ทางนฤพาน-ดังตฤณ

๓๕๐

นง่ั หลังตรง ผอ นคลายตลอดราง ควาํ่ มือวางบนตกั วางเทาลงเสมอกันบนพน้ื ปด ตาเหลือบตาํ่ รักษาดลุ ความรนู งิ่ ทว่ั พรอม เกิด
ความเห็นชดั วาเมอ่ื กาํ หนดการวางกายไวเหมาะสม กเ็ กิดความพรอ มรขู นึ้ ทนั ทใี นระดับหนึง่ เหมือนกบั การต้ังทาไวถกู ไดทเ่ี หมาะในกีฬา
ใด ๆ ก็จะทาํ ใหเกดิ นมิ ติ ที่เหมาะสมกบั กฬี าประเภทนั้น ๆ โดยงาย

การวางกายไวถ กู ยงั กอใหเกิดฉนั ทะ หรือความสุขความพอใจ เชน ขณะน้ีเพยี งหลอ นกาํ หนดดคู วามเปนไปของกาย เห็นเจตนา
ขยายหนาทองเพอื่ ดึงลมเขา กเ็ กิดนิมติ เสนทางลมลวงหนา ตลอดสาย โดยเฉพาะความชัดท่ีจุดกระทบแรกเขาในโพรงจมกู คลายกบั กาย
เปนแลงธนู สายลมหายใจเปนเสนทางลูกศรวงิ่ ที่จะตอ งเหน็ ใหไ ด

ปญ หาของผูปฏบิ ัติสมาธสิ ว นใหญอ ยูต รงนี้ คือลม เหลวแตแรกเพราะเบสิกไมดี และใหเวลาอยางตงั้ ใจไมนานพอ ถาหากจดจอ
อยตู ลอดเวลาดว ยความผอนคลาย ต้ังกายไวถ ูกสว นเหมาะ ไมเ ครยี ดเกร็งเลย เดี๋ยวเดยี วกไ็ ดผ ล เมอื่ ลมหยดุ กเ็ พงรออาการขยายหนา ทองดึง
ลมเขา เชนเดียวกับการงา งคันธนูเล็งเห็นเสน ทางระหวางแลง กับเปา หมาย เมือ่ ลมเขาหรอื ออก ก็ปกใจเขาหาสายลมเทากบั การสง ตาตามดู
ธนพู ุง เขา เปา จริง

ผูป ฏบิ ตั โิ ดยมากจะทราบเฉพาะตอนลมเขา พอลมออกสติจะหาย ยิง่ ระหวา งพกั รอลมเฮอื กใหมย ง่ิ แลว ใหญ พลดั ไปโนนหลน
ไปน่ี ถา เพียงพบความจรงิ และพยายามอดุ จดุ ออนตรงนี้เสยี หนอ ย อาการเหมอ หรืออาการตกภวังคเห็นโนนเห็นนีร่ อ ยแปดก็แทบไมม ีทาง
เกิดขน้ึ เลย

เรอื นแกวขยายหนาทอง ดึงหายใจเขา เห็นสายลมเปน ทางตามนิมิตทถ่ี ูกเกง็ รูไวล ว งหนา เม่ือสุดปอดแลว ก็ผอนออกอยา ง
ประณีต ยาว และนมิ่ นวล กอนมิ ิตเสมอกนั เปนสายเดยี วกนั กบั ขาเขา

ทีส่ าํ คัญเมือ่ หายใจออกจนสดุ หลอนยงั คงเพงรอลวงหนา ในสายนิมติ ลมหายใจเขาออกครงั้ ตอไป พูดงาย ๆ วาจดจอ รอู ยูกับ
กายนงั่ เตรยี มขยายหนาทอ งดึงลมไมป ลอ ยใหค ลาดเคล่อื นไปไหน

เฝา ดูลมนนั้ งา ยกวายงิ ธนเู สียอกี แคตามเหน็ ซ้ําไปซาํ้ มาอยูใ นนิมิตเดียวคือลมหายใจเขา ออก ฉันทะในนิมิตจะเปน ตัวเรง ใหเกดิ
ความสวาง สงบนิ่งจดจอ เรยี กพลงั รเู พม่ิ ข้ึนเรื่อยๆ กระทง่ั ถงึ จุดหน่งึ ไมเ หลอื อะไรเลยนอกจากการรูล มทผ่ี า นเขาออกกายนัง่ นี้

เรือนแกว รสู กึ สงบและเหน็ แสงสวางนวลฉายออกมาจากภายใน คลา ยมรี อยย้มิ นอย ๆ ผดุ ข้ึนมาจากกระแสความสวา งเปน หนึ่ง
นนั้

น่ันคือการเกิดองคส มาธิเบือ้ งตน ท่ตี ง้ั อยไู ดช ่วั คราว หรือทเี่ รียก ‘ขณกิ สมาธ’ิ อนั ประกอบดวยวติ ก คอื ต้งั สตินกึ คดิ ธรรมดา
นเ่ี อง คํานึงวา นี่ลมหายใจเขา น่ลี มหายใจออก เมอ่ื เกดิ วิตกแลว ส่ิงที่ตามมาคือวจิ าร ไดแกการจมด่ิงอยใู นนมิ ติ ลมอันแชม ชดั ราวกับตวั ตน
กลายเปนสายลมหายใจเสียเอง หรือคลายลมเขาออกเปน แมเ หลก็ ที่มแี รงดงึ ดูดจติ ใหตดิ แนน เปนผลของการเขาคลุกคลจี ดจอ อารมณเ ดียว
นานพอ จนตวั รตู ้งั อยถู กู สวน เหน็ นิมิตกวางขวางตลอดสาย

เมื่อเกดิ วิตกและวิจารแลว กม็ อี าการทางใจทีต่ ามมา เชน ปสสทั ธิ หรอื ความสงบคลา ยมกี ลุม นาํ้ เย็นสนิทขังไวเ ต็มกาย รํางบั ซง่ึ
ความกระวนกระวายทั้งปวงลงได เหลือแตฉันทะในการเพงดสู ายลมเขา ออกไมล ดละ

อยา งไรกด็ ี อันเน่อื งจากฐานจิตเรือนแกวยงั ไมต้งั ม่ันเต็มที่ จึงกระเพือ่ มเปน ความคิดไดงาย โดยเฉพาะเมอื่ มเี รอื่ งวกวนเกาะใจ
คลายเปด ประตูหนา ตาง ปลอยใหศตั รูเขามาเพนพา นในเขตบานไดงาย มาตรี วนกวนใจ ขโมยสมบตั คิ ือ ‘สตริ ู’ ไปเนอื ง ๆ

ปานนี้เขาคงอ๋อี อ อยูกบั ยายคนน้ัน...

๓๕๑

ดงึ ความรับรูกลบั มาทกี่ ายซ่ึงยังคงนงั่ ตรง ผอนคลาย สบายตลอดราง จากน้นั วนไปท่ีจุดเริ่มใหม คือทราบวาตนกาํ ลงั จะขยาย
หนา ทองเพอ่ื ดงึ ลมเขา เหน็ นมิ ติ ลวงหนา และเมอื่ ลมเขา จรงิ กท็ ราบชัดตลอดสายคงที่ ไดต ระหนักชัดเดีย๋ วน้ันวา ตราบใดจติ มเี สน ทางเพง รู
แนว แน กําหนดนกึ นิมิตสายลมหายใจเขาออกไวไ ดอยา งมนั่ คง ตราบน้นั ตอ ใหม ีระลอกความคดิ จรมามากนอ ยแคไ หนก็ชา ง เพียงไมนาํ พา
เสียประเดย๋ี วประดา ว กลมุ ความคดิ กร็ ะเหยหายจากหัวไปเอง

ดวยความเปนคนเรยี นรเู ร็ว โดยเฉพาะเกยี่ วกับเรอ่ื งท่ตี องใชใ จสมั ผัส เรอื นแกวจบั หลักไดเดี๋ยวนั้นวาวิธแี กฟ ุง ซา นขณะทําอา
นาปานสติไดด ที ่สี ดุ คอื ดึงความรับรูกลบั มาท่กี าย นึกถงึ รางทน่ี ิ่งตรง ผอนคลายสบายตลอดตัว และรอดกู ารขยายหรอื ยบุ หนาทอ งคร้งั
ตอไป เมอ่ื เห็นการขยายหรอื ยุบหนาทอ งกจ็ ะพลอยกลบั มาตดิ นมิ ติ ลมตามไปดว ยเองโดยอตั โนมตั ิ

กายนี้เองคือฐานทีจ่ ะใชเ ลง็ ทางลมเขา ออก หากไมเ ห็นกายกเ็ หมือนไมเ ห็นแลงธนู เหน็ แตล ําธนอู ยา งเดยี ว ไมเ หน็ เสน ทางเขา
เปาแจม ชดั

วนเวียนซ้ําไปซาํ้ มาระหวา งความเหน็ ลมชัดกบั กลุมความคิดฟงุ ซานซัดสาย กระท่งั ถึงจดุ หนึง่ ความฟุง ซานเปนฝา ยพา ยแพ ลา
ทัพถอยจนส้ินซาก ราวกับขาศึกท่ีถกู ดดู จมหายลงไปในธรณี จิตล็อกตัวนิง่ เห็นนมิ ติ ลมเขาออกชดั แบบเขา ฝก อยตู ลอดเวลา ประคองรักษา
ไมใ หก ระเพอื่ ม โดยรกั ษาความเรยี บนง่ิ ของจติ ใหมีสภาพเหมอื นแผน น้าํ ระวงั ไมใหเกิดความไหวขน้ึ ได

เสวยสุขในอารมณข ณิกสมาธิเหมือนนั่งที่ชายทะเลและเพลนิ มองขอบฟาโพน เน่ินนานจนกระทง่ั รูสึกเบอื่ ความกา วหนา ยตุ ลิ ง
เน่อื งจากแรงสนบั สนนุ ขาดลงแคน น้ั

หญิงสาวลมื ตาข้ึน ลุกจากเกาอี้เดนิ วนไปเวยี นมาดว ยความน่ิงแนนเปน สขุ และกระหยิ่มใจในความสามารถทางจติ ของตน สงบ
เหมือนธรุ ะทง้ั โลกหมดลงสิ้นแลว

แตภาวะอม่ิ เอิบหลงั ขณิกสมาธเิ ปนของแตกพังงาย เพียงครเู ดียวเม่อื จติ ประหวดั ถงึ เกาทัณฑ ใจกฟ็ งุ ขึ้นมาอีกเหมือนลมหอบฝนุ
กระจาย เปนทุกขเ ปนรอนเกนิ หา ม โดยเฉพาะเม่อื ดวงหนาหวานหยดชวนใหห ลงรกั ของสาวนอยนางนน้ั ลอยเดนขน้ึ มาในหวงนกึ หัวใจ
หลอนก็ผา ววาบขน้ึ ราวกบั ใครเอาแหวนไฟมาลอมรัด คงเพราะกําลงั สมาธชิ วยเสริมมโนนกึ ใหแจมชดั หนกั แนน เปน ปจจัยโหมพายุ
อารมณใหแรงขนึ้ กวา ปกติหลายเทา

เห็นหนาแคค รั้งเดยี วแตจ ําตดิ ตา ยายคนนัน้ มหี ลายสิ่งรบกวนจิตใจหลอ นนัก ไมวา จะเปนความหวานท่ีดรู วู ามดั ใจชายไดท ุก
เมือ่ หรอื ความนิ่งในธาตุแททผ่ี ูห ญิงดวยกันตอ งอจิ ฉา อยา งเชนเวลานี้ พอเรือนแกว รตู ัววา เปน ฟน เปนไฟ กน็ ึกเปรยี บเทยี บ และคิดวา ตน
คงแพล ยุ หากแขง กับยายนนั่ ในเรอ่ื งการรกั ษาคา ของตวั เอง

จนิ ตนาการเหน็ แมคนน้นั รักษาความเรยี บเรื่อยเฉอื่ ยเฉยไวไ ด ไมใสใจไยดกี บั เกาทัณฑน กั ในขณะท่หี ลอนครึ่งบา คร่งึ ดเี ขาไป
ทุกที เรอื นแกว กบ็ อกตนเองวาตองหดั เย็นเอาไวบ างแลว เรื่องอะไรจะคลงั่ เปนนางรองในโลกมืดอยูคนเดยี ว หลอ นกห็ นึง่ เหมอื นกนั

ขม ใจ คิดหาเครอ่ื งดับไฟในอก เหลียวไปแลมายามนค้ี งมแี ตเปย โนท่ีใกลตัวหนอ ย จงึ เดนิ ดง่ิ ไปเปดฝาครอบ ยกเบาะท่เี ปนฝา
ปดมา นั่งรือ้ คนแผน โนต เพลง Fantaisie-Impromptu ของโชแปงข้นึ มาวางเรยี งบนไมคน่ั วาง

เรม่ิ เลนอยา งไมฝดฝนนกั วิญญาณหลอนผกู ติดกบั เปยโนเปนอนั หนึง่ อนั เดยี วมาเน่ินนาน สบิ ลาํ นิ้วลงน้ําหนักสัมผัสพบกบั คยี 
ไมข าวดาํ ทกุ แทง อยา งถกู ตอ งและตรงเวลาเสมอ ราวกับมีปลายน้ิวแนบติดทกุ ผิวคยี อยูแ ลว สั่งไดวา จะใหโ นตใดดังเมอื่ ไหร เรง หนักเบา
หรือชา เรว็ แคไหน

๓๕๒

ระดบั ทเี่ รือนแกว เลน น้นั เขาข้ันแยกประสาทมือซา ยขวาเปน เอกเทศจากกนั ไดเ ด็ดขาด โดยท่ีใจแยกภาคตดิ ตามและสง่ั การ
เคล่ือนไหวประสานงานเปนหนงึ่ สีห่ องแรกของ Fantaisie-Impromptu คอื การออกรายรําเอาเชิงของมือซาย ถดั จากน้นั มือขวาจงึ ตอตามมา
ดวยการวาดลวดลายไลลาสสี ันชวนพศิ วงตามแบบฉบบั ทรงเสนหเฉพาะตวั ของโชแปง คตี กวผี ูมผี ลงานทฟ่ี ง แปลกใหมข ึน้ เงาวับไดใ นทุก
พ.ศ. ไมว า จะเปนชนิ้ ทอ่ี อกแนวหวาน สงางาม นา ใหลหลง หรือประหลาดพิลกึ นา งงงนั

ปกติเมือ่ ลงนิ้วกดคยี เปย โนคณุ ภาพดีหนอ ย จะมแี รงสปริงทีใ่ หส มั ผัสสะทอนกลับเปน ความสขุ นดิ ๆตลอดลาํ นิว้ นนั้ ๆอยูแ ลว
ยิง่ ถา ขอมอื ออ นหยนุ สามารถสลบั น้ิวไลเ รยี งรวดเรว็ ตามแนวทางอันสลบั รายพรายแพรวแหงลํานําจากคีตกวอี จั ฉริยะ เหน็ ตลอดปลาย
แขนและนวิ้ มือเปนเคร่ืองจักรทรงประสิทธิภาพท่ีรงู านอัตโนมตั ิ สมั ผัสและความเคล่ือนไหวจะรวมขน้ึ กอ มโนทัศนและสนุ ทรียภาพ
ย่งิ ใหญอ ันไมเปน สาธารณะแกบ ุคคลทว่ั ไป

การสลับนว้ิ ไปบนกลุม โนต ประชดิ ติดพนั และตองไลน ํ้าหนักใหไ ดส สี นั ตามใจโชแปงไมไ ดเปนปญ หาสาํ หรบั เรอื นแกว เลย
หลอนปลอยน้ิวว่งิ เลน ไปกบั ทอนหลักของ Fantaisie-Impromptu ดว ยความเพลินอารมณ ดบั ความแหนหวงรอ นรุมลงไดช ัว่ ขณะทโี่ ลด
แลน อยนู ัน้

ทวา เมอื่ เขาสทู อ นแยกอันคลา ยแปรจากลีลาโลดเตน ในพายุแปรปรวนมาทอดนอ งเดินชมสวนดอกไมส บายตาสบายใจ เกิดการ
รบั อารมณเพลงอยา งไรไมทราบ ใจไพลไ ปคิดถงึ เกาทัณฑแ ละแมยอดเยาวมาลยของเขาขึน้ มาอกี

ปานนี้อาจเกย่ี วกอ ยชมสวนกันอยจู ริง ๆ ก็ได...

ผะผาวรา วลกึ ไปทัง้ ทรวงอก เขาจะเอาไวท ั้งสองคนเลยหรอื ไงนะ?!

เลนทอ นกลางอยางกะพรองกะแพรง สบิ ปลายนิว้ ท่ีรจู ักทกุ ๆ คียข าวดําดจุ บรวิ ารอันเช่ืองในอาํ นาจ เคยพลว้ิ แสวงทล่ี งไดเ อง
อยางแมนยาํ กลับปอ แปเ รรวนราวกบั ทหารเลวไรว ินัย ไมเกิดสมั ผัสสัมพันธภาพระหวา งมือกบั แพคยี เบอ้ื งลางเอาเลย ทง้ั ที่เปน ทอ นชา
เลน งายกวาทอนแรกมาก

หัวค้วิ ยน ลงเล็กนอ ย ฝนไปรงั แตจะหมดความสขุ จึงตัดสินใจผา นไปเสีย โยกตวั ขยบั เปลยี่ นทา นัง่ ใหเขาทีใ่ หม เปลยี่ นแผน
โนต วกกลบั เขา ลํานําหลกั ถัดจากทอ นแยกไปเลย หมายจะใชค ุณภาพการไลเ รียงคียอนั เร็วรค่ี งเสน คงวาเปน ตัวดงึ ความรสู ึกดานดกี ลับมา

แตแ ลว ขณะกําลังลากเสียงขึ้นยอดเขาลูกแรกและเตรียมจะเทลาดลงอยนู นั้ เอง กเ็ กดิ ความผดิ พลาดข้นึ ท้งั ลงนิ้วช้มี อื ขวาไถล
ลน่ื จากคยี ด าํ และทัง้ รกั ษาจังหวะมอื ซา ยใหคงท่ีไมไ ด สงั่ สมความขัดอารมณห นกั เขา ก็บนั ดาลโทสะ ขมวดคิว้ แนน ปบุ ปบ เปลยี่ นรปู มอื
ขวาจากการไลพ รมนวิ้ เปนกําหมดั ตวดั ทุบปงลงไปบนกลมุ คยี เคราะหร ายเตม็ แรง แลว ลุกขึ้นพรวดพราด ใบหนา งามเปลย่ี นจากสงบนิ่ง
เปน หมน เศราหมองหมาง แลว แปรรปู อีกระลอกเมือ่ ตากราววาวโรจนข้ึนจนดดู ุดนั ส้นิ งามเปน นา กลวั

คลา ยลํานําพลิ าสพนิ าศกะทันหันดว ยสายฟาแหงอสรู ฟาด อสูรอนั สรา งข้นึ จากแรงโทสะ ถา ใครน่งั ฟงอยูต รงนนั้ และเผอิญเหน็
หนา หลอ นเขา อาจสะดุงสุดตัวขนาดพลอยลกุ ตามดวยความดีฝอกไ็ ด

กายเริ่มสน่ั เท้มิ แนใ จในบัดนัน้ วาพษิ รักถอนไมไ ดด วยกฬี า สมาธิ หรือดนตรีใด ๆ กระท่ังนานอดึ ใจหนึง่ ของการยืนนิง่ อยกู ับ
ความมอดไหมในตวั เองจนลา ลงเหนื่อยออ น เคา หนา ดจุ ึงกลบั เปลี่ยนเปนสลดรันทด นาํ้ ตาพานจะไหลออกมาอีก

ไมอยากแบง เขาใหใ ครแมแ ตนาทเี ดียว...

๓๕๓

อดั อนั้ เต็มกลืน ลกุ จากโซฟากา วพรวด ๆ ไปหยิบกระบอกโทรศัพทไรส ายที่หวั เตยี ง กดเบอรตอสายถึงเขา

อยางที่เดาเปะ เกาทณั ฑป ดมอื ถือเอาไว

รูสึกไรค า อางวา ง หมดส้ินเรย่ี วแรงจนตองยอมปลอ ยใหน าํ้ ตาแหง ความนอยใจทะลักหลงั่ ออกมา ยกมือปดปาก กลํา้ กลนื ความ
ขมลงอก เหมอื นเขาเปนยาเสพยตดิ แคหางกจ็ ะแยอยูแลว แตน่ีรดู ว ยวาเขากาํ ลงั งอนงอ ขอคนื ดใี ครอยู หลอ นหลงรักเขาขนาดไหน ผูหญิง
คนน้ันก็คงติดหลงไมแพก ัน ยินยอมเขาไดท กุ อยา งเชน กัน

นาทีน้นั เกือบประชดดวยการโทร.เรยี กเชงิ ไทมารบั ไปเท่ยี ว แตก ็จนใจ ชายอนื่ กลายเปน กอ นกรวด เศษแกลบไปหมด อีกอยา ง
พอ เพ่ิงเสยี จะใหฝนแสรงทําหนาระร่ืนทง้ั ชดุ ดาํ ก็กระไรอยู

ปาดนํา้ ตาท้ิง เจบ็ ใจและอายตัวเองท่ีตอ งนงั่ แปะ เอวออ นระแน นาํ้ ตาไหลพรากสะอืน้ ฮักๆเพราะผูชาย อยา งหลอ นแคกระดกิ
นิว้ กแ็ หกันมาเปน กองทัพ จะตอ งไปยหี่ ระอะไรกบั นกั จบั ปลาสองมือพรรณนัน้

พอคิดแลวก็ยอกยอนเขา ทิม่ แทงตัวเอง เมื่อระลึกไดวา แมงหวแ่ี มงวนั ท้งั หมดท่ผี า นมาเปนขอ พสิ จู นวา หลอนใหใ จกับใคร
ไมไ ดส กั คน อยา งมากแคหลง ๆ ชวั่ วูบชัว่ วาบแลวแผวจาง อยากดีดทงิ้ อยา งรวดเร็วเมื่อพบตาํ หนเิ พยี งนอย ไมเคยเลยจะรักและอยากเคียง
ขางเปนคูชีวิตเหมือนอยางที่รสู ึกกบั เกาทัณฑ

ทําไมตอ งเปน เขาเพยี งคนเดยี ว ท่ีหลอ นเต็มใจใหแ ตะตองเน้อื ตวั ได ทาํ ไมตอ งเปน เขาเพียงคนเดียว ทห่ี ลอนเอยสารภาพรัก
กอนอยางนา หมิ่น ทาํ ไมตอ งเปนเขาเพียงคนเดยี ว ท่หี ลอนชิดใกลแลว รสู กึ ออนหวานสวางไสว ทําไม...

การหาความรูสึกของตัวเองใหพบไมใชเร่อื งงายนกั สาํ หรบั คนท่ัวไป แตสาํ หรับหลอ นทไี่ วสมั ผัสกบั ทุกส่ิง และไมเคยยอมงา ย
กบั อะไรสักอยาง รูซ้ึงดวี า ใจตนรับอะไรไดบ า ง รูสึกนึกคิดอยา งไรบางกับแรงกระทบรอบดาน จงึ สามารถตั้งคา ใหกับผูคนและสง่ิ ของได
ถูกตองแมน ยําเสมอ

ตอ งเขาเทา นน้ั ...

ปด กั้นตนเองจนนา ขมขนื่ ยิ่งขมขน่ื เทาไหรย ่งิ อยากกําจดั ขวากหนามใหพนทางเทา น้ัน!

วันนอี้ าของหลอ นรบั เปนเจา ภาพ โดยท่ที า นตอ งเดินทางกลับจากดงู านตา งประเทศเพือ่ การนีโ้ ดยเฉพาะ เรือนแกว คดิ จะชวน
เพื่อนทท่ี าํ งานรวมทงั้ พิจัยมารวมงานในวันมะรนื ซง่ึ ถึงควิ เจา ภาพของหลอ นตามการนัดแนะกับสายชล

จอดรถใกลศ าลาแปด เหมอ มองโดยรอบ หวังลมแลงวา อาจพบรถของเกาทณั ฑจอดอยู แตห าเทาไหรกไ็ มเ หน็ เรือนแกวเมม
ปากชง่ั ใจ กอนกางมือถอื ตอสญั ญาณถงึ เขา

คราวน้ีตอติด

“แอเ หรอ?”

๓๕๔

เสยี งเขาดังมาจากปลายทาง เรอื นแกวเงียบ อะไรบางอยา งในความเปนหญงิ ทาํ ใหเมมปากแนนอยูอยา งนนั้ พอเขาทกั ซ้าํ กล็ งนิ้ว
กดปมุ ตัดสัญญาณด้ือ ๆ

ดับเครอื่ งยนตร สญั ญาณเรยี กทีม่ อื ถือดงั ขนึ้ แหลมกองกรีดอากาศแสบแกวหูเพราะเรง ระดับเสยี งไวแลว ลมื ปรับคนื ปรายตา
มองหนา ปด เห็นเปน เกาทัณฑแ นก ็ปลอ ยใหเ ขารอคา งอยอู ยา งนนั้ ดว ยความแงงอน กระท่งั ถงึ จํานวนนับครั้งจํากัดจึงเงียบหายไปเอง

ถาหลอ นยงั มคี า อยบู างสาํ หรบั เขา กค็ งมานัง่ เปนเพอื่ นในงานเองแหละ โทร.หาหลอนไดหมายความวา แยกตัวจากแมห นา
หวานแลว ละ ซ.ี ..

ลงจากรถ สิ่งแรกท่ีไดยนิ คอื เสยี งเหาของหมาวัดโฮง หอนอีโลง โชง เชง ไกลออกไป ทา ทางคงแบง กก ทาํ สงครามเข้ียวเล็บกัน
อาจจะมีปญหาแบงถน่ิ หรือแยง กระดกู อะไรสกั อยา ง คลา ยคนนน่ั แหละ เพยี งแตค ิดสรางอาวุธหรอื ใชเ ครือ่ งทุน แรงกันไมเปน นอกจาก
อปุ กรณป ระจําตวั และเสียงเหาอนั นาสงั เวชลูกเดียว

เดินเลย้ี วมาตามทาง เหน็ หมาสีนาํ้ ตาลออ นขนปุยตัวหน่งึ ว่ิงเหยาะกระดิกหางมายืนมองหลอน หนาตาคลายพนักงานตอนรบั
เรือนแกวนกึ เอน็ ดปู รานีจนถงึ กับหยุดยนื กระดกิ นิ้วเรยี ก นาน ๆ จะนกึ รักใครหมาวัดหรอื หมาขา งถนนขน้ึ มาทนั ทที ันใดขนาดอยาก
ทักทายอยางน้ี

ดูมันสุภาพออ นโยน ปากกวางคลา ยยม้ิ งา ยอยูตลอดเวลา อาจไมเคยเหากรรโชกเลยสกั โฮง เดียว มันแลบล้นิ มองหลอนดวย
สายตาเปน มติ ร เรือนแกวสมั ผัสไดถึงกระแสวิญญาณทเ่ี ปยมไปดวยความรกั สงบ คดิ ดไี มเ คยเกะกะระรานใครของมัน

จติ ใจขนุ มวั มาตลอดวนั หมกมนุ ครนุ คดิ ไมพ ดู ไมจ ากบั ใคร เพ่งิ เดยี๋ วนท้ี ถี่ งึ เวลาพกั เปลี่ยนกระดา งเปน ออ นโยนลงจนยมิ้ ออก
และนกึ อยากเอย ปากเสวนา

“ไง ไมไปกัดกบั เขาเหรอ?”

สมุ เสียงออนหวานมีเมตตานน้ั เองชักนําหมาใจดีใหเดนิ เขามาดม ๆ นิว้ ทีก่ ระดิกเรยี กของหลอ น หญงิ สาวทรดุ ตวั ลงนัง่ ยอง ลบู
หัวมนั ราวกบั นายเกา ใจทเี่ ริ่มเชอื่ เร่อื งบุญทํากรรมแตงหนักแนนในบัดน้ี เกิดสลดสังเวช สงสารมันข้นึ มาอยางเตม็ ตนื้ ขนาดอยูกับคน
ดวยกนั หลอนยงั ไมร ูสกึ สงบจิตสงบใจเทา เม่ืออยใู กลมนั เลย อยา งกับวา ใจมนั สงู กวา บางคนเสียอกี

“ทําดมี าตง้ั มาก พลาดทายังไงมาเปนหมาไดน ะเรา”

นกึ อยากพดู เชนนน้ั ขน้ึ มาอยางไมม ีปม ขี ลุย อาจเปน เพราะประหวัดถึงคาํ พระบางรปู ท่เี คยกลา ววา สิงสาราสัตวม ากมายมบี ญุ ยงิ่
กวา คน แตว าสนานอ ย ถูกกักขังอยูในอัตภาพเดรัจฉานดวยโทษานุโทษบางอยา ง ก็ตอ งกม หนากมตารบั สภาพไป

ความสลดแทนวญิ ญาณดี ๆ ในรางสุนัขทําใหเรือนแกว ไดค ดิ คงอยา งหลอนตอนนี้กระมงั จติ ขุนมัวจนนกึ ถงึ ความดีไมออก
เพราะเรือ่ งแหนหวงเชงิ ชูส าว ถาจับพลัดจบั ผลสู น้ิ ลมกะทนั หนั กค็ งไมแ คลว พลาดทาถอยหลังเขา คลองเชน กัน ถงึ แมต ลอดมาไมเ คย
เบียดเบยี นใคร มแี ตช ว ยเหลือคนอ่นื ทําบุญสุนทานไวมากมายกต็ าม

นกึ ขอบใจหมาตวั นนั้ ท่เี ปนเยยี่ งอยา งเตือนสตทิ างออ ม ชักรักขนาดคดิ อยากอุปถมั ภค้ําชจู รงิ จัง

“เสียดายฉันไมม ีทเี่ ล้ียงนะ ไมง ้นั จะพาไปอยดู ว ยกัน”

๓๕๕

สบตากับมัน สัมผสั คลา ยเคยผูกพนั มากอน เรือนแกวเกิดความคิดในบัดดลวาถาตัดรปู หยาบออกไป เหลือเพียงความรูสกึ เมื่อ
ยามสบตา สรรพวญิ ญาณทงั้ หลายอาจพบสายสัมพนั ธอนั ละเอียดออน ปราศจากการแบงแยก ปราศจากมายา ตา งเปนเพือ่ นรวมทกุ ขใ น
สงั สารวฏั ไมร ูอโิ หนอเิ หนกับการมีอันเปนไปตาง ๆ ในระหวางเดนิ ทางไกลดว ยกันทั้งส้ิน

“ถา เราจะเคยเปนนายบา ว หรือเปน พน่ี อ งคลานตามกันมาแตป างไหน ก็เหลอื แคค วามรสู ึกดี ๆ ตอ กันแคน ้ีเองเนอะ รวมโลกใบ
เดยี วกนั มองเหน็ กนั ได แตอาศยั อยคู นละภพภมู อิ ยา งน”้ี

พดู จบกต็ บหัวมนั เบา ๆ สองที กอ นลกุ เดนิ จากมาดวยความอาลยั นิดหนอ ย มนั ตามมาเหมือนจะสงครึง่ ทาง แลวหนั รีหนั ขวาง
แยกจากไปตามวิถี เรือนแกวคิดหวงวามันจะระเหเรรอนไปไหนบาง จะถูกรถชนตายไหม เกดิ ใหมจ ะพนกรงแหง ภมู ิเดรจั ฉานเสยี ทหี รอื
ยงั …

เกาทณั ฑเ คยเลาวาพระบางรปู ระลึกชาติ เห็นตวั เองเคยเปน สุนัขนบั รอยนบั พนั ชาติ ซ่งึ สมจริงตามหลกั ธรรมทว่ี าเมอ่ื พลาดรวง
ลงตาํ่ แลว ก็เวยี นวนอยอู ยางนั้น จะหาปญ ญา หาแสงสวางกลบั เปน สิง่ มีชวี ติ ชัน้ สูงใหม แสนเขญ็ นกั ตอ งอาศยั อยูในเขตบุญ รับสัมผสั เชน
มือและไดย ินเสยี งปรานขี องผูมีบุญเปนประจํา กับท้งั ตองมีสติขณะตาย จงึ อาจพัฒนาขึน้ สูภ ูมทิ ี่สงู กวา เดิมได

ดวยความยากเยน็ เชน น้ี ปรมิ าณสตั วจึงลน หลามเกนิ มนุษยน ับแสนนับลานเทา นับแตเล็กเทามดปลวก จนถึงใหญเทา ชา งหรอื
ปลาวาฬ

จุดธูปไหวพอท่ตี ่งั บูชาหนา ประตู จากน้นั หันตวั เปดบานกระจกเลือ่ น พบวา เพ่งิ มอี านําชาติของหลอนกับครอบครัวสายชลอีก
กลมุ ท่มี านัง่ กอนหนา

อานําชาติทกั ทายหลอ นใหญโ ต สุมเสียงยนิ ดีปรดี า ลบู หัวเจรจาไถถ ามทกุ ขส ขุ ที่ผา นมา อาเปนอีกคนท่เี ตอื นใหร ะลกึ ถึงความ
ทรงจําวยั เดก็ อนั อบอุน เปยมดว ยรกั เมตตาจริงใจ คุยกันนานจนกระทัง่ แขกอืน่ เรมิ่ ทยอยมาถงึ อาจึงแยกไปทําหนา ทปี่ ฏิคมตามธรรมเนียม
สว นหลอนแยกไปน่ังแถวหลงั เพ่อื ตัง้ จติ ใหสงบ

“หวดั ดฮี ะพีแ่ อ”

เดก็ หนุม คนหนง่ึ เขา มายกมือไหว หลอ นจาํ ทฆี ายลุ ูกชายคนเล็กของอานาํ ชาติไดท นั ที เพราะสมัยเด็กเคยไปมาหาสูกนั บอ ย

“หวดั ดตี ุย” รบั ไหวและทกั ทายกลับดวยสีหนา ย้มิ แยม “นงั่ ดว ยกนั สิ”

เขาออนกวา หลอ นประมาณสามหรอื สีป่  นุงยนี ส ผมยาว บอกยี่หอศิลปนหลดุ โลกหนอย ๆ

“ตอนนเี้ รียนท่ีไหนนะ?”

