มาลัยรัก วาสนา เล่ม 1

๓๕๐ มาลยั รกั

"เขียนอะไรเล่น ๆ หน่อยน่ะฮะ อยวู่ า่ ง ๆ ไมม่ ี
อะไรทา"

"จะเป็นนกั ประพนั ธ์ละซิ?"
วายทุ าเป็นเดา ประหน่ึงไม่สนใจ พลางเดินมาท้งั
กายนอนเหยยี ดยาวบนเตียง มารุตตอบเตม็ เสียงข้ึนมา
หน่อยวา่
"ฮะ ลองแต่งนิยายเล่น ๆ เผอื่ ฟลุ๊ก ๆ ดงั ข้ึนมา จะ
ไดเ้ ลิกเรียนหนงั สือเสียที วา่ แต่วนั น้ีวนั อะไรหนอ นก
สองตวั บินกลบั รังแต่วนั ?"
"วนั โลกาวนิ าศละม้งั .....? "
วายตุ อบเรื่อยเป่ื อย นอ้ งชายชาเลืองดูกเ็ ห็น
ทา่ ทางชกั จะหลบั เอาง่าย ๆ เสียดว้ ย แต่ก็ตอ้ งสะดุง้ เพราะ
พ่ชี ายกลบั ผดุ ลุกข้ึนนง่ั จอ้ งหนา้ ถามวา่
"นายเขียนนิยายประเภทไหน ? เลิฟสตอร่ีหรือ
ยงั ไง มาอ่านหน่อยซิ ?"
"อยา่ เลยฮะ ผมเขียนไม่ดีเทา่ ไหร่หรอก"
"เถอะน่า ดีไม่ดี ฉนั อ่านมนั ตอ้ งดีวนั ยงั ค่า.." เเต่
เม่ือนอ้ งชายไดม้ ีทีท่าวา่ จะยน่ื มาให้ ขากท็ ิ้งตวั ลงนอน
เหยยี ดยาวอีกราวกบั มิไดส้ นใจจริง ๆ จงั ๆ
"เม่ือก็พ่ีอ๊อดไปไหนมา?"

วาสนา ๓๕๑

มารุตชวนคุย แต่ที่ทา่ อึดอดั ดงั ตอ้ งการอยคู่ น
เดียว ซ่ึงพช่ี ายคงดูรู้ แตท่ าไม่รู้ไมช่ ้ีตอบเสียงแจ่มใสวา่

"บา้ นโนน้ .....บา้ นนางงามประจาตรอกน้ีน่ะ
เขาแสร้งทาเป็ นไมเ่ ห็นอาการชะงกั กึกของ
นอ้ งชาย กล่าวต่อหวั เราะ ๆ วา่
"เมื่อเชา้ นายไปยงั ไง เจา้ หล่อนถึงไดโ้ ดนพอ่ ดึง
กลบั ไปเสียก่อน ?"
"พอ่ี อ๊ ดหมายถึงลูกสาวคุณปิ ยะหรือ ?"
ท่าทางเดก็ หนุ่มคงจะงง ๆ จริงๆ พอพ่ชี ายพยกั
หนา้ จึงตอบเสียงอ่อย ๆ วา่
"ก็พ่อเขามารับถึงบ้าน....ขนมข้าวต้มที่คุณต๋ิว
อุตส่าห์ทาเหลือพะเรอเกวยี น... "
วายทุ าเสียงติดคอ นอ้ งชายจึงรีบต่อเร็วปร๋ือ
"ว่าแต่ทาไมพ่ีอ๊ึอดถึงไปบ้านเขาได้ล่ะ เพ่ิงรู้จกั
กนั ...? "
"ก็หาทางตีสนิทน่ะซิ.....เด๋ียวๆ อยา่ เพิ่งเขา้ ใจผิด
หาทางตีสนิทไวช้ ่วยนายน่ะ... "
"ช่วยเร่ืองอะไร ?"

๓๕๒ มาลยั รกั

มารุตอุบอิบคล้ายไม่รู้เร่ือง แต่หูชักจะแดง ๆ
ข้ึนมาพ่ีชายทิ้งตวั ลงนอนเหยียดยาว เอามือประสานรอง
ศีรษะไว้ พลางจบั ตามองนอ้ งชายน่ิง ชวั่ ครู่ก็ลากเสียงวา่

"อู๊ดเอ๊ย.....นายน่ะ ไม่ใช่เด็กชายมารุตมากี่ปี แลว้
ฮะ หนอยแน่ะ พดู อะไรนิดเป็นตอ้ งหนา้ แดงหูแดง?"

ว่าแล้ว ก็เล่ือนสายตาจ้องมองเพดานแทนเสีย
ราพงึ ราพนั วา่

"ขืนใจเสาะแบบน้ี แมข่ ย้าตายเสียก่อนเก้ียวละม้งั
...?"

