มาลัยรัก วาสนา เล่ม 1

๑...

ภาพควนั ขาวคละคลุง้ ของสายหมอกท่ีกระจาย
อยทู่ วั่ บริเวณบา้ น ทนั ทีท่ีบานประตูเปิ ดออกทาใหเ้ ด็กสาว
ร่างผอมสูงผปู้ ิ ดชะงกั มือท่ีจบั ลูกบิดเล็กนอ้ ย เธอยนื ชง่ั ใจ
อยู่ชวั่ ครู่หมุนตวั กลบั เขา้ ไปในห้อง ควา้ หนงั สือเล่มหนา
บนโต๊ะเล็กข้างเตียงข้ึนแนบอก ก่อนจะก้าวโหย่ง ๆ
ออกไปโดยไม่ลืมท่ีจะหนั มางบั ประตูกลบั อย่างแผ่วเบา
เสียก่อนบริเวณภายนอกมองดูยงั สลวั ๆ แทบไมเ่ ห็นอะไร
เลยดว้ ยกลุ่มหมอกค่อนซ้าหนาทึบ เห็นแต่สีเขียวสดของ
ยอดไมโ้ ผล่วบั ๆ แวม ๆ สลบั กบั ควนั ขาวผอ่ งเท่าน้นั ปี ยา
ภรณ์ ห่อไหล่ลงเล็กน้อยขณะที่ก้าวลงบนั ไดเรือนช้า ๆ
ดวงตาเพง่ มองฝ่ าควนั ขาวยะเยอื กไปทางเบ้ืองหนา้ ราวกบั
จะมองหาสิ่งหน่ึงที่คุน้ เลยหลงั สีขาวคละคลุง้ น้นั

๒ มาลยั รกั

“ไม่มีตน้ ฝรั่งอินเดีย ชมพู่กระหล๋าป๋ า และแมแ้ ต่
กระท่อมสัปรังเคของไอ้หมึกอีกต่อไปแล้ว มีแต่บ้าน
เศรษฐีใหญ.่ ..”

ลาตน้ ชมพู่ตน้ น้นั เอนลาดลงไปในคูน้าเล็ก ๆ ที่
ขวางอยู่เด็กสาวเอ้ือมมือไปเกาะก่ิงที่ยื่นล้าออกมาอย่าง
คุน้ เคยก่อนจะเหน่ียวร่างข้ึนไปอยา่ งรวดเร็ว หากดวงตา
ยงั ไมย่ อมละจากภาพเบ้ืองหนา้ ซ่ึงเป็ นตวั ตึกใหม่ทนั สมยั
เห็นได้ชัดว่าเพิ่งเสร็จจากการก่อสร้าง เพราะใหม่เอ่ียม
อ่องแมจ้ ะมองในระยะห่าง ๆ กต็ าม

เธอพ่นลมหายใจพรืด จนเป็ นละอองฝอยใน
อากาศ

"เศรษฐีข้ีเท่อ.... หนีหน้ีมาหลบจนสุดกู่อย่างน้ี
ละมงั คอยดูเถอะ...”

เสี ย ง ก รอบ แก รบ ข อง ใ บ ไ ม้แ ห้ง ที่ ก ระ ท บ กัน
ระคนเสียงร่วงกราวของหยาดน้าคา้ งสะดุดอารมณ์ของ
เธอลงเสียก่อน ปี ยาภรณ์หันขวบั ไปทนั ที พอเห็นชาย
ผา้ ซ่ินสีเขม้ ที่กาลงั กา้ วพนั พมุ่ ไมม้ า ริมผปี ากบางจึงเหยียด
ยมิ้ อยา่ งสดใสแทน

"ฮลั โหลแม่ ตื่นแต่เช้าเหมือนกนั น่ีคะ กบคิดว่า
กบเป็ นฮีโร่คนเดียวเสียอีก"

วาสนา ๓

"จา้ ฮีโร.....เก่งอยคู่ นเดียวคนอ่ืนก็แยซ่ ิจะ๊ "
หญิงกลางคนรูปร่างบอบบางลากเสียงตอบอยา่ ง
เอ็นดู ขณะท่ีมาหยุดยืน ไม่ไกลจากลาตน้ นกั พลางแหงน
หน้าข้ึนมองร่างท่ีกาลงั แกว่งเทา้ ไปมาน้นั ก่อนจะกล่าว
ต่อวา่
"ไง ต่ืนแต่เชา้ มาดูหนงั สือหรือยงั ไง ?"
"กอ้ กาลงั จะดูเหมือนกนั พอดีแม่มาเสียก่อนกบ
เลยอดทาความชอบ เอ๋ คุณยายนมใส่บาตรเสร็จแลว้ หรือ
คะ เงี๊ยบ เงียบ”
"ยงั จะ๊ จาปี ยงั จดั ไม่เสร็จ แม่เห็นยอดชมพูไ่ หว ๆ
นึกวา่ โดนมือดีแต่เชา้ เสียอีกเลยแวะมาดู....เออ...." เสียง
ทุม้ นุ่มนวลของมารดา หยดุ เล็กนอ้ ย ขณะท่ีเขม้นมองไป
ยงั ดา้ นหลงั ของบุตรสาว "บนโนน้ เขาเสร็จแลว้ น่ี โอ่โถง
น่าอยเู่ หลือเกิน"
"เชอะ.....ไม่เห็นจะไดค้ วาม บา้ นโล่ง ๆ เป็ นร้ัว
ซีเมนตอ์ ยา่ งน้นั ”
"แต่ก็ดีกว่าบา้ นเราแน่ บา้ นแคบ ๆ มีแต่ซีกไมผ้ ุ
ๆ"

๔ มาลยั รกั

คุณอาภรณ์ขัด อย่างเจตนาจะถ้อเลียนคาพูด
กระเงา้ กระงอดน้นั แตม่ ีผลทาใหใ้ บหนา้ ยาวรี น้นั หนั ขวบั
มาทนั ที ปากบางเฉียบเร่ิมเมม้ เขา้ หากนั

"แม่ก็เห็นบา้ นโน้นวิศษเหมือนกบั คนอื่น ๆ ท่ี
กาลงั ลืมความใจดาของเขาเหมือนกนั เหรอคะ แต่แรกก็รา
พรรณว่าเขาสารพดั แถวตอนน้ีกลบั มาลืมว่าใครที่ทาให้
ตัวไม่มีท่ีอยู่ ต้องเท่ียวซอก ๆ ต่อหลังคาคุ้มหัวตาม
ทอ้ งร่อง...."

"เขานะใคร ?"
" กอ้ ..”
ลูกสาวอึกอกั เล็กนอ้ ย เม่ือถูกจอ้ งหนา้ อยา่ งจะเอา
เร่ือง "กบไม่ไดห้ มายถึงแม่หรอกคะ กบว่าพวกคนในน้ี
ต่างหาก โอย๊ แมจ่ าไม่ไดห้ รือคะวา่ ตอนแรกหวั กะไดบา้ น
เราแทบไม่แหง้ ฟูมฟายกนั จริง ใจร้ายบา้ งละ ไม่มีท่ีจะอยู่
บา้ งละ ผลดั ผอ่ นก็ไม่ได้ แลว้ ก็ท่านจะรีบสร้างด่วน แลว้
ตอนน้ีมีท่ีไหน.....ลืมหมด ต่ืนเตน้ เป็ นบา้ เป็ นหลงั กบั ไอ้
ตึกขาว ๆ ไม่ไดค้ วามน้นั ราวกบั ไม่เคยเห็นมาก่อน ทุเรศ
ชะมดั "
"จุ๊ ๆ ๆ "

วาสนา ๕

มารดาจุปากอยา่ งไม่ชอบใจ เมื่อไดย้ ินเสียงสูงๆ
ต่า ๆ ยาวเหยียดน้นั "พูดจาอะไรเตม็ ทีจริงลูกคนน้ี ทาไม
จะ๊ ใครเขาจะยงั ไงมนั เก่ียวอะไรกบั เรา ไม่ใช่ธุระของหนู
สักนิด หน้าที่ของหนูตอนน้ีก็คือเร่งดูหนงั สือให้ทนั สอบ
อีกอยา่ งหน่ึงบนโนน้ เขาก.็ ..."

ปี ยาภรณ์ทิง้ ร่างลงมาอยา่ งวอ่ งไวก่อนที่มารดาจะ
ทนั พูดจบประโยค ชูมือขา้ งที่หนีบหนงั สือไวต้ ลอดเวลา
ข้ึนอวดมารดาพลางยมิ้ กวา้ งขวางก่อนจะกล่าวเสียงใสวา่

“ ง้นั กบไปท่องหนังสือก่อนละคะจะเอาท่ีหน่ึง
ให้ได้ เด็กหอ้ งแม่จะไดไ้ ม่มีโอกาสถูกแม่ยกมาข่มกบอีก
อา้ ว แม่ไม่ไปใส่บาตรหรือคะ ?"

"เออ จริงสินะ"
คุณอาภรณ์ลืมเรื่องที่จะพูดพนั ที "มวั แต่ชวนแม่
คุย คุณยายนมคอยแย่ ข้ึนเรือนหรือยงั ล่ะ หมอกลงแรง
ออก"
"แม่ไปก่อนซิคะ กบอยากจะออกเอ็กเซอร์ไซซ์
ก่อน ไม่ง้นั ความง่วงมนั จะคอยบนั ทอนเวลากบดูหนงั สือ
ทุกที...."
"กวา่ จะเสร็จกไ็ มต่ อ้ งดูพอดี"

๖ มาลยั รกั

มารดาบ่น "ฤกษ์ดูหนังสือของหนูช่างหายาก
เหลือเกินนะ ตามใจง้ันแม่ไปก่อนละ แล้วเดี๋ยวต้องข้ึน
เรือนช่วยจาปี เขาเก็บท่ีนอนก่อนละ จะเฉไฉไม่ได้

"ค่ะ คะ่ เด๋ียวเดียว แมร่ ีบไปเถอะ"
เดก็ สาวรับคาเป็ นมนั่ เป็ นเหมาะพร้อมกบั ช่วยรุน
หลงั มารดากุลีกุจอ แต่พอคลอ้ ยร่างมารดา เธอกลบั ทรุด
ตวั ลงน่ังตรงโคนตน้ ไมค้ ลา้ ยอ่อนแรง ค่อย ๆ ชนั เข่าข้ึน
จรดคาง พลางจ้องมองน้าก่อนขา้ งขุ่นในคูขา้ งตวั อย่าง
ครุ่นคิด หนงั สือเล่มหนาที่อุตส่าห์หอบหิ้วมากลิ้งหล่นลง
บนพ้ืนหญา้ เปี ยกช้ืนอยา่ งไม่เป็ นท่าโดยเจา้ ตวั หาไดแ้ สดง
อาการสนใจเลยสักนิด
"กบล่ะ แม่ภรณ์ ทำไมยงั ไม่โผล่มำเสียท่ี ?"
คุณอาภรณ์ชะงกั มือจากการตกั ขา้ วตม้ ลงในถว้ ย
เล็กที่เรียงรายอยู่ในถาด หันมาตอบหญิงชราที่กาลัง
ขะมกั เขมน้ แยกหมากแหง้ อยตู่ รงริมชานวา่
"เด๋ียวก็คงมาหรอกจะ้ เมื่อก้ียงั ไดย้ ินเสียงเอะอะ
อยกู่ บั จาปี ในหอ้ ง"
"เตม็ ทีจริงนงั ลูกคนน้ี"
เสียงแหบสั่นบ่นพึมพา คล้ายระอา หากแต่จบั
กระแสแห่งความรักเอน็ ดูไดอ้ ยา่ งชดั เจน "ตึงตงั เป็ นผชู้ าย