ซักถามเกีย่ วกบั ความเปน ไปเปนมาของแตละฝา ยเกอื บสบิ นาที สรปุ วาทฆี ายุเปนนักศึกษาอยูศลิ ปากร อนั เปนจดุ เร่มิ คุยเก่ียวกับ
เรือ่ งงานศิลปะกันอยางออกรส ทีฆายถุ นดั งานประตมิ ากรรมและจติ รกรรม ซึ่งเรอื นแกวชืน่ ชอบ และออกปากวาวนั หลงั ขอดูงานบา ง เผอื่
ชอบใจจะชวยอุดหนุนซอื้ ไปประดับหอ ง

แลว ทฆี ายกุ ็ซกั ไซแบบเจาะขาววงในเกย่ี วกับเรอ่ื งระทกึ ในสงิ คโปร เรือนแกว พยายามตอบแบบรวบรัดอยางทเ่ี ตรยี มพูดซ้าํ พดู
ซากไวแ ลวลวงหนา ฉะนน้ั จึงใชเ วลาเพียงสบิ หา นาทีในการเลา แบบนําไปสูการปดกัน้ คาํ ถาม

๓๕๖

“พี่แอสนใจธรรมะหรือเรอื่ งเกยี่ วกับศาสนาบา งรเึ ปลา?”

เรอื นแกว กะพรบิ ตาปริบ ๆ ทจ่ี ู ๆ ลูกผูนองกถ็ ามเชน นั้น

“ก็มีบาง ทําไมเหรอ?”

“กาํ ลงั จะมีงานประกวดภาพทางพทุ ธศาสนาฮะ ราวเดือนหน่ึงขา งหนา นแี่ หละ”

“เธอจะสง เขาประกวดดว ยละส?ิ ”

“แหงซีพ่ี ถงึ พูดถงึ อยูไงละ เนี่ย ลุงจอมภพสอนธรรมะใหผ มทนั เวลาพอดี กําลงั จะปดรบั ผลงานอยไู มกว่ี นั นี้แลว ความจริงผม
วาดรูปไวเ รยี บรอย แตค าํ กลอนกาํ กบั ภาพยังไมเ ขา ทาเทาไหร พอมางานศพคุณลุงเมือ่ คืน ถึงซาบซง้ึ เอาไปแตง ใหมเ ขา ทา กวา เดิมได”

“จะสง งานเกยี่ วกบั ความตายหรือ?”

“ฮะ ชอ่ื ภาพ ‘งานศพ’ ตรงกบั งานนี้เลย ทีแรกวา จะเขียนทาํ นองคนเราตอ งวง่ิ หนพี ระกาฬอยทู ุกวินาที พระกาฬจะตามทัน
เมอ่ื ไหรก็ไมรู อยากทําอะไรใหร บี ทํา แตวาดแลวไมสือ่ เทา ไหร เลยเปลีย่ นใหม ส่ืองา ย ๆ ดวยภาพงานศพน่ีแหละ”

“รูปเปน ยงั ไง?”

“ก็มโี ลงศพตง้ั เดน ตรงกลาง ดา นขวาเปน กรอบรูปประดับดอกไม เพียงแตว า แทนท่ีจะมีภาพถายคนตายอยางเหน็ ๆ กนั ก็
กลายเปน กระจกเงา สะทอ นคนยืนงอแขนเอ้อื มมือเหมือนจะควา กรอบรปู ดวยความตกใจ”

เรอื นแกว เลกิ ควิ้ ชกั เห็นแวววาน่นั นา จะเปนผลงานท่เี ขาที

“เคา โครงรูปหนาผชู ายเปน ยังไง หนา ซีดเปน ศพรึเปลา ?”

ทฆี ายนุ งิ่ ไปอึดใจ กอนตอบหนักแนน

“ตัวผมเอง ตอนธรรมดานี่แหละ!”

ลูกผูพ ่ียิม้ มมุ ปาก เพราะเดาไวแ ลว

“ไมก ลัวเปนการแชงตัวเองบอกลางอัปมงคลหรอื ?”

“ผมเปน คนไมเ ชอ่ื เร่อื งเคล็ดลาง ส่งิ ล้ลี บั อศั จรรยอ ยูแ ลวนีฮ่ ะ ในเมือ่ งานนต้ี อ งการธรรมะ ซ่งึ ผมอา นดแู ลว เห็นทา นวา...อยา นึก
วาตัวเองจะแกตาย อยานกึ วามีเวลาอกี เหลอื เฟอ ก็เลยนกึ ตอ ไดค ืออยานกึ วา งานศพตอ ไปจะไมใชข องเรา ถาพระทา นสอนไวอยางน้ี ก็
นาจะถือวา ความตายของตัวเองเปนธรรมะอยางหนง่ึ คดิ ถงึ บอย ๆ ก็ดี อา...บอกไตใ หพแี่ อฟงกไ็ ด คือผมวานะ กรรมการเขาเหน็ เราเอา
ตัวเองเปนเคร่ืองสาธติ แลว คงกระทบใจไดดีกวาวาดคนอนื่ มั่ว ๆ ”

“แนวคดิ ของงานประกวดเปนยงั ไงละ นี่ ใหอสิ ระเต็มทกี่ ระมงั ?”

๓๕๗

“ฮะ แตต องเปน รปู ทส่ี อ่ื ความหมายเขา ใจงายกับประชาชนทว่ั ไป ไมใชแ นวแอบ็ สแทรก็ ตท ี่ตอ งแปลกันสองชน้ั สามชั้นดว ย
สายตาคนท่เี ขา ถงึ ดว ยกัน และตองมกี าพยหรอื โคลงกลอนกาํ กบั เพื่อขยายความในภาพ คอื แบเนอื้ หาใหก ระจางขึน้ เจา ภาพงานนแี้ ก
ศรัทธาแกก ลา ฮะ ใหรางวัลทีห่ น่งึ ตัง้ สามลา นแนะ ตนื่ เตนกันไปทง้ั วงการ ทงั้ อาจารย ทัง้ พวกผมลงสนามกันครกึ โครม”

เรอื นแกวเบกิ ตาหนอ ย ๆ

“ใหมากอยางน้นั เลยร?ึ ”

“ฮะ ขนาดรางวัลชมเชยตง้ั สแี่ สน แพงกวา ทกุ งานในประวตั ศิ าสตรการประกวดภาพในไทยเลยละ ขาววงในบอกวาสงกันรว ม
สามรอยช้นิ เขาไปแลว ขนาดจํากดั วาสง ไดค นละผลงานเดยี วนะน่ี เขาประกาศตามหนงั สือพมิ พมาหลายเดอื นแลว พีไ่ มเ ห็นมั่งหรอื ?”

“ดเู หมือนเคยผา นตานะ ทล่ี งกรอบใหญใ ชไ หม? แตไ มทันสนใจอา นรายละเอยี ด แลว เขาก็คงไมไดลงหนังสอื พมิ พอังกฤษทพ่ี ี่
อานอยูบอยเทา ไหร”

ยักไหลเ ม่ือบอกเชน น้ัน กอนถามสืบมา

“แลวคดิ ไงเลือกสง ผลงานเก่ียวกับความตาย?”

ทฆี ายยุ กั ไหล หัวเราะหึ ๆ

“เรือ่ งธรรมะกับวยั ผมนี่เปน ของหางกันฮะ ตอนหาคอนเซ็ปตก็ไปเปด อานตาํ รากนั จาละหวน่ั ผมอานไปอา นมาแลว เขาใจจรงิ
ขนาดเกิดแรงบันดาลใจอยเู รอ่ื งเดยี ว คือเดยี๋ วพวกเราก็ตาย เอาอะไรไปไมไ ด”

ศลิ ปน หนมุ แคน ยมิ้ ตาใส เหน็ แลวชวนใหน กึ ตอ คําพูดเขาจนจบวา ‘เดี๋ยวกต็ าย รีบ ๆ ฉวยโอกาสกอบโกยความสขุ ซะใหชํา่
ปอดกอ นมอ งเทงกนั ดีกวา ชะเอิงเอย’

เรือนแกวถอนใจ หลอ นเองใชจ ะซาบซ้ึงรสธรรมสักเทา ไหร ตอ งยอมรบั วา ความโศกเศรา สองเรอื่ งท่ีประดังเขามาสมุ อกพรอ ม
กัน ท้งั พอ เสียและคนรักหลายใจ ทาํ ใหค วามเชอ่ื ม่ันในตวั เองลดลง และมองโลกดวยสายตาทีแ่ ปลกเปลยี่ นไปบาง ทวากเิ ลสนั้นยังหนานัก
เม่ือเหน็ ทฆี ายเุ อย ถงึ ความตายในฐานะผลงานชิงรางวลั ดวยตาใสและรอยย้มิ พราย กค็ ลา ยสะทอนภาพหลอนเองใหเขา ใจสถานภาพ
ปจ จุบนั ดขี ึ้น

“พแี่ อว า ไหม...”

เขาปลกุ หลอนจากภวงั คค ิด

“บรรยากาศงานศพนีแ่ ปลกกวา งานไหน ๆ ทัง้ หมด มนั ...บอกไมถกู เนอะ เหน็ คนแหก ันมาเยอะๆ น่งั ดโู ลงศพ ฟง พระสวด ใจ
คดิ อะไรกันบา งกไ็ มร ู นกึ ถงึ เหตุการณหนหลังระหวางคนตายกบั ตัวเราบางหรือเปลา ก็ไมร ู สรปุ แลว มากนั เพ่ือแสดงความเปนมติ รกับญาติ
คนตายตามมารยาทนะ ไมใ ชม าใหคนตายเหน็ หรือรับรูหรอก มีแตพ วกเรา...โดยเฉพาะพแี่ อมง้ั มาอยทู น่ี เ่ี พอ่ื ลงุ จอมจรงิ ๆ จําไดจ รงิ ๆ วา
ลุงจอมมีความเปน มายงั ไงกอนจากไปอยางน”ี้

ทน่ี ัง่ แถวนนั้ ยงั วา ง ทฆี ายุใชเ สียงระดบั ท่จี ะไมไ ปเขาหูใครอน่ื เรอื นแกวฟงแลวยม้ิ ซึม

๓๕๘

“พก่ี ็คดิ ตอนทเ่ี ธอพดู น่แี หละวาถาคนตายเหลืออยูแตใ นความจาํ ของพวกเรา กถ็ อื วา ยังไมส ูญหายไปจากโลกน้ีจริง ตอเมอ่ื พวก
เราทกุ คนตายตาม คอยถอื วา ไมเ หลอื อะไรทิ้งคางไวเ ลยแมแตเ งา”

ทฆี ายุนัง่ ทําหนา มูท คู ิดตามอยูพกั กอ นตาสวางดดี นิ้วแปะ ควักกระเปา เสื้อดงึ สมุดโนตกบั ปากกาซง่ึ เตรียมมาเก็บเกย่ี วแรง
บนั ดาลใจเลน แรแปรธาตเุ ปน บทกลอนกํากบั ผลงานตนโดยเฉพาะ

เขาพลิกไปหนา กลาง ๆ ท่ีเห็นขอความและรอยขีดฆายว้ั เยย้ี เหลอื ท่สี ะอาดไวเ ฉพาะกลอนสองบทในชวงตน หนา ขวามือ บัดน้ี
ก็ขดี ฆา บทสดุ ทายทง้ิ อกี แลว บรรจงคิดเขียน ลองคาํ ในทว่ี า งสวนอนื่ อยา งรวดเร็ว

เรือนแกวปรายตามอง เหน็ ถนดั แคบ รรทดั แรก

เหน็ คนตายกห็ มายรู เดี๋ยวกดู ว ย...

หวั ใจกระตุกวูบ ผินไปเบกิ ตามองโลงศพสีขาวเบอื้ งหนา อยา งไมรูต ัว หายใจขดั ไปชั่วขณะ
เดย๋ี วก็ถงึ ตาหลอนไปนอนอยูใ นนัน้ ...
แบกทุกข อมุ สุขไวแ คไหนเด๋ียวกเ็ อาไปทงิ้ หายไวใ นน้ัน...
นานกระทั่งเสียงเดก็ หนมุ เอยจากดา นขา ง
“ขอบคณุ นะพ่แี อ ผมเลยไดไอเดีย บทสุดทา ยเขา ทขี ้นึ อกี หนอย”
เรือนแกว ซอยเปลือกตาถ่ี ๆ กอ นขอวา
“เอามาดูมัง่ ”
“เดีย๋ วนะ ขอคดั ใหมใหบ รรจงหนอย ลายมอื ผมเขย่ี ๆ อยา งนพ้ี ี่แออ า นไมออกหรอก”
ทีฆายพุ ลกิ หนา แลวคดั บรรจงสองบทบริบูรณทีจ่ าํ ไดข นึ้ ใจในหัว ใชเวลาครใู หญก อนยื่นสง ใหห ลอน เรือนแกว รบั มาอานอยา ง
ตงั้ ใจ

เห็นคนตายก็หมายรูเดย๋ี วกดู วย อีกไมช า ชราปวยแลวมวยสญู
ศพวางนอนอยางขอนไมค ลายอิฐปนู รอขึน้ เผาใหเ อาศูนยม านบั กาย

๓๕๙

เหลอื เพียงชอ่ื ใหลือจาํ ทําไมเลา เขากร็ อคอขึ้นเขียงเรยี งจากหาย
เหมือนกบั เราเฝา จดจาํ แลว กลับตาย ชื่อกว็ ายกายก็วางวา งหมดกัน

อานจบก็ขนลุก หนามืดวิงเวยี นขึ้นมาชว่ั ขณะ
ชอ่ื ก็วาย กายก็วาง วา งหมดกัน...

ขับรถกลบั เน้อื ตวั วางโหวง ความทุกข ความถวิลหาคนรกั แทบปลาสนาการเปนปลดิ ทิ้ง เรือนแกว รูวานน่ั มิใชอาการสิน้ กเิ ลส
เปน การขม กิเลสลงสนทิ ไปชว่ั ขณะ แตก็เห็นชัดวา การดับใจคิดฟุงนนั้ ดับดว ยใจคิดปลอยวาง จะไดผ ลเนนิ่ นานกวา ฤทธิท์ างสมาธิมาก

สําคัญคือใจตองวางจรงิ

คนตาย หมดจากความเปน บุคลิกหนงึ่ ความรูส ึกนกึ คิดหนึง่ จริง ๆ ตอใหมีภพชาติใหม กไ็ มใชความเปน เชน นนั้ อกี แลว น่ีเปน
สิง่ ท่ีสามารถรูไดโ ดยทางตรรกะ ไมจําเปนอาศัยญาณเหนอื สามัญวิสัย เพราะบุคคลยอมเกิดจากพอแมค ูหนึ่ง ภายใตสภาพแวดลอมหนึ่ง
เตบิ โตขึน้ ดวยเหตปุ จ จัยและประสบการณห ลากหลาย หลอหลอมจนกลายเปน ตัวตนทมี่ เี อกลักษณเ ฉพาะ เปน ไปไมไ ดท่จี ะมีปจจยั เดิมซ้ํา
แลวซํา้ เลา มพี อแมค นเดมิ ญาติสนิทมติ รสหายเดิม ใชช ือ่ เดมิ ภาษาเดมิ ความรูสกึ นกึ คิดเดิมเปะ ๆ

ก็ขนาดชวี ิตเดียวกนั ยังแปลกเปล่ยี นไปแปรในแตล ะวัยไมซ้ํา เหลือเพียงความละมายคลายคลึงอนั เกดิ ขน้ึ จากความสืบเน่ือง
เรียนอยางนี้ทํางานอยางนั้น เขากลุมนนั้ เกดิ กจิ กรรมอยางโนน คบเพ่อื น พบเจอคนรักแบบใด ก็เกดิ การเรยี นรู เกดิ พฤติกรรมโยกยายนานา
เต็มไปดวยรายละเอยี ดซับซอ นพิสดารเหลอื ที่จะลาํ ดับ แมบ คุ คลผูน กึ วาตนมชี ีวิตสมถะเรยี บงา ยที่สดุ กเ็ ถอะ

หากเน้อื แทข องสง่ิ มีชีวติ คอื การคลค่ี ลายเหตุปจจยั ไปสูผ ลลพั ธ ซ่งึ กลายเปนเหตปุ จจัยใหมส ืบเน่ืองกันเปนลูกโซ ก็แปลวาทส่ี ุด
อนันตภาพคอื กระแสสืบเนอื่ งของเหตกุ ารณอ ันวางวายอยางนา ใจหาย นอกจากตัวความคิดวามเี ราอยูใ นขณะหนงึ่ ๆ แลว ไมเคยมเี ราอยทู ี่
ไหน เวลาใดเลย

รถตดิ ไฟแดง นกึ ราํ คาญรองเทา คทู ี่กาํ ลงั ใส จึงกม ลงดว ยเจตนาจะถอดออก เกดิ ประสบการณแ ปลกใหมข ้ึนมาท้งั ยังลืมตา ขณะ
กมหลอนสดู ลมหายใจเขา เห็นเปนสายยาว พรอ มกันก็เหน็ สณั ฐานกะโหลกและรอยตอ ชวงกา นกระดกู ตน คอลงไป ในหวั สงดั เงียบจาก
ความคดิ จติ สงบเปน หนง่ึ ขณะกม ลงปลดรองเทา รสู ึกไดวาไมมอี ะไรเกิดขนึ้ นอกจากโครงกระดูกเคลอื่ นไหว ขอ กระดูกสันหลังเปน
ปลอง ๆ และแผงซ่โี ครงซายขวาอยใู นลักษณะงอลง ซี่กระดกู แขนเหยียดยดื กระดกู มอื คบี จับสายยดึ และแกะปุม

เมือ่ ถอดทงั้ สองขางไดก็หว้ิ ขนึ้ ดวยเจตนาจะนําไปวางบนพนื้ ของฝง ทน่ี ั่งดา นขา ง อาการเอ้ียวตัวทําใหเ ห็นโครงกระดกู สนั หลงั
ยืดงออกี คร้งั ดเู หมอื นมีแตโครงกระดูกเคลื่อนไหวอยา งวา งเปลา หาไดมสี ิง่ ใดเกิดขึ้นนอกเหนอื จากน้ี ไมว า จะเปน ชื่อแซ ความคดิ ความ
ทกุ ข ความรกั ความชัง

รูสึกวาง รสู ึกวาง และทรงอารมณเนิน่ นานอยา งไมเ คยเปน มากอ น ความสงบกายชว ยกอ กระแสใจใหสงบนิง่ ตาม และความ
สงบใจภายในนน้ั เองยอ นกลับไปคาํ้ จนุ กายใหส งบเยน็ เปน สายโซสบื เน่ือง

๓๖๐

เมือ่ ไฟเขียว รถเคลอื่ นท่ี เห็นตลอดรอบรา ง คลา ยยายการเห็นไปเร่ิมที่ทายทอย เห็นการทรงตวั นัง่ เห็นการขยับแขนและมอื
บงั คับพวงมาลยั รถ เหน็ ถนนกับไฟทา ยของรถรานอกกระจก เห็นความคดิ รกั ษาอตั ราเร็วใหพ อดี เห็นท้ังหมดนัน้ จะแปรไปเปน รองรอยใน
ความทรงจาํ จิตคลา ยยดื ระยะออกไปมองมาจากอนาคต ทราบชัดวา ความเคล่ือนไหวอนั วา งเปลาเหลา น้ีเองทจ่ี ะกลายเปนอดตี สง่ิ ทเี่ รียกวา
‘ปจ จุบัน’ นคี้ อื การเล่ือนไหลอนั หามไมหยุด ฉดุ ไมอยู

ในโพรงกะโหลกนี้เอง เมอ่ื คล่นื ลมสงบเหมอื นนํ้าน่ิง กด็ นู ิ่งวางไรตวั ตน เหน็ แตส ณั ฐานกายปรากฏโดยปราศจากรอ งรอยของ
อัตตา แตเมือ่ กระเพอื่ มขนึ้ ผดุ ความคดิ และอารมณน านา กเ็ กิดตวั ตนข้นึ อีก ทง้ั ท่ียงั อาศัยโพรงกะโหลกอนั เดยี วกนั แกนอางอิงอันเดมิ นีเ้ อง

นาทีแหงความประจกั ษนนั้ เรือนแกว เกิดความสขุ เปน สขุ ในอีกระนาบหนง่ึ ที่พน ข้นึ มาจากรสสมั ผัสแบบโลก ๆ รสแหง ความ
สงบชางเลิศแท เกดิ ความรตู ัววาตนมีเช้อื สายของผูปฏิบตั ธิ รรม แสวงทางสวู ิมตุ ิคนหน่ึง เปนวาระแรกแหง การรูต วั แมเคยเกดิ
ประสบการณเหน็ กาย เห็นอนัตตาจากจติ รภู ายในมาแลว หลายครั้ง ก็ไมเ คยด่มื ดาํ่ เทานี้เลย

สมั ผัสชัดถึงพลังที่มีนํา้ หนกั เปนกลมุ เปน ดวง จงึ คิดแผเปน กระแสไปโดยรอบเหมอื นละลายนํา้ แขง็ กอ นใหญล งนํา้ ในอางเล็ก
ซึง่ ก็คือปริมณฑลใกลต ัวเทา ท่ีจิตกาํ หนดแผไ ด ทงั้ หมดน้ันรูเองดว ยสญั ชาตญาณทางจิต

เมื่อเกิดวาระที่จิตเปน มหากุศล เรือนแกวรบี เขา ขา งทางหาทจ่ี อด แลวปด ตา ประคองรูกระแสความเยน็ สนทิ นา พิสมยั น้นั
กําหนดนกึ ถึงใบหนา ผูเปน บดิ าเมือ่ ครงั้ ยังมีชวี ิต ท่ีสามารถสง เสียงและเคล่อื นไหวได รวมเปนบคุ ลิกของทานเทาทหี่ ลอนคนุ ชินมาแตอ อน
แตอ อกปรากฏชัดอยใู นหวั

จากน้นั จึงคิดวา มหากุศลนี้ไดจ ากการที่ศพพอแสดงตัวเปน เทวทูตสอนลกู ฉะน้นั ขออุทศิ ความสวาง ความเยอื กเยน็ ทเี่ กดิ ขึ้น
ทัง้ หมดให ไมว า พอ จะอยทู ไี่ หน ขอจงรบั รูและโมทนาดวยเถิด…

ออกรถตอ ดวยความปลอดโปรง เย็นใจ คลายทํางานหนักสาํ เรจ็ ลลุ วง อยา งนอ ยไดท ําหนา ท่ลี กู สุดความสามารถแลว ในตอนนี้

ขบั เขาเขตคอนโดมิเนยี มดว ยความรสู กึ แสนดี วันนีย้ ามเฝาทางลงทีจ่ อดรถใตดินตะเบะใหแลว เรือนแกวนึกมีแกใจยิม้ และโบก
มือตอบ ปกตแิ คท ําเฉยหรอื อยา งมากพยกั หนา นดิ หนอ ย

ว่ิงวนสามชั้น บายหนา รถเขา จอดชอ งประจําหอ งตามปกติ ดบั เคร่ืองแลว เอยี้ วตวั กมลงหยบิ รองเทา ท่วี างอยบู นพน้ื รถดา นขาง
พยายามนึกใหเหน็ เปน ความเคลอื่ นไหวโครงกระดูกอนั วา งเปลา อกี แตแ ยหนอ ยเกิดความคิดถงึ เกาทณั ฑข น้ึ มาขดั แทรกเสียกอ น

ปานนเี้ ขากําลังทาํ อะไรอยหู นอ งานศพกไ็ มมานั่งเปนเพอื่ น…

แตค ิดครัง้ นแ้ี ผว มาก คลา ยระลอกน้ําในสระที่กระเพอ่ื มจากแรงปะทะของหินกอนเลก็ ไมไหวตัวเปนคลื่นใหญ ฟงุ ซา นวกวน
เหมือนอยางที่เปนมาตลอดวนั การเห็นธรรม การปลอ ยวางได ใหผ ลดปี ระจักษใจเชนนีเ้ อง

ใสรองเทา เปด ประตลู งมา จดั การลอ็ กรถ แลวกต็ องเหลียวหนาไปทางขวามอื ดวยความเอะใจชอบกลท่ไี ดย ินเสยี งรองเทา เบอร
ใหญกระทบพืน้ เปนจงั หวะประหลาดในความรูสกึ คลา ย...คลา ยการรุกคืบเขา มาของวญิ ญาณราย

รางโยงผานมมุ บงั เสาใหญ ยา งสามขุมเขา หาหลอ น แมก า วชา แตข ายาวทําใหร ุดใกลเ ขามาอยา งรวดเรว็ ดทู ะมึนหลอกตาราว
กบั เงาอสุรกาย นัยนต ากระหายเลอื ดท่ีสงแรงอาฆาตพวยพงุ มากระทบทําใหมอื ออนเทา ออ น เย็นเยยี บไปถงึ ขวั้ หวั ใจ…ไซ!!

๓๖๑

ขนหวั ลุกชนั และแผลามไปท่ัวกาย คลา ยถูกสาปเปน หิน หรอื ถกู ตรึงน่งิ ขยับขาไมออกดว ยแรงยดึ มหาศาล เห็นไซยา งเทา พลาง
ดงึ ปนพกติดทอ เก็บเสียงขึ้นมาจากชายเส้ือดานในอยา งใจเยน็ เรือนแกว คดิ วา ตนพงุ หนเี ตลิดหัวซกุ หัวซุน แตท ําไมกลบั รูสึกวา ยงั ขาส่นั อยู
ที่เดมิ สนิท

พอคูพ ยาบาทเขาถงึ ตัวก็กดกระบอกปนทก่ี ลางหนาผากหลอนแลว ถามเปน ภาษาไทยชดั ถอยชดั คาํ

"มงึ เคยจอ กูตรงน้ใี ชไ หม?"

สานตากันนงิ่ ชัว่ ขณะ ฝายหน่ึงเห้ยี มอาํ มหิตอยา งผูมาเอาชีวิต อีกฝา ยขลาดกลัวอยางผจู ะถกู เอาชีวติ แปลกท่ไี ดยินเสียงกระซิบ
จากฐานกศุ ลจิตวาจะไมเ ปน อะไร...ไมเปนไร

สดู ลมหายใจเขาปอด สายตาเหน็ น้ิวในโกรงไกปน คอย ๆ เหนี่ยว เรอื นแกวพรม้ิ ตาปด ลง จติ รวมลงผุดความคดิ ปลอ ยวางทุกส่ิง
เรียวปากขมบุ ขมบิ เปลง วาจาสุดทายในชีวติ

“อโหสิ”

...

ฟุด!!