คนฟังทากิริยาเสมือนหน่ึงกาลงั ฟังเรื่องธรรมดา
ท่ีเคยฟัง หากอาการหากระดาษข้ึนมาจด ๆ จอ้ ง ๆ พ่ีชาย
มองแว่บเดียวก็รู้ว่ากาลงั เง่ียหูฟังเต็มที่ จึงทาเสียงบ่น ๆ
ข้ึนตอ่ วา่

"แต่ถา้ จะวา่ ไป หล่อนก็คงใจดีมิใช่นอ้ ยนา...เห็น
รักเด็กเล็กออกไม่ว่าลูกเต้าเหล่าใคร แม่อุ้มข้ึนมาหอม
แกม้ ฟอด ๆ ดูแลว้ อิจฉาเดก็ พิลึก....."

คราวน้ีคนฟังทาเสียงเนือย ๆ ถามวา่
"พี่ออ๊ ดไปเห็นมาจากไหน ดูรอบรู้เสียจริง...?"
"เฮ่ย อย่าคิดมากน่ า.....ก็เพิ่งเห็ นเมื่อก็น้ี
เหมือนกนั เออ บา้ นเจา้ หล่อนน่ะน่าอยู่ดีน่ีหว่า ดูอบอุ่น

วาสนา ๓๕๓

บริบูรณ์ดี หรืออาจจะขาดแต่พ่อ แต่ถ้าเป็ นพี่นะ แค่น้ีก็
เกินพอ มีพอ่ ซงั กาบว๊ ยแบบน้นั อยา่ มีเสียดีกวา่ ....."

"รู้สึกวนั น้ีพี่ออ๊ ดนินทาสโมสรจงั ....."
มารุตค่อนขอด หากพี่ชายไม่สนใจ ทาเสียงสูง
ตอบ
"เฮ่ย ปกติวิสัย...แต่ แหมอู๊ดเอ๊ย ถ้านายคิดจะ
ตกร่องปล่องชิ้นกะแม่คนน้ี นายจะตอ้ งระวงั ทุกฝี กา้ วเลย
แหละ ดู เฮอ้ ..กางเกงงาม ๆ ของฉนั เพ่ิงออกมาจากร้าน
สด ๆ ร้อน ๆ โดนฝี มือแม่โครมเดียว เปลี่ยนสีเลย ยงั ดีแค่
น้าหวาน ของท่านแม่เล้ียงโดนกาแฟเขา้ เต็มเปา พูดไม่
ออกเชียวแหละ"
ก ร ะ ด า ษ ท่ี ถื อ อ ยู่ ใ น มื อ ถู ก ว า ง ล ง โ ด ย ไ ม่ รู้ ตัว
เพราะเจา้ ตวั กาลงั เบิกตาฟังอยา่ งสนอกสนใจ
"ขนาดน้นั เชียวหรือฮะ...แลว้ .... แม่เล้ียงเขาไม่
เล่นงานตายเหรอ ? "
"เออ แทนที่จะถามถึงกางเกงพ่ี กลับไปห่วง
ผหู้ ญิง... "
ผู้เป็ นพี่ทาตาค้อน ๆ "โอ๊ย เขาจ้องเล่นงาน
ตลอดเวลาน่ะแหละปัทโธ่ แม่เล้ียงลูกเล้ียง.....ไอเ้ ราคน

๓๕๔ มาลยั รกั

นอก พูดไปจะกลายเป็ นเสือก แต่มือช้นั น้ีแลว้ ดูไม่พลาด
หรอก"

ลกั ษณะ แม้จะอยู่ในอาการไม่จริงจงั ตามปกติ
วสิ ัย หากแตค่ วามที่คุน้ กนั มาต้งั แต่เลก็ แต่นอ้ ย นอ้ งชายจึง
รู้ดีวา่ พช่ี ายดูไม่พลาดดงั ที่วา่ แน่

"เขาไมถ่ ูกกบั แมเ่ ล้ียงหรือฮะ ?"
"ฮน่ั แน่ ห่วงข้ึนมาติดหมดั เลยนะ .... "
วายทุ าหนา้ ลอ้ ๆ แตช่ วั่ ครู่ก็จางลง เสียงพูดกเ็ รียบ
ข้ึนวา่
"แต่ก็น่าห่วงหรอก.....ยายคนน้ันดีแต่อวดดี จะ
ไปทนั เขาไดย้ งั ไง ช่างไม่เฉลียวใจซะเลย อะไรทิ้งไปได้
ต้งั สิบแปด สิบเกา้ ปี เกิดจะมาสุดสวาทเอาตอนน้ี...? "
เสียงฝี เทา้ ซอยถี่ ๆ ดงั ข้ึนภายนอก สองพี่นอ้ งจึง
ละความสนใจในเร่ืองท่ีกาลงั พูดอยูช่ วั่ ขณะ วายุขมวดคิ้ว
บน่ วา่
"มา้ ดีดกะโหลกที่ไหนหลุดเขา้ มา ?"'
ชว่ั ครู่ก็ได้คาตอบเมื่อบานประตูเปิ ดผลัวะออก
เขาจึง ตอ้ งร้องอ๋อโดยไมเ่ กรงฝ่ ายน้นั จะไดย้ นิ
"นึกวา่ มา้ ที่ไหน.....มา้ แจว้ เจ้ือยน่ะเอง....."