วาสนา ๗

อยู่อย่างน้ีไม่ยอมโตเสียที เออ.....แม่ภรณ์" หางเสียงแก
ลดลงคลา้ ยนึกได้

"คะ ?"
ผอู้ ่อนวยั กวา่ เดินไปทรุดตวั ลงขา้ ง ๆ แม่นมชรา
เม่ือเห็นดวงตาข่นุ ฝ้าจบั จอ้ งมาอยา่ งพนิ ิจ
"แม่จะเอาอะไรหรือจะ๊ ?"
"เปล่าหรอก"
แกตอบช้า ๆ ขณะท่ียกผา้ แถบข้ึนซับมุมปาก
พลางเหลี ยว ซ้ายแลขวาจนคุ ณอาภรณ์ รู ้ สึ กเอะใจอะไร
บางอยา่ ง ชวั่ ครู่แกจึงข้ึนหนั เขา้ มากระซิบ
"รู้ไหมวา่ เม่ือวานนงั กบมนั มาพดู อะไรกบั แม่ ?"
"อะไร ? กบมาพดู อะไรหรือจะ๊ ?"
"แม่ ก็นึกแปลกใจเหมือนกนั ไม่คิดว่ามนั จะพูด
เพราะไม่เคยเห็นมนั ทาท่าสนใจอยากรู้เรื่องพอ่ มนั สักที"
"พ่อ?" หญิงกลางคนครางเสียงแผ่ว กบพูดถึงปิ
ยะหรือจะ๊ ?"
"อือ.....ไม่รู้มนั นึกยงั ไงข้ึนมามนั มาถามแม่ว่า พ่ี
น้องทางปิ ยะเขามีมากไหมมีใครบา้ ง หากมนั จะเปลี่ยน
นามสกุลของพ่อมาใช้ของแม่ภรณ์จะได้ไหม" แกหยุด

๘ มาลยั รกั

มองใบหนา้ ซูบน้นั ชว่ั ครู่จึงถามเสียงแผว่ วา่ "มีอะไรหรือ
แม่ภรณ์ รู้บา้ งไหม ?"

คุณอาภรณ์ส่ายหน้า ดวงตาหร่ีลงเล็กน้อย ไม่รู้
เหมือนก้ันจ๊ะแม่....แต่ บางที....." เธอพึมพาราวกับไม่
แน่ใจ "แค.่ ...ไดย้ นิ วา่ ตอนน้ีปิ ยะเขากลบั มาแลว้ "

"เรอะ !'
แม่นมอุทาน แต่ยงั ไม่ทนั พูดอะไรต่อ ท้งั สองก็
ต้องรีบผละออกจากกันเม่ือ ได้ยินเสียงวิ่งโครมคราม
ระคนเสียงหวั เราะสดใสของเดก็ สาวท่ีกาลงั กล่าวขวญั ถึง
"เอ๊ กบไม่ได้แกล้ง ก็ไม่ได้แกล้งซิ พิลึกจริงพ่ี
จาปี นี่"
"อะไรกนั อะไรกนั ?"'
หญิงชราปรามเสียงดงั หากเด็กสาวหาไดฟ้ ังสียง
กลบั เผ่นขา้ ไปเกาะหลงั แกแน่นแถมยงั โยกตวั ไปมาเมื่อ
หญิงสาวอีกคนกาลงั เดินหนา้ บ้ึงตามเขา้ มา
"คนอะไร คบบอกวา่ ไม่ไดต้ ้งั ใจ ไม่ไดต้ ้งั ใจ ยงั
ไม่ยอมเขา้ ใจเสียที"
คนพูดลอยหน้าพูด เสียงดงั คลา้ ยจงใจจะให้ได้
ยินทว่ั กนั มีผลให้คนที่ตามเข้ามาอย่างโกรธจดั เปล่ียนสี

วาสนา ๙

หนา้ เป็นตระ หนกทนั ทีและยง่ิ เจื่อนหนกั ข้ึนเมื่อผไู้ หญ่ท้งั
สองเงยหนา้ ข้ึนมองอยา่ งสงสัย

"กบแกล้งอะไรจาปี หรือ ?" คุณอาภรณ์เป็ นคน
ถาม

"ไม่ ไมม่ ีอะไรหรอกคะ่ "
"เคา้ หาวา่ ... "
ปี ยาภรณ์ยานคาง ขณะที่คลานออกมาเปิ ดฝาชีใน
ถาดใบเข่ืองดูกบั ขา้ วทีละอยา่ ง อย่างใจเยน็ โดยไม่สนใจ
กบั หญิงสาวคู่กรณีซ่ึงกาลงั ทาหนา้ ป้ันยากเขา้ ทุกที
"หาวา่ อะไร?" ยายนมชกั อยา่ งราคาญในท่าทีน้นั
"ทาไมเราไปแกลง้ อะไรเขาอีกรึ ? บอกมาเชียว
นะ"
ปี ยาภรณ์ทาหน้างอเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าข้ึน
มองผูท้ ่ียงั ยนื เก้ ๆ กงั ๆ อยูน่ ้นั ยมิ้ อยา่ งใหท้ ายขณะกล่าว
เสียงใสวา่
"บอกคุณยายซิพีจ่ า บอกซิวา่ กบแกลง้ อะไร ?"
"ฉนั ไม่ใช่คนช่างฟ้อง !"
ฝ่ ายน้นั ตดั บทเสียงห้วน พลางหันไปจดั การกบั
หมากแห้งที่แยกไวล้ งในตะกร้าเป็ นหมวดหมู่จึงไม่ได้
เห็นอาการหวั เราะแบบหนงั เงียบของเด็กสาวคูก่ รณี

๑๐ มาลยั รกั

"เชอะ ไมใ่ ช่คนช่างฟ้อง ไม่กลา้ ฟ้องละกไ็ ม่วา่ "
"กบ แกล้งอะไรพ่ีเขาหรือ ?" มารดาถามเถียง
เคร่ง
"เราน่ะโตแลว้ นะจะมาเกเรกบั พเ่ี ขาเป็นเด็ก ๆ อีก
ไม่ได้ น่าจะรู้ว่าจาปี ต้องทางานเหนื่อยท้งั วนั มีอะไรก็
น่าจะช่วยกนั ทา แม่ก็เหนื่อยมาจากโรงเรียนเหมือนกนั ถา้
ไมไ่ ดจ้ าปี กบจะเป็นยงั ไงลองคิดดูซิ"
"กบไมไ่ ดท้ าอะไรนี่คะ"
คราวน้ีเจา้ ตวั ชกั โมโหข้ึนมาจริง ๆ "ฮ่ีโธ่ กะอีแค่
รูปแฟนหน่อยก็หวง โซ่มนั ก็หลุดนะซิ ถา้ ใหด้ ูดี ๆ มนั จะ
ไปหลุดไดย้ งั ไง....เอาไปซ่อมใหก้ ็ได.้ ...."
"รูปใครนะ ?" ยายนมอุทานเสียงแหลม หันมา
จอ้ งหน้าผูท้ ่ีกาลงั ทาหนา้ แดงแลว้ ซีดสลบั กนั ไป "รูปฟง
แฟนท่ีไหนกบ บอกยายที"
"ใครวา่ ...." จาปี หนา้ แดงก่า หนั ไปคอ้ นผอู้ ่อนวยั
กวา่ อยา่ งขดั แคน้ "หาเรื่อง...."
"อา้ ว ๆ ๆ กท็ ี่พี่จาปี เคยบอก"
"ทานขา้ วเถอะ"
คุณอาภรณ์ขดั เสียงค่อนขา้ งดงั "สายแลว้ แม่ตอ้ ง
รีบไปโรงเรียน.. เดี๋ยวกบทาอะไรเรียบร้อยต้องท่อง

วาสนา ๑๑

หนงั สือละ โรงเรียนไม่ไดห้ ยดุ ให้เล่นเกะกะอย่างเคยนะ
จ๊ะ อย่าลืมว่าปี น้ีสุดท้ายแล้วจะตกไม่ได้.... " เธอเวน้
เล็กน้อยจึงเน้นเสียงต่อ "เร่ืองของผูใ้ หญ่เราเป็ นเด็กไม่
ควรไปเก่ียว"

พอเห็นมารดา หนา้ เครียดเอาจริงเอาจงั ปี ยาภรณ์
ก็
หน้าเสียลงทนั ที ค่อย ๆ ตกั ขา้ วตม้ ใส่ปากช้า ๆ ท้งั ๆ ที่
ปลายจมูกโด่งเล็กเริ่มไหวนิด ๆ คุณยายนมจับตามอง
อยา่ งสงสาร

"ไงละ ยากุง้ แหง้ ของกบชอบ"
พอเด็กสาวส่ายหนา้ ปฏิเสธแกก็ ปลอบประโลม
เสียงอ่อนหวานอีกว่า "เอาเถอะรีบ ๆ กินเขา้ เด๋ียวยายมี
ขนมอร่อย ๆ ไวก้ ินตอนท่องหนงั สืออีก ขนมกลีบลาดวน
ไงล่ะชอบไหม ?"
คุณอาภรณ์ กัดริ มปากเล็กน้อยเงยหน้าข้ ึนมอง
หญิงชราจึงพบเข้ากับอาการต่อว่าด้วยการถลึงตา เธอ
เบื อนหน้าห นี ทันที รู้ สึ ก เสี ยววูบใ นหัวใจเมื่ อเข้าใจถึ ง
อาการบุย้ ใบน้ ้นั
"เขากลบั มาแลว้ ...."

๑๒ มาลยั รกั

เขาผซู้ ่ึง เป็นบิดาบงั เกิดเกลา้ ของเด็กสาวผูน้ ้ี ผซู้ ่ึง
เป็ น ประหน่ึงดวงใจของเธอและหญิงชราทาไมเธอจะไม่
เขา้ ใจว่าแม่นมของเธอกาลังบงั เกิดความหวาดหวน่ั ใน
การกลบั มาของพอ่ ยายกบ !

"แม่จะ๊ ?"
ทุกคนเงยหนา้ ข้ึนมองเธอเป็นตาเดียว คุณอาภรณ์
ยมิ้ นอ้ ย ๆ แตป่ ระกายตาเดด็ เด่ียววบั
"เด๋ียวพอฉนั ไม่อยู่ แม่คอยกวดขนั ยายกบอยา่ ให้
คลาดสายตานะจ๊ะ อย่าให้แกไปซนท่ีไหนเพราะ.....จะ
สอบแลว้ " หนั มาโอบไหล่เล็ก ๆ น้นั อยา่ งหวงแหน "กบ
ด้วยลูก แม่ไม่อยู่ก็อย่าออกไปไหนนะอยู่กับบ้านท่อง
หนงั สืออยา่ ซน"
ปี ยาภรณ์รับคาเบา ๆ ท้งั ๆ ท่ียงั กม้ หนา้ งุด แต่พอ
เหลือบเห็นมารดาเล่ือนชามขา้ วออกห่างเธอก็เงยหนา้ ข้ึน
มองกนั ที ใบหน้าซูบปรากฏริ้วรอยนิด ๆ แฝงอยู่ภายใต้
อาการเรียบเฉยเป็ นปกติ หากแต่ความคุ้นเคยทาให้ผิด
สงั เกตเล็กนอ้ ย เธอลืมทางอนทนั ที ถามดว้ ยความอาทรวา่
"แม่อิ่มแลว้ หรือคะ ?" มารดารับคาพลางขยบั ตวั
"แม่ตอ้ งขอตวั ก่อนอยากจะตรวจสมุดเด็กที่คา้ ง ๆ อยูใ่ ห้
เสร็จ"