คลายเกดิ แสงวาบและเสยี งลัน่ เปรย๊ี ะหนอย ๆ ในกะโหลกอนั เปราะบาง กอนท่คี วามรับรทู ้ังมวลจะดบั วูบลงเหมอื นตลบมาน
ดํามดื ปดฉากกน้ั สายตาตนในฐานะผแู สดงบนเวที ไมใหเหน็ ผูชมในละครโรงใหญอ กี ตอ ไป

รางในชุดดาํ รดู ลงนั่งพบั เพยี บนงิ่ พงิ รถ นาแปลกในสายตาของไซท่ีไมย ักลมลงนอนกองเปนหยวกดังควร ใบหนางามฉาบฉาย
ราศแี ปลกราวกับคนกําลงั หลบั ฝน ดี ไซหรี่มองอยา งสงสยั นดิ หนงึ่ แตร กู ลางแสกหนา เทา นนั้ ที่มันสนใจ และทาํ ใหเลกิ ชายเสอ้ื สอดปน เก็บ
ไดอยา งหมดหว ง หมุนตัวเดนิ กลบั เรนกายจากอาคารตามลทู างทศี่ กึ ษาไวแลวอยางดี

สมองสวนหนาถูกทาํ ลายเฉยี บพลนั ความรสู ึกเจ็บจงึ ไมเ กดิ ทวาถดั จากวูบความรูส ึกท่หี ายไปชัว่ ขณะ จิตอันปราศจากชอ่ื เหน็
รางซ่งึ ตนครองทรุดลงกองนง่ิ ในทา น่งั คลายมองเมนิ อยา งเฉยชามาจากเบ้อื งหลัง หรอื คลา ยสลบแบบเหลอื ความรตู ัวไวแ บบน้ํามนั ฉาบทา
กนกระทะ คอื มกี ็ไมใช ไมม ีก็ไมใ ช ปราศจากความคดิ ยนิ ดียนิ รา ยเสยี ดายชวี ติ อยางสิน้ เชิง

แวบตอมา คาํ วา ‘อโหสิ’ ดงั ขึน้ ย้าํ ๆ ในความรบั รู เปน คาํ ท่ี ‘ตน’ กลา วเอง บนั ดาลความโปรงโลง วางสบายใหปรากฏ ถดั
จากนน้ั เปนการทบทวนขณะจติ ท่ีสขุ สงบระหวา งขับรถเดินทางกลบั ซมึ ซับความรูเห็นกายใจเปน อนัตตา รับทราบการแผรศั มอี รา มเรือง
แหงจิตอันประกอบพรอมดว ยสมั มาทฏิ ฐิ หรือความเหน็ ธรรมอันต้ังไวถกู บังเกิดความปรดี าปราโมทยว าตน ‘ทนั เห็น’

ถดั จากนัน้ คือภาพเคล่ือนไหววบู วาบท่รี วดเร็ว คลา ยเกดิ การสํารอกส่ิงทีเ่ กบ็ กักไวในกลองความจาํ รูว า ท้งั หมดลว นเปน ภาพ
เหตุการณนับแตอ ดีตจนถงึ ปจ จุบัน ไมอาจกลาววา ‘ครบถว น’ เพราะถาชีวิตคอื ภาพยนตร น่ียอมมใิ ชการฉายหนังซํา้ อกี รอบ แตเ ปนการ
คดั เฉพาะ ‘สาระ’ การกระทาํ ทเ่ี กิดขึน้ โดยอาศยั เวทีชวี ิตฉากน้มี าทบทวน เพอ่ื ประมวลแลว คดั เลอื กทางไปของตนตามยถา

ในชวงหวั เลีย้ วหวั ตอ นน้ั ถาหากจิตเปน กลาง นาํ้ หนักของกรรมทีท่ ําประจําจะดันตวั เองข้ึนมากอ น และลากจูงภาพเหตุการณ
สอดคลองตามมา ทวา ณ บัดนจี้ ิตเอียงขา งกุศล และเปนกุศลหนักย่ิง ไมว าจะดวยการพจิ ารณาเหน็ อนัตตธรรมในกาย หรือดวยการเปลง

๓๖๒

วาจาอโหสิแกเ จากรรมนายเวร จัดเปน กรรมใกลตายหรือ ‘อาสันนกรรม’ ฝา ยกุศล ภาพเหตกุ ารณท ีถ่ ูกลากจงู มาจงึ ลวนเสริมกําลงั จิตให
เห็นราวกับบาํ เพ็ญแตบ ุญกุศลมาท้ังชีวิต

ผดุ ภาพสารพัน ทีฝ่ งลืมไปแลว สนทิ เชนครงั้ ประถมอานนิทานธรรมะเกี่ยวกับพทุ ธประวัติ รสู กึ สนุกระคนซาบซงึ้ เลยหยิบย่ืน
ใหเพอ่ื นบางคนทน่ี งั่ อยูดวยกนั ในหองสมุด ชกั ชวนใหอ านตาม เพยี งดว ยใจคดิ วา อยากใหเพื่อนไดร ับรสนา ยินดเี ชนตน ภาพน้ันทีป่ รากฏ
ในบัดนี้เห็นเปน บญุ นมิ ติ สวา งไสวนาปลาบปล้ืมยงิ่ กวาตอนเปนตวั ต้ังตัวตรี ณรงคชกั ชวนบริจาคหนังสอื สมัยรว มกจิ กรรมมหาวิทยาลัยเสยี
อีก

เคยเหน็ มดตวั หนงึ่ ตกลงไปในสวมซมึ ทีโ่ รงเรียน รสู กึ สงสารเม่ือเห็นมันด้ินกระแดว อยางจะตายมติ ายแหล จึงอุตสาหะ
ชว ยเหลืออยา งตง้ั อกต้ังใจ ทง้ั ทรี่ งั เกยี จน้าํ ในสวมจะแย ยังเพียรแหยปลายนวิ้ ไปชอนมนั ขน้ึ มา ตอ งทมุ เวลา ทุมกําลงั ฝน ใจอยูอึดหน่ึงกวา
จะสาํ เร็จ บงั เกดิ ความโลงอกผอ งแผว ท่สี ามารถ ‘ชวยชวี ติ ’ นน่ั ไมใชบุญเล็กนอ ยอยา งทเ่ี คยนึก เพราะแมม ดจะตวั เลก็ ไมใ ชนาบญุ ใหญ
ทวา กเ็ ปน สัตวม ีวิญญาณ เม่ือสละเวลาพยายามเขาชว ยเตม็ กาํ ลงั แลว กลายเปนการเพ่มิ เชื้อความดไี ดอ ยา งมหาศาล ฝก จติ ไมใ หดูดายแม
ความเดอื ดรอ นเพียงเลก็ นอยของผอู น่ื

กองบญุ เปนภเู ขาเลากา เล็กบา ง ใหญบ าง สวางมาก สวา งนอ ย รายเรยี งยดื ยาว ในภาวะเหมอื นแลน เรอื เรว็ ไปในทะเลกุศลนัน้ มี
บางภาพกระเพ่ือมข้นึ มาฉดุ ใหเ ขวบางเหมือนกัน เชนทเี่ มือ่ เชาเกดิ ความคดิ อยากขจัดขวากหนามของตน คือผูหญงิ อกี คนของเกาทณั ฑท ง้ิ
นับเปนเชื้อปาณาตบิ าตข้นั แรงอยางหนง่ึ ยังดีหรอกทเ่ี วลาในชวี ิตหดสนั้ ไมท นั บมเพาะจนเขา ข้ันฟก ตวั เปนการลงมือทําจรงิ

หรอื อกี ภาพเชน ท่เี คยกลาววาจาเผ็ดแสบใหผูบ ังเกิดเกลาเสยี ใจจนแนน หัวอก อนั นั้นก็ทนั ไดสํานกึ และขอคาํ อโหสิแลว
เปนอนั วา แผวลงจนไมมีอาํ นาจมานาํ ทางเกดิ หรอื เดนขนึ้ เปนชนกกรรมได สรปุ คืออกศุ ลกรรมหนัก ๆ คลา ยแมลงสาบที่พยายามกระดืบ
มดุ ใหร อดจากใตพรมขาวหนาหนกั ผืนใหญ ปรากฏไดเพยี งระลอกคลื่นลูกเลก็ นดิ เดียว ไมท นั มีโอกาสผานไดพ น ปลายพรมขึ้นแสดงตวั
แจมชัดวาขา คือแมลงสาบรูปรางหนา ตาอยางนี้ ก็ขาดใจตายเสยี กอ นในระหวางทางนัน่ เอง

ภวังคจติ คอื ตัวสรางภพนี้เปน ธรรมชาติลกึ ซง้ึ ระหวางมีชวี ิตซุมน่ิง คลายถกู กาํ หนดใหซอนตัวไวเ ปด ไตในขน้ั สดุ ทาย ใหระทกึ
วา เปนเรือ่ งหลอกหรอื ของจรงิ

ตอใหคนเชื่อวาภพชาติมี กใ็ ชจะเห็นแจงลกึ ลงไปในดวงจติ อนั นกึ วาเปนของ ‘ตน’ แท ๆ จิตน้ันมชี ้ันการทาํ งานพสิ ดารสดุ
หย่ัง เชน ตวั กอ ภพจะอยใู นภาวะภวังค ไมเชอ่ื มตอ กบั สาํ นกึ คิดอา นผิวเผิน จะถกู หยัง่ เหน็ และเขาใจกระจางแจงไดใ นอกี ภาวะทอ่ี ยเู หนือ
สํานกึ ซึง่ ภกิ ษุในพุทธศาสนา และฤาษชี ไี พรนอกพุทธศาสนา ตางเหน็ กนั มาชา นาน ทวาปรปิ ากบอกเลาใหค นธรรมดาทัง้ หลายรับฟงเปน
ภาษาพูดแลว เรือ่ งจรงิ ก็กลายเปนโกหกไป หรอื อยางดีกน็ า คลางแคลงอยา งนัน้ อยา งน้ี

จติ ท่บี รสิ ทุ ธข์ิ องพระอรหนั ตจ ะสะเดด็ สนิ้ แลว จากภาวะสรา งภพ เพราะตัวสรา งภพถูกประหารดวยไฟลางท้ังสี่ดวงอยา ง
เดด็ ขาด ตั้งตนดวยโสดาปตตผิ ล ลงทายที่สดุ ดว ยอรหัตตผล จังหวะสดุ ทายของชวี ิตนีเ้ องคือผลลัพธสงู สดุ ของพระพุทธศาสนา วิสทุ ธจิ ิต
จะไมป ฏริ ูปตวั ใหอ ยูในลักษณะกอ ภพใหม เมอื่ ตา หู จมกู ล้นิ กายสลายแลว ตวั รูแทอ นั วิสทุ ธิจ์ ะรวมลงกับนพิ พานอันเปน ปรมงั สขุ ขัง
และปรมังสุญญงั เหมือนน้ําในแกว ที่ไหลลงเปน อนั เดยี วกับมหาสมทุ ร นํ้าน้ันไมหายไป แตก ไ็ มอาจกลาววาอยู ณ จุดใดจดุ หนง่ึ ทรงอยูใน
อสิ รภาพสถาวร ไมเวียนวายเสวยทกุ ขจ ากการครองอตั ภาพทีเ่ กดิ แลวตาย ตายแลว เกิดอยางไมร อู ิโหนอ ิเหนอ ีกตอไป

แตหากยงั ‘อยากเปน ’ อะไรอยู จติ ยงั มกี ารฉายสาระชวี ิตท่ีเพิ่งตกลวงใหต นเองดู ยังถกู เกาะเกยี่ วหอหุม ดว ยกุศลและอกศุ ล ยงั
อปุ าทานไปวา นใ่ี จเรา นร่ี า งเราตาย นก่ี รรมเรากอ กย็ งั ตอ งเดินหนาปฏริ ปู สืบทอดภาวะปรงุ แตงตอ อีกเชน ณ บัดน…้ี

๓๖๓

เวลาผา นไปเทาใดยากจะกาํ หนด คลายเบื้องบนเปดโลง ออกใหแ สงโพลนสาดเต็มกระจางจา เปนการทอแสงฉํ่าละอองใส
ระยบิ ระยับ แผซา นลงมาประหน่ึงจะอาบรดดวงวญิ ญาณใหส ะอาดใสพรกั พรอม และเพื่อบอกใหเ ชอื่ เสยี ทวี า อะไรเปน อะไร เด๋ยี วกาํ ลงั จะ
ไดไปไหน

จติ ผูรูหลงเพลนิ พสิ มัยในแสงสวย เนานง่ิ เปน สุขกับการถูกละอองทพิ ยช โลมอาบ หากกลา วเปนภาษามนุษย จติ นั้นคงรวม
ความรสู ึกปตเิ ปน ลน พนลงเปนคํา ๆ เดียวซํา้ ๆ วาดีใจ...ดใี จ

เมอื่ เห็นแสงทพิ ย กแ็ ปลวา สภาพของตนเปนทพิ ยด วย เพราะถูกพพิ ากษาจากจติ อนั เห็นกรรมรวมแลว และน่ันเองภาวะเคลอ่ื น
จากภพเดมิ ไปสูภพใหมจ งึ เรมิ่ ตนขน้ึ อยางที่เรียก ‘จุตจิ ิต’ กายทิพยเ ริ่มปน ตวั อยา งแรงแบบฉับพลันทนั ใด จนมุมมองจากความรสู ึกภายใน
ปรากฏเหมือนถกู ดูดผานเกลยี วทอท่มี คี วามสวา งทางปลายอกี ดา นหนึ่ง ซงึ่ มีแรงหมนุ รับชนดิ เดยี วกันรออยู

ผูเคยเฉยี ดความตายจะเห็นและกลับมาเลาวา ตนกาํ ลังเขา สูอโุ มงค ผูมตี าทิพยท่ีมองจากภายนอก เหน็ เขา มาในภาวะการตาย
เทานั้น จึงหยัง่ ทราบวา แทจริงเปนการปน ตวั ของจตุ ิจิต ซง่ึ ถา เคล่ือนจริง ถึงภพใหมจ รงิ แลว จะไมมวี นั กลับมาเขารางเกาไดเ ลย ทย่ี งั กลบั
ไดก เ็ พราะอยใู นภาวะครงึ่ ๆ กลาง ๆ หรือเรยี กครึง่ ผคี รึง่ คนเทา นั้น

วิญญาณทค่ี รง้ั หน่งึ เคยเปนเรือนแกว เคลื่อนเขา หาปลายทางทพิ ยา จติ หมนุ ตวิ้ ในภาวะปฏสิ นธิ ยงั เหมือนอยูในเกลียวอโุ มงค แต
กลับฟากมุมมองกันกับคราวแรก คือครั้งนเ้ี ปน มุมมองยอ นลงตํ่า ปราศจากอุปสรรคและเหตุใหยอ นกลับใด ๆ ถดั จากน้ันทกุ อยา งก็สงดั นิ่ง
ปราศจากความรบั รูเปนครู เหมอื นสลบไสลช่วั วูบ กระบวนการท้ังหมดดําเนินดวยวิถธี รรมชาติ ไมข้นึ กบั ความคดิ ความเชือ่ ทางศาสนา
ไหน

รา งทิพยผ ดุ เตม็ กอ น เปนพานทองรองรบั ความรสู ึกในตัวตนวาระแรก จิตท่ียังประกอบพรอมดวยอปุ าทานคลา ยเหน็ ไปวา
‘ตน’ ออกจากฝน เปลีย่ นแปลกสูความเต็มตนื่ เปลือกตายงั ปด สนิท แตเ ห็นและสมั ผสั จากภายในถึงความลออองค สภาพละเอียดออ นสุขมุ
แสนประณตี มหิทธิอํานาจท่อี ดั แนน แลน ตลอดเรอื นกายทาํ ใหเ กิดพลงั รูแ ชมชัดนาตนื่ ใจ ตระหนักในบัดดลวา ส่งิ นเี้ องเรียกทพิ ยสภาพ
แดนนี้เองคอื สรวงสวรรค! !

ระลึกไดใ นขณะจติ เดยี ววาตน ‘ยาย’ จากความเปนมนษุ ยผ หู ญิงชือ่ เรอื นแกวมาเปน โอปปาตกิ ะ หรือรางอนั บันดาลขึน้ ดว ย
วิบากกรรม เกดิ ผดุ และโตเต็มตัวทนั ที

แตหากมองจากมุมของผเู คยเขา ถงึ ความเกิดดบั สบื เนื่องในธรรมชาติ จะหย่ังเหน็ ดว ยตัวรูท ่ีเปนกลางวาสภาพมนุษยด ับลง
ในขณะแหง จุติจติ แลว ‘สืบทอด’ เปนสภาพเทวนารใี นขณะแหง ปฏิสนธจิ ติ มใิ ชส ิ่งเดียวกนั เปน ตางหากจากกนั แลว ประมาณเดยี วกับหวั
ไมข ดี ท่ีลุกโพลงขน้ึ ชวั่ ประเด๋ยี วประดา วเพ่ือตอไฟใหไ สเ ทียน พอหมดหนา ท่ีก็ดบั ลง เปน คนละอันกับไฟเทยี น ทวาสืบทอดความลกุ ไหม
เปลง สวา งมาครบทกุ ประการ

ความสาํ คญั มน่ั หมายอนั เปน วสิ ยั ธรรมดาของสัตวในสังสารวัฏนัน่ เอง ทําใหเ กิดการมองไปวาตนยายจากสภาพหน่งึ มาเปน อกี
สภาพหน่ึง พยานหลักฐานคือความคิด ความจําท่สี ืบทอดมาครบถวนในบัดน้ี จาํ ไดส นทิ วา ตน ‘เคย’ ชือ่ เรือนแกว พอแมเปนใคร ทําส่งิ ใด
ไวบ า ง รจู กั ผคู นและสํ่าสัตวในโลกมนุษยม าแคไหน และลา สุดคือดับด้ินสนิ้ ชพี เพราะเหตุเภทภยั ใด

คอย ๆ เผยอเปลอื กเนตรขึน้ จนเต็มหนวย ภาพกระจา งตรงหนาคือเรอื นอาศัยแหง ตน โปรง โลงอาภาควรแกความสบายใจ
ชะงักรีรออยูเปน ครู ตระหนกั รูวากาํ ลงั อยทู ใ่ี ดแนแ ลว จงึ คอย ๆ หมนุ องค เพงพิศสมบัตอิ นั หยัง่ ทราบวา เปน ของตนดว ยความรสู กึ แปลก
ใหม พ้นื นสิ ัยชางสงั เกต ชอบกวาดเกบ็ รายละเอยี ด ทําใหแ ลทะลไุ ปทกุ ซอกมมุ แบบไมยอมใหอะไรตกหลนจากความรับรไู ปแมแ ตชิ้น
เดยี ว

๓๖๔

เทวดาและนางฟา เกดิ ใหมที่ผดุ ข้นึ ในวิมานตนเองมักมอี าการคลายกันเชน นนั้ คอื ย้ิมกวา งจนสดุ และกวาดพินจิ สมบตั ดิ วย
ความตนื่ ตาเปนอนั ดบั แรก กงึ่ ๆจะประหลาดใจอยบู างกับการเปลี่ยนอัตภาพ พสิ ูจนประจักษต าวาความดํารงอยูต า งมติ ไิ ปจากมนษุ ยน ั้นมี
อยูจริง เม่ือพน จากความประหลาดใจในวูบแรกแลว ก็เปลีย่ นเปนเหน็ ธรรมดา ไมใ ชเร่ืองพเิ ศษมากมายนกั เนอื่ งจากวิสัยสามญั ของดวงจติ
เทพมีลักษณะรูชัดตลอดสายในขอบเขตแหง ตน ไมตองผา นกระบวนกล่นั กรองเปน ขนั้ ลําดับจากชั้นเรยี นอนบุ าล ประถม มธั ยม
อดุ มศึกษาเยี่ยงมนษุ ยแลว คอยแนใจวา ตนเกิดขนึ้ มาเพื่อเปนอะไร มีกิจธรุ ะหนา ท่ีใหรับผดิ ชอบประการใดบาง

โดยรอบคือผนงั ทัง้ ส่ี กาํ เนิดจากธาตุอันหาท่ีเปรียบบนโลกมนษุ ยไมเ จอ เพราะหากกลา ววาเปน แกว แมบ ง วาเปนผลึกเจยี ระไน
อนั สูงคา ก็จะชวนใหนกึ ถึงวตั ถโุ ปรงใสสามัญเสียกอน ซงึ่ เปรียบอยา งไรก็ไมสมน้ําสมเนอื้ เลย คงพอกลาวไดแคเพยี งวาตัวเรือนวิมานของ
นางเปนธาตทุ พิ ยเ หลืองเรือ่ ทองอันงามเกินพรรณนาชนดิ หนง่ึ ดไู มกระดา ง สะทอ นรบั แสงทิพยจ ะเรืองรองละไม มองแลว เกดิ ความรสู ึก
ออนอุน ปลอดภัยไรก งั วล ขณะเดียวกนั กร็ กั ษาสภาพเยน็ พอดีกาย นาชอบใจไวดว ย

ทุกรูปทุกเหล่ยี มทรงในหองอันประดับประดาดว ยเครอื่ งแกว แพรวประหลาดนัน้ ดูสดสีอลังการและชดั กริบ เสมอดลุ ไมแหวง
บ่ิน ไรรอยขดี ขว น ปราศจากท่ตี ิอยา งสนิ้ เชิงในการแลพินิจดวยคมเนตรอนั กวางขวางไรม ลทนิ จักษุเทวดาไมม หี ยากเย่ือสกปรกบรรจุอยู
ขา งใน ไมมีการบกพรองแบบสายตาส้ันยาว ไมมกี ารเขเอยี งหรอื ชํารุดทรดุ โทรมตามปจจยั ตาง ๆ เน่ืองจากอยใู นสภาวะทิพยทั้งแทง
ดงั น้ันเมอ่ื ประจวบเขากบั รปู ทพิ ยจึงเปน การเห็นอนั วสิ ทุ ธิ์ ความสขุ และความรสู ึกท้งั มวลท่ีเกิดจากการเห็นจงึ พลอยประณตี ลกึ ซึ้ง เปนคน
ละระดบั ช้นั กับการเหน็ ในแบบมนุษยเ บ้ืองลา ง

สถาปต ยกรรม เคร่อื งนั่งนอน และของประดับในวมิ านเทพนน้ั ปฏริ ูปไปตามความคนุ ของจติ มิไดมกี ารเจาะจงลงตัววา ตอ ง
เปนของประเทศไหนสมยั ใดอยา งท่หี ลายคนถกเถยี งกัน ธาตุทพิ ยก เ็ หมอื นธาตุหยาบท่ีผสานสราง ปรบั แปรรูปไดเปน อสงไขย อีกท้งั ผสม
แนบเนียนกลมกลืนกันยง่ิ กวา ธาตุหยาบ เพราะปราศจากขอจํากดั ทางกายภาพใหคํานึงถงึ เชนการเขา ตอ การเชื่อมตดิ และการคา้ํ กนั แบบ
ของแข็งในพิภพมนุษย อกี ทงั้ ธรรมชาตกิ ารผูกรูปสรางสรรคน้นั เปน ไปดว ยความพิสดารพันลกึ แหง อํานาจทพิ ย มใิ ชค วามฉลาดรงั สรรค
ของสถาปนกิ และวศิ วกรมือเอกแตอ ยา งใด

เชนปรากฏเบื้องหนานางในบดั น้ี คือ ‘หอ งรับแขก’ ทีแ่ มประดับดว ยสมบตั นิ อยชิน้ แลดูเพียงผาดจะ ‘คลา ย’ ทเี่ คยเหน็ ในบา น
เศรษฐีมงั่ คงั่ ยคุ ปจจบุ นั เชน มชี ุดโซฟา ตรงกลางมโี ตะ มแี จกันดอกไม ผนังหองตกแตงดว ยเครื่องเรือนเชนชัน้ วางเครือ่ งแกว บาง ศลิ ป
แขวนลอยบาง แตก ็ผดิ แผกพิสดารกวาในเนอ้ื หาท่ีพอจําแนกไดชดั หลายประการ

โดยความเปนเครือ่ งประดับน้ัน ทุกภพภมู จิ ะมลี ักษณะรว มกันอยปู ระการหนึง่ ไดแ กค วามมันเงาวาววับ สสี ดเลน เลีย้ วตัดกัน
จบั ตา เหน็ แลว ควรเบกิ ตาตะลงึ แล หากเปน อัญมณชี ั้นสูงของมนุษย กจ็ ะมีอาํ นาจในตวั เอง เปน บารมใี หญแกเจาของ สัมผัสไดดว ยใจ และ
กระท่ังวัดไดดวยเทคโนโลยตี รวจคาสนามพลงั ในยคุ ปจ จบุ ัน

แตสมบตั ิของเทพผูมีวาสนาแกกลา มักเลศิ ลํา้ พันลึกจนเกนิ สติปญญาของสามัญมนุษยอาจคดิ สรางเลยี นแบบ ยกตัวอยา งเชน
แจกันใสดอกไมบนโตะ มนษุ ยจ ะคดิ เพียงชน้ั เดียว คอื เอาไวป กดอกไมงาม ลวดลายแกะสลกั หรือวสั ดเุ น้ือดที ใี่ ชประดิษฐล ว นเปนไปเพื่อ
ปรงุ แตงเสริมเติมใหบรรดาดอกไมสีสดดมู ีคา ยิง่ ข้ึนตามครรลองตาเนือ้ ของผคู น

ทวา แจกันท่ีเห็นวางอยูบ นโตะกลางหอ งเบอื้ งหนา ที่มีเนอ้ื ใสพอใหนึกเทียบเคยี งกับแกวผลึกเจยี ระไนช้ันเลศิ นี้ ตีคา ไดม ากมาย
เปน เอนก ตองดูกันเปน ขอ ๆ ลองวาเฉพาะความเปน เครอ่ื งประดบั ทปี่ รากฏใหเห็นกอ น ท้ังความงามงดของเน้ือแกว ก็ดี แสงทพิ ยท ่สี าด
กระทบกด็ ี นยั นเ นตรอันปราศจากฝา ธลุ แี หงนางเองกด็ ี รวมแลว กอใหเกดิ จักขวุ ญิ ญาณ หรือการรบั รูทางคลองเนตรอันสุขุมวิจติ ร บนั ดาล
สุขเวทนาใหเ ติบตามวิถีสวรรค หากจะนกึ อนุมานถูกวามองแลว อ่ิมสขุ ปานใด กต็ อ งเปน มนุษยท ี่ผานอุปจารสมาธิ เสพมหาปต ิเปน ภักษา
มาแลว สักคร้ัง

๓๖๕

ความแตกตา งมิไดส ้ินสุดเพียงการเหน็ ภายนอก เพยี งมองแวบเดยี วนางก็รทู ันทวี า ภายใตค วามงามยงั แฝงซอนคณุ สมบัติทีบ่ ุญ
ฤทธ์ิ ‘ออกแบบสรา ง’ ไวอยา งนา ทง่ึ อกี หลายประการ ประยุกตใ ชไดต ามปรารถนาหลากหลาย ชนดิ ที่ความคิด ความฉลาดออกแบบของ
มนษุ ยไ มมีวนั ไตร ะดบั มาไดถ ึง

เชน นางเรยี นรไู ดใ นอึดใจแรกวา เมอ่ื สงปอ นคลืน่ ความสขุ จากใจเขาหา จะเหน็ แจกันดอกไมแปรสภาพเปน กระจกเงามหศั จรรย
คอื เปลง ประกายบรรเจิดจรัส เกิดกราวเสียงกรงุ กริง๊ เสนาะนมุ สงกลนิ่ หอมเกนิ ตัวดอกไมทีป่ กอยู รวมทัง้ รําเพยละอองไอฉา่ํ ชวนฝน
กลบั มา ยกระดบั ความสุขท่มี ีอยเู ดิมใหขยายผลขึ้นได เนอ่ื งจากสง ใจไปทีเดยี ว สะทอนกลับมาเปนผัสสะถงึ สชี่ องทางพรอมกัน คือตาเหน็
รูปงามขน้ึ หไู ดยินเสียงไพเราะขน้ึ จมกู ไดกล่ินหอมข้ึน และกายไดสมั ผสั ละเมียดข้นึ

ส่งิ ประดษิ ฐท ้งั หลายบนโลกมนษุ ยเ ปน เครอ่ื งสะทอ นวา เมอ่ื วัตถใุ ดเขา ไปเกย่ี วของสัมพนั ธกบั จติ วญิ ญาณที่มสี ติปญญาและ
เจตจาํ นงรังสรรคแลว มกั เกดิ รูปกอ รางเพื่อสนองตอบวตั ถุประสงคหนง่ึ ๆ ที่ชดั เจน เชนทาํ แกว ใหเ ปนแจกันปก ดอกไมสวยวางอวดบน
โตะ รับแขก

แตบรรดาเคร่อื งประดบั บนโลกสวรรคน ้นั เปน เครอื่ งสะทอ นวาถา ธาตทุ ิพยเขาไปเก่ียวของสัมพนั ธกับวญิ ญาณทีม่ ีบุญฤทธิ์
ระดบั สูงเขา แลว จะเกดิ รูปกอรา งเพ่ือสนองตอบวตั ถุประสงคอ ยางใดอยา งหน่ึง รวมทง้ั ลากจงู สวนสัมพนั ธอนั แหวกแนวเกนิ จนิ ตนาการ
มนุษยม าดว ย ชนิดทยี่ ่ิงวิเคราะหเปน ลาํ ดบั จะยิง่ นาเกาหวั งุนงงไมรจู บ ของชนิ้ เดียวสามารถรวมความหลากหลายไวใ นตวั แมบ างช้นิ
รปู รา งหนาตาคลายท่เี ห็นบนโลก ก็พสิ ดารกวา กันจนสมควรบัญญัตศิ พั ทเ ฉพาะใหมมาใชแ ทนเลยทีเดียว เชน แจกนั นี้ ทอี่ าจใชท้ังเครือ่ ง
ปกแสดงดอกไม และกระจกเงาขยายคล่นื ความสาํ ราญใหแ กเ ทพผเู ปน เจา ของอีกโสด จงึ ไมน า เรยี ก ‘แจกนั ’ เฉย ๆ แลว

นางยงั พบในภายหลงั อกี วาเคร่อื งประดบั และเครือ่ งเรือนหลายตอหลายช้ิน เปน ไปไมไ ดเลยทจี่ ะสรางดว ยเครื่องมือตดั แตง ใดๆ
เนอื่ งจากสถานภาพแขง็ แกรงและอาํ นาจพลงั ในตวั เองของพวกมนั ไมอ าจหาธาตุทพิ ยด วยกนั อนั ใดกดั เซาะใหเกิดลายสลักหรอื รอยตดั
แบง การกอ รปู ของสมบัตสิ วรรคจ ึงมักบนั ดาลขนึ้ จากบุญฤทธ์หิ รอื อิทธิฤทธิ์ของบรรดาเทพเจา ซ่ึงครอบงําอยเู หนอื ธาตุทิพยทงั้ หลายทงั้
ปวง

ของบางชิน้ มลี วดลายละเอยี ดยิบ ชนิดท่ถี าตกไปถงึ มอื คน และคดิ สรางเลยี นแบบดว ยวัสดมุ ีคาใกลเ คียงท่ีสดุ กจ็ ะตอ งอาศยั
เทคโนโลยีการตดั แตง โมบ ด สลกั ลาย และขัดมันลา สดุ เปน เวลานับสบิ หรือนบั รอ ยปตอเน่ืองกนั ไมพ ัก โดยผลสุดทาย แมล ะเอียดประณีต
ปานใด กย็ ังตอ งตกคา งรองรอยการตดั แตง ดว ยเครือ่ งมือ ถึงมองตาเปลาไมเห็น กอ็ าจพสิ ูจนไ ดดว ยกลอ งจลุ ทรรศนอเิ ลคตรอน ทวา
สําหรับสมบัติเทพแลว ตอใหเครือ่ งมอื ขยายประสทิ ธิภาพสายตาทย่ี ิง่ กวา กลองจุลทรรศนอ ิเลคตรอนกีพ่ นั เทา ก็จะไมพบรอ งรอยเครอื่ งมอื
ตดั แตงเลยแมเทาธลุ ี

วา ถงึ ความสมั พนั ธร ะหวางจิตเทพกบั เนื้อแกว ทิพย ก็มีสงิ่ นาสังเกตหลายประการ โดยเฉพาะแกวที่กําเนดิ ดวยบญุ เกาเพ่ือเปน
สมบตั ทิ พิ ยเ ฉพาะของเทพแตล ะองค เมื่อนางทดลองมองลงไปในเนอ้ื แกว จนจติ ด่งิ และดา่ํ ดมื่ เหมอื นฝนหวานลาํ้ ลึก กส็ ามารถเลน กับคล่ืน
ความหฤหรรษ แปรสุขเวทนาใหเ ปนตา ง ๆ หลากรปู จินตนาการดว ยสมองอนั จาํ กัดดว ยผัสสะหา ธรรมดาไมได

เร่ืองนี้พอเทียบกบั ส่ิงที่สามารถตรวจวดั ดวยเครื่องมือทางวทิ ยาศาสตรบนโลกมนษุ ย เชน การเพง มองแกว ครสิ ตลั กอ นใหญๆ
ดว ยจิตท่เี ปน หน่งึ แกวครสิ ตลั จะทําตัวเปน หมอ เกบ็ กาํ ลังแมเ หลก็ สว นสายตาทเ่ี พงตดิ กับพลังแมเหล็กในแกว ก็พลอยจะทาํ ตวั เปนผูกอ
กระแสสัมพนั ธอ ันกลมกลนื ระหวางครสิ ตลั กบั มนษุ ย โดยกระตนุ กําลงั แมเหล็กทสี่ ะสมอยใู นสมองสวนท่ีเรยี ก ‘ซีรีเบลล่มั ’ ใหแผผาน
แกว ตาออกมาอยา งเขมขน

ผลท่ีเกดิ ข้ึนเมื่อจดจอ งอยา งเตม็ กาํ ลงั อยพู ักหนงึ่ จนไดอยางนอยขณิกสมาธิ คอื สนามพลงั ทีไ่ หลวนอยา งตอเน่ืองระหวาง
ข้ัวแมเหลก็ ท่ีเปนวตั ถุ กบั ข้วั แมเหล็กฝง ชวี ภาพ ทวีกําลังในสัดสวนท่ใี หผลกระตุนสมอง กอ ปรากฏการณเ หนือธรรมชาตไิ ดหลากหลาย

๓๖๖

นับตั้งแตการเลน แรแ ปรธาตุ ผนั กระแสสุขใหลํ้ารสนานาดวยจนิ ตนาการเหนือสามัญ จนหลงงมงายถอนตัวไมข นึ้ หรือใชไ ป
ในทางสรา งสรรคเ ชน ปรับเปล่ียนคลน่ื สะทอนของคริสตัลใหเ ขากนั กบั คล่นื ชวี ติ ของผูปวย เพอ่ื รักษาโรครายแบบหมอเทวดา ไป
จนกระทั่งตรวจดูเหตุการณอ ดตี และอนาคต แบบเดียวกบั แมมดเพง ลูกแกวกไ็ ดอ กี

ปรายเนตรสาํ รวจตนเอง นางยนื สงบอยใู นอาภรณส คี ราม ชายภูษากรยุ กรายกรอมเทา เนอื้ ผาเนยี นละเอยี ดเย่ียงแพรพรรณวิเศษ
ออนนุมสมรปู ทรงอสิ ริยาภรณอ นั เนรมติ ขึ้นดวยวิบากกรรมอลังการสมตัว ไดแ กม งกฎุ สรอ ยคอ กําไล เขม็ ขัด สรอ ยขอเทา แลว ดว ย
อัญมณที ี่คลายเพชร ทวาเรอื งรองโชติไสวจบั ตาบาดใจกวากนั ลบิ ลับ จับมองแลวเคลมิ้ หลง ดึงดูดใหเ พง พินจิ ติดจิตตดิ ใจแทบถอนไมข ้ึน
เปนอัญมณปี ระจาํ ตัว เปลงพลงั ทสี่ มศกั ด์ิศรีบารมีตน ไมต องคํานวณจากวนั เดือนปเ กิด ไมตองใชท รพั ยส ินเงินทองแสวงหา มาถงึ สวรรคก ็
มีตดิ ตวั พรอมสรรพพอดบิ พอดีบารมแี รกเกดิ แลว