วาสนา ๓๕๕

"วนั น้ีจะตอ้ งมีอาเพศสักอยา่ งแน่ ๆ ตาย.....อยูก่ นั
พร้อมหนา้ พร้อมตา...."

แพรวทิพยส์ ่งเสียง พลางเดินเขา้ มาในห้องอยา่ ง
องอาจโดยไม่สนใจสายตาของชายหนุ่มท้งั สอง มารุตหนั
มาสบตาพชี่ ายตรง ๆ ฝ่ ายน้นั จึงถามเร่ือย ๆ วา่

"มนั ธุระอะไรถึงบุกเขา้ มาในห้องชายหนุ่มเช่นน้ี
รู้หรือเปล่าวา่ ตวั เองเป็นผหู้ ญิง ?"

"ปากจดั ....."
หญิงสาวคอ้ นนิด ๆ แต่ท่าท่ีเดินมาหยิบโน่นดูนี่
ไม่แสดงวา่ ะทกสะเทือนวาจาน้นั จริงจงั ปากก็วา่ ไปแจว้
ๆ
"เม่ือกเ็ ห็นหนา้ คุณลุงแลว้ แทบไม่เช่ือสายตา....ยิ่ง
พอรู้วา่ พ่ีออ๊ ดก็อยู่ แทบจะคิดวา่ ฝันไป.... "
มารุตเบป้ าก และยงิ่ พอเห็นญาติสาวมาทรุดตวั ลง
บนเตียงเคียงข้างพี่ชายก็อดรนทนอยู่ต่อไปมิไดจึงออก
ปากวา่
"พแ่ี จว้ มีอะไร ทาไมไมร่ อไปคุยกนั ขา้ งล่าง...."
"ทาไม มนั เสียหายอะไรหรือวา่ รังเกียจ ?"
"น่าเกลียด..!"

๓๕๖ มาลยั รกั

วายุต่อพลางลุกข้ึนยืนบิดข้ีเกียจ "เป็ นสาวเป็ น
นาง... ใช่วา่ เด็ก ๆ อยา่ งเมื่อก่อนก็ไปอยา่ ง....น้ีถา้ ใครเขา
มาเห็น เสียชื่อฉนั แย.่ ..."

"จะ้ พอ่ คนชื่อหอม....หอมจนนงั พวกน้นั ตอมกนั
ไมห่ วดั ไม่ไหว... "

หญิงสาวงอเข่าข้ึนมาบนเตียงพลางวางคางเกยไว้
ชมอ้ ยตาเม่ือพูดเสียงอ่อยวา่

"เด๋ียวพ่ีอ๊อดไปดูหนังกบั แจว้ หน่อยได้ไหมคะ
แจว้ อยาก ดูเรื่องน้ีต้งั นานแลว้ แตไ่ ม่มีเพอื่ น....."

"อา้ ว แลว้ คู.่ ....ควงไปไหนเสียล่ะ ?"
มารุตขัดด้วยท่าทีช่วยกันพี่ชายเต็มท่ี ฝ่ ายน้ัน
สะบดั หนา้ ตอบวา่
"เขี่ยทิ้งไปแลว้ ยะ่ แต่ถึงยงั ไม่ทิ้ง เร่ืองน้ีเคา้ ก็เก็บ
ไวด้ ูกบั พ่ีออ๊ ดโดยเฉพาะยะ่ "
"ทาไม ดูกบั พ่อี อ๊ ดแลว้ มนั ถึงใจยงั ไง ?"
นานทีปี หนวายุจึงจะได้เห็นท่าทางไม่ยอมแพ้
เช่นน้ีสักหนแลว้ ส่วนมากกม็ กั จะกบั ญาติสาวน้ีโดยเฉพาะ
เสียดว้ ย เขาจึงอดขนั มิได้ และยิ่งเห็นฝ่ ายโดนว่าร้องกรี๊ด
กร๊าดกย็ งิ่ ยมิ้ มากข้ึน

วาสนา ๓๕๗

"นายอูด๊ ....อวดดียงั ไงมาวา่ เขาเสีย ๆ หาย ๆ ปาก
... คอยดูเด๋ียวจะฟ้องคุณป้า คนผ.ี ...! "

"นี่ น่ี อยา่ มาวา่ เจา้ ของหอ้ งนะ เดี๋ยวก็โดนนายถูก
ปรับโทษฐานบุกรุกเสียนี่...!"

สีหนา้ วายุยงั คงมีร่องรอยขาขนั จนแพรวทิพยไ์ ด้
ใจ จึงตอบเสียงอ่อนเสียงหวานวา่

"จา้ งให้...นายอู๊ดแหยจะตาย แจว้ ให้พี่อ๊อดปรับ
ดีกวา่ ไดไ้ หมคะ ?"