วาสนา ๑๓

"แต.่ ..แมท่ านนิดเดียว"
คราวน้ีคุณอาภรณ์ถึงกับยิ้มออกมาได้ ใบหน้า
คลายลง
"แม่อ่ิมแลว้ จริง ๆ จะ้ เม่ือก้ีโดนจาปี เค่ียวเขญ็ ให้
กินไขล่ วกต้งั สองฟองแลว้ ไมเ่ ช่ือถามพเี่ ขาดูซิ"
"ง้นั กบไปช่วยแมเ่ อาไหมคะ ?"
"อะไร ? อิ่มแลว้ หรือ ?"
ยายนมเอะอะ เมื่อเห็นเด็กสาวเลื่อนตวั ออกจาก
วงสารับอยา่ งรวดเร็ว "ไมไ่ ด้ มากินใหอ้ ่ิมก่อน"
"แตก่ บทานหมดแลว้ น่ีคะ" เธอทาท่าด้ืออยา่ งเคย
ชินแต่ด้วยความรู้สึกอย่างหน่ึงในใจทาให้กิริ ยาน้ัน
เปล่ียนไปเล็กน้อยกลายเป็ นต่อรองอย่างเอาใจว่า "เดี๋ยว
กบคอ่ ยทานขนมคุณยายดีกวา่ นะคะ เชา้ ๆ อยา่ งน้ีทานขา้ ว
ไมค่ ่อยได"้
แล้วก็หันมาคล้องแขนมารดาพาเดินเข้าไปใน
ห้องกลางที่อยู่เย้ืองเข้าไปด้วยอาการเต้นไปมาเช่นเคย
จาปี ชายตาคอ้ นตามพูดเบาๆ
"เดินดี ๆ ก็ไม่เป็ น ทะเล้นเป็ นลิงอยู่วนั ยงั ค่า"
"กม็ นั ยงั เป็นเด็กอยนู่ ี่ยะแม่ ไหนจะตุง้ ติ้งเป็ นสาว
อยา่ งแกเป็น"

๑๔ มาลยั รกั

หญิงสาวเลยอา้ ปากคา้ งก่อนจะหลบตาหนีเมื่อถูก
คอ้ นควกั อยา่ งหมนั ไส้ระคนยมิ้ เป็นนยั ๆ น้นั

"ริอ่าน พกรูปผูช้ ายพายเรือนะคอยดูเถอะ ถา้ แม่
แกมาฉีกอก ขา้ ไมร่ ับรู้ดว้ ย"

"แมค่ ะ่ ! "
"หือ...."
ปี ยาภรณ์เบี่ยงตวั ออกห่างมารดาพลางเดินออ้ ม
ไปงบั ประตูห้องดว้ ยอาการคลา้ ยกาลงั ตดั สินใจริมผีปาก
บางเรียวเมม้ นิด ๆ ขณะท่ีดึงเกา้ อ้ีตรงมุมห้องมาวางตรง
โตะ๊ ทางาน
"นง่ั ซิคะแม่ กบมีเรื่องอยากจะเล่าใหแ้ ม่ฟัง"
"เรื่องอะไรหรือจะ๊ ?"
คุณอาภรณ์ถาม ท้งั ๆ ที่ใจเตน้ ระรัวดว้ ยเดาเร่ือง
ถูก ทาทีเป็ นเหลือบดูนาฬิกาเรือนเก่า บนผนงั ก่อนจะพูด
เป็ นทานองออกตวั วา่ "เร่ืองจะใหแ้ ม่ช่วยติวตาราใหห้ รือ
เปล่า ถา้ ยงั ไงแมจ่ ะไดข้ อผลดั เป็นตอนเยน็ "
"ไม่ใช่หรอกค่ะ แต่กบไม่รบกวนแม่นานหรอก
แผลบ็ เดียว"
พอมารดาพยกั หน้า ท้งั ๆ ที่ยงั กม้ หน้าพลิกสมุด
การบา้ นนกั เรียนง่วนอยู่ เธอก็โพล่งออกมาทนั ที

วาสนา ๑๕

"เมื่อวานกบเจอพอ่ !''
อาการเงียบกริบของมารดา ผิดความคาคหมาย
ของเธอมากที่เดียวเพราะคุณอาภรณ์เพียงแต่เงยหน้าข้ึน
มอง แลว้ ถามเรียบ ๆ วา่
"ที่ไหนจะ๊ ?"
"แม่คะ กบเจอพ่อนะคะ พ่อปิ ยะจริง ๆ พ่อบอก
วา่ เพ่งิ กลบั จากเมืองนอก"
"ออ้ ! เขาไปหากบที่โรงเรียนหรือ ?"
"ค่ะ" เดก็ กดั ริมฝีปากอยา่ งไม่เขา้ ใจ "แม่ไม่แปลก
ใจเลยหรือคะ ในการท่ีจู่ ๆ พ่อที่กบแทบจะไม่รู้จกั มาหา
กบแบบแมไ่ มส่ นใจวา่ พอ่ มาหากบทาไมหรือคะ่ ?
"ไมห่ รอกจะ้ "'
มารดาตอบเรียบ ๆ พลางตรวจตราสมุดการบา้ น
ตรงหน้าอย่างต้งั ใจผิดกับสีหน้าของอีกฝ่ าย ซ่ึงแสดง
อาการพศิ วงเตม็ ที่
"คุณพ่อของหนูท่านร่ารวยออกนี่จ๊ะ แม่จึงไม่
จาเป็ นจะตอ้ งสนใจอะไร ท่านร่ารวยพอท่ีจะทาทุกส่ิงทุก
อยา่ งแมก้ ระทงั่ ไปหาหนูท่ีโรงเรียน หรือแมก้ ระท้งั ... "
เธอเงยหน้าข้ึน พินิจใบหน้าอ่อนเยาวน์ ้ัน ด้วย
แววตาขมขื่นเล็กนอ้ ย

๑๖ มาลยั รกั

"หรือแมก้ ระทง่ั .....รับหนูไปอยดู่ ว้ ย !"'
"ไมค่ ่ะ"
ลูกสาวสวนข้ึนมา ทนั ควนั "กบไม่มีวนั ไปอยกู่ บั
พอ่ เป็นอนั ขาดพอ่ มีสิทธ์ิอะไรคะ่ ที่จะมาเอากบไปอยูด่ ว้ ย
....ใช่ค่ะแม่ พอ่ ก็บอกกบั กบแบบน้ีเหมือนกนั พ่อบอกวา่
จะรับกบไปอยดู่ ว้ ยบา้ นพอ่ ใหญ่โตมโหฬาร จะส่งกบไป
เรียนเมืองนอก แหมกบแทบช็อกตาย ดว้ ยความกลัวนะ
คะไมใ่ ช่ต่ืนเตน้ "
คุณอาภรณ์ จึงยิ้มออกมาได้ความกังวลใจดู
เหมือนจะคลายลงเกือบหมด เมื่อเห็นทา่ ทางขึงขงั น้นั
"แลว้ หนูตอบทา่ น วา่ ยงั ไงจ๊ะ คงไม่ทาเป็ นลมตก
เกา้ อ้ีหลอกท่านนะจะ๊ "
"ก็เกือบค่ะ ถา้ ไม่เกรงใจกบบอกวา่ ขอบพระคุณ
แต่กบต้งั ใจเอาไวแ้ ล้วว่า พอเรียนจบจะช่วยแม่ทาสวน
กลว้ ย ทาใหร้ วยเป็นเศรษฐีอยา่ งพอ่ "
"ตายจริง ลูกคนน้ี"
เสียงหัวเราะประสานกัน ท่ีดังแว่วมาจากห้อง
กลางทาให้หญิงชราที่นง่ั เจียนหมากอยูบ่ นชานดา้ นนอก
อย่างจดจ่อ ถึงกบั วางมีดเล็กลงพลางชะงอ้ ชะแง้มองเขา้

วาสนา ๑๗

ไป เสียงพึมพาที่ลอดออกมา ราวกบั เสียงถอนหายใจอยา่ ง
เบาใจ

"ลงหวั เราะแบบน้ี คงไมม่ ีอะไรแน่ !''

๒...

บ้านเล็ก ๆ หลังน้ัน...อันท่ีจริงควรจะเรียกว่า
กระต๊อบมากกว่าปลูกอยูบ่ นเนินดินเต้ีย ๆ ซ่ึงยงั เปี ยกช้ืน
อยู่ บอกลกั ษณะวา่ เพ่ิงถมไดไ้ ม่นาน เป็ นที่เดียวท่ีเป็ นผืน
ดินกวา้ ง พอปลูกกระต๊อบเล็ก ๆ ในบริเวณทอ้ งร่องเป็ น
แถว น้นั ได้

มีตนั หมากรากไมป้ กคลุมอยู่ทว่ั ซ่ึงส่วนใหญ่จะ
เป็ นพืชจาพวกกล้วย บางร่องยงั เห็นแต่หนอโผล่มาจาก
ดินเป็นสีอ่อนสลอน แต่ถดั ขา้ ไปก็เป็ นตน้ สูงพอประมาณ
มีผลเป็นนเครือแน่นสีเขียวแก่ เห็นไดถ้ นดั ตาปี ยาภรณ์ย่ืน
มองชว่ั อึดใจหน่ึง จึงกระโดดแผล็วขา้ มคู ค่อนขา้ งกวา้ ง
น้นั ไปอยา่ งง่ายดาย

วาสนา ๑๙

"นา้ เรียม นา้ เรียม อยหู่ รือเปล่า ?"
มีเสียงกุกกกั ๆ ชวั่ คราว ประตูซ่ึงขตั ไวด้ ว้ ยเรียว
ไม่ไผ่ และใบจากอย่างลวก ๆ ก็เปิ ดออกเสียงดงั ออด
แอด ๆ แลว้ ร่างหญิงกลางคนผิวดากร้านก็โผล่ออกมายิ้ม
เชียว ๆ
"มีอะไรหรือคะคุณกบ เชิญน่ังก่อนซิ ไอ้ต๋ีมนั
เป็ นไขจ้ ๊ะฉนั เลยไม่ ไดอ้ อกไปลอกทอ้ งร่องใหแ้ ม่นายไม่
กลา้ ท้งั มนั "
"อ้าว เป็ นอะไรไปอีกล่ะน้าวา้ แย่จงั ไม่สบาย
บ่อย ๆ แลว้ ใหม้ นั กินยาหรือยงั จะ๊ ?"
หญิงที่ชื่อเรียมอึกอักเล็กน้อย “ก็.....รอพ่อไอ้
หมึกอยู่ ละค่า...เมือคืนกไ็ ม่กลบั ไมร่ ู้ไปเมาอยทู่ ่ีไหน....."
เด็กสาวพยกั หน้าอย่างเข้าใจเอามือตบกระเป๋ า
กางเกงของตนไปมา "ไอห้ มึกไปไหนอีกละ อา้ ว....วา้ ไม่
มีสักเก๊ เอาอยา่ งน้ีก็แลว้ กนั เดี๋ยวฉนั ว่ิงไปเอายาท่ีบา้ นมา
ดีกวา่ โธ่ แลว้ ไมบ่ อกสักคาปล่อยใหเ้ ดก็ มนั จบั ไขอ้ ยไู่ ด"้
บ่นพลางทาท่าจะลุกข้ึน แต่ก็กลบั ทรุดตวั ลงบน
แคร่อยา่ ง
เดิมเมื่อเหลือบไปเห็นเด็กชายเน้ือตวั มอมแมมคนหน่ึง
กาลงั เดินลดั เลาะพมุ่ ไมม้ า เธอส่งเสียงเรียกทนั ที

๒๐ มาลยั รกั

"หมึกมาน่ีหน่อยชิ.....มวั ไปมุดหวั ท่ีไหนมา นอ้ ง
นุ่งแกไมส่ บายรู้มง่ั หรือเปล่า ? "

