทาํ ใหพ อเสยี ใจคะ ”
จอมภพสะกดอารมณไวอยางยากเยน็ เพราะตามอารมณล ูกสาวไมท ัน
“คร้งั ไหนละ ทแ่ี อทําใหพอเสียใจ? เพงิ่ เด๋ียวนท้ี ่พี อ จะอกแตกเพราะรูว าลกู ทาํ ตวั ตกต่าํ บอกพอซิวาจะมาอยูด ว ยกนั พอจะไป
รับ”
“เปลา คะ เรอื่ งน้นั แอโ กหก อยา หว งเลย แอมีงานทําเปนหลกั เปน แหลง อยางผูหญิงดี ๆ คนหนึ่ง”
บรรยากาศเปลย่ี นแปลงไปทนั ที
“พดู จริงหรอื ลกู แนนะ?”
น้ําเสยี งฝายน้นั แชม ช่นื ข้ึน

๒๔๙

“คะ”

จอมภพหวั เราะ เปน เสยี งหวั เราะปรีดาของผูเ ปน พอ

“บอกซิวาลกู อยทู ไ่ี หน พอ จะไปหาเดย๋ี วน้เี ลย”

เรอื นแกว ขมสะอน้ื กอนตอบวา

“แลว หนูจะติดตอไปนะคะ และจะไปหาพอ เอง”

“แอ พอฝนเสมอนะวาวนั หน่งึ เราจะกลับมาดกี นั ไดม าอยูดวยกันอกี ”

“คะพอ ที่ผา นมาหนูเลวมาก พออโหสิใหห นูนะคะ ท้ังท่พี ูดชว่ั ๆ กับพอ ไปเมือ่ หลายปก อ น และทีเ่ พง่ิ พลอ ยเหมือนผสี ิงเมื่อก๊ี
อีก”

“ลกู รกั พออโหสิ”

ถอยคําอันหนกั แนน นัน้ ทรงความหมายยิง่ นัก ไดยนิ แลว อกใจคลายเปดโลงออกกวา ง สบายถึงทสี่ ดุ ใครวาสายสมั พนั ธอ นั ราว
ฉานน้ันเหมอื นแกวแตก ทแี่ ทไมจ ริงเลย สายใยระหวา งใจสมานคนื ไดเ สมอเมอื่ แหวง วิ่นไปบาง ดีใจทีพ่ อ ยงั อยูและเอย คาํ อโหสเิ ขา หู คง
สายไปหากหลอนสาํ นึกไดเม่อื แก

“ถา บาปกรรมมจี ริง แอก ็คงไปเกิดเปน สัตวช ดใชค าํ พดู ของตัวเอง แตอยา งนอ ยเด๋ยี วน้ีแอก็สบายใจขึ้น ขอบคณุ นะคะพอ”

“ไมเลย พออโหสแิ ลว ลกู ไมต อ งไปชดใช ไมต องเปนสตั วทไี่ หนทั้งนั้น”

เร่ืองบุญกรรมทถี่ กู ปลกู ฝงมาตลอด ทาํ ใหค ิดข้ึนมาวา ถาหลอ นจะไปเกิดในท่ตี า่ํ กด็ ว ยคําพดู ของตนเองสงไป ไมอ าจถกู ผลักไส
หรอื ยบั ยั้งไวด ว ยคาํ พูดเขา ขางของพอ หญิงสาวปลงใจกมหนา รับอยูในที ทวามไิ ดโ ตท จี่ ดุ นัน้ อกี

“พอกลบั ไปสนกุ ตอเถอะคะ แอจะเขา นอนแลว”

“คืนนีพ้ อ มคี วามสขุ ทสี่ ดุ ขอบใจนะลกู ” จอมภพกลา วดว ยความเบกิ บาน “กอนวางหูจะไมบ อกใหพอ รหู รอื วาชวี ิตลูกเปนยงั ไง
บาง ยงั อยตู วั คนเดยี วหรอื เปลา? คงมีแฟนแลว สนิ ะ”

แวบหนง่ึ ที่ฟงคําถามพอ เรอื นแกว เกดิ ประหวดั ถงึ ใบหนา ของเกาทัณฑข ึน้ มา แตก แ็ วบเดยี วเทา นนั้ …

“ยงั คะ แอย งั เปนโสด แลว ก็คอ นขา งจะบา งาน ไมม ีเวลาสนใจเร่ืองพวกนี้ ราตรีสวัสด์นิ ะคะ” แลวก็ทิ้งทายแผวหวานเหมอื น
เดก็ ๆ “หนรู ักพอคะ”

นนั่ คอื ถอยคําทรี่ วู า จะทําใหพ อ ดีใจกวาอะไรทัง้ หมด เรือนแกว หมดหว ง หมดพะวง วางโทรศัพทค นื แปน ลกุ ขึ้นเขา หอ งนา้ํ ลาง
หนา ลา งตาอีกครง้ั กอนกลบั ข้นึ ทีน่ อน ซงึ่ คราวน้เี ม่อื เอนกายกอดหมอนขาง กถ็ งึ กับยิม้ กวา งอยางสขุ สม เพราะปลดเปลอื้ ง
มลทนิ จากใจไดร าบคาบสนิทแลว