ตลอดสรรพางคก ายหาขอ หาปมุ ปมสะดุดไมเ จอเลย ทุกสว นเกลากลึงแนบเนียน แมกายทพิ ยถ อดแบบอาการสามสบิ สอง
ครบถว นมาจากรปู มนุษย ก็มไิ ดทรงข้นึ ดว ยกระดูกฉาบเลือดเนอ้ื สกปรก ผิวพรรณแมน วลเนียนมนี ํา้ มนี วลนาจบั ตอ งเยีย่ งเพศอติ ถี กฉ็ าบ
ฉายดว ยรงั สสี วาง บาดตารัดรงึ ใจยง่ิ กวา มนษุ ยผูหญิงผิวงามท่ีวา ลาํ้ เลศิ นักหนา โดยเฉพาะอยา งยิ่งนางถือกาํ เนดิ ดวยอโทสะ จงึ มีรัศมสี วาง
งามอาภาจบั ตาเปนพเิ ศษ ลว งแมเ ทพดว ยกัน

ท้งั เม่ือลองลูบไลสมั ผสั แลว ก็พบวาเนือ้ ทพิ ยน ุมนิม่ ยวนใจผดิ กันเปนคนละเร่ือง เหมือนไลผ า ดบิ หยาบหนาแลวเปลีย่ นมาไล
แพรพรรณละเอยี ดเทียบ เนือ่ งจากความนมิ่ ของผวิ มนษุ ยน ้ันไดมาจากมดั เนอ้ื และไขมันสกปรกขา งใต ดไู ปเหมือนถุงใสอึ พืน้ ผวิ รอบตัว
จากหัวจดเทา เอาไวก ันอึไหลเปรอะเปอ นมากกวา เอาไวเ สพสมั ผัส สวนความนิม่ ของผิวเทวดาจะไดม าจากเนอื้ ทพิ ยอันกําเนิดข้ึนเพอื่ ทาํ
หนา ทีเ่ ยายวนโดยเฉพาะ มิใชเ พอื่ ปด บังสง่ิ ปฏิกลู นาเกลียดอนั ใดเบอ้ื งใตเลย

รศั มเี ทพเปน แสงกระจายออกมาจากรอบกายทิพยทกุ ทิศทกุ ทาง ประจักษไดทง้ั จากใจตวั เอง และจากการมองดวยสายตา
วญิ ญาณอืน่ แตล ะองคมรี ายละเอียดของสแี ละความพสิ ดารแตกตางกนั ไป โดยมากปรุงแตงโดยอาจณิ ณกรรมเปนหลัก แตก ม็ ีกรณพี เิ ศษ
เชนรศั มนี างออกสกุ ใสสวางลาํ้ ดวยเพราะขาดใจตายจากความเปนคนดวยการอโหสจิ ากใจจรงิ ทปี่ ลอ ยวางน่นั เอง

ขยบั เรือนกายอนั แหง สะอาดและเรยี บลื่น แลวทราบวาตนหอมไปทุกซอกทกุ มมุ ลมหายใจเขา ออกกายทพิ ยก็ดี ลมปากที่ลอง
พนออกมากด็ ี บอกนางอยา งถนดั ชดั วา ในรา งน้ไี มม ีโพรงเก็บนาํ้ เนาและลมเสยี เลยแมแ ตเพยี งนอ ย

และดว ยประจักษสภาพองคาพยพอนั ประณตี ลวงภาวะหยาบนั้น ทาํ ใหนางรทู นั ทวี า สง่ิ ใดมนุษยเ สพ สง่ิ นนั้ เทพเสพดว ย แม
การรว มอภิรมยอ ันอาศยั สองเพศพรรณ ที่ฝา ยบรุ ษุ ประหนึ่งจะรกุ ลา้ํ ทาํ ราย และฝายสตรีคลายถูกทารุณโดยสมยอม ก็ปรากฏอยูบ นชน้ั ภูมทิ ่ี
นางถือกาํ เนิดเชน กนั ทวา สขุ เวทนาอนั ไดเรอื นทพิ ยเปนแดนเกิด ยอ มนาพสิ มยั เหนือชั้นกวา ทเ่ี กิดขน้ึ โดยอาศยั กายอันกระดาํ กระดางชํ้า
เลอื ดชาํ้ หนองของมนุษยม ากมายนัก

ความละเอยี ดชัดลึกและลักษณะคงที่ ปราศจากความเม่อื ยขบ ปราศจากวยั เยาว วยั กลางคน และวยั ชรา หาเชือ้ โรคนารําคาญ
มิได รวมกันเหลา นเ้ี องชวนใหห ลงทกึ ทักงาย ๆ วา เทวดาเปน อมตะ อยูย้งั คา้ํ ฟาไปช่วั นิรันดร

ทอดเดินเนิบเนอื ยมายังชองประตดู า นหนง่ึ พน้ื ราบเสมอกนั ดุจพรมหยนุ นม่ิ เบอ้ื งนอกคืออทุ ยานทพิ ย ละลานตาดวยรกุ ขชาติ
อนั งามงด ไดแ กดอกไมรปู ลักษณะพสิ ดารหลากสีและพฤกษาชะอมุ เขียวขนดั แนน เกิดปติฉดี แรง จติ ใจเบิกบานสวา งไสว แยม ย้ิมยนิ ดใี น
สภาพเกิดใหมข องตนอยา งตอเนื่อง

เรียนรูทันทวี าเบ้ืองบาทของนางมไี วเ ดนิ หรือยนื มใิ ชเ พอื่ วง่ิ หรอื กระโดด และนางก็เดินเอากิรยิ าเคลือ่ นไหวออนสลวยสงา งาม
ภายในวิมานไปอยา งนนั้ เอง แทท จ่ี ริงมวี ธิ งี า ยกวากันมาก คอื ทํากายใหอ ยูในสภาพแลน ล่วิ ตดั ตรงไปยังตาํ แหนงท่ีตอ งการทันที เน่อื งจาก

๓๖๗

นํา้ หนกั ตวั ที่รสู ึกคือนา้ํ หนักบุญญานุภาพในรางทิพย เปนอิสระไมถ ว งหนกั กาํ หนดควบคุมไดด ังปรารถนา แตทง้ั นีใ้ ชว า จะ
ลอยเทง เตงเปน ลูกโปง โดยเดิมมพี นั ธะคลายแรงโนมถวงทกี่ ระทาํ ตอ กายทิพยใ หตดิ พืน้ ทวาธรรมชาตขิ องกายทิพยอ ยเู หนอื การดึงดูด แต
ไปอยใู นอํานาจเตม็ ของเจตจํานงแทน

หมายเนตรไปยังสระโบกขรณที ่ีแผกวา ง ราบเรยี บเปนกระจกอยเู บอื้ งไกลออกไป กาํ หนดนกึ นิดเดยี ววาพอใจจะประดิษฐาน
ตนเหนือนา้ํ พลนั ทิพยรูปแหงตนกเ็ กิดกําลังผลกั ดันจากภายใน มที ิศดงิ่ ตรง เคลอื่ นวืดพรบิ ตาเดยี วยา ยตาํ แหนงไปปรากฏยืนเหนอื กลางนา้ํ
ใกลกอบวั แกว ซ่ึงเหน็ กระเพ่ือมรบั ฤทธา แลนา้ํ ไหวเปน ระลอกรว้ิ วงคล่ืนละเล่ือมพราย

หนั กลบั มาทอดทัศนาภูมิภาพรอบเรือนในครอบครองแหงตน เห็นเคารปู วมิ านเรอื่ ทองละไมตา รูปทรงลดหล่ัน เหลย่ี มตดั ไป
ตดั มาสลบั ซบั ซอ น กวางใหญสมกรรม ประดบั ยอดโดมตรงกลาง คลา ยตกึ ทนั สมัยในโลกมนุษย ทวา ชอ งหนาตางปราศจากบานกระจก มี
แตม า นแบบเดยี วกบั ผืนกํามะหย่ีประดบั ประดาจากภายใน

หมูร กุ ขชาตทิ เ่ี รยี งรายรอบดานน้ัน บางเคยคุน ตาละมา ยปาลมพนั ธุส ูง บางแปลกไปแบบพันธุไ มว จิ ิตรในจนิ ตนาการ
ทรวดทรงชะลดู ปกคลมุ ดวยใบบังแสดแดง บางเปน พุมเต้ียหลั่นเหลอ่ื มเปนชัน้ เปนแนวสลบั สวนหิน ท้ังหมดผสมกลมกลนื ลงตัวบนผืน
หญา ขจีอยุ นุม เลน ลอนคลื่นเปนเนนิ สงู ตํ่าพอเหมาะพอเจาะ ประกอบกันไดส มดุลไปทกุ หยอ มจนแมน กั จัดสวนมอื หนึ่งกอ็ าจนกึ ไมถึง วา
จะมีการเลน นาํ้ หนกั และการวางตาํ แหนงองคประกอบไดจ งั หวะจะโคนกลมกลืนขนาดน้ี

แปรพักตรกมมองบาทที่แตะผิวนา้ํ ใสสะอาดปราศจากมลทนิ ใสจนแลเหน็ พื้นทรายทองลึกลงไป สมั ผัสของน้าํ ทพิ ยฉ่าํ ชวน
สาํ ราญบานช่ืน เขาใจในบัดนนั้ วาการลงสรงบนสวรรคเ ปนไปเพื่อความบันเทิงถา ยเดยี ว มิใชเพอ่ื ชําระลางคราบปฏกิ ูลทีไ่ หลเย้ิมออกมา
จากทวารตางๆตลอดวันเฉกเชนกายอนั ยดั ทะนานดวยนา้ํ เลือดนา้ํ หนอง ไขมนั ขน เหนยี วและคูถมูตรแตอ ยา งใด

แหงนพกั ตรกางพาหาทง้ั สองและคลายหตั ถอ อก ยดื อรุ ะสูดกล่ินทิพยอันแสนบริสทุ ธิเ์ ขาจนเตม็ เบอื้ งบนดูโปรงโลง อาภาเปน
อนันตไ ปทุกทิศทุกทาง ไรซ ่ึงเมฆฝอย ดวงอาทิตย หรอื เทหวตั ถขุ ดั ตาทง้ั ปวง แสงสวยที่ฉายกราดแรงน้นั ย่ิงดูย่งิ เย็น ไมเ คืองเนตรเลย
แมแตนอย เปน ชนิดเดยี วกบั ทีเ่ ห็นกอนจุติจากอตั ภาพเดมิ นนั่ เอง นึกคร้ึมขน้ึ มาก็สรวลกอ งดว ยสรุ เสียงแหลมคม อดั แนนดว ยพลัง
หฤหรรษสาํ ราญฤทธส์ิ ะเทอื นทุกอณใู นละแวกปรมิ ณฑล ดจุ จะทักทายไตรตรงึ ษพิภพเปนวาระแรก

สายลมทิพยร าํ เพยพดั มาหอบหนง่ึ อวลกลิน่ อายอันเปน ปฏกิ ิริยามงคลตอบทกั แกน าง

ทดลองภาวะ ‘ดังใจนกึ ’ โดยการคิดถงึ แผน นํา้ เบอื้ งลาง สัง่ ดวยอํานาจจิตเหนอื สรรพส่ิง และดว ยอัธยาศยั สนุกรงั สรรคท ตี่ ดิ ตวั
มาจากเมอ่ื คร้ังเปน มนุษย กาํ หนดใหน้ํามีการรวมตวั เปนกลุมกอนขนาดใหญก วาตัวนางราวสองเทา ลอยโดงขนึ้ มาเสมอระดบั ตา ธาตุน้ํา
อยูใตบ ัญชาเสยี ยิ่งกวาถูกวักดวยอุง หัตถ เม่ือรวมเปนกลุม กอนแลวไมม ีการรั่วซมึ หยดตก เพียงนางพยุงไวแผวๆดว ยลกั ษณะกําหนดทางจิต
คิดมัน่ นดิ เดียว

นึกถึงนกนางนวลพลางเพงกอ นน้าํ ฉบั พลันก็แปรเปน นางนวลดังปรารถนา คอ ยๆกระพอื ปกอยา งแชมชอ ย โผขนึ้ สงู ตาม
กระแสจิตทีส่ ง บังคบั จติ นางนั่นเองคือปก ษาสวรรค แผปกซา ยขวาขยบั โบกพลว้ิ วา ยเวง้ิ เวหา ดงั อาการแหง นางนวลทเ่ี คยคุน รสู ึกถงึ ตวั ตน
ท่ีถกู แบงเปนสองภาค เบ้อื งลา งเหนอื นํา้ และเบอื้ งบนเหนิ ไกลไปทกุ ทีกระท่งั เห็นเปนจุดเลก็ ๆ สงู ลิบ

เมอื่ เพลนิ ลอยเลอ่ื นเพยี งพอ นางกส็ ั่งใหนกนาํ้ วกกลบั คลี่ยม้ิ เล็กนอย ยืนสนทิ กบั ทีร่ อรับการปกดง่ิ เขา หาของสง่ิ ทน่ี างเนรมิต
ขึน้ เองอยางไมย ่ันระยอตอแรงปะทะ

๓๖๘

ภาพถลาดิง่ จากมมุ ทะแยงสงู นัน้ ขยายจากเลก็ เปน ใหญอ ยา งรวดเร็ว ทวา ไมเสียรปู ทรงจากแรงลมตา นเลย หากมองดว ยสายตา
มนุษยก็นา จะโวยวายขยบั เทาว่ิงหนกี ารปรเ่ี ขาชนชนิดนัน้ เตลิดเปด เปงไดแลว เพราะถา ปลอ ยใหกระแทกละกเ็ จ็บเนือ้ เจบ็ ตวั ไดร นุ แรงปาง
ตาย ทวาในคลองจกั ษแุ หงเทวนารียามน้ี อยา งดกี ็เหน็ เปน แคสายฝนกลุมหนึง่ ท่ีกาํ ลงั ตกลงมาทาํ ความชมุ ชื่นใหแกน างเทาน้ันเอง

แรงปะทะอันทรงนํา้ หนักของกลุมนํา้ กับรางสะคราญสง เสียงซูมใหญด จุ นาํ้ ตกกระแทกแผน หิน กระจายฝอยกระเซน็ ซานเปน
วงกวา ง สงใหนางอปั สรประหวัดถึงการเลน สงกรานตอันสนุกสนานบานใจบนโลกมนุษย จนตอ งแยม สรวลออกมาดงั ๆ ความเปย กปอน
กาํ ซาบเอิบอาบไปท่ัวสรรพางค แลว กลับเหือดหายในบัดดลเพียงนกึ ตลอดรางพลางคดิ วา ‘แหง ’

แหง สบายและสดใสเยน็ ซ้งึ ไปทุกอณผู วิ ตระหนักวาบนโลกอันแสนประณีตแหง นี้ เพยี งน้ําทพิ ยในสระบัวกบ็ นั ดาลความ
สราญใหเกิดอยา งลนเหลอื ขนาดไหนแลว

สูดลมเขาอรุ ะ ผนึกจติ คิดกระบวนเนรมิตอยา งตอ เน่ือง ดลกลมุ นํา้ ใหรวมตัวพุงเปนลําคดเค้ยี วเลยี้ ววงรอบรา งตน ปรากฏ
เหมือนพญาจงอาง ข้ึนผงาดเงื้อมแผแ มเบีย้ แลบล้ินสองแฉกเหมือนขูจะฉก กอ นกระหวัดดจุ งเู หลือมรดั ฉบั สลายเปน กลุมนํา้ สรงกาย
กระเซ็นเปนฝอยซานไปอีกคํารบ

เผยอยม้ิ กระจาง ดวงเนตรสาดประกายกลาดวยแรงทะนงในฤทธี จบั หมายไปยังภาคพ้ืนราบท่ีจากมา แลว กา วเดนิ เนบิ เนอื ย
บาทเลียดน้ํา สําเหนียกไดว า ในกริ ยิ าสามญั ภายนอกนน้ั ลกึ ลงไปแฝงดว ยมหาอานภุ าพไพศาลสดุ หยั่ง นางย่ืนหตั ถท ัง้ ยา งบาท เพงนลิ เนตร
จบั ดอกไมมวงไสวดอกหนึ่งไกลออกไป กาํ หนดนกึ วา ‘มาน่ี!’ พรบิ ตาเดียวดอกนั้นกป็ ลดิ จากข้วั วับมาปรากฏบนอุงหตั ถอ นั อวบอ่ิม
ปราศจากเสน สายรกตาทันที

แตะไลก ลีบมว งใสทใ่ี หสมั ผัสร่นื ผวิ กลบี นุมนวล ละเอยี ดออน ลองขยเ้ี บา ๆ ก็ไมช ํ้า ไมเละติดเนอื้ เลยแมเ พยี งเศษ

ลกั ษณะพันธไุ มในอทุ ยานของนางเปน ไมตัดดอกสีสนั สะดดุ ตาเกือบท้ังสนิ้ กลาวคอื เกอื บทกุ พนั ธุมกี านยาว สง กลิน่ หอมฟงุ
และคลายมันมีชีวิตจิตใจ ยิม้ เปดกวาไมดอกทีเ่ คยรูจักในโลกมนุษยม าก มองแลวสดชืน่ ชวนยิ้มตอบ นานํามาใชประดบั พอกบั ดดู อก
สะพรงั่ ทตี่ น สวนไมใบท่ีมองสณั ฐานผาดคลา ยจาํ พวกโกสนและบอนนน้ั กม็ คี วามงามของใบเขยี วทใี่ หความรมเยน็ ชวนเพลนิ สงบใจ
ในขณะชมอุทยาน

กระทัง่ ยา งขึน้ ฝง เปน จังหวะเดียวกับทีส่ องมอื ประคองดอกไมเหนบ็ ประดบั เรอื นเกศา แลวตรกึ นึกถึงส่ิงที่ผานมาในภพมนุษย
อตั ภาพท่ถี ูกทิง้ ไวเ บือ้ งหลงั ดูไมตางกับคางคกอัปลักษณเทาไหรในความรสู ึกยามนี้ แคป ฏิกลู ที่ไหลเขา ไหลออกทง้ั กลางวนั กลางคนื ก็นา
คลื่นเหียนสะเอยี นไสเ หลือจะรบั แลว ทจ่ี ะใหเ กดิ ความไยดี อาลัยอาวรณน ัน้ ไมมวี ันเสยี ละ

นางจําความกาํ หนดหมายและกําหนดรใู นรา งมนุษยไ ดถนัด มนั คลา ยการหลบั ฝน ทเี่ ลอ่ื นเปอ นไมรูเ หนือรใู ต ถกู ขังอยูใ นขาย
ประสาทหยาบอนั แคบจาํ กัด จะรอู ะไรทตี องคลํา ตองเพงหูเพงตาเรียนกนั นา ดู กระท่ังจะดงึ ความจําก็ตอ งผานเครือขายรหสั อันซบั ซอน
มโหฬารของกอ นเน้อื หยกั ๆนา ขยะแขยงท่เี รยี กวา ‘สมอง’ เสยี กอน

ตา งกบั บัดนที้ ค่ี วามรูสกึ นกึ คิดแปลกเปลี่ยนเปน บวกไปหมด ไมต อ งเหนื่อยเพงอารมณ ใจนางสงบสุข มีสตทิ รงตวั จงึ
สําเหนียกรูการปรากฏแหงตนและส่ิงกระทบผัสสะคมชดั ไปทกุ กระดกิ อยากรูอะไรก็มีอภญิ ญาชวย ไดค วามแนใ จวาถกู ตอ งเปน แมน มน่ั
เสยี ดวย

๓๖๙

เหลียวโดยรอบ นางอาจบนั ดาลสง่ิ ใดกไ็ ดตามปรารถนา หากอยใู นขอบเขตกําลังฤทธิ์ เชน บนสวรรคไ มมีเดรจั ฉาน นางจะ
เนรมติ ใหป รากฏช่ัวคราวแบบภาพลวง กเ็ พียงแบงภาคจติ สรางข้ึน หรืออาจดึงวิญญาณบางดวงจากภมู ิต่ํามาตรึงไวก ํากบั อัตภาพเนรมติ ที่
สมกัน เชนรูปผเี สือ้ หรือนกเขา

เทพระดับกลางเชนนางมีเขตทอี่ ยเู ปนของตนเอง เปนไท ไมต องอยูใตอาณตั ขิ องเทพองคอ ืน่ ตรงขา ม อาณาเขตทสี่ รา งข้นึ จาก
บญุ ญานุภาพนี้ จะสามารถเปน แดนเกิด รองรับเทพองคอนื่ ทบ่ี ุญนอ ย บันดาลไดแ ครูปทิพย ขาดถิน่ ทอ่ี ยูอาศยั ซึง่ ถามาถือกาํ เนดิ ในแดน
ของนางดว ยสัมพันธอ นั ใดแลว กจ็ ะกลายเปนบริวารไปโดยปรยิ าย

และในภาวะบุญญาธิปไตยนี้ หากนางเหงาหงอยอยกู บั ความเปนไท เปน เอกเทศแหง ตน เพราะมิไดเ กดิ ในฐานะธิดาหรือชายา
เทพองคใ ด กอ็ าจเขา สังสรรคสมาคมกับหมเู ทพ ตรวจดูบพุ กรรมอันคลองจอง วาปจ จุบันบนชน้ั ภูมดิ าวดึงสมีเทพองคใดบา งเคยรว มชาติ
กบั นางมา พื้นเพการเจรจาสมแกอธั ยาศัยกนั และกนั เพียงพบแลว สบเนตรสักคร้งั ก็จะเกิดปฏิพทั ธโดยงา ย ตรงไปตรงมา และที่สาํ คญั คือ
‘ถกู ตัว’ แนน อน

ทวาในวาระจิตนัน้ นางยงั ไมปรารถนาจะผกู สัมพันธ หรือเขาคบหาเสวนากับหมูเ ทพดวยกนั เลย รูปนามท่ีผุดขึน้ มาในหว ง
คํานงึ นกึ เพียงหนง่ึ เดยี ว...

เกาทณั ฑ!

มนษุ ยผชู ายที่นางในอตั ภาพเดมิ หลงรกั ...

บังเกิดความอาลยั ขนึ้ มา แตม ิใชความหลงถวิลเยย่ี งมนุษยห ญงิ โหยหาไออุนจากมนษุ ยช ายอันเปน ที่รกั อัตภาพนางกับเขาคน
นั้นอยแู ยกเปน คนละระนาบแลวอยา งเดด็ ขาด เหมอื นเชน ทมี่ นุษยอ าจระลกึ ไดว าเคยเปน ลิง ยอมไมอยากกลับไปคลกุ คลตี โี มงดว ยอกี แม
จะเคยพศิ วาสปานไหนกต็ าม ถาอยากก็คงอยากใหมาเกิดในภาวะเดยี วตามกนั มากกวา

ลักษณะอาลัยในบดั นี้ เกิดจากเยื่อใยความผูกพนั ทางวญิ ญาณ สาํ นกึ คณุ ตามวิสยั เทพ กลาวคอื ระลกึ ไดวา นอกจากแมท ่ตี อนให
ทําบุญมาแตออ นแตออกแลว กเ็ ขาคนนเี้ องทีม่ ีสว นสาํ คัญในการสง นางมาผุดเกดิ ณ เบอ้ื งบน...

ปรารถนาจะเห็นวา บดั น้ีเขาเปนอยา งไร ทํากิจธุระอนั ใดอยู จงึ กําหนดทพิ ยเนตร ‘ลง’ กวาดหา โดยแลน ลัดนว้ิ มือเดยี วตามสาย
สัมพนั ธท่ยี ังผกู จติ ผกู ใจ รลู ูทางเองวาจะประสบพบภาพเขาอยางไร เหนอื สญั ชาตญาณนกพิราบท่รี ูเสนทางไกลกลบั ถ่นิ หลายแสนเทา

เปนคราวประจวบเหมาะยิ่ง คลอ ยหลงั ไซเพยี งหานาที เกาทณั ฑกบ็ า ยหนารถเขา เขตคอนโดมเิ นียมของเรือนแกว สหี นา หลัง
พวงมาลัยดคู รุน คิดไมเ ปน สขุ อยูตลอดเวลา ประสาคนกาํ ลังงง ไมอาจจบั ทางตดั สนิ ใจไดแนชัดสักอยา ง อยูกบั ผูห ญิงคนหน่ึงแลว หวง
พะวงถึงผหู ญงิ อีกคนสลบั ไปสลบั มา ไมม ีอะไรหนักอึง้ หัวใจเกินนแี้ ลว

เสยี งกรดี เรียกจากโทรศพั ทม อื ถอื ดังขน้ึ เกาทณั ฑห ยิบจากเบาะขา งตวั มาดูหนาปด เห็นเปน เลขหมายของเรอื นแกว ก็ถอนใจ
เฮอื ก กาํ ลังจะข้นึ ไปหาอยเู ดีย๋ วนี้แลว ละแมคณุ โทร.ตามนา ราํ คาญเหลือเกิน

สลัดความรสู กึ ก่ึงรักกึ่งรําคาญทิ้ง กดปุมรับและเปน ฝายกรอกเสยี งทกั ลงไปกอน

๓๗๐

“ผมอยูที่คอนโดแอน ะ เพง่ิ มาถงึ เด๋ียวน้ี นั่นออกมาจากงานศพรยึ งั ?”

ปลายสัญญาณเงยี บองึ้ ไปอึดใจ กอนเอย ชนดิ ที่ทาํ ใหเกาทณั ฑห ัวคว้ิ กระตุก

“อะ...อา ผมโทร.จากมือถือของ อา...เจาของเครื่องคนนน้ี ะ คอื ...ผมพักอยทู เ่ี ดยี วกบั เธอ ตอนน้ีผมอยูในลานจอดประจาํ ของเธอ
อา ...คณุ เปนญาติของเธอหรือเปลา ?”

ชายหนมุ กะพริบตาวบั ดวยสงั หรณรา ย

“ครบั ผมเปนแฟนเธอ ตอนน้อี ยูท่คี อนโดเหมือนกนั เพงิ่ เลย้ี วรถเขา มาเดย๋ี วนี้ มอี ะไรเกิดขน้ึ หรอื ?”

“ออ...อยนู เ่ี องเหรอ ดี ๆ คอื ผมลองตอหมายเลขนเี่ พราะเปนเบอรส ดุ ทายท่เี ธอโทร.นะ ผะ...ผมไมร ูเร่ืองอะไรดวยหรอก เออ …
คุณมาดเู องดีกวา รใู ชไหมวา ชอ งจอดรถเธออยชู ้นั ไหน?”

“ครับ รู...วาแตนัน่ เกดิ อะไรข้นึ ?”

เกาทณั ฑเ รม่ิ ถามเสยี งเครยี ด

“ผมไมรเู รือ่ งนะ ผมไปละ รีบมาดเู องเหอะ”

หมอนน่ั ทา ทางประหมา งกเงิน่ จัด ตัดสญั ญาณฉับกะทันหัน

เกาทณั ฑยัดเกียรถ อยหลงั เลอ่ื นรถวาบออกจากชอ ง แลวกลับเขาเกียรเดินหนา เบนหวั รถออกหอ ตะบึงราวกบั กระทงิ บา ลัด
เล้ยี วชวงหน่ึงก็ถงึ ปากทางลงที่จอดรถใตด นิ เขาไมส นใจไมก ้นั อนั เปนดานยาม ชนโครมหกั สองทอน ทิ้งเสยี งโวยวายและการวิง่ ไลข อง
ชายผปู ฏิบตั หิ นาทเี่ ฝา ไวเ บอ้ื งหลัง

หักเล้ียวโฉบเฉยี่ วฉวดั เฉวยี นตามทางลงเวียนสามช้นั ลวงเขาถึงชน้ั จอดของเรอื นแกว ว่งิ หอปดซา ยบายขวาจนเหน็ ทา ยรถ
หลอน หัวใจยิง่ รอนรมุ รุมเรา ไปทุกขมุ ขน ภาวนาทั้งมอื ชุม เหง่ือวา อยาเปน ไรเลย...อยา เปน ไรเลย

พงุ ปราดไปเบรกกกึ กอนถึงทา ยรถอันเปนที่หมาย เปดประตพู รวดพราดดว ยมือไมแ ละแขงขาสนั่ ระริก เพราะประหวัน่ พร่ันใจ
อยางบอกไมถ ูกกบั ส่งิ ท่กี าํ ลงั จะเหน็

สาวเทา จนสายตาพน เหลยี่ มบงั เห็นรางในชุดดํานง่ั พิงรถโดดเด่ียว หลบั ตานิง่ เคาหนาสงบดูนาสงสาร กลางหนาผากมเี ลือด
ไหลเปนทาง เกาทณั ฑแข็งคางพรึงเพรดิ เหมือนถูกสาป กอนตะเบง็ ออกมาสุดเสยี ง

“แอ! !!”

ท้งั รสู ึกเหมือนฝนหลอนและชาเหอไปทงั้ กาย เกาทณั ฑถ ลนั เขาชอ นรา งไรวญิ ญาณสูอ อ มอกอยางยังไมยอมเชือ่ สายตา ปาก
พรา่ํ ตะโกนเรียกหญิงสาวผเู ปนที่รักซา้ํ แลวซา้ํ เลา กระทง่ั ไมรตู วั แมส ายนา้ํ ตาพรง่ั พรนู องหนาดุจทํานบทลาย รองไหออกมาท้งั ไมเ ขาใจตน
สายปลายเหตุ เอาแตเขยา ตัวพราํ่ เรยี กและเกลอื กกลิง้ ใบหนา ตนลงกับใบหนาสงบงามปานจะขาดใจตายตาม...

๓๗๑

นนั่ เปนจังหวะเดยี วกบั ท่ที พิ ยเนตรจากสรวงสวรรคเลง็ แลลงมาเห็น ความเศรา หมองคืบคลานเขาครอบงําจติ อันเปน สุขประณตี
อยางรวดเรว็ เปน คร้ังแรกท่เี หน็ เขารองไห รองอยางใจจะขาดดวยความอาลยั รกั จรงิ แท

ชลเนตรหลัง่ รินดวยนํ้าใจผูกพนั รสู กึ รา วไปทั้งอรุ ะ จนตองขม ใจเรียกสติคนื ไดเรยี นรูเด๋ยี วนนั้ วารางอนั เปนทพิ ยบอบบางตอ
อารมณส ะเทอื นใจยงิ่ กวา รา งหยาบของมนุษยมาก หากปลอยเลยเถดิ แลว จะถึงขีดตรอมใจงายดายยง่ิ

อาจเปนแรงสะเทือนจากความโศกเศรา สาหัสของเกาทณั ฑก็ได ท่สี งระลอกข้ึนมาสะกิดนางจนนกึ อยากเหลียวลงมามอง ไม
ตอ งเตอื นตนเองมากนกั กร็ ูวาอะไรควรอะไรไมควร นางขาดจากภาวะความเปน มนุษยผหู ญิงแลว จะพบเขาอีกก็คอื ยถากรรมนาํ พา บัดน้ีถา
ยังฝก ใฝใ จไมตัด ก็รงั แตจะเดอื ดรอ นทัง้ นางเองและเขาคนน้นั

เชนนเี้ อง การจากพรากเปนทกุ ข

ส่งิ ท่เี ขากําลังกอดไมใ ชน างเลย เปนคราบรางทนี่ างวางทง้ิ แลวตา งหาก เขากําลังคราํ่ ครวญอยูกับทอ นกระดกู ฉาบเนอื้ ท่ีคร้งั หน่ึง
วญิ ญาณนางเคยครอง นึกวานางคอื ซากนั้น เขาใจวา จะเรียกนางใหฟ น คืนไดจ ากซากนน้ั

เชน เดยี วกับฆาตกรผเู ขา ใจวาเมอ่ื ทาํ ลายราง คือทาํ ใหต ายจาก ดับสูญ หมดโอกาสเสพสุขอีกตอไป

เปนมนุษยน ัน้ อายุแสนสนั้ อยแู ลว ตอ งมาส้นั ลงไปอกี ดวยน้าํ มอื มนษุ ยดว ยกนั เอง เพยี งเพราะความไมเ ขา ใจ ไมร จู ริง

เพชฌฆาตผนู กึ วา ตัดชวี ติ นาง ไมใหอยูดโู ลกตอไดส มแคน แลว ท่แี ทเ รงสง นางในจงั หวะดีทสี่ ุดใหข้ึนมาเสวยสวรรค และตัวผู
ฆา น่ันเองท่สี รางทางนรกไวจ ากชัยชนะทีเ่ หน็ ดวยตาเปลา ในฉากใชป นเขน ฆา ไรส าระอนั แสนสัน้

คิดขึ้นมาวูบหน่งึ อยากปรากฏตัวใหเกาทณั ฑเหน็ หยง่ั รูว าตนมีฤทธ์อิ ํานาจมากพอจะบนั ดาลแมรปู หยาบของมนษุ ยข น้ึ ตอหนา
ตอตาเขาโตง ๆ อยากปลอบประโลมวา ถาเขารักนาง กค็ วรทราบวาภาวะของนางในบดั นนี้ าปลาบปล้มื ยินดี ทไ่ี ดอยปู ลอดภยั ในอารักขา
แหง บญุ ญาธิการ มิใชพ ิลาปราํ พนั เมอื่ เหน็ สภาพศพอนั นาสงสาร นั่นแคภาพลวงตาผวิ เผินทถ่ี ูกท้งิ ไวใหร ะลึกถงึ เพียงชว่ั ครู ปราศจาก
วญิ ญาณนางครองเดยี๋ วเดียวกเ็ ปอ ยยยุ เนา สลายไปตามระเบียบธรรมชาติ หรือเปนเถาถานในเตาเผาไปตามระเบียบมนุษย

ทวานางก็สาํ เหนียกถึงคล่ืนกเิ ลสอันหยาบหนาท่ีกระจายอยูรอบบรเิ วณนนั้ อดึ อดั และเหน็ ผดิ กาลเทศะเกนิ กําลังฝนใจ คลายจะ
ใหแทรกไปในหวางชอ งหนิ แคบพอดตี ัวเปน ระยะทางไกล ทาํ ได แตไมอยากทํา ในเม่อื มีทางกวา ง เดนิ สบายใหเ ลอื กตัง้ เยอะ รอเวลาผาน
ไปกอนเถดิ

อตั ภาพทพิ ยน้เี ขามสี ว นสราง จึงมสี ทิ ธิอ์ ันชอบธรรมทจ่ี ะลว งรู การปรากฏตวั เพ่ือ ‘บอกความ’ เพยี งครัง้ หรือสองคร้ังคงมใิ ชส ิง่
เหลอื วสิ ัย ขอเพียงเลือกจงั หวะดี ๆ ไมก ระโตกกระตากหวือหวาเกินภาวะจติ ของเขาจะรบั ไหว

ยามนไี้ ดแตส ลดสงั เวช เกาทณั ฑพ รา่ํ เตอื นใหน างหม่นั ระลึกถึงความตาย พจิ ารณาใหเ กิดสติ เห็นเปนเร่อื งธรรมดาของสังขาร
แตเขาคงปฏิบัติดูแควา ตัวเองจะตายอยูคนเดยี วกระมัง ไมเ คยดวู าคนอืน่ กต็ อ งตายเหมอื นกัน พอเห็นนางลว งลับ จงึ เปด เผยอาการฟมู ฟาย
เยยี่ งสามัญมนุษยอ อกมาอยางนี้

พลอยทาํ ใหนางยดึ ตดิ เปนกังวลในภพเกาไปดวย...