"อกจะแตก....."
มารุ ตผุดลุกข้ึนยืน เอามือกุมอกไว้ ทาหน้า
พะอืดพะอม "ไปดีกวา่ ...ไม่เคยเห็น...ผหู้ ญิงเก้ียวผชู้ าย...!"
พอคล้อยร่างน้องชาย วายุก็กม้ ลงมองญาตสาว
หวั เราะพลางพูดวา่
"ปกตินายอู๊ดไม่เคยว่าใครนะ...รู้สึกเป็ นยงั ไง
หรือวา่ เฉย ๆ ...? "
ท่าทางหญิงสาวยงั ยิม้ อยา่ งไม่ลดละ "นายอู๊ดน่ะ
ท่ึม...คุณป้าไม่รู้เล้ียงลูกยงั ไง คนหน่ึงก็เชยจนท่ึม อีกคนก็
อยา่ งกบั ปลาไหล....."
"แลว้ คงจะวเิ ศษยง่ิ ข้ึนถา้ มีลูกสาวอยา่ งเธอ"

๓๕๘ มาลยั รกั

ชายหนุ่มต่อ พลางรุนหลังเธอ "ไป ลงไป อย่า
พยายามยว่ั ฉนั เลย ไม่สาเร็จหรอก"

"ก็ไมแ่ น่นกั ...." แพรวทิพยย์ กั ไหล่ดวงตาทา้ ทาย
"อยา่ ทาเป็นคนดีไปหน่อยเลย สันดานพ่ีอ๊อดน่ะ "หมูดี ๆ"
น่ีเอง ....เคยอาจมมาแลว้ ต่อให้อดกล้นั เพ่ือกินของดีแค่
ไหน กค็ งไมพ่ น้ ตอ้ งกลบั ไปหาอาจมอีกหรอก !"

๒๖...

"วนั น้ีถา้ จะเกิดอาเพศ..."
คนพูดเป็ นหญิงชราร่างอว้ นจ้าม่า ขณะพูดก็เอา
มือปาดมุมปากตวั เองไปพลาง "เจ้านายเกิดจะรักบ้าน
ข้ึนมา ตะก้ีคุณหญิงลงมาสงั่ ขา้ ยงั คิดวา่ ท่านละเมอไป... "
"ถึงวา่ ..."
ลูกคูเ่ ป็นชายชราวยั ใกลเ้ คียงกนั ผอมเกร็ง หากแต่
ใบหน้าดูจะสงบกว่าฝ่ ายหญิงมากนกั รู้สึกว่าถา้ ขา้ จาไม่
ผิด ขา้ จะไม่เคยเห็นเจา้ นายจงั ๆ หนา้ เกินสองชว่ั โมงเลย
ต้งั แต่มาอยบู่ า้ นน้ี แต่อยา่ งวา่ อยู่บา้ นโน้นก็เคยเห็มชดั ๆ
ท่ีไหน จาได้ก็ตอนตวั กะเปี๊ ยกเท่าน้ัน จากน้ันก็แทบไม่
เคยเห็นดว้ ยซ้าไปวา่ โตข้ึนมาไดย้ งั ไง....."
"โตมากบั อกผหู้ ญิงนะ...."

๓๖๐ มาลยั รกั

ยายแม่ครัวต่อ พลางบว้ นน้าหมากปรีก "ขา้ งลูก
ชายก็หยอกท่ีไหน เจริญรอยตามกันเปี๊ ยบ ดีคุณอู๊ด...
คุณหญิงรู้แกวขนาบไวก้ ่อนน่ะนา..."

"นินทากาเลเหมือนเทน้า....."
เด็กหญิงวยั รุ่นท่ีนิ่งฟังอยู่นานเริ่มเปรย ๆ ข้ึนมา
บา้ งโดยมิไดเ้ งยหน้าข้ึนจากจานขา้ วในมือของตน ยาย
พวงคอ้ นตาคว่า ถามเสียงแขง็ วา่
"แกวา่ ใคร นงั แวว?"
"ไม่ได้ว่าใคร" ผูอ้ ่อนวยั กว่าลอยหน้าตอบอย่าง
ไม่ลดลาวาศอก "แต่จะบอกให้อย่างนะป้า นินทาอะไรก็
ไม่ร้ายเท่า นินทาเจา้ นายหรอก..... ยมพบาลท่านไม่ฟัง
เสียงเลยละ.... "
"ทู่เรศ.....!"
ฝ่ ายน้นั ทาหนา้ ยมิ้ เยาะ โดยอาการแสยะปาก "คิด
ว่า ใครเขาไม่รู้หรือว่าแกไม่เจียมบอด้ี หนอยใครสะกิด
คุณออ๊ ด เป็ นไม่ได้ นงั คางคก...ถา้ ท่านตาต่าสักนิด อีขา้ ง
นอกท่านจะเสียเวลาไปทาไม ? แกมนั ริก ๆ อยู่ถึง
ที่น่ีหวา่ า... "
"แมพ่ วง...! "

วาสนา ๓๖๑

ตาเซ้งทาเสียงปราม ฝ่ ายน้นั จึงลดเสียงลง แต่ไม่
วาย คอ้ นควกั

"ฉนั น่ะไม่ไดอ้ ะไรหรอ หมน่ั ไส้มนั ...เวลาโมโห
ละปากมนั ก็อย่างน้ีแหละ อยากมาแหยทาไม.....พุทโธ่
ฉันก็แค่พูด ๆ เพราะห็นคุณอ๊อดไม่กลับมากินข้าวบา้ น
นงั น้ีมนั ก็.... "

ตอนทา้ ยเสียงแกขาดหายไปเฉย ๆ เพราะบงั เอิญ
มองตรงไปเห็นอะไรสักอย่างทางดา้ นหน้า แล้วก็หันมา
สาทบั เดก็ สาวที่นง่ั หนา้ งอเปิ บขา้ วอยวู่ า่

"นนั่ ปะไรนงั แวว ขา้ พูดผดิ ท่ีไหน...กินขา้ วยงั ไม่
ทนั หมดถว้ ยดว้ ยซ้าละมงั พาแม่แจว้ อสุราออกไปอีกแลว้
...."