"รู้ต้ังโกฏิปี แล้ว !" เด็กชายทาท่าเถียง ขณะที่
กระโดดข้ึนไปนอนแผบ่ นแคร่ขา้ งเธอ "แต่แม่ให้ไปตาม
หาพ่อน่ี ฮ่ีโธ่หมอบกระแตอยูร่ ้านไอโ้ ก ขืนไปสะกิดเป็ น
โดนกระทึบเดด็ ....ทาไมพกี่ บเรียกหมึกทาไมเหรอ....? "

"ไปท่ีบา้ นขา้ ที ไปขอยากบั คุณยายนมนะ บอกวา่
นอ้ งแกเป็นไข"้

"ไม่....เอา....หมึกไม่กลา้ ....."
นายหมึกตวั ดาสมช่ือทาเสียงอิดออด ปี ยาภรณ์
จอ้ งหนา้ มนั เขมง็
"ทาไม? แกไปทาความผิดอะไร....อ๋อ.....แกใช่
ไหมที่ไปเหยยี บกระดง้ ขา้ วตงั คุณยายหกหมด.....มิน่า วนั
ก่อนแกด่าเปิ งเพงิ่ ไดต้ วั วนั น้ีเอง"
"กค็ นไม่เห็นน่ีนา..... "
เดก็ ชายนอุบ ๆ อิบ ๆ แต่ยงั ไม่ยอมขยบั เขยอื น ปี
ยาภรณ์ หนั รีหนั ขวางเหมือนจะมองหาอะไรสักอยา่ ง ปาก
ก็สาทบั วา่
"ไม่ตอ้ งพูดมาก จะไปเด๋ียวน้ีม้ยั ชกั ชา้ ขา้ เอาฟื น
เพน่ หวั แกไม่รู้ดว้ ย"

วาสนา ๒๑

นายหมึกจึงขยบั ตวั ได้ หากยงั ไม่วายออ้ ยอ่ิงโดย
ทาเป็ นยกเทา้ ข้ึนป่ันจกั รยานในอากาศเร็วจี๋แต่เพียงชวั ครู่
มนั ก็ชะงกั ทาตาโต คลา้ ยนึกอะไรข้ึนได้

"อุย้ ...เกือบลืม พี่กบ พวกน้นั มากนั แลว้ น่ะ"
"พวกไหน?"'
"อา้ ว กพ็ วกเศรษฐีตึกโนน้ ไงล่ะ ยา้ ยมาแลว้ "
"เรอะ !" ถึงคราวเด็กสาวทาตาโตบา้ ง "เอะ๊ ทาไม
ถึงรวดเร็วอยา่ งน้ีล่ะ ก็เพิ่งสร้างเสร็จไม่กี่วนั "
"ไม่รู้สิฮะ เเต่อู้ฮู มากันหลายคนั รถเชียว พี่กบ
ไม่ได้ยินเหรอเสียงออกเจ๊ียวจ๊าว มีงิ้วผูห้ ญิงมาด้วย ไป
ดูก่อนซิฮะเด๋ียวพอหมึกไดย้ าแลว้ คอ่ ยตามไป"
"ไม่เห็นจะสน" เธอเบป้ ากอย่างเหยียด ๆ แต่พอ
นายหมึกวงิ่ ต่ือจากไปคนวา่ "ไม่สน" กลบั หนั มาทางหญิง
กลางคนท่ีนังหาวหวอด ๆ บนแคร่โดยไม่สนใจกบั ใคร
ถามเป็ นเชิงชวนคุยวา่
"นา้ เรียมวา่ พวกโนน้ เป็นเศรษฐีจริงหรือเปล่า?"
"ก็....คงเศรษฐีซิค บา้ นเขาอยา่ งกบั วงั เจา้ "
"แหม แต่น้ีน่ะหรือวงั เจา้ ?" เธอทาท่าดูถูก "น้า
เรียมยงั ไม่เคยเห็นที่เขาใหญ่โตกวา่ น้ีน่ี โธ่ นา้ เรียมลองคิด
ดูซิ หากเศรษฐีจริงทาไมจะตอ้ งด้นั ดน้ เขา้ มาอยูถ่ ึงในน้ีละ

๒๒ มาลยั รกั

แลว้ ยงั เสร็จไม่ทนั ไร กร็ ีบยา้ ยมาเสียแลว้ อยา่ งกบั โดนใคร
เขาไล่ท่ีมา ความจริง เศรษฐีจริง ๆ น่ะ เขามีท่ีทางของ
เก่าแก่เป็นของตวั เองท้งั น้นั .... "

"ก็ท่ีตรงน้ีไงล่ะคะ ของเขาเองฉนั จึงตอ้ งมาอาศยั
ท่ีคุณกบอย"ู่

เรียมคา้ นอย่างไม่ต้ังใจ แต่ทาให้เด็กสาวอ้ึงลง
ทนั ทีชว่ั ครู่เธอลุกข้ึนยนื พูดเสียงสะบดั ๆ วา่ "แต่ก็ใจดาละ
หรือนา้ เรียมวา่ ไม่จริงคนบา้ นเราต้งั คนท่ีไม่มีท่ีย.ู่ ...เอาละ
ฉนั ไปก่อนละนะเดี๋ยวนายหมึกเอายามา นา้ เรียมก็ถามวิธี
ใหย้ ากบั มนั เองกแ็ ลว้ กนั คุณยายคงสั่งมาดว้ ยหรอก"

แลว้ ร่างผอมบางกก็ ระโดดยาว ๆ ขา้ มทอ้ งร่องไป
ท้งั ใหห้ ญิงกลางคนมองตามพลางส่ายหนา้

"เหมือนพอ่ ไม่มีผดิ .....ข้ีโมโห....."

ตน้ ชมพู่ตน้ น้ันช่างข้ึนมาอย่างเหมาะเจาะ
เหลือเกินเพราะลาตน้ อวบใหญ่โคง้ ลาดไปในคูน้าท่ีคนั่

อาณาเขตอนั กวา้ งใหญ่ของ "ตึกเศรษฐี" พอเหมาะกับ
จงั หวะการเอนกายลงนอนขนานกบั ลาตน้ ไดอ้ ย่างสบาย
หนาซ้าก่ิงกา้ นส่วนบน ๆ ยงั โคง้ ต่าลงมาจนใบปกคลุมลา
ต้นไวเ้ กือบมิดอีกด้วย เด็กสาวเหนี่ยวร่างข้ึนไปอย่าง

วาสนา ๒๓

วอ่ งไว โดยมีหนงั สือคาบอยู่ในปาก ส่วนสายตามองลอด
ใบดกหนาไปอยา่ งต้งั ใจ

"จริงของไอห้ มึกมนั โกลาหลเหมือนขบวนงิ้ว"
เสียงกรอบแกรบ ๆ ดงั อยทู่ างโคนตน้ ปี ยาภรณ์จุ
ปากเบา ๆ
"เบาหน่อย ไอห้ มึก"
"ไหนวา่ ไม่สนไงละ ? " เด็กชายกระซิบถาม คน
ถูกถามจึงหนั มาทาตาเขียวพร้อมกนั แถม มะเหงกให้อยา่ ง
เบาะ ๆ
"แลว้ มนั เกี่ยวอะไรกบั แก ?"
"อูย.....! " เด็กชายคลาหวั ป้อย ๆ แต่ตากลบั จอ้ ง
ภาพตรงหน้าเขม็ง "พี่กบว่าคนไทยหรือเจ๊กฮะพวกน้ัน
หมึกดูคลา้ ย ๆ คนไทย แต่พวกหญิงท่ียนื เกาะรถเบน๊ ธ์ยาว
เฟ้ื อยนนั่ แตง่ ตวั เขียว ๆ แดง ๆ เหมือนอามว่ ยเยาวราช"
"ใครวา่ มว่ ย นน่ั ละสาวสมยั อพอลโลยะ่ ตาไม่ถึง
ก็อยา่ วจิ ารณ์เลยวะ่ ข้ีเกียจฟัง"
"เกิดมาพ่ึงจะเคยเห็นคนยา้ ยบา้ นมโหฬารแบบน้ี
เนอะพ่ีกบเนอะ"
นายหมึกพยายามชวนคุยเพ่ือตึงดูดความสนใจ
เมื่อเห็นอีกฝ่ ายทาท่าไม่สนใจนัก แต่เด็กก็เพียงแต่พยกั

๒๔ มาลยั รกั

หน้าอย่างเสียไม่ได้พลางทาท่าจะหย่อนตวั ลงไป นาย
หมึกรีบส่งเสียงหลงข้ึนวา่

"เดี๋ยวพ่กี บ ดูอีตาคนน้นั ชิฮะ"
"อะไรละ ไม่เห็นมีอะไรน่าดูสักนิด ขา้ จะไปท่อง
หนงั สือละ"
"เดี๋ยวซิ....มาดูอีตาคนน้นั ก่อนซิฮะ !"
เด็กสาวจึงเสือกร่างข้ึนไปอีกพลางมองตามนิ้วช้ี
กระดากระด่างน้นั "ไหน ?"
"อีตาคนหวั ลา้ น ๆ นน่ั ไงล่ะ"
"ก็แลว้ ทาไมล่ะ ?"
"สงสัยจะเป็นพอ่ ....."
สิ้นเสียงตอบ มะเหงกอีกลูกก็ถูกกดเขา้ กบั ศีรษะ
กลมทุยน้นั อยา่ งเต็มแรง "กะล่อนนกั ไอน้ ี่.....แกน้ีก็ตอ้ ง
โวยวายอยา่ งกบั ไม่เคยเห็นหนอย ถา้ มนั เป็ นเรื่องเป็ นราว
สกั นิดจะไมว่ า่ เลย"
"อา้ ว...... " ไอห้ มึกคลาหวั พลางทาหนา้ บูด "ใคร
จะไปรู้ล่ะ เห็นวา่ ไมส่ นพวกกอ็ ยากใหด้ ูตวั สาคญั นะซี"
"เออ เออ แกเป็ นตอ้ งมีเหตุผลอยู่วนั ยงั ค่าละน่า
ไป ไปกลบั ไปดูนอ้ งแก....ขา้ จะทอ่ งหนงั สือ"

วาสนา ๒๕

ไล่ไม่ไล่เปล่า ยงั แถมเอามือดันไปอย่างราคาญ
เต็มแก่อีกดว้ ยนายหมึกคอ้ นขวบั ก่อนจะคลานกระดึบ ๆ
หนา้ งอลงไป

ปี ยาภรณ์จึงเปิ ดหนงั สือออกอ่าน แต่ยงั ไม่ทนั ไร
ก็มีอนั ตอ้ งปิ ดลงอีกเม่ือได้ยินเสียงแตกห้าวของใครคน
หน่ึงตะโกนอยทู่ างขา้ งล่างวา่

"ฮลั โหล....สวสั ดีครับ....."
พอก้มไปมอง ก็พบเด็กหนุ่มคนหน่ึงกาลังยืน
แหงนหนา้ ยิงฟังยิ้มให้เธอทางฝ่ังบา้ นโน้น เธอขมวดคิ้ว
ช่ัวครู่จึงหันกลับมาเปิ ดหนังสือดูต่อเหมือนไม่มีอะไร
เกิดข้ึน
"คุณฮะ คุณ.....คุณ...."
"ทาไม? " นายหมึกซ่ึงยงั ยนื อยทู่ างโคนตน้ ขดั ข้ึน
" เรียกเขาทาไม?"
"ออ้ นอ้ งชาย"
เขาทกั ก่อน มือท้งั สองลว้ งกระเกงพลางยิ้มอยา่ ง
ปลูกไมตรี "นอ้ งชายอยบู่ า้ นโนน้ เรอะ ?"
"ฮ่ือ นอ้ งชาย" ทาเสียงลงคออยา่ งหยงิ่ ๆ
"เราเพิ่งยา้ ยมาอยใู่ หม่ ชื่อมารุต" เด็กหนุ่มชวนคุย
อย่างไม่ถือสา พลางชาเลืองมองคนท่ีน่ังแกว่งเท้าดู

