ทางนฤพาน-ดังตฤณ

๓๐๐

พลงั ในนํ้าเสียงมนั่ คงของเขาท่แี ฝงกระแสบางอยา งมาในอากาศ เมอื่ รวมเขากับไออนุ ในอุง มือแข็งแรง ทาํ ใหความเควงงงและ
การหมุนของเตยี งคอ ยๆจางลงราวกบั มา หมนุ จะหมดรอบ และในทสี่ ดุ ก็แนน่ิง ปลอดภัยเปนปกตจิ นได

“หยุดหมนุ แลว ...”

เกาทัณฑถ อนใจโลงอก ปลอยมอื หลอนวางราบตามเดมิ เตรียมสง่ั ใหห ลอ นถอยยอนกลับสูสภาพปกตเิ พือ่ ยุติการสะกด

“หายใจเขา ใหเต็มปอด แลวระบายชา ๆ ...”

ประวิงเวลากอนตนื่ ของเรอื นแกว เพ่อื ใหท ั้งรางกายและจิตใจคืนสูส ภาพสมดุลเดิม กลอ มใหห ลอ นเห็นตนเองในปจจบุ ันไลม า
เรือ่ ย กระทงั่ บคุ ลกิ ทั้งหมดกลบั เปน ปกติแนแ ลว เกาทณั ฑจ ึงบอกในขั้นสดุ ทา ย

“แออยกู ับผมในหองพกั ของแอเอง ตอนนเ้ี หมือนเราไปเทยี่ วและกลบั ถึงบานเรียบรอย ฟง ผมนับหา ถงึ หนึ่งเพอ่ื ใหแ อเ ตรียมใจ
ตื่น พอไดยนิ เสยี งดดี นิ้วใหล ืมตาชา ๆ ”

เขานบั หา ส่ี สาม สอง หนง่ึ แลวลัดนวิ้ แปก เปลือกตาหญงิ สาวแยม เปด ข้นึ ครง่ึ หนึง่ ทันที แลวจึงคอ ยๆเบกิ เตม็ หนวยในเวลา
ตอ มา

นัยนต าหลอ นกลอกมาหาเขา รมิ ฝป ากคล่ีย้ิมอยา งมคี วามสุข เกาทัณฑย กั ควิ้ ใหทหี น่งึ

“เปน ไงมง่ั ?”

เรือนแกวมองเพอ่ื นชายดวยแววทอดสนทิ เมือ่ ครูหลอ นยอมตกอยใู นมือเขา ใหเขาชกั จงู ไปทกุ หนทุกแหง บดั นคี้ ลา ยเขาผูกพนั
กับหลอนมาท้งั ชวี ติ นัน่ เปนผลลัพธอ ยางหนึ่งซ่งึ เกดิ ขนึ้ นกึ อยากลกุ ขึ้นกอดเขาอยา งจะแสวงหาความอบอนุ สักครงั้ แตเกรงจะเขาใจผดิ
และนกึ ดถู ูก จึงไดแ ตด งึ กายขึน้ นง่ั ปด ผมเผา ใหเรียบรอย

“เพ่ิงเคยสะกดแอเปน คนแรกจริง ๆ เหรอ?”

“จริงส”ิ

“รสู ึกยงั กบั ผเู ชี่ยวชาญตัวจริงเลยนิ”

แลว หลอนกห็ ร่ีตารําพงึ

“รูส ึกแปลกดจี ัง”

ทดลองเล่อื นแขนเปลีย่ นทว่ี างมอื สัมผัสแหง ความเปน ปจจุบันชางนาจับสงั เกตอยางไมเคยเปน มากอน หลอนขยบั เขย้อื นอยาง
มสี ตเิ ดี๋ยวนี้ อกี สบิ นาทขี างหนา จะยังประทบั อยูในความทรงจําใหส ามารถยอนระลึก ประสบการณใ นชวี ิตมนษุ ยม ีความหมายเพยี งเพื่อให
ถูกจาํ และถูกลมื เทา นเี้ องละ หรอื ?

“ขอบใจนะทีพ่ ยายามทาํ ใหแอรสู กึ วา ชวี ติ ตัวเองมีความสขุ ”

๓๐๑

สายตาท่เี บนมามองเขาทอดออนดว ยกระแสความขอบคณุ

“แอชักสนุกกบั การสังเกตสัมผสั และรายละเอยี ดตาง ๆ ในปจ จบุ นั แลว สิ…”

“น่นั แหละเบอ้ื งตน ของการปฏบิ ัตธิ รรมในวิถพี ุทธ มีสตอิ ยกู ับรายละเอยี ดจนเกิดตวั รู มองเหน็ กาย มองเหน็ ความคดิ แยกกนั
เปนช้นั ๆ เพยี งแคถามตวั เองวา กาํ ลงั คดิ อะไร รูส กึ อยา งไรตอ ผัสสะหน่ึง ๆ ซ่ึงเม่ือปฏิบตั ิถงึ ระดบั ‘ข้นึ ใจ’ แลวจะเกิดผลมากมาย อยางถา
ยอ นระลกึ อดีต กจ็ ะเกิดตวั รตู วั เห็นทชี่ ดั เจนสมจรงิ มาก”

เรอื นแกวอา ปากจะพดู โตต อบ แตก็ตอ งตกใจสะบัดหนา และอุทานอุย เบา ๆ เม่ือประตูหองเปด ผางโดยแขกผไู มไ ดร บั เชิญ
อาคันตกุ ะหนาเหยี้ มสองคนรุกล้าํ เขามาอยางพรวดพราด คนหนงึ่ งบั ประตูปดลงอยา งรวดเรว็ อกี คนกรากเขาชี้ปน ขูเ จาของหอ งใน
ระยะหา งเพยี งสองเมตร

“เฉย ๆ แลว กูจะไมท ําอะไรพวกมึง!”

เสียงสง่ั เปน ภาษาองั กฤษกระชากหวน ปน .38 ออโตในมอื แผกระไอทมฬิ มืดออกมาจากรูกระบอกดาํ ลึก กดใหร ูสึกอยากหด
หวั นา กลวั จนเช่ือไดท นั ทีวา มลี ูกปน ในรงั เพลิง พรอ มระเบดิ ออกมาทะลุเปา หมายอยา งมนุษยเนื้อออนใหเจบ็ ด้ินหรอื สิน้ ชพี เพยี งลงมอื
กระดกิ น้วิ

สองหนุมสาวเบกิ ตาคา ง ตะลึงงนั จนลาํ คอตบี ตนั พูดอะไรไมอ อกแมแ ตค าํ เดียว กลน่ิ อายเพชฌฆาตอนั เหมน็ หนื ทีล่ อยมาจาก
รา งปอ มเปน มะขามขอเดยี วนนั้ กลบกลิน่ หอมอวลในหองลงสนิ้ บางคนทฆี่ า มนุษยไ วมากจะมีกลิ่นข่นื เขียวชวนสะอิดสะเอียนเฉพาะตัวที่
ฟอกลา งดว ยสบูไมอ อก เกาทัณฑเ คยพบมากอ น และทาํ ใหทราบทนั ทวี า หมอนฆ่ี า เขางายเปน ผกั ปลาดงั ตาประกาศแน

เรอื นแกว เหมือนถูกตรงึ ดวยตะปู เพราะหวาดกลัวจนระบบประสาทชาไปหมดทัง้ ราง ส่งิ แรกท่ที าํ เม่ือคลายจากอาการแข็งคาง
ไดห นอ ยคอื ถลันขา มเตยี งไปขออาศยั รางเพอ่ื นหนุมเปน กําบงั เบยี ดกอดเกาทัณฑจากเบ้อื งหลังแนน ท้ังเนอื้ ตวั ส่ันเทา ขณะโจนตัวกข็ นหวั
ลกุ เพริดแทบอยากหวดี รอ งดว ยเกรงจะยนิ เสยี งปนลัน่ และมพี ญายมมากระชากวญิ ญาณตน

ยังดีทีห่ มอนั่นรวู าเปนกริ ิยาท่เี กิดจากความประสาทเสยี เยือกเยน็ พอจะจอปน เฉย เรือนแกวซกุ หนา แอบลงกบั ตน คอเพ่อื นหนมุ
เผยตาขางเดยี วดชู ายผูม ใี บหนาเหล่ียมหกั ราวกับยกั ษม าร นัยนต าโปนโตอํามหติ ทีเ่ พงอยางมงุ รายหมายขวัญใกลต ัวในบดั นี้ สรา ง
ความหมายของคาํ วา ‘ประสบการณ’ ขึน้ ใหมในใจหลอน เอยี่ มอองทสี่ ดุ ในชวี ิต

“เต. ..”

สมุ เสียงสน่ั กระเสาอยางนาสงสารนัน้ ปลุกเกาทณั ฑใหตั้งสตกิ ลับสสู ถานการณจ ริงอยางฉับพลนั อยางนอยกร็ ับรูวานไี่ มใ ช
ความฝน และเปน เร่ืองท่ีเขาตองคิดอานรบั มอื โดยดว น ถาปลอยใหความตกใจกลัวเขา ครอบงํา ส่ิงเลวรา ยอาจยิ่งรายถึงที่สดุ เกินกวาจะผอน
หนกั เปนเบาได

เรอื่ งไมค าดฝนมีอยมู ากมาย จะรายหรอื ดีลวนปรากฏเหมอื นความบังเอิญ แตน อ ยคนจะรูวาเหตกุ ารณท่ีมีผลกระทบกบั วิถีชีวติ
อยางแรงนัน้ ทีแ่ ทเปนวิบากกรรมอันมจี ริง เห็นไดจ ริง ไมมีเรอ่ื งใดบังเอญิ เลย จะเปน เวลาไหน โยงใยกบั ใคร กรรมเปนผูคดั เลอื กทงั้ สิ้น

มเี รมิ่ ตอ งมีจบ ทุกคนทเ่ี ผชญิ เหตรุ ายตางภาวนาใหจบลงดวยดีท่สี ดุ โดยเรว็ ที่สุด

๓๐๒

แตคนเราใหเ ลน กฬี าทไี่ มเ คยลงสนามจรงิ น้ัน ใครเลาประมาณแพชนะ ประมาณชา เรว็ ไดวา เมอ่ื ไหรจ บ?

๓๐๓

บทท่ี ๒๒ คราวเคราะห

ขณะแหง ความหนาส่วิ หนาขวาน มึนมดื อมึ ครมึ ดวยคล่ืนความชว่ั ชาที่กระจายมาจากสองคนรา ย เกาทัณฑสามารถขม ความ
หวาดผวาเยี่ยงปถุ ุชนลงไดเกือบราบคาบ เปด ทางใหเกิดสติวเิ คราะหสถานการณเ ฉพาะหนา อยา งถว นถ่ใี นเวลาเพยี งสองสามพรบิ ตา

คนยนื เอาปนขยม ขวญั เขาอยูบดั น้ี ตา งจากลูกจีนสงิ คโปร ดอู อกไปทางชาวอาทติ ยอุทัยชัด ทว งทรี าศฉี ายเหนอื กวาโจรกระจอก
ออกเคาวาเปน ชั้นลกู พ่ใี นแกง ยากซู าสกั กลุม ชดุ สทู ทสี่ วมอยูน ั้น ทําใหรูปหนาเห้ียมเกรยี มดูทรงภมู ิ หากใสแ วน ดาํ ปดบังดวงตากราวผิด
สุจรติ ชนสามัญ กพ็ อหลอกวา เปน เจาของกิจการเลก็ ๆ กบั เขาไดอยู หมอนคี่ งอายมุ ากแลว เกือบคร่งึ ศตวรรษเหน็ จะได แตรา งกายยังดู
บกึ บึนแข็งแกรงเปนแรดแบบนักมวยปลาํ้ ถาไมใชทีเผลอคงโคนลาํ บาก

สวนคนยนื คุมเชิงทปี่ ระตูนนั้ สงู โยงและทา ทางหนังเหนยี ว อาจทนมอื ทนเทา ไดแ บบนกั รบกระดกู เหลก็ มองผาดหรอื มองจอง
กส็ งั หรณไดทนั ทวี า ผานการฆามือเปลา มาแลวอยางโชกโชน แคน ยั นต าที่เขม็งจอ งมาทางเขานน้ั ก็ซา นเลอื ดและแข็งคา งราวกบั วญิ ญาณ
อาฆาตมาขอชาํ ระหนแ้ี ลว หลบหา งไดเ ปน ดีท่ีสุด

ท้งั ลูกพี่ลูกนองเหงื่อกาฬแตกพล่ักราวกับวิง่ หนเี สอื มา ฉะนั้นการจูโจมยดึ หอ งคร้งั น้ี นา จะไมใ ชเพ่อื เขา มาฆา ไมใ ชเพ่อื ร้อื คน
ปลนทรพั ย แตเพอ่ื ขเู จา ของหองพกั ไวเ ปนตัวประกัน เกาทัณฑส ันนษิ ฐานวาคงหนีตาํ รวจมาดวยพฤติกรรมสามานยชนิดหนักแผน ดินสัก
คดีนนั่ เอง สหี นา สีตาจึงเครยี ดเครงอยา งผูอยใู นฐานะครึง่ เปน คร่งึ ตายดงั ฟองชัด

ส่งิ นาประหวน่ั คือทั้งสองอาจเผอื่ แผฐ านะคร่ึงเปนคร่ึงตายมาใหเขากับเรือนแกวไปดว ย ดูประกายตารอนรนถึงขดี แลว เดาวา นี่
คงเปน เรื่องใหญระดับนั่งเกาอ้ไี ฟฟา หรอื ฝา ยนยี้ อมสูถวายหวั ดีกวา ถกู จบั ซง่ึ ถา เปนเชนนัน้ คงหวังการลงเอยดวยดไี มมรี ้วิ รอยขดี ขว นยาก
ยงิ่

และตอ งยอมรับอยา งไมนา อับอายนักวาปนพกทช่ี เี้ ลง็ แสกหนา อยูใ นขณะนี้ ทําใหเ ขาเกิดความเสยี วหนา ผากยงิ่ กวาใครเอา
แหลนเหล็กแหลมมาจ้จี อ เพราะพษิ สงของลกู ปนขนาด .38 นัน้ แมไมเ คยโดนก็รูวา เจ็บถงึ ใจแน ใหเจาะเนอื้ ลงตรงจดุ ไหนกเ็ ถอะ
โดยเฉพาะถา เขา แสกหนาเขาตามวิถีเลง็ ในบัดนี้ รบั รองกลายเปน ศพสวัสดที นั ที

เขาหวังจะตายแบบทา ยทอยปด ๆ อยาตอ งเปดเวอแบบเจา พอในรถเบนซหลายๆคันเลย ขยาดกบั จินตนาการเหน็ ภาพตนอา
ปากหวอเลอื ดโทรมในหนงั สอื ประเภทเจาะขาวอาชญากรรม มนั คงทุเรศนาอว กไมต า งจากมาเฟยทง้ั หลายนนั่ เอง

สรุปคือตอนนต้ี อ งหา มมือหามเทาตนวา อยาบมุ บา มฮึดสแู บบโง ๆ

ยนุ รา งบกึ จองอยางช่ังใจเปน ครู เห็นเขาสงบพอดี ๆ ไมถ งึ กบั แหยแฝน ขณะเดียวกันกไ็ รว แ่ี ววหอื สูจ ากดวงตาและแขง ขา จึง
หยอ นนํ้าหนักตะคอกขขู วญั ลงหนอ ยหนึง่

“บอกเมยี มึงใหส งบซะ อยา หวีดรอ ง อยาทําตวั รมุ รามเปน ปญหา ใหเขาใจวา กูรักษาอาการขวัญกระเจิงเปนอยวู ิธเี ดียว คอื ยิง
ทงิ้ !”

ยังคงลงเสยี งสรรพนามยไู อแบบกระแทก สื่อความหมายสํารากกูมงึ ไมส ราง ท่ีบอกผานเขาเพราะคิดเผ่อื วา เรอื นแกว จะฟง
องั กฤษไมถ นดั

“ตกลง พวกเราจะอยูเฉย ผมจะบอกเธอวา คุณจะไมทาํ รา ย”

๓๐๔

คาํ ส่งั ของผูรกุ รานเปด โอกาสใหเ ขาไดพ ดู คุยกับเรือนแกวถนัด เกาทัณฑเ อย้ี วตวั ยกมอื ตบปลอบเบา ๆ ลงบรเิ วณขมบั เพอื่ นสาว
ผถู กู มองวา เปน เมีย

“มนั คงหนีตํารวจมานะ แอ เฉยไวกอน ตอนนยี้ ังไมม เี หตุผลใหม นั ทาํ รายพวกเราหรอก แคอ าจยึดหองเปน ทหี่ ลบช่ัวคราว เดย๋ี ว
คงไป”

ปลอบใหส ถานการณดเู บาลง ทั้งที่ใจคดิ อกี อยาง

“แอกลัว...”

“ผมกเ็ หมอื นกนั ”

เขายอมรบั ใครเอาปนมาจอหนา ใกลแ คน ีแ้ ลว ทาํ เกง ยดื อกคุยโตวา ไมก ลวั เลยนะ โมแน แตรา งสั่นเปน ลูกนกของเพอ่ื นสาวท่ี
เบียดชดิ หลงั และชว งแขนท่คี ลอ งรัดเอาเขาเปน โลบงั น้ัน ก็ปลกุ สัญชาตญาณปกปองของชายใหเขาราํ งบั ความตระหนกประหมาลงมาก
อีกท้งั คดิ คําปลอบไดเ รอ่ื ย ๆ

“แตต อนนถี้ าเราใจฝอ คมุ สตไิ มอยู หากคบั ขันจะคดิ อานนดั แนะรบั มือพวกมันลาํ บาก”

ความเยน็ ท้ังกริ ิยาและวาจาของเขาชว ยบรรเทาความกระสบั กระสายของเรือนแกวไดนดิ หนอย อยา งนอยเขาก็ปกหลักบงั
กระสนุ ใหหลอนเฉย ไมสอเคาขอผลัดมาอยูขา งหลงั บา ง พอเปน ความอุน ใจในคราววกิ ฤตขดี สดุ รวมทั้งสรา งจิตวทิ ยาใหโ นม เอียงทจ่ี ะ
เชื่อวา สถานการณค งคลี่คลายไปในทางดใี นบัน้ ปลาย

โคเฮจิเริม่ ประเมนิ สถานการณข องฝายตนเองเชน กนั แมส าวหนา สวยน่ันทาทางดดี พลกั่ เดียวปลวิ ไรพิษสงอยา งสน้ิ เชงิ สวน
หนุม ทีน่ ัง่ เฉยเปนรปู ปน น้นั แมม ีสัดสวนและกลามเนือ้ สมบรู ณอยางคนเลนกฬี าเปน กจิ วัตร ทวาหนา ตาคมสันสะอาดสะอา นอยาง
นายแบบเจาสาํ อาง กไ็ มเ รียกศรทั ธาใหเช่ือวา กระดกู จะแขง็ สกั เทา ไหร ทิ้งหมัดเดยี วคงกองน่ิงกับพื้น ไมควรวติ กใหกลุมเปลา เชน กัน

สบายใจข้ึนเม่ือแนแ ลววาเจอหมู เขากบั ลกู นองใชล ฟิ ตห นตี ายจากชั้นท่ีพัก และวิ่งข้ึนบนั ไดเพอื่ ลวงตํารวจอกี สามชน้ั กะ
หลอกแขกเปดประตูรับเพอ่ื ยึดหองและจบั ไวเ ปน ตวั ประกัน หรือถาเหน็ จวนตวั จวนเวลาหาหมหู ลอกไมเจอ ผดิ นกั ก็ยอมสรา งพิรุธยงิ
ลูกบดิ เปดเขา ไปเอง นกึ ไมถ งึ วา จะโชคดี เส่ยี งหมุนหองแรกกเ็ ขามาไดสะดวกดายแบบโชคชวย แถมเจอผวั หนุมเมยี สาวทดี่ ูรกั กันปานจะ
กลืน ทาทางละออนและขยาดความรุนแรงทกุ ชนิด เพยี งจิกหัวใครไวจอปน ขู อีกคนคงยอมถวายชีพ ยินยอมปฏบิ ัตติ ามทกุ คําสัง่ เพอ่ื รกั ษา
ลมหายใจคนรกั ไวแน ๆ

คูน เี้ ปนคนไทย เขาหมายตาหญงิ สาวที่ถายึดไวก เ็ ปรียบเสมอื นลูกไกในมอื จงึ ตะแคงหนาเล็กนอ ยส่งั ความกบั คนของตนเปน
ภาษาญ่ปี ุน

“ไซ! เดย๋ี วเราหลบกันในหอ งน้ํา ยดึ ตวั นงั คนสวยนี่ไวเปน ประกนั จับแกผ าเสียดว ยเผื่อโดนขอคน อาจหลดุ ตรวจ”

โคเฮจิไมทันเฉลยี วใจวาหญงิ ไทยผูกําลงั งันงกจะรญู ีป่ นุ ทะลุปรโุ ปรงแทบเทียบเทาภาษาแม อกี ท้งั ชะลา วาสองหนมุ สาวน่ขี ยาํ
ทีก็บี้แบน ตอ ใหฟงออกกห็ ือไมขนึ้ อยแู ลว

เรือนแกวแทบน้าํ ลายตดิ คอ อกสั่นขวญั แขวนเพราะไดยนิ ถนดั กระซบิ บอกเกาทัณฑอยา งใจไมอ ยกู บั เนื้อกบั ตัว

๓๐๕

“เต มันวาจะเอาแอเ ปน ตวั ประกนั ซอ นตวั ในหอ งนํา้ แลวจะ...จะแกผ าแอดว ย”

คาํ หลงั แผวระโหย มอื ไมออนเปย กไปหมด เกาทณั ฑร ับทราบแลวสามารถวาดภาพไดเปนฉาก ๆ วายรายหนาหกั คงกะลวง
ตาํ รวจโดยใหเรอื นแกว นุงผาเช็ดตัวเปดประตูหองน้าํ ย่นื หนาแบบเปย ก ๆ โดยเอาปน จห้ี ัวไวข างหลัง ถงึ แมต าํ รวจพบพิรธุ กเ็ ปล่ยี นแผน
เปน ขูฆ า ไดทันควนั เหตกุ ารณถ ัดจากนั้นยากจะเดา ตาํ รวจจะเลอื กสวัสดิภาพของแขกบา นแขกเมืองหรือมรณกรรมของคนรายเปน หลักก็
ไมท ราบ และฝา ยคนรายท่ที ะเลอทะลา เขา มาติดตันในโรงแรมจะใชตัวประกนั แหวกผานวงลอมสันติบาลแบบไหน ลว นเกินความหยั่งรู

แตท่แี นคอื ตราบใดท่พี วกมนั ยังไมถงึ ถนิ่ ตวั เองหรอื เขตปลอดภยั เรือนแกว ก็จะยังคงถูกยดึ ตวั ไวอ ยางเหนยี วแนนแทนโลปอ ง
เพราะน่ีคอื จุดประสงคข องการบกุ หองพกั แขกอยแู ลว

เรือนแกวคงหมดประโยชนเ ม่ือถงึ รัง เพราะพวกนไี้ มใ ชโจรลักตัวเรยี กคา ไถ รปู รา งหนาตาอยางหลอ นคงกลายเปน ของแถม
จากการฉดุ ครา ที่นา ปยู ี่ปยู าํ อีกโสด ถา ไมโดนขมขืนฆาก็ถกู จบั ขายอยา งใดอยา งหนึง่ นั่นแหละ ท่ีจะท้งิ ไวตามโคนตน ไมใ หหาทางกลบั เอง
โดยไมต ะกุยขวนเลยสักรอยน้นั อยา หวงั

สําหรับเขาเองคงอยใู นขา ยปลอดภยั เพราะมีหนาทเี่ ปดประตรู ับตํารวจ และเสแสรงแกลงทาํ วาไมร เู ห็นเหตกุ ารณเลวรายอนั ใด
กบั ทงั้ เม่อื ถูกขอคน ก็ตองอา งวามเี มียอกี เพยี งคนเดียวอยใู นหอ งนาํ้ ประกอบธุระสว นตวั ของหลอ น ตาํ รวจจะไดก ระอักกระอวนในการขอ
ตรวจอยา งละเอยี ดทุกซอกมุม

หนงั ตาขยบิ แปลบ เขาจะปลอดภัยอยา งลอยลาํ เพยี งเมื่อตาํ รวจมาถงึ ...

ประสาทเกาทณั ฑช กั เครียดเขมง็ ฝา ยลกู นองรา งโยง คลา ยออกความเหน็ แยงความคดิ ลกู พี่ ซึง่ ลูกพีก่ ด็ ทู าวางตาํ แหนงอีกฝา ยไว
ในฐานะกนุ ซอื ไมใ ชแ คลิว่ ลอไวเ ปน มอื เทาอยา งเดยี ว ยงั รบั ฟงและโตตอบเปนเรอ่ื งเปน ราวยาวอยู

นัน่ เองเกาทัณฑจงึ มโี อกาสสงั่ เสยี กบั เรือนแกว

“เราตอ งชิงเลนงานมนั กอ น ใหแออ ยูในมอื พวกน้เี ทา กบั กระโจนลงนรกดี ๆ น่ีเอง แอเ ลือกเอานะ จะเสย่ี งตายกับผมหรือยอม
รอเส่ียงตายในมือพวกมนั ”

เขาถามความสมัครใจและบอกความเปน ไปไดทีอ่ าจเกิดขน้ึ อยางตรงไปตรงมา ถึงแมเ รือนแกว จะกลัวจนขน้ึ สมองจี๊ด ก็หลับตา
กัดฟนตอบอยางรูวาถึงนาทจี วนตัวเขาดา ยเขา เขม็ ตัดสนิ ใจชาไมไดแ ลว

“แอจ ะตายกับเต”

ควานหามอื เขา เมอ่ื พบกย็ ึดไวมนั่

“ขอบใจนะทไ่ี มค ดิ ทง้ิ กัน”

เกาทัณฑก ระชับมอื ตอบ

“ผมไมใหแ ออยใู นมอื คนอน่ื หรอกนา ”

เสยี งปรานีจรงิ ใจน้นั มผี ลใหเ รือนแกว คอย ๆ ลืมตาขนึ้ ลําคอตีบตนั ไออนุ จากเขาชว ยใหจติ ใจมั่นคงข้นึ ทีละนอ ย

๓๐๖

“เต...”
“หือม? ”
“อยากดา วา หนา ไมอ ายกต็ ามใจนะ ฉนั ...ฉนั รักเธอ”
สารภาพปลายเสียงสน่ั พล้ิวอยา งตระหนกั วาอาจไมม ีโอกาสไดพ ดู อกี แลว เกาทัณฑอึ้งไปชว่ั ขณะ ในโลกใกลดบั ที่มีเขากบั
หลอนตามลําพงั ทกุ สงิ่ ถูกลืมหมดส้ิน เหลอื ไวแตอ ารมณจากแกนแทภ ายในทถี่ ูกเรง ใหแสดงโดยปราศจากมารยาแสรงเส
“ผมก็รกั แอ...”
เหมือนกระแสน้าํ อุนหลามไหลเขาสหู ัวใจเยยี บเย็นของคนทีย่ ืนอยูหวางรอยตอ ความเปน กบั ความตาย ความซานระทึกใน
วกิ ฤตถกู ทวมทบั จนมิดดวยรสสงบสขุ ในรกั เรือนแกว บีบมอื แนนขึน้ อยางจะขอรับการถายทอดกระแสใจจากเขาเขา รวมเปนหนงึ่ เดียวกับ
ตน
“โลกหนา จะเปนสวรรคห รืออะไรกช็ าง ขอใหเ ราไดอยูดว ยกนั กแ็ ลวกนั ”
หลอ นกระซบิ เกาทณั ฑย กมอื ของหญงิ อันเปนที่รักขึ้นจมุ พิตแผว
“อยา ใหผ มสบั สน และเพิ่งไดรูใ จแอเ อานาทสี ดุ ทา ยเหมอื นชาตินอี้ ีกละ”
เรอื นแกวตอบดว ยรอยยม้ิ เงยี บเชียบทเ่ี บอื้ งหลัง บังเกิดความต้นื ตันใจจนวูบคดิ อธษิ ฐานอยา งแรงกลา วาตนจะยากกบั ชายทงั้
โลก แตงา ยกบั เขาเพยี งคนเดยี วไปทกุ ภพทกุ ชาต!ิ
การเกิดใหมมกี ระบวนการซบั ซอนอยา งไรไมรู รแู ตว า ขอเพียงมีใจกลมเกลยี วเปน หนึ่งเดยี วเสมอกัน หมดวาระจากฉากน้ี
เม่ือไหร กไ็ ดผจญภยั ในฉากใหมรว มกันแนแ ลว
“จะใหแอท ํายังไงบา ง?”
นา้ํ เสยี งหลอนสะทอ นใจที่น่งิ เหมือนนํา้ กายท่ีเคยสนั่ บดั นสี้ งบลง เหลือเพียงความเย็นใจในรักแท
“ยิงปน ที่เห็นในมอื ไอเ บื๊อกขางหนา นไ่ี หวไหม?”
“ไหว”
“ง้ันคอยตะครุบใหดีแลวกัน”
เรอื นแกวพอเดาไดว าจะเกิดอะไรข้นึ แตไ มวายหว ง
“แลวอีกคนละ?”
“เถอะนา...”