"มนั ยงั ไงกนั พ่ีนอ้ งคู่น้ี ?"
ตาเซง้ บน่ ดงั น้นั เม่ือมีผเู้ ยย่ี มหนา้ คนใหม่เขา้ มาก็
โดนซกั กนั เซ็งแซ่
"พี่ปรานี...คุณออ๊ ดไปไหนอีกล่ะ ?"
"ใจจะขาดข้ึนมาละซิ"
แม่ครัวอุตส่าห์หนั ไปคอ้ น แตเ่ ดก็ สาวมิไดส้ นใจ
ปรานีส่ายหนา้

๓๖๒ มาลยั รกั

"ไมร่ ู้เหมือนกนั มีโทรศพั ทม์ าตาม เห็นวา่ ใครไม่
สบายก็ไม่รู้น่ะ

"อะไร อยปู่ รนนิบตั ถึงอยา่ งน้นั ยงั ไม่รู้... "
ยายพวงบ่นอยา่ งผิดหวงั "ถา้ เป็ นหญิงนอ้ ยก็ดีไป
กลวั แต่นงั พวกน้นั เท่าน้นั .....เฮอ้ พูดไปก็กลุม้ หวั ใจ หญิง
น้อยออกดีปานน้ันยงั ไม่เห็นคุณค่า เป็ นขา้ นะเวย้ แม่ไม่
สนใหโ้ ง่... "
นางสาวแววแอบทาท่าขยกั ขยอ่ น แต่ฝ่ ายน้นั ไม่
ทนั เห็น เสียงตาเซง้ ถอนใจเฮือกใหญ่ พลางเปรย ๆ วา่
"คุณหญิงน้อยท่าทางอาภพั ขา้ เห็นมาต้งั แต่เด็ก
แลว้ ออกมาถึงก็กาพร้าแม่... น่ีก็ไดย้ ินว่าไม่ค่อยแข็งแรง
... เจา้ ประคุณเอ๋ย ไม่รู้คุณออ๊ ดจะคิดยงั ไง...."
"พี่ออ๊ ด... ชา้ ๆ ก็ไดค้ ่ะ... "
แพรวทิพย์ หวั เราะเสียงเจ้ือยแจว้ เม่ือรถเล้ียวโคง้
ประตูออกมาจนตวั เองเซมาปะทะไหล่เขา แล้วก็เลยอิง
แอบอยแู่ บบน้นั อวก....!"
"หญิงน้อยคงยงั ไม่เป็ นอะไรหรอก... โธ่ถัง...
พวกน้ัน ก็ช่างกระไร โทรมาด๊ายตอนกาลงั กิน...อยา่ งน้ี
เขาเรียกอะไร นา้ ...มารคอหอยหรือเปล่า...?"
"เงียบทีเถอะ....."

วาสนา ๓๖๓

ชายหนุ่มดุ "แลว้ กรุณานั่งดี ๆ ด้วย...อา้ ว...เฮ้ย
..!"

เงาดา ๆ กระโจนวูบผ่านหน้ารถเขาไป ทาให้
เหยียบเบรคกะทันหันจนหญิงสาวหัวคะนา พอรถจอด
บุคคลที่หลบวูบเขา้ กาบงั ไฟฟ้า ก็ยื่นหน้าออกมาดู เพียง
นิดเดียว ก็ผลุบหายไปอีกแต่ชายหนุ่มถึงกบั เบิกตากวา้ ง
อุทานวา่

"อา้ ว .....คุณ.....นึกวา่ ใคร...."
แต่พอเปิ ดประตูลงไปดู ก็ปรากฏว่าไม่มีคน ๆ
น้นั อีก แมแ้ ตเ่ งา พอเขากลบั เขา้ มาในรถ แพรวทิพยก์ ็ถาม
วา่
"ใครคะ พ่อี อ๊ ด คนรู้จกั เหรอ?"
"ฮื่อ.... " เขารับคาในลาคอ โดยไม่สนใจ แลว้ ก็
เหลียวกลบั ไปดูอีกคร้ังก่อนจะบน่ เบา "
"ไวชะมดั เห็นแผลบ ๆ หายไปชะแลว้ เฮอ้ ไม่รู้
เป็ นไง...ออกมายงั ง้ีเป็ นต้องเจอทุกที...ไม่รู้โดนม้ังรึ
เปล่า?"
"คงไมโ่ ดนม้งั "
หญิงสาวสันนิษฐานพลางเอนศีรษะลงกบั พนกั
ยมิ้ หวาน ขณะสัพยอกวา่