๓๗๒

บทท่ี ๒๕ นางฟา

เมื่อฝา ฝงู นกั ขา วกลบั จากสถานตี ํารวจได เกาทณั ฑก็มาเอนกายบนเตียงนอนในหองพกั เควง งงจนคดิ นึกอะไรไมออกสักอยา ง
ลมื แมวนั นัดไปรบั ศพคนื จากนติ ิเวชมาต้งั บาํ เพญ็ กศุ ล รอบกายดวู งั เวงและทกุ สงิ่ คลา ยรว มสงบรําลึกรู วาความเปน เรอื นแกวลบั กายหาย
เงียบไปจากโลกนีแ้ ลวช่ัวนิรนั ดร

แทบลืมวา ตนชือ่ อะไร รูจักใครบา ง พรุงน้ีควรทาํ อะไรตอ ไปแคไ หน ไดแ ตผลอ็ ยหลบั ลงอยา งเหนื่อยออน และบอกตนเองวา
อยากหลบั ไปอกี นาน ๆ นานเทา นาน...

ในความฝนอันครอบงาํ ดวยความรนั ทดและกระแสเหงาเศรา กัดกนิ ไปถึงข้ัวหวั ใจ กลุมความคิดปน ปวนหลายสายแยกยายกนั
สวนสนามในหวั เพาะอปุ าทานใหเตบิ เต็มรปู ขึน้ จนหลอกหลอนไดราวกบั ภูตผปี ศ าจมาลอ ม เปนเคา เงาอลหมา น ผลดั เรยี งกันกรีดหัวเราะ
แหลมใส อยา งจะสมนํา้ หนา กบั การสูญเสียที่เรียกคืนไมไ ดค รง้ั นี้

คลายถูกแกลงใหจอมจมซมทุกขในความครง่ึ หลับครึง่ ตน่ื ไมเลกิ รา ในหวั วนเวยี นอยูแตภ าพเรอื นแกว นง่ั ตายอยางสขุ สงบ คล่ี
มมุ ปากออกราวกับตอ งการยิ้มฝากความถึงเขาเพยี งคนเดียว ฝากไวใ นหนาวาหลอ นไมโ ทษทเ่ี ขาไปชา ชวยชวี ติ หลอ นไมไ ด กบั ทง้ั ทําใจได
แลว กับการอยูต ามลําพงั โดยปราศจากออมแขนปกปองของเขา

เคยรูตวั วา รกั เรือนแกว แตเ พ่งิ รูซ้งึ เด๋ียวน้วี า รักมากแคไหน ความราวทเี่ ซาะลึกลงไปทลี ะชั้นจนสดุ อกสุดใจไดเผยส่ิงท่ีเคยสลัว
เลอื นออกแจง ส้ิน หมดความเคลือบแคลงแลววาปรารถนาจะยกหลอ นไวในฐานะใด หากมีโอกาสอีกครั้ง เขาจะไมป ลอ ยใหหลอ นอยูคน
เดยี วอกี เลย

วกวนทรมานกับฝนหลอนนานจนถงึ ชวงเวลาหนง่ึ คลายมีผาหมหนัก ๆ ท้ิงตวั ลงคลมุ กาย สาํ นกึ คิดอานปฏิรูปเปนสายลมทีถ่ กู
กระชากวบู ออกจากราง ยินเสยี งอูเ ตม็ สองหู จิตใจเปนอสิ ระจากพนั ธนาการ คลายตวั จากการรงึ รัดของความโศกเศราอาลัยสิ้นเชงิ

เม่ือเปดตาข้ึนอีกครง้ั ในละอองฉํ่าเย็นของค่าํ คืน กเ็ ห็นตนเองเตน รํากบั เรอื นแกว กลางทะเลทราย ในราตรีดารดาษดาวทเ่ี ส้ียว
จันทรสีเงนิ ยวงหอ ยคา ง ณ ปลายฝง ฟา ดานไกล รูส กึ ถึงสายลมเย็นเฉียบท่รี าํ เพยพดั ผิวกาย พรอมทง้ั สัมผสั สายใยระหวา งใจอนั ออ นอนุ
ของตนและคนรกั เวิ้งอากาศกวา งสุดลูกหลู ูกตาดวู งั เวงระคนดดู ดมื่ จนชวนใหคิดฉงนวาดินแดนเชน นม้ี ดี ว ยหรือในโลกใบเดียวกบั ท่เี ขา
อาศัย

ปริมณฑลอันมเี ขากบั เรือนแกวเคล่อื นไหวผา นน้นั อาบไลดวยแสงครามงามประหลาด เหน็ เฉพาะรางแตล ะฝา ยถนัด ทง้ั ท่ี
ปราศจากตนแสงในบรเิ วณใกล ราวกับกายของกันและกนั น่นั เองเปนทมี่ าของรัศมรี ําไร

กลนิ่ หอมหวานรวยรินขนึ้ มาจากทรวงอกของหญงิ สาว ไมมีใครเลยนอกจากเขากับหลอ นทีล่ อ งเลือ่ นลีลาศอยูใ นลลี าวอลตซ
กับลาํ นําพาเพลินทก่ี ระจายมาจากทกุ ทิศทาง ราวกบั ขายคล่นื เสนาะโสตกาํ เนดิ ขึ้นจากทกุ อณอู ากาศใกลไกล ฟงผวิ เผินคลา ยการเขาคู
ระหวางเปยโนกบั ไวโอลิน แตนานไปพอชักคุน กร็ ูสกึ ถงึ กงั วานหวานนุม ลุม ลึกทีเ่ กนิ สภาพเครอ่ื งเคาะและเคร่อื งสายใดจะบันดาลสํา่ เสยี ง
เชนน้นั ได

“แอ...ผมกําลังฝนอยเู หรอ?”

๓๗๓

นน่ั เปน ระลอกสตทิ ผี่ ดุ โพลงข้นึ ในขณะยา งและหยุดเขาจังหวะ ประมวลภาพ เสยี ง กลิ่น และสัมผสั อันพึงปรารถนารวมกนั
เปน รสอมฤตที่ไกลเกินแมฝ นอันเคยดมื่ ลึกสุดใจ รางงามตรงหนาผุดผาดในชุดราตรีเลือ่ มระยบั ประดบั สรอยมุกขาว เนตรงามเปน ประกาย
กระจางทอดสนทิ จับเขาน่งิ กลีบปากระบายพรายย้ิมจบั จติ หลอ นครางตอบคาํ ถามเพียงแผว คลายขบขนั เขาอยูในที

“อ้อื ม”
“น่ีหรอื สวรรค? ”
เรอื นแกวสา ยหนา
“ดนิ แดนในฝนตางหาก”
เกาทณั ฑลืมเรื่องสถานที่ ยกมือข้นึ ไลเสนผมท่บี ดั น้ียดื ยาวและทง้ิ ตัวลงหม เกอื บเต็มแผนหลงั ดุจผาคลมุ ผืนงาม สัมผสั ถงึ ความ
ละเมยี ดยิ่งกวาแพไหม อดใจไมอ ยตู องชอนยกข้ึน แลวกมลงสดู กลิ่นหอมเขา เตม็ อก
“ผมชอบใหแอไ วยาวอยางนีแ้ หละ ดกี วา ตอนสนั้ ตง้ั แยะ”
เรอื นแกว ทําปากเชิดหนอ ย ๆ
“เพราะรไู งวาเธอชอบผหู ญิงผมยาวมากกวาฉัน เลยมาหาทัง้ อยางนม้ี ่งั เผอื่ จะไดร ับความเหลยี วแลมากกวาเดิม”
ชายหนมุ ยินหางเสยี งตัดพอนัน้ แลวรอนใจ รบี กลาวปฏิเสธ
“ผมไมไดรกั ใครมากกวา แอเ ลย”
“เทากันก็ไมเ อา เธอตองรกั ฉันคนเดียว!”
เกาทณั ฑสายหนาอดั อั้น อับจนดว ยถอยคํา
“ชางเถอะ!” หญิงสาวเปน ฝายเอย ดว ยสําเนียงข่ืนขม “มนั เปน อยา งน้มี านานแลว ละ ”
ตา งฝา ยตางแลลกึ ลงไปในตาของอีกฝา ย สุขเศราเคลา คละยากจาํ แนก
“ผมเสียใจ”
เขาเอย อยา งทดทอ และหมายความตามน้ันจริง ๆ ยงั ผลใหน ิลเนตรทอแววหมน
“เจา คะ คงไดเ สียใจตาม ๆ กันอีกนานละ”
เกาทณั ฑเชยคางหลอนใหเงยขึ้น
“อยา พูดอยางน้เี ลย แอคงไมยอ นกลบั มาหาเพอื่ ท่มิ แทงผมใหเ จบ็ ยงิ่ กวา ที่เปน อยูใชไหม?”

๓๗๔

“แคพดู เรอ่ื งจริงเทา น้ันแหละ”

แลวหลอ นกเ็ หลอื บตาลงตาํ่ คลา ยเหมอไป ชายหนุม เปลี่ยนเร่ือง

“ทําใหรบั รูและเชื่อมนั่ จนหมดหว งหนอยเถอะวา เรากาํ ลงั คยุ กันอยูจ รงิ ๆ ไมใ ชวาผมฝนเพอ ไปคนเดยี ว”

“ตอ งการใหเ ปน ยังไงละ ?”

“ทาํ ใหผ มตน่ื และเห็นแอด วยตาเปลา กอดแอดวยเนอื้ หนงั ของตัวเอง”

หญงิ สาวสน่ั ศีรษะนอ ย ๆ

“แคน ้ีแหละพอดีตวั เธอแลว ”

เกาทัณฑถ อนใจ เขากําลังเต็มตนื่ อยูในอีกมิตหิ นง่ึ มีสติสัมปชัญญะครบถว น ผหู ญงิ ตรงหนา ดูมีชีวิตจิตใจใหส ัมผสั รูเกนิ กวาจะ
ใหเ ขา ใจวา นีค่ ืออปุ าทานเพอ พกชัว่ ครู

แตก ็รูว า เมอื่ ลืมตาต่ืนขึ้น เขาจะกํา้ กึ่งลังเลวานจี่ รงิ หรือฝนกนั แน ลองเลอ่ื นฝามอื ขา งทแ่ี ตะเอวหลอ นไลไ ปตามแนวสีขา งโคง
คอดก่ิว ระเร่ือยไปถงึ ลอนสะโพกกลมมนอยางจะทดสอบความแจม ชัด ไมม อี ะไรผิดแผกแตกตา งจากของจริงขณะต่นื เลยแมแ ตนอย ท่ี
ซอนอยใู ตช ุดราตรีคอื เน้อื หนังมงั สาอนั นุม แนน ของอสิ ตรผี มู ชี ีวติ จิตใจเปน ตวั ของตวั เอง มใิ ชข องหลอก ของปรุงแตง ลมแลง ในนิทรา
รมณแตอยางใด

เรอื นแกวเพง จอ งเกาทัณฑน ิง่ ปลอ ยใหเ ขาลูบไลตามความพอใจโดยไมป ด ปอ ง ไดแตขงึ ตาสง แตแววปรามและกระแสหาม
ชนิดหนง่ึ เมือ่ เหน็ คนรกั ชักเพลินจนเลยเถดิ เกาทณั ฑรสู ึกคลา ยมอื เปนเหนบ็ หนักอึ้งกะทนั หัน ตอ งยา ยกลบั มาแตะเอวในเชิงลีลาศตามเดิม
ตระหนกั ทันทีวาใครเปน ใคร ตนมีขอบเขตอาจเออ้ื มกลา้ํ กรายเพียงจาํ กดั เทา ใด

ยม้ิ เฝอ นและเสถามเกอ ๆ

“ขอบใจนะทม่ี าใหพ บ ผมคงหายเศราเสียที ความจริงเห็นศพแอก ็รูแ หละวาไปดี แตบอกหนอยไดไ หมตอนนีอ้ ยไู หน?”

“ถาบอกวา สิงสูอยูในหองของเธอจะกลวั ไหม?”

“ไมเลย จะยนิ ดีตอ นรบั จรงิ ๆ อยากอยูตลอดไปกไ็ ด”

“ผูหญิงคนไหนผานประตูเขามาแอจ บั หักคอหมดนะ!”

เกาทัณฑถอนใจทาํ หนา เม่ือย

“แอ...ผมไมร ูจ ะพูดยังไงถูก ถาเรารักใครจนสามารถซึมซับความเจ็บปวดของเขาไดเ ทากบั หรือมากกวา กเ็ ชือ่ เถอะวาผมตอง
เจ็บย่งิ กวาแอเ ปน สองเทา หากยอ นกลับไปแกไ ขอดตี ได ผมก็อยากดูวาสามารถทาํ อะไรบางเพ่อื ใหทุกคนเปน สขุ ในทางของตวั เอง”

๓๗๕

นัยนต าเรอื นแกวกลับสงบนิ่งอยา งผูถ งึ ซ่ึงรสแหงอเุ บกขา เคา หนา ดูออ นละมนุ อยา งประหลาด แมมองผาดก็เหน็ วาผิดแผก
แตกตางจากเรือนแกวคนเดิมท่ีเขาเคยคุนย่งิ

“เต...ไมต อ งพยายามอธิบายหรอก เม่ือกพ้ี ูดเลนนะ ตอนนฉี้ ันเลกิ มองแบบปุถชุ นในโลกแลว ละ นะ มันมีมุมมองอกี อยา งหนึ่งที่
เห็นดว ยตามนษุ ยไมไ ด นั่นคอื แตละคนท่ีเขามามบี ทบาทในชีวิตเรา ไมใชจู ๆ เพง่ิ โผลม าแบบไรตนสายปลายเหตุ ถา ตัดรูปรา งหนาตาของ
แตละอตั ภาพออกไป ฉนั เธอ และเขา กค็ ือกระแสวญิ ญาณทีร่ ว มกอเหตุการณใหเกิดความผูกพันดีรายมาสารพัด จะใหต า งคนตางอยู ตาง
ไปนนั้ สายเสียแลว ”

เกาทัณฑข บริมฝป าก

“ทํากรรมเวรทํากรรมรว มกันไวแคไหนหรือ? เสยี ดายทีเ่ ราเขา ถึงกนั ไมไ ดแตแ รก ทุกอยา งคงงา ยขน้ึ ถา ...”

“จะโทษวาแอเ ลนตวั ละซี อยามาวา เลย ถึงไดฉันไปงา ย ๆ ในทสี่ ดุ เธอก็ตอ งไปขอ งแวะกับนองคนน้นั อยูดี เจาชูอ ยางนีน้ ะ”

“ไมเกย่ี วกนั หรอก ผมรตู วั จริง ๆ นะแอ ถาแอคบหากับผมชัดเจนคนเดยี ว ผมจะติดหลงและรกั แอคนเดียวเหมือนกนั ”

ไดยินเชนน้ัน ดวงจติ ทีส่ งบกแ็ ปรไปเลก็ นอย สะทอ นออกดว ยกิรยิ าถลึงตาแหวใส

“เอะ ! พูดใหดี ๆ นะ นก่ี าํ ลงั หาวาแอห วานเสนห ใหทา ออยเหยอื่ ทิ้งไวทั่วรึไง?”

“บอกสวิ า เปลา ”

เรอื นแกว นิ่งอั้นเปนครู กอนกลาวสะบัดนิด ๆ

“ชวยไมไ ด! เกดิ มาสวยก็อยา งนแ้ี หละ ทาํ ใหค นอ่นื รกั นะ แสนงาย แตทาํ ใหใ จตัวเองรกั ใครสกั คนน.ี่ ..”

“นัน่ แหละท่นี า แปลกใจ ไหนแอว า เราผกู พนั กันมาชา นาน ทาํ ไมพบผมแลว ไมป กใจแตแรกดวยสญั ญาณฝายดเี กา ๆ บางละ ?”

หากเปนผหู ญงิ ธรรมดา กค็ งตอบวา ไมร ซู ี เร่ืองของใจน้ันพดู ยาก แตด วยสภาวะเหนือโลกของเรอื นแกว หลอนตอบไดท ันที
โดยไมต ิดขัด

“ถา ยอนระลกึ ไปสาํ รวจความรสู กึ ตัวเธอเอง กจ็ ะเหน็ วา มเี มฆหมอกหอหุมอยูบ าง ๆ เหมอื นกนั แหละนา จรงิ อยู ฉันกับเธอทง้ั
ผกู พนั แนน แฟน และทัง้ ทําบญุ รว มกนั ตัง้ มากมาย กระท่ังรูสึกไดถ งึ ความเปน คนพิเศษของกนั และกนั แตค าบเวลาชวงใกลน ี้เรารว มกอ
กรรมทําเข็ญไวไมน อย ผกู เวรกับคนโนน คนนดี้ ะ ชวยกันฆาเขาก็มาก เหลา นน้ั แหละปฏิรปู เปน สัญญาณรบกวน กดี กันไมใ หใ จสมั ผัส
สนิท แลว บอกใหนะ ถึงถาฉันไมต าย ไดอ ยูกนิ กับเธอ วบิ ากท่ีเคยรวมทําใหค นอน่ื เจบ็ ปวดทรมาน ก็จะบนั ดาลใหร ักกันแบบ
ระหองระแหง มีเรอื่ งขดั ใจกันไปเรอ่ื ย

ตางกบั ท่ีเธอรสู กึ กับอีกคน นึกรกั แตแ รกพบ อยากหมน้ั หมายตบแตง ปบุ ปบ ท้ังที่เหน็ ความแตกตา ง และแทบไมรจู ักกันสนิท
เทาไหร น่ันกเ็ พราะคาบเวลาชว งใกลไ ดรว มชาติ รว มความสวา งกบั เขาสวนเดยี ว มหิ นาํ ซา้ํ เขามกั จะเปนฝายพาเธอไปพบผทู รงคุณ ทาํ ให
เธอไดดบิ ไดดีในทางธรรมข้นึ มาหลายภพหลายศาสนา อยกู นิ กับเขาเมอื่ ไหรกม็ ีแตความสขุ กายสบายใจเม่อื นั้น ครองกนั ยดื จนไดเ ห็น
วาระสุดทายของกนั และกันดวยความรกั สนิทใจมาตลอด”

๓๗๖

หางเสยี งของหลอ นเจือดวยความรูสึกอาภัพ พลอยทําใหเ กาทัณฑส ะเทอื นใจ ร้งั รางแบบบางสวมกอดแนบอกดว ยความเวทนา
นิ่งกนั ไปอึดใจกอ นชายหนมุ เปนฝา ยกระซบิ แผว

“เราเกดิ ในพทุ ธศาสนา ถอื วา อยใู นชาตทิ ีส่ วา ง นา จะทําอะไรรวมกนั แบบท่เี ปน การถางทางรกขางหนาใหโลง ข้ึนบางนะ เทวดา
กย็ งั มกี รรมสมั พนั ธกบั มนุษยไ ดน”่ี

“ไดซี...”

เรือนแกว ขนื กายออกจากออ มอกเขาและเงยหนา ข้ึนพดู

“ขอแคจ ําคาํ แอไ ว แรงอโหสิและเมตตาจะทําใหเธอเปน ผูชนะท่แี ทจ รงิ ”

เกาทณั ฑเพง ตาสงสยั

“ขยายความหนอ ยไดไ หม?”

“แอต ายแลว สบายก็เพราะอโหสิแกเจากรรมนายเวร อยากใหเ ตไ ดด ตี าม”

ชายหนุม ขนลุกซู

“นหี่ มายความวา ผมกจ็ ะโดนเก็บดว ยอกี คนเหรอะ? เอาละ ! เทาน้ีก็ชดั แลววาใครเปนคนฆาแอ ขอบใจนะที่บอก”

เรือนแกวเล็งเขา ไปถึงอารมณและความนกึ คิดของอกี ฝา ย เห็นความกลวั ทเี่ ปลยี่ นเปนกลา บาบ่นิ ดว ยความคุมแคน กบ็ ังเกดิ
ความกงั วลท่เี จตนารมณข องตนใหผ ลเปนตรงขาม จึงทอดถอนใจและหร่ีตาวอน

“เม่อื กีเ้ ธอพูดเองไมใ ชเหรอวา เราอยูใ นชาตทิ ีส่ วา ง นา จะรว มกันถางทางรก ไหงกลายเปน อยางนไี้ ดล ะ พอแอชวนทาํ กศุ ล ให
เลกิ แลว กันไปกบั เจา กรรมนายเวร เตกลบั ไพลค ดิ สบื เวรตอ ไปอกี รไู หม ถาเธอฆาเขาคนื วันหน่ึงเมอ่ื เราพบกนั แอก็ตองพลอยรา งพลอย
แหเดือดรอ นไปดว ยไมท างตรงกท็ างออ ม คดิ อโหสิเถอะนะเต”

เกาทัณฑข บกรามแนน หูอ้อื ตาลายเพราะยิง่ คิดย่งิ แคนแนนอก

“มันแหกคุกมาใชไหม? ไมเ ขา ใจเลยวา ทําไมตอ งตามจองลางจองเวรกนั อกี ในเม่อื เราแคปอ งกนั ตัวแท ๆ ”

“จะพยาบาทคเู วรตามวสิ ัยพาลเสยี อยา งนะ ไมตองอาศยั นา้ํ หนักสมเหตสุ มผลหรอก แคผกู ใจไวก ับแคน ทต่ี ัวเองกอเอง ก็
พอแลว สําหรบั การลงทุนลงแรงเผาผลาญใหใครตอ ใครพินาศ”

“มันหาเราเจอไดยังไง?”

เรือนแกว ชงั่ ใจครหู นงึ่ กอ นเผยเพราะเห็นวา ไมล า้ํ เสนกรรมลิขติ

“ไซเคยเปนทหารมากอ น มีสมองพอตวั เคยฝกฉวยจังหวะในสถานการณคบั ขนั ทุกรูปแบบ เลยแหกคกุ หนไี ดท ้ังถูกคมุ ขังแนน
หนา ความชาํ นาญลทู างเดนิ เรือทาํ ใหเ ขาเขา ไทยตามหาเราไดใ นสองวันเทา นั้น ก็สืบสาวผา นหนังสือพิมพนัน่ แหละ...”

๓๗๗

“มันกาํ ลังตามหาผมอยูใชไหม? ดี! บอกซิจะไดเ จอมนั เมอื่ ไหร?”

เทพธดิ าจาํ แลงเกอื บเอย ตอบ แตร ูส ึกรอนวาบขึน้ ในอกเหมือนกองไฟใหญถ กู โหมปุบปบ กลางใจผุดคําวา ‘เรอ่ื งของมนุษย’
ขึ้นมา

สงิ่ ท่เี กาทัณฑเหน็ จงึ เปนอาการเงียบนง่ิ ทงิ้ คา งไวแตแ ววหว งใยในแกว ตา เขาเล็งแลเปน ครกู อ นพยักหนาเขาใจ

“เอาละ ชางเถอะ นอี่ าจเปนอีกขอหนึง่ ทผี่ มตืน่ ขึน้ แลว จะทบทวนดวยความสงสัย วาฝน ไปหรอื เหน็ จรงิ พอถามถึงอดตี แอต อบ
ได พอตง้ั ทาถามถงึ ปจจุบนั และอนาคตแอเ งียบ ผมคงสรปุ วา จิตปรงุ แตง เอง ประมวลผลเอง และตอบตวั เองเทาน้นั งนั้ หนั กลับไปหา
คาํ ถามเกา ตอนน้แี ออ ยไู หน?”

“รบั ปากใหแ อสบายใจกอนซิวา เตจะตง้ั จติ อโหสิแกเ จา กรรมนายเวรทงั้ หลาย เปน การกอ กระแสกศุ ลขึน้ ระหวางเราสองคน
เพราะเทา กับเตโ มทนาและสาธุการกับอภยั ทานของแอ เม่อื เราพบกนั อกี จะไดไ มเกดิ เมฆหมอกรายหอ หมุ ใจ และไมด ึงอกุศลวบิ ากมา
ใหผลแรงเหมือนอยางที่ผานมา”

เกาทณั ฑป ลอยมอื จากรางหลอนแลว ถอยเทา ไปกา วหนงึ่ ยักไหล

“กใ็ หม แี รงจงู ใจหนอยซี่ แสดงหลักฐานใหม ่ันใจวาผมเหน็ แออ ยูจรงิ ๆ ขอดนู ดิ เถอะวาผลของอภยั ทานที่จะรวมกบั แอนน้ั นา
ชื่นใจขนาดไหน พดู ก็พูดเถอะ พุทธศาสนากองบญุ ไวใหตกั เทา ภูเขา อภยั ทานก็แคของใหญช้ินหน่ึง แตไมใ ชที่สุด ถาผมยอมบาปขอ
ปาณาติบาตสักครงั้ เหน็ หนาเจานนั่ เมอ่ื ไหรชงิ เปน ฝายฆา มนั ทง้ิ กอน ก็แปลวายดื ชวี ิตตอเพือ่ ตกั ตวงบุญบารมใี หสูงเทา หรือเหนอื กวาแอไ ด
มากมาย จูๆ มาขอใหย อมเปนฝา ยถกู กระทาํ ในฝน อยางน้ี ใครมนั จะยอม”

เรือนแกว สายหนา ดว ยความระอดิ ระอา

“ตัง้ ความคดิ อกุศลเขาไปเถอะ ถงึ เดอื ดรอ นอยใู นทา มกลางการเกดิ ตายไปเร่ือย คนเขาไดดมี ากอน อุตสาหชว ยบอกบญุ ใหก ท็ ํา
เปนพดู ยอน เชื่อแอเ ถอะนะ การเตรยี มใจคิดอโหสิและแผเมตตาใหทรงตวั นะ เปนเกราะแกวกําบังกายไดย ิ่งกวา ปน ผาหนาไมทกุ ชนิด แม
ตายเพราะถึงฆาต หรอื เพราะตอ งใชห นเี้ กา กุศลจิตกอ นขาดใจก็จะเปน ชนวนสงมารับรางวลั ทีค่ มุ คา”

เกาทณั ฑผ ายมอื

“แอ. ..นผี่ มไมไดเ ลน ล้นิ นะ ถาฝนครง้ั นคี้ ือมิติพิเศษท่แี อส รา งข้ึนมา และแออยูใ นช้นั ภูมิท่เี หนอื มนษุ ย อา นเขา มาในใจผมได ก็
ตองหยง่ั รวู าผมลังเลสงสยั วา กําลังละเมอเพอพกสนทนาปราศรัยอยูก ับสงิ่ ปรุงแตงที่จิตสรา งขึ้นหลอกตัวเองชว่ั ขณะหลับหรือเปลา
เพราะฉะนน้ั ตอบคาํ ถามมากอน ขอสอบภูมิหนอ ยเถอะ ตอนนแี้ ออ ยูสวรรคช้ันไหน?”

เรอื นแกวกา วตามเขามากาวหน่งึ หยัง่ ทราบวาการตอบคําถามชนดิ นน้ั จะนาํ มาซง่ึ ความยงุ ยากในภายหลงั อยางไร

“เธอจะรไู ปทาํ ไมนะ สาํ คญั ยังไงหรือ?”

“สําคญั ท่วี า ถาผมเชอ่ื วา น่ีไมใ ชแ คฝน คําขอรองของแอก จ็ ะสัมฤทธิ์ผลงา ยขนึ้ ”

๓๗๘

“ตองมีการตอรองดว ย เธอไดเ ปน ตัวของตัวเองสมบูรณอ ยา งนี้ จบั ตองฉันไดข นาดน้ี ภาพเสยี งเปน สามมิตคิ งทีไ่ มผ ดิ เพย้ี น
คลาดเคลอ่ื น ตอเนอื่ งเปน เวลานานแบบน้ี ยงั ไมพ อใจอกี วิธพี ูด ทว งทีกิริยาของแอมพี ิรธุ หรอื มัวซัวตรงไหนสะกดิ ใหส งสัยไดว าเปน แค
การปรุงแตงในหว งฝน?”

“อะไรกเ็ กิดขน้ึ ในฝน ไดท้งั นนั้ แหละ ไมอยางนน้ั จะมตี าํ ราพสิ ดารวาดวยการสรางฝนเสมือนจรงิ ถงึ ข้ันฟอกจติ ฟอกใจ หลับ
ซอนหลับ ฝน ซอ นฝน สรางมิติใหมกันใหเ กรอหรือ ย่งิ ศึกษาผมยง่ิ เห็นวา มิตขิ องจิตนัน้ ลึกซ้ึงเกินหยงั่ ยังมเี รือ่ งนา พศิ วงท่ียงั ไมรู ไมเ ขา ใจ
อีกมาก ที่เหน็ อยูน ีอ่ าจเปน ตัวอยา งหน่ึง”

ผายมอื ทัง้ สองออก เหลยี วมองไปในความมืดรอบดาน คดิ เปน ครกู ็หนั มาเสริมอกี

“แอเหมือนเงาสะทอ นของผมมากเกนิ ไป ทุกอยางทผ่ี มคดิ ทกุ คําท่ีผมพดู มาจากแอไ ดห มด เพราะฉะนน้ั ในทางกลบั กัน จติ ผม
ก็สามารถสรา งภาพหลอนขึน้ เปน แอไดไมผิดเพย้ี น ในเมื่อปฏเิ สธไมป รากฏตวั ใหตาเน้อื เห็น กล็ องบอกสง่ิ ท่ผี มไมรซู ี่ เฉลยมาใหช ัดวา
ตอนนแี้ ออยูไหน สขุ สบายอยา งไรบา ง แลว ผมจะไดม แี นวทางตัดสินใจวานีข่ องจรงิ หรอื เปลา”

เรอื นแกวกะพรบิ ตาเนิบชา

“เอาเถอะ ถาข้สี งสยั นกั จะบอกใหเอาบญุ ก็แลวกัน นับตามที่พระพุทธองคทรงจําแนกไว ถน่ิ กําเนดิ ของฉันคอื โลกสวรรคช ัน้
ดาวดึงส!”