๓๐๗

ลอบอัดลมหายใจยาวลึกรวดเร็วสองสามคร้งั ราวกับกระบอกสูบลมขนาดยกั ษ เก็บเกี่ยวพลกําลงั จนเต็มแนน เรม่ิ จับจงั หวะนับ
แตนั้น ขอทีเผลอเพยี งพริบตาเดียวเถอะ

เกาทัณฑเปนผูท เี่ กดิ มามีสดั สวนและสรรี ะเปน อาวุธรา ยคนหน่งึ ทงั้ ขอลาํ ท้ังนา้ํ หนักหมดั เทา ทั้งสปรงิ ตามจุดสงแรงตา ง ๆ
จัดวา ถกู สรา งไวเ พอ่ื ใหพ รอมระดมหมัด เทา เขา ศอกแจกไดดุดันเปนฟาแลบ ชว งวัยรนุ เคยมันเข้ียวคะนองกําลังวงั ชาแหง ตน ตระเวนลอง
ของมาเยอะ ถึงเรอ้ื ไปบา งกซ็ อมชกกระสอบทรายในหอ งพักเกือบทุกวนั รกั ษาน้ําหนักไวไดคงเสนคงวา ฉะนั้นเม่อื ถงึ เวลาใชประโยชน
รกั ษาสวัสดิภาพของตนและหญิงสาวในคราวน้ี เขามน่ั ใจวาถา รีบกอ็ าจเผดจ็ ศึกโดยเรว็ ฉวยความไดเ ปรียบทีศ่ ัตรปู ระมาท หยอนความ
ระวังเปดชองใหเขา ทาํ กอ น

และแลว วนิ าทที รี่ อคอยกม็ าถงึ ดเู หมือนนายบาวคนู ั้นจะตกลงกันไดวา จะเอาไงแน ฝา ยยืนคมุ ประตหู องจึงหันไปย่ืนหนาจอตา
กบั รูแกว เพ่อื สอดสอ งความเปนไปภายนอก สวนตัวหัวหนา ก็พะวงใชม อื ซายลว งทอเกบ็ เสยี งจากชายเสื้อนอกดา นใน ลดความเกรง็ ขอ
แขนและขอมอื ขา งทจี่ บั ปน ลงแบบการด ตก เนื่องจากตายใจแลววาสองหนุมสาวเปน เด็กหวั ออ นในความควบคมุ โดยดี

เกาทัณฑท ะล่งึ พรวดขนึ้ ดีดปลายเทา ซา ยเตะขอ มือเจาตวั รา ยเต็มเหนี่ยว ปนกระเดน็ หลุดผลัวะ จากน้ันไมรอชา หมายตาไปยัง
ลกู สมนุ หนา หอง มือขวาเออ้ื มไปทางดา นหลัง ควาจานเขย่ี บุหร่เี หลก็ จากโตะหวั เตยี ง วาดแขนสะบดั มอื เขวีย้ งใสก บาลหมอนนั่ กะ
ตาํ แหนง ทายทอย อาศัยเชื่อความแมน ยําของตนท่ีสง่ั สมจากการเลนกีฬาขวา ง ๆ เหวยี่ ง ๆ มาเยอะ ไมว าจะเปนเปตอง ขวางจักร หรอื ปา
ลกู ดอก ผสมผเสกันแลว หวังผลพอไดว า ระยะคร่งึ หองพกั แคน ถี้ า เขาเปา จัง ๆ คงสลบเหมอื ดคาที่

ยินเสยี งเหลก็ กระทบกะโหลกมนุษยโ ปกใหญคลา ยกระหนาํ่ ทบุ คอนปอนด ตามดว ยเสยี งรอ งอบุ หนึ่งแอะ เกาทัณฑไ มม เี วลา
ชมผลงาน เพราะตอ งหนั กลบั มาทางชายรางปอมใกลตวั ทันที รา งบก้ึ ตง้ั หลักไดเ ร็วและกาํ ลงั สวงิ หมัดซายใสแบบโตตอบกอ นสมองสงั่
หมายตะบนั หนาหลอใหหงายเกง เกาทณั ฑเ พยี งคอ มรางหลบหนอ ยเดียว กะใหห มัดเฉย่ี วถากวืดครอมศรี ษะ เพ่อื ไมใหเสียหลักเขาจโู จม
มากนัก

พอหมัดขาศกึ วืดและเปด ชองทอง เกาทัณฑก ็ฉวยโอกาสสะอกึ ตวงซา ยสน้ั เขา ล้นิ ปส องหมดั ซอ นจนคูอรติ ัวงอลงหนอย แลว
ซ้าํ ดว ยการยอ ขวางา งหมัดยิงปง หมายเสยเขากระโดงคางสดุ แรงเกิดแบบไมออมแรงไว เพราะแมด ูทา วา เจาน่นั แกเ กนิ สี่สบิ ก็ยงั แกรง
ขนาดมสี ิทธ์ิฟาดเขาหมอบ หรือยิงเขาตายไดชนดิ ตาไมกะพริบ อยา งนีค้ งไมเ จอขอหารังแกคนแกอยา งนาเกลยี ดกนั ละ

อยางไรกต็ าม หมัดตัน ๆ เปนตุม เหลก็ ท่ีเคยตอยคูตอสูกรว มเดียวลม ตงึ น้นั บดั นสี้ ยบยนุ รางบกึ้ ไมล ง แมอ ายุมากก็ยงั แกรง กลา
ทายาด เพียงโซเซแกวงไปแกวงมาแบบตาพราพรายเห็นดาว ทั้งที่ควรหงายหลังแผหราไดแลว

เห็นจะเปน เพราะเขาจับเปา น็อคไมถ นดั กะคางแตเ ปาไหวเสียกอ น น้าํ หนกั หมัดเพยี งเฉยี่ วกรามจงึ ออนไปสาํ หรับผโู ชกโชน
ศึกท่รี างหนาปก ราวกบั นกั มวยปล้าํ เกา ทาํ เอาหนมุ ไทยชกั หนักใจ เนอื่ งจากยงั มีเจาโยง ตาอํามหติ ทห่ี นา ประตอู ีกรายใหต ดิ ตามผล แคดาน
แรกยังควํา่ ชาอยา งนี้ ขืนปลอ ยไว เกิดลุกขนึ้ ตัง้ หลกั ไดพ รอ มกันสองคน เขาคงโดนลงแขกแจกหมากนว มกอ นยงิ ทงิ้ ทารณุ หรอื ใชวิธหี ํา้
หนั่ สยดสยองตามตํานานยากูซา ทเ่ี คยแวว มา

ใชเวลาเสย้ี ววินาทเี ดียวตดั สนิ ใจเลอื กเผดจ็ ศกึ หวั มงั กรใกลตวั ใหสิน้ เรื่องสิ้นราวกอน คอยตามเช็กบิลหางมงั กรในภายหลงั ถา
หางมงั กรสะบดั ลายขน้ึ มาตอนนก้ี ต็ อโลงรอเถอะ ใครไปจับศึกสองดา นพรอมกันไหว พยายามดีท่สี ดุ ไดแคนี้

ยางเทา เขาหาสิงหเ ฒา กาํ สองหมดั แนน ยกสองแขนเอี้ยวตวั อยา งกบั จะหวดกอลฟ กอ นประเคนฟาดตนคอของผูเปนเปา หมาย
อยางจังดวยหมัดคแู ละสองขอมอื คมที่ประสานลงพรอมเพรียง สงเสยี งตึ้บหนกั ๆเปน มะพราวตกจากตน ยังผลใหรางบกึ ทรุดฮวบคลานสี่
ตนี ทนั ใด

๓๐๘

เมอื่ ทรดุ ลงดงั ใจนกึ แลว เกาทณั ฑจงึ ดบั เคร่ืองฝา ยนน้ั ดว ยการถอยเทาออกไปสองจังหวะ แลว สบื ซายปก หลกั หวดแขงขวา
ชอ นเขาใตทองแบบอัดฟุตบอลจากจุดโทษโหดเหี้ยม เรียกวา ถาเปนบอลกก็ ะตมู เดยี วตงุ ตาขายเกอื บฉีกชนดิ ผรู กั ษาประตไู มก ลา รับ เลน
เอารา งบกึ เดง เยอื กขน้ึ ตามแรง แลว พับฐานพังพาบยุตกิ ารเคลื่อนไหวลงสนทิ

อยา เพง่ิ ฟนนะไอแ ก...เกาทัณฑคดิ ตอ ใหส มัยหนุมเคยเปน นกั มวยปล้าํ จรงิ กค็ งจกุ ลาํ แขง เขาไปหลายนาทลี ะคราวน้ี

อยา งไหลลน่ื ตอเนอื่ ง กระทิงหนุม หนั ตัวปราดเขาชารจเจา โยงท่ีโดนอาวธุ ลบั ลงไปกองเคเ กกราบประตหู นาหอง แงห รอื สนั
จานบนิ เหล็กคงไมเ ขาเปา ทา ยทอยถนัดนกั เพราะยังอตุ สา หห ยัดกายข้นึ ยนื อยา งทรหด เดชะบุญหมอนัน่ มือออนทําปน รวงกับพ้นื และเพงิ่
กลับหลงั หันโงนเงนงงงวยข้นึ มา ทา ทางกาํ ลังพยายามนึกใหออกวา ชาตนิ ีก้ คู ือใคร พอเขาไปถงึ จงึ เลอื กเลนงานไดต ามสะดวก งดั หวั เกือก
ซายเขา ผาหมากเตม็ ตนี ชนดิ ขอเก็บคณุ ธรรมเขา กระเปาเพ่อื ความสะดวกและปลอดภัยของขา พเจา ไวกอ น

แตส ญั ชาตินกั สขู องจอมทรหดนัน้ ทาํ ใหยากจะเค้ยี วงาย เจา นน่ั คนื สตเิ ห็นขปี นาวุธจบั เปาตนไดอ ยางวองไว สมอาชีพคนบาปที่
ตองมีตาประดจุ เหย่ยี วไวร ะวังภยั เสมอ สองมือปามจบั ขอเทา เขาไดท นั กับรีบเล่ือนมือซา ยตะปบปลายเทาปบ ออกแรงบิดหกั สดุ ฤทธิ์ หวัง
ใหเขาเสยี หลกั ลม ลงกบั พื้น และกะตามกระทืบซ้ําฉับพลนั ทงั้ ทตี่ นยังไมส รา งงงดี

เกาทณั ฑใ จหายวาบ แตเ มื่อรูต ัววา จะถกู บิดใหค วา่ํ กต็ ้ังสติ สปรงิ เทา ขวาลอยขึน้ สงู นอนตวั ขนานกบั พ้นื ใชสะโพกเปนศูนย
ออกแรงบดิ เหวีย่ งเพ่อื ตามขอเทาตัวเองท่ีกาํ ลังถูกบิดหมุน แถมตวดั ซนเกือกขวาหมายกา นคอท่ีเปด หรา มฤตยโู ยงมัวยึดเทา เขาไวเ หมอื น
ของรกั ของหวงจงึ หมดสิทธปิ์ กปอง

แรงเหวยี่ งจากการหมุนตวั กลางอากาศไมไดมีผลชว ยเทา ไหรนกั เพราะเปน กึ่งจระเขฟ าดหางเทา นั้น แตก ารสง แรงจากขอพับ
ขาซดั ซนเทาลงตรงเปา หมายอยางทรงกําลงั แมนยําน่นั เองทีท่ าํ เอาจอมอดึ คอพบั คอออนอยางกบั ดวดเหลา สาเกไปสองไห เกาทณั ฑร สู ึกวา
ขอ เทาซายหลดุ เปนอสิ ระทนั ที

หนุมไทยลม ควํ่าลงพ้นื ดวยสองมือยันโดยสวสั ดิภาพ กอนดีดตวั ขน้ึ ราวกับตุกตาลมลกุ จิกหวั คูเ วรขึน้ กระแทกประตโู ครม
สนนั่ แลว งอศอกขวาคมกริบวัดเขาขมบั ฉวั ะ ยอซา ยอีกนดิ เพอื่ ใชท า งอศอกใหเ ปนประโยชนต อเนอื่ ง คือเกร็งสนั มือแบบคาราเตฟน ฉบั เขา
คอหอยเต็มแรง หมอน่นั รองอก๊ึ ไอโขลก โซซัดโซเซมอื ตะกายอากาศจะรวงลงพ้ืน

เกาทัณฑยงั ไมหายมนั ในอารมณด ิบทถ่ี ูกปลุกใหโ ลดเรา เหน็ ทาเจา โยง กําลังงอไดท เ่ี หมาะ กแ็ ทงเขาเขา ปกล้นิ ปส องทซี อ น จน
ผูรับเกิดอาการสะอกึ กิน ลกู ตาเหลอื กถลนแทบพลัดเบา ไมหนาํ ใจกดหัวโนมใบหนา ฝายนั้นลงรบั เขา เสยอกี คาํ รบ เขาด้งั จมกู เตม็ ๆ เหน็
เลือดกําเดาทะลักพลัก่ ทันตา

กระทิงหนุมเริ่มเหน่ือย หวังจะเหน็ คเู วรปอ แปแ พแ รงอดั แตก เ็ พิ่งประจักษว าตนผา นสงั เวยี นมานอยไป ประเมินผมู ีชั้นเชงิ และ
นา้ํ อดนา้ํ ทนเหนือตนไมถูก ศตั รผู เู กิดใตฤกษเพชฌฆาตนั้น แมคะมาํ ลงกบั พนื้ เหมือนหมอบกระแตแนแ ลว ยังอตุ สา หย ่ืนมอื กระชากขอ
เทา เขาหงายตงึ ลงไดดว ยกาํ ลงั ราวชา งสาร เลน เอาเกาทณั ฑเยน็ สนั หลังยะเยอื ก เพราะรแู ตตนวา ถาเปดโอกาสใหเ จา น่ีตอบโตไ ดแมเพยี ง
แอะเดียว เขาจะเปน ฝา ยถกู ฆาดวยมอื เปลาอยางงายดาย วญิ ญาณนกั ฆาทป่ี ะทจุ ากทกุ ขุมขนของมนั ฟองใหต ระหนักเชน นั้น

อาจเพราะดวงยังไมถึงฆาต หางตาเหน็ โตะ กลมเล็กขาเดย่ี วติดผนงั ขางตวั เส้ยี ววินาทเี ดยี วโดยไมตอ งคดิ ก็ควา ขาโตะ ยกข้ึน
ประเคนสนั กลมเขา กลางกระหมอ มซงึ่ อยูในจังหวะโงหวั ขึน้ รบั พอดี เขาอยใู นทา ไมถนดั นกั จึงรวู า คงแรงไมถงึ ขนาดกะโหลกชํารุดจนวาย
ชีวาตม กะแคใหม ฤตยูโยง รสู ึกคลา ยฟาผา หวั มนึ งงมะงุมมะงาหราใหเ ขาตง้ั ตวั สักอึดใจหนึง่ อยางมากหัวเจาะเลอื ดทว มหนาเทา น้ัน

๓๐๙

มือพระกาฬจากแดนซามไู รทรงกายขน้ึ คุกเขา และพยายามปรับสายตาใหมองเห็นสิ่งที่อยูตรงหนา เกาทัณฑล นลานลุกขนึ้ หลับ
หหู ลบั ตาเหว่ียงเทาตูมเขา กกหูศัตรถู นัดถน่ี ภาวนาวา ครัง้ นขี้ อใหจอด เพราะถา มันยงั หยัดกายอยูไ ดอีก ฝา ยเขาอาจเรม่ิ ลดนอ ยถอยกําลงั ลง
เร่ือย ๆ เผลอ ๆ อาจเพลี่ยงพลํา้ ถลําควา่ํ เอง เน่ืองจากหวดแขนขาสดุ ตัวแบบไมไ ดพ ักหายใจมานาน ชกั ออกอาการเหนอื่ ยลาสายตวั จะขาด
แขง ขาสน่ั พ่ับๆแลว

สมคาํ ภาวนาของเกาทัณฑ โยงกระดูกเหล็กจากถ่นิ ซากุระบานเอยี งกระเทเ รลงคว่ําราวกับตนไมโ คน เพราะจุดท่หี ลงั เทา เขาเมอื่
ครคู อื ตาํ บลทดั ดอกไมเ ตม็ ๆ ขนาดตัวเกาทัณฑเองตองเขยง ยกเทา กมุ ดวยความเจบ็ ราวกับเตะเสา

ตลอดเวลาระทกึ ย่ิงกวาดฉู ากบูในหนัง เรอื นแกว เอาแตเบกิ ตาตะลงึ นกึ ไมถงึ วาเพ่อื นชายจะรายราํ หมัดเทาไดร าวลูกหลานเทพ
สงครามเชน น้ี ลมื หมดทเี่ ขาสั่งใหต ะครบุ .38 ของคนรา ย อนั เปนทรี่ ูวาเอาไวข ูคมุ เชงิ ระวังหลัง แบงเบาภาระใหก ับเขา

โคเฮจิสมควรไดสมญามหาอึดเชนเดียวกบั ลูกนอง เพราะแมอ ายเุ กือบเขา ไปครง่ึ ศตวรรษแลว กย็ ังรวบรวมสติสัมปชญั ญะไดท ี
ละนอย กระทั่งหยัดกายลกุ ข้ึนไดใ หม สลับฉากพอดกี ับจังหวะทส่ี มุนคใู จของตนนอนลงใหกรรมการนบั สบิ น่ันเอง

สงิ หเ ฒา โผเผกระชากปนพกสํารองจากชายเสือ้ นอกข้นึ มาเล็งหนุมไทยทงั้ ตาพรา สตเิ ลอื นไมเขา ท่เี ขา ทางดีดว ยความจกุ เสยี ด
ทอ งแนนตึ๊บ เรือนแกวซ่ึงเห็นตลอดทกุ จดุ ของเขตทาํ ศึก ถงึ กบั เย็นวาบตะโกนเสยี งหลง

“เต! ระวัง!!”

เกาทณั ฑไดย ินเชน น้นั ก็เลิกเขยง เก็งกอ็ ยหอบตัวโยน สะบัดหนามาทางจงอางทีเ่ ขาหวดหลังไวไ มห กั ตกตะลงึ ตาเบกิ โพลง
ความรสู ึกบอกวานนั่ คือวาระสดุ ทา ยของตน

ใจหลนวบู กับคํารามปน ขนหัวลุกท้งั แผง หนุมไทยวิง่ หลบกระหดื กระหอบ สองมือแบยื่นออกมาปดปอ งดว ยความกลวั ตาย
คนเราถาวิ่งหนีขณะกลวั ตายเตลิดเพรดิ ละ ก็ รอยทง้ั รอยทา ไมสวย ตอ ใหฝก คอมมานโดมากเ็ ถอะ ทจ่ี ะใหมว นตวั สวยเกแบบในหนงั นนั้
อาจมไี ดก ต็ อเม่อื สติสตังยงั อยูกบั เนื้อกบั ตวั ครบถวนเทาน้นั

กระโจนผลุบเขาแอบหลงั โซฟาตวั หนึ่ง ทงั้ สํานกึ เด๋ยี วน้ันเลยวา หวั กระสุนคงสามารถตัดชาํ แรกแทรกผานพนกั มาเขารา งตนได
ราวกบั ผา นอากาศธรรมดา แมถ ูกหกั เหบา งกค็ งไมพ น ตวั ตอ งด้นิ พราดกับท่ใี หโ จรโหดตามมากระหนาํ่ ซํ้าอยา งสะดวกดาย

ฝา ยเรอื นแกว เห็นการณวิกฤตของเกาทณั ฑกเ็ พิ่งไดส ติ ผุดความจําวาตนก็ใชอาวุธปนเปน แถมยิงแมน แบบพรอมจะทาํ บาปขึน้
เสยี ดว ย จึงกลิง้ ตัวกบั ฟกู เขาเอ้ือมควาปนกระบอกที่เห็นแตแรกวา ตกอยูแ ทบปลายเตยี งทนั ที

เม่อื ควา ไดก ็ดึงกายขึ้นชนั เขา ตงั้ หลัก หางตาเห็นเซฟถกู ปลดไวแ ลว สองมือจงึ กุมดามแนน ยกเหยียดขน้ึ เล็งตรงดวยมาดของผู
ชํ่าชองการใชอาวุธ สายตาพุง ตรงจับเปาหมายไปทางเดยี วกบั ลํากลอ ง สอดนวิ้ เขาโกรงไกพรอมกระดิก พชิ านในการเลง็ เกิดขึ้นในคราว
คบั ขันกบั ผฝู ก ยงิ มากอน ทีแรกเปนศรี ษะโจรรา ยทย่ี ังสะโหลสะเหลมือสน่ั ต้ังศนู ยไ มเสรจ็ กาวสะเงาะสะแงะไปทางโซฟาซึ่งเกาทัณฑใช
เปน ทกี่ าํ บงั ตน แตเ ปล่ียนใจช่ัวพรบิ ตา เบนปบ ท้ังตาและมือพรอ มกนั ไปจบั ลาํ ปน ของฝายนน้ั แลว เหนี่ยวไกยิงเปรย้ี ง

โคเฮจสิ ะดงุ เฮือก แทบหายมึนเม่อื เห็นปนกระเด็นหลดุ จากมอื วบั ไปกับตาจากแรงปะทะมหาศาลไรต น แถมไดยนิ เสียงตวาดเฉยี บขาดราว
กบั ประกาศิตเกรี้ยวจากนางพญาตามมาวา

“อยาขยบั !”

๓๑๐

หมดขออางฟง ไมออก ปฏิบตั ิตามไมถ ูก เพราะคําบัญชานนั้ เปนภาษาญ่ปี นุ สาํ เนียงแท เลนเอาพอ ยนุ ตะลงึ อา ปากหวอ หันมอง
อยา งงงงนั สาวสวยทีน่ กึ ประมาทไวแตแรกวาเปนนางสมัน บัดนโี้ ผนขน้ึ ยืนผงาดบนเตยี งราวกับนางเสอื ดาว ช้ปี น ของตนมายงั ตน นยั นตา
เปลง ประกายลุกวาวสีนํา้ ตาลไหมจ ดั จา คลายจะแผดเผาสงิ่ ถูกเพง ใหเปน จุณไดเดีย๋ วนนั้

ดรู ูวาต้งั ใจยงิ จริงถาเขาอยากลองดี และลงถาแมนขนาดดดี ปนจากมือเขาท้งิ ได ก็คงเลง็ กะโหลกโตๆไดไมพลาดเชน กนั โคเฮจิ
จึงยกสองมือแสดงการยินยอมปราชัย รูจ กั ประกายกระหายเลอื ดของมนษุ ยด ีเกินกวา คดิ เสี่ยงขดั ขืน

เม่อื ยงิ ปน เขาเปา สาํ เร็จไปครัง้ หนง่ึ กบั ท้งั ขณะนส้ี ติยังรวมศนู ยกบั สองมอื ทจี่ บั ดามและสายตาทเี่ ล็งตรง เรอื นแกวรูสกึ วา จติ ใจ
ตนเปลี่ยนรปู ไป ในความสงบอยางเอกอนุ ้ัน มคี วามกระเหย้ี นกระหอื รอื พลุงพลา นมาจากหวั ใจ จติ ทจี่ บั เคร่อื งมอื ประหตั ประหารยอมถกู
จูงใหค ิดอยากฆา โดยเฉพาะคนมนี สิ ยั เดิมติดตวั มากอ นอยางหลอ น

นน่ั เปนส่ิงทีม่ อื ปนสาวยงั ไมเขา ใจตนเอง หลอ นอยากฆา คนแทบทุกคร้งั ที่จบั อาวธุ เม่ือรูตัวก็ขม ใจซํ้าแลวซ้ําเลา เสมอมา
กระท่ังความคดิ รา ยกาจจางตวั ลงบา งตามเวลาท่อี บรมตนเองทลี ะนอ ย ทวา เพงิ่ มาถูกกวนตะกอนใหกลับขุน ขนึ้ อีกในบดั นี้

“เต! ออกมาไดแลว !”

เมอ่ื คดิ วา คมุ สถานการณได หญงิ สาวก็สง เสียงเรยี กเกาทณั ฑกอง อยา งตอ งการใหเขามาคุมเกมแทน แตนัยนตายังจับน่ิงอยกู ับ
ชายหนาหัก พรอ มกนั กร็ ะแวดระวังผานหางตา สังเกตความเคล่ือนไหวของมฤตยโู ยงท่นี อนหมอบอยอู ีกทางไปดว ย

เรือนแกวรสู ึกหนาว ๆ รอ น ๆ เมอื่ ไมไ ดยนิ เสยี งตอบจากหลังโซฟา ตอ งตะโกนเรยี กซ้าํ อีกครั้ง

“เต! เปนอะไรรเึ ปลา ?”

หววิ คลายจะเปน ลมขึน้ มาทันใดเมือ่ คาํ ตอบยังคงเปน ความเงยี บ ไรเ งาเกาทัณฑโ ผลข ึ้นมาใหเหน็ คิดในแงด วี าเพ่ือนชายอาจ
แกลงเงียบใหหลอ นใจแปวเลน แตพอเรยี กซาํ้ ถ่ี ๆ อยา งคาดคน้ั เสยี งเขยี ว กร็ แู นว าผิดปกติแลว

เหงื่อผดุ ซึมตามไรผมทั้งทห่ี นาวสะทาน รมิ ฝป ากสั่นระรกิ นยั นตาทีเ่ ลง็ จบั ลูกหลานซามูไรเร่ิมชาดานคลา ยฆาตกรโรคจติ ขึ้น
ทุกขณะ ราวกับมีใครอีกคนมาสวมรา ง แทบไมรูสกึ ตวั เลยวา หลดุ คําญ่ีปุน ออกไปเชนใด

“ถา ผัวกมู อี ันเปน ไป มงึ จะตายทรมาน!!”

อดึ ใจหน่ึงกเ็ สย่ี งเรียกเกาทัณฑซ ํา้ อกี สองจติ สองใจไมก ลา ขยับตวั กลวั ฉลาดนอยกวา มารเฒาตรงหนาในชว่ั พรบิ ตาทขี่ ยับ
เขยอ้ื นเคลือ่ นไหว

ปะทุโทสะถึงขดี หนง่ึ ความโกรธเกลยี ดโจมจับใจอยา งไมเ คยเปน มากอ น คาํ วา ‘เจา กรรมนายเวร’ ผา นเขามาในหัวอยา งไมร ู
เหนือรูใ ต สิง่ หนึง่ ในอากาศกระซบิ สงั่ วา ฆา...ฆา!!

ภาพท่ปี รากฏตอโคเฮจคิ ือนยั นต าลกุ โพลงดจุ มีเพลงิ รอนถกู รุนอยเู บ้ืองหลัง กระแสวญิ ญาณนางเสือรายดูทะมนึ คร้ึมหลอกตา
เหมอื นรา งหลอนสูงเงือ้ มจรดเพดาน ชวนใหนึกถึงพญามัจจุราชผทู รงมหิทธิอํานาจในการลงทัณฑส า่ํ สตั ว ลูกซามูไรถงึ กบั ครา มระยอ
อยากหลบเพราะนกึ รูทานว้ี าคงโดนแนแลว

๓๑๑

เรอื นแกวกระดิกน้ิว ลูกปน แลบผานกระบอกเขาเปาดงั ลนั่ ราวเสยี งเดือดจากอเวจมี หานรก

จอมทรชนแหกปากอยางขวัญกระเจงิ กระจุย หมดลายสิงหลงสิน้ กมหัวยกมือไมป ายซา ยขวาอตุ ลดุ อยา งสดุ จะกลน้ั ความผวา
ประสามนษุ ยธ รรมดาคนหนึ่ง

แตเมื่อรูสกึ ตวั วา นอกจากความกลวั แทบเยย่ี วแตกเยยี่ วแตนแลว สวนหัวอันนาจะเปน จุดเลง็ ของมอื พิฆาตสาวยงั อยูดี ลบู คลํา
เปะปะแลวไมแหวง หายหรือเกดิ รเู ล็กขาเขา รใู หญข าออก ก็บังเกดิ ความโลงอกเหมอื นตายแลวเกดิ ใหม หลอนแกลงยงิ เฉยี ดกบาลใหข้ีขึ้น
หวั เทานัน้

“ไปเปดประตู!”