๒๖ มาลยั รกั

หนังสืออยู่ บนคบไม้เหมือนอยู่ในท่ีน้ันคนเดียวนิด ๆ
นายหมึกทาตาโตโวยวายวา่

"ช่ืออะไรนะ หมากรุก?"
"มารุต...."
เด็กสาวเกือบกล้ันยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ ต้องกัดลิ้น
ตวั เองเสียจนเจ็บ ฝ่ ายผูม้ าใหม่ชักมีอารมณ์จึงกระแทก
เสียงตอบ "มารุตที่ แปลวา่ ลมไงล่ะ รู้จกั ม้ยั แลว้ นายล่ะชื่อ
อะไร"
"เสถียร"
คราวน้ีเสียงนายหมึกติดจะภูมิใจ เพราะลากเสียง
ตอบอยา่ งนุ่มนวล ปี ยาภรณ์ทนนงั่ ต่อไปไม่ไหวจึงทิ้งร่าง
ลงมาดงั ตุบแลว้ ก็กระโดดขา้ มคูทอ้ งร่องไปอย่างว่องไว
โดยไม่สนใจกบั คนท้งั สองเลย เด็กหนุ่มผมู้ าใหม่มองตาม
อยา่ งพิศวง
"คนตะก้ีพี่สาวเรอะ เสถียร ?"
"เออ....ฮะ"
"กาลงั โมโหอะไรหรือเปล่า ดูหงุดหงิกชอบกล
?"
นายหมึก หรือเสรียรทาทา่ ยมิ้ อยา่ งมีเลศนยั "เขาก็
อยา่ งน้ีแหละฮะ ข้ีโมโห"

วาสนา ๒๗

"มิน่า ถามก็ไม่ตอบ ตอนแรกหลงคิดวา่ ....เออ้ ....
โทษนะคิดวา่ เป็นใบเ้ สียอีก"

คราวน้ีเด็กชายตวั มอมทาตาดุถอยหลังไปสอง
สามกา้ วก่อนจะทาเสียงยวนถามว่า "ก็ใช่น่ะซี.....แลว้ จะ
ทาไม ?"

"หา!" มารุตอุทานอยา่ งตกใจ "เขาเป็ นใบจ้ ริง ๆ
นะเรอะ เฮย้ อย่าล้อเล่นน่า หน้าตาออกแจ๋วอยา่ งน้นั พูด
จริงหรือพูดเล่น?”

"มือช้ันแล้ว... " นายหมึกทาปากแบะ "พูดเล่น
เป็ นเรอะ"'

"จริงๆ หรือ ? " เด็กหนุ่มจอ้ งหนา้ อยา่ งคาดค้นั "
ถ้าจริงก็น่าเสียดาย ยงั สาวยงั แส้อยู่แท้ ๆ ไม่น่าเลย เออ
โลกหนอโลกช่างไมส่ มดุลยเ์ สียบา้ งเลย"

ตอนทา้ ยเสียงแตกทา้ วเศร้าลงนายหมึกยิ้มกร่ิม
พดู เสียงดงั วา่

"แต่ถึงเขาจะใบ้ หมดั เขาก็หนกั น่าดูนะคุณหมาก
รุกอยา่ ไปทาแหยมกบั เขาล่ะ เด๋ียวจะหาวา่ หล่อไม่เตือน"

พูดจบ นักเลงรุ่นเล็กก็ยกั คิ้วแผล็บก่อนจะหัน
หลงั ว่ิงหายลบั ไปในหมู่ไม้ เช่นเดียวกบั สาวคนแรก เด็ก
หนุ่มคนน้นั ถึงกบั เกาทา้ ยหอยยกิ ๆ

๒๘ มาลยั รกั

"แปลก ๆ แฮะ บา้ นน้ี!"
ห้องค่อนข้างกวา้ งน้ัน สว่างจา้ ไปท่วั ห้องด้วย
แสงสว่างที่สะทอ้ นเขา้ มา ยามม่านท้งั หมดถูกรูดจนสุด
มุมห้องเฟอร์นิเจอร์ทุกช้นั ถูกจดั วางอยู่ในมุมท่ีสวยงาม
และทนั สมยั เรียบร้อยแลว้ โดยฝี มือสถาปนิก แมภ้ ายนอก
จะยงั โกลาหลดว้ ยการขนยา้ ยก็ตาม ที่ชุดรับแขกหรูกลาง
ห้อง มีสตรีวยั กลางคนสามคนกาลังนั่งสนทนากันอยู่
อย่างเงียบ ๆ บ่อยคร้ังที่สตรีร่างอว้ นใหญ่ท่าทางภูมิฐาน
ตอ้ งโนม้ กายเขา้ ไป เพ่อื ฟังฝ่ ายท่ีนงั่ ตรงกนั ขา้ มใหถ้ นดั
" แ ห ม . . . . . ข้ า ง น อ ก ค่ อ น ข้า ง เ จ๊ี ย ว จ๊ า ว น ะ ค ะ
คุณหญิง อิฉนั ไดย้ นิ ไม่ค่อยถนดั เลย"
"ค่า ก็กาลงั ขนของกนั วยุ่ วายนี่คะ"
"ไม่รู้คุณพี่ผูช้ ายคิดยงั ...ไง " สตรีร่างผอมเล็กที่
นงั่ อยู่กบั "คุณหญิง" กล่าวเสียงเล็กเสียงน้อยพลางคอ้ น
ลมประกอบ "บนท่ีสาธรไม่ดีกวา่ ที่นี่หรือยงั ไงคะ เขา้ มา
จนสุดกู่แบบน้ี แถมยงั เหมือนสลมั เสียอีกจริง ๆ นะ ถา้
คุณเหนกทาอยา่ งน้ีบา้ ง นอ้ งอาละวาดบา้ นแตก .... "
คุณหญิงทาหน้าเบ่ือหน่าย ยกพดั ดา้ มจิ๋วข้ึนโบก
ดว้ ย ความเคยชินท้งั ๆ ที่เปิ ดแอร์เย็นเฉียบ พ่ีก็พูดจนข้ี

วาสนา ๒๙

เกียจจะพดู แลว้ ละ โธ่ ก็รู้ ๆ อยูแ่ ลว้ ขาน้นั ลงวา่ จะแลว้ ละ
กอ้ หวั ชนฝากนั ทีเดียว"

"ไม่เห็นได้เร่ือง" คุณพิมพาสตรีร่างเล็กบ่นอีก
จริง ถึงแมบ้ า้ นน้ีจะสวยงามสักแค่ไหน ลงมาอยูถ่ ึงในน้ี
มนั ก็ไอเ้ ท่าน้นั แหละค่ะ แหมน่าขนั นะคะ เช้ือสายขุนน้า
ขุนนางเก่าแก่มาปลูกบา้ นใหม่เอ่ียมเหมือนพวกเศรษฐี
เซ็งล้ีสมยั น้ี แต่..... " เธอยมิ้ เยาะ

"คุณพ่ีท่านชอบทางน้ีน่ีคะ ราชกงราชการไม่เอา
คบแตพ่ วกพอ่ คา้ อาแป๊ ะ ดูเหมือนหมู่น้ีจะอ๋ีอ๋ออยกู่ บั คุณปิ
ยะไม่ใช่หรือคะ?"

"นน่ั กอ็ ีกคน"
คุณหญิงที่นงั่ เดียวอยูค่ นเดียวหรือคุณหญิงพรรณี
ภริยารัฐมนตรีท่านหน่ึงเสริมข้ึนบา้ ง "ไม่รู้วา่ ไปร่ารวยมา
จากไหนเห็นวา่ ไดก้ บั เศรษฐีนีแม่ม่ายอะไรไม่ใช่หรือคะ
แต่ก็ไม่น่ารวยเร็วขนาดน้ี เปล่ียนรถยนต์เป็ นว่าเล่น เออ
..." ท่านโนม้ กายเขา้ ไปอีก ลดเสียงเล็กนอ้ ย "แต่เคยไดย้ นิ
วา่ กาพืดเดิมออกจะขดั สนอยไู่ มใ่ ช่หรือค่ะ พอไดเ้ มียใหม่
ก็เลยทิง้ เมียเก่าทนั ทีคุณปิ ยะนี่น่ะร้ายไมใ่ ช่เล่น"
"ก็หนา้ ตาเขาเขา้ ทา่ อยไู่ ม่นอ้ ยน่ีคะ"

๓๐ มาลยั รกั

คุณพิมพาซ่ึงดูเหมือนจะถนัดเป็ นคนเสริมตอบ
"เน้ือหอมเชียวตอนน้ี ดูเหมือนกาลงั ติดตามรัฐมนตรีชนะ
อยไู่ มใ่ ช่หรือคะ คุณหญิง?"

คุณหญิงรัฐมนตรีมีท่ากระตือรือร้นข้ึนมาทนั ที
ลากเสียงยาวตอบวา่

"ค่า....เห็นแกตามแจอยเู่ กือบทุกงาน ก็พวกพอ่ คา้
นี่คะ" ท่านเจา้ ของบา้ นขยบั ตวั อย่างอึดอดั ในเม่ือเห็นว่า
เร่ือง ดูจะไมย่ อมจบลงง่าย ๆ ดงั น้นั พอไดจ้ งั หวะท่ีแขกผู้
มีเกียรติของท่านยกแกว้ น้าข้ึนด่ืม ทา่ นจึงขดั ข้ึนทนั ที

"เอ คุณหญิงว่าถ้าดิฉันจะเล้ียงพระ ควรจะทูล
เชิญเสด็จพระองค์หญิงใหญ่ไหมคะ หนทางออกกนั ดาร
?"

"อุ๊ย ควรซิคะ ควรอย่างย่ิง" คุณหญิงพรรณีวาง
แก้วน้าลงทนั ทีลืมเร่ืองท่ีค้างไว้ "อย่าลืมว่าท่านอยู่รุ่น
เดียวกบั พวกเรานะคะ ถา้ คุณหญิงไม่ทูลเชิญ ท่านอาจกริ้ว
วา่ ทาลืมท่านก็ได้ ขอสาคญั คุณหญิงควรจะจดั แจงทางน้ี
ให้สะดวกกว่าน้ี เออ้ ดิฉนั หมายถึงถนนทางปากซอยน่ะ
ค่ะ ควรจะให้มีการถางให้เรียบร้อยเสียก่อน แลว้ จะเล้ียง
เม่ือไหร่คะน่ี ?"'

วาสนา ๓๑

"ต้องดูฤกษ์ยามก่อนค่ะแต่คงในเร็ว ๆ น้ีหาก
เสร็จเรียบร้อยแล้วเฮอ้ จริง ๆ นะ ดิฉันไม่เคยคิดมาก่อน
เลย แก่เฒ่าอยา่ งน้ีแลว้ ยงั จะตอ้ งมาทาบุญข้ึนบา้ นใหม่อีก
ท่านท่ีสาธรก็เอะอะใหญ่ ดิฉันเห็นทีจะตอ้ งเทียวไปเทียว
มาบ่อย"

"ก็สมท่ีทา่ นอยากไม่ให้คุณพี่ผชู้ ายซ่อมแซมบา้ น
แหละค่ะ" คุณพิมพานอ้ งสาวคุณหญิงทาเสียงข้ึนจมูก จน
คุณหญิงพรรณ์ แอบค่อนในใจในกิริยาเป็นสาว ๆ น้นั

"น่าจะรู้น่ีคะว่า ลูกชายท่านหัวฝร่ังบนทรง
โบราณอย่างน้นั เขาหรือจะอยู่ได้ น่ีพ่ออ๊อดคงชอบซิคะ
หวั ฝร่ังเหมือนพอ่ น่ี"

"ท้งั พ่ออู๊ดพอ่ ออ๊ ดก็ชอบท้งั สองคนแหละ แต่อู๊ด
บ่นสงสารคุณย่าบางทีจะกลบั ไปบา้ นโนน้ .....ก็เขาหลาน
รักน่ีคะ"

"ดี มีสองบ้าน" น้องสาวประชด "บ้านโน้นก็
พ่ออู๊ดกบั คุณพี่ บา้ นน้ีให้สองพ่อถูกผวั ฝรั่ง เขาอยูก่ นั น่า
สบายดีแท"้

๓...