“วาว!” ชายหนมุ ทําเปน ตาโตต่นื เตน “ชน้ั นี้ทา นวา นางฟา สวยนกั ลอใจหนุม ๆ ใหบําเพญ็ ตบะธรรมหวงั ไปครอบครอง
เทพธิดากันเปนแถวเลย อยางเจาชายนนั ทะไง ไปเห็นมาทหี นึง่ ติดใจใหญ ถูกตดิ สินบนดว ยการรับประกันวา บวชแลวถาไมส ําเรจ็ ธรรม
อยา งนอยขัน้ ตํ่าตอ งไดอยางทีเ่ ห็น เทาน้นั แหละสละราชสมบตั บิ วชไมส ึกเลย ออื ม...ตอนน้ีแอกค็ งสวยขนาดทําใหผมเกดิ กิเลสไดนา ดชู ม”

หญงิ สาวยกมอื กอดอก ไมตอบโต

“หนา ตาแอเ ปล่ยี นไปบา งไหม?”

“นิดหนอ ย”

“บนโนน สุขสบายแคไหน?”

“ไมมคี วามเปน อยขู องใครในโลกมนุษยไ ปเปรยี บ”

“มใี ครมาจีบมง่ั รยึ งั ?”

เรือนแกวน่งิ ไปอึดใจ กอนเอยขรมึ

“อยา ทําใหฉันรูส ึกวา กาํ ลังโตต อบกับมนุษยช า งซกั เลยเต ฉนั มาหาเพื่อขอบคุณในความเกอ้ื กูล และหวังใหเ ธอเลกิ เศรา เลกิ
หวงใยอาลยั เปลา อยกู ับซากเลอื ดเนอื้ ทฉ่ี ันท้งิ ไวเ บือ้ งหลงั เธอสอนฉันใหปลอยวาง ใหน กึ ถงึ ความตายขา งหนา แตต วั เองเปน ไง พอเห็น
ฉันตายรอ งโฮเปนเด็ก ๆ จะไหวเสียหนอ ยเลยไหวไ มล ง

๓๗๙

อกี อยางคอื อยากบอกกลาวใหเ ตรยี มตวั เตรยี มใจไวบ า ง บารมีดานอน่ื เกอื บครบหมด หยอนกเ็ ร่อื งอภยั ทานนีแ่ หละ เคยเฉยี ด
ความตายมาครง้ั หนึง่ นา จะรูวา อารมณอกุศลแมนอยก็อาจขุดหลมุ ใหเธอรว งลงต่ําไดย ังไง หากมนั ไดท สี าํ แดงเดชตอนใกลต าย”

เกาทัณฑย กมือเทาเอว แคนย้ิม

“เด๋ยี วน้สี อนเกงน”ี่ แลวกต็ อ รอง “เอาง้นี ะแอ ผมยังสองจติ สองใจอยูดี ใหดหู นอ ยซีวาอตั ภาพแทข องแอต อนนีน้ าเลื่อมใส
ขนาดไหน แลว ท้งั หลายท่ีแอป ลอบใจและขอรอง ผมจะเช่ือฟงทุกประการ”

เรือนแกว มองคนรักดว ยแววเวทนา

“ไดคืบจะเอาศอก เมื่อก้ีแคอ ยากรู ตอนน้ขี อดูอกี แลว เดี๋ยวคงไหววานไปทํากบั ขา วใหก นิ หรอก” แลว กถ็ อนใจเอย “เธอไมค วร
ไดเห็น เวนแตจะสาํ เรจ็ ฌานขั้นสูง ยกระดับจิตใหส วางใสชนะความอยากทางประสาทหยาบ หรือเปนอริยบุคคลผทู รงคุณพรอมที่จะสอน
แมเ ทพเจาแลว”

ฝายฟง ย้ิมเผล

“ผมกร็ อู รรถรูธ รรมพอสมควรนาแอ”

คราวนีแ้ ววในตาเรือนแกว เปลีย่ นจากเวทนาเปน สมเพช

“บัน้ ปลายชวี ติ ของเธออาจใชน ะเต แตเดยี๋ วนี้ ตอนน้ี เธอแคค ดิ วา เธอรเู ทานน้ั ความเปน ผมู ภี มู ิสงู วัดกนั ดว ยระดับจิตทท่ี รงตัว
อยูใ นคณุ ธรรมระดบั ใดระดับหน่ึงเปนปกติ ไมใ ชญาณรเู หน็ ประเด๋ยี วประดา ว หรือปญ ญาทผ่ี ลุบโผลต ามจงั หวะที่อยากคิด อยากตรึกนึก
พิจารณาธรรม”

เกาทณั ฑชักหนา ชาหนอยๆ เพราะเรอื นแกวปรากฏในรูปเดมิ ทีจ่ งู ตาจูงใจใหนกึ ถงึ ความเปน หลอ นคนเกา ซึ่งมแี ตจ ะตองเปน
ฝา ยรับฟง เขาขยายความสาธยายอรรถธรรม แตเ ดย๋ี วน้สี ลบั ตาํ แหนงมายนื เทศนแทนเสียแลว

“สาธุ ขอบคณุ เจา แมท่ีใหส ติ”

วา แลวก็ยกมอื ไหวป ระชด แบบท่ที าํ ใหหญงิ สาวย่ิงสลดลงอยา งใจเสยี ตระหนักชัดวา การลดตัวลงมาเกลือกกล้วั เจรจาพาทกี ับ
เกาทัณฑใ นฐานะคนรักใหผลเปน ลบกับเขาเองอยา งไร ไมอ ยากใหเ ขาขนุ มวั และคิดลบหลหู ลอ นมากกวา ทีเ่ ปนอยู จึงตัดสินใจถามท้งั อึด
อดั วา

“อยากเหน็ นักหรือ?”

“ออื ” เกาทัณฑย้มิ ออกมาได “ใหเปนบญุ ตาหนอ ยเถอะ อยากรูมานานแลววานางฟาสวยขนาดไหน แลว น.ี่ ..ขอเถอะ เลิกมอง
ผมอยา งกบั แมมองลกู ซะที เขาใจดีวาแอค งมีเทวฤทธ์ินากลัวเหลือหลาย จะสาปผมเปนขา วหนา เปด เก็บไวหมาํ่ มือ้ หนา กย็ งั ได ผมอยใู ต
อํานาจของแอวันยงั ค่าํ แตยงั ไงเรากร็ ักกนั ผูกพันกนั ดวยวิญญาณ อยาเยอ หย่งิ อยาใหค วามหา งภพภมู ิแคส องชนั้ นี่มาแปรความรูส กึ ดี ๆ
ใหเปล่ยี นไปเลย”

๓๘๐

“กเ็ พราะอยางนน้ั สิ ถงึ ไมอ ยากใหเ หน็ ไง ไมตองแกลงพูดกระทบวา เปนววั ลมื ตีนหรอก ถาแอล ืมเต คงไมลดชั้นลงมายืนใหเธอ
ตฝี ปากกลา อยูอยางน”้ี

“เอาละๆ ...สัญญาจะควบคมุ สติดี ๆ ไมใหตกตะลงึ จนขาดสตคิ ดิ อกุศล เคยไดยินแหละวา ฤาษบี างตนเห็นนางฟา แลว ตบะแตก
แตผมไมม ตี บะอะไรแบบฤาษใี หต องรักษานี่ แคข อดูนะ แวบเดียวเปน ฟา แลบก็ยงั ดี นะ”

เรอื นแกวสา ยหนานอย ๆ

“ตามใจ อยาเสยี ใจทีหลงั ละถา เผลอยกมอื ไหวลกู ศิษยตัวเอง”

เกาทัณฑเ ผลอโกงคอหัวเราะออกมาดงั ๆ อยา งกําแหงหาญ

“โธเ อย...แอ ผมเคยไดส มาธิเฉยี ดฌานมาต้งั หลายคร้ัง ระดบั จติ สูงกวาท่แี อเ ปนอยตู อนนอ้ี กี มงั้ เอานะ ...ใหเหน็ หนอยเถอะ
ยาหยี จะเอาไปจา งจิตรกรวาดเกบ็ ไวเ ปน ที่ระลกึ ”

“ถอยไปส”ิ

ชายหนุม ทําตาม ถอยเทา ไปขา งหลงั ประมาณส่ีกาวแลวเลกิ ควิ้ เปน เครอื่ งหมายคาํ ถามวา พอหรอื ยัง

“อีก...”

เกาทณั ฑหัวเราะถอนฉิวและจุป าก แตก ็ยนิ ยอมถอยอยางวา งายเพ่ือใหไ ดด ขู องดี

นางเทพธิดาพจิ ารณาแลววา อตั ภาพแหงตนไดม าจากความเกือ้ กูลของมนุษยผูนี้ จึงอยใู นขอบขา ยทีจ่ ะกระทําปฏกิ าระ คือตอบ
แทนคณุ โดยสนองความปรารถนาใหเ ขาไดเห็นทิพยภาวะ เพ่ือเปน กําลงั ใจและกอความเชอื่ มั่นท่จี ะปฏบิ ัตดิ ี ฟง คาํ เตอื นหลอ นโดยไมเห็น
วา น่ีเปน แคฝ นเพอ

คร้นั แลว เกาทัณฑก ไ็ ดเหน็ ส่ิงทอี่ ยากจะเหน็ และไมส มควรอยา งยิ่งท่จี ะเหน็ ...

รัศมีสวางไสวแกมทองซานออกมาเปน วงกวางครอบรางในชุดราตรี กระทบตาผรู อคอยใหทราบทันทีในวาระจติ ปจจบุ ันวานน่ั
คอื ราศสี วรรค เรอื นกายของมนุษยผ ูหญงิ ธรรมดาปฏิรูปไป ดูขยายใหญข ้นึ กวาปกติ กรอบหนา งามคมคายจบั เคารปู ไขจ ากเรือนแกว ทีเ่ ขา
รูจกั รวมท้งั จมกู ปาก และคาง ทวา หนาผากมน คิ้วโกงและเคยี วเนตรเรียวยาว กับประกายวาวหวานฉายซึ้งที่เรืองอาํ นาจเหนือมนุษยน นั้
ผิดแผกไปเกือบสิ้นเชิง โดยเฉพาะสตี าทีเ่ คยออกน้ําตาลใส บัดน้ขี ึ้นเงาดาํ ขลบั วะวับดุจเอกอญั มณสี ีนิล มองสบแลว ถูกดงึ ดูดใหติดหลงยิ่ง
กวา อะไรท้งั หมด

เคร่อื งหนาทุกชนิ้ เฉิดฉายเสรมิ กนั เปน ภาพเนรมติ ที่จิตรกรคงหนกั ใจหากคดิ จําลองไวบนผืนผา ใบ เพราะตองหาเนื้อสีทีร่ ะบาย
แลวสกุ ปลงั่ จบั ตาใหไ ดส ักครึง่ หนงึ่ ของของจรงิ เสียกอน จงึ คอ ยวากนั ถึงรายละเอยี ดสดั สวนเสน สายอน่ื ในภายหลงั

เกาทัณฑร สู ึกวาตนมีกาํ ลังนอ ยเกินกวาจะทานแรงจากดวงตาเทพเจาไดนาน ๆ จาํ ตองลดวถิ ีการมองมายลสรรี ะทตี่ า่ํ ระดบั ลง
ทรวดทรงองคเอวสลกั เสลาสมสว นซอ นอยใู นพัสตราภรณช มพแู สดอนั แลวดว ยเครือ่ งประดบั พิลาสอลังการสมอสิ ริยยศ กิรยิ ายนื เหนอื
พื้นประหนึง่ กําลังประดษิ ฐานนิ่งบนแทนแกวไรต น ประกาศเกยี รตภิ มู เิ หนอื แผนดนิ อันตอ ยต่าํ ของมนษุ ยอ ยา งแจมชัด

๓๘๑

พิศกายกย็ งั เกินฝน เพง ตอ งลดตํา่ ลงอกี คลายถกู กดคอใหก ม ดว ยมหทิ ธิพลังและเปลวรัศมอี ันแผดกลา เกนิ หยดั กายฝน ใจตาน
ซ่ึงเม่อื วิถีตาถูกฉดุ ลงจนสดุ เพียงพิศหลังบาทเกลาเกล้ียง ความเคลอื บแคลงก็ปลาสนาการไป แทนที่ดว ยความเย็นซาจากหนงั หวั ลงไปถงึ
ฝาเทา แลวขนลุกไลร ะลอกแผกลับขน้ึ ทัว่ แผนหลงั ไปถึงปลายแขน

ความรุงเรืองเกนิ จนิ ตนาการตรงหนา ทาํ ใหตาเบิกโพลง ตัวสน่ั งนั งกดว ยความระยอยําเกรง บังเกิดความรสู ึกผดิ อยา งแรงในทา
ยนื ของตน ยงิ่ กวาผจู งรักภกั ดเี ผลอยนื ตเี สมอกบั กษัตริยเ หนือหัว แขง ขาและหวั เขา เหมือนจะออ นเปย กใกลยอบกายถวายอภวิ าททกุ ขณะ
ยังทรงอยกู ็ดวยเพยี งมานะและความผยองของผรู สู กึ ตวั วา บาํ เพญ็ บารมมี ามากมายจนไมอยากลดแมค อใหใคร

นางเทพเองก็ไมป รารถนาจะเหน็ คนรกั ยอลงตอ หนา พอหยง่ั รูว า เกาทณั ฑก ําลงั จะส้ินแรงตานบารมชี าติภมู ิแหง ตน กอ็ ธิษฐาน
ซอนรศั มี และจําแลงกายจากสภาพทพิ ยยอ ลงเปน ภาวะหยาบขนาดมนุษยธ รรมดา ซึ่งเม่อื วิญญาณครองอัตภาพเชน น้นั แลว ความรูสึกนกึ
คิด ความกําหนดหมายทงั้ หลายกค็ นื กลบั สูความเปน เรอื นแกว คนเกา เกอื บบริบรู ณ แตกตา งไปบางก็คอื มสี ํานึกอยา งใหญแบบเทพหนุนอยู
เบอ้ื งหลงั คลา ยนักแสดงทเี่ ขา ถงึ บทตนเองในวัยเดก็ ตบี ทแตกละเอียด แตก ็เต็มสติของตวั จริงทเี่ ปนผูใหญยนื พ้ืนในช้นั แรก

เกาทัณฑย ืดกายขนึ้ ตรง เงยหนาทนั ทที ส่ี ําเหนยี กวาแรงกดมหาศาลมลายลับ จองมองรา งเปรียวตรงหนาดวยความปลอดโปรง
ขึน้ และตระหนกั วา รางจาํ แลงเชนน้ีจึงสมฐานะเขา แมเพยี งในฝน ...

เห็นหลอ นย้มิ มมุ ปาก เทา เอวยักสะโพกขางหนงึ่ แบบทเ่ี คยทาํ ยั่วตาเขาบอย ๆ

“วา ไงคนเกง ส่นั เปน เจา เขา เชยี วนะ ไหนละ ท่เี ม่ือกวี๊ าทําสมาธไิ ดภ ูมจิ ติ สูงกวาแอ ขีโ้ มช ดั ๆ ”

รังสเี รืองอําไพลํา้ พรรณนายงั ตดิ ตา ระคนนาครั่นครา มสะเทือนขวญั อยไู มจ าง กอ นหนานี้เขานกึ ถงึ เรอื นแกว เม่อื ครัง้ เปน แม
งานชกั ชวนเพื่อนฝงู ทําบุญ ใจถงึ บุญจนดูอ่มิ เอบิ ละไมคลา ยมีแสงสวา งเกนิ ๆ กรอบหนา ออกมา ก็ทกึ ทกั วานางฟา เทพยดาทงั้ หลายคง
ประมาณนน้ั ที่ไหนได เจอของจริงเขา เกือบตอ งยอ ยอง ๆ ไหวเ สียแลว !

อยางไรก็ตาม ถอ ยคําสัพยอกเปนกันเองอยางเพอื่ นเกา ของหลอนชวยลดความประหมาลงไดมาก ความรูสึกชว่ั วบู นน้ั คอื อยาก
ไปสวรรค มีศกั ดส์ิ มนํ้าสมเนอ้ื พอจะครองรักกบั หลอน

“เปน มนษุ ยนี่ตา่ํ ตอ ยจรงิ ๆ เนอะ”

พึมพาํ ปากคอสั่นเลก็ นอย เรอื นแกว สายหนา เยือ้ งยางเขามาหา เขาเหลือบลงเหน็ รายละเอยี ด ‘ติดดิน’ ทุกประการไมวาจะเปน
รอยเทา หรอื การจมสน สงู ในแตละกาว กระท่งั มาหยุดสนิทใกลตวั

“ไมห รอก มนษุ ยเปนไดทกุ อยาง ตัง้ แตต่าํ สุดนรกจนกระท่ังสูงเหนอื พรหมโลก เมอื่ เขา หาพระอรยิ เจาผูทรงคุณ ฉันเองตอ งเปน
ฝายคุกเขาลงถวายอภวิ าท ลืมแลวหรือวาพระพุทธเจา ทกุ พระองคถ ือกําเนดิ ในแดนมนษุ ย เคยเปนเหมอื นมนษุ ยธ รรมดามากอน แตเม่อื ถึง
ฝง พระอนตุ ตรสมั มาสมั โพธิญาณแลว แมฤ ทธ์แิ หงพรหมที่เหนือฉันตั้งพนั เทา กย็ ังพาย!”

เกาทณั ฑเกิดสตริ ะลึกได และประจกั ษแจงในบัดดลวาคุณคาแหง ความเปน มนุษยอ าจสูงสง เกนิ ทุกภพในไตรภมู สิ ิ้น อัตภาพ
เดยี วกบั เขานี้เองเปน ชัยภูมแิ หง พุทธิจิตอันบรสิ ทุ ธิ์ ลวงพนจากความสูงต่าํ ทงั้ ปวง

คดิ เชนนัน้ ก็คอยสบตาเรอื นแกว ไดนิ่งขึ้น ตรกึ นกึ ถึงความงามตรงึ ตราบาดจิตบาดใจที่เพง่ิ ยลไปเม่อื ครูแ ลว บอกตนเองวา เกดิ
มายังไมเ คยอยากไดอะไรเทานี้มากอ นเลย หายสงสัยแลววาสมบัตสิ วรรคนา รกั นาปรารถนาเพียงใด เขาเห็นผหู ญิงสวยราวกับจะเกดิ มาเพ่ือ

๓๘๒

แกลง ใหช ายคลมุ คลั่งกม็ าก แตว ดั กนั ดว ยความเสียวแปลบแสบลกึ จากขั้วหัวใจถึงกนบ้งึ วญิ ญาณเมื่อเหน็ เรือนแกวในรางแทแ ลว บอก
ตนเองวา ตอใหเอานางผเู ปนหนงึ่ ในปฐพีไปแขง ก็แพราบ เพราะกระแสตาและรัศมีเทพนัน้ เกินวิสัยทจี่ ะปรุงแตง อัตภาพหยาบแบบมนุษย
ไปสู

เอากนั แคผ ิวกายกพ็ อ ในพระสูตรเคยยกอา งถึงสตรีในพทุ ธศาสนาบางรายท่มี ผี ิวงามนวลเนียนดจุ สรา งขน้ึ จากกลบี บวั ขาว เหตุ
เพราะเคยรกั ษาศลี ไดบ รสิ ุทธห์ิ มดจดในชาติปางกอ น จดั วา งามเลศิ ในโลกหลา แตก็ระบชุ ดั เจนวา ไมถ ึงเทพทกุ รายไป เกาทัณฑเห็นกบั ตา
เด๋ยี วน้วี าจะใหถงึ ไดอยางไร ในเมอ่ื ความผุดผาดของผวิ เทพนัน้ มาจากความละเอียดเปนยองใยของธาตุทิพยท ่ผี องแผว เสยี จนเรอื งแสงได!

“ชกั เกิดกเิ ลสละส”ิ

เรือนแกวดกั คอ เกาทณั ฑพยักหนารบั ซือ่ ๆ

“อือ”

“ตกลงจะรบั ปากรึยงั ? ตอ ไปนจ้ี ะต้ังอภยั ทานประดิษฐานไวใ นจิตใจอยางมน่ั คง”

เกาทัณฑก ะพริบตาเมม ปาก

“จะพยายาม”

“ขอเปน สญั ญาไดไหม?”

ชายหนมุ หวั เราะ

“แอน ชี่ อบบงั คบั จติ ใจคนอนื่ ไมเลกิ เลยนะ เอาเถอะ เกดิ กเิ ลสขนาดน้แี ลว จะทํายงิ่ กวาอภัยทานเปน สิบเทา รอ ยเทากค็ งไดม้ัง”

“ดี...” เทพธิดาจําแลงสาธกุ ารแลวลํ่าลา “เห็นทีฉนั ตองไปละ ”

เกาทณั ฑร ูส กึ ใจหาย

“มาหาผมบอ ย ๆ ไดไ หม?”

“เห็นแลว ไมใ ชเหรอวาอะไรเปน อะไร ฉนั แกลง ลงตํ่าใหเทา เธอได แตเ ธอเขน็ ตวั เองข้ึนถึงฉันไมสําเรจ็ แน อยากใหเราสมั ผสั
ชองวางระหวา งกันบอย ๆ จนความรกั จดื จางลงหรือ?”

ฝา ยมนุษยเดนิ ดินขบรมิ ฝป าก

“แปลวา ผมจะไมเหน็ แออ ีก...”

“อาจจะ” หลอ นตอบเนิบเยยี่ งผสู นิ้ อาลยั ในภพเดิม “ถาบนั้ ปลายเธอถือบวช ต้ังจิตไวเ ท่ยี ง เขา ออกฌานไดตามปรารถนาจนอยู
เหนอื อารมณห ยาบแนนอนแลว ฉนั จะพาบรวิ ารมาฟงธรรม”

๓๘๓

เกาทัณฑกลนื น้ําลายลงคอฝด ๆ

“ถา ปลายชวี ติ ผมเปน อยางนัน้ จรงิ ตายไปก็เกดิ บนพรหมโลกนะ ซี จะเจอแอบ นสวรรคไดไ ง ไหนวา มาจูงมือไปอยดู ว ยกนั ”

เรือนแกวจับตามองคนรกั เฉยดว ยแววซอนนัย ชนดิ ท่เี ขาไมมวี นั อานไดอ อกดวยวิสัยมนษุ ย เหตุผลของหลอ นในการทําอะไร
สักอยา งยามนเ้ี ปนคนละระนาบกบั เขา เพราะนอกจากมีภูมิจติ ที่ประกอบดวยอภญิ ญาจะแจงอดตี แลว ยงั มองไดไกลไปถึงผลทีง่ อกเงยขึ้น
จากรากแหงปจ จบุ ันกรรม มมุ มองหรือการตดั สนิ ใจตาง ๆ จึงผิดแผกเปน คนละเรอื่ ง

ในระหวา งวนั ทห่ี ลอ นตระเวนทําความรูจกั กบั สหายเทพตามวถิ ีสวรรค ไดรบั เทศนาธรรมจากเทพทอ่ี ยเู หนือชน้ั คอื บรรลุ
มรรคผลข้นั ตน มาจากโลกมนุษย แสดงธรรมจนหลอนไดเขาใจวาสุขบนสวรรคน้ันยาวนาน ทวาไมจีรงั เหตเุ พราะอัตภาพทพิ ยถ ูกบนั ดาล
ขึ้นดวยกศุ ลวบิ าก ซ่งึ ไหลมาจากกศุ ลกรรมหนักเบา ข้ึนชอื่ วา กรรมน้นั แมแรงเพยี งใด ใหผลเปนอัตภาพไหน วนั หน่งึ กต็ องเหอื ดหมดเมื่อ
ถกู กาลเวลาแผดเผา หมายความวา ความเปน เทพกไ็ มลวงพนมรณา ตองแตกดบั ลง กลายเปน ธรรมอกี กอนหนง่ึ ทีจ่ ะสาบสญู ไปในหว งวา ง
อนั ไรต นไรป ลายของสงั สารวฏั

หลอนยังเกดิ ความเห็นชอบอกี ดว ยวา อายขุ ยั แหง ทิพยสภาพนัน้ แมนานเกนิ อายขุ ัยของมนุษยม าก ทวา เม่ือเทยี บกับอนนั ตภาพ
ของสังสารวัฏแลว กจ็ ัดวาสนั้ เทา ฟา แลบลงมาปลาบเดียวอยูด ี

ยงั มีเวลาอยูรวมกับเกาทัณฑแ ละความไมรูของตนเองอกี ยดื ยาวนกั ในอนนั ตชาติเบ้ืองหนา จะมวั ยนิ ดใี นสุขบนสวรรคเพียงช่วั
แลน ไปใย สฉู วยเอาขณะทย่ี ังดํารงอยูใ นชว งพุทธกาลพรอ มกนั ขวนขวายเตรียมเสบียงไวเดินทางไกลเตม็ กาํ ลงั จะประเสริฐกวา หากสั่ง
สมความเห็นถูกเหน็ ชอบในทุกกรณีไวจ นหยัง่ รากความเปนสมั มาทฏิ ฐลิ งลกึ ถึงแกนวิญญาณ รวมทั้งสรางบญุ สรางกศุ ลหอ หุมจติ จน
กลายเปน เครื่องนาํ รอ งอันทรงประสิทธภิ าพแลว กจ็ ะทําใหก ารเล่อื นไหลบนทางวิบากแหงสงั สารวัฏไมลาํ บากถึงขั้นเลือดตากระเด็นบอ ย
นัก

อัตภาพทุกชนิดคือเครือ่ งประหารประจาํ ตน วิญญาณทงั้ หลายไมอ าจหวังพ่ึงพิงสิง่ ใดไปช่วั ฟาดนิ สลาย ทพ่ี ึง่ อนั นา ไวใ จนั้นมกี ็
แตเ พยี งสมั มาทฏิ ฐแิ ละกําแพงกุศลอนั กอตัง้ ไวม ัน่ คงแลวในตนเองเทา นัน้

เรอื นแกวหยัง่ รูลึกลงไปถึงอดีตกรรมของเกาทัณฑแ ละแพตรีในชาตใิ กล ไดเห็นวาแมแพตรีในครงั้ กระโนนจบชีวิตจากความ
เปน มนุษยไ ปเกิดบนสวรรคแ ลว ก็ยังครองตัวบริสทุ ธิ์ และวนเวยี นมาฟง ธรรมจากฤาษผี ูเคยเปนภัสดา เพ่อื รักษาสัมพันธภาพดานดใี ห
กระชับหวังเสวยผลรวมกันในระยะยาว และยงั ไดตง้ั จติ อธษิ ฐานวาความผกู พันท่ีสรา งขน้ึ ท้งั ขณะเปนมนุษยแ ละเทพนนั้ ขอจงเปน แรงดึง
ใหมาเกดิ เปนคูครองของเขาทกุ ภพทุกชาติ

ส้ินชาตฤิ าษีเขาจุตจิ ากโลกมนษุ ยไปเกิดบนพรหมโลกดวยมหัคตกุศลจิตเยี่ยงผูอ ยฌู านเปนปกตติ ราบจนถงึ วาระขาดใจสิน้ ลม
คร้ันถงึ เวลามาเกิดเปน มนุษยในชาตปิ จจบุ นั กรรมสมั พันธอ นั เปน มิติโยงใยท่ีละเอียดลกึ ซง้ึ กด็ ึงท้งั หลอนและแพตรมี าเกดิ รวมกบั เขา
คลายดาวใหญทีเ่ ปน ศนู ยก ลางยอมสงแรงดงึ ดูดดาวบรวิ ารใหเคลอื่ นตามไปทกุ หนทกุ แหง

และชาตินี้แพตรกี ็ไดเ ขาไว อยางทโ่ี บราณวา แขงเรือแขงพายนั้นได แตแ ขงวาสนาน้นั เหลือวิสยั บดั นีเ้ รือนแกวซง้ึ แลว วาเพราะ
อะไร กรรมอันเปนท้ังปจจยั และท้งั เหตผุ ลแหงการเกิดนั่นเองทีค่ มุ เสน ทาง คมุ วาสนาในชีวติ ไว อดีตกรรมและปจจุบนั กรรมเปรยี บเหมอื น
สมบัติทตี่ อ งเกบ็ หอมรอมริบกนั ขามภพขา มชาติ ทจ่ี ะหาทางลดั แซงหนา กันปบุ ปบ ภายในชวั่ วันนนั้ มกี ็แตท าํ บุญกบั พระอรหันตท ี่เพ่ิงออก
จากนิโรธสมาบตั นิ ั่นแหละถึงพอเปนไปได และช่วั ชวี ิตหลอนก็ยงั ไมเคยพบพระอรหนั ตเ ลยแมแตร ปู เดยี ว ทั้งทพ่ี วกทา นกย็ ังมชี วี ติ อยใู น
ประเทศไทยต้งั หลายรปู !

๓๘๔

แตคราวนนี้ าจะถงึ ตาหลอนบา ง ดวยวสิ ัยเทพท่ีสามารถเลง็ เห็นอดีต ปจ จบุ นั และอนาคตตามเหตผุ ลแหงกรรม ผนวกกบั ขันติ
อันเกิดจากดวงจติ ทที่ รงสภาพกศุ ลเกือบเสถียร จงึ วางอดตี ที่ผานมาเสยี แลวหมายเล็งเฉพาะอนาคตภายภาคหนาเทา น้นั เพราะอดีตและ
ปจ จบุ ันระหวางเขากบั หลอ นถงึ กาลสิ้นแลว

หลอ นจะสนับสนนุ และเกือ้ กูลใหเ ขาขน้ึ สูงถงึ ท่ีสุดศกั ยภาพ ขางหนาของเขาสบาย ขา งหนาของหลอ นกส็ บายดวย แคร อ
อนุโมทนาและอธษิ ฐานแบบเดียวกบั ท่แี พตรีเคยทาํ มากอ นเทา นนั้ !

“เต...เมอื่ สาํ เร็จฌานสมาบัติจนอยูตัวแลว เธอจะหวังไปไหนมันเรอื่ งของเธอ”

เรือนแกว ตอบเพียงสั้นตอขอ กังขาของเขา ราวกบั จะบอกเปน นยั วาฌานน่นั เองเทีย่ งท่ีจะนาํ เขามาหาหลอ น หรอื จะแลนเลยไป
พรหมโลกก็สดุ แตปรารถนา อยากไดอ ะไรก็เลอื กเอาตามใจ ดกี วาสกั แตท ําบญุ สรางกุศลในระดบั สามัญ ซงึ่ เอาแนไ มไดว า กอ นตายจะออก
หวั ออกกอยอยา งไร

“เมอื่ กีแ้ อบ อกวา บนั้ ปลายชีวิตผมจะไดดที างธรรม อันนคี้ อื บอกใบใชไหมวาชีวติ ผมอยยู ดื ถึงแก”

“รูอ ยูทว มหวั อยาแกลงทาํ เปนเอาตวั ไมรอดเลย คําวา ‘บ้นั ปลายชีวติ ’ อาจหมายถงึ ชวงอายเุ จด็ สิบ หรือชว งสุดทา ยปลายเดือนนี้
กไ็ ดท ง้ั นัน้ ”

“สรปุ คืออยากใหผมรีบบวช?”

“แคอยากใหเ รงปฏิบตั ิ อยา มวั เมากามสุขจนลืม...”

วูบนั้นประโยคสดุ ทา ยของเรือนแกวทําใหเ กาทณั ฑนกึ ครึ้มตามประสาปถุ ุชน เม่ือระลึกไดว าตนยงั มีแพตรีและงานววิ าหเ ปน ท่ี
หวงั ในชาติปจจบุ ัน

นิลเนตรฉายแววรอนรานเมื่อเห็นเขา มาในใจคนรัก แตแลวกก็ ลบั เปลง ประกายจรสั ข้นึ ตามเดิมดว ยสตเิ หนือภพเกา

“ไปละ”

เกาทณั ฑอ กึ อัก เพราะทาทางหลอ นขยบั เหมือนคนกําลงั คดิ กลบั บา นจรงิ แลวคราวนี้

“แอ...มาหาผมเรือ่ ย ๆ ไมไ ดห รือ สกั เดอื นละครั้งกย็ ังด”ี

“เขาเรยี กโลภหรืออะไรคะ ท่ีอยใู นใจเตต อนนี?้ ”

พอเหน็ เขาสะอกึ ก็ถามสาํ ทบั

“ฉันมาหาเธอทกุ วนั กไ็ ด แตห ามยุงกับนอ งแพเลยตลอดไป ตกลงไหม?”