เสยี งตวาดส่ังจากเบอ้ื งบนทาํ ใหสะดุงแทบลอยท้ังตัว รูวา ทาํ ใหห ลอ นโกรธและอาจบา ดีเดือดคิดลงทัณฑก ับเขาดว ยวิธีที่
เลือดเย็นผดิ มนษุ ย ตากลบั ๆแบบนนั้ เขาซึง้ แกใ จดวี า เปนสญั ลักษณของความเฉยี ดใกลระหวา งสติกับวปิ ลาส นังนตี่ อ งคมุ ดคี ุม รา ยผิด
ธรรมดาแน

เดินเก ๆ กัง ๆ ไปทางหนาหอ งเพ่อื เปด ประตตู ามโองการพญายม คดิ อยใู นหวั ตลอดเวลาวาจะแกล าํ พลิกสถานการณไดอ ยางไร
แตก็นกึ ไมออกเอาแตกลอกหนา ดว ยความตระหนักวาแมน น่ั จะยงิ เขา จุดตายอยา งโหดเหี้ยม ขอเพยี งเขาตุกติกกระดิกกระเด้ยี ไปในทาง
แวงกัดแมแ ตนอย ในเวลานร้ี สู ึกไมต างอะไรกับมีอสรพิษตวั เมยี จอ หลงั พรอ มฉก ขนลุกซาจากตีนผมแลน ไปตลอดแผนหลงั ทกุ ขณะจิต

หมุนลกู บดิ ประตู อาออก สัญชาตญาณสัง่ วาเปน โอกาสรอดสุดทา ย คิดพงุ ตัวหนีใหล บั มุม แตย ังไมทนั อา บานประตูกวาง
พอจะเล็ดรอดออกไปได กไ็ ดย นิ กมั ปนาทปน ของตนเองดังจากเบอื้ งหลัง กระสุนเขาเจาะขาทง้ั สองบรเิ วณเหนือขอ พบั อยางแมนยาํ ซาย
แลวตามดวยขวาหางกนั เพยี งสองพรบิ ตากอนคะมํา แสดงใหเหน็ ความสามารถของนกั แมนปน ท่คี วบคุมแรงสะบัดและเบนทิศเลง็ เปา
เหลอื่ มระยะไดเ หนอื ชั้น

โคเฮจแิ หกปากโหยหวนครวญคราง มอื ท่ีคาลูกบิดอยูในจังหวะกระชากเตรยี มหนพี อดี ประตจู ึงเปดออกใหลมปา บลงด้นิ เลอื ด
สาดคาธรณี สวนบนของลําตวั โผลออกไปขางนอก กระเสือกกระสนทุลกั ทุเลราวกบั ปลาชอนถูกทบุ หัวบนเขียง กนดา นงั คนใจรายดวยสมุ
เสยี งสําเนยี งคลา ยสัตวปา ยาวยืด นึกไมถงึ วาจะถกู ส่งั เปดประตูเพือ่ ใหห ลอนเจาะยางลมคาทไ่ี ปไหนไมร อดเชนน้ัน

เสยี งกลมุ คนวิง่ ใกลเ ขา มา เรอื นแกว ตะโกนขอความชว ยเหลือเปนภาษาอังกฤษดว ยความคาดหมายวาคงใชก ลมุ ตาํ รวจทไ่ี ลล า
สองเดนคนน่อี ยู แตแลวก็หันเลง็ จังหวะเดยี ว ยิงอีกเปรย้ี งฉกี พ้ืนพรมขู เมื่อเหน็ เจาโยง สะลมึ สะลือย่นื มอื จะควา ดา มปนท่ีตกอยูไมหา ง
เปาหมายของหญิงสาวคอื ทําลายปน กระบอกนั้นท้งิ ใหสิน้ เรื่อง

จอมอึดมหากาฬถึงกบั มือหด เงยหนา ประสานตาจอ งกับนางเสอื รา ยอยา งผกู อาฆาต ซ่ึงเจา หลอ นกส็ านตอบไมห ลบและสงแรง
ตาควบคูแรงเล็งของวิถีปน เขาแสกหนา คูพยาบาท อยางจะใหม นั รูสึกถงึ นํ้าหนกั มหาหายนะแหงชีวติ รับทราบไดวาฝา ยน้ันกําลังเสียว
สยองทงั้ แผงหนา ผากราวกับถกู จ้ีดว ยเข็มแหลม แมฝ นเปดตาคา ง จดจอ งหลอนดุดนั เปน งูพิษสะกดเหยือ่ อยกู ็ตาม

ตอ เม่อื ผพู ิทักษส ันตริ าษฎรมายืนแอบขางประตแู ละสง เสยี งถามความเปนไปภายในหอง เรอื นแกวจึงรอ งตอบไปวาโจรอกี นาย
ลม ลกุ คลุกคลานแอบซอกประตูอยู ไมม ีอาวธุ แลว และหลอนจะคมุ เชงิ ให น่นั เองสนั ติบาลหนมุ นายแรกจึงถีบประตผู ลวั ะไปอดั กระทบ
เปาหมายเปน การชมิ ลาง กอนยายรางขา มตัวโคเฮจิเขา มาสะบดั สองมือจอ ปน เล็งหัวไอก านยาว พลางกระดืบถอยไปยนื พน ระยะปะทะ

๓๑๒

มารกา นยาวเห็นตนตกอยใู นมือตาํ รวจแนแลวกช็ ูสองมอื ขึ้นสงู มตี าํ รวจกรตู ามเขามาอีกหลายนาย พอเรือนแกวแนใ จวาบัดน้ี
หมดหวงจากทจุ ริตชนผนู ยิ มวิธโี สมมในการเอาตัวรอด ก็ตาลตี าเหลอื กถลนั จากเตยี งไปทีห่ ลงั โซฟาซ่ึงเกาทณั ฑนอนหมอบเงียบเชยี บอยู

“เต! !”

สงเสยี งนาํ ต้ังแตแ ลน จากแหลง กระทงั่ มายืนในตาํ แหนงท่ีเห็นภาพนอนควํ่าคดุ คูของเพือ่ นชายปรากฏตอ สายตา เลือดเขม
หยอ มใหญทแี่ ฉะโชกหลังของชายหนมุ คลายสายฟาฟาดใกลตวั ใหส ะเทอื นทง้ั กระหมอม หญิงสาวกรีดเสยี งดังทส่ี ุดในชวี ิต โจนพรวด
เดียวถึงตวั พลิกรางเขา ประคองชอนขนึ้ วางบนตัก กลนิ่ คาวเคม็ จากหยอ มของเหลวท่คี ลุงเขาจมกู ทําใหมือสัน่ ตวั สน่ั เหมอื นเกิด
แผน ดนิ ไหวรนุ แรงท่เี ขยา ทกุ สิ่งใหว ูบไหวอลหมา นไมร ูขวารซู า ย...

ชวี ิตเปนของแตกพงั งา ยจรงิ หนอ ในวยั หนุมแนน ไมมชี ายใดคดิ วา จะไดนอนเปน คืนสดุ ทา ย ไมเคยคิดวา ออกจากบานแลวจะ
หมดโอกาสกลบั ไมเคยคดิ วาระหวางเดินทางไปทาํ งานจะประสบอบุ ตั ิเหตถุ งึ แกก รรม

โดยเฉพาะไมเ คยคดิ วาจะเจอเจากรรมนายเวรบกุ เขา มาฆา ในหอ งพักโรงแรมที่ดปู ลอดภัยไรกังวล...

เคยเลน เกมชีวิตมาซบั ซอนซอนเง่อื นปานใด กาํ หัวใจใครเขามากมายกี่คน ครองชยั ชนะยิ่งใหญม าแคไ หน สดุ ทา ยกพ็ า ยใหแ ก
ความตาย กระเด็นหลุดออกนอกทางโคจรเดมิ กนั หมด ทิ้งใหค นขางหลังเหน็ แตความวางเปลา หลังเลิกเลน และรองรอยที่มเี หมือนไมมใี น
ความทรงจาํ อันเปรยี บไดก ับเมฆหมอกลวงใจ

บนั ทึกแพชนะ ความสมหวังผิดหวัง เหตกุ ารณอ นั ทรงความหมายระหวา งมชี วี ิต ไมไ ดต ามตวั ไปดวยเลย ดีชว่ั เทานัน้ ที่อยใู น
กระแสวญิ ญาณ กอภพกอภูมิหนา ใหเหมาะแกอ ัตภาพใหมไ ด

ชวี ิตกับความตายอาจเฉียดใกลกันแคกระสนุ นดั เดียวค่ันบาง ๆ น่ีเอง ความรู ความสามารถ ความทะนงภาคภูมิ ความสขุ ความ
สมหวังในรักทส่ี ่ังสมมา ลว นมลายหายใหต อ งไขวค วา แสวงหาเอาใหมในฉากหนา เพียงเมือ่ กายหมดสภาพใหวิญญาณถือครองตอ

พบเพอ่ื ไมรูวาเมอื่ ไหรจะจาก พรากเพ่ือไมร วู าจะเจออกี ทไี่ หน

วสิ ัยปุถุชนผไู มฝกมองมรณภัย มีแตค นตายจรงิ เทา นน้ั ท่ีเลกิ ประมาทในชวี ติ เมือ่ ดาํ รงอยดู วยความประมาท ไมพ จิ ารณาสงั ขาร
มองไมเหน็ อุปาทาน ไมพยายามกําจดั อปุ าทาน กย็ งั มเี ชอ้ื ตอ ใหตอ งตายซ้ําแลว ซํ้าเลาไปเรื่อย หาภพชาตสิ นิ้ สุดมิได สมกบั ทีพ่ ระพทุ ธองค
ทรงตรัสวาความประมาทเปนทางแหงความตาย

ปุถุชนผูเ ห็นโลกแคดว ยตาเปลายอ มถกเถียงกนั หนาดําหนาแดงวา ชาตหิ นามี ชาติหนาไมมี คนตายเทาน้นั ทเ่ี ลกิ เถียง และหมด
ทางหนั กลบั มาบอกพรรคพวกท่ยี ังเดากันสง เดชอยเู บื้องหลงั

กระแสทกุ ขข องสงั สารวฏั เชีย่ วกรากนัก เหมือนมีแรงปรารถนาใหส ่าํ สัตวเวียนวายไปชัว่ อนนั ตกาล เห็นแลว ลืม ลืมก็คอื ไมรู
ไมรแู ลว กอ รา งสรา งชาติ แตละชาติก็รูคดิ แคเทา ท่ีตาเหน็ เปนอยูไดแ คเ ทาทีก่ าํ เนิดอาํ นวย ฉวยไดแคค วามสุขเทา ไอน้าํ ท่ีมากับลมแลง เกาะ
มอื แลว ระเหยหายไปอยา งรวดเรว็ ยา่ํ ลยุ ขเี้ ยย่ี วของตนเองในบ้ันปลายจงึ คอยสาํ นึกวา ในวัยตนชีวติ ถูกหลอกใหหลงรูป หลงเสยี ง ปดบงั
ความแก ความเจบ็ ความตายทีป่ รากฏทนโทร อบตัว ไมคดิ เลยวาวันหน่ึงจะมาถงึ ตน

๓๑๓

เม่ือเกาทัณฑไ ดย นิ เสยี งปนลนั่ ในขณะวงิ่ หนีวิถีสองของยมทูตนัน้ เขารสู ึกชาหนึบทีส่ ขี า งดานขวา คลา ยอุปาทาน ทวาคลอย
เวลานอยกวาครึ่งนาทที ีห่ ลบสวบหัวซกุ หวั ซุนหลงั โซฟา ชายหนุม ก็บอกตวั เองวา เขาถกู ยิงเขาใหแ ลว เมอ่ื ความเจบ็ ปวดประดังข้ึนมาราว
กบั เสียงตะโกนเรยี กกึกกอ งจากขมุ นรก และกม หนาเหน็ เลอื ดทะลกั พลกั่ เปน ลิ่ม ๆ ขณะขยบั ตวั ใหถ นดั เลอื ดที่ปนกับเหงื่อแหงความ
เหนอ่ื ยหอบทําเอาหนามดื วบู วาบอยา งคนชอ็ ก

หวั ใจทสี่ ูบฉดี แรง ขบั ใหเ ลอื ดทะลกั ออกมาก โดยเฉพาะสว นหลังท่ีเปดโหว เขากลนื น้ําลายแหง ความตระหนกสดุ ขีดอันหนดื
เหนียวตดิ ๆกัน สายหนาหายใจทางปากขาดหวงอยา งไมอยากเชอ่ื ส่ิงท่เี กิดข้นึ ปรารถนาใหเวลายอนคนื อาํ นวยโอกาสหลบกระสนุ ใหมอ กี
ครง้ั เขาจะพุงสดุ ตัวกวานี้โดยไมก ลวั หวั รา งขา งแตก

ขบกรามแนน ไดย ินตลอดนับแตเสียงปนนัดท่ีสอง ซ่ึงนกึ วาจะสง มาถงึ รา งตน ไลไปจนกระทัง่ เสยี งเรอื นแกวตวาดขโู จรและ
พยายามเรยี กช่อื เขา ทวา ขากรรไกรขดั คา งเมื่อคดิ ตะเบง็ ตอบจนสดุ หลอดลม เขาอยากขอความชว ยเหลอื เขายังไมอ ยากตาย เขายังนาจะมี
เวลาสรางสมกรรมดีไวเปนเสบยี งเดนิ ทางอกี ยาวนาน จติ ซ่งึ อาศยั กายอนั ใกลแตกดบั บอกตนเองวา โอกาสเกิดแลว พบพุทธศาสนานน้ั หา
ยาก โอกาสพบพุทธศาสนาแลว เขาใจเนื้อหาธรรมจนเกดิ ศรทั ธาปสาทะทว มทน ลน ใจย่งิ ยากกวา นน้ั

เขาพบพระพทุ ธศาสนาแลว เกิดศรทั ธาปสาทะแลว เหตใุ ดไมเ ฉลียวรูเอาเลยวา เวลาในชวี ิตหดสั้นลง เหลอื เพยี งเดอื นเศษใหต ง้ั
หนา ตั้งตากอบโกยเสบียงเดนิ ทางไกลไปมากสดุ เทาทจ่ี ะมากได บัดนี้สายเสียแลว หมดเวลาแลว

ชาตนิ ้ีตกั บญุ ไปแคชอนเดียว กระจอกเหลือเกนิ ...

กัดฟน นํา้ ตาคลอเบา เมื่อความวงิ เวยี นเกดิ ขึ้นอยา งพนวสิ ยั ขม แขนขากระตกุ เยือกเมือ่ ความเย็นชนดิ หน่ึงลามจากเทาขน้ึ มาหา
หัวใจ เปนประสบการณใหมเอี่ยม เหงือ่ เมด็ โปง ผดุ พรายโซมรา ง บังเกิดความสยองเกลา คลา ยหมาวิ่งหางจกุ ตดู รูตัววา ถูกไลฆ าไปจนตรอก

สติขาดหายเปนหว ง ๆ อยางเหน็ กายกาํ ลงั โบกมือลา มคี วามเคล่ือนไหวโกลาหลเกิดข้นึ รอบดา น มกี ารเคลอื่ นยา ยรา งเขา แตท กุ
อยางแผว เลอื นในสมั ผัส เหลอื เพียงความคดิ อนั เกดิ จากความตระหนกอกสัน่ ที่ยังคงพลา นวนทรุ นทรุ ายในหัว

ภาพเหตุการณใ กลไลเ รียงเขา มากอน เหน็ ตนเองทาํ รา ยคตู อสู ถกู ละ วาน่ันเปน การปอ งกันตัว แตเ จตนาทบุ ตีใหผ ูอื่นไดรับความ
เจ็บปวดนั้น เจือดวยโทสะอยางยากจะแยก เมอื่ ภาพยอ นมาหา จิตยอ มเปนอกศุ ล เกาทัณฑส ายหนาอยูกับความมืดทค่ี ืบคลานจากหัวใจ
มาปกคลุมการรับรูทางประสาทตา ถาสลดั นิมิตเหนยี่ วจิตเปน อกศุ ลไมห ลดุ เขาจะตองไปนรกละ ซีน?่ี

หนาวสะทา นเมื่อนกึ ถงึ ภาพรอ นรา ยในนรก ไม. ..ตองไมไ ปนรก เขาทาํ ดมี าต้งั มาก ใครจะยอมหลนลงไปงาย ๆ

จรงิ ซ…ี เกาทณั ฑน ึกขึ้นได กอนหนาอาชญากรรา ยจะพรวดพราดเขาหอ ง เขาสะกดจติ เรอื นแกว ใหเ ปนสุข เขามีกุศลเจตนาทจี่ ะ
ทําใหห ลอนเห็นธรรมในตนเอง เขาจะยึดความแชมช่นื ทเ่ี กิดจากผลกรรมดนี ้ีไว เพง จิตคดิ ถงึ กศุ ลกรรมเขาไว

นนั่ ดีไมพ อหรืออยา งไร นิมติ จึงหลดุ ล่ืนราวกับปลาไหลดิ้นจากมือ คราวน้เี กดิ ภาพมากมายเรียงราย คลา ยในหวั เปน ที่วางสาม
มติ ิกวาง ยาว ลกึ ใหญโตเทา กระบงุ และมใี ครเอาแผนภาพใสวางแถวเปนตับเปนตั้งในกะโหลกจากสว นหนา มาถงึ สวนหลัง หรืออกี ทีเปน
กลุม ความคดิ ทีเ่ คยเกิดขน้ึ ในอดีตมาถึงปจ จบุ ัน ผดุ ขึน้ พลวั ะ ๆ แบบควนั ไฟทย่ี ังไมทันจางก็มีสายใหมเ ขา แทรก ระลกึ ไดว า เหลาน้นั ตนเคย
คดิ ไวท้ังส้นิ บางกลมุ ความคดิ ดเู ลอะเทอะนา อดสูนัก

๓๑๔

คนไมเ คยคํานงึ ระลกึ ถงึ ความตายเปน อยางน้ีหรอื ? หากมโี อกาสแกต วั อกี คร้ังเขาจะฝกจินตนาการเห็นลมหายใจแตละเฮอื กเปน
ลมสุดทา ย หมัน่ ระลกึ ถงึ กศุ ลอยเู นือง ๆ เพ่อื ซอ มใหช นิ กอ นเจอของจรงิ ไวกอ น จะไดไมประหวนั่ พรนั่ พรึง ใจสามารถต้งั สติระลึกถึงกุศล
ทท่ี าํ มาทงั้ ชีวติ บัดนีภ้ าพเหตุการณและบุคคลอันเปน ท่ีรกั ทห่ี ว งหา แถทบั โถมใสจนสับสนงนุ งง เลอื กไมถ ูกวาจะใหใจดงิ่ จับสิ่งไหนไว
เปนยานไปสปู รโลก

อดีตนับแตป ฐมวยั ทย่ี งั เปนเด็กชายฮอ งเตของคณุ พอคณุ แมยอนเขาสูหวั โดยไมตอ งเคนระลึก เคยดเี ด เคยรายกาจ เกลยี ดการขม
เหงแตก ห็ มัน่ ขม เหงคนอนื่ นิยมความยตุ ิธรรมแตก ็หมัน่ ทําลายความยุติธรรมดว ยกลเลห เพทบุ าย รกั พอแมแตกห็ มั่นออกลายดอ้ื ใหพอ แม
เสียใจ

ทาํ ไมถงึ นกึ ไดแตเ รื่องช่วั ๆ จติ พพิ ากษาวา โดยรวมแลว ชวี ิตนีช้ ่ัวรา ยนักหรือ? หรือวา ความทรมานกระสับกระสา ยทางกายมี
สวนกวนใหจ ติ กระเจงิ ฟงุ ซา น? หรอื วาเขาเคราะหร ายท่ีกอนตายอยใู กลเหตุการณเ หน่ยี วนําอกุศลจิตมากเกนิ ไป? หรือวา ฯลฯ

หายใจไมอ อก...

กําลงั จมน้าํ อยา งทารุณทรมาน...

แพตร.ี ..

เรอื นแกว...

วางพวกหลอ นช่งั บนมือซายขวา จะไมม ใี ครน้าํ หนักเกนิ กันเลย เขาไดใ จทง้ั คมู าเปน ของตนดว ยความกระหย่มิ ย้มิ ยอ งทงั้ สวน
ตืน้ และสว นลกึ แตเอาใครไปดว ยไมไดส กั คน เจออีกทกี ต็ อ งทาํ ความรจู กั กันใหม เลน บทพอ แงแ มง อนกนั อีก

สาํ คญั คอื ท่ีไหน นานเพยี งใดกไ็ มรู...

เหมือนหายใจเฮอื กใหมในอีกมติ ิ อกี รูปแบบท่ซี อนลึกลงไป เกิดภาพหนึ่งซ่งึ ไมเคยเหน็ มากอ นในชีวิตปจจุบนั เห็นกาํ มอื
ตนเองโปรยทรายเปนสาย คิดอธษิ ฐานรูอยูแกต นคนเดียววา ‘เมื่อนางไมท ิ้งเรา เรากจ็ ะไมท งิ้ นางเปน จํานวนชาติเทา เมด็ ทรายในมือน’ี้

จิตใชท รายเปนสอ่ื ยึดเหน่ยี วอารมณ หมายรูวา ทรายในมือน้ันมากจนไมอาจนับได จึงหมายความวา จะไมทอดทิ้งกนั จนสน้ิ
อนนั ตชาติ!

เพียงหนึง่ ภาพนิมิตเทา นัน้ ก็เปนรหสั บอกเรือ่ งราวแกจิตอยา งรวดเรว็ คลา ยหยบิ รปู ถา ยเกา แกทีห่ ลงลืมมาดู ก็รูหมดวาบุคคลใน
ภาพเปนใคร มเี หตกุ ารณกอนหลงั ถา ยภาพอยา งไร เขาเคยเปนเศรษฐใี หญ ไถหนแ้ี กเพอ่ื นบานดว ยใจกรณุ า เพอื่ นบา นนั้นสํานึกบญุ คณุ
มอบธิดาเปนเคร่ืองตอบแทน

เม่อื ไดน างมาก็นึกเอน็ ดู ย่ิงอยกู ย็ งิ่ เสนห าในความงามกริ ิยา แมหนา ตาเพยี งสวยเรียบ กเ็ ปรยี บไดก บั แกว นํา้ ดไี รตําหนิ คดิ
ตกแตงแทนภรรยาเกา ท่ีถงึ แกกรรมไปแลวหลายป

แตร ะหวา งชง่ั ใจประกาศเจตนาใหน างรู กเ็ กดิ เรือ่ งขึน้ เสยี กอน มศี ัตรใู สไคลใ หเ สยี หาย เขากลายเปนบุคคลตอ งโทษของ
ทางการ ตองหลบหนีขา มทงุ ขา มนาทง้ั กลางวนั กลางคนื มคี นเดยี วทก่ี ลาติดตาม กลา รว มลาํ บากนอนกลางดนิ กินกลางทรายกบั เขา...

๓๑๕

คอื แพตรีในฉากชวี ติ หนน้ี!

จติ บอกตนเองวานน่ั มิใชชาติใกล เปน บุพกาลนานเนไกลหา ง แตแ รงอธิษฐานโปรยทรายน้นั เองปฏริ ปู เปนสัญญาณตดิ จิตติดใจ
ทีท่ ําใหต นไมอาจคิดทอดทิ้งหลอนไดตลอดกาล โดยเฉพาะเม่อื สอดรบั ซบั ซอ น ผกู พันแนน หนาดวยเงอ่ื นปมจากการรว มภพรวมชาติ
อธิษฐานยํ้ามากรูปแบบขึน้ เร่ือย ๆ ทง้ั ในรูปความคดิ สว นตวั และออกปากรว มกบั หลอนระหวางการเดินทางบนเสน ทางพุทธภูมิของเขา

จากความเปนชาตใิ หญห น่ึงโยงไปสคู วามเปน อีกชาตใิ หญหนึ่ง จําไดแบบหมายรูล อย ๆ วาเคยผา นงานบญุ ยง่ิ ใหญใ นศาสนา
ของพระพุทธเจา องคกอ น ๆ มานบั คร้ังไมถว น เคยกระทงั่ เปนมหาราช คกุ เขาตอพระพักตร หลง่ั น้าํ ทักษโิ ณทกเปลง ประกาศถวายแผนดิน
ไพศาลใหเ ปนพุทธเขต ขอเพยี งเปนพทุ ธบญั ชา แมเศียรแหงราชาก็สงั่ ตัดถวายไดเ ดี๋ยวนั้น อยา พักตองกลาวถงึ พระพุทธประสงคใหญนอ ย
อื่นใดทีม่ ีตอ สรรพสิง่ ในมหาอาณาจกั รอนั เกรยี งไกรแหง ตน

ชน่ื ใจเมื่อนกึ ได ชาตนิ ้นั เองท่ไี ดรับลทั ธยาเทศ พทุ ธพยากรณเ ปน นิยตโพธสิ ตั วเ ต็มภูมิ!

สะอกึ เฮือก ความชน่ื ใจและความระลกึ ไดดับหาย

เจบ็ ...

ซา ไปทุกหยอมเนอื้ เหมอื นกายจะปริแตกอยเู ดย๋ี วน้ี

อยากครวญครางระบายความเจ็บ แตไ รเสยี งเล็ดรอดจากลาํ คอ มีแตน้าํ ตาที่พรั่งพรูราวกับทอแตกทะลักหล่งั ออกจากเบากลวง
ทีป่ รากฏคลายสองหลมุ ศพฝง กอนเนือ้ ลูกตาทรงกลมอนั ตายแลว จากแสงสี

มหี ลายส่งิ ใหเ สยี ดาย มีเรื่องมากมายยงั สะสางไมเสร็จ

เหมอื นมีเขาหลายคนพรอ มกัน เพราะขณะแหง ความสบั สนเลอะเลอื นขึน้ ทกุ ที อีกช้ันของภาครกู ลับเกดิ สติชดั เจน เห็นอะไร
เปน ของเก ของลวงตาช่ัววบู ชัว่ วาบไปหมด แมแตค วามทรงจาํ ในปจจบุ ันชาตทิ เี่ รม่ิ ทยอยผดุ พรายขึน้ มาอีกรอบ จิตก็หยัง่ รวู า เปน เหตุการณ
เคยเกดิ ขึ้นจริง แตไมม อี ะไรเปน ของจริงสกั อยา ง เพราะสาบสญู ไปหมด ท้ิงหายไวเ บื้องหลงั ทงั้ หมด จะเปนรปู รางหนาตา สมบตั เิ กา
ความสัมพนั ธ หรอื กระท่ังการกาํ หนดหมายวาขานีเ้ ปนนน่ั เปน น่ี

มองมาที่กายอันใกลแตกดบั จึงรวู า กูในกายไมม ี

มองยอ นไปทค่ี วามคิด ความหมายรอู นั ดบั สญู เบ้อื งหลัง จงึ รวู ากใู นใจกไ็ มม ีอีก

ทามกลางกระแสภาพอดตี ทท่ี ยอยฉายไมห ยุดยงั้ ตัวรูทีก่ ําลังจะหมดขาดจากความเปน เกาทณั ฑเ รม่ิ เหน็ แสงราํ ไร จิตกําลังยึดจบั
วิปส สนาญาณท่ีเคยอบรมมาแลวกระมงั ? จิตชางไมใชเ ขาท่ีเปนตวั คิดนึกในบัดนี้เลย จติ เปน แคก ระแสอะไรชนดิ หนึง่ สัง่ สมมาอยา งไรก็
ทํางานตามนน้ั

เรงขมสตคิ ดิ เผชิญหนา ความตายอยา งคนกลา และอยางไมเสยี ทีไดเปนสาวกของพระพทุ ธเจา ถงึ ตายโหงอยางนา ทเุ รศกเ็ รียก
ความตายเหมอื นกนั เหมือนเฒาชะแรแกชราตายนั่นแล เสียใจอยูทาํ ไม จะกลวั ไปใยเลา?

พุทโธ พุทโธ พุทโธ...

๓๑๖

ยึดพระพุทธเจา ไวเหมือนกมกอดพระบาทไมใหหลุดมอื ตายแลว ไปไหนกไ็ ปกัน เสียดายทไ่ี มท อ งใหต ิดหวั ไวเ ปนอตั โนมตั ิ
ตอ งมานอนเคนเมอื่ รอ แรใกลหมดสภาพเอาตอนน.้ี ..

เขม็ วินาทขี องนาฬกิ าในโลกเคลอื่ นไปตามจงั หวะเดมิ สว นธรรมชาตกิ ด็ าํ เนนิ ความวา งเปลา ปราศจากผคู รอบครองเรื่อยเฉอ่ื ย
ไรความผูกพันกับเขม็ วินาทีของมนษุ ย บนั ดาลความเกิดข้นึ ใหต ้ังอยู บันดาลความตง้ั อยูใหด บั ลง

ทีอ่ ยูกอ็ ยูไป ทีด่ ับกด็ บั ไป
ลืมตาข้นึ ในแสงสวางยามสาย ปวดเสียวทงั้ แถบชายโครงดา นขวา
สํานกึ แรกบอกตนเองวายงั ไมต าย
เขาผา นประตมู รณะ ผานภวังค ผา นภาพหลอนสารพนั
คณุ พระคณุ เจา กลน่ิ คนไขห ลังผาตดั ผา พันแผลหนาเตอะรอบเอว และสภาพหองพกั ฟน ในโรงพยาบาลบอกไดนบั แตข ณะจติ
แรกวา เขารอดพนจากหัตถม ัจจุราช มีชีวติ ตอ …
นาํ้ ตาคลอ ขอบพระคณุ สงิ่ ศักดส์ิ ทิ ธิ์ เขาจะมีชวี ติ ทีเ่ หลอื ทดแทนความปรานที กุ วิถที าง
ใบหนาอนั เปนทร่ี กั ปรากฏใหเห็นราวกบั เทพธิดามาโปรด
“ตืน่ แลว เหรอ?”
เรอื นแกวยิ้มใส ดูสวยกวาครัง้ ใด ๆ อบอุนใจกับภาพปรากฏนน้ั เกาทัณฑขยบั ปากจะโตตอบ แตค อแหงเปนผง ตอ งไอคอ กไอ
แคกเคนกวาจะหลดุ รอดคาํ แรกออกไป
“แอ…”
ยังดีชอ่ื เลน เรียกงา ยหนอ ย ออแอย งั ไงกเ็ รยี กถูก เจาของช่อื ยกมือเขาขนึ้ กมุ อยางแผว เบา ขานเสยี งหวานรืน่ หู
“ขา…”
“ขอนาํ้ ”
หลอ นปลอยมือและรีบไปรินนํ้าจากเหยือกใสแกวมายืน่ ตรงหนา กับทัง้ ชวยประคองชอ นตนคอเขาข้ึนอยางรูวา คงไมมแี รง
เมอื่ นา้ํ สองสามอกึ ผา นลําคอได เกาทณั ฑก ็ละริมฝปากจากแกว นอนลงมองสายและขวดนํ้าเกลือ ไถถ ามเพ่ือนสาว
“เพ่งิ สายหรอื น?่ี ผมรสู กึ เหมือนหมดสติไปนานจัง”

๓๑๗

“กน็ านนะสิ นมี่ นั ใกลเ ทีย่ งวันจนั ทรน ะจะ อยาเขา ใจผดิ แคเ ขา หอ งผาตัดหามเลอื ดก็เกอื บถึงเชา วนั อาทติ ยแลว”

เกาทณั ฑสะดงุ แตแ ลว กส็ งบสติ

“ผมรอดมาไดยังไงนะ ความรูส ึกตอนนั้นเหมอื นกลบั บา นเกาแน จติ เริม่ ทบทวนอดตี แลว ดว ย”

เรือนแกว เลิกค้ิวสูง เกือบถามวา ทบทวนอยางไร แตก็ละความสนใจไปตอบขอ ของใจแรก

“โชคดีเขา เสนเลอื ดเลก็ นะ หัวกระสนุ ทะลผุ านไปเฉย ๆ ไมโดนอวัยวะสําคญั แตเ สียเลอื ดมากหนอ ย ถาถึงมอื หมอชากวา นนั้ ก็
...”