"ใครนินทาอะไรผม ?"
เสียงขดั ดงั ข้ึนอยา่ งแจ่มใสทางประตู ทาใหส้ ุภาพ
สตรีท้งั สามหนั ขวบั ไปมองทนั ที ชายหนุ่มเจา้ ของเสียงรูป
ร่างสูง คอ่ นขา้ งโปร่งซ่ึงเห็นไดถ้ นดั ตายง่ิ ข้ึน ดว้ ยการแตง่
กายทนั สมยั เจี๊ยบ กาลงั ยนื ยมิ้ เผล่จนตาหยแี ต่พอเห็นคุณ
หญิงพรรณี ซ่ึงน่ังหันหลังให้ถนัด เขาก็ทาท่าตกใจ
เล็กนอ้ ยรีบเดินเขา้ มาใกลพ้ ลางโคง้ กายนิด ๆ อยา่ งสุภาพ
"ขออภยั ครับคุณหญิง ผมไม่ทราบวา่ ท่านก็อยูใ่ น
น้ีดว้ ยเลยเอะอะใหญ่""

วาสนา ๓๓

"เรามนั เจก๊ ต่ืนไฟมาแตไ่ หนแต่ไรแลว้ อยา่ มาทา
เป็นออกตวั หน่อยเลย" คุณพิมพาชายตาคอ้ นอยา่ งขวาง ๆ
ก่อนที่คุณหญิงพรรณีจะหันโต้ตอบ "นี่ไปไหนมายะ
ชาวบา้ นเขามาถึงต้งั แต่ย่ารุ่ง ตวั เจา้ ของบา้ นแท้ ๆ กลับ
ล่องหน เพ่ิงจะโผล่มาตอนน้ี ?"

"น้นั น่ะซิ " คุณหญิงพรรณีพึงจะได้ โอกาสเสริม
ข้ึนบา้ ง"

"ป้าก็เพ่ิงจะเอะใจตอนเห็นหน้าหลานน่ีแหละ
ไปไหนมาจะ๊ ? "

คนถูกถามทายิม้ เฉย ขณะที่เดินออ้ มไปทรุดกาย
นง่ั ขา้ งมารดา ปล่อยช่วงเวลาตอบคาถามนานจนมารดา
อดรนทนไม่ไดต้ อ้ งเอย่ ตอบทานองตาหนิข้ึน

"คงจะไปเที่ยวเมาอยู่ท่ีไหนอีกแหละค่ะ ง้ันสิ
ตาออ๊ ด ?"

"ฮะ" เขารับคาดว้ ยสีหน้ายิ้มละไมเหมือนกาลงั
ร่ืนรมยเ์ ต็มที่ "แต่เม่ือคืนผมไม่ไดไ้ ปต่อเออ้ .....นะฮะ ผม
เพียงแต่ไปคา้ งบา้ นเจา้ เชษฐ์มนั มนั หาว่าผมเมาจนกลบั
บา้ นไมถ่ ูกน่ะฮะ ความจริงผมเพียงแตม่ ึน ๆ "

ตลอดเวลาท่ีฟังคุณหญิงพรรณีทาท่าสนใจเต็มท่ี
พลางยิม้ คลา้ ยเอ็นดู หากแต่มีอะไรบางอยา่ งในแววตาที่

๓๔ มาลยั รกั

ทาให้ผู้เป็ นมารดาของชายหนุ่มรู้สึกวูบวาบ และต้อง
ถึงกบั นิ่งงนั เม่ือแขกของท่านเอย่ ถามอยา่ งออ่ นหวานวา่

"แล้วนี่ ท่าน หญิ งน้อยเ ธอไม่ดุ เอา บ้างหรื อจ๊ะ
พอ่ ออ๊ ดเออ้ ....ขอโทษ เหมือนป้าจะเคยแวว่ ๆ มาวา่ หลาน
มีอะไร 'พเิ ศษ' อยกู่ บั ท่าน ? "

ใบหน้าระรื่ นของเขาคลายลงเล็กน้อยหากแต่
สาเนียงยงั คงสุภาพเสมอตน้ เสมอปลาย ขณะท่ียอ้ นถาม
อยา่ งประหลาดใจวา่

"อะไรล่ะครับที่คุณหญิงวา่ พิเศษ ผมตอ้ งขออภยั
ที่ยอ้ นถามเพราะไมเ่ ขา้ ใจ?"'

"อุ๊ย....." คุณพิมพาตวดั คอ้ นอีก "จะอะไรเสียอีก
ล่ะยะ คุณหญิงท่านหมายความว่า เธอกับหญิงน้อยของ
เธอน่ะ เป็นคูร่ ักกนั หรือเปล่าจะ๊ ?"

"ออ้ ..." ชายหนุ่มพยกั หนา้ หงึก ๆ พลางยมิ้ เร่ือย ๆ
"น้าพิมเก่งกวา่ ผมเสียอีก ท่ีเขา้ ใจเร่ืองไดร้ วดเร็ว เออ้ .....
คุณหญิงท่าจะเขา้ ใจผิดแลว้ นะครับ ผมกบั คุณหญิงนอ้ ยมี
อะไรกนั พิเศษจริง แต่พิเศษที่เพราะท่านเป็ นเพื่อนผูท้ รง
เกียรติคนเดียวของผมและเป็ นเพ่ือนที่เขา้ ใจผมมากที่สุด
ต่างหาก มิไดพ้ ิเศษอย่างอื่นหรอกครับ โธ่ .. ผมเจียมตวั
เจียมใจพอครับ"

วาสนา ๓๕

หางเสี ยงเขาทอดนุ่มนวลจนคนพังไม่รู้สึ ก
ผิดปกติแต่อย่างใด คุณหญิงภริยารัฐมนตรีเอนหลงั พิง
พนกั ก่อนจะเอ่ยคา้ นเสียงหวานวา่

"ทาไมจ๊ะ หลานเสียหายอะไรหรือศกั ด์ิตระกูล
เรากม็ ีไม่ใช่ลูกตาสีตาสาชาวนาท่ีไหน....."

"คร้าบ....ผมไม่เสียหายอะไรมากนกั หรอกครับ
นอกจากเป็นเพลยบ์ อยนิดหน่อย"

คาตอบคลอเสียงหวั เราะทานองทีเล่นทีจริงน้ี
สุภาพสตรีท้งั สามน่ิงอ้ึงลงด้วยลักษณะการต่าง ๆ กัน
ทนั ทีคุณหญิงผูม้ ารดาขยบั แว่นตาบางใสขณะที่เอ่ยถาม
เสียงเขม้ จนสงั เกตไดว้ า่

"ตอนแกเขา้ มาเห็นนอ้ งบา้ งหรือเปล่าฮึ ตาอ๊อด....
พอมาถึงกห็ ายหนา้ ไปอีกคน ขา้ งนอกเขาชุลมุนวุน่ วายไม่
รู้จกั อยู่ช่วยคุณพ่อคุมหรอก.....ไปตามหน่อยซิ ออ้ แวะ
บอกปรานีมนั ให้จดั โต๊ะเที่ยงไดแ้ ล้วนะ คุณหญิงกบั คุณ
นา้ คงหิวแถวละมงั "

ตอนทา้ ยท่านหนั ไปทางแขกของท่านพลางออก
ตวั "กาลงั วุน่ วายอยูน่ ะค่ะ อะไรไม่สะดวกก็ขออภยั ดว้ ย
เถอะคะ"

๓๖ มาลยั รกั

"อุ๊ย ไม่ตอ้ งวุ่นวายหรอกค่ะ คุณหญิง.....กนั เอง
แท้ ๆ"

ภริยารัฐมนตรีโบกมือห้าม "ดิฉนั ก็เห็นทีจะตอ้ ง
ขอตวั เหมือนกนั น่ีแวะมากบั คุณพิมเธอน่ะค่ะ เห็นบ่นว่า
คุณพ่ชี ายนกั ก็เลยยากจะแวะมาดูเทา่ น้นั เอง เอาไวว้ นั เล้ียง
พระก่อนซิคะจะมาช่วยท้งั วนั เลยทีเดียว แลว้ อย่าลืมไป
เกณฑก์ ็แลว้ กนั "

จบคาพูดอนั อ่อนหวานน้นั ท่านก็ลุกข้ึนยืนสง่า
งามพาให้บุคคลท้งั สามพลอยลุกข้ึนบา้ ง คุณหญิงพรรณี
เหลียวมองรอบ ๆ หอ้ งขณะท่ียา่ งเทา้ เดิน

"ได้เห็นบา้ นคุณหญิงแล้ว ไม่นึกตาหนิท่านเจ้า
คุณเลยสักนิ ท่านสร้างไดส้ วยจริง ๆ ห้องน้นั วิเศษที่สุด
เลยค่ะ ท้งั เก๋ ท้งั ภาคภูมิ เสียดายวา่ อยู่ลึกเกินกว่าจะอวด
ใคร ๆ เท่าน้นั . ...คุณพิมจะเลยกลบั พร้อมกนั ไหมคะ ทิ้ง
รถใหแ้ ม่แจว้ เขามาเอากลบั เองก็แลว้ กนั "

"เอ ...เห็นจะยงั ไม่ได้หรอกค่ะ" คุณพิมพาตอบ
พลางยอบกายอยา่ งนบนอ้ ม "เพราะตกลงกบั คุณเหนกไว้
ว่าจะให้เขามารับตอนค่า ๆ เชิญคุณหญิงก่อนเถอะค่ะ
ขอบพระคุณมาก"

วาสนา ๓๗

แต่พอรถคนั งามแล่นออกไปจากประตูบา้ น คุณ
พมิ พากส็ ่งคอ้ นตามไปทนั ที

"ไป ไปเสียทีก็ดีเหมือนกนั ราคาญออกจะตาย
เตะ๊ อยนู่ น่ั แหละ

"ธรรมดาครับ....." หลานชายซ่ึงยงั คงนงั่ เอกเขนก
อยู่บนเกา้ อ้ียาวเสริมข้ึนด้วยรอยยิ้มไม่สร่าง "คนเป็ นถึง
คุณหญิงรัฐมนตรีกต็ อ้ งอยา่ งน้ีแหละฮะคุณนา้ .... "

"แลว้ คนเป็นเพลยบ์ อยอยา่ งแกล่ะ ? "
คุณหญิงผมู้ ารดาขดั ข้ึนดว้ ยแววตาเอาเร่ือง" ดูแก
ช่างภูมิใจในคา ๆ น้ีเหลือเกินนี่"
"ครับ" ลูกชายยกั ไหล่อยา่ งไม่สะดุง้ สะเทือน "ก็
คุณแมต่ ้งั ใหผ้ มแท้ ๆ จะไมใ่ หภ้ ูมิใจยงั ไงไหว"
พอดีเหลือบไปเห็นสาวใชเ้ ดินผา่ นหนา้ หอ้ งเขาก็
กวกั มือเรียกพลางทามือประกอบ มารดาเห็นดังน้ันจึง
เอะอะทนั ที
"น่ี....น่ี เรียกหาเหลา้ อีกเรอะ เมามาท้งั คืนยงั ไม่
พออีกหรือยงั ไง?"
"เป็ นกระสายน่ะฮะคุณแม่ แน่ะนายอู๊ดมาพอดี
น้าพิมดูซิฮะ เดินมากบั ยายแจว้ สมกนั ยงั กับก่ิงทองใบ
หยก"

๓๘ มาลยั รกั

เสียงร่าเริงน้นั เบนความสนใจของผูใ้ หญ่ได้ผล
พอสมควร ภาพ 'กิ่งทองใบหยก' คงดูน่าขนั พอประมาณ
ในความรู้สึกของคุณหญิงเพราะท่านเผยอยมิ้ ออกมาเตม็ ท่ี

"ก่ิงทองกบั ทางมะพร้าวนะซี แกไม่เห็นหรือว่า
นอ้ งแกผอมอยา่ งกบั กงุ้ เสียบ แม่แจว้ ออกอว้ นทว้ น"

"ทว้ มตะหากละพี่พวง" คุณพิมพามีตีหนา้ ไม่ผูด้ ี
เม่ือได้ยินดงั น้ัน "อย่างแม่แจว้ เขาไม่เรียกว่าอ้วนหรอก
ค่ะ"

ส่วนหญิงสาวผู้ถูกกล่าวขวัญถึงกาลัง หยุด
ทกั ทายกับบุคคลหน่ึงซ่ึง "แต่งกายไม่แพ้กัน" จนคุณ
พิมพา ซ่ึงแม้จะคุน้ เคยอยู่กับสีสันเหล่าน้ันยงั ต้องออก
ปาก

"สาว ๆ สมยั น้ีแตง่ ตวั กนั พลิ ึกพิลน่ั จริง....ดูแม่คน
ที่ยนื คุยกบั ยายแจว้ ซิคะพ่ีพวง อยา่ งกบั ไม่เต็มน่ีเขามากนั
ทาไมนะ จะวา่ มาช่วยกใ็ ช่ท่ี ?"