๓๖๔ มาลยั รกั

"อา้ ว ลืมหญิงนอ้ ยแลว้ หรือ ?"
หากฝ่ ายน้ันทาไม่ได้ยิน หันนไปมองอีกคร้ัเพื่อ
ความแน่ใจแล้วก็ออกรถปราดไปจากท่ีน้ัน โดยไม่มี
โอกาสรู้ว่าคนที่กาลังมองหา แทจ้ ริงกาลังยืนคลาแขน
ตวั เองป้อย ๆ อยใู่ นพงหญา้ ตรงน้นั เอง
"ไอโ้ ก๋สกปรก....ชะ อิงแอบกบั ผูห้ ญิงเสียจนจะ
จนจะชนชาวบา้ นวอดวายกนั ไปหมด...."
แสงไฟหนา้ ตึก สวา่ งไสวกว่าปกติ ประกอบกบั
ผูค้ นท่ีว่ิงเขา้ ๆ ออก ๆ ดูโกลาหลไปหมดน้ัน แมจ้ ะรู้ ๆ
มาแลว้ แต่วายุก็เกิดอาการเยน็ วูบไปถึงหวั ใจ พอกา้ วลง
จากรถกเ็ ดินแทบเป็ นวิ่งเขา้ ไปทนั ที โดยไม่สนใจกบั ญาติ
สาวท่ีวง่ิ ตามมาติด ๆ
"พี่ออ๊ ด รอแจว้ ดว้ ยซิ...."
"ลงมาทาไม ทาไมไม่นง่ั รอในรถ?"
เขาหันมาอย่างราคาญใจ แต่หญิงสาวไม่ทนั ได้
ตอบอะไร เพราะเขาถลาเขา้ ไปหาบุคคลที่กาลงั ก้าวลง
บนั ไดมาทนั ที
"ท่านลุง หญิงนอ้ ยเป็นยงั ไง ?"

วาสนา ๓๖๕

หม่อมเจา้ ทกั ษพล ทรงยิม้ รับดวงพระเนตรสุขุม
เหลือบไปยงั แพรวทิพยเ์ พียงนิดเดียว ก็ทรงหันมารับส่ัง
ตอบชายหนุ่ม

"ตอนน้ีกาลงั หลบั หมอเขาฉีดยาไว.้ ....ลุงตอ้ งขอ
โทษด้วยท่ีโทร.ไปรบกวน ตอนน้ันกาลงั ตกใจกนั หมด
คุณทิพย์เขาคิดยงั ไงก็ไม่รู้ แล่นปราดเดียวโทร.ไปซะ
แลว้ "

แลว้ ท่านกท็ รงสรวลเบา ๆ เสด็จลงมาพลางรับสั่ง
เช้ือเชิญหญิงสาวท่ียนื ยมิ้ อยขู่ า้ งเคียงวายวุ า่

"เชิญนง่ั ก่อนซิคุณ เออ้ ...อะไรนะ...คนแก่ข้ีหลงข้ี
ลืมอยา่ ถือเลยนะแมห่ นู...?"

"ท่านลุงหมอ่ ม หมอเขาวา่ ยงั ไงหมอ่ ม ?"
วายไุ ม่อาจรอจนญาติสาวโตต้ อบกบั เจา้ ของบา้ น
ได้ จึงแซงข้ึนเสียก่อน หม่อมเจ้าทกั ษพลทางสรวลกับ
แพรวทิพยท์ ี่หยอ่ นตวั ลงนงั่ ไขวห่ ้างกบั เกา้ อ้ีนวมตวั ใหญ่
เป็นเชิงขออภยั ก่อนจะรับสัง่ ตอบชา้ ๆ
"ก็ไอโ้ รคเดิม....แต่คราวน้ีท่ีตกใจกนั เพราะอยู่ๆ
แกเกิดลม้ ตึงลงเท่าน้นั "
"ขอหมอ่ มข้ึนไปดูหน่อยไดไ้ หมหม่อม ?"

๓๖๖ มาลยั รกั

วายุทูลถามข้ึนเรียบ ๆ สีหน้ามั่นคง ท่านชาย
สะดุดแววตาลงนิดเดียวกท็ รงพยกั พระพกั ตร์

"เอาซิ..." แลว้ ทรงหนั มาทางแพรวทิพย์
"แมห่ นูไมข่ ้ึนไปดูดว้ ยกนั รึ ?"
แพรวทิพยล์ ุกข้ึนยนื อยา่ งกระฉบั กระเฉง
"ไปซิเพคะ จะนง่ั อยคู่ นเดียวไดย้ งั ไง... "
ใบหน้าเรี ยวเล็กซ่ึงปกติมักนวลขาวจนดูซีด
ในขณะน้ี กลบั ดูขาวจดั ย่ิงข้ึน และยิ่งเม่ืออยูใ่ นครอบผม
ดายาวที่กระจายล้อมดวงหน้าไว้ ทาให้วายุถึงกับกลืน
น้าลายลงคอ
"ทาไมคุณหญิงถึงหนา้ ซีดนกั ล่ะครับ ?"
ไม่มีใครตอบและเขาก็มิได้สนใจฟัง คงยืนจบั
ตามองเงียบ ๆ เสียงคุณทิพยท์ ่ีนัง่ เฝ้าอยู่ขา้ งเตียงเอ่ยทกั
หรือพูกอะไรสักอยา่ ง และเขาก็เพียงแต่พยกั หน้าเท่าน้นั
ภาพสตรีสาวที่นอนหายใจระรวย ทาให้เกิดความเวทนา
ข้ึนอยา่ งสุดซ้ึงจนละความสนใจในส่ิงรอบขา้ งลงจนหมด
สิ้น
"หญิงนอ้ ยเป็นไปถึงขนาดน้ีเชียวหรือ.....?"
อาการหายใจระรวยกบั ใบหนา้ ขาวซีด ทาใหเ้ ขารู้
ดีวา่ อาการเธอมิใช่นอ้ ย ๆ เลย....