หลอ นละไว อาศัยกิรยิ ายักไหลเปน ตัวเติมชอ งวา ง

“แอป ลอดภัยดหี รือเปลา ?”

หญิงสาวย้ิมแต ผายมือกวา ง หมุนตัวใหเห็นโดยรอบ อวดรางในชดุ กระโปรงเสือ้ แขนกดุ ที่เปลือยตลอดลาํ แขนเรียวกลมกลงึ
ยวนตายวนใจ

“อาการครบสามสิบสอง อยากตรวจใหชดั กวา นีไ้ หม?”

คนไขกลืนนํ้าลายลงคอ ทําหทู วนลมกบั ถอยคํายวั่ กิเลสชนิดนนั้ เพลียงว งและอยากนอนจดั แตพะวงกังวลหนกั จนไมอาจรอ
หลบั แลว ต่นื ขนึ้ เสยี กอ นคอ ยสะสาง

หรตี่ าขมวดคิว้ ยุง ครุนคิดอยนู านกอ นถามหาโทรศัพทม ือถือ เรือนแกว ชะงกั นิดหนึง่ กอนสะบัดหนา คอน เดนิ ไปรอ้ื หยบิ จาก
กระเปาถือของตนมาสง ใหโ ดยดี เขาสงตาขอรอ ง ส่อื ความหมายไดว า ตองการเขตสว นตัวชว่ั คราว

เรือนแกวเขาใจ หลอ นเมม ปากเปนเสน ตรง กอนเปลีย่ นสีหนาเปน ยม้ิ แยม กมลงไลใ บหนาเขาดวยสัมผสั ละมนุ และแววพศิ วาส
ในตา

“แอจ ะลงไปหาขา วเทย่ี งทานสกั ครึ่งชวั่ โมงนะคะ…ทรี่ กั ”

ทว งทาํ นองสูงต่าํ และถอยคาํ ดอู อนหวานนมุ หู หากแตท วามกี งั วานดุเรนฝากแฝงอยใู นที โดยเฉพาะคาํ ลงทา ย

เอวองคงามตาของหญิงสาวผา นประตูออกไปแลว เกาทัณฑย ังอึ้งสนทิ นี่มนั เกิดอะไรขนึ้ บาง เขาพดู หรือทําสงิ่ ใดลงไปบา ง?

กางโทรศัพท กดปุมเปดเครอ่ื ง กอนอน่ื โทร.เช็กวา มีขอ ความจากใครฝากถึงตนหรอื เปลา เมือ่ พบแคข อ ความไรส าระจากเพ่อื น
สองสามคนก็เปลี่ยนทิศทาง กดเบอรข า มประเทศเขาบานปชู นะ

“สวัสดคี ะ ”

เสยี งเบานมุ ท่ที าํ ใหเ ขาใจเตนไดท กุ ครง้ั ดังข้นึ ทปี่ ลายทาง เกาทัณฑเ บกิ ตาโตอยางยนิ ดี ทั้งทส่ี ตสิ ตังชกั เลือน ดว ยเพราะรางกาย
เริม่ หนักองึ้ จากพษิ แผลบอบชํา้ และการอดอาหารเกอื บสองวนั

๓๑๘

“แพ…น่ีพ่ีเตนะ”
หลอ นเงียบ ซ่ึงไมยากท่ีจะคาดหมาย เขาผิดนัดเชาวนั อาทติ ย
“พีข่ อโทษ คอื เกิดเรอ่ื งขึน้ ที่น่…ี ”
“ทราบจากหนังสอื พมิ พแ ลว คะ ”
หลอนชงิ บอกกอนเขาพดู จบ เลนเอาเกาทณั ฑช ะงกั เหมอื นแทงโทรศพั ทห ลุดเขา ปาก หลอ นพูดอะไร? ทราบจากหนงั สอื พิมพ?
“ยนิ ดีดว ยนะคะทมี่ สี ว นชว ยตํารวจจบั คนรายคายาเสพยตดิ ขา มชาติ กลายเปน วรี กรรมหนาหนงึ่ โดงดังไปทวั่ ประเทศ ถกู ยงิ ก็
พน ขีดอันตรายอยางรวดเรว็ ”
เกาทณั ฑผงะหนอ ย ๆ
“แพ…”
“ขอใหม คี วามสขุ กบั คดู มื่ นํ้าผ้งึ พระจันทรของพ่นี ะคะ”
จบเสียงเศราลกึ อยางนาใจหายนนั้ สญั ญาณก็ตดั ไป เกาทณั ฑตวั ชาเหอ มึนเควงเหมือนเจอฟาดดวยซงุ ทะลงึ่ พรวดขึน้ รองเรียก
แพตรีหนอยเดยี วก็เจ็บบาดแผลจีด๊ จนตองแยกเขีย้ วกระแทกทายทอยลงกบั หมอนอยา งแรง
เวรแลว ไหมละ ประจกั ษฤ ทธข์ิ องสื่อมวลชนกับตนเอง คนมาทาํ งานดวยกนั แท ๆ เสอื กหาวา มาฮนั นมี นู สรู อู ยางบดั ซบ!
แตเ มอื่ คิดทบทวนกเ็ ดาไดราง ๆ เรือนแกวอาจถกู สอบปากคํา อาจถกู นักขา วถาม อาจจะอะไรตอ อะไรรอยแปด สรุปแลวนาจะ
หลุดบางคาํ เพอ่ื ชี้ใหเ ห็นวา ทอี่ ยูกับเขาสองตอ สองในยามวิกาลนนั้ ไมใชด วยฐานะท่เี สยี หาย โดยเฉพาะบัดน้ี เรือนแกวมสี ิทธอ์ิ างไดเ ต็ม
ปากเต็มคําวา เขาเปน คนรกั จะนับกันท่ีความรูสึกทางใจหรือถอ ยคําที่เปลงประกาศแกก นั ในขณะแหงความเปนความตายก็ใชท้งั นนั้
ถาเรอื นแกว บอกตาํ รวจหรอื นกั ขาววาเปน แคเพอ่ื นรวมงาน คงงามหนาฝา ยหลอ นดีแท
นึกเหน็ ใจและไมโ ทษหลอ น คนมันพระศุกรเขาพระเสารแ ทรกก็อยางน้แี หละ
พยายามตอสญั ญาณหาแพตรีอีก แตสายไมวา ง หลอ นคงจงใจยกหูโทรศพั ทข้นึ
ยตุ ิความพยายาม เหนือ่ ยลา อยากพักผอ นเต็มที เพราะขบั เคย่ี วกับความบาดเจบ็ มานานเกนิ พอ แตก ค็ ดิ อะไรขึน้ ได เขาควรรีบ
โทร.ขอโทษลงุ คามภรี  และถือโอกาสใหทานชวยปรับความเขาใจกบั แพตรลี วงหนา
ขณะจะลงมอื กดปมุ เสียงเรยี กเขาก็ดงั ขนึ้ เสียกอน เขายมิ้ ดีใจนกึ วาเปน แพตรี แตพ อเห็นหมายเลขบนหนาปดก็หุบย้ิมสนทิ
“กูเอง”
เกาทัณฑสงเสยี งทกั กอนแบบคนจะหลับมหิ ลบั แหล

๓๑๙

“ไงพระเอก ฟน แลว ?”
เชงิ ไททักอยา งรา เรงิ
“อือ…กําลงั จะตอ งนอนตอพอด”ี
“อะไรวะ ไดยนิ เสยี งกจู ะลาหลับเลย คยุ กอ นซโี วย ”
เกาทณั ฑหัวเราะแคน ๆ
“คิดถึงกมู ากหรอื ไง?”
“เออ โคตรคิดเลยละ ”
“เหนือ่ ยจริง ๆ วะ เชงิ ขอพกั เหอะ”
เขาหมายความตามนั้น งงเควงจะรว งอยูแ ลว และอยากใชก ําลังเฮอื กสุดทา ยกอนหลับโทร.หาญาติผูใหญของตนมากกวา
“เหม...รอดตายก็คดิ ฉลองดวยการตื่นซะใหคมุ หนอยซีเพือ่ น นา จะคน พบแลว วาชวี ิตตอนลมื ตาดูและเปดหูฟงมคี า ขนาดไหน
หลบั กบั ตายนะ คลายกนั มาก อยามวั หลับไหลลุมหลง เสยี เวลาในชีวิตเปลาเลยสหาย”
เกาทณั ฑเบอื นหนาจุป าก
“แกลงคนปว ยบาปกรรมนาเฮย ”
“เลา ใหฟ งหนอ ยสิ อยากรูขา ววงในกอนใครนะ”
คนไขถ อนใจเบา ๆ
“ใหหลับอกี ตื่นนะ สัญญาจะโทร.ไปเลาใหห มดเปลือก”
“กูคุยกับแอก ็ไดว ะ ถาเกรอ ยูแถวนนั้ เรียกใหหนอ ย”
“ลงไปทานขา วขา งลาง”
เชงิ ไทเงียบไปอึดใจจนเกาทณั ฑนึกวา เพื่อนจะเลกิ กวนแลว แตหมอก็สืบความมาอกี จนได
“งน้ั ถามนิดเถอะ ตอบส้นั ๆ คําเดยี วไมเหน่ือยมาก”
“กถ็ ามซี ตอบเสรจ็ กูวางเลยนะบอกไวก อน”
“ออื ได จะถามแคว า คืนนน้ั ‘มัน’ ไหมวะ?”

๓๒๐

เกาทณั ฑสา ยหนาอยางระอดิ ระอากับการลอเลนของเพอ่ื นซี้

“มนั บา มนั บออะไรละ เกือบไปเมอื งผีนะ โจรจริง ปน จริง ไมใ ชฉ ากหนังเฉนิ หลง”

“ออ เปลา กูถามถึงฉากเด็ดทมี่ ากอ นฉากบนู ะ ”

ตาขวาของเกาทณั ฑข ยบิ นึกรแู ลววาเพื่อนหมายถงึ อะไร

“เชงิ …ไมใชอยางนน้ั ”

“คนเรานีก่ ็แปลก…”

เสยี งของเชิงไทยงั เรื่อยเฉ่อื ย

“เอะอะอะไรปฏเิ สธไม ๆ ๆ ไวกอน ทง้ั ท่คี วรจะรบั วา ใช ๆ ๆ กวู าจะหดั เปน คนตรงไปตรงมาเสยี ที มึงเอามงั่ ซี นาจะถือเปน
ความดชี นดิ หนงึ่ นะเต เชน เดี๋ยวน้ีจะบอกมึงตามตรง กรู ักยายแอว ะ รกั ชิบหายเลย ตงั้ แตเดอื นแรกทร่ี จู กั แลว ทีเ่ หน็ จีบเหมือนเลนนน่ั ขาง
ในไมเ ลนหรอก แยง ๆ กับมึงเหมือนเอาสนกุ แตค วามจรงิ ทุม สดุ ตัว และเห็นมึงเปนคูต อสทู ต่ี อ งฟาดฟน ใหตายไปขา ง...”

เชิงไทพกั เคน หวั เราะ

“เพ่อื นสวนเพ่อื น แฟนสวนแฟน พอบงั เอิญมาเปน เร่อื งเดยี วกนั กก็ ระอกั กระอวนนกั ละ วนั กอนกูเหน็ มงึ สญั ญาจะเลิกยุง ก็
สบายใจและรกั มงึ เพม่ิ ขน้ึ เปน กอง เห็นมนี องแพมาใหมก ็ยนิ ดปี รีดาไปดว ย เช่อื นะโวย กหู ลงเชอ่ื วามงึ พูดจากใจจรงิ ฮะๆ นึกไมถงึ วาแค
ขามคนื มึงก็ฟน ซะแลว โธเอย ! คดิ วา เปนพอ พระ หนั มาศึกษาธรรมะแลว จะพดู จรงิ ทาํ จริง ทไี่ หนได จอมปลอม มือถอื สากปากถือศลี ทง้ั เพ
ไอร ะยํา!”

จบคาํ ดาก็ตดั สาย เกาทณั ฑสะอึก ตาตืน่ หายเพลีย เลกิ เมามึนไปช่ัวขณะ ขบกรามแนน นกึ ชงั นํา้ หนา เชงิ ไทขึ้นมาอยางไมเคย
เปนมากอน หลายส่งิ ประดงั เขาสมอง ทงั้ ความคิดเปน เหตเุ ปนผลแยง คาํ เพ่อื น และทั้งความเขา ขา งตัวเองตามวิสยั ปถุ ุชน แตเชงิ ไทไมเปด
โอกาสใหเขาโตต อบ ชงิ วางหอู ยางน้ี สมควรถกู ต๊นั หนา นกั !

เสียเพอื่ นเพราะผหู ญงิ …

สายหนาระโหย เพลยี กายไมพอ ตองมาละเหี่ยใจเขา อกี ดวงมันถึงคราวตก เร่ืองเลวรา ยทุกชนิดทําทาจะเรยี งควิ เขามาตุย แลว ตยุ
เลาไมร ามืองาย ๆ

ผิดใจกบั เชงิ ไทไมใ ชเ รื่องเล็ก ทั้งนบั ทค่ี วามเปน เพอ่ื นรัก รใู จกันมานาน ชวยเหลือเกอ้ื กูลกันมามาก และทัง้ นับท่ีความเปน
เพือ่ นรว มงาน ตองพ่ึงพาอาศยั กนั ใหเ กดิ ความราบรนื่ หากมองหนา กนั ไมต ดิ หรือคิดแกลง ประสาคนเกลยี ดข้หี นา ระยะยาวคงหมด
ความสุขดวยกันทุกฝา ย

พยายามเอาใจเพอื่ นมาใสใจตน เชงิ ไทอาจพูดจากาวรา วรนุ แรงดวยความเจบ็ ใจประสาคนถูกหลอก ความรูส ึกของคนชนะท่ีถูก
ถีบโครมลงไปอยูใ นตาํ แหนง แพ แกลงใหดีใจแลวเผยความจริงอันนาขมขืน่ ทีหลงั นัน้ พอเปนทเี่ ขาใจไดวานา จะเดอื ดดาลสกั ขนาดไหน

๓๒๑

โดยเฉพาะถา เชิงไทรักและหมายปองเรือนแกว จรงิ จัง ทีเ่ คยเผอ่ื ใจไวค ร่ึงเดยี วเพราะตองชว งชงิ กบั เขา บดั นี้คงเปลย่ี นเปน ทมุ
เต็มรอยเพราะหลงนึกวาเขาสละสิทธิ์ พอพบวาธงขาวเปน แคก ลลวงกอนชักธงรบขน้ึ สดุ เสาเมอ่ื เอาจริง เชงิ ไทจงึ หมดความยับยงั้ ชั่งใจ
ประกาศความเปนศัตรกู ันอยา งเปดเผยเขาบา ง

ตอ เม่อื นานไปหลังจากน้ี เกาทณั ฑยอ นมองกลบั มาจงึ ไดเ ขาใจ และเห็นโดยปราศจากการเขา ขา งตนเอง วาการรกั ษาสจั จะมี
ความสาํ คัญเพยี งใด บางครัง้ แมถ กู อารมณเ หนยี่ วโนมรุนแรง ก็สมควรรัง้ ดึงไวด ว ยความพยายามท้งั หมด ถา การคลอยตามแรงจูงใจมันขดั
กับสัจจะทีเ่ คยลน่ั ไวกบั คนอ่นื หรอื แมต นเอง

หากไมม ัน่ ใจวา จะทําได ก็ไมควรล่นั สจั จะ!

ถาเขารักแพตรี ใหใจกบั หลอ นเพียงคนเดยี วดงั ควร และดงั ท่ีเคยจบั มอื รับรองไวกบั เชงิ ไท ทง้ั หมดทั้งปวงจะไมนาํ มาสูจุดตัด
ในปจ จุบนั เลย รสแหง การรักษาสจั จวาจามคี า กวารสแหงหญิง และใหผลเปน ความราบร่ืนชน่ื ใจ ถา เขาไมเ ขาหาเรอื นแกว ก็จะไมพ บโจร
ไมบาดเจ็บแทบลม ตาย และที่สําคัญไมตกอยใู นสถานการณก ลนื ยากคายยากอยางน้ี

ยังดีหรอกท่ีความออ นลา ของรา งกายมากพอจะทวมทับความวุนวายใจ เหมือนคลื่นยักษโถมถาเขากลบความระเกะระกะบน
ภาคพนื้ มดิ เมน เกาทัณฑห ลับไปทง้ั ยงั กําโทรศัพทมอื ถอื ดว ยความต้งั ใจวา จะติดตอหาลงุ คามภรี อ ยา งนน้ั

เรือนแกว อาสาปอนขาวตมม้ือเย็นใหอยา งเอาอกเอาใจ ดูแสนดีและภกั ดเี กินกวา จะแขง็ ใจปฏเิ สธ ทัง้ ท่ีเขาสามารถเคล่ือนไหว
หยบิ จับชอนสอมไดเ องถนดั ในทาคร่ึงนงั่ ครงึ่ นอนพิงหมอนองิ พนักหัวเตียง ตื่นคราวนเี้ ขามีกาํ ลงั วังชาเพิม่ ขึ้นกวาครงั้ กอนมาก

ระหวางทานก็ฟงหลอ นจาระไนเหตกุ ารณท ่ีเกดิ ข้ึนหลงั จากเขาส้นิ ทา รวมท้ังการบอกเลา จากตํารวจเก่ียวกบั ความเปนมาของ
โคเฮจแิ ละไซ สําหรับโคเฮจิน้นั เปนกปั ตันเรือสนิ คา ขนยาบา เฮโรอนี และโคเคนซอ นใตต ูค อนเทนเนอรเขา สิงคโปรม านานนับปแลว
ตาํ รวจหวงั จับกมุ พรอ มของกลางโดยละมอ มขณะกาํ ลงั เจรจาซอ้ื ขายคร้ังใหญในหองพกั โรงแรม แตเผอิญความแตก โคเฮจิและพวก
ชวยกันฆาหนวยทะลวงฟนแลว หนีขนึ้ ลิฟตเสียกอน เน่อื งจากรูแ กววาตํารวจแหมาดักลอ มปดทางหนดี า นลางสนิ้

“หนงั สือพิมพไ ทยลงขา วของเราแอรหู รอื เปลา ?”

หญิงสาวซอ นยิ้ม

“ออ แคบางฉบับมง้ั ไมถ ึงขนาดเกรียวกราวพาดหัวขา วถว นหนาหรอก ยาเสพยตดิ ขามชาติมลู คา นบั รอ ยลา นนะ เรอื่ งคอขาด
บาดตายของที่นี่ แตเ มอื งไทยแคห นึง่ ในขาวใหญท ่ีจะถูกลืมภายในสองวัน เดน หนอยตรงรปู หนมุ ไทยอาการสาหสั กับสาวไทยหนาตา
สวยๆอยา งแอเปนภาพขา วเทานั้นแหละ”

เกาทณั ฑก ระเดอื กนํ้าลายลงคออยางยากเย็น

“เจอนักขาวดว ยเหรอะ?”

“เจอ เปน นกั ขา วไทยดว ยส”ิ

๓๒๒

ชายหนมุ เกือบถามวา ใหสมั ภาษณอ ยางไรบาง แตเปลีย่ นใจ รับขา วตมทหี่ ลอนปอ นจนหมดสํารบั โดยสงบคาํ ขางในชกั กลดั
กลุมเจียนโอย

แลวนี่จะทําอยางไรตอไปด?ี

บอกรกั เรือนแกว ไปแลวดวยปาก ฝากใจจรงิ กันแลว ดว ยชีวติ ทั้งชีวิต ทีแ่ ยคอื ถา ใหเขาพดู ถงึ ความรูส ึกจากใจจริงกันใหมเดย๋ี วน้ี
ก็คงตอ งพูดเหมอื นเดิมเสียดวย

เขารักหลอน...

เรือนแกว เห็นเกาทณั ฑทาํ หนา อมทุกข ก็พอเดาทางถกู ไดแ ตแบะปากยิ้มเยย ลมแลง หลอนยืนแอบฟงเขาคยุ โทรศัพท แมจับ
ความยากมาก แตเ สยี งรองเรยี กชื่อเปน คําสดุ ทา ยดัง ๆ นนั้ เขา หทู ี่แนบบานประตูชัดเจนดี เดาวา ปา นน้ีแมน ั่นคงนัง่ นาํ้ ตาตกในอยูบนเตียง
นอน ทราบจากการคยุ โทรศัพทก บั พิจยั วาหนังสอื พมิ พร ะดบั ชาวบา นทกุ ฉบบั ลงขาวประกอบรปู หราทเี ดยี ว เพราะไดแ หลง กระจายขา ว
ประเทศเพ่อื นบานรายเดียวกัน

ทีบ่ อกท้ังตํารวจและนักขา วคือหลอ นกับเกาทัณฑเปน คนรกั มาเทีย่ วกนั แตว ิธีคัดเลอื กถอยคําพาดหวั ขาวถกู ดดั แปลงเสริมแตง
ไปตามถนัด ซ่ึงเรือนแกวกไ็ มอ นิ งั ขงั ขอบนกั เนื่องจากอยากให ‘ใครคนหนงึ่ ’ อา นพบทํานองนนั้ อยแู ลว

เกดิ มาไมเคยแขง ไมเคยแยงผูชายกับใคร ชีวติ สาวเหมือนมขี บวนกระจบิ กระจอกเรยี งสลอนเขามาใหเลอื กและปฏิเสธ รตู ัว
ตัง้ แตเ พงิ่ เรม่ิ รนุ วา นยั นต าหลอนมีอาํ นาจสะกดใครใหหลงรักกไ็ ด ขอเพียงเล็งนงิ่ ๆ ตอนสบกนั อยา งจังดวยความรสู ึกเหนอื กวาทีเดียว
เทา น้นั สําเหนียกเลยวา มโนภาพหลอ นกอเปน รูปกระแสพลังเรา สงเขา ประทบั กลางใจฝา ยตรงขามชนิดลบไมออก ตอ งกลบั ไปนอน
ทรมานทกุ ราย

ครง้ั นก้ี ็ไมคิดวา ไปแกง แยง หรอื ตอ งออกกําลงั แขง ขนั กับแมคนนน้ั เกาทณั ฑต ามจีบหลอนตอยๆ ถึงกบั เขน เพ่ือนรกั เพื่อแยง
หลอนดว ยซ้ํา หลอ นตา งหากเพ่งิ รูต ัววาตอ งการตอบตกลงกบั เขา และเขากย็ งั คงอยูท ีน่ ่นั ตลอดเวลา ไมไ ดห า งหายไปไหนเลย

เชิดหนานดิ ๆ ถา บงั คับใหย อมรบั กจ็ ะยอมรับวามคี รัง้ เดยี วที่รูสกึ เหมอื นถกู กดคา ใหตอยตาํ่ ลง เม่ือรูช ดั และเหน็ กบั ตาวา
เกาทณั ฑทําทีหางเหิน เหตุเพราะตดิ เนือ้ ตอ งใจสาวงามท่ีดูดีไปทกุ กระเบยี ดอกี คน รุม รอ นราวกับสวมวิญญาณนางอจิ ฉาเมื่อเหน็ ความสวย
หวานปานหยาดฟา ของแมนน่ั ทว งทสี งบกิริยาเปนกลุ สตรแี ทท ี่หายากทาํ ใหยอนกลบั มาเปรียบเทียบกบั ตนเอง และรูวา แตกตา งกันราวกบั
สีออนตดั สีเขม

เกาทณั ฑเลือกไปอยทู างโนน จงึ คันคะยิกในอกวาหลอ นแรงไมพ อจะย้อื เขาไว หรืออกี ทีกเ็ พราะไมนา ถกู ใจอยา งแมสีออน

พอนอนไมห ลบั หลายคืนติดกันน่นั แหละ หลอ นจงึ รวู าเกาทัณฑมอี ทิ ธิพลกบั ตนเพยี งใด

เขากนิ ขาวตมอิ่ม เรือนแกวใชทชิ ชูเช็ดมมุ ปากให เกาทัณฑรสู ึกแปลก ๆ คลายเหน็ ประธานาธิบดถี บู า น อยางเรอื นแกว ไมใ ช
คนท่ีจะบริการเอาอกเอาใจคนอ่นื ถงึ ขนาดนี้

“เราผานคืนนั้นมาไดย งั ไงนะ นึกวาเสร็จเสียแลว ”

เกาทัณฑพึมพํา เรอื นแกว เบ่ือพูดถงึ เรอ่ื งรา ย จงึ หนั เหไปอกี ทาง

๓๒๓

“คนื นั้นกําลังจะถามเลยวาทแี่ อรูสึกเหมอื นเตียงหมนุ เกดิ จากอะไร”

ชายหนมุ กะพรบิ ตาสองสามที

“รางกายคงเสยี ดุล หรือจติ ใจอาจเคลื่อนไหวในทศิ ทางท่พี นภมู ิรูของผม ถาผมมกี ญุ แจ ก็อาจไขประตเู ปดขมุ ทรัพยมคี าในตวั
แอออกมากไ็ ดนะ ในจังหวะนั้น”

“เชนเห็นตัวเองในอดีตกอ นมาเปน อยา งน้?ี ”

เพือ่ นชายสัน่ ศีรษะ

“ไมร”ู

เรือนแกวยืน่ ฝา มือมาลูบหนามเคราแหลมท่ีคางเขาใหตวั เองจั๊กจี้เลน

“โกนหนวดใหเ อาไหม?”

เกาทณั ฑปดตา ผงกศรี ษะนิดหนึง่ กายเปนทกุ ข ปวดเสียวบาดแผลเกือบตลอดเวลา แตตาเริ่มเปนสุข เมือ่ เหน็ ภาพเอ้ืออาทรของ
เรอื นแกวอยา งตอเนอื่ ง นับเปน การผสมผสั สะทกี่ อใหเ กิดความผูกพันแนน หนาเขาทกุ ที

ยังคงปดตาอยเู ชน นั้น เมื่อหญงิ สาวผเู ปนหนึ่งในสองของดวงใจผกู ผา ขนหนคู ลองคอใหหลวม ๆ ไอรางสาวที่สงถงึ ฆาน
ประสาทยวนใจใหใ ฝน กึ ถงึ เนียนเนือ้ อนุ และรูปรมิ ฝปากอ่ิมนา จูบ น่เี องเคร่อื งรอ ยรัด น่ีเองสิ่งตรึงยดึ ผูคนไวก ับเรอ่ื งวุน วายรอยแปด แกไม
ตก

เรือนแกว เอามอื ยีครีมโกนหนวดปายทีละนิดจนกลบครงึ่ หนา แลว บรรจงลากมีดโกนจากบนลงลางทีละจุดดว ยฝามอื เบานุม
ไมระคายสมั ผัสแมแ ตนอ ย ทวาก็มนี ํ้าหนกั พอจะกดคมใบมีดกวาดเสน ขนนอ ยใหญอ อกจนเกล้ยี งเกลาทุกแถบพื้นท่ีที่ปาดผาน ทาํ ใหผอน
คลายลงราวกบั เปลอื้ งทุกขจากใบหนาและจิตใจพรอ มกัน

ยามหลอนใชม อื ขางที่วางจากมีดโกนจับใบหนาเขาพลกิ หนั และคางแนบประคองแกมไวเพ่อื โกนดา นตรงขามใหถนดั เปน
นาทที ี่รสู กึ สุขสบาย สวางรอบ เพลิดเพลนิ อยางยากจะหาอะไรเทยี บ

อยากใหหนวดเคราของตนยาวกวา นีส้ กั สามเทา เพราะไดเ วลาเสร็จสิน้ หลอ นใชผ า ชบุ นํา้ เช็ดทําความสะอาดผวิ หนากบั ซอก
คาง และผละออกหางเร็วเกนิ ไป เขายังเสพสขุ ไมอิม่ พอ

เรือนแกวหายเขา หองน้าํ ไปพกั หนึง่ เกาทณั ฑเ ปดตารอ ตองลดตัวเลอื่ นลงนอนดว ยความปวดสขี า งในทา นงั่ นานๆ พกั หน่ึงก็
เหน็ หลอ นกลบั ออกมาดวยทาทีของนกนอยในกรงทอง

“แอออกไปเทย่ี วนะ ดึก ๆ กลบั ”

ชายหนุมขมวดควิ้

“เท่ียวไหนคํ่า ๆมดื ๆ ”

๓๒๔

“เกาะ...ไปนง่ั ดร๊งิ กม ่ังฮี่ อดุ อูเฝาเธออยแู ตในหอ งสองวันแลว เห็นใจกนั มัง่ ”
“เทยี่ วยังไง ผหู ญิงตวั คนเดยี วเนยี่ นะ?”
เรอื นแกว ยกั ค้วิ ลดราวกนั้ ขา งเตียงลง กอนขน้ึ น่ังเบียดสะโพกชิดรา งเขา
“นึกวา ในตัวแอมีผูหญิงกีค่ นละ ไมใ ชผ สู าํ เรจ็ ฤทธแ์ิ ยกกายไดน ่คี ะทา นพี่ จะไดเ ทย่ี วแบบคนเดียวหลายตัว”
เกาทณั ฑชกั หงดุ หงิด
“ตอ งมีคนไปดวย”
“ชวยไมไดค ะ เห็นจะตองเดินตอ ก ๆ ไปน่งั ฟงเพลงคนเดยี วอยา งน้ีแหละ บอดี้การด วง่ิ หนลี ูกปนไมท นั โปงเดยี วนอนเปนอึง่
อางหงายทอ งเลย”
คนเจ็บนกึ ถึงสภาพนอนมองเพดานของตนแลว หวั เราะ แตแลว กร็ ีบทําขรึมเอ็ด
“ออกไปไดย ังไงเลา อันตราย เพง่ิ เจอเรื่องมาแท ๆ ยงั มกี ะจติ กะใจกลา ฉายเดี่ยวอีก”
“สิงคโปรป ลอดภัยออก คืนกอ นมนั วนั ซวยนะ เจอแจคพอ็ ตชนดิ หน่ึงในแสนเขา ให ปกตคิ งไมม เี สอื สงิ ห กระทงิ แรดคอยขยา้ํ
แอห รอก ขอรบั รองความปลอดภัยใหต วั เองคะ”
วา แลวกข็ ยับลุกไปหยิบกระเปาสะพาย หนั มาย้ิมหวาน โบกมือบา ยบายดว ยทาทที ่ีสะกดิ ใหนกึ ถงึ การจากไกลแสนนาน
“ไปนะ”
“แอน า ...ขอรองเถอะ”
“กร็ อ งสคิ ะ ทําไมตอ งขอแอด วย เออ! หาวาอดุ ปากไวร ึ?”
“อยาออกไปเลยนะ”
“ยังไงกันละน่ี หาม ๆ ๆ ...หวงเหรอ?”
“หว ง!”
“ตัวเองเปน ใครคะ คุณพอเคา เหรอ? พูดวา หว งแลว ฟงแปลก ๆ เออถาบอกหวงคอ ยนา อยูในโอวาทหนอ ย”
เห็นทา ลอยหนา ฉอด ๆ เชน นั้นแลวเกาทณั ฑเฉลยี วรวู า ตนถกู ตม คอ ยเบาใจลง หลอ นคงอยากฟงบางคาํ นัน่ เอง เลยแกลงย่ัวให
วาวนุ ไปอยางน้นั แหละ อาจมีวงเลบ็ นดิ ๆ วา ถา เขาขดั ขืน ไมย อมกลาวตามใจ หลอ นกจ็ ะออกไปเทยี่ วจรงิ ดว ยมานะประจาํ ตัว
“ผมหวง...”