"ตามแมแ่ จว้ มาละมงั " คุณหญิงคะเนอยา่ งไม่สู้จะ
สนใจนกั "หรือไม่ก็ตามพ่อนี่มา ใช่ไหม ?" ลงทา้ ยท่านก็
มาลงที่ลูกชายอีกเช่นเคย แต่เจา้ ตวั กลบั หวั เราะอยา่ งสบาย
อารมณ์ "ไม่ใช่แน่ครับสาหรับรายน้ี แน่ะ เฮย้ อู๊ด นายไป
ไหนมาวะ คุณแม่บ่นถึงไม่ขาดปาก?"

วาสนา ๓๙

เขาร้องทกั เสียงดงั เม่ือเด็กหนุ่มซ่ึงยืนรี ๆ รอ ๆ
อยบู่ นเทอเรสเป็นนานผลกั บานประตูกระจกเขา้ มาฝ่ ายใน
ยมิ้ นิด ๆ แต่สีหนา้ ไม่สู้ดีนกั

"ไปดูทางหลังบ้านมาหน่อยน่ะฮะ พี่อ๊อดเพ่ิง
มาถึงหรือไงฮะ ออ้ คุณนา้ ก็อยดู่ ว้ ย....."

"แมแ่ จว้ เขาคุยกบั ใครจะ๊ พอ่ อูด๊ ท่าทางชอบก๊ล?"
ท่าทางท่านคงไม่ได้ยินคาทักทายของหลานชายใน
ตอนทา้ ยแน่เพราะมวั แต่ชะแงม้ องบุคคลน้ันอย่างสนใจ
เต็มที่ "แต่งเน้ือ แต่งตัวเหมือนพวกแฟชั่นโชว์หลุด
ออกมารู้บา้ งไหม ? "

"ลูกสาวท่ีไหนกนั ?"
เด็กหนุ่มทาหน้าเบ้ พลางหย่อนกายลงเคียงขา้ ง
พชี่ าย
"นา้ พิมดูใหด้ ีซิฮะ ผหู้ ญิงท่ีไหน.....บา้ ๆ อยา่ งน้ีก็
มีดว้ ย"
"อ้าว....!” สตรี สู งวัยท้ังสองอุทานอย่าง
ประหลาดใจ คุณหญิงพวงรักจึงขยบั แวน่ มองดว้ ยความ
สนใจข้ึนมาไม่ใช่ผูห้ ญิงง้นั แม่คนน้นั เป็ นอะไรล่ะ แล้ว
ทาไมถึงแต่งตัวอย่างน้ัน เล่นสีฉวดั เฉวียนจนปวดหัว
เส้ือผา้ เขากแ็ บบผหู้ ญิงไมใ่ ช่เร้อ .....ผหู้ ญิงซ่ี"

๔๐ มาลยั รกั

"แต่ เอ....พ่พี วง....."
ผูเ้ ป็ นน้องสาวชักลังเล "น้องดู ๆ ก็ออกพิกล
เหมือนกนั นะคะ รูปร่างมนั ชอบกล....."
ชายหนุ่มผูพ้ ่ีดีดนิ้วมือดงั แปะ พลางชะโงกหน้า
มาทางน้าสาว "เตย้ เลย น้าพิม แหม สายตาเฉียบแหลมดี
แท้ น้นั ละฮะ ช่างผมสตรีชื่อดงั แห่งยคุ ละ คุณวรชาติไงฮะ
เขากาลงั ฟ่ ูฟ่ าอยู่ในขณะน้ีเห็นว่าเป็ นศิษย์เอกของอเล็ก
ซองค์หรืออะไรซอง ๆ นี่แหละฮะ สงสัยวา่ ยายแจว้ ก็คง
เป็นขาประจาเหมือนกนั ..."
"เม่ือคืนพีอ่ อ๊ ดไปไหนมา.....?"
มารุตขัดข้ึนเบา ๆ คงด้วยเจตนาจะยุติเรื่องที่
บุคคลท้งั สามกาลงั สนใจอยู่ แต่พอนึกข้ึนไดว้ า่ ไม่สมควร
จะถามในขณะน้ี เขาก็ทาหน้าเจื่อนรีบกลบเกล่ือนทนั ที
"คือผมจะไปขอยืมดิกนะฮะ พอดีเห็นไฟท่ีห้องปิ ดเลย
ไมไ่ ดเ้ ขา้ ไป....หรือวา่ หลบั ฮะ ?''
"คนอยา่ งพ่ีแก.... "
คุณหญิงแชงข้ึนมาซ่ึงตรงกบั ที่ใจเขากาลงั นึกอยู่
พอดี "เคยหรือที่จะหลบั แตห่ วั ค่า มีแตจ่ ะนอนจนหวั ค่าละ
ไม่วา่ เออ .. แม่ก็วา่ จะถามเร่ืองน้ีอยูเ่ หมือนกนั แกไปไหน
มาท้งั คืนฮึ....เม่ือคืนน้ีท้งั คืน?"

วาสนา ๔๑

"โธ่....." ชายหนุ่มครางพลางท้งั ศีรษะพาดขอบ
พนกั เกา้ อ้ีคลา้ ยหมดแรง "ก็ผมบอกแลว้ ยงั ไงล่ะฮะวา่ ไป
นอนบา้ นเจา้ เชษฐ์มนั มนั กลวั ว่าผมจะทารถคนั ละแสน
ของคุณพอ่ บน่ บ้ีเลยไม่ใหก้ ลบั "

"คุณพี่ผชู้ ายทา่ นเก่งนะคะ"
คุณพิมพากล่าวเสียงกระชดกระช้อยกบั พ่ีสาว
"รถคนั ละแสนสองแสน ท่านก็ซ้ือได้โดยไม่ลงั เลสักนิด
ผิดกบั คุณเหนกของน้องน้นั จะซ้ืออะไรที่ตอ้ งตรองแล้ว
ตรองอีก เสียดายเงินน่ะค่ะ"
"เอาไอค้ นั เก่าไปแลกหรอก" คุณหญิงคา้ นอยา่ ง
ไม่เต็มใจนกั "เห็นวา่ แถมสตงั คอ์ ีกไม่เท่าไหร่น่ีคนคุน้ ๆ
กนั ....เออ อู๊ด ออกไปดูคุณพ่อท่ีซิลูก ไม่รู้ว่าพวกเด็ก ๆ
มนั จดั อะไรให้หรือยงั พิมไปหาอะไรกินกบั พ่ีเถอะ จะใช้
เด็กกค็ งไมไ่ ดด้ งั ใจละวนั น้ี.....กาลงั ยงุ่ ๆ ท้งั น้นั "
พลางลุกข้ึนยืน ก่อนจะหนั มาทางชายหนุ่มที่น่งั
เอกเขนกอยวู่ า่ "สาหรับแก คงอ่ิมมาแลว้ ละมงั ถา้ ยงั ไงละ
กอ้ ดู ๆ ห้องน้ีใหด้ ว้ ยล่ะ อยา่ ใหเ้ ขาลากของมาทางน้ีพรม
จะเสียหมด"
"ฮะ ผมจะนอนเฝ้า"

๔๒ มาลยั รกั

ลูกชายรับคาอยา่ งหนกั แน่นพลางเอนกายลงนอน
เหยยี ดยาวบนโชฟาตามคาพดู โดยไม่สนใจกบั ประกายตา
ขนุ่ เขียวของมารดานกั

เสียงรถเบรคดงั เอ๊ียดจนชายชราซ่ึงกาลงั นงั่ พรวน
ดินอยู่สะดุ้งเฮือกก่อนจะรีบยืดตวั ข้ึนมอง แต่ก็ได้เห็น
เพียงส่วนของทา้ ยรถสีเขียวบร๊อนซ์ ซ่ึงกาลงั ถอยกลบั อีก
คร้ังแลว้ กแ็ ล่นฉิวออกไปราวลมท่ีพดั วบู ไปเทา่ น้นั

"พอ่ คุณเอย๊ ....
แกบน่ พมึ พาพลางงก ๆ เงิ่น ๆ เดินไปทางทิศทาง
น้นั
"ขับรถขับราเหลือเกินจริ ง ๆ แปลงยี่โถน้ัน
คุณหญิงท่านเพ่ิงจะลงใหม่ ๆ เสียด้วย.....เฮอ้ เดี๋ยวเถอะ
เป็นไดด้ ูงิ้วโรงใหญก่ นั ละ"
แต่เสียงออกงิ้วของคุณหญิง ซ่ึงบรรดาสมาชิก
"โรงครัว" ท้งั หลายคอยรับฟังอย่างใจจดใจจ่อตามที่ได้
รับพ่งึ มาจากคนสวนกลบั ล่าไปจนบา่ ยโข
"ตาย!ตาเซง้ ๆ ร่องยโ่ี ถฉนั ทาไมถึงเป็นอยา่ งง้ี... "
เสียง "ตาเซ้ง" ขานยืดยาวแลว้ ก็มีเสียงลงเลง้ ดงั
มาเป็นระยะ ๆ ฟังไม่ไดศ้ พั ท์

วาสนา ๔๓

"คุณอ๊อดน่ีเหลือเกินจริง ๆ" ยายพวงผูซ้ ่ึงมีช่ือ
เดียวกบั คุณหญิงจนใคร ๆ ไม่กลา้ เอ่ยช่ือน้ีนกั เป็ นผูเ้ ปิ ด
ฉากข้ึนก่อน "ทาอะไรเป็ นเด็ก ๆ ไม่มีความคิดเสียเลย ดู
แต่คุณอูด๊ ซิ เป็นนอ้ งเสียอีก ยงั รู้อะไรควรไม่ควร"

"แต่คุณอ๊อดใจดีกว่านะป้า" สาวใช้วยั รุ่นทาท่า
ชดชอ้ ยเม่ือเอ่ยคา้ นข้ึน "คุณอู๊ด น่ะดีแต่เป็ นถูกแหง่ติดแม่
นะซี จะทาอะไรท่ีตอ้ งคุณแมว่ า่ ยงั โงน คุณแม่วา่ ยงั ง้ี แบบ
น้ีเขา้ เรียกวา่ ไม่เป็นแมน นะป้าสู้คุณออ๊ ดไมไ่ ด"้

"เเส่..... " ยายแเม่ครัวทาเสียงลอกไรฟันจนน้า
หมากกระเซ็น เดก็ สาวคนน้นั จึงเอะอะเสียงขรม

"วา้ ป้า! ลงหมอ้ หมด ตา๊ ยแกงส้มของโปรดของ
คุณออ๊ ดเสียดว้ ย"

"นงั แวว นงั แวว....อยา่ ให้มนั ดดั จริตมากนกั ถา้
ยงั ไงละก้อ หัดชะโงกดูเงาเสียบ้าง ทุเรศ คาก็คุณอ๊อด
สองคาก็คุณอ๊อด ถึงท่านจะเห็นยงั ไง แต่ก็คงไม่ตาต่ามา
มองแกหรอกนง่ั แววเอย๊ ขา้ จะบอกให.้ ...."