วาสนา ๓๖๗

ผูห้ ญิงคนน้ี.... ท่ีเคยเป็ นท้งั เพ่ือนเป็ นท้งั น้องที่
เขาใหค้ วามห่วงใยยงิ่ กวา่ ผใู้ ดท้งั หมด.....ยง่ิ กวา่ พอ่ ยง่ิ กวา่
แม่ ยงิ่ กวา่ ญาติสนิทคนใด ๆ และเธอก็เป็ นผหู้ ญิงคนเดียว
ที่เขาไมเ่ คยมีคติตอ่ เธอเลยแมแ้ ตป่ ลายกอ้ ย....

และในขณะท่ีเธอเอง ก็มิเคยมองเขา เฉกเดียวกบั
ใคร ๆ ท้งั หมดเช่นกนั แมแ้ ต่พอ่ แตแ่ มห่ รือนอ้ งแท้ ๆ....

"คุณหญิง บางทีผมอาจจะต้องทาให้คุณหญิง
โกรธกไ็ ด.้ .. "

เขาอยากกระกระซิบบอกกบั เธอเช่นน้นั บอกถึง
การตดั สินใจคร้ังใหม่ชั่วเพียงมายืนดูสภาพของเธอใน
ขณะน้ี ความต้งั ใจแน่วแน่น้นั ไดเ้ คยเป็ นส่วนหน่ึงแห่ง
การตดั สินใจโดยใชเ้ วลานานนกั ก็ตาม....

"ผมจะไมท่ ิ้งคุณหญิงไปไหนเป็นอนั ขาด"
ดวงตาสงบมีประกายเรืองรอง อย่างตัดสินใจ
คร้ังสุดทา้ ย เขาหนั มาทูลกบั หมอ่ มเจา้ ทกั ษพลเบา ๆ วา่
"พรุ่งน้ีหมอ่ มคอ่ ยมาใหม่นะหม่อม...."
แลว้ ก็เดินตวั ตรงออกไป โดยมีเสียงญาติสาวว่ิง
ตามมา ติด ๆ เช่นเคย
"พีอ่ อ๊ ด รอแจว้ ดว้ ยซิ"

๓๖๘ มาลยั รกั

พอรถแล่นออกมาไดค้ รู่ใหญ่ ๆ เขาจึงหันมาพูด
เป็ นประโยคแรก

"เด๋ียวพ่จี ะไปส่งเธอที่บา้ น"
"พี่ออ๊ ดจะไปไหน ?"
ท่าทางหญิงสาวก็คงขยาดต่ออาการสงบเงียบ
ผิดปกติของเขา แต่ก็มิวายอยากรู้ ชายหนุ่มตอบเรื่อย ๆ
โดยมิไดเ้ หลือบแลมาเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย
"อยา่ พยายามอยากรู้เรื่องของคนอื่นนกั เลย แจว้ "
หญิงสาวหน้าบ้ึง แต่ก็มิอาจแผลงฤทธ์ิอะไรได้
อาจจะเพราะเกรงต่อ กิริยาเงียบเฉย ดงั กาลงั ครุ่นคิด ของ
ฝ่ ายน้ันอยูก่ ็ได้ แต่เมื่อถึงท่ีหมาย และเขาก็ทาท่าจะเล้ียว
รถเขา้ ไป ก็กระแทกเสียงข้ึนวา่
"ไม่ตอ้ งเขา้ ไปหรอกค่ะ เสียเวลาอนั มีค่าเปล่า ๆ
เทา่ น้ีกเ็ ป็นพระคุณมากแลว้ "
ผูเ้ ป็ นพี่ชายก็จอดรถกึก โดยทนั ใจเช่นกนั มิหนา
ยงั พูดส้นั ๆ อีกดว้ ยวา่
"ฝันดีนะแจว้ "
"แน่นอน !" หญิงสาวยน่ื หนา้ เขา้ มายมิ้ เยาะ "แจว้
ตอ้ งฝันดีแน่ พี่ออ๊ ดต่างหากอาจจะฝันไม่ค่อยดีนกั อาการ
ไม่ใช่เล่นนี่"