๓๒๕

พดู ออ มแอม
“หวงใครไมท ราบ?”
“หวงแอ เดย๋ี วหนุม ๆ เขา มาลอ ม”
กลัน้ ใจเอย เสรจ็ แลวก็มอื ส่นั เพราะรสู กึ วามบี างอยา งไมถกู ไมค วร
เรือนแกว ท้งิ กระเปา ลงแถวนนั้ อยา งไมแ ยแส เดนิ เขา หาเขา ยม้ิ เยื้อนอยา งผกู าํ ชยั แมรมิ ฝป ากหลอ นยงั ระบายย้มิ งาม แต
ประกายตากลบั ระยับเลศนยั ประหลาด
“กไ็ ด จะใหหวงนะ”
มาถงึ เตยี งและเสปด ผงขา งหมอนเขา กอนขมวดปมทิง้ ทา ย
“แตต อ ไปนี้แอก็มสี ทิ ธหิ์ วงเตเหมอื นกนั !”

๓๒๖

บทที่ ๒๓ ใจสลาย

บนเคร่อื งแอรบัสเทยี่ วบินกลับกรุงเทพฯนัน้ ครึ่งทางชวงแรกเรือนแกว ผูกขาดการสนทนาตลอด ทวาสุมเสียงที่กระจายแรง
หฤหรรษไ ดสะพดั ของหลอ นแทบไมสะกิดใหเ กาทณั ฑหันเหมาสนใจเอาเลย เน่ืองจากยิง่ ใกลน า นฟากรุงเทพฯเขา ไปเทา ไหร ใจยิง่ เปน
กังวล ตะครนั่ ตะครอกบั สถานการณล ําบากทกี่ าํ ลงั จะเผชญิ มากขน้ึ เทา นน้ั

ปญ หาคาราคาซังท่กี ําลังเปนชนักปก หลงั นไ้ี มใ ชเ รื่องเลก็ เขาตดิ ตอ ถึงลงุ คามภรี สําเรจ็ เพ่ือรบั รวู าลุงพูดมนึ ชาใสราวกบั คน
แปลกหนา และเมื่อโทร.หาพอ พอ กพ็ ูดแคส ้นั ๆ วา อยาเพง่ิ คดิ หมั้นคดิ แตงเลย ถายังทาํ ตวั เหลวไหล สองจติ สองใจเปนเด็กอมมือ น่นั ก็จะ
เอา น่ีกจ็ ะเอาเหมอื นอยา งนี้

ล้ินจกุ ปากเพราะปฏิเสธพันธะทางใจทม่ี ตี อ เรอื นแกวไมไ ด ประเภทบอกวา เปนแคเพือ่ น เพ่งิ แตะไดแ คป ลายเล็บตอนย่นื มือรับ
เอกสารงานบริษทั นน้ั รูแกใจชัดวา มุสาแท

ลาสดุ เมอื่ อาการกระเตอ้ื งขึน้ จนเลกิ กระยองกระแยง พอมองเนอ้ื ตัวหลอนแลว ก็ยงิ่ คกุ รนุ ไปดว ยความฟุง ซานอทุ ธจั รํ่า ๆ จะ
หมดความอดทน ยอ งไปทาํ มดิ ีมริ า ยกลางดึกกห็ ลายครัง้ กเ็ ลนหลับนอนอยหู องเดียวกนั ตัง้ หลายคืน ปรนนบิ ัตใิ กลช ิดแคเ อ้ือมถึงเพยี งนนั้
ถาปราศจากความรสู กึ เล่อื นเปอนอยางวาโดยสิ้นเชิง กค็ งตอ งเปน ขนั ทเี สยี กอ นหรอก

หากสดุ กลนั้ ระงบั ยับยงั้ ไวไ มอ ยู ปา นนค้ี งยิ่งกลมุ เปนสองเทา ออ...หรืออาจจะปลอดโปรง โลง ใจไปเลย เพราะเปน อันวา หมด
สิทธใ์ิ นตวั แพตรีอยา งเด็ดขาดตลอดชาตแิ ลว

วานซืนมนี กั ขาวขอเขาสัมภาษณ ทําใหร ูวาส่อื มวลชนเลนขา วตา งประเทศทมี่ คี ูหนมุ สาวไทยเขา ไปเอ่ียวนี้กนั หลายวนั อาจหลง
เปน ขาวเลก็ ขาวนอ ยประเภทรายงานความคืบหนาอาการบาดเจบ็ ของเขา หรืออาจผูกเปน ตอนตอ ดเุ ดด็ เผ็ดมนั วนั ตอ วันตามอัธยาศยั ซึง่
สรุปแลวจะอยา งไรกต็ ามที หากแพตรีตดิ ตามอา นละก็ เปน ตองรูว า เรอื นแกว อยชู ิดใกลกบั เขาไมค ลาดสายตาเลย แมเขาปฏเิ สธการให
สมั ภาษณแ ละถา ยรปู แตเ รือนแกว กล็ อยหนาลอยตาเดินออกไปคุยกบั นักขา วอยางสมาํ่ เสมอในฐานะผอู นบุ าลเขา จนปญญาจะหามหลอน
เสียดว ย

ขาออกจากโรงพยาบาลนึกวา ขา วซาแลว คงเลิกติดตามกันแลว ท่ไี หนได เจอแสงแฟล็ชวาบตงั้ แตกอนเขาลิฟต ใครตอใครคง
คดิ วาเขายินดีกบั การเปนขา วดงั ในทางดี ท่ีประกอบวรี กรรมชวยตนเองและคนรักใหรอดพน จากเง้ือมมอื เหลารายอันเปนทห่ี มายหวั ของ
ทางการ แตเกาทณั ฑรูแ กใ จวาการเปนขา วครัง้ นนี้ าเครยี ด นาขัดเคอื งเพยี งใด

โดยเฉพาะอยา งยง่ิ ภาพเดนิ คเู คียงออกจากโรงพยาบาลระหวา งเขากับเรอื นแกวคงตําตาตาํ ใจใครอกี คนทร่ี ักเขา แตถกู เขาทรยศ
ลบั หลังเชน นี้...

เมอื่ เรอื นแกว พบวา กวา สบิ นาทีทผี่ านมาตนจอ อยคู นเดียวราวกบั จาํ อวดราคาถกู กช็ ักมีน้ําโห หลอ นยิ้มหวานเปนพิเศษกอ นฝน
ถาม

“ทําหนายุงยงุ รูปหลอของแอก ลมุ อะไรคะ? บอกมั่งซี สงสยั ตอนหวผี มเมอ่ื เชา เหน็ หัวเร่มิ เหนง กระมัง”

เกาทัณฑขําไมอ อกกบั คาํ หยิกนนั้ แตฟ ง โดยรวมแลวรูวาแมน างในดวงใจขางตวั ชกั เริ่มเขมนทเ่ี ขาเงยี บเฉย จงึ จําใจโตตอบ
ออกไปบา ง

๓๒๗

“หวั ยงั ไมเ หนง ”

ฝน ตอบทอื่ ๆ แบบไมออกแรงคิด เรือนแกว ยกขาไขวหา ง ปรายตาแลเขาดวยความรูสกึ ออนไหวของผหู ญงิ

ความจริงกพ็ อรอู ยหู รอกวา ที่นั่งเครียดเปนตาแกน ่ี กเ็ พราะเกาทัณฑกาํ ลงั หนกั ใจเก่ียวกับใครคนหนึ่ง และเพราะรูอยา งนัน้ จึง
เจบ็ รอ นราวกับยืนเทา เปลากลางแดด หลอนมคี า เกนิ กวาจะหวงหงึ กระบึงกระบอน เชือดเฉือนแปรน ๆ เปนอแี รงเจอลกู ดอกในละครทวี ี
แรงกร้วิ และไฟรษิ ยาในหญิงมลี ักษณะเผาผลาญรุนแรงเหมือนกันหมด สาํ นึกในความเปน หงสหรือกาเทา น้นั ท่ียับยัง้ ไวหรอื ปลดปลอ ย
ออกมา

หลอ นน่ังอยูต รงไหนกนั แน? หนึ่งในตัวเลอื กใหเ ขาลังเลวา จะหยบิ ดีหรือไมห ยบิ ดี? อยากสะกิดถามใหรูเ รอ่ื ง แตน่นั เหมอื นไร
ความม่นั ใจในคาของตนเองชัด ๆ เขาเลอื กหลอน เพราะหลอ นอนุญาตใหเลือกแลว หลังจากดูใจ เหน็ ใจกันดแี ลว

อยากสาธยายใหเขาฟงเปนการขู วา ทุกวนั น้มี ีใครเรยี งควิ มาใหห ลอ นเลือกบาง ไดย นิ ชอ่ื กับนามสกุลบางคนจะอาปากคา ง แต
นน่ั กเ็ หมอื นเห็นวาคา ของตนท่ีปรากฏตอสายตาเขายังไมช ดั พอ จงึ ตอ งอาศัยแกนอางอิงอน่ื มาเสริมอีก

ในท่ีสดุ จึงตัดสินใจซอนวิสยั หญงิ ทุกรูปแบบ แมน อ ยใจเหลือทนทีป่ า นนีเ้ ขายงั แสดงความครนุ คดิ วิตกกงั วลอยา งประเจดิ
ประเจอ ท้งั ทนี่ า จะยิม้ ใสออดออ นหลอ นกระหนุงกระหนิงเยีย่ งคพู ศิ วาสเมอื่ แรกหวานทวั่ ไป

“เตเ อารถจอดไวท สี่ นามบินหรอื เปลา?”

พยายามเจรจาพาทเี ปน ปกติ และถามแบบทเ่ี ขาจะตองตอบ

“เอามา”

“แอมาแท็กซี่ละ เดยี๋ วชวยขับไปสง หนอยส?ิ ”

เกาทณั ฑย กน้ิวเขี่ยปลายจมกู

“ก็ตองอยางนัน้ อยแู ลว”

เรือนแกว อมยมิ้

“ลอเลน นา เธอเจบ็ แผลอยู เด๋ียวฉนั จะขับไปสงใหต า งหาก”

“ทเุ ลาลงเยอะแลวละ ไมอ ักเสบแบบนขี้ ับไดส บายมาก”

เลี่ยงเชน นนั้ เพราะตง้ั ใจจะสง เรอื นแกวใหเ สร็จ ๆ แลวตรงดง่ิ ไปบา นปูช นะทันที แมข ีเ้ กยี จอยบู างเนื่องจากตองยอ นไปยอนมา
ออ มโลกก็ตาม

“ยังไงเธอกต็ องพักผอ นอีกระยะนะ แผลปริละ แยเ ลย”

๓๒๘

“แคน ี้จิ๊บจอ ย ดใู นหนงั สิ พระเอกโดนยงิ ต้ังหลายนดั ยังทําปากเบ้ียวแคเดยี๋ วเดียว ขับรถบรรทุกตะบงึ บุกเตะตอ ยกบั ผูร า ยตอ
หนา ตาเฉย ผมจะยอมแพไดไง”

เรือนแกวหวั เราะ สบายใจขนึ้ นิดหนอยกับบรรยากาศการสนทนาท่ใี สกวาเดิม ตะแคงขางเอาไหลพิงพนกั มองเขาดว ยตาเปน
ประกาย

“ง้นั แข็งแรงพอจะพานางเอกไปเทย่ี วไดหรือเปลา?”

เกาทัณฑก ะพริบตาปรบิ ๆ ความเงยี บอึ้งของเขาทาํ ใหเ รอื นแกวเอือ้ มมอื มาเขยา ปลายแขนรบเรา

“แออยากดูหนงั อะ ”

ชายหนมุ ลอบถอนใจ บอกหลอนตามตรง

“ผมตอ งไปพบญาติผูใหญล ะ แอ ผดิ นัดธุระสําคัญกบั ทา นไว”

หญิงสาวหนางาํ้

“ใหแ อไ ปดว ยนะ”

รุกอยา งเกบ็ ซอ นไวไ มอ ยู เพราะรูวา ที่หมายของเกาทัณฑค ือแมเทพธดิ าลาวณั ยอ ีกนางหนง่ึ น่นั เอง เขากาํ ลังจะไปงอนงอ ยายคน
นัน้ ไมใชผใู หญที่ไหนหรอก

เปน ประสบการณค รั้งแรกของเกาทัณฑท่ีเปนสุขจะเคยี งขา งกบั ผหู ญงิ คนหน่งึ พรอมกับรําคาญไปในตัว ทเี่ คยผา นมาถารําคาญ
กจ็ ะอยากขบั ไสไลส ง แตน่ีพลิ กึ ที่เขาเองกอ็ ยากตามติดหลอ นไปทุกหนแหงเหมือนกัน หลายวันทีผ่ านมาเรือนแกวกลายเปน เงา กลายเปน คู
กลายเปนสวนหนงึ่ ราวกับชีวติ มไิ ดมเี พียงกายเดยี วตางหากจากกันอีกตอไป แคหลอ นหางไปซื้อของหรือเขาหอ งน้าํ นาน กห็ งดุ หงดิ คดิ ถงึ
จนเหลือจะรอแลว

แตอ ยา งไรเมอื่ ถงึ กรงุ เทพฯ กต็ องไปพบแพตรีใหไ ด. ..

“แอ. ..เราตางคนตางมีเร่อื งสวนตวั นาจะแยกกันไปทาํ แอเ ขาหองน้ําผมยังไมต ามเขา ไปเลย”

หญิงสาวครงึ่ ยิ้มคร่ึงบ้ึง

“กล็ องตามเขาไปส”ิ

วา แลว กย็ นื่ หนา เขา มาใกล เอยเรยี บ แตแ ววจรงิ จัง

“คนื นี้แอจะขนเสื้อผาไปคางหอ งเต ดแู ลเธอ”

เกาทัณฑส าํ ลกั นํ้าลาย อุทานเบา ๆ

๓๒๙

“เฮย !” คิดอยคู รูกอ นเอยแบบผอนนาํ้ หนักคําเปน เรื่องเลน “ผมเลยกลายเปน ลกู แหงใ นสายตาแอไปเลยหรอื น?่ี ดนี ะ เดย๋ี วลง
จากเคร่อื งขอรถเขน็ เด็กมาซกั คนั ซ”ี

เรือนแกวกะพรบิ ตาทหี นง่ึ เอยี งคอใชห างตามองเขาเฉยเปนครอู ยางอานใจ กอ นพดู แบบขวานผา ซาก

“แคบ อกวาจะไปคา งดวยหนอ ยเดยี วถงึ กับตาเหลือกเชียวนะ ใคร ๆ เขากค็ ิดวา แอเปน ของเตแ ลว ทั้งนน้ั แหละ โทร.คุยกับยาย
จา ยก็ถามระริกระรี้เลยี บเคยี งไปเลียบเคียงมา รําคาญเขา เลยยอมรบั ไปตามทค่ี นอนื่ นา จะเขา ใจ สมัยน้มี นั เรอื่ งธรรมดาจะตาย”

เกาทณั ฑกมศีรษะยกมือขวาปด หนา กอนเงยขนึ้ ตาปะทะตา

“แอท าํ อยางน้นั ไมถ ูกนะ”

“ทาํ มะ ?”

หญงิ สาวเผยอริมฝปากคางหนอ ย ๆ จอ งลึกลงไปในตาเขาอยา งพรอมจะใหเ อาเรื่อง เกาทณั ฑส า ยหนา พยายามพดู ออมเสยี งท้งั
ทีใ่ จตะโกนดงั กวา นั้นเยอะ

“ฝา ยเสยี หายคอื แอเ อง ตอนคนคุยสนกุ กันปากตอ ปากเกีย่ วกบั เร่อื งชูสาวของชาวบานนะ กยี่ คุ ก่ีสมยั ก็เหมอื นกันหมดแหละ ลุน
อยูอ ยางเดยี วคือผหู ญิงเสยี ทา เสร็จใครมั่ง แออยากใหพ วกนน้ั โพนทะนาเกีย่ วกบั แอใ นทางเสยี หายทํานองนห้ี รือ?”

เปลอื กตาหญงิ สาวขยิบ ปากคอส่นั

“โถ...ชางเขาเถอะคะ ”

เคนเสยี งหวาน แตข า งในชกั เหลืออด เพราะดูออกวา ทแ่ี ทเ กาทัณฑอ ยากใหโ ลกเขาใจวา เขายงั บรสิ ุทธผ์ิ ดุ ผอง ไรเ จา เขาเจาของ
ใชว าหวงใยช่อื เสียงหลอนจะเกดิ ราคีเกาะเสียนักหนา

เกาทณั ฑเหน็ นยั นตาสีนาํ้ ตาลเรม่ิ ฉานแววไหมอ ยางผิดหวงั และเสียใจ กพ็ ลอยจุป ากอยางอบั ตนั จะใหเ รือนแกวรับรูอะไรได
หากหลอนไปคางหองเขาจริงดังแถลง แมจ ะแคเพยี งสองสามวนั เขาคงตองแกลงตดั สายโทรศัพท ตัดการตดิ ตอ กับญาตสิ นทิ มติ รสหาย
อยางเดด็ ขาด เพราะถา เผอ่ื ใครโทร.มาแลว หลอ นรบั ทกุ อยางถึงกาลเอวังทันที

พอ แมคงไมยอมรบั ผหู ญิงแปลกหนา ท่ีเขาพาเขา หองไดงา ย ๆ มาเปน ลกู สะใภ โดยเฉพาะอยา งยงิ่ เมอื่ ทกุ คนในครอบครวั ยังยนื
อยูขา งแพตรีกันหมด คนอนื่ จะกาวเขามาแทนที่เปนถกู ปด ประตูใสแ นน อน

รา่ํ ๆ จะเปด เผยความจรงิ ทเี่ ขาขอหม้ันแพตรไี วแลวใหหลอนรับรู แตเ ห็นใบหนาหมน ในบัดน้ีแลวก็ใจออ นยวบ ถา คําพดู
ตรงไปตรงมาคือการทําความบาดเจ็บรุนแรงใหแกค นฟง เขาจะยังควรพูดอยหู รือเปลา?

ถกู บีบหนักเขา กห็ ลดุ ปากตามความคดิ ในหวั ทีถ่ กู เรยี บเรียงขนึ้ แกสถานการณเ ฉพาะหนา

“แอม องผมเหมอื นเจ็บใจอะไรเหรอ? ผมแคไมอยากใหใ ครตอ ใครคิดวา แอเปนของขบเค้ียวเลน ลว งหนา ไดงา ย ๆ แอไปรบั กับ
จา ยอยา งนั้นเหมือนพูดความจริงตามสายตาคนอืน่ แตท ี่แทน นั่ แหละคอื การปด ตอ งปากแข็งเขาไวซี่ เอาความจรงิ ทร่ี ูก นั สองคนระหวา งเรา
มาพูดไปจนกวา จะจัดงานเปน เรอื่ งเปน ราว”

๓๓๐

สหี นา เรอื นแกวคลายลงนดิ หนง่ึ นน่ั หมายความวา เขากําลงั จะขอหลอ นแตงงานกระมงั เกอื บถามคาดคนั้ แตดทู ีคงไมงามนกั
ไวใ หเ ขาเอย เองกับปากจะสวยกวา

ฝา ยเกาทณั ฑเองเมอ่ื กลาวจบกแ็ ทบเอาหวั โหมงหนา ตางเครอื่ งบนิ ใหต ายไปรแู ลวรรู อด นเี่ ขาเผลอหลุดปากอะไรออกไปอกี
แลว ? เหมือนตอนนี้อยใู นรอ งแคบทีม่ ีหอกดาบรุนหลงั ใหเดนิ ไปขางหนาไดอยา งเดียว จะหันกลับหรอื ปนปายมุดดินหนีนัน้ อบั ตันทง้ั สิน้
ย่ิงพูด ยิ่งทํา แทนที่จะแกปมเกา กลับเหมือนเอาเถาวัลยม าพนั เพม่ิ กระดิกยากขน้ึ ไปอีก

นกึ ไมอ อกเสยี แลว วาปมท่ีขมวดแนนจะรัดคอตายอยเู ดย๋ี วน้ี มนั เรมิ่ จากความใจออนตรงจดุ ไหน หากยอนเวลาไดเ ขาควร
กลับไปแกไ ขเหตุการณใ ดดี ทุกฝายจึงจะอยูอยางสงบสขุ ตามวิถีทางอันควร

สีหนาของเกาทัณฑค ล้ําหมอง สว นเรอื นแกวกด็ ูมึนตึงไป เพราะกาํ ลงั ทิ้งคางไวแ บบคลุมเครอื ทงั้ คูจ ึงปดปากสนทิ จนกระท่ัง
ถึงดอนเมือง

ขณะเดินออกจากเครือ่ ง เรือนแกว ใชศอกสะกิดแขนเกาทณั ฑ ชวนหยดุ เดินและลงนัง่ เกา อ้แี ถวกลางตัวหนง่ึ ผูโดยสารตา ง
ทยอยลงเปน กระจกุ ยังมีเวลานั่งไดอกี เปนนาที เรอื นแกวคงขเี้ กยี จเบียดกับคนและชวนเขานั่งคุยรอ

พอเกาทณั ฑนั่งตาม เรอื นแกวกอ็ ุบอิบ

“ขออยา งเถอะ ไดโปรด...”

เสียงออนออ ยสรอ ยของหลอ นทาํ ใหเขาต้งั ใจฟง

“เดีย๋ วไปพบคุณพอแอด วยกันไดไหม?”

เกาทณั ฑยนค้ิว

“ก็ไหนวา...”

“เตม ีสวนอยา งมากท่ที าํ ใหแ อห นั ไปคืนดีกับพอ ต้งั แตคืนนน้ั แหละ แอโ ทร.หาทา น” แลว หลอนก็รวบรดั “อยากใหพ าไปหา
หนอ ย มนั มีความหมายกับแอมาก”

ชายหนุมเกือบยกมอื เกาศีรษะ แตเ กรงวา หลอ นเหน็ แลวจะพ้นื เสียและแสดงกริ ยิ าปงปง เลยระงบั ไว ตองเมมปากคดิ อยนู าน
ทสี่ ดุ กใ็ จออนตามเคย

“ก็ได”

เรอื นแกว ยม้ิ แฉง กริ ยิ าซมึ เซอื่ งปลาสนาการไปในพรบิ ตา ทําใหคนเหน็ พลอยสดชนื่ ไปดวย ลมื เรื่องชวนหมางเมนิ ระหวางกัน
เมอ่ื อยคู รึง่ ทางลงสนิ้ เกาทณั ฑม ีความรูส กึ คลายตนเองกําลังถกู ปนหัว และอาจถูกบงการใหโดดเหวตายไดก ็เพราะมารยาอนั แรงฤทธิ์ของ
หลอนนี่แหละ

พอออกจากเครอื่ งมายนื รอรบั กระเปา เรอื นแกว หยิบโทรศัพทมอื ถือข้นึ มากางและกดปมุ ตอ เขา เครอื่ งของพอ โดยอาศัยเลขที่
บันทึกไวในหนว ยความจํา

๓๓๑

เมื่อสัญญาณดงั ยาวบอกสายวางทางฝงผูรับ เรอื นแกว กย็ กโทรศพั ทข ึ้นแนบหู ชําเลืองแลมาทางคนรักและสง ยม้ิ เกเ ปน การ
หยอดเสนห ไ ปพลาง ๆ ดูตาก็รวู าเขาหลงหลอ นเพม่ิ ข้นึ ทกุ วัน แมพ ยายามพรางดวยทา ทีเมนิ เฉยหรือขมวดคว้ิ นิว่ หนาอยางเชนขณะนี้ก็
เถอะ ปด ไมมดิ หรอก

สญั ญาณเรียกดงั หลายครง้ั จนนกึ วา คงเหลว ภาวนาใหตดิ ตอ พอ สาํ เร็จ หลอนจะไดไมต อ งหาขอ อางใหมม ายดึ ตวั เกาทัณฑอกี

“ฮัลโหล”

ในท่สี ุดฝง โนนก็รับ แตเรอื นแกวตองทําหนาผดิ หวงั เพราะเปน เสยี งของสายชลเมียใหมของพอ เฮอ ! เจอนงั นี่ทกุ ทซี ีนา

“แอนะคะ ขอพูดกบั พอจอมหนอยคะ ”

พยายามอยางที่สุดในการควบคมุ มิใหหางเสยี งเจืออารมณข ุน สายชลเงยี บไปครใู หญ แตแ ทนท่ีจะตามพอมาให กลบั ชวน
หลอ นคยุ ตอ อยา งนา ขัดใจ

“หนูแอเ หรอ...”

เสยี งนน้ั เนบิ เนือย ทวา มิไดต้งั เคา ขัดขวางหามหวงประการใด การเวน จังหวะของสายชลชวนใหค ดิ วาพอคงติดธรุ ะบางอยาง
มากกวา

“น่ันหนอู ยสู ิงคโปรห รือกลับถึงไทยแลวละ ?”

พลงั ของสื่อมวลชนเปน อยางนี้ ในขณะท่คี นไทยหลายสิบลานเหน็ หลอ นบนหนา หนึง่ ของหนังสือพมิ พแ ลวผาน คนที่อยูใ น
เสนทางโคจรรอบตัวนับรอ ยไดรบั รู และคงกลาวถงึ ใหแ ซด เมียพอ ถึงกับทกั ถกู

“กลับถงึ ไทยแลวคะ พอจอมอยแู ถวนน้ั หรือเปลา คะ?”

มีเสียงถอนใจยาวดงั ใหไดยนิ เรอื นแกว ไมต อ งสังเกตก็จบั เสยี งเครอื ของอกี ฝา ยไดถนัดจากประโยคตอ มา

“เขาตายแลว ละ แอ อุบตั เิ หตุรถยนตเมอื่ เชานีเ้ อง แอมาท่วี ดั พระศรีฯบางเขนนะ อยศู าลาแปดทบั สอง นก่ี ําลังรอพระสวดกัน”

คลายใครเอาหมอนมาอุดปากอดุ จมกู เรอื นแกวหยดุ หายใจไปชัว่ ขณะ กอนหลุดกระซิบดวยลาํ คอตีบต้นื

“วาไงนะคะ?”