"นงั แวว" หนา้ งอ ทาท่าจะเถียงดว้ ยความเคยชิน
แต่พอเหลือบไปเห็นชายชราคนสวน หล่อนก็เลิกสนใจ
กบั ยายพวงทนั ที ตะโกนทกั วา่

"ไงตา .. โดนเขา้ ก่ีขบวน....คอตกเชียว"

๔๔ มาลยั รกั

ยายพวงรีบวางตะหลิวท่ีกาลงั กลบั ปลาในกระทะ
อยู่ พลางฉวยผา้ แถบข้ึนซบั น้าหมากก่อนจะเสริมข้ึนบา้ ง

"นนั่ น่ะซี ท่านว่ายงั ไงบา้ งล่ะ เสียงก๊ิวก๊าวไม่ได้
ศพั ท์ ?"

"กอ้ .....อย่างท่ีรู้ ๆ กนั น่ะแหละ" ตาเซ้งส่ายหน้า
อย่างเหนื่อยอ่อน "แม่ว่าลูก พ่อว่าเม่.....นัววนกนั ไปนวั
กนั มา แต่ตน้ เหตุป่ านน้ีไปปร๋ ออยทู่ ี่ไหนแลว้ ก็ไม่รู้.....นงั
แวว ขอน้าขา้ กินหน่อย เถอะวะ คอแหง้ เป็นบา้ "

"เถียงคุณหญิง จนแห้งเรอะตา ?" เด็กสาววยั รุ่น
ทาเสียงล้อแต่ก็ลุกไปจดั การให้แต่โดยดี "แล้วเจ้าคุณก็
ทะเลาะกบั คุณหญิงใหญ่นะซีตาใช่ไหม ท่านรู้คุณอ๊อด
ออก .?"

"เออ ... คนทาสวนรับคาอยา่ งคร้านจะต่อปากต่อ
คาดว้ ยพลางรับขนั น้ามาดื่นอ้กั ๆ ยายพวงส่ายหน้าก่อน
จะหันไปจดั การกบั ของในกระทะของแกต่อ หากยงั ไม่
วายพึมพาค่อนผเู้ ป็นนาย

" ท้งั น้ีท้งั น้นั .....เป็ นเพราะใครเล้ียงมาดว้ ยกนั แท้
ๆ พ่อฝ่ าย แม่ฝ่ าย .. ดีวา่ คุณแอะหนีไปอยเู่ มืองนอกเมือง
นาแลว้ น่ะนาไม่ง้นั ก็ไม่รู้เหมือนกนั วา่ จะอยูฝ่ ่ าย ไหน คง

วาสนา ๔๕

ฝ่ ายคุณนา้ พมิ เขากระมงั ขาน้นั กเ็ พิง่ จะมาเอะอะเอาตอนน้ี
ล่ะ ไหนแกวา่ ต้งั แตเ่ ชา้ แลว้ ไมใ่ ช่เรอะ ตาเซง้ ?"

"ไม่รู้เหมือนกนั ....."
ชายชราสั่นหน้าปฏิเสธ "ท่านเพิ่งลงมาจากตึก
ละมงั ? "
"กท็ ่านกาลงั จดั หอ้ งพระอยนู่ ี่ป้า... " นางสาวแวว
ร้องขดั มาจากมุมห้อง "พี่ปรานียงั ไม่ไดล้ งมาเลย ไม่เห็น
เหรอะ"
"เออ จริงสินะ" แม่ครัวพึมพาเห็นดว้ ย แต่ก่อนที่
สมาชิกท้งั สามจะทนั อภิปรายอะไรต่อ เสียงกร่ิงขา้ งครัวก็
รัวข้ึนถี่ยบิ
"มีพระบญั ชามาแลว้ นงั แววเร็วเขา้ อยา่ ร่าไร"
"องคก์ ็ไหนเรียกกไ็ มร่ ู้...... " เดก็ สาวบ่น "องคพ์ ่ีก็
ไม่อยคู่ งเป็นองคน์ อ้ งละมงั ป้า ถา้ ยงั ไงละกอ้ จดั ของวา่ งไว้
เลยนะเด๋ียวไม่ทนั การจะโดนด่าเหมากนั หมด ไม่รู้ด้วย
...."
เสียงกร่ิงรัวมาอีก คราวน้ีกระแทกกระท้นั จนเด็ก
สาวตอ้ งกระโจนพรวดไปท้งั เทา้ เปล่าๆ แบบน้นั แต่เพียง
ไม่นานนกั หล่อนก็โผล่กลบั มาดว้ ยสีหนา้ หงิกงา

๔๖ มาลยั รกั

"นึกว่าใคร .. แม่แจว้ อสุราน่ะเอง โธ่เอ๊ย ทามา
เบ่ง อยา่ งกบั บา้ นตวั ป้า 'ท่าน' จะเอาของวา่ งสามท่ีเด๋ียวน้ี
มีอะไรกก็ วาด ๆ ใส่มา ....หมนั่ ไส้จะตายชกั ..... "

"ทาพูดดีไปเถอะ.... " ยายพวงติงขณะที่ลุกข้ึน
หยบิ ถว้ ยจานบนตูผ้ นงั "จะยงั ไง ๆ กห็ ลานทา่ นนะ"
"หลาน....เชอะ.....เขาแอ๊คเป็ นลูกสะใภท้ ่านต่างหากป้าฮ่ี
โธ่พอรู้วา่ คุณออ๊ ดไมอ่ ยเู่ ทา่ น้นั ทาโมโหโกรธา...คนอะไร
หนา้ ไมอ่ าย"

๔...

"ร้อยนวลพนั นางท่ีสุดสะอางโสภา...แมน้ !.. "
เสียงเพลงดงั ลนั่ ที่ระคนกบั เสียงน้าซู่ซ่าสะดุดลง
เล็กน้อย พลอยให้เด็กหนุ่มที่กาลงั เดินผ่านหน้าห้องน้ัน
หยดุ ชะงกั ลงดว้ ย แต่เพียงชว่ั ครู่ เสียงน้าท่ียงั คงไหลซู่อยกู่ ็
แทรกเสียงผวิ ปากทานองเดียวกบั เพลงท่อนแรกต่อ คลา้ ย
คนร้องจาเน้ือไมไ่ ด้
"แมน้ เทพธิดา.....พ่ีออ๊ ด!"
เขาตะโกนต่อให้ ฝ่ ายท่ีอยขู่ า้ งในจึงปิ ดก๊อกน้าลง
ทนั ที ตะโกนออกมาบา้ งวา่
"นายวา่ อะไรนะอูด๊ จะเขา้ หอ้ งน้าเหรอ ? เดี๋ยว
นะ ๆ เสร็จแลว้ "

๔๘ มาลยั รกั

ผูเ้ ป็ นน้องชายเงียบอย่างคร้านจะต่อความด้วย
พลางเดินเลยเข้าไปรอในห้องซ่ึงอยู่ถดั ไป ชั่วครู่ต่อมา
พีช่ ายก็ตามเขา้ มาดงั ปากวา่

"เฮย้ เสร็จแลว้ จะเขา้ ก็เขา้ ซิ"
"ผมต่อเพลงให้ตะหาก.....ผมว่าแม้นเทพธิดา
ไม่ใช่จะเขา้ ห้องน้า.... เอ น่ีพ่ีอ๊อดไปไหนมา อารมณ์ถึง
ไดค้ รึกคร้ืนเป็นพิเศษ?"
"ก็ อยา่ งเคย.....ไปกินขา้ วที่วงั สุขฯ "
วายุตอบอย่างไม่ใส่ใจนกั ขณะท่ีผลุบหายเขา้ ไป
ในฉากกระจกฝ้าแลว้ ก็ลากเส้ือนอนออกมาสวมต่อหน้า
นอ้ งชาย ปากก็เล่าตอ่ เร่ือย ๆ
"เห็นหญิงน้อยว่าท่านลุงไม่อยูเ่ ด็จไปไหนก็ไม่รู้
เหงา ๆ ก็เลยโทร.มาเรียกพีไ่ ป"
"มิน่า....." คนฟังดีดนิ้วมือดงั แปะ พลางทาเสียง
ลอ้ เลียน
"กลบั มาถึงไดค้ รวญเพลง ร้อยนวลพนั นาง.....แต่
ก็จริง ร้อยนางจะหาอยา่ งพหี่ ญิงสักคน หายาก"
"ยากยงั ไง.....?" วายทุ าตากร่ิม "สวย ?""

วาสนา ๔๙

"กไ็ มเ่ ชิง เร่ืองสวยพ่หี ญิงกไ็ ม่แพน้ างในวรรณคดี
ไทย ๆ ของเราหรอก แมค้ ่อนขา้ งจะบางไปนิดแต่ท่ีผมวา่
หายาก กต็ รงที่เธอสมเป็นเบญจกลั ยานีตา่ งหาก"

"ฮน่ั แน่ ๆ นายอู๊ด ซาบซ้ึงขนาดน้ีเชียว เออ แลว้
หญิงนอ้ ยรู้บา้ งหรือเปล่าวา่ นายไปคิดยงั ไงกบั เธอเขา้ ?"

พี่ชายโวยวาย ขณะท่ีเดินไปหยิบหวีบนโต๊ะตวั
สู งหน้ากระจกน้ าเสี ยงร่ าเริ งแกมล้อเลียนน้ ันไม่มีส่ิ งใด
เจือปนท่ีผิดความรู้สึกเลย ผูเ้ ป็ นน้องต้องมองใบหน้าที่
สะทอ้ นจากกระจกเงาน้นั อยา่ งเพง่ พิศ

"พี่หญิงเป็ นยงั ไงบา้ งฮะตอนน้ี ?" เขาเอ่ยถาม
เรียบ ๆ

"อา้ ว ? " วายหุ นั มาเลิกคิ้วอยา่ งแปลกใจ "จะเอา
ยงั ไง แน่วะ เม่ือก็กาลงั ซาบช้ึง ตอนน้ีกลบั มาห่วงใยข้ึนมา
ด้ือ ๆ เขาก็สบายนะ เสียแต่ว่าเล้ียงไม่อว้ นสักที่เท่าน้ัน
หากนายตอ้ งการรายละเอียดไหงไม่ไปท่ีวงั ให้รู้แลว้ รอด
ไปล่ะ หญิงนอ้ ยกถ็ ามถึงออกบ่อย...."

“พี่อ๊อด ..." มารุตขานช่ือเขาเบา ๆ ระคนอาการ
คลา้ ย ถอนใจพลางเดินไปท้งั ตวั ลงบนเตียงนอนกวา้ งทาง
มุมห้อง "ถามจริง ๆ เถอะ.....อยา่ หาวา่ ผมละลาบละลว้ ง
เลย พีอ่ อ๊ ดไม่ได.้ ....รักหญิงนอ้ ยหรือ ?"