เกาทณั ฑแยกเขยี้ วหนอ ย ๆ เพราะเง่ือนไขทํานองคาํ ขาดชนดิ นั้นใหมาดว ยเจตนาปด กนั้ คํารองขอมากกวา จะเปนตัวเลอื ก
ปฏิบตั ิจริง ดวยอารมณช ่ัววูบแหง ความโหยหาทไ่ี มไ ดร ับการสนองตอบ ทาํ ใหสําคัญไปวา เรอื นแกว เห็นเขาสิ้นคา ไรค วามหมายเสยี แลว
อหี รอบเดยี วกับสาวบา นนอกเขากรุง เจอสสี นั เจอตึกใหญร ถยาวเขาก็ลมื ถิ่น ลืมคยู าก ไปหลงแสงศิวไิ ลซแ ทน

๓๘๕

เหตุนั้นจึงลมื ตวั แดกดันวา

“ก็ไดนะ ตอแตน้ีผมจะไมเ อาตาไปดู เอาหไู ปฟง เอาปากไปพูดกบั สาว ๆ ทไ่ี หนอีกเลย แตร บกวนเฉพาะขางขึน้ เดอื นหงายแอ
คอยมาเถอะ เกรงวา โปรดผมทกุ วันเดี๋ยวผิวจะเสยี เบอื้ งบาทจะหมน ”

แลวก็ตดั บทแบบชิงเปน ฝา ยไลก อนหลอนจะลาซํ้า

“เอาละ จะไปไหนกไ็ ปเถอะไป เวลากรวดน้ําอุทศิ ในงานศพกช็ ว ยรบั ดว ยละ อยา ทําเปน หย่ิงเหน็ วาสงู สง แลว นึกวาบญุ ใน
โลกจ๊บิ จอ ย ไมต องรบั บรจิ าคอีก ออ... เก็บเน้อื เก็บตวั ไวด ี ๆ ดว ย อยาเพ่งิ ยอมใหใครมาเอาไปกกกอดเสยี กอน ผมจะโลภส่ังสมบุญกุศลให
รวยกวาเทวดาทว่ั ทกุ หัวระแหง เพ่ือวันหนง่ึ จะไดต ามขึ้นไปเบงกลับใหแอห งอม่ัง”

เรอื นแกว ยน คิ้วหนอย ๆ ดวยความระคาย และผดิ หวงั ทเี่ ขาขาดสตสิ าํ แดงความเปนคนกิเลสหนาราวกับไมเ คยผา นการขดั เกลา
มากอนเยยี่ งนี้

“พดู จาไมเ ขาหเู ลย”

เกาทณั ฑย ้มิ แต ทั้งที่กาํ ลงั มอี ารมณห ลากชนิดประดังรุม

“โอ! ลืม...ตอนน้ีผมควรมสี ัมมาคารวะเสยี บา ง” ยกมือขา งหนง่ึ ตง้ั เสมอหนา แบบไหวคร่ึงเดียว “ลูกชา งผดิ ไปแลว พดู บา ๆ
บอ ๆ ออกไป ดว ยอารามเสยี ใจเหน็ เจา แมท าํ ทาจะจากลา”

ประชดจบก็ตอ งสะกดไมใหน ้าํ ตารื้นข้ึนคลอขอบ แตกห็ า มไมอ ยู เพราะรวู านบั แตน ้จี นสนิ้ ลม เรือนแกว จะไมห วนกลบั มา
สมาคมกบั เขาดว ยรปู รางหนาตาเดมิ อีกแลว

หญิงสาวนิ่งงนั เปน ครู นยั นตาทอแววอาลัยรกั ออกมาเล็กนอย แตก ็ดบั ลงสนิทอยา งรวดเร็วดว ยอํานาจขันตแิ หงเทวา

“แลวเจอกนั นะ”

ล่ําลาดวยคาํ งา ยราวกบั กาํ ลังจะพบกันอกี ในรงุ เชา เกาทัณฑสดู ลมหายใจลึก เขากฮ็ ดึ ขึ้นมาบาง ยกั คิว้ แบมอื โบกโบเบคลาย
ปราศจากความแยแสไยดี

“โอเค แลวเจอกัน”

แสงเทพเรอื งซานออกมาจากเรือนกายหญงิ สาว หลอนยมิ้ ละไมและยกมือประทานพรในทามกลางรตั ติกาลอันผาสุก

“ชนะกรรม ชนะตัวเอง...”

ชายหนมุ พยายามกลืนกอ นขมท่โี จมขึ้นจบั จมกู ลนลานยกมือจะเออ้ื มควา ภาพตรงหนาพรอ มกับพึมพําเรียกรั้งดว ยสาํ เนยี งอนั
ทนไปดวยความโทมนสั

“แอ. ..”

๓๘๖

ฉากราตรีกลายกลืนเลือนลับไปพรอ มกบั นางสวรรค เกาทัณฑร สู กึ ถงึ ความชืน้ น้ําเมอ่ื ตื่นขึ้นดวยลมอวู ูบปะทะใบหู เขานอนแช
นิง่ เปน ครู กอ นดงึ ตัวขึน้ น่งั ชันเขา ขา งหน่งึ แลวเหลยี วรอบเพ่อื พบกบั ความจริงยามตน่ื เปน อากาศวา งเงยี บงัน

แพตรีเพงิ่ ออกจากช่ัวโมงสอนวชิ าวทิ ยาศาสตรชนั้ ป. 6 ลงมาสอนวชิ าจรยิ ธรรมและหนา ที่พลเมืองดใี นชัว่ โมงน้ี ซง่ึ เปน วชิ าท่ี
อยากสอนมากกวา อน่ื ใด หลอนเดนิ ตามระเบียงอาคารชั้นสอง มองไลป ายหนา หอ งจนพบ ป. 5/1 ก็ตรงไปเลย้ี วเขา ดวยอากัปกิรยิ าเปน ปกติ
ราวกบั เดนิ เขาออกอยทู ุกเมอ่ื เชอื่ วัน แตใ นใจรสู ึกต่นื เตน เล็กนอยกับครัง้ แรกของความรบั ผิดชอบที่ตนปรารถนา

เสยี งจอกแจก จอแจทีไ่ ดยินถงึ ขา งนอกเงียบหายเปนปลิดท้งิ เมอื่ ครูสาวหนาใหมกา วมาหยุดยืนเดน เปนประธานทห่ี นาช้นั
หลายคนทหี่ นั คุยกนั หยดุ กึกท้ังยงั พูดไมจ บประโยค ทก่ี าํ ลังยืนยนื่ ไมบรรทดั หอ ยจิ้งจกไปแกลง เพอ่ื นผหู ญิงก็หดกลับ ทต่ี ้ังใจจะรอ น
เครือ่ งบินกระดาษไปใหพรรคพวกอกี ฟากหอ งสง กลับก็รีบซอนใตโ ตะ ที่กําลังจะลกุ จากเกาอวี้ ง่ิ ไลก นั กด็ ว นกลับมานั่งกนกระแทก

"นกั เรยี น ทาํ ความเคารพ"

เสียงหวั หนา หองขานแจว เดก็ ท้ังหองพนมมอื กมหนา ไหวพรอมเพรียงกัน

"สวสั ดีครับ/คะ คณุ ครู"

แพตรียิม้ ให มองกราดไปทัว่ หองที่เกลอื่ นดวงตาออ นเยาว ก่ึงรูเดียงสา ก่งึ บริสทุ ธิซ์ ือ่ เกดิ ความเต็มใจเอน็ ดู เงียบเปน ครกู อ น
เอยทกั ทายดว ยเสยี งใสเปน กงั วานกระจายไดย นิ ท่ัว

"สวัสดีจะ นักเรยี นทกุ คน เทอมนีพ้ วกเธอมคี รูมาสอนวชิ าจริยธรรมและหนาทีพ่ ลเมืองดี ซ่ึงจะทําใหพวกเธอเขา ใจตัวเองมาก
ข้ึน วาเรารว มสังคมทกุ วนั น้ี มอี ะไรบา งที่ควรคิดใหตรงกัน เห็นใหต รงกัน โดยเฉพาะทเี่ กย่ี วกบั ความรับผดิ ชอบและวธิ ีปฏิบัติตอสังคม
กอ นอื่นเรามาทาํ ความรูจ ักกนั นะ ครชู ่อื แพตรี นามสกลุ พีรนยั น เขยี นอยางน้.ี .."

หันไปหยิบชอลก เขยี นชื่อนามสกลุ ตนเองทีม่ มุ ซายของกระดาน แลวหันกลับมาทางนกั เรียน เหน็ ทกุ คนกาํ ลงั จองเปง แพตรี
เลอื กมองตอบไปกวาง ๆ เตม็ หนว ยตา พลางทอดเทามาขา งหนาสองกา วส้นั ๆ

"คราวนีใ้ หค รูรูจ ักพวกเธอหนอ ย"

นกั เรยี นเตรียมยืนขานชอ่ื ตนเองตามลาํ ดับโตะ อนั เปนวธิ ที ่ีนิยมทาํ กนั ทุกครง้ั เมอ่ื พบครูคนใหม แตตองไดร ับความประหลาด
ใจ เมื่อครูสาวถามเดก็ ชายหัวหนาชั้นซ่งึ ส่ังทาํ ความเคารพเม่อื ครูว า

"เธอช่อื จักกายใชไหม?"

เดก็ ท่ีถกู ถามเบิกตานดิ หนงึ่ กอนรับวา

"ครบั "

"คนไหนใจชนก?"

๓๘๗

เดก็ ผหู ญงิ ทน่ี ั่งใกลหลอ นยกมือขนึ้

"หนูคะ"

"ครเู รยี กชือ่ ใครคนนัน้ ยกมือนะ วางกฎ... พอพระทยั ...ชาญฉลาด...พานลดา...ทันชยั ...แวน ฟา...รจเลข...ปรศุ...ฉมา...สมชาย...
หทยั ธรา...ลอื ชา...รบชนะ...”

เด็กนกั เรียนมองตากันเองงง ๆ เพง่ิ เคยเหน็ ครทู องชอ่ื นักเรียนแลว มาขานดหู นา ทีละคนตามลาํ ดับเลขทอ่ี ยา งนี้ นอกจากจักกาย
ซง่ึ เปน หวั หนา หอ งแลว ทกุ คนถูกเรียกเรยี งตวั จากเลขนอยไปมากไมตกหลน แมแตค นเดยี ว

"ไฟกําลงั แรงวะ"

เดก็ ชายตัวอว น ๆ โหงวเฮง เจา พอ ใหญในอนาคตกระซบิ กับเพื่อนรา งผอมขางตัว ท้ังสองนง่ั อยูหลังหอ งรั้งทา ยสุด

"อือ สงสยั นั่งทองเปน ช่วั โมง"

พัลลภ คูหรู างผอมตอบกลบั เพือ่ นขา งหนาไดย นิ เขากห็ นั มาผสมโรง

"ขาวา สวยเชงหยัง่ งชี้ ่วั โมงเดยี วเข็นเขา หัวไมไหวหรอก ตอ งสามวนั เปน อยา งตาํ่ "

"ครูครบั อา ยนี่บอกวาครสู วยเชง"

นายอวนตะโกนพรอ มชน้ี ว้ิ ฟองดว ยเสยี งคอนขา งดัง นกั เรยี นชายแถบเดยี วกนั ฮาครนื ทาทางทกุ คนคุนกบั ความทะลงึ่ ทะลุ
กลางปลองของหมอนีเ่ ปน อยา งดี

แพตรหี ยดุ เรยี กช่ือ เบนสายตามาทางตน เสยี ง รมิ ฝปากยังระบายยม้ิ ออน

"เธอตะโกนกลบเสยี งครูอยางนี้เสยี มารยาทมากนะปรศุ"

เด็กชายปรศทุ าํ หนาเปน แตพอตอตากับครูสาวอึดใจหนึ่งกเ็ กิดความตะคร่ันตะครอชอบกล ถึงรางจะบางระหง และแมดวงหนา
จะสะอางใสอยางพสี่ าวใจดี แตน ยั นตาก็ดเู รอื งอาํ นาจขม ขวัญใหส นั่ ไดอยา งนา สนเทห  ถึงกบั ทาํ ใหว ายรา ยประจําหองตอ งหวั เราะแหะ ๆ
แกเ กอ เมอื่ จะหลบ

จากนน้ั ครูคนสวยกแ็ ปรตาคม ๆ มาจบั นักเรยี นอกี คนซึง่ นงั่ อยูหนา ปรศุ

"แลวลือชา ครูบอกอะไรเธออยาง เดก็ แกแดดมักจะงงตาคา งกบั ผลสอบวิชาจรยิ ธรรมอยูเสมอ"

มเี สยี งหวั เราะขาํ จากเดก็ หญิงชายท่วั ไป ลอื ชาคอหด นกึ เคอื งปรศมุ ากท่ีประจานคําพดู ตนจนหนา มา นอยา งนี้

บรรยากาศเปนของครสู าวมากกวา เดมิ สมุ เสยี งปรานีทม่ี ีนวลนา้ํ หนกั เฉยี บขาดอยใู นทีชนดิ นน้ั ไมธ รรมดานัก กอกระแสรัก
และยาํ เกรงระคนกนั ทนั ทีอยางยากจะหาในครูคนอ่ืน

๓๘๘

"คนตอไปใครนะ เจียระไนใชไหม? คนไหนจะ"
ระหวางคณุ ครทู ําความรจู กั กบั นักเรยี นที่เหลือ ปรศกุ ช็ วนคูหนู ินทาอกี
"ทา ทางไมต อ งเฮะ"
"เออ แตแ ปลก ๆ วะ "
พัลลภเอยี งหนา ตอบ ปกติถา เปนชว่ั โมงครคู นอน่ื พลั ลภจะกลา พูดดงั กวา น้ี
“ยงั ไง?”
“ทาทางเหมอื นอยากมาเปน แมพวกเรา”
ทง้ั คนพดู และคนฟง งอตวั ซมุ หัวเราะ ปรศุเหลอื บตามองคุณครูหนา ชัน้ ดวยแววผกู ใจเจ็บที่ถูกกระหนาบ
"อยากทาํ ความรูจกั กับนกั เรยี น ก็ตอ งใหรฤู ทธิซ์ ะหนอ ย ไหน ๆ กกู ก็ ลายเปน คนเสียมารยาทไปแลว เอาตะขาบยางมารเึ ปลา ?"
ถามดว ยสําเนยี งรกู ัน
"เฮย ! อยา เลยวะจ้ํา...เอาของใหมดีกวา งเู หา! เหมือนของจรงิ เปยบ ยาวเฟอ ยรบั รองเห็นแลวหวดี ดังไปแปดหอง"
สองเดก็ คะนองหัวเราะครมึ้ ไมทนั สงั เกตวา ครูแพตรีปรายหางตาผา นมา
"พัลลภ!"
เดก็ ชายพัลลภสะดงุ สดุ ตัว เพราะแนใ จวายงั หางลําดับเลขที่ของตนอยมู าก นึกไมถงึ วา จู ๆ จะมกี ารลัดคิว ถกู เรียกดว ยนํา้ เสียงดุ
เชน นั้น
"คะ...ครับ"
"ยกมือเฉย ๆ เหมือนคนอน่ื กพ็ อ ไมต อ งขานตอบใหครสู บั สนวาเธอเปน หญงิ หรอื ชายแน"
เพือ่ น ๆ หัวเราะขรม พัลลภสะอึกอกี คาํ รบ โดนเขา อยา งนนั้ ชักหายใจไมท ว่ั ทอง ถงึ กบั ไมก ลา หนั ไปคยุ กบั ปรศุอีก
"แอบดูรปู พวกเรามากอนแลว นีห่ วา หยั่งง้ีจะเรียกดหู นาใหเ สียเวลาทาํ ไมฟะ"
ปรศุไมว ายหันมาคอ นกับพัลลภ ซ่ึงไดแ ตค รางออื รบั สนั้ ๆ
"เอาของออกมาซีโวย "
"ไมเ ร็วไปเหรอะ"

๓๘๙

"เอะ ! โดนเรียกชื่อทีเดียวปอดซะแลว ไอน่ี เช่ือเหอะหนา ตาออ น ๆหยัง่ งี้ไมเอาเรอื่ งหรอก ทาํ ขึงขังไปอยา งน้นั แหละ"
"เอาไวห ลอกผูหญิงกอนดีกวา มงั้ ครูจับไปทงิ้ แหง ของแพง เสยี ดาย"
ปรศุถงึ กับเกาหัว เพราะคูคิดต้ังทา กลบั ลาํ ท้งั ทสี่ นองดว ยดีในช้นั แรก
"เฮย ! เรอื่ งมากนา เดีย๋ วกอู อกตงั คซ อ้ื ใหมเอง"
แพตรีใชเ วลาอีกพักหนงึ่ เชก็ ชอ่ื เดก็ เกอื บส่สี ิบคน โดยเรยี กชือ่ เด็กหญิงจนั ทรแขเปน คนสดุ ทา ย เมอื่ จนั ทรแขยกมอื ปอม ๆ ขน้ึ ก็
เปน อันสิ้นพธิ ที ําความรจู กั ครสู าวกอดอก มองไปโดยรอบ ใบหนาบมย้ิมของผมู ีสญั ชาตญาณในการอบรมเลีย้ งดู หลอ นเห็นบนโตะของ
นักเรียนทง้ั หลายมหี นงั สอื ประจาํ วิชาวางเตรยี มไวเรียบรอ ย ก็กลาวนาํ
"กอนเปด หนังสอื เรียน เรามาคุยอะไรเบาๆกนั ดีกวา มั้ง จนั ทรแ ข...หนูอายุเทาไหรแ ลว?"
เด็กหญิงตยุ นยุ นารักซึ่งถูกเรยี กชือ่ เปน คนสดุ ทายตอบหลอ นเกอื บทันที
"สิบขวบคะ "
"บอกไดไหมวา สบิ ปท ีผ่ านมา หนูประทับใจอะไรในโลกนม้ี ากท่ีสดุ "
เดก็ หญงิ จนั ทรแ ขทําหนา งง แตห ลังจากคิดอยูครกู ต็ อบเบา ๆ
"รถไฟเหาะตีลงั กาคะ "
เพอื่ นนกั เรยี นชายบางคนหัวเราะกาก คนอื่นสวนใหญขําและหนั ไปมองจันทรแขเปนตาเดยี ว บางโตะ หนั มาซบุ ซบิ กก๊ิ กกั๊ วา
ดว ยเรือ่ งหมูอวกาศข้นึ รถไฟเหาะ แพตรเี ลอื กคนแหกปากดังท่ีสุดเพือ่ ถามเปน รายตอ ไป
"เธอละ สุชาติ ประทบั ใจอะไรในโลกนมี้ ากท่สี ุด"
สุชาติย้ิมแหย ๆ คิดในใจวาไมควรหัวเราะเรียกครูเลยเรา
"อา ..."
เกอื บนกึ ไมอ อกวานาหาอะไรมาตอบสง ๆ แตจะใหต อบตรงตามจรงิ ท่ือ ๆ อยา งยายบอ้ื จันทรแขละ อยา หวงั
"คงจะเปนวิชาคณติ ศาสตรม ั้งครบั "
เพ่อื น ๆ ไมฮาปา เพราะรกู นั วาหมอนเ่ี กงเลขจริง แพตรีพยักหนา แลว หนั ไปทางเดก็ ที่ทาทางเปน หวั โจกของหอง
"ปรศลุ ะ"
เดก็ รางอวนยมิ้ เผล

๓๙๐

"ผมเปน คนประทับใจยากครบั ครู รสนยิ มเปลี่ยนทุกอาทติ ย"

มีเสียงหึ ๆ จากคนที่อยูรอบขา งปรศุ แพตรไี มแปลกใจเลยกับความเจาสํานวนของเด็กนอยยุคโลกรอน

"แลว อาทิตยน ร้ี สนยิ มของเธอชวนใหป ระทบั ใจอะไรมากกวาเพ่ือน?"

หมอน่นั เชดิ ปากสา ยหนาราวกบั นักวิชาการปฏเิ สธคาํ ถาม

"ไมค รับ อาทติ ยน ใี้ จผมวางเปลาเหมอื นอากาศโปรง"

"ออ ..."

แพตรียงั ไมอยากใสใ จกับอาการกวนโทโสเกนิ เดก็ ของปรศุเทา ไหร หลอนหันไปใชชอลกซึ่งยังถอื คางไวในมอื เขียนกระดาน
เปนรูปวงกลม พลางพูดทั้งยังหนั หลงั วา

"สมมตุ ิวาน่ีเปนชีวติ ของพวกเธอ" แลว หลอนก็แตมจดุ ที่ศูนยกลางวงกลม "แลวน่เี ปน ความประทบั ใจในชวี ิต เธอจะเห็นวา
วงกลมนีด้ งู า ย แคมองมาทจี่ ดุ ศูนยก ลางจุดเดยี ว ก็สามารถเหน็ ไดครอบคลุมทง้ั หมด"

หันกลับมา รูสึกวา เทา เหยียบอะไรหยนุ ๆ เมอื่ กมดูกเ็ หน็ งยู าวดํามะเม่อื มเปน มนั ปลาบ หัวใจแทบหยุดเตน แตดวยเดชะแหง
กระแสสตทิ บ่ี ม ตวั มาเน่นิ นาน ทาํ ใหจ ิตรวมลงเทาทันความตกใจกอนเอะอะเพียงเสย้ี ววินาที

เงยหนา ข้นึ เห็นอาการจดจองรอคอยเขมง็ ของเดก็ ผชู ายตงั้ แตขางหนาไปถงึ ขางหลงั นกึ รทู นั ทีวา นี่คอื การเลน เปนทีม จึงเหยยี บ
งูคา งปลายเทาอยา งใจเย็น พูดตอ จากทค่ี าไวด ว ยเสียงเรียบสนทิ

"ใครชอบอะไรกม็ กั จะเปนอยางน้ัน เชนจนั ทรแ ขอาจรักความต่นื เตน สนกุ สนานจงึ ประทบั ใจรถไฟเหาะกวาอยา งอ่ืน คนเรามี
ของชอบใจแตกตา งกันไป แตหากของชอบเปนอนั เดยี วกับหนา ท่ีในชวี ิตประจาํ วนั กจ็ ะทาํ ใหชวี ิตของเราดูงา ยและเปน สขุ นา สนกุ ด"ี

ครสู าวหนั ไปใชแปรงลบกระดานปาดจดุ ศนู ยก ลางวงกลมออก แลวแตม จุดใหมสองจุดหางกัน ไมใกลระยะศูนยก ลาง

"ลองดูนะทุกคน พวกเธอจะไมรสู ึกวาวงกลมดูงา ยเปน ธรรมชาตเิ หมือนตอนแรก เพราะมีจุดสองจุดทไี่ มอยูในตําแหนงศนู ยกลางมาดึงตา
เม่ือเธอเพง ไปทจี่ ุดใดจุดหนึง่ เธอก็จะเสียอกี จุด รวมทัง้ ความชดั ของวงกลมไป"

เด็ก ๆ มองกระดานอยางฉงนระคนทึ่ง แตกเ็ ขา อกเขาใจทกุ คําที่คณุ ครพู ูด

"แตจุดเลก็ ๆ พวกนีจ้ ะไมสําคัญนักหรอก ถา หากเธอมจี ดุ ศนู ยก ลางทชี่ ดั พอ"

แพตรหี ันไประบายจดุ ทึบใหญเปง ตรงกลางวง เม่ือมองมาท่วี งกลม จะเหน็ จุดทึบน้ันกอ นทันที

"อารยธรรมมนุษยเ กดิ ขน้ึ ไดก็เพราะพวกเราตา งมหี นา ท่ี หนา ที่คอื แกนกลางแสดงความเปน เรา แมใ ครจะมรี ายละเอยี ด
นอกเหนือจากหนาทีม่ ากมายแคไ หน เวลาคนอน่ื มองมาทเี่ รา เขากจ็ ะเห็นความเดนอันเปนศูนยกลางชีวิตจดุ นกี้ อน"

แพตรเี บนสายตาไปท่เี ดก็ หญงิ จนั ทรแข

๓๙๑

"ในวัยของพวกเธอ ความประทับใจอาจเดน กวาภาระหนา ท่ี สําหรับจันทรแข ชวี ิตหนมู ีศูนยร วมความสุขอยูท ีส่ วนสนกุ กไ็ ม
แปลก แตน า เสยี ดายท่ีเราคงไมมโี อกาสไปสวนสนุกทกุ วนั สว นสชุ าติ ถา คําตอบของเธอเปนความจริง กน็ บั วาโชคดตี ้งั แตยงั เด็ก เพราะ
ของชอบและหนา ทเี่ ปน ส่ิงเดยี วกนั เขาหาและเพลดิ เพลนิ กบั มนั ไดท กุ วนั ทุกเวลา แลว ...ปรศ"ุ

แมพ ิมพข องชาตเิ บนสายตามาทีเ่ จาหนรู างอว นจอมเก เล็งมองเขมง็ จนปรศชุ กั หนาว

"เธออาจจะยังนึกไมออก หรอื ต้ังใจซอนคาํ ตอบไวไมบอกครู ชา งเถอะ แตอ อกมาชวยครูทห่ี นาช้ันน่ีหนอ ย"

เด็กชายปรศทุ ําหนา เหลอหลา เมือ่ แพตรเี รยี กซ้ําใหออกมาท่หี นา กระดานดว ยเสียงเคน เขมกวาเดิมก็ชักใจเสีย เกดิ ความกลัว
ขน้ึ มาแบบเด็ก ๆ หันหนาไปหาพัลลภ ก็พบวาเพอ่ื นชวยใหก าํ ลงั ใจเสียงเครอื

“เจอแสฟาดแนจ้ําเอย ”

ปรศุนกึ ฮดึ ขึ้นมา ลกุ เดนิ ออกจากทนี่ ั่งอยางจะแสดงใหเพอ่ื นเห็นวาเขาไมกลวั ใคร โดยเฉพาะครผู ูห ญิงตัวแคน ้ี

มาถึงหนาชั้น พอจอมปวนก็เหน็ ครูคนสวยยืนเหยยี บงจู ากพรรคพวกของตนเฉย ๆ เจาหนูแปลกใจมากท่ีคณุ ครูไมย ักตกอก
ตกใจรองแรกแหกกระเชอ ทั้งท่ีเม่อื แรกนึกปรามาสวาทาทางใจดี หนา ตายงั ออน ใจก็คงจะออ นตามหนา

"จากคําตอบของปรศุ เราพอจะเอาเขามาเทียบเคยี งกับวงกลมบนกระดานน"ี่

ครูแพตรดี งึ ตน แขนนักเรียนของหลอนโดยละมอมใหมายนื ใกลกระดาน ตําแหนง วงกลมอยเู สมอไหลของปรศุซึง่ สูงใหญกวา
เด็กวยั เดยี วกนั พอควร

"เปนวงกลมทีป่ ราศจากจุดใดๆ"

พูดแลวกใ็ ชแปรงลบกระดานปาดจดุ ทงั้ หมดทง้ิ มีความคลบั คลา ยระหวา งความกลมของรปู รางปรศุกบั วงกลมบนกระดาน ทํา
ใหบ รรดาสหายชายหญิงรว มชน้ั หลดุ หวั เราะออกมาโดยอตั โนมัติ ปรศอุ ับอายและไมพอใจ ใครกร็ วู า พอ เขาบารมคี บั เมือง อันยังผลใหลกู
ชายพลอยคบั โรงเรยี นไปดวย แตเม่อื เขามายืนใกลแลวสัมผัสกระแสความแขง็ ชนดิ หนงึ่ จากครูสาวหนา ใหม ปรศกุ ร็ ูสกึ วา ตนถูกขมไมให
กลา เฮีย้ วไดอ ยา งนา ฉงน

แพตรใี ชม ือขา งทีไ่ มเ ปอ นชอลก ตบบา นายแบบจําเปน เบา ๆ พูดยิ้ม ๆ กบั ทกุ คนแตยังคงตะแคงหนามองหุนนายแบบใกลต ัว
น่ิง

"สง่ิ ทเี่ ราเห็นมีแตความกลม ไมม จี ุดรวมสายตา"

เดก็ ๆ หัวเราะหนกั กวา เดิม ท้งั ท่ีเจาพอประจาํ ช้นั ยนื ทําหนา บูดแจกสายตาสะกดไปทั่ว

"แตชีวติ เธอก็มคี วามหมายนะปรศุ ใชว าอาทิตยนไ้ี รจดุ รวมสายตาแลวเธอจะกลายเปนความวา งเปลา ไป"

ครสู าวใชน ้ําเสยี งจริงจัง ฟงออ นโยนจรงิ ใจ ระคนปนสําเนยี งติติงอนั สาํ เหนียกไดชดั กอนหนั มาหานักเรยี นทงั้ หมด

๓๙๒

"ทกุ คนมีความหมายเสมอ ตราบใดยงั รสู กึ วามตี วั ตนของเธอ ณ ทใ่ี ดท่หี นง่ึ และน่ี...คอื ส่ิงทว่ี ชิ าจริยธรรมจะบอก วาความหมาย
ของเรา ‘ควร’ ขึน้ อยูก บั กาลเทศะแบบไหนอยางไร โดยเฉพาะเมอื่ ราํ่ เรียนอยทู น่ี ี่ โตต อบกับครูบาอาจารยใ นหองนี"้

เด็กหญิงชายอง้ึ กันทั่ว

"ไมเ ฉพาะพวกเธอหรอกทีม่ คี วามหมาย แมว ัตถุไรชวี ิตจิตใจมันกม็ ี ครเู ผอญิ ไดต วั อยางสาธติ ใหพ วกเธอเหน็ วาความหมาย
ของแตละสงิ่ เปน อยางไรในตางกาลเทศะ ปรศ.ุ ..หยิบงยู างบนพืน้ ใหครูที ครกู ลัว ไมกลา จับ"

แพตรีถอนเทาจากงูออกมากาวหน่งึ จอมเกเรเงอะงะ สติชกั ไมอ ยกู บั เนื้อกบั ตวั กระแสนักเรียนท้ังชนั้ เทมารวมเปนอาํ นาจใน
มือคุณครู กดดันใหจาํ ใจกม หยบิ ของเลน แกลงคนยืน่ สงใหต ามคาํ ส่ัง ทวาครแู พตรีกลบั ไมร บั เพื่อน ๆ ทีไ่ มร ูเห็นกบั แผนการของตวั แสบ
ตา งตะลงึ ตาโตกันเปน แถวเมือ่ เห็นงดู ํายาวหยองแหยงนา เกลียดนา กลวั ในมืออว นอูม

"รูไหมวา งูนีข่ องใคร?"

ปรศสุ ัน่ หนา

"ตอนอยูที่รา น มันมีความหมายท่ีเดนชัด คือมีหนาที่ชวนใหเดก็ ซนเกดิ ความคึกคะนอง อยากซอื้ หามาแกลงคน แตเ มอ่ื มันอยูท ่ี
หนาหอ งน้ี เธอรไู หมมันมคี วามหมายยงั ไง?"

ปรศสุ ั่นหนาอกี แบบเด็กไมม ีสมั มาคารวะ

"มันเปนตวั แทนความคิดอตุ ริของพวกเราบางคน แสดงหัวจติ หัวใจทข่ี าดศีลธรรม คดิ แกลง กระทัง่ ผหู ลักผใู หญซ ึง่ กาํ ลงั ทํา
หนา ท่ีอันควรเคารพ ครไู มร เู หมอื นกนั วาเปน ของใคร แลวก็ใครใหมา แตเ มอื่ มันปาฏหิ ารยิ ปรากฏตวั บนพ้ืนหนาหองซ่งึ เปน เขตของครู ก็
ถือวา ครเู ปนเจาของแลว...ครยู กใหเ ธอ ปรศุ นห่ี วงั วาคงยกใหถูกคนนะ ถา คดิ จะแกลง ใครละก็ ตอนนท้ี กุ คนรูแ ลววาใครเปนเจา ของ"

นักเรยี นหนุ ลกู บาสไดแตกลอกตา อ้นั อ้ึงพูดไมอ อกสกั คาํ

"กลับไปน่งั ท่ีจะ เอา ทกุ คนชว ยปรบมอื ใหกบั ผูกลา หาญจับงยู างของเราหนอย"

เสียงปรบมือดังกราวราวกบั ฝนตก ปรศเุ ดินกลับที่น่ังดว ยสีหนา พรรณนาลาํ บากสดุ ขดี ครแู พตรียิ้มแยมกับนกั เรยี น หนา ตามีนํ้า
มนี วลเฉิดฉายชวนพศิ วง

"ตอนครอู ยู ป. 5 เทาพวกเธอ ครูเคยอยากใหใครสกั คนบอกวา ครเู กดิ มาทาํ ไม เพ่ืออะไร หรอื เพ่อื ใคร ถาเราเกดิ มาเพราะมี
หนา ทีอ่ ยใู นโลกน้ี เราจะตอ งทําอะไรบา งเพือ่ หนา ทน่ี ัน้ เวลาใครสกั คนชวนใหทําดี ทาํ หนาท่ีใหเ สร็จ มันนาสงสยั ไหมวาความดมี ีสวนโยง
ใยกบั หนาทย่ี ังไงบาง? แลวทเ่ี รยี ก ‘ความด’ี นะมีขอบเขตแคไหน หนาตาเปน อยา งไร เอาอะไรเปน เกณฑแ ยกแยะ”

บางคนพยกั หนา เปน เชิงยอมรับวานาสงสัย บางคนกเ็ ปดหนังสือดหู ัวขอ ของบทแรก วาเกยี่ วกบั ส่ิงที่ครแู พตรีกาํ ลังพูดอยา งไร
ซงึ่ กพ็ บวา ไมเก่ยี วกันเลยแมแตนอ ย

แพตรเี ลือกถามนักเรียนทพ่ี ยกั หนารับวาสงสัย

"ชดิ ธารี ดเู หมอื นเรารู ๆ อยใู นใจวาอะไรดีอะไรชั่ว ไหนหนูบอกครูซิวาความดมี ีอะไรบาง"

๓๙๓

แมหนยู ม้ิ แหย ๆ เธอไมปราดเปรือ่ งนกั เก่ียวกับประเดน็ ชนดิ น้ี แตกอ็ อ มแอมตอบ

"กตัญพู อ แม ไปทาํ บญุ ใสบ าตร แลวก.็ .."