“พอ หนเู สยี แลว นัง่ ดา นหนารถตูค กู ับคนขบั สวนกับรถบรรทุก กาํ ลังพาลูกนองจะไปทําธุระท่ีชะอําเม่ือเชา ศพเพง่ิ ถงึ กรงุ เทพฯ
ชั่วโมงกอ นน่เี อง”

โทรศพั ทร ว งตกสูพืน้ หญิงสาวยืนตวั แขง็ ทีแรกเกาทัณฑเหลือบมองอยา งไมสนใจนกั นึกวา มารยาอะไรอกี แตพ อเห็นใบหนา
เซียวซีดและเขาออนคลา ยจะลมก็ยดึ ตนแขนฝา ยนน้ั ไวอยา งรูวา ไมไ ดแ กลง

๓๓๒

กม ลงเกบ็ โทรศพั ท ยกข้นึ แนบหู แนะนําตัวและไถถามผอู ยูปลายสญั ญาณอกี ดานวาเกิดอะไรขน้ึ พอไดค วามชดั กพ็ ลอยตกใจ
และบอกวา เขาจะเปนคนพาเรือนแกว ไปที่วัดเด๋ยี วนี้

ใบหนา หลอ นไรสีเลอื ด มอื เยน็ ตัวแขง็ เขาตอ งประคองแจจนมาถงึ รถเพอื่ ใหแนใจวา จะไมซวดเซลมลงเสียกอน ตลอดทาง
หลอ นไมปริปากแมแตค าํ เดียว ราวกบั ถกู สาปเปน หนิ ไปแลว

นัง่ กุมมือคนเสยี ขวญั พยายามพูดปลอบและชวนคยุ บาง แตเ รอื นแกวหุบปากสนิทราวกบั ตดั ขาดจากโลกภายนอกอยา งสน้ิ เชงิ
ไอฝ า ยเขาจะพูดวา คณุ พอหลอนไปดีแลว สุขสบายแลว กท็ ําไดไมเ ตม็ ปากเตม็ คาํ เทา ไหร เนือ่ งจากตนเองเพ่ิงเฉยี ดประตูมรณะ หรือกลา ว
ใหชดั คอื ยา งขา มธรณไี ปแลว เทาหน่ึง จึงรูดีวา การตายกะทนั หนั น้นั หากไมใชคนมีจติ แชม ชื่นเบกิ บานในกศุ ลเปน เนืองนติ ยล ะ ก็ อยา เพงิ่
ทกึ ทักลมแลงเลยวา จะไดไปสูง ไปสบายงา ย ๆ

มาถึงวดั เมื่อโพลเพล เกาทัณฑจ อดรถใกลศาลาแปด ตองเปนฝา ยเดินไปเปดประตจู งู มือคนรกั จากท่ีนงั่ รสู กึ ไดถึงความฝนเกรง็
ในบางกา ว คลา ยเรอื นแกว ขัดขนื ขลาดกลัวเกนิ กวา จะเดนิ ทางไปเผชิญหนา ความจรงิ จนเขาตองหยดุ เอย

“แอ. .. ไปดกู นั ใหร ูไงวา เมียใหมของคณุ พอแอห ลอกเราหรอื เปลา ถานีเ่ ปน งานศพคนอนื่ เราจะไดห มดหว ง เลิกเขาใจผดิ เสียท”ี

นน่ั เองดวงหนา งามจึงคอยดมู สี เี ลอื ดฝาดขึ้นเล็กนอ ย ยอมกาวเดินตามเขาไปโดยดี มีความหวงั อนั รบิ หรว่ี า ทีแ่ ทคาํ พูดของสาย
ชลเปนเรือ่ งโปป ดมดเท็จเทา นนั้

เกาทัณฑเ ปนคนเลอ่ื นบานประตกู ระจก ไอเย็นลอยมากระทบ แขกในชุดดาํ ท่ีเชญิ มาในงานน่ังเรยี งแถวอยูทางขวามอื ตางหนั
มองเขากับคนรกั เปน ตาเดียว

สําหรับเรือนแกว แลว ทกุ ส่งิ และทกุ คนในหองถกู คัดแยกออกไปจากความกาํ หนดรู เหลือเปาหมายเดียวในคลองตา คือต่ังรด
น้ําศพทีม่ ีรา งชายวยั กลางคนนอนยน่ื แขนแบมอื รอรบั น้าํ ไมไหวติง หลอนเดินเขา หารา งไรวิญญาณดวยกริ ิยายางเทา จดจองทลี ะกาว เล็งแล
รา งเหยยี ดยาวใหแ นใจวา เปน ใครกัน

แมจ ะถกู แตงศพจนทรงใบหนาเปลย่ี นไปบาง แตหลอ นก็จําลักษณะใบหแู ละรปู ศีรษะไดดี น่ันเปนรา งของพอแนแลว...

ดูสีหนาทา นสงบ เหมือนปด ตาหลับและกําลงั รอหลอ นปลุกใหต น่ื ขึน้ มาทักทายกนั หญิงสาวคอยๆลงคกุ เขาหนาศพสวนบน
เปนนาน กอนจะยกมือท่แี บรอรบั น้ําของทานขึน้ พลกิ วางบนกระหมอ มตน แลวนง่ั นิง่ ถอนสะอนื้ จองหนา อยอู ยา งน้ัน เปน ทเ่ี วทนายิ่งแก
สายตานับสิบคูท่มี องตรงมาอยา งเงยี บกรบิ

นานราวกับกาลเวลาทอดชาใหล กู สาวผวู ายชนมแ นใจวา ผูเปน พอไมอาจขยบั มือลบู ไลศ รี ษะดวยความรกั อีกแลว กระทั่งถงึ
เวลาหน่ึงเปลือกตาหลอ นหรุบปดลงเอง กายไมอาจหยัดทรงอยูได เซลมมาปะทะโตะ วางพานรบั น้ํา เกาทัณฑซ ่งึ มาคกุ เขาระวังอยแู ลว
ใกลๆ ชอนรับไวไ ดทนั ทว งทีกอ นศีรษะจะตกฟาดพนื้

เมือ่ เรอื นแกว ฟน สติกลับมาดวยการเออื้ เฟอ ยาดมและยาหมองน้าํ จากญาติฝายพอ หลอ นปรบั สตริ บั ความจรงิ ไดด ีข้นึ เพียง
รองไหก ระซิกเทา น้ันเมอ่ื ตามคนรกั ไปนง่ั ฟงพระสวดบริเวณแถวท่ีน่งั หลงั หอง เกาทัณฑตองกระซิบปลอบอยทู รี่ มิ หเู ปนระยะ

๓๓๓

กอนออกจากงานศพหลอ นยังมายนื ไหวล าแขกในงานรวมกบั สายชลตรงนอกประตู และพูดคุยนัดแนะกับฝายนนั้ เก่ยี วกับการ
รบั เวรดแู ลเปนเจา ภาพงานศพ อีกทง้ั เมอ่ื เดินกลับมาทร่ี ถก็อาสาเปน ผขู บั เอง เกาทณั ฑเห็นหลอ นดูปกติดจี ึงใหขับ แตก ็คอยระวงั ทกุ วนิ าที
ไมค ลาดสายตาถาเรือนแกว จะเหมอขนึ้ มา

“แอไปสง เตท ห่ี อ งนะ”

เรอื นแกว เอย ขณะออ มอนุสาวรยี ป ราบกบฏ

“ไมหรอก ไปหอ งแอน ัน่ แหละ ผมขบั กลับเองไหว อยา หว งเลย”เกาทณั ฑป ฏเิ สธ ซึง่ นัน่ ทาํ ใหน าเดาวาเขามีเปาหมายตอไปถัด
จากสง หลอนแลว ทวา ภาวะจติ ใจยามนี้ หลอ นไมพรอ มจะฟงุ ซา นซมึ เศราในเร่ืองอ่ืนไดไหว

ยอมขับมาตามทางกลับยานทพี่ กั อาศัยของตนเอง ตา งเงยี บงนั กันดวยความคดิ คํานึงแตกตา งออกไป ใจเกาทัณฑเตม็ ไปดวย
ความขดั แยง เขาอยากใกลชิดปลอบประโลมเรือนแกว แตอีกใจกค็ ลายเรง รอนไปถงึ บา นปูช นะ ตกี นั ม่วั อยู

สว นเรอื นแกวน้นั ไดแตร ําลกึ ถงึ ภาพในอดตี ของบดิ า ซ่ึงเมอ่ื วันกอนท่สี งิ คโปรเ กาทัณฑเพ่ิงขดุ คุยใหระลึกไดหลายตอหลาย
ฉาก และยงั ผลใหห ลอ นมานง่ั นอนทบทวนเอาเองอีกนับสบิ นบั รอย

เลยสี่แยกไฟแดงแถวรชั โยธนิ มาไดห นอ ย ปรากฏภาพสะดดุ ตาสองหนุมสาว ทีข่ า งทางคือรา งหมอบสนิท กางแขนกางขาของ
ชายคนหน่งึ หางออกไปประมาณเจ็ดกา วคอื มอเตอรไซคทลี่ ม ลอชฟ้ี า คารมิ ฟุตบาท ทราบไดท ันทวี า คงเกิดอุบตั เิ หตสุ ักอยาง

มแี ตรถชะลอดู แตไมมรี ถจอด เรอื นแกว เองกช็ ะลอ ๆ เหมอื นกนั กระทัง่ เกาทัณฑบ อกใหหยุด จงึ เชอ่ื มน่ั พอจะเบนหัวรถแอบ
ขา งทาง และคอย ๆ ถอยไปใกลจุดเกิดเหตุ

เกาทณั ฑเ ปด ประตกู าวเดนิ ยอ นเขา หารางแนนิ่งนัน้ สว นเรอื นแกวน่ังเกร็งกับที่อยา งสองจิตสองใจ แมเพง่ิ สมั ผสั ใกลชิดกับศพ
พอมาหยกๆ แทนทจี่ ะทําใหเ ห็นเปนเรอ่ื งธรรมดา กลบั ย่ิงผวาเมื่อเจอรางกองแนน่ิงทีช่ วนใหเดาวา ใชศ พหรอื เปลา ในความเปน ‘คุณหน’ู
ผูถูกหอ มลอมดวยดอกไมแ ละปราการแกว หลอนกลวั การเหน็ หนาเละ ตาเหลือก ปากปล้นิ และเปรอะเลอื ดอนั เปนผลจากอุบตั เิ หตุบน
ทอ งถนนทีส่ ดุ

ทําใจกลา เปดไฟกะพริบบอกสญั ญาณจอดฉุกเฉิน ดบั เครือ่ งเปด ประตกู า วเทาลงมา ทวาเดินมาไดเลยทายรถหนอ ยเดยี วกช็ ะงัก
รรี อสอดตาดคู วามเคลอ่ื นไหวของเกาทัณฑหา ง ๆ ตัง้ ใจวา ถาเปน ‘คนเจ็บ’ ก็จะชวยเขาลากขึ้นรถสง โรงพยาบาล แตถา เปน ‘คนพนเจบ็ ’ ก็
จะถอยเทาทันที ไมห าเรอ่ื งเสยี วลูกตาใกลก วานั้นแนนอน

ชายหนุมยอ กายลงติดรา งทซ่ี บหนา กับถนน จบั ไหลฝ า ยนนั้ พลิกหงายอยา งระมดั ระวัง แสงไฟขา งทางสาดสอ งใหเ หน็ เลอื ดกบ
จมูกและเปลอื กตาเปด ครึ่งหนึง่ เหลอื กตาขึ้นบนนดิ ๆ มานตาคางเติง่ ราวกับจะแสดงความเปน ชอ งทางออกของวิญญาณสูสมั ปรายภพ
เทา นั้นกท็ ราบวา ชายผูประสบอุบัตเิ หตหุ าชีวติ ไมแ ลว แตเพอื่ ความแนใจก็จบั ขอมอื กดแมโปง ตรวจชีพจรอีกคร้ัง จงึ ไดส ัมผัสอีก
สญั ลักษณห น่งึ ของมรณกรรม นัน่ คือความเงยี บนิ่งไรจ ังหวะเตนทสี่ งมาจากหวั ใจ

กลํ้ากลืนน้าํ ลายลงคอ ใชปลายนว้ิ ปด เปลือกตาชายชะตาขาดอยา งทเ่ี หน็ ทํา ๆ กัน พบวา หรบุ สนิทอยา งงา ยดายราวกับรูดชาย
ผามานลง สมั ผสั ทีป่ ลายนิว้ บอกวาน่ีคอื เนอื้ ของส่งิ ทไี่ มอาจเรยี กไดว า เปน ‘คน’ อกี ตอ ไป

กอนเขาออกจากงานศพ รางน้ีคงยงั เปน คนอยู นาทีนี้ไมใชแลว ตอ งมงี านศพเพ่มิ อีกแลว

๓๓๔

ทําจติ เปน สมาธิ คดิ ถึงกุศลเทาทจ่ี ะนกึ ได กระทั่งเกิดกลมุ พลังใหร ูส กึ ไดใ นกายจริง จงึ หลบั ตาลงคดิ แผเปน กระแสเยอื กเยน็ ให
รางที่ยังมไี ออนุ ใกลต วั ขอวญิ ญาณจงสูสคุ ติ ถายงั ลอยวนไมร สู ติอยูใกลล ะแวก ก็จงรบั ทราบวาบดั นี้ความผูกพันในโลกสิ้นสุดลงแลว และ
ขอใหต ามกระแสธรรมอันสวางเย็นในรมศาสนาแหง พระผูมีพระภาคเจา นี้ ไปเกิดใหมใ นรมโพธ์เิ ดมิ พบพระผปู ฏบิ ตั ิชอบ เจริญตามทา น
จนเขาถงึ พระนพิ พานโดยดี

จะเกิดอปุ าทานหรอื อยา งไรกแ็ ลว แต เกาทัณฑข นลกุ ซูคลา ยมพี ลงั อยางหนง่ึ พดั ผา นมาในรูปของสายลม และยงั คงขนลุกชชู ัน
เปนแผงอยูเชนน้นั แมเมอื่ ลมื ตา ลกุ ขึ้นเดินกลับมาท่รี ถแลว

เหลอื บมองเรอื นแกว และพยักหนา ใหนิดหนง่ึ แสงเหลืองจากโคมไฟถนนทําใหใบหนางามดูซีดราวกับเปน ศพเสยี เอง ยงิ่ เห็น
มอื สั่นและแววขลาดในตาหลอ นแลว ก็ประหลาดใจอยคู รามครนั ทา ทางออ นเปย กอยางน้หี รือเคยกลายงิ ปนเขา เนือ้ คนมากอน กบั ท้งั มสี ติ
ม่นั คงพอจะควบคมุ สถานการณว กิ ฤตจนลุลว งมาแลวตามลําพัง

เรือนแกว กาวตามขึน้ รถทหี ลงั ถามเขาดว ยเสยี งทเ่ี หน็ ไดช ดั วาพยายามดดั เปน ปกติ

“ตายหรอื ?”

เกาทณั ฑผงกศรี ษะ หยบิ มอื ถอื ขนึ้ ตอสัญญาณถึง 191 และแจง เหตุตามหนา ท่ีพลเมืองดี หลังจากบอกสถานท่แี ละตําแหนง
เรียบรอ ยก็กดปมุ ตดั ถอนใจเฮอื กใหญ

เรอื นแกวสตารท เคร่อื งและออกรถอยางเชอื่ งชา คุมความเรว็ ใหเข็มช้เี กินเลข 60 นิด ๆ เทา นน้ั แมถ นนคอ นขา งโลง ชวนใหวิง่
เรว็ กต็ าม หลอนผานเห็นคนตายคลา ยเศษขยะขา งถนนมาเยอะโดยไมร ูส ึกรูสานกั แตบ ัดนศ้ี พน้นั ทําเอาใจส่ัน และตอ งพยายามระงับมิให
มอื ทคี่ วบคมุ พวงมาลยั รถพลอยสนั่ ตาม คลายรอบตวั อึงอลดวยเสยี งเพรียกจากอกี มติ หิ น่งึ ประสบเหตซุ ้าํ แลวซาํ้ เลาราวกับใครบางคน
ตองการยาํ้ ใหรูว า ความตายเปน ของจริง เกดิ ขึ้นไดจ ริงกับทกุ คน

“หมนู อ้ี ยใู กลค วามตายบอ ยจริงนะ มองไปรอบตัวยังกับปา ชาแนะ”

รําพงึ ระบายความรสู ึก เกาทณั ฑเ งยี บไปพกั ใหญกอ นเอยตอบราบเรยี บ

“เปนเทวทตู สอ่ื แจง ขาว สัญญาณเตอื นภัยใหรวู าวันหนง่ึ …ก็ถงึ ตาผมกับแอบาง”

เรือนแกวย้มิ ซมึ เห็นสัจจะซึง้ เขาไปถึงกน บ้งึ หัวใจ พอเคยถกู แมยงิ แตร อดมาได เกือบแปดปต อมาก็ตายอยูดีดวยความพลิกผนั
ชั่วเสย้ี ววินาทีบนถนน เกาทณั ฑร อดตายมาไดจ ากนา้ํ มือโจรทามกลางความใจหายใจคว่าํ ของหลอนและคณะแพทยทีท่ ําการชว ยเหลือ
อยา งแขง กบั เวลา มิใหห ตั ถม จั จุราชมาสาวควาไดทนั ทวา ทีส่ ุดแลว วนั หนึ่งเขากไ็ มอ าจหลุดรอดไปจากเคร่ืองประหาร คือรางกายตนเองอยู
ดี กายมนุษยและสตั วน ่ันแหละเปน เครอื่ งประหารทอ่ี นั ตรายรา ยแรงกวาอาวุธและอุบตั เิ หตทุ กุ ชนดิ บนโลก

นาทนี ้ีหลอนอยูกบั ไออุน ของรา งกายตนเอง วนั หน่งึ ขา งหนา มันจะเย็นชดื เปน ศพบนตง่ั รับน้ํา

นาทีนี้หลอ นอยูกบั เขา วันหนง่ึ ขางหนา จะตองพรากจากกนั ใครไปกอนไปหลงั เทา นั้นแหละ

๓๓๕

ความหดหใู นอนจิ กรรมของผูบังเกดิ เกลายงั ปก แนนอยูกลางใจ จึงประมาณไดว าญาติของผนู อนตายอยา งนา อนาถเบ้ืองหลงั ก็
คงเปน เชน นัน้ โลกนาวงั เวงอยา งนเี้ องหรือ คนตายกันเปนเบือทกุ วนั ญาติพ่ีนอ งนับสบิ นบั รอ ยตองมาชุมนมุ คบั คัง่ รอ งไหกันเบ้ืองหลงั
รางไรวญิ ญาณรางเดยี ว หากนับสายนา้ํ ตาจากญาติผูตายท้ังหมดในแตละวนั คงรวมแลว นองเปน แมน ้ํายอ ย ๆ ไดส ายหนึ่งแนน อน

คดิ ถงึ พอ เศราใจทยี่ ังไมท นั ทําคุณไถค วามรูสกึ ผิดใหหมดจด ยังดีเม่อื วนั ที่สาํ นึกไดย ังไมสาย อยา งนอ ยวิญญาณพอ กท็ ันรบั รูวา
หลอ นยงั เปน ลูกสาวที่รักทา นตลอดไป

หากหยั่งรวู าพอเหลือเวลาแสนสั้นบนโลกมนษุ ย หลอ นจะยกเลกิ ทกุ แผนการ เดนิ ทางไปกราบแทบเทาอกี คร้ังดวยใจซอ่ื ขอให
ไดเ กิดเปนพอลูกกนั อกี ...

อยากรอ งไหอ ยทู กุ ขณะจติ แตกเ็ ฝา ซอ นงําไว เพราะเมอื่ ฟน จากการเปน ลม เกาทัณฑกระซิบอยขู า งหวู า ‘อยาเศรา โศกมากเลย
เดยี๋ วจะเปนแรงสะเทือนใหว ญิ ญาณคุณพอ หันมาเปนหวง จากไปอยา งไมเ ปน สขุ ’

เชือ่ เขา...

พอรกั หลอนมาก และแสดงใหเ ห็นวา เจ็บมากกวาหลอนทุกครั้งท่หี ลอนไดแผล หรอื ถกู กระทบกระท่งั แมเ พียงมดไตไรตอม

“แนะนาํ หนอ ยเถอะวา แอจะทาํ อะไรไดดที ่สี ุดเพือ่ พอ ถวายสังฆทานสักเจ็ดวดั ?”

เกาทณั ฑก ะพริบตาทหี นึ่ง

“ทําบญุ สง ใหทานเปนหนาทีอ่ ยูแลว จะถึงหรือไมถงึ กต็ าม ทา นจะอยใู นสภาพรับรูหรอื ไมร บั รูก็ตาม แตห ากจะแสดงความ
คารวะทานอยา งถึงใจแบบตอตรง กค็ วรมสี อ่ื เชือ่ มโยงระหวางเรากับทาน เชนมองใหเ ห็นศพทา นเปนครใู หญ เปน สอื่ การสอนใหรจู ักชีวิต
เขาใจความหมายของการดาํ รงอยแู ละจากไป เพราะเราเคยรับรคู วามมีอยู เปน อยู และปรากฏอยขู องทา น เมอื่ จากตายหายไป หนาตาของ
มรณะก็ปรากฏชดั ในใจ ใหสลด ใหส ะเทอื น ลดความประมาทในชีวติ ลงไดอยางนอยกช็ ัว่ ระยะหนึ่งท่ยี งั ใสช ุดดํา

เมือ่ ทเุ ลาความประมาทลงแลว ไดธ รรมชาติจิตเปน ความเบา ความสวาง เปนกศุ ล เกิดน้าํ หนกั บุญใหร ูส ึกแชมชืน่ กลางใจได
เมื่อไหร ก็ถึงโอกาสกาํ หนดใจอทุ ิศ ‘สง’ ใหทานเหมือนย่ืนสง่ิ มคี าใหกับมอื หากวญิ ญาณทา นอยใู นภาวะรับรูไ ด ก็ตองโมทนาสาธุ พลอย
ปลาบปลม้ื และไดรว มสวนบุญกับเรา ผูกความสมั พันธก บั ทานขามมติ ไิ ดจ รงิ ”

เรอื นแกว สหี นา สงบลงสนิทเมอ่ื พิจารณาจนคลอ ยตาม ความโศกเศราหายหนอยา งไมร ูเหนือรใู ต บงั เกิดความเหน็ จริงการ
แสดงความกตญั ดู ว ยกศุ ลจติ ของตนเองนั้นมีความแนน อนยิ่งกวา พิธกี รรมภายนอก ซ่งึ ตองอาศยั ไหวว านผอู ืน่ ชว ยสรางกระแสกุศลนาํ
ใหกอ น ดังเชน สงฆทีส่ วดอภิธรรมหนาศพน้ัน พวกทา นไมเ คยรจู ักพอ ไมม คี วามผกู พันกบั พอมากอนเลย หลอ นตา งหากควรเปนสื่อรับ
กศุ ล รบั เน้ือหาธรรมจากพระ สง ตรงไปถงึ พอ ดวยตนเอง

“ทีพ่ ระทา นสอนใหเตรยี มตัวตาย มอี ะไรบาง?”

“แคน กึ บอย ๆ วา เราอาจตายไดท ุกเวลา นอ ยคนจะรูว าโลกเรามีคนตายกนั วนั ละแสนหาหม่นื คน เม่ือวานไปกันแสนหา วันน้ี
ไปอีกแสนหา ใครจะรูวา พรุงนีเ้ ราเปนหนงึ่ ในแสนหา งวดตอไปหรือเปลา กอ นออกจากบา นคดิ วา อาจไมไ ดกลบั นงั่ รถลงเรอื คดิ วา อาจ
ไดร บั อบุ ัตเิ หตุ เดินทางอาจถูกสตั วม ีพษิ ทาํ รา ย จนจิตชนิ และเตรยี มรับมือเปน ปกติจรงิ ๆ กเ็ รยี กวาเตรียมตายดวยความคดิ แลว

๓๓๖

ถา เขา ขนั้ หนอ ยตอ งใชสมาธแิ ละปญญาเพง เขามาในกาย เห็นความเปนเครอื่ งประหารของตวั เอง อยา งนี้เรยี กวา เตรยี มตายดวย
การภาวนา มอี ุปเทห  หรอื กลวธิ พี ิสดารมากมาย เชนนอนน่งิ กเ็ ห็นวา ตอนเปน ศพก็วางกายอยางน้ี หรอื เม่อื ผอ นลมหายใจออกจนสดุ กค็ ํานึง
นึกวาตอนเปน ศพกข็ าดลมอยา งนี้ กระทัง่ ขน้ึ ใจ เหน็ กายเปนศพอยูจรงิ ๆ ทัง้ ขณะยืน เดนิ น่ัง นอน ทา นวา ถึงจุดหนึ่งจติ จะสวา ง แยกตัว
จากกาย เห็นกายแตกพงั ทลี ะนอ ยจนกลายเปนธลุ ี ใหเกิดความสลดสงั เวชจบั ใจ กระทัง่ ปลอยวางความยึดถอื ในกายเสยี ไดอ ยา งเด็ดขาด เขา
ทางมรรคผลไดผา นการเห็นอนตั ตาในกาย

และจากประสบการณท่ผี มเฉยี ดความตายในขณะจิตเปนอกศุ ล ก็ไดความคดิ อยางหน่ึงคอื การทาํ ใจใหแชมช่นื เบิกบานอยูเสมอ
ถอื วาเขา ขา ยเตรยี มตวั ตายทีด่ ดี ว ยเหมอื นกัน เพราะจติ ทแ่ี ชมชนื่ เปน ฐานใหน กึ ถึงกศุ ลได หากปราศจากฐานทม่ี น่ั แลว จับพลดั จบั ผลูจติ ตก
ตอนใกลต าย ก็อาจถอยหลงั เขาคลอง ทง้ั ทอ่ี ุตสา หท าํ ดีมาต้ังมาก”

“คิดถึงความตายบอ ยๆน่ีไมถือวาแชงตวั เอง เตือนคนอ่ืนใหร ะลึกถงึ ความตายบอย ๆ กไ็ มถ ือวา พูดอปั มงคลอยางนนั้ ใชไ หม?”

“การแชง ชกั หกั กระดกู ใหต วั เองตายดบั นีต่ างกับการเจริญมรณสตเิ ปนคนละเร่ืองเลยนะแอ ทีเ่ หน็ ชัดตอนเราแชง ตวั เองหรอื คน
อ่ืนนี่ จิตปนเปอ นดว ยโทสะกลาแข็ง เปนบาปหนัก แตต อนเราระลึกถึงความตายเพอ่ื ลดความประมาท ลดความลมุ หลงมวั เมาในผัสสะจาก
การมีชวี ติ จติ จะเบาจากกเิ ลส วางจากอุปาทานยึดมน่ั ถอื มัน่ สรา งเสบยี งใหพ รอ มกอ นเดนิ ทางละรางไป ตอ งนบั เปนมหากศุ ลตางหาก

และท่จี รงิ ความตายของใครคนหนึ่งจะเปน มงคลหรอื อปั มงคลกข็ ึน้ อยกู บั คน ๆ นัน้ ไปดีกน็ ับวา มงคล ไปรายก็นับวา อปั มงคล
สงิ่ ทต่ี กท้ิงในโลกระยะหนง่ึ ก็แคทะเลน้าํ ตา คลน่ื เสยี งหัวเราะ ความเดือดรอนของคนหยอ มหนงึ่ หรอื ความเจริญข้นึ ของคนหมมู าก
แลวแตวา คนตายทําเรือ่ งเปน มงคลและอัปมงคลไวกับคนอืน่ แคไหน ไมใ ชว าพูดถึงความตายจะหมายถึงมงคลหรอื อัปมงคลอยา งใดอยาง
หน่ึงแนนอนโดยเฉพาะ”

เรือนแกว กะพรบิ ตา หรมี่ องไปเบื้องหนาและคิดไกล

“อยางน้ีถาไมเ ช่ือเรอ่ื งภพชาติ มรณสติกค็ งไรความหมายสินะ มชี ีวติ เดียวเสพสุขใหคุมกพ็ อ จะคํานึงถงึ ความตายใหกลมุ อยู
ทําไม”

เกาทณั ฑย ักไหล

“คนเรา… เปน ภพเปนชาตอิ ยใู นตัวเองตง้ั แตห วั จรดเทา แตม ืดบอดมองไมเห็น น่ีแหละโทษอันรา ยกาจของสงั สารวัฏละ ”

ชวนกันแวะทานขา วเยน็ ในศนู ยอาหารที่เปด ตลอดยสี่ บิ สชี่ ว่ั โมงในระหวา งทาง ตา งทานกนั อยางไมใ สใจรสชาตเิ ทา ไหรน ัก
เพราะยังอยใู นอารมณด่งิ เหน็ มรณภยั ท่ีรออยเู บือ้ งหนา

แตพอทอ งอ่มิ และอารมณเริม่ จางตามธรรมชาตวิ ิสยั เกาทณั ฑกบั เรือนแกวก็สง่ั ไอศกรีมมาตบทายมอ้ื เย็น และคยุ กันเรือ่ งทว่ั ไป
แวะเวียนจากเร่ืองงานไปเรื่องคน เรอื่ งดนิ ฟา อากาศปรวนแปร ฤดรู อนบางทีมีลมหนาวแทรกแซม ฤดูหนาวบางทีรอ นระอรุ าวกบั อยูใน
กระทะ หยอดคําหยอกใหเพลินในกันและกัน จนท่สี ุดกห็ วั เราะเอ๊กิ อา กออกมาได

๓๓๗

แมเ ทวทตู ปรากฏใหร ะลึกถึงความตายแลว และแมพดู จาเตือนสติกันใหเ ลิกระเริงหลงแลว แตเ มอ่ื จติ ไมท าํ ตนเปนบรุ ุษที่สาม
มองตัวเองดว ยภาวะความเปน จติ รู ก็จะไมเ หน็ เลยวา ขณะใดบางทีต่ นเสพสขุ ดว ยอํานาจความเคยชนิ พงึ ใจจดจองดวงตากนั และกัน โอบ
แตะกนั และกนั ยนิ เสยี งกนั และกัน มวั เมาในรสแหง ความมชี วี ติ ...

ทําไปทํามา การพดู คยุ ถึงมรณสติกก็ ลายเปน เพยี งหวั ขอสนทนาที่ผานไปอีกเร่ืองหน่งึ

ออกจากศูนยอ าหาร หญงิ สาวขบั ตรงกลับทีพ่ ักของหลอ น พอถึงกไ็ ปจอดในพน้ื ทีข่ องแขกผเู ขา เยยี่ มดานหนา เมอื่ เหยียบเบรก
สนทิ และทาํ ทาจะบดิ กญุ แจดับเครอื่ ง เกาทณั ฑกห็ า มไวและยกมอื ลบู เรือนผมนุม เพ่ือลํ่าลา

“โอเคนะแอ แลวผมจะโทร.หา...”