เธอประหมา อยูเลก็ นอ ย ทําใหต ิดขดั แตเ ม่ือเห็นสายตาสงบเยือกเยน็ ของผยู ืนเดนเปนประธานหนา ช้นั ที่ทอดมองมาอยางจะรอ
ฟงนานเทาไหรก ็ได แมห นจู งึ คอ ยคิดอานสะดวกขน้ึ

"หนูวา การพดู ความจริง ใหทานคนยากจน รบั ผิดชอบตอ หนาท่ี กเ็ ปนความดีทสี่ ําคญั คะ"

แพตรีหันมาหาสว นรวม ผายมอื นดิ ๆ ไปทางเด็กหญิงผูตอบ

"ท่ีชิดธารพี ูดมาคงไมม ีใครเถยี งนะวาถือเปนความดไี ดห รอื เปลา” หันกลับไปหาแมหนคู นเดิมอีก “แตค รูถามหนอย หนวู า หมด
หรอื ยังชดิ ธารี ถา ลองลําดบั ความดจี นครบทกุ ขอ หนูคดิ วา พอทําไดไ หม?"

ชดิ ธารยี ้ิมแหย สั่นหนา

"คงไมไหวหรอกคะ "

"มนั อาจงายขึน้ นะถาเราไมพดู จาํ เพาะเจาะจงลงไป เชน แทนทีจ่ ะพูดวาการใสบ าตรพระเปนความดี กเ็ ปลยี่ นเปน การใหท าน
เปน ความดี ไมว า จะใหแ ดพ ระ หรอื ใหกบั คนเดอื ดรอนและสตั วท ้งั หลาย คาํ วา การใหท านจะจงู ไปช้ใี หเหน็ จติ ใจท่ีคดิ สละ คิดชว ยเหลอื
ครอบคลุมไปหมดเลย ซ่ึงพอแจงแลวคอ นขา งมีขอ แยกยอ ยละเอยี ด ละไวก อ น เด๋ียวคอ ยใหต าํ ราบอกเรา ทนี ี้วาถงึ ดา นตรงขาม..."

แพตรีเปลยี่ นสายตาไปทเ่ี ด็กหวั หนาชั้น

"จกั กาย เธอบอกซวิ าความช่วั มอี ะไรบา ง"

บคุ ลกิ ของหวั หนาชน้ั ฉายความโดดเดน ชดั เจนตา งจากเพอ่ื นรอบกาย ดวงตาดําใหญท อแววเจา ความคดิ เกินวยั เราใจใหแ พตรี
จดจอฟงคาํ ตอบอยา งคาดหวงั วาจะไดย นิ อะไรดี ๆ

"การโกหกครับ"

ครสู าวรอฟงตอ แตเ ม่อื เหน็ จกั กายเงยี บเสียงเพยี งเทา นนั้ ก็เลกิ ควิ้ สูง

"อยา งเดยี วเองนะ หรอื ?"

หวั หนาชนั้ พยกั หนา

"ครบั มนุษยทาํ ชัว่ อยา งอ่ืนไดมาก แตส่งิ ทส่ี อใหเ ห็นความเลวรายของใจไดม ากทส่ี ุดควรเปน การโกหกหลอกลวง"

แพตรสี านตาตรงกับจักกาย ดวงตาทอแสงฉลาดลกึ ของฝายนั้นทําใหหลอ นนึกถงึ ชายอนั เปน ทรี่ ัก สมัยเกาทณั ฑยงั เด็กก็คง
คลา ยอยางนี.้ ..

๓๙๔

ความผูกโยงชนดิ นัน้ ทําใหความเมตตาแปรเปนเยน็ ชาเล็กนอ ยดวยความรูสึกสวนตวั ทาทางหนุม นอยนายน้คี งเช่ือม่ันวาที่
ตวั เองพดู ออกมานนั้ ถกู ไปหมดทุกอยา ง

“ใหเ หตุผลซิ”

“ผมคิดวาการโกหกเปนบอ เกดิ ของความคดิ คดทุกชนดิ ใจที่คิดพูดท้ังรวู า เปนเร่ืองไมจรงิ ทําใหคนอืน่ หลงเช่อื หลงทาง เปน ใจ
ท่ีพรอมจะทาํ อะไรพลิกแพลงแคไหนก็ไดเ พื่อผลประโยชนส ว นตวั ”

"ตอบดีนี.่ .."

ปลายเสียงสุดทายพรา พลิว้ เม่ือรูวาเสยี งตกก็กะพริบตาสดู ลมหายใจเขาเพอื่ รวมสัมปชัญญะใหม

"วาแตเธอเคยเผ่อื ใจใหก ารโกหกเพอ่ื ผลท่ีดีงามบางหรอื เปลา?"

ถามแลวแพตรีก็รูส ึกผดิ อาจเปน การเผลอยงิ คาํ ถามทีย่ ากเกินวยั และลอ แหลมตอ การกอ ทรรศนะเกี่ยวกบั ความดคี วามชวั่ ที่
ผดิ เพย้ี นแกเ ด็ก ไดแ ตรอฟง วาทะของจักกาย และพรอมกนั กค็ าํ นวณหาทางออกสวย ๆ เอาไวในหวั ไปพลาง

"ถาใครเจตนาสรา งผลที่ดงี ามแกสว นรวมแลว ตอ งบิดเบอื นความจริง ผมอยากเรียกวาน่นั คือการแสดงละครครับ แตผมก็ยงั เชือ่
อยูวา การเลอื กเฉพาะสว นท่ีเปน ความจรงิ มาพดู คลค่ี ลายสถานการณลาํ บาก จะทาํ ใหท กุ อยางลงเอยดกี วาเจตนากลับดาํ เปน ขาวใหคนอนื่
จับไดท ีหลัง"

แพตรีตาสวา ง นึกพอใจเดก็ คนน้ีจนตอ งสยายยิม้ อวดไรมุก เห็นดว ยหางตาวา เพื่อนนกั เรียนดว ยกนั กเ็ งียบฟงดว ยความท่ึง นนั่
ทําใหเ ดาวาจกั กายคงไมแ สดงสติปญ ญาเกินวัยใหใครเห็นบอ ยนกั

ตรวจใจตนเอง ดวู า เท่ียงนงิ่ ไมด งึ ภาพลักษณของเดก็ ไปผกู โยงกบั เกาทัณฑผ ูกําลงั เปนภาพลบในใจตนแนแลว แพตรจี งึ เอย
ถามออกไปอีกดว ยความม่นั ใจในเจตนาบรสิ ุทธิ์ ทจ่ี ะทาํ ใหเดก็ ท้ังหองเรียนวิชาจริยธรรมดวยความคดิ อา นโตต อบเปน เหตุเปนผล

"สรปุ แลวการโกหกในความหมายของจักกาย คือปน นา้ํ เปน ตัว โปปดมดเท็จเพื่อหาประโยชนอยางเดียว จํากัดความตามนี้เธอ
พอใจไหม?”

“ครบั ”

“แลว เธอเคยโกหกไหม?"

"เคยครบั "

จกั กายรับอยา งตรงไปตรงมา ทาํ ใหแพตรเี ผลอยิม้ ออกมาอีก แตกร็ ีบลดลงเปนปกตโิ ดยพลนั

"ทงั้ รูว า มันเปนบาป เปนความช่ัวง้ันหรือ?"

"ตอนจาํ เปนตองทํา ผมไมทันคดิ วา ชั่วหรือเปลา ผใู หญเคยบอกผมวา ธรรมชาติมนุษยน ั้นคร่ึงดีครงึ่ ราย ไมมีใครดีไดต ลอด"

๓๙๕

แพตรีกะพริบตาอยา งเร่ิมงง วาพอหนุม มแี นวยึดม่นั เก่ยี วกบั ความดีชวั่ อยา งไรแน น้าํ เสยี งของเดก็ วยั สิบขวบที่ประจุดว ยความ
เชอื่ ม่นั และสะทอ นโครงสรางความคิดเปนระเบยี บ ชดั เจนแจมใสชนิดนัน้ แนน อนวาเปน เสนห ด ึงดูดใจหลอนมหาศาล ครูทกุ คนชอบ
เดก็ ฉลาด แตถาฉลาดขนาดมนี ้าํ หนกั ดึงคนรอบตวั ใหห ลงเขว ก็สมควรระมดั ระวังมากกวา ปลอ ยใหโ ตขน้ึ โดยปราศจากการตีกรอบ

ทวา เดก็ ฉลาดที่มคี วามเปนตัวของตัวเองแตเล็กกค็ วบคมุ ยากที่สุด เพราะครจู ะตอ งฉลาดกวา หรอื อยา งนอ ยมีดีใหเห็นจนเด็ก
ยอมรับนบั ถอื

ถงึ ตอนน้แี พตรีคิดหนักขน้ึ เปนสองเทา เพราะรแู นแลววากาํ ลังอยตู อ หนา เด็กอจั ฉริยะคนหน่งึ ทค่ี ดิ และเจรจาไดย่งิ กวาผใู หญ
เสยี อกี ปจ จุบันมวี ธิ กี ารที่เกอื บเปน สูตรสําเรจ็ มากมายเพ่อื ผลิตสมองผใู หญไวใ นรา งเด็ก เชนพดู คุยและปฏบิ ัติกบั เดก็ เปน เหตุเปนผล เปด
เพลงคลาสสคิ ใหฟง แตออนแตออก เปด โลกทศั นหลากหลายเรา ผัสสะเตม็ ทใี่ นชวงหกปแรกซึ่งเซลลป ระสาทในการรับรมู พี ัฒนาการ
สูงสดุ ในชีวิต สงเสรมิ ใหเดก็ ทุมเทจิตใจอยกู บั สิ่งที่ชอบ ตลอดไปจนกระทงั่ ดแู ลคัดสรรอาหารท่ีทางการแพทยย กน้วิ โปงใหลว น ๆ

เด็กท่ีพอ แมม ฐี านะและเอาใจใสจ รงิ จงั ในการเล้ียงดลู ูก อาจโชคดไี ดร ับการศึกษาแนวใหมเ ชนนีโอฮวิ แมนสิ ต ซงึ่ เลง็ ท่จี ะสราง
มนุษยใ นอดุ มคตขิ นึ้ มาใหได กลาวคอื มีความรูแ นน และเปยมดวยจติ ใจดงี าม หลักสําคญั คือปอนทัง้ ความเขา ใจโลกตามแนววทิ ยาศาสตร
และความเขา ใจตนเองดวยจติ เหนือสาํ นึกอนั ลึกซึง้ ควบคกู นั ไป

นนั่ หมายถึงผปู กครองจะไมแปลกใจเมื่อเหน็ ลกู ๆ น่งั คนควา ตํารับตําราในหองสมดุ ตามแรงบันดาลใจใฝรทู แี่ ทจริง และในวัน
เดียวกันอาจทาํ โยคะแสวงหาความสงบสขุ ชั้นเยย่ี มไปดวย

ตง้ั แตโบราณมา เดก็ ที่ไดร ับการเลย้ี งดใู กลเ คียงแนวคิดแบบนโี อฮิวแมนสิ ตไดแ กโ อรสธิดาในราชวงศท ย่ี ่งิ ใหญ หรือลูกหญงิ
ชายของคหบดีท่มี งั่ คั่ง กลาวคือจะไมถกู ปด กัน้ การเรยี นรูสงิ่ ใหม ๆ ทกุ ชนดิ ในวัยตนของชวี ติ ซงึ่ ถูกเรา ไดง า ย ทําใหด ูเหมอื นเปน คนมี
พรสวรรคห ลายดาน อันนไี้ มเหน็ เปนเร่ืองนา อศั จรรยอ ีกตอไป โดยเฉพาะเมอ่ื ดกู ารวิจยั เก็บสถติ เิ กยี่ วกบั ความสมั พนั ธร ะหวา ง
สภาพแวดลอ มในการเติบโตและไอควิ ของมนุษย ที่สรุปวา ยง่ิ คนเราเขาสัมผสั ประสบการณหลากหลายเทา ไหร ใจเปดกวางเรยี นรูสรรพ
สิ่งและผูคนแบบตางๆมากแคไ หน กจ็ ะย่ิงมไี อคิวสูงไดมากกวา เกณฑเฉลย่ี เพยี งนนั้

และแนวคดิ เชนนีโอฮวิ แมนสิ ตก ็ไมจําเปนตอ งจาํ กดั อยใู นสถาบันศกึ ษา อาจดาํ เนินไปขณะอยทู ี่บา นของผูมีฐานะปานกลางถงึ
ดีมาก โรงเรยี นน้กี ็จดั วาเปน แหลงชุมนุมลกู คนรวย จึงไมน าประหลาดใจนกั ถาหลอ นจะพบกับเดก็ ประเภทนอี้ กี และอกี

แตถ า หากเด็กเกงข้ึนมาผดิ วัยเพราะสนใจทุม เทใหกบั ส่งิ เรา ดานใดดา นหนงึ่ เพยี งอยางเดยี ว โดยปราศจากการจงใจขดั เกลา
ควบคมุ อารมณท ีร่ นุ แรง กอ็ าจเปน ไดท ้ังคุณอนนั ตแ ละโทษมหนั ต

ยังไมร เู ทา นน้ั วาเดก็ อจั ฉริยะทีห่ ลอนกําลงั เผชิญหนา จัดอยใู นพวกไหน

จักกายกับหลอ นกาํ ลัง ‘ถก’ กนั ในประเดน็ เกย่ี วกบั ความดี ซึง่ เขามีทาทีคอ นไปทางเหน็ มนุษยเปน สง่ิ มชี ีวติ คร่งึ ดีคร่ึงราย
เหมาะสมแลว และไมน า ตาํ หนิ หลอ นอาจถามเขาวา ‘จะยนิ ดเี ปนคนคร่ึงดีครงึ่ รายตามธรรมชาติใชไ หม?’ ซง่ึ สนธกิ ันกับคําตอบของเขา
แตนั่นจะนาํ ทางไปในทิศออ ม และเกดิ ประเด็นแยกยอยคางคาไดมากมาย แพตรจี งึ ตดั ตรงเขาเปา ทีห่ ลอนตองการดวยคาํ ถามอีกอยา ง

"แลว เธอเคย ‘หวงั ’ วาจะเปน คนดีหรอื เปลา ?"

จกั กายพยกั หนา

๓๙๖

"เคยครับ แตผ มอา นขาว แลวกเ็ หน็ กับตาวาเมอ่ื เปนผูใหญ คนเราไมมีใครดีไดจ ริงสักราย"

คราวนคี้ ณุ ครูถงึ กบั สะอึก เกือบหาคําพดู ตอไปไมเจอ แตแ ลว ก็คิดออก กลา วพลางหันไปหานกั เรียนอื่น ๆ

"ใชแลวจะ เราทุกคนครึ่งดคี รึง่ รายกนั ตามธรรมชาติ แตธรรมชาตกิ ใ็ หเ รารอู ยูใ นใจตอนทาํ อะไรสักอยา ง วามันดีหรือรา ย แลว
ธรรมชาติก็อนุญาตใหเราเลอื กไดว าจะอยฝู า ยไหน ไมจําเปนตองปลอ ยเลยตามเลยเสมอไป หากเรา ‘หวัง’ หรอื ‘อยาก’ เปนคนดี นนั่
แปลวามคี วามตง้ั ใจดกั เหตกุ ารณไวล ว งหนาแลววา ถามาอยา งนี้ เราจะโตต อบอยา งนั้น การกําหนดใจไวลวงหนาเปนส่งิ สําคญั มาก มันจะ
ทาํ ใหเราไมลังเลเมอ่ื ถึงเวลาจริง ทุกอยา งจะเปนไปเองเหมอื นโปรแกรมทีต่ ัง้ ไวอตั โนมัติ

ครูอยากใหค ิดกนั วา โลกน้ีมีเธอเปนสมาชกิ อยคู นหนงึ่ เปนสมาชิกทส่ี ามารถตัดสนิ ใจกอ ผลกระทบดีรา ยตราบเทาทีย่ งั ไม
สนิ้ ชพี ถา หากพื้นฐานความคดิ ของเธอดี เชน ตัง้ ใจไวก อ นวาถงึ อยางไรกจ็ ะไมโกหก มันจะเปน จดุ เริม่ ตน ชวี ติ ทน่ี า ชม ถงึ แมวันหนาเธอจะ
พบกบั สถานการณยุง ยากซบั ซอน ยากทีจ่ ะพดู อะไรตรงไปตรงมา เธอกค็ งรวู าควรพูดแคไ หนโลกถึงจะไมชาํ้ ธรรมถึงจะไมข นุ "

เงยี บกรบิ กันท้ังหอ ง ปรศุลอบเอยี งหนาไปกระซบิ กับพัลลภ

"สงสัยเพง่ิ สกึ จากชเี ม่อื เชา"

พลั ลภเผลอหัวเราะเอ๊กิ ครูสาวปรายตามอง เดก็ ชายหยดุ กกึ เสียงดงั อึ๊ก ทําตาเหลอื กคลา ยนา้ํ ลายตดิ คอเพราะตกใจแรง ๆ ขณะ
หวั เราะ แพตรีอดขาํ ไมได แตก ็เบ่ยี งสายตาไปทางอ่นื โดยเร็ว

"ทพี่ วกเธอเห็นผูใหญไมดี กต็ อ งนกึ วาสมัยทา นยงั เดก็ เหมือนเรา ทา นไมขดั เกลาตัวเองไวลว งหนา พอโตขึน้ ถงึ ไดเ ปนอยา งน้นั
สําคญั ทเ่ี ราเห็นแลวก็ดูไวเปน ‘เย่ียงอยา ง’ อยา ไดจ ําเปน ‘แบบอยาง’ ประพฤตติ ามใหโลกรา ยไปกวาน"้ี

แพตรหี ันมาทางจกั กายอยา งติดใจ แตกร็ ูสึกวาจะเปนการผูกขาดอยูสกั หนอยถา ถามเขาตออยคู นเดียว จึงเลีย่ งมาหาเด็กหญงิ ที่
น่ังขางจักกาย หลอนเพ่ิงสังเกตสงั กาเตม็ ทแ่ี ละพบวา เปน เด็กผูห ญิงหนาตาสวยหวานยิ่งคนหนึง่

"ลานดาว หนูลกุ ขน้ึ ยนื ซิ"

เดก็ หญิงลุกยนื ตามคาํ สงั่ นักเรยี นท้ังหลายรอดกู ันวา ครแู พตรจี ะสาธติ อะไรอกี

"มองไปรอบ ๆ แลวช้หี นอย วา ตามความคดิ ของหนู ในหองน้ีใครบา งเปนคนดี ออกชอ่ื มาทห่ี นูคดิ วา ดีทสี่ ดุ สามคน"

ลานดาวมองรอบหองตามคาํ สั่ง ปรศุเผยอตัว ยกไมย กมือแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ ลอ สายตาเพ่ือนหญงิ ลานดาวยนจมกู คอนใหวง
หน่ึง มองผา นไปทางอน่ื ดว ยความลังเลเปน ครู กอ นยิ้มอาย ๆ แลว หนั มาทีเ่ ดก็ ชายขางตวั น่นั เอง

"จกั กายคะ"

บรรดาเพ่อื นฝงู เฮกนั ตึง ความมสี วนละมายกันระหวา งจกั กายและลานดาวทําใหห ลอ นอยากคดิ วา ทง้ั สองเปนลูกพีล่ ูกนอง จงึ
น่ังติดกันอยา งจะดแู ลชวยเหลอื เปนพเิ ศษ คนุ ๆ จากบัญชรี ายชือ่ วา หอ งนม้ี เี ดก็ นามสกุลซาํ้ กอ็ าจเปน สองคนนีเ้ อง แตเ สยี งเฮของเพ่อื นฝงู ก็
ทําใหแ พตรนี ึกรวู าท้ังสองคงมใี จทีด่ ีเกนิ ญาติตอกนั อยบู างแน ๆ ไดแ ตทําใจวายคุ สมัยมนั เรว็ และเต็มไปดว ยความเรง รดั แมเรอ่ื งรักเร่ือง
ใครกไ็ วกันเหลอื เกนิ หัวเพง่ิ เลยพนักเกาอมี้ าหนอยเดยี วเอาแลว

๓๙๗

"คนตอ ไปละจะ "
เดก็ หญิงมองกวาดอีกครง้ั กอนเอย ออกมา
"ชดิ ธารี แลว ก็พานลดาคะ "
"จะ นงั่ ลง ทนี ี้รบชนะยืนหนอ ย"
เมื่อเดก็ ชายรบชนะยืนขึ้น กไ็ ดร ับคาํ สงั่ จากครูสาวเหมือนเดิม
"มองใหท ว่ั แลว บอกชือ่ คนดีท่ีสดุ ในความคดิ ของเธอสามคน"
รบชนะตอบทันทีอยางเตรียมไวแ ลวในใจ
"ออ ฮะ คนแรกคอื ตัวผมเอง"
อยา งน้ีโดนโหแนน อน ไมวา ชายหญงิ สามัคคีโหเปนเสยี งยาว
แพตรสี ่นั ศีรษะ
"คนอน่ื ทีไ่ มม สี ว นไดเ สยี กบั เธอสิ เอา ตอบใหม"
รบชนะหันรหี ันขวาง แลวตัดสนิ ใจช้ี
"จักกาย...เพยี งนภา...แลวก็ อา ชาครนิ ฮะ"
ครูแพตรผี งกศีรษะเปนเชงิ ใหน่ังลง แลวเรยี กนักเรยี นอีกคน
"ฉมาละ ยืนตอบครูซ"ิ
"จกั กาย...ลานดาว...เชลงชพี ครับ"
"อ้อื ม ขอบใจจะ เอาละ ครูคงไมม เี วลาถามพวกเธอท้ังหมด แลวทีเ่ รียกขึ้นถามก็เปนไปโดยสุม ไมไ ดตัง้ ใจจะใหใ ครเปนแกน
อางองิ ของหอ ง แตคําตอบท่อี อกมาครแู ละพวกเธอคงไดย นิ กันท่ัววาใครบา งเปนทย่ี อมรับของเพอ่ื น ๆ โดยเฉพาะหัวหนาหอ งของพวก
เธอ จกั กาย..."
แพตรเี หวถิ ีสายตามาหาเขา
"เธออาจมคี วามเดน ชดั พอ และถานี่คอื เสียงสะทอ นจากสังคมในหอง ก็คงเปนรางวัลใหม กี าํ ลังใจเพิม่ ข้นึ กับความเปนคนดนี ะ
คะ"

๓๙๘

จักกายยมิ้ นิด ๆ แพตรปี ระทบั ใจสหี นา ปราศจากความเหอ เหิมของฝายนั้นยงิ่ ราวกบั เขาเปน ผใู หญท่ีมัน่ คง ปราศจากความ
หวัน่ ไหวกับการกระทบดรี ายทั้งปวง ไมม อี ะไรชงความรสู กึ ไดเทา สตจิ ากภายใน เหลือเชื่อวา ยังเปน เพียงพอหนูนอ ยชนั้ ป. 5 เทาน้ัน

"สมชาย" คุณครูหนั ไปเรียกเด็กทอ่ี ยูแถวหนา สุดใกลตวั "ครไู มสนใจวา เธอสนทิ ชอบพอกับจักกายหรอื เปลา แตต อบหนอ ย ถา
ถามถงึ ขอดีทีส่ ดุ ในตวั จกั กาย เธอจะนกึ ถึงอะไร"

"เขา...เรยี นเกงครบั "

สมชายตอบงา ย ๆ

"ภาสกรละ จักกายดีทีส่ ดุ ตรงไหน"

"เขาชวยเพือ่ นทุกคนครบั แลว กเ็ ปน ศนู ยห นา ทีท่ ุกขางตอ งการตวั "

มีการสง เสียงเชียรจากบรรดาดาวบอลพอประมาณ แพตรีฟง ย้ิม ๆ

"หทัยธรา ไหนออกความเห็นมั่ง"

"เขาพดู จาสภุ าพดคี ะ ไมโกรธ ไมดา วาใครเลย"

ครสู าวผงกศรี ษะ ซอ นมอื ขวาลงบนฝามือซา ยในทาสรุปความ

"ดูจากการตอบโดยไมตอ งคดิ ครเู ห็นไดว าความดขี องจกั กายท่อี ยูในใจของพวกเธอชดั เจนพอ แลว ครกู อ็ ยากช้ีใหเ หน็ วา ความดี
หลาย ๆ อยา งทร่ี วมอยูในคนเดยี ว ทาํ ใหค น ๆ นั้นดเู ดนขึน้ มา”

แพตรเี บนสายตามาทางผเู ปน ขวัญใจประจําหอ ง พดู นําในแบบดงึ ภาพลกั ษณอ ันเลศิ เลอนาปลมื้ เปรมลงมาบา ง

“แตบ างเวลาความเดนก็ไมใ ชเรอ่ื งนา พสิ มัยนกั หรอกนะ...จกั กายวาจรงิ ม้ยั คะ?"

ผูถกู ถามคิดอยูอ ดึ ใจ กอนพยกั หนารับวาครบั เบา ๆ คลา ยลังเลในที อาจเปน เพราะวัยทาํ ใหย งั มองไมเห็นโทษของความเดน
เทา ไหรน ัก

"เราทกุ คนมีความดอี ยูใ นตวั เอง ไมจ ําเปน ตอ งเดน ขอแคเ มอ่ื ถกู ถามวาความดที ส่ี ดุ ในตวั เราคืออะไร จะตอบไดโดยไมเ สียเวลา
ลงั เล เชนเดยี วกบั ทเี่ รามีคําตอบเดนชดั ใหก บั ความดีของจกั กาย"

"แลวความดีทส่ี ดุ ในตวั เราควรเปน อะไรครับ?"

จกั กายถามขน้ึ เรียบ ๆ แตไ ดยนิ ชัดทว่ั หอง ผองเพื่อนพากนั เง่ยี หผู ึง่ เพราะไมเ คยเห็นจักกายมขี อ สงสยั ตง้ั คาํ ถามขน้ึ ในชนั้ เรียน
มากอนเลย

แพตรีหันมาย้ิมให กอนตอบดว ยดวงตาเปน ประกาย

๓๙๙

"หนา ทส่ี ิจะ หนุมนอย มนษุ ยทุกคนมหี นา ทเี่ สมอ แลว กม็ คี นละหลายอยางดวย ไมเ ฉพาะการทาํ งานหรือการเรียนอยางเดียว
หนา ทขี่ องแตล ะคนมีผลกระทบทางตรงหรือทางออมกับโลก และหากเธอรูไดจรงิ ๆ วา มนษุ ยไมมหี นา ที่เปน โจรหรือเปนผูเบยี ดเบยี น
ใคร แตม หี นาที่ทําใหโ ลกหมุนไปอยา งเปนปกตสิ ุข เธอรับผิดชอบตอหนา ทโ่ี ดยไมบดิ พลิว้ การเกดิ ของเธอก็จะเปนคณุ ไมใชเ กดิ มาเพอ่ื
เปนโทษ"

จักกายมองคณุ ครูดว ยแววยอมรบั

"ครคู ะ เราจะทําดที ส่ี ดุ ได ตอ งเลือกอยใู นศาสนาไหนเสยี กอ นหรือเปลา ?"

เดก็ หญงิ ลานดาวถามเสยี งใสขนึ้ บา งดว ยความอยากรู อันเปนธรรมดาของเดก็ ที่คลางแคลงวาในหลายศาสนาท่ีปรากฏให
ผูใ หญเลือกนับถอื นัน้ ศาสนาใดดีทสี่ ุด ประเสรฐิ ทส่ี ุดเหนือศาสนาอ่นื ทง้ั ปวง

"ศาสนาสอนใหใครทาํ ดที ส่ี ดุ ไมไดห รอกจะ แตล ะศาสนามีเปาหมายหลกั ของตวั เอง ใครนับถือศาสนาไหนก็เพอ่ื เปาหมายนั้น
ๆ สําหรบั ความดเี นย่ี เปนเร่อื งของการเพ่ิมคาใหก ับจิตใจ เพ่มิ พูนขึ้นไดม ากไมรูจบแบบเดียวกบั สะสมเงินในธนาคาร เพราะฉะนัน้ ครจู ึง
อยากตอบวา เธอนบั ถอื ศาสนาไหนก็ตาม การทําดที ีส่ ดุ คือการต้งั ใจวา จะทําดเี พ่มิ ขึ้นทกุ วัน ทกุ เวลา เพราะนั่นเปน ตัวแปรใหจ ิตใจเธอ
งดงามขึน้ เร่อื ย ๆ เมอื่ ถึงระดบั หน่งึ จะรสู ึกวา ความดกี ับจิตใจเรากลายเปนหน่งึ เดยี วกนั ไมมีขอ ขดั แยง หลงเหลอื อยอู ีก"

แพตรที งิ้ ทายคาํ ตอบดว ยความสวางทฉ่ี ายออกมาจากหัวใจ ภาพปรากฏตอ สายตาเด็กวยั สิบขวบท้ังหองคือผใู หญค นหนึง่ เปย ม
เต็มดว ยกระแสความการณุ ยและความเปน ตัวของตวั เองอนั คงท่ี แจมชดั อยใู นใจผูประสบพบพานทงั้ หลาย

"แลว ครนู ับถือศาสนาอะไรครบั ?"

สุชาตถิ าม เด็ก ๆ กลา เจรจาพาทีกบั คุณครูคนนด้ี ว ยความเปน กนั เองมากขน้ึ เพียงดว ยการนาํ ของจกั กายคนเดยี ว

"กเ็ หมือนพวกเธอสว นใหญที่นับถอื พทุ ธ แตอ ยา เหมาสว นใหญมาเปน ใหญข ม กันละ เม่อื ครเู ปนพุทธ ครูก็ถามตวั เองเสมอวา
กาํ ลงั อยใู นทางเขาสูเปา หมายหลกั ของพทุ ธหรือเปลา และน่นั คือสง่ิ ทเี่ ธอทุกคนควรถามตัวเองเชนกนั ไมวาจะอยูในศาสนาไหน"

"พุทธศาสนาดียงั ไงฮะ?"

ฉมาถามบาง

"ดีทม่ี เี ปาหมายชัดเจน คอื เม่อื ไปถงึ แลว จะเปนสขุ คงท่ี ถึงแลว ไมถอย ไมเ ปลยี่ น ไมแ ปรอีก และมสี ิทธท์ิ ําใหเ ห็นจริงไดกอ น
ส้ินลม ถาตัง้ ใจ"

ฉมาถามซาํ้

"ครูเขา ถึงเปาหมายแลวใชไ หมครบั ?"

"อยูใ นระหวางทางจะ ครมู ีความสขุ ไดร ะดับหนง่ึ ยังไมถาวรตามเปาหมายใหญ แตก ็แนใ จแลววามที ีส่ ดุ อยูจ รงิ ถา เพียรบําเพญ็
ไปไมท อ วันหนึ่งก็ตอ งถึงที่หมาย"

"แลวทาํ ไมเราถงึ ตองเกดิ มาเพือ่ ทําอะไรที่เรากาํ ลังทํากันอยูดว ยคะ?"