“เด๋ยี ว”

หญิงสาวยึดขอ มือของเขาไวม ัน่

“อยาเพ่งิ เปน ตอนนเ้ี ลย เขาหอ งแอกอน”

“มีอะไรหรอื ?”

“ยงั ไมอ ยากอยูค นเดยี ว”

สายตาวิงวอนซอื่ ๆ น้ันทําใหเ กาทณั ฑรบั ทราบวา สัมพันธภาพระหวา งเขากบั หลอนกนิ ลกึ มาจนเกินกวา จะฝน ปฏิเสธคาํ ขอเสยี
แลว การสญู เสียพอ ทงั้ คนเปนเรอ่ื งนาเห็นใจ นา อยเู ปนกําลงั ใจ ถอื เปนหนา ทถี่ า สนทิ กนั พอ

ขนึ้ มาถงึ ชนั้ 23 เรอื นแกวเปด ประตู เดินนาํ ลกึ เขา ไปในหอ งอยา งเซ่ืองซมึ ลา แขนขา รูส กึ ออ นแอลงชัว่ ขณะ และเมอ่ื สาํ เหนยี ก
ไดว าเกาทัณฑสะกดตามหลงั มาตดิ ๆ กห็ มนุ ตวั กลับไปเงยหนาสานตากับเขาในระยะประชิด ยนื นิ่งสง แววขอความอบอุนจากเขาอยา ง
ชัดเจนเปนคร้งั แรก

เกาทัณฑลังเล รับรูอาการเวาวอนชนดิ นั้น แตค วามถกู ตองในขณะน้อี ยทู ่ไี หน? กอดหลอนดวยเจตนาปลอบประโลมบรสิ ทุ ธิใ์ จ
เชน น้ันหรือ? นีไ่ มใชหองพักคนไขทม่ี หี มอและนางพยาบาลเดินเขาออกไดต ลอดเวลาอกี ตอไป การอยตู ามลําพงั สองตอสองและผัสสะ
ระหวางหญงิ ชายในโลกสว นตัวที่ปลอดจากบคุ คลท่ีสามอยางเด็ดขาด จะทาํ ใหทนยบั ย้ังชั่งใจไดน านแคไหนกนั

ขยับจะรง้ั รา งหลอนเขาหา แตก็ชะงกั คาง คลายเดก็ หนุมท่ีกลา ๆ กลวั ๆ กับการแตะเนอื้ ตอ งตวั ผหู ญิงเปน คร้ังแรก

“จะใหแ อร ูส ึกวา ตวั เองหนา ดา นไปถึงไหนคะเต? ”

คําตดั พอรนั ทดน้ันเองพังทํานบแหง ความระงบั ยบั ย้ัง หลอนมีความหมายกับเขาเกนิ กวาจะดูดาย เขากําลงั อยูใ นภาวะจํายอม
แบกความรับผิดชอบทเี่ กดิ จากความใจออ นอยา งปราศจากขอบเขตทีผ่ า นมาทงั้ หมดของตนเอง

ตวัดเอวกวิ่ เขาโอบกอดแนบแนน กมลงพรมจุมพติ แผว ไลจากหนา ผาก ปลายจมกู ลงมาถงึ ริมฝป าก แลวกดศรี ษะหลอ นทาบ
บา คลอเคลยี ใบหนา สดู กลิน่ จากกลมุ ผมหอม ตง้ั ความรูสึกใหใสสะอาดเหมอื นอยางที่เคยสวมกอดแพตรี เรอื นแกว เพียงตองการที่พง่ึ ท่ี
พกั พงิ กายใจในยามสญู เสยี ครง้ั ใหญ เขาสมควรเปนความอบอุนให เยย่ี งเพอื่ นแททีย่ นิ ดีอยูเคยี งขางในยามตกทุกข

๓๓๘

แตเ รือนแกวไมม อี ะไรเหมือนแพตรเี ลย เน้ือตวั หลอนชวนใหเ กิดความกระวนกระวายไปทุกกระเบยี ด นเี่ ปน วนั เศราของหลอ น
ทวาเปนวันปกติของเขา ความเรียกรองตามธรรมชาตไิ มไ ดถกู กดไวอ ยา งหลอ นแมแตนอยนิด

หญิงสาวยืนแขนตกอยูในออมกอดของเขาเนนิ่ นาน สมั ผัสออนอนุ แนบชิดจากชายทห่ี ลอ นรกั ทําใหเ กดิ ความสุขซา นขึ้นทีละ
นอ ย กระทง่ั อยากยม้ิ ออกมาเองท้งั นํา้ ตาซึม เหมือนไดซบพกั อยกู บั แผน ผาแกรง ทีป่ กปอ งหลอ นไดจากทกุ ภยันตราย รูส กึ เหงายอ นหลงั
ใหก บั ตนเอง นี่หลอนผา นความเดยี วดายมาไดอยา งไรโดยปราศจากออมอุน ของเขา…

เกาทัณฑข บริมฝปาก ยิ่งนานยง่ิ ลาํ บากใจ กลมุ ใจ เพราะรตู ัววา ในท่สี ดุ จะทนสมั ผสั เบยี ดชดิ เรา ดาํ ฤษณาไมไ หว จึงคอ ย ๆ ดนั
รางบางออกหาง คดิ จะบอกใหห ลอ นไปอาบน้าํ นอนพกั แตเ พยี งคลายออ มกอดเทาน้ัน เรอื นแกวกย็ กสองแขนกระหวัดรดั รา งเขาไวสนิท

“เต… พดู ใหฟง อกี ทซี วิ า รูส กึ ยงั ไงกบั แอ ถา ความตายไมอ ยูใ กลแคค บื เธอจะยงั พดู กบั ฉนั เหมือนเดมิ หรอื เปลา ?”

ชายหนุมปดตา กลนื นา้ํ ลายลงคอ ปลอ ยแขนท้งิ ตามยถากรรม

“เหมือนเดมิ …”

“พดู ส”ิ

เกาทณั ฑส ูดลมหายใจเต็มอก เอย แผว ทวา แชม ชัด

“ผมรกั แอ”

เรอื นแกว คลีย่ ิม้ ละไมอยางสุขสม นา้ํ ตาคอย ๆ หลงั่ จนอาบแกม

“เธอจะไมท้งิ ฉนั ไปไหนใชไ หม?”

นั่นคอื คําถามอันแหลมราวกบั คมดาบ ถา ตอบตามใจหลอ นคนนี้ ก็เทากบั ทรยศหลอ นอีกคน แคคดิ วา จะทอดทงิ้ แพตรี ใจก็
หลน หายไปถึงไหน…

เขามีสิทธิ์ตัดสนิ ใจคนเดยี วหรือ? ยังมคี วามเจ็บปวดของผหู ญิงอกี สองคนเปนเดิมพนั รูสกึ ตัววาไมส มควรไดรับสิทธิเ์ ปนผู
พิพากษาทาํ รา ยผูบรสิ ทุ ธ์ทิ เ่ี ปนคนดี มีใจเดยี วใหเ ขาเชน พวกหลอ นเลย

จากความรกั สูเรือ่ งราวคอขาดบาดตายในอกี รปู แบบท่ตี างจากมดี และปน คนสว นใหญพ บแตคกู ินคนู อน ยากนกั จะพบคูรักคู
แทใ นช่ัวชีวิตหนึง่ แตทําไม…เขาโชคดหี รอื เคราะหรายกันแนทพ่ี บผูเปน ทร่ี ักยง่ิ ถึงสองคนในชาตเิ ดยี วกัน?

ดวยเง่อื นไขบางอยา ง สุขจนลนขอบกก็ ลายเปนทุกขม หันตไ ดง ายดายปานนี้

“ผมเจบ็ แผล…”

เกาทัณฑแกลง อา งเพ่ือใหหลอนคลายออ มกอด กอนทสี่ ตหิ กั หา มของตนจะขาดผงึ เรือนแกวกลาวขอโทษแลวคลายวงแขน
หันหลงั จูงมือเขาเขา หอ งนอน บอกใหเอนหลงั บนเตียงหลอ น แตช ายหนมุ ชวนมาน่งั ดวยกันทีโ่ ซฟากลางหอ งแทน

๓๓๙

เปดเพลงฟง เกาทณั ฑไ ดเ ห็นประสิทธภิ าพเคร่ืองเสยี งราคาแพงอนั ประกอบดว ยลาํ โพงรอบทิศ กลางแหลมอยูบน ซับวฟู เฟอร
ขบั เสียงตา่ํ ลึกอยลู า ง เม่ือเรอื นแกวเลอื กเลน เพลงแซก็ โซโฟนแนวนวิ เอจอนั ทอดหวานออ ยอง่ิ แลว เหมือนถูกหอหมุ ดว ยพลงั เสยี งจากมิติ
ฝนลาํ้ ลกึ ไถลใจด่งิ หลงไปในรสอฏิ ฐารมณจนเกาทณั ฑเปน ฝา ยทอดแขนโอบไหลคนรัก ซ่ึงทันทที ่รี บั สัมผสั เรือนแกว กช็ ักสองเทา ขนึ้ พบั
เพียบบนเบาะ เถบิ รางซบแกม แนบไหล เอนกายอิงกายเขาอยา งงา ยดาย

เกาทณั ฑพ ยายามขบั ไลค วามพะวงเรน ลบั ทิ้ง ปด ตาสนทิ ใจเปด สวางเสพสขุ ารมณเ ฉพาะหนาเชน ผูเห็นวา ตนกาํ ลงั อยูในที่ทดี่ ี
ที่สุด ทวา พกั เดยี วพอมโนภาพของแพตรีปรากฏในหวงนึก สขุ เวทนาทั้งมวลก็พงั ครืน ทรมานพอกบั ถกู บังคับใหเ คย้ี วเนอ้ื อรอ ยนุม ทปี่ น
แทรกดวยเม็ดกรวดแหลมเล็ก

ทาํ ตวั นง่ิ เพราะรวู าเรือนแกวกาํ ลงั เอมอ่มิ ในทามกลางองคประกอบพรอ มสมบูรณ ท้ังสภาพแวดลอมและสัมผสั ในรกั เขาแบง
ใจยินดใี หก บั ความสงบสุขเตม็ ตืน้ ของหลอ น แตห านาทคี ลอยหลงั ความฝน ใจเสพสุขก็ขาดสะบนั้ เมอ่ื ถึงขณะจิตหน่งึ ที่เคล้มิ ลงใกลหลับ
ดว ยความเหนื่อยออ น คลา ยเกดิ ประสาทหลอน เหมือนไดย นิ เสียงผหู ญงิ รองไหใ นหวั ...

ไหวตัวเยือกแบบคนประสาทกระตกุ ตอนครึง่ หลบั ครึง่ ตน่ื เรือนแกวโงศรี ษะขน้ึ มองและหัวเราะขาํ ยานคางถาม

“เปนอาราย...”

เกาทณั ฑสบตาฉาํ่ หวานหยาดเยม้ิ ของหลอน เหน็ กลีบปากอมิ่ เผยอหนอ ย ๆ คลา ยรอจบู แลว เกอื บหา มใจไมอ ยู ตอ งเสแตะริม
ฝปากกบั ขมับหลอ นดวยความออ นโยนเปนการเพลาอารมณ

“เสน กระตุกนะ ซี แคนก้ี ็ตอ งขําดว ย”

“นอนโซฟาไมส บายก.็ ..” อึกอกั ยกั ไหลดวยความขัดเขนิ จนเสียงอูอี้ “ไปนอนบนเตยี งด”ิ้

พดู จบก็หนั ไปทางอน่ื เกาทัณฑชาํ เลอื งรา งแนง นอ ยในออมโอบแวบหนง่ึ หากเอาสตปิ ญ ญาของเขาหารดวยสบิ แลว เดินชนแงง
หินสกั โปง กน็ าจะยงั รับรวู า คําเชิญดว ยกริ ิยาเยย่ี งน้ันเปดกวางไปถึงไหน

หากจะนอนกบั หลอนเด๋ยี วนี้ก็งายยิ่งกวางา ย สมั ผสั ในรักสนิทสงบซงึ้ จากสองกายสองใจเปนสขุ ย่งิ กวา อะไรทั้งหมด เยายวน
เหนอื เบญจกามรสอื่นใดท้ังปวง จะแปลกแคไ หนสาํ หรับผูห ญงิ ตัวคนเดยี วกบั การมอบกายถวายชวี ติ ใหแ กชายทีส่ นิทใจวา เขารักตนจริง
และจะปกปองคุมครองตนจนส้นิ กาลนาน

แคพลิกฝามอื ก็เชยชมหลอ นได ทวาพรงุ น้เี ชา เมือ่ ลมื ตาต่นื ขน้ึ แลว เขาจะพบวาสิง่ ท่ีไดมางายนน้ั จะตองถูกรกั ษาไวตลอดไป
หมายความวา เขาหมดสทิ ธหิ์ ม้ันหมายและตบแตง กับแพตรตี ลอดไปเชนกนั

มันบาตรงท่ีถาเขารกั ษาสัญญากับแพตรี กเ็ หมือนตบหนา ผูหญิงคนน้ี และแมเ ขาอยูกินกับแพตรี กค็ งมสี ุขไดแ คครงึ่ ๆ กลาง ๆ
ไปจนกวาจะหาไม เมอื่ คอยแตเฝานกึ วา เรอื นแกวจะอยูของหลอ นอยางไรคนเดียว

เกาทัณฑร ูสกึ ทดทอ มองไปขางหนา เหมอื นมีแตความมดื มน จติ ใจหดหซู มึ เศรา อยา งยากจะบรรยายเม่ือฝนลุกข้ึนยนื

“ผมควรกลับเสยี ทนี ะแอ”

๓๔๐

มคี วามเงยี บงนั จากเบื้องหลัง เสียงดนตรกี ลายเปนเครื่องประกอบความวังเวงไปไดอยา งนาแปลก เขานึกรําคาญจนตอ งหยบิ
รโี มทคอนโทรลปด ทง้ั หองสงบลงราวกับตืน่ จากฝน สูค วามจรงิ อนั วา งเปลา

เมอ่ื เหลยี วมองกพ็ บหลอนนัง่ กม หนา น่งิ จนตอ งเอ้อื มมอื แตะบา เรียกอีกคร้งั
“ไปกอ นนะ”
“พรงุ นจ้ี ะทาํ อะไรหรอื เปลา?”
หญิงสาวฝนใจถาม
“ตองตระเวนหลายแหงเหมอื นกนั ผดิ นัดเขาไวเ ยอะแยะเลย ญาติผูใ หญดว ย วางเงนิ มดั จําซอ้ื ของแลวยังไมไ ปรบั ดวย คงวุนท้งั
วัน...”
เกือบหลดุ ปากวาจะมารับไปฟงสวดศพพอหลอน แตแลวกล็ งั เล กระท่งั เรือนแกวถาม
“จะมาหาแอไ หม?”
นนั่ คือคําถามทเี่ ขากําลงั เกรงอยูพ อดวี า จะหาคาํ ตอบแนนอนไดยาก
“ถาธุระผมเสร็จแลว ไมเ หนื่อยนักกจ็ ะมา แอจ ะอยบู นหองทัง้ วนั เลยเหรอ?”
“จะอยนู ีแ่ หละ”
เสียงหงอยอยางคนไมมีใคร ไมม อี ะไรมาหลอเลี้ยงหวั ใจใหส ดช่ืนไดอ กี แลว ทําเอาเกาทัณฑถ งึ กบั สะอกึ อน้ั แมรูวาน่ันคือไม
ตายที่หลอนใชดึงเขาเขา หา กไ็ มว ายนกึ สงสารจับใจ
กเ็ ขาเห็นหลอ นมาทงั้ ชีวติ ...
“ผมจะแวะมา” แทบกลน้ั ใจเม่ือประกาศเชน น้ัน “จะโทร.บอกวา กโี่ มง”
ขยับตวั จะกาวเทา แตเ ม่อื เหน็ เรอื นแกว ยงั นัง่ กับท่ีอยางไมย อมรบั รู หรอื เตม็ ใจยอมใหเ ขาจากไป กก็ มลงเอ้ือมมอื ชอนศอก
หลอน
“สง ผมหนาประตสู ิไป”
เรอื นแกว สลดั แขนเบา ๆ หลุดจากมอื เขา และเนาน่งิ อยูใ นหว งความเดยี วดายอยางด้อื เงยี บ
“แอ...”
เกาทณั ฑชกั กลุม สํานึกหน่ึงกระซิบกับตนเองวาสายไปแลวท่จี ะถอนตวั จากหลอ นคนน.ี้ ..

๓๔๑

คอ ย ๆ เหนยี่ วตน แขนหลอ นใหล กุ ยืนอยา งสภุ าพ และวอนดว ยเสียงนมุ นวล

“ไปสงใหผ มสบายใจหนอยนะ อยา เอาแตใ จซี่”

เรอื นแกวสะบดั หนามองเขาดวยตาร้ืนนํา้ และหวั คิว้ เครง สะกดไมใ หน ํา้ ตาและถอ ยคาํ พร่งั พรูออกมาดังใจนกึ ทาํ ไมจะไมร วู า
ธรุ ะของเขาพรุงน้ีเก่ยี วกับใคร มีความหมายแคไหน

ถูกกดใหกลับสูสภาพออนแอ แตฝ นทาํ ใจแขง็ กดั ริมฝป ากกมหนา ออกเดนิ นาํ เขา ชายหนุมเหลยี วมองรอบตวั อยูพกั หนึ่ง กอ น
กา วตามหลอนไปในท่สี ดุ

เรือนแกวเปด ประตอู ารอไวแ ลว เกาทณั ฑใ ชมอื แตะไหลหลอ นและกาํ ลังจะผานออกไป บังคบั ใจมใิ หเหลียวมอง แตเ จา กรรมท่ี
ทาํ ไมส ําเร็จ เหลือบแลจนได. ..

เหน็ แววรา วท่ีเพง น่งิ มายังตน และเม็ดนาํ้ ทปี่ ลายสายยาวในรอ งแกมแลวถึงกับคูไหลลงตา่ํ เกือบทรุดน่ังพิงกรอบประตูอยูต รง
นนั้ ขมวดคิว้ ขบฟน นดิ หนง่ึ ตอ งสะกดจติ ตนใหเ หีย้ มราวกบั ฆาตกร จงึ เบือนหนา หนีและขยับเทา กา วไดอ อก เดินเร็วและบงั คบั คอใหต ัง้
ตรง กอ นทีใ่ จจะออ นลงมากกวาน้ัน

กังวานรองเทา กระทบพื้นหนิ ออ นกรบั กรับ กรับเปนจงั หวะสม่าํ เสมอฟง หลอนหู สํานึกวาการยา่ํ เทาแตละครงั้ สง เสยี งเสยี ด
แทงโสตประสาทของผูอ ยเู บือ้ งหลงั ปานใด รสู กึ ราวกับมีสายโซไ รตนลา มขอ เทา ผอนยาวตามไปเร่ือย ๆ ทกุ ฝก า วไมส ้นิ สุด...

แพตรปี ลอ ยใหส ายนํ้าจากฝก บัวตกรดศรี ษะเฉยแทบไมขยับเขย้ือนเปนเวลานาน นี่เปนจงั หวะเวลาเดยี วของวนั ทเี่ อ้อื ใหน้ําตา
หลง่ั ลงไดโดยไมเ ปอ นหนา และไมรสู ึกวากาํ ลังรอ งไห

เอาเถอะ...อยากไหลกไ็ หลไป ปนกับนํ้าฝกบัวอยางนด้ี อู อกทไ่ี หน หลอ นขม กอนสะอืน้ ไวแลว ถือวาแคขับของเสียชนิดหนึ่ง
ออกมา เพ่ือใหใจสงบลง น่ไี มใ ชก ารรํ่าไหหมดทา เพราะหลอนยอมแครนิ น้ําตาทิ้งเทานัน้ อยางอนื่ สะกดไดหมด

รอได… ยืนรอนานแคไ หนก็ได ขอใหเ หอื ดหายเปน พอ อยาตองแสบแกมแทบไหมเพราะปราศจากนํ้าดชี ว ยเหมอื นวนั แรกเลย

สายนา้ํ จากฝก บัวพรั่งพรูไดทงั้ วนั แขงกันแลว รูวา น้ําตาน้ันไหลแพล บิ ลับ

กลบั ออกสูโ ลกภายนอกดว ยความสดชนื่ กวา เมื่อกอนเขา หอ งนํา้ แมร สู กึ วาจติ ใจยงั เหือดแหงแลง ลา กม็ ีสติพอจะตเิ ตยี นตนเอง
เมือ่ ทบทวนวาหลงั ใสบาตรเชา ทําอาหารใหปู ก็ไมเ หลอื แกใ จทาํ สง่ิ ใดตอ เรี่ยวแรงหดหาย กายระทดระทวยตดิ เตยี งจนเกือบบาย กวา จะ
ลุกข้นึ อาบน้ําได นีไ่ มใ ชหลอนแลว ปลอยใหอะไรสิงสอู ยตู ง้ั นาน

วันนีห้ ลอนตองกลบั เปนเหมอื นเกา ตอ งมีใจเหลอื ไวรกั ตนเองและคนรอบขา งอยา งเคยมาช่วั นาตาป

เปนคนเดมิ ทไ่ี มมใี คร...

และกาํ ลงั จะเปนคณุ ครทู ่กี ลา ยืนสอนเด็กวา ถา เจอทกุ ข ตอ งสู ตอ งอดทน ตองปลอบตวั เองได

๓๔๒

กมหนากม ตาเปดประตูเขาหองหงอย ๆ หอ งสวนตัวทําใหก ลบั ออนแอลงอกี เพราะเมอ่ื ลงลอ็ กแลว จะไมม ีใครเห็นเลยวา
หลอ นถูกพิษแหงความเชื่อในรกั กดั กินแทบขาดใจเพยี งไหน

โนม ศีรษะองิ หนาผากกบั บานประตู อยา งนอยน่นั กเ็ ปนหลักพกั พงิ ชว่ั คราว กอ นท่จี ะยายไปพ่งึ สง่ิ อืน่ ท่ีประเทอื งปญ ญาและ
เรียกพลังคนื ได สัญญากบั ตนเองวา จะไมล ม ไมล งนอนอกี แลว หลายวันท่ผี า นมามันมากเกนิ พอแลว

เกือบคร่ึงนาทีกับการยืนหาหลักใหตนเองในหองอันวางวาย แพตรีสดู ลมหายใจลึกสองสามหน เมือ่ รูแนว าไมป นสะอื้นก็หมุน
ตวั กลับ ต้ังใจจะหาหนังสอื อา นเปนอนั ดับแรก

สะดดุ กึก ตาเบกิ ตะลงึ ตะไลเหมือนถกู สาป เม่ือพบวากลางหอ งคอื รา งสงู ของเกาทณั ฑ!

เขาสงยม้ิ ให ใบหนาสลดเศรา อยางคนสาํ นกึ ผิด มองลึกเขา มาในตาหลอ นและเอย ราวกับยืนอยูแ สนไกล

“แพ...สวัสดี”

แพตรเี พง น่งิ เงารา งของเขากอความปรีดาปราโมทย ทวา ใบหนาเขาก็ราวเขม็ แหลมแกลง แทงท่ิม งงงันกับตนเอง เกอื บระเบิด
เสยี งกรีดรองตวาดไลใหดังคับบา น เกือบหาอะไรขวา งใสใหแรงทส่ี ดุ แตด วยกรอบคุณงามความดีท่ีลอ มใจมาแตอ อนแตออก ทําใหความ
หุนหนั พลันแลน ชั่ววบู ท้งั มวลดับลงเรว็ เกือบเทา กับที่มนั เกดิ ขึ้น

หันหลงั กลับจะเปด ประตูกาวออกจากหอ ง หลอนยินดีหนหี ายตลอดกาลหากเขาจะยังอยใู นเขตบา นปู

แตชาไป ถูกควา แขนไวเสียกอ น เขาลากดึงมาน่ังบนเตยี ง หลอนพยายามขืนตา นสุดฤทธ์ิ ทวา ไมเปนผล ดวยกําลังด้นิ เทาหลอน
อกี สองคนชวยก็ไมม สี ิทธหิ์ ลดุ จากองุ มอื แข็งราวคมี เหล็กนนั้ เลย

“โอย ...”

ครางแผวดว ยความเจบ็ เม่ือสะบดั ดน้ิ แลว เขายิ่งบบี รัดอยางลืมประมาณแรง เกาทณั ฑย นิ เสยี งอทุ ธรณก ร็ ูสึกตัวและคลายมือ
โดยเร็ว

ท้ังเจบ็ กาย ท้ังเจ็บใจ เกินสะกดกล้นั สะอื้น แพตรียกมือปดหนา รองไหอยา งนา เวทนา นเ่ี ขาจะตามมารงั แกหลอ นไปถงึ ไหน แค
นพ้ี อเถอะ ไหวล ะ…

เกาทัณฑร สู กึ เหมือนตกนรกท้ังเปน อยากดงึ รางนอยเขามากอดอยา งถนอม แตก ร็ วู าขณะน้นั ตนไรส ิทธิ์อนั ชอบธรรมโดย
ส้นิ เชิง จงึ ไดแตนิง่ ทนมอดไหมกบั นรกในอกอยูอยา งนน้ั กระทั่งหลอ นหยดุ รอง ลดมือลง จอ งเขาดวยตาแดงชาํ้

“ออกไป!”

ไลด ว ยเสยี งแหบพรา เปนนาทที ี่เกาทณั ฑท ราบไดว าความฉลาดพูดไรความหมาย ความจรงิ เทาน้ันทีท่ าํ ใหกลาเอยปาก

“แพ...ฟง พี่กอนเถอะ พี่กบั เพอ่ื นผูหญงิ ในขาว...”

“พเี่ ต...” แพตรีหา มท้งั ถอนสะอื้น “อยา พูดคะ”

๓๔๓

เกาทณั ฑส า ยหนา ขยบั จะเอยกถ็ กู แซงอกี

“ทพ่ี ว่ี าจะมเี รอ่ื งใหแ พแปลกใจ แพแปลกใจพอแลว อยา ทําใหตองแปลกใจกวานีเ้ ลย”

ชายหนมุ ปด ตาลงอยางเหนอ่ื ยออ นเหมอื นใกลส ิน้ ใจ แตแ ลว กเ็ ปดตาไดอกี ครั้ง ลว งกระเปากางเกงหยบิ กญุ แจรถมาย่ืนสงให

“นี่ตา งหากเรอ่ื งท่ีอยากใหแ พแปลกใจ ของขวญั สําหรับการหม้นั หมายดว ยน้ําพักนํ้าแรงของพ่เี อง ไมใชอ ยางเครอ่ื งเพชรท่ี
เตรียมขอจากคณุ แมใ สพานใหในวันหม้นั ”

หญิงสาวเหลือบมองของมีคา ยงิ่ ในมือเขา หากเปน เวลาปกติหลอนคงปลาบปลม้ื นยั นต าคงเปน ประกายดใี จเย่ียงหญงิ สาวที่
ไดร ับของกาํ นัลราคาแพงจากชายทต่ี นรกั แตเมือ่ มีหมอกรายมงุ บงั หอ หุม ใจเหมือนเดี๋ยวน้ี ของในมือเขากแ็ ควตั ถชุ ้นิ หนึง่ ท่ีหาคา ในสายตา
หลอนไมไ ดเ ลย

แพตรฝี นย้ิมท้งั นาํ้ ตา มองเขาคลา ยขบขนั นกั

“ซือ้ ใหพ ีเ่ รือนแกว ดวยหรอื เปลา คะ?”

เกาทณั ฑไดยนิ แลว ถึงกบั มอื ตก และเกอื บปด ปากเปนเบื้อใบอ ยางถาวร

“แพ พ.ี่ ..”

พดู ตะกกุ ตะกัก แยต รงทถ่ี าอา งวาเขาไมม ใี จกบั เรือนแกวเลยนน้ั เปนเร่ืองโกหกอยา งหนา ดานชนิดหนง่ึ และถงึ กลาโกหก กน็ ึก
สงสารเรือนแกว เกินกวา จะพดู จาลดคา หลอ นเพียงเพอื่ เอาตัวรอดเฉพาะหนา

“พีก่ ับ...เพอื่ น...นอนแยกหองกัน ท่ขี น้ึ ไปหาเขากเ็ พราะตอ งทําอะไรบางอยาง ใหส ่ิงศักดิ์สิทธ์ิเปน พยาน พี่ไมเคยนอนกับเขา
เลยแมแตค รั้งเดยี ว”

การพูดความจริงทําใหร สู กึ เปน ผใู หญ นกึ ขอบคณุ ตนเองกับความอดกล้นั ทแ่ี ลวมา ทท่ี ําใหพดู ไดเตม็ ปากเตม็ คําอยางนี้

“ทําไมละคะ? พเี่ ขาสวยดีออก”

“เหตุผลคอื แพนะซี เรากาํ ลังจะหมน้ั หมายกัน พีจ่ ําไดต ิดหวั ”

“อยา จําอีกเลยคะ ไมใชอ ยา งน้ันอกี แลว”

คนฟง ถงึ กบั เยน็ หววิ มองดวงหนาเปอนคราบนํา้ ตาแลวบอกตนเองวา ไดเพชรมาแตปลอ ยใหห ลุดมอื ไปแลว กระมงั

“แพฟงพ่ีอธิบายบางนะ เรือนแกวเปน เพื่อนรว มงาน พร่ี จู กั เขาตั้งแตยา ยกลับมาประจําทเ่ี มืองไทย ไมใชเพง่ิ คบหาหลงั พบกบั
แพ ถา ยอ นนกึ ดจู ะจาํ ไดวาแพเคยเจอเขาครง้ั หน่งึ ท่ีโคราช จําไดไ หม?”

แพตรียิ้มมุมปาก นัยนตาโศกทอดมองเขาอยางดวู าจะพูดอะไรอีก แตเ มอื่ เหน็ เงยี บก็ตอบคําเพียงส้นั

๓๔๔

“ไมไดส ังเกตหรอกคะ เพอ่ื นพ่ีต้งั เยอะ”

“ชางเถอะ เอาเปน วา ความจริงคอื เขาเคยเห็นพ่ีอยกู บั แพมากอ น ถา หากมีอะไรกัน วันนั้นเขาจะทนนง่ิ อดกลัน้ อยไู ดห รือ?”

สหี นาของแพตรดี ูผอ นคลายลงนดิ หนึง่ น่ันทาํ ใหเกาทณั ฑใ จชน้ื ขึ้นบาง อยางนอยกร็ ูว าหลอ นไมถึงกับตัดตายขายขาด ปด หูปด
ตาจากเขาอยางสิ้นเชงิ

“จาํ ไดไ หมที่คนื กอ นไปสงิ คโปร พีข่ อใหแ พไปดวยกัน เหตกุ เ็ พราะอยา งนแี้ หละ แตเ หมอื นนาํ้ ทว มปาก มีหลายเร่อื งนักทพ่ี ดู
ออ มคอมก็ไมด ี ตรงไปตรงมาก็ไมเหมาะ…”

“เพราะพ่มี คี วามในใจอยแู ลวลวงหนา ”

แพตรดี ักคอ

“ใช” เกาทัณฑยดื อกยอมรับ “พร่ี ูจ กั เรอื นแกว มานาน มบี างอยา งเกิดขึ้นบางตามทาง ตามเวลาท่ีคบหากนั แตจ นถึงวันนี้ ขอ
รบั รองวามแี พคนเดียวเทานั้นท่ีพข่ี อแตง งานดวย”

หญงิ สาวเงียบกริบ มองหนา คนหลายใจอยพู ักใหญ กอ นถามอยางอดไมไ ด

“เขา หอ งพเี่ รอื นแกวทําไมคะ?”

แมเ ตรยี มไวแ ลว เกาทณั ฑกก็ ระดากและอึกอักที่จะตอบตามจรงิ

“เขาขอใหพช่ี วยแสดงอะไรบางอยา งใหเ หน็ ยอมรับวา ในทีร่ โหฐานอยา งน้ันดูสนิทเกินเพือ่ น แตร บั รองวาไมมีอะไรเกินเลย
แมแ ตน อย”

แพตรียังมองชายตรงหนา ตาไมวาง เกดิ ความระอาเรื่องลบั เร่อื งเรนแฝง คาํ ลวง และคาํ จรงิ ข้ึนมาเตม็ ประดา ขนาดไมแ ตงยัง
ตอ งจบั ผดิ จบั ถูก เกิดเหตุชวนคลางแคลงขนาดนี้ ตอ ไปพอเขาไดหลอ นแลว เบื่อหลอ นแลวตามวถิ โี ลก มยิ ่ิงตอ งสบื สาวเอาความกนั ขา ม
วนั ขา มคนื เหนด็ เหนือ่ ยหาขอ ยตุ ิยากกวา นส้ี ักรอ ยเทาหรอื ?

ความมีดพี รอ มของเขาไมไ ดน ํามาแตเพียงความสนิทเสนห านา ยนิ ดีแตถา ยเดียว ยงั นาํ ปญ หาอน่ื พว งมาดวยรอยแปด เพราะถา
รปู รา งหนา ตา กิริยาทวงทีของเขานา หลง นารกั สําหรบั หลอ น กต็ องชวนใหห ลง ชวนใหร กั สําหรับหญงิ อ่นื เชน กนั

“พคี่ ะ…เร่ืองน้รี ูกนั สองคนระหวา งพี่กับพี่เรือนแกว แคแพถามเหตุผลวาพี่เขา หาเขาทําไมยงั บา ยเบย่ี งเลย่ี งใชคําคลมุ เครือ เอา
เถอะคะ คงประสาคนสนทิ มีเรื่องนาอวดนา แสดงอยูเ ยอะ แพก็ไมอ ยากซอกแซกขุดคยุ เพราะฐานะของเราก็วา ทคี่ ูหม้นั เทานั้น ยงั มคี วาม
เปนอ่ืนอยูม าก แตเอาความจริงมาพูดกนั คําเดียวสนั้ ๆ ดีกวา คาํ เดียวท่บี อกใหเ ราทั้งสองคนรวู าตรงไหนคือจดุ ยนื เดย๋ี วนี้ และทศิ ไหนท่ีควร
เดนิ ตรงไป…พี่รกั พเ่ี รอื นแกวหรือเปลา?”

“คาํ ตอบไมไ ดเ ปนตัวกําหนดทศิ ทางนแ่ี พ…”

“พเี่ ต… แพฉลาดพดู นอ ยกวา พี่ โดยเฉพาะเรอื่ งตอนหนาตอ นหลงั ยอกยอ นนะ ไมเ กงคะ แตก็หวงั วาเราจะมใี จจรงิ เทา กัน มีดที ่ี
จุดน้เี สมอกัน ตอบเทานน้ั รกั หรือไมร ัก”

๓๔๕

เปน ครง้ั แรกในชีวิตท่ีเกาทณั ฑร จู ักความกดดันชนดิ ทีห่ าทางออกไมไ ด จนแทบอยากตายดบั เสยี ใหพน หากนิ่งท่อื หรืออดิ เอ้อื น
กเ็ ปน คําตอบชดั พออยูแลว สยู อมรบั อยา งลกู ผชู ายดีกวา แมร ูทง้ั รวู าผลคอื อะไร

“รกั …”

แพตรีหนา ซีดเผือด น่ันย่งิ กวา เขาวาดมดี กรีดแกวหูใหแสบเสยี วลัดลกึ ลงไปถึงกลางอก จอ งเขาอยนู านมาก นานเหมอื นจอง
ชายแปลกหนา ท่เี ขา มาตบตีหลอนอยา งไรเหตุผล

“มาหาแพอยางนเ้ี ขารูแลวจะรองไหหรอื เปลาคะ?”

ถามแผวเครอื และเร่ิมสะอึกสะอืน้ ทลี ะนอ ยตอหนา เขา เกาทัณฑหลบตาไปทางอื่น ยนควิ้ ดว ยประสาทตงึ เครยี ดไปทุกสว น เห็น
จากหางตาวาหลอ นจองเขาอยางคาดคน้ั จะเอาคาํ ตอบใหได น่นั ยงิ่ ทรมานแทบบา ยอมใหผูชายดวยกนั เขยาคอเรา ๆ ตะคอกเคน ยงั ดกี วา
ทนไมไ หวหนกั เขากล็ กุ ขน้ึ ยืนกลางหอง กาํ หมดั แนนราวกับอยากบบี ตนเองใหแ หลกคามอื

ทุกขท ใี่ หญห ลวงเปนอยางนี้ มืดมนเพยี งนี้ แมลองลอยอยูใ นกศุ ลวบิ าก กไ็ มว ายปรากฏปลายสายเปน อกี รูปแบบหนง่ึ ของทกุ ข
และยงิ่ หนักหนาสาหสั ตรงที่ไมม ีใครผิด ไมมที างออก และไมม ีคําตอบใด ๆ นาฟงเอาเลย

จนลวงเลยกระทง่ั เสียงสะอ้ืนจากหญิงสาวจางลง เกาทณั ฑจงึ ผนิ หนามาทางหลอ น เหน็ ดวงหนา งามหมน หมองคลา ยกาํ ลัง
ตรอมใจแลวคดิ ทาํ สิ่งทไ่ี มเ คยทาํ มากอนกับผหู ญิงคนไหน นั่นคอื ยา งเทา เขาหาและทรดุ ลงคุกเขา ตอ หนา วางสองมอื ทบั หลงั มอื บนตัก
หลอน

“พ่ขี อโทษ”

เอยแลวมองดูนัยนต าดาํ ขลับท่กี ลบั ขนุ ดวยความหดหู

“เพื่ออะไรคะ?”

เสียงหลอ นต่ําลึกอยา งไมเ คยเปน

“เพ่อื ใหแพรวู าพี่เสยี ใจ”

“คะ …แพยกโทษให”

ความจริงจะตอดว ยคาํ ไล ตอ แตนข้ี ออยาใหเหน็ หนากันอีกเลย ทวาเมอื่ มองใบหนาอนั เปนทร่ี ัก ที่รอคอย ที่เฝา หวงแหนมาแสน
นาน ก็จกุ แนนไปทง้ั อก พดู อะไรไมออก และเหมือนถอ ยคําที่เตรียมไวข บั ใหเ จ็บคนื จะมว ยมลายหายสญู ไขวเ ขวหลงลืมไปสนทิ อยา ง
รวดเรว็ เหลอื เชือ่

เทา ที่เกาทัณฑไ ดย นิ จงึ เปน เพียงคํายกโทษ เขาเบกิ ตานิดหนงึ่ รอฟง ถอยคําเสียดแทงท่ีจะตามมาทีหลงั แตจนแลว จนรอดก็เหน็
เพยี งอาการแนว นง่ิ จองมองเขาเฉย

กะพริบตาคร้ังหนึ่ง ถือสิทธใ์ิ นคํายกโทษนน้ั ลุกขึ้นนั่งเสมอ แลว ดึงรางนอ ยเขา โอบเต็มออ ม แพตรขี นื ตวั ทวาออมอนุ นนั้ เกนิ
ตาน ตองยอมตนราวกับคนใจงาย ลืมโกรธส้นิ แลว

๓๔๖
เกาทณั ฑถามตนเอง ถาปมเชือกมนั ขมวดพนั ยงุ เหยงิ แนนหนาเห็นปานน้ี จะใหเ ขาทาํ อยา งไร แกป ญ หาอยา งไรได?

๓๔๗

บทท่ี ๒๔ งานศพ

เปนเชา ท่ีอากาศสดช่นื เยน็ สบาย รอบละแวกทางเดนิ ชะอมุ งามดว ยหญา ขจีและพฤกษายนื ตน สมควรท่จี ะบันดาลความสุข
สงบใหแกผ ูตดั ผานทกุ ๆ คน

แตส าํ หรับเรอื นแกวแลว ทั้งหมดคอื อีกฉากหนงึ่ ของความเงียบเหงา

เดินถือคนั ธนขู นาดหาฟตุ ครง่ึ พรอ มกระบอกลกู ศรมาทีส่ นามซอมในอาณาบริเวณคอนโดมิเนยี มซง่ึ หลอ นพักอาศยั อยู ธนูเปน
หน่ึงในกีฬาโปรดของหลอน นอกจากทําใหใจสงบ ไดออกแรง และสัง่ สมความเชื่อมัน่ อยางดีแลว ยังสงเสรมิ ใหเ กิดความรูภายใน หรือ
สัญชาตญาณพเิ ศษในการเขา สเู ปา หมายทอี่ ธบิ ายยาก ทุกครงั้ ยามเกิดความสบั สนฟงุ ซาน หรอื แกปญ หาใดไมตก เรอื นแกว จะลงมายงิ ธนู
ตา งระยะเปนการปลดปลอยเรอื่ งหนกั อ้ึงท้ิง และกม็ ักจะทาํ สาํ เร็จเสมอ

ภาพสลกั ตามผนงั ถาํ้ เปนหลกั ฐานที่ดวี า มนุษยรูจ กั ยงิ ธนูลา สตั วแ ทนการพุง หอกพุง หลาวมาไมนอ ยกวา สองหมน่ื หา พันป และ
มีวชิ ายิงธนู หรอื ทีเ่ รยี ก ‘จาปเวท’ สบื ทอดกนั อยางเปน ศลิ ปศาสตรน บั พันปแ ลว หลอนทราบดวยวาพระเซนจาํ นวนมากนยิ มการยงิ ธนูเปน
อยางย่ิง ขนาดมตี าํ รายงิ ธนตู ามหลักเซนออกมามิใชนอย นัยวา เปนอกี อปุ เทห ห นึง่ ของการฝกสมาธิ

บางคนทุมเวลาทั้งชวี ิตกับการฝกแผลงศรใหไดไกล ใหไ ดเขาเปา และใหไ ดความเปน หน่ึงเดยี วกบั จิตวิญญาณ พวกทส่ี ําเร็จ
จาปเวทขั้นสงู อาจเห็นเปาจากระยะไกลขยายใหญเ กินขอบเขตของประสาทตามนษุ ยธ รรมดา วา กันวา เพราะเล็งเปา จนเกดิ ‘ปฏภิ าคนมิ ิต’
หดขยายไดตามตอ งการท้งั ยังลืมตา

ชมรมยิงธนูในปจจบุ ันโดยมากมักมีเร่ืองการลาสัตวเ ขาไปแทรกแซม แตส ําหรบั เรือนแกว แลว จะเห็นเปนเครอ่ื งมอื คลายทกุ ข
ขจัดเหงามาตลอด หลอนย้มิ ออก ผอ นคลายความตึงเครียดไดท กุ ครัง้ ทส่ี ามารถสง ศรเขาเปาคะแนนสูงตดิ ๆ กัน

ยนื หางเปา ประมาณเดียวกบั ความยาวสนามเทนนสิ อนั เปน ระยะหวงั ผลสาํ หรับหลอ น ปลขี าสลักเสลาเกลากลึงแยกจากกันใน
ทา เตรียม ชดุ ดาํ เส้อื คอกลมและกางเกงยีนรดั รปู ชวยใหร สู ึกกระชับเมื่อเรมิ่ ต้งั ทายิง คนั ธนขู องหลอ นติดรอกทนุ แรงนาว แมจติ ใจยังออน
ปวกเปย ก อนั มีผลกระทบใหแรงกายถดถอย กส็ ามารถเหน่ียวสายไดคอ นขา งงาย

ศรดอกแรกพุงหวือแบบเหิน ๆ คลา ยไมค อ ยเตม็ ใจวิ่งเขาปก เปา เทาไหร วัตถทุ ่ไี รเจตจาํ นงมุงมน่ั กํากบั การเคลอ่ื นไหวยอม
ปรากฏความออ นแอ ดอู อกในสายตาผูเคยฝก ควบคมุ ตนเองและวัตถุในมือมาแลว

เรอื นแกวเบือนหนาไปทางอืน่ อยา งเนอื ยนาย กาํ ลงั ใจและแรงกายถอยนอยลงอีก เพราะการปก เดเฉเกของลูกธนดู อกแรกนัน้
อยูเกือบวงนอกสุดของเปา ฟอ งชัดถงึ ความไมเ อาไหน

จบั ดอกสองวางข้นึ สายอยางตง้ั ใจกวา เดิม หนา เทาซายชีต้ รง มอื ซา ยกําคันจบั แนน ย่ืนไปทางเดยี วกับปลายเทา มอื ขวารวบหาง
ศรพรอ มนา วสายจนสดุ ประสานเปนจงั หวะเดียวกับการสูดลมหายใจอัดเตม็ ปอด เพง ใจกลางเปา หางตาสมั ผัสรูเรยี วแทงธนตู ลอดลาํ ที่
ขนานกับพน้ื และช้ตี รงเขา จดุ หมาย ขณะเดียวกันกร็ ูพ รอ มในองคประกอบอนื่ ไมวา จะเปน กาํ ลงั ทใี่ ชนา ว ความนิ่งไดดุลตลอดรา ง ไป
จนถึงสมั ผัสทิศทางลมอันแสนออ นทวา มีผลกับการวิง่ ของศร

ผสานความรูพรอมทัง้ หมดแลว กลายเปนนมิ ติ เสนทางธนใู นคลองตา เห็นเปนทอ ไรตนจากปลายศรถงึ เปา หมายแจม ชดั อยาง
ทเ่ี รยี กพชิ าน หรือความรสู กึ ตวั ท่วั พรอมในการเลง็ สง เขาเปา ดวยใจ ความมั่นคงและอาการทัง้ หมดในกายเปนไปเพอื่ สรา งนิมิตเสนทางให

๓๔๘

เทย่ี งตรงเขาฝกทง้ั สน้ิ ขยับเปลย่ี นนิดเดยี วแมคลายกลามเน้อื หัวไหล คันธนไู หวติงเพียงนอย ก็มผี ลรบกวนวิถรี ใู นใจไดแลว พูดงา ย ๆ วา
เพื่อสงลูกธนเู ขาเปา อวัยวะใหญนอยทั่วทัง้ กายภายนอก รวมทงั้ จติ ใจภายในตอ งชวยกนั สง เสรมิ เปน หนง่ึ เดียว

ปลอยมอื ดวยความรสู กึ ดิ่งสงบเขา ฝกถงึ ท่สี ุด ลาํ ลูกศรแลน ดวยแรงดดี ผึงอนั สะสมอยูใ นการงอคนั ธนู ลัดลิว่ เปน เสนตรงแหวก
อากาศดว ยพลงั เจตจํานงอันคมกริบ หวั ศรปก ฉึกเขาวงดําชน้ั ในสุด สงแรงสะทอนฉบั พลนั กลบั มากระทบใจเปนฤทธิอ์ นั หนักแนน เฉียบ
ขาด เรา อตั ตาใหเตบิ กลาขน้ึ ขม ความเงยี บเหงาวงั เวงสนทิ ชั่วขณะหนง่ึ

รอบดานยังรา งผคู น มีเพยี งหมูไมและใบหญา ทีป่ ระจักษในความขมังแมน ของมือธนสู าว คล่นื ลมในหวั สงบลง เกดิ สตริ คู วาม
ปรากฏอยูข องกาย เห็นความสัมพันธร ะหวางกายกับเปา เบื้องหนา รวมทั้งธรรมชาตริ อบตัว ท้ังทปี่ รากฏตอประสาทตาและประสาทหูอัน
กวางขวางเปน พเิ ศษ ศรเขาเปาดอกเดยี วเปลีย่ นแปลงหลอ นไดไ วเทากับความเรว็ ของมนั

เรือนแกวดงึ ศรดอกตอ ไปออกจากกระบอกบนพ้ืนดวยจติ ใจท่สี งดั น่ิงเหมอื นแผนนํา้ สูดลมหายใจยาวขณะออกแรงนา วอกี ครง้ั
หยดุ สงบเปนดษุ ณใี นอาการเกร็งเหนี่ยวสุดสายครหู น่ึง หยาดนาํ้ ใสคอย ๆ รนิ จากปลายหางตาท้ังสอง แตไมนานจนเออเปนมา นนํ้าพรา
พราย หลอนปลอยใจ ปลอ ยมอื ดวยสตอิ นั มัน่ คง สงลาํ ธนอู ันลน ไปดว ยพลงั เหลอื เฟอ ในการแหวกอากาศพุงเขาเปา

เกาทณั ฑ. ..ธนู

จติ ด่งิ อยูกับฤทธ์ิของการสงศรเขา เปา รูพ รอมไปทว่ั ทุกองคป ระกอบการยงิ เห็นความเปนเกาทณั ฑแชมชัด...

แลนจากแลง ตัดตรงเขา เปา ไมอ อมคอ ม กาํ กบั ดว ยจติ ใจท่คี มกลา ราวกบั หัวศรมวี ิญญาณแสวงจุดปก ของตนเอง เมอื่ สง ออกไป
แลว ยากท่ีจะมีอะไรมาดกั ขวางไดท นั

อตุ สา หหาเคร่ืองยดึ จติ ใหเ ลิกประหวัดคดิ ถงึ เขาเปน การพกั อารมณ ดันกลายเปนเครอ่ื งเตือนใหย งิ่ ย้าํ คิดหนักเขาไปอกี เกอื บ
เหวย่ี งคันธนทู ิ้ง ทวาสติอนั หนักแนน ในขณะนน้ั หามไว เพราะหยั่งรวู า เหมือนทบุ แกว เน้อื ดที เ่ี พยี รสรา งอยา งยากลําบากใหแ ตกละเอยี ดลง
อยา งนาเสียดายเพียงชั่ววบู โทสะ

ใจเปน หนงึ่ กับการยงิ ธนเู น่นิ นาน เดนิ ไปถอนกลับมาเปลยี่ นระยะหลายรอบ พอแขนลา จึงวางมอื เก็บอปุ กรณเ ดนิ เขา ตึก

กายและใจท่รี วมเปน หนึ่งเพอ่ื กอนมิ ิตเสน ทางวิ่งของธนู กบั กลามเน้ือทีก่ ระชับแนนทว่ั รา ง ชวยใหค วามรับรทู ่ัวไปหลังเลกิ เลน
คมใสกวา ปกติเปนสองเทา ราวกับขา งในมีใบมีดขนาดใหญว างตั้งตลอดแนวหนา ผากถงึ กลางอก หนั ดา นคมชี้ไปขา งหนา ใหค วามรสู ึก
เหมือนพรอ มจะเปลงประกาศิตทเ่ี ฉยี บขาดหรอื ออกฤทธอ์ิ อกเดชไดสารพนั

คนทั่วไปแมเ คลอ่ื นไหวอวัยวะนอ ยใหญห ลายสว นพรอ มกนั อยา งมากจะรบั รเู พยี งจุดใดจุดหนึ่ง เชน อาการเบนหนากลอกตา
อยา งเดยี ว สว นอ่นื ถกู เพกิ เมินไปหมด หรือทีห่ นักกวานน้ั คือไมร ูตัวเอาเลยดว ยซ้าํ วากาํ ลังอยใู นทว งทกี ิรยิ าใด ปลอยใหส ตขิ าดหาย เหมอ
ลอยทง้ั วนั

แตในบัดนี้ เมอื่ ทรงน่ิงดวยภาวะจิตอนั คมคาย เรือนแกวแยกรไู ดพรอมกนั เกอื บทั่วพรอ ม เม่อื เดนิ สวนกับผจู ดั การทั่วไปของ
คอนโด หมอนั่นทักทายหลอ นดว ยทา ทางกะล้ิมกะเหล่ีย ดวงตาหลอนสามารถมองเห็นอาการผงกหวั ยม้ิ กวางเห็นฟน ทั้งปากของเขา
ขณะเดยี วกนั ใจกท็ ราบอาการเยือ้ งกรายสลบั คูเรียวขาระเหิดระหงของตน พรอมท้งั รชู ัดวาตนเบนหนา นิดหน่ึง ชายตาแลหมอนั่นคลายเจอ
ชะนีแลบล้ินปลน้ิ ตาหลอกทข่ี างทาง ในหัวผดุ คาํ สัน้ ๆ วา ‘ชิ!’

๓๔๙

หลอนยังไมต ระหนกั วาสตริ พู รอมชนิดนั้น เพียงพลกิ กลบั นดิ เดียว คอื แทนท่ีจะหนั ออกขางนอก แตส ง กลบั เขา มาดูขางใน
คลายเขาไปน่ังในใจคนอ่ืน ไมใหเ หลืออุปาทานวา กายใจเปนตน กจ็ ะปฏิรูปเปน รงุ อรุณแหง การปฏบิ ัติธรรมทันที ลักษณะความรชู ดั คม
คายจะแปรเปน รชู ดั ออ นโยนลง ดว ยเพราะพลังอตั ตาอนั เขมขน ปฏริ ปู เปน พลงั รบู ริสุทธไ์ิ ป

ระหวา งอยกู บั เกาทณั ฑทส่ี ิงคโปร มเี รื่องพดู คุยแลกเปล่ยี นเยอะมาก เพลินทจี่ ะคุยกันตลอดวันดว ยเร่อื งหลากหลายไหลลื่นไป
เร่อื ย หนงึ่ ในขอ สนทนาคือการทาํ สมาธิ เขาพูดใหฟง คอ นขางละเอยี ด รวมทั้งฝก การน่งั เบอ้ื งตนใหเกือบทกุ วัน เรอื นแกว จึงแยกแยะถูกวา
ภาวะนา พอใจอันเปนผลจากการซอมยิงธนูในบดั น้ี นบั เขา เปนสมาธิแบบสงบไดเหมอื นกัน

เม่อื กอ นจะนกึ วาสมาธคิ ือความสามารถเอาใจจดจอกับงานได ซ่งึ ก็ถกู แตตอนนเี้ ขา ใจเพิ่มขน้ึ มาคือสมาธจิ ติ นั้นมหี ลาย
ประเภท ทัง้ แบบท่เี ปน สมาธิแลว ยังวนุ กับแบบที่เปน สมาธแิ ลวสงบลงบาง กบั แบบทีเ่ ปนสมาธแิ ลว ราบคาบสนทิ

ตอนทาํ งานเอกสาร งานตดิ ตอผคู น หากจติ รวมลงเปน สมาธิ จะมีลกั ษณะคมกริบ มีฤทธ์ทิ างโลก คุมเกมการเจรจาได คุมงาน
ใหสําเรจ็ ลลุ ว งตามลตู ามแนวท่ีตั้งใจได รูสึกตลอดกายดวี า กาํ ลังขยบั ไหวหรือน่ิงทรงอยูตรงไหน อยูกับใคร เพอ่ื อะไร หลอนจะมุงมนั่ เพง
แนว ตลอดเวลาวา มาถึงไหน ไดสงิ่ ที่ตองการหรือยงั รวมทัง้ หยัง่ ทราบวา เจออุปสรรคจะตองแกเ ปน เปลาะๆ ทา ใด

สมาธแิ บบน้ันทําใหหลอนมีอาํ นาจและรอบรู ท้ังท่ีเก่ยี วกับคน ขอมูล และวธิ เี ลือกตดั สนิ ใจของตนเอง ในทางปฏิบัติหลอนมี
สติและสมาธพิ รอมจะเปนผบู รหิ ารคนหนึง่ และเปนผูบริหารที่ดดี ว ย รอเพียงอายุและชวั่ โมงบนิ สงู พอจะไปนงั่ เสนอนโยบายโดยไมถ ูก
ผใู หญเขมนวาเจอ เทา นัน้ แหละ

สมาธิทพี่ าไปสกู ารบรรลุเปาหมายทน่ี ายสงั่ หรอื ตัวเองรเิ ร่มิ จะยอ นกลบั มาอดั ฐานกาํ ลังใจใหแนน ขึ้นเร่อื ย ๆ รสู กึ ชัดข้ึนทุกที
ในตบะบารมแี หงตน รวมแลวไดเ ปนกเิ ลสใหฟงุ ใหค ิดไตเ ตาสงู ขน้ึ ไปเรอื่ ย ๆ ไมห ยุด น่เี องจิตเปน สมาธแิ ลวยังวนุ วาย

เมื่อเลน กฬี าหลอ นกไ็ ดส มาธิเหมอื นกนั แตย งั มีความฟุงบางชนิดตดิ ตามมาดวย เชนเลนกฬี าหลายคนแลวเอาแพชนะกัน หรือ
เลน คนเดยี วพยายามเอาชนะตัวเองดวยการทาํ แตม ตาง ๆ นานา ชนะหรือสาํ เร็จก็จติ ฟู แพหรอื ลม เหลวกจ็ ติ ตก ประเภทรกั ษาความเปน
กลาง หมายตาจดจอกับวตั ถุในเกมกฬี าอยา งเดียวตลอดเวลานัน้ ยากยิ่ง

และแมเปนสมาธใิ นระหวางเลน กีฬา ตาหกู ็เปดกวา งใหใจโบยบินไดง ายเกนิ ไป อยา งเชนเมอ่ื ครู ท้ังทหี่ ลอ นรสู กึ สงบดง่ิ เยือก
เย็นแทๆ อยไู มอ ยนู าํ้ ตากไ็ หลออกมา แคไ พลคิดถึงเกาทณั ฑน ิดเดยี ว

เม่อื หัดสมาธิแบบน่งิ วาง เรือนแกวก็ไดความชอบใจ และเห็นกวางไปอีกแบบ คอื พบวามันใกลเ คียงกับการยงิ ธนู แตม คี วาม
ละเอยี ดออน สุขุมประณตี กวา สขุ สบายไรกังวล อีกท้งั ใหผ ลเปน ความราบคาบ ไมฟงุ คิดไตส งู หรอื วิ่งไกลเกนิ การเสพรสอ่ิมเอมในอาการ
แนนิง่ ขณะน้ัน ๆ เพราะเปา หมายเดยี วคือรูซ า้ํ ไปซํา้ มาในอารมณท ีไ่ มเจือดว ยความอยากประการใด ๆ กับท้ังเปนความสขุ ในตวั เอง ไม
ตองอาศยั ความรวมมอื จากใครอน่ื เลย ถาชนะกช็ นะความฟุง ซา น ถา แพก็แพความข้เี กยี จนี่แหละ

สาํ หรบั ผูย งั ไมตัง้ มัน่ สมาธิจติ อันสงบประณีตเปนสิง่ ที่ทําไดแลวจะลมื เพยี งหา งเหนิ จากการเสพภาวะเชน นนั้ สักสบิ นาที จําได
แตความนา ตดิ ใจ เมื่อมีส่ิงเตือนใหระลกึ เชน ทห่ี ลอนเพง่ิ ยงิ ธนแู มน ๆ ไดใ จนงิ่ ๆ จงึ คอยคิดถงึ ขนึ้ มาอีก

เขาหอ ง เรือนแกว เปดตเู ยน็ หาของเบา ๆ ทานแบบรองทอง คอื ไมถงึ กบั อ่มิ แปรแ ตกห็ ายหวิ เสร็จแลวอาบนา้ํ แปรงฟนจนสด
ชืน่ เบาเน้ือตวั เลือกใสช ุดกระโปรงหลวมพอสบาย จากน้ันยดึ เกาอ้ีตัวหนึ่งเปนทนี่ ั่ง เพราะตอนหัดทําสมาธเิ กาทัณฑจะใหล ากเกา อมี้ านงั่
ขาง ๆ เขาทุกครง้ั จึงชนิ ที่จะใชเกาอี้พนกั ตรงและเบาะเรยี บแนนเปนอปุ กรณช วยทรงตวั