วาสนา ๓๖๙

ชายหนุ่มเขา้ เกียร์ชา้ ๆ พอแล่นออกจากท่ีน้นั มือ
ที่กุมพวงมาลยั ก็คลายลง หากแต่สีหน้ายงั คงหมกมุ่น เขา
ขบั รถไปตามถนนอย่างช้า ๆ จนความรู้สึกแวบ่ ไปถึงสิ่ง
หน่ึงจึงเร่งเคร่ืองข้ึนโดยทนั ที

"ไปบา้ นไอเ้ ชษฐด์ ีกวา่ "
พอความคิดสวา่ ง ความรู้สึกหนกั หน่วงก็ผอ่ นลง
จนคิดไปถึงสิ่งอื่นไดด้ ว้ ยสีหนา้ ออกขนั ๆ
"วนั น้ีไม่กลบั อีกจนได้ หม่าม้ีเพิง่ ชมแม่บ ๆ"
บ้านท่ีเขานารถเข้าไปเป็ นบ้านไม้หลังเล็ก ๆ
หากแต่เป็ นแบบเก๋ ก่ึง ๆ บังกะโล โดยมีร้ัวสังกะสี
ลอ้ มรอบไวอ้ ยา่ งมิดชิด พอเขานารถเขา้ ไปจอดตรงใตถ้ ุน
เรือน ก็มีเสียงมีเทา้ ลากลงบนั ไดมากึง ๆ บอกอารมณ์ผู้
น้นั ไดเ้ ป็นอยา่ งดี
"ไอห้ มาตวั ไหนวะ ยอ่ งมาป่ านน้ี ?"
"ขา้ เอง....."
เขาตอบพลางเตินออกไปเผชิญหน้ากับสหาย
ฝ่ ายน้นั ป้องหนา้ ดูสกั ครู่กเ็ อะอะวา่
"บะ๊ ไอห้ มาออ๊ ดน่ะเอง นึกวา่ ใคร ทาไมวะ เสือก
มาเอาตอนน้ีหรือวา่ กาลงั จะลงแดงตาย ?"
"โมโหหิวอะไรวะ หรือวา่ กาลงั กินคา้ ง ๆ....?"

๓๗๐ มาลยั รกั

เขายว่ั ขณะเหนี่ยวบนั ไดข้ึนไป ฝ่ ายน้นั เบ่ียงตวั
หลบใหแ้ ลว้ ก็เดินตามข้ึนไปติด ๆ ปากก็บ่นไปตามเรื่อง

"กินห่า..อะไร วนั น้ีไม่มีมูด้ เวย้ โดนเต่ียด่าเหมา
ต้งั แต่เชา้ แลว้ เอง็ ล่ะ เสือกมาทาไมวะ หนา้ ตายยู่ ่หี รือโดน
ถีบส่งมาเหมือนกนั ....."

"มีเร่ืองจะมาปรึกษา"
วายุตอบเรียบ ๆ พลางท้ังตวั โครมลงบนเก้าอ้ี
นอนตรงระเบียง ฝ่ ายน้นั โวยวายข้ึนทนั ที
"เรื่องอะไรวะ หวงั วา่ คงไม่ใช่เร่ืองเงินนะ....."
"ไอห้ มาข้ีตืด !" วายุด่า "ใครจะหน้าดานมายืม
เงินเอ็งวะ ตืดอย่างกบั ตงั เม ว่าแต่ตอนน้ีเตี่ยเอ็งกาลงั ขาย
อะไรอยวู่ ะ?"
ตอนท้ายเสี ยงเขาเอาจริ งเอาจังจนสหายอด
ประหลาดใจ แต่กม็ ิวายเอะอะออกตวั ไวก้ ่อน ตามนิสัย
"เฮย้ นึกยงั ไงถึงมาถาม.....ขายของบริสุทธ์ิเวย้ ไม่
มีกลิ่นไอผดิ กฎหมาย.... "
"ววั สันหลงั หวะนี่หวา่ "
วายุหลบั ตาลงช้า ๆ อย่างเหน่ือยอ่อน ดูเหมือน
พิเชษ ฐ์ก็ค งจะผิดสัง เกตอยู่บ้า งจึง เดิ นไปริ นเหล้าจาก

วาสนา ๓๗๑

เคานเ์ ตอร์มาวางลงบนโตะ๊ ขา้ ง ๆ แลว้ ก็ทรุดตวั ลงนงั่ ถาม
เอาจริงเอาจงั ข้ึนบา้ งวา่ "

"เอง็ มีเรื่องอะไรหรือวะ ออ๊ ด"
ฝ่ ายน้ันมิได้ขยับกาย หรื อแม้แต่ลืมตาข้ึน
นอกจากถามข้ึนเบา ๆ หากแต่สหายถึงกบั เบิกตาโต
"เอง็ วา่ อยา่ งขา้ น่ี จะคา้ ขายมงั่ ไดไ้ หมวะ ?"

๒๗...

"เอง็ น่ะหรือจะคา้ ขาย ?"
พิเชษฐ์หวนคาแลว้ ก็หัวเราะกกั ๆ จนหน้าแดง
วายุมิไดว้ า่ กระไรนอกจากน่ิงนอนดูเฉย จนอีกฝ่ ายน้นั รา
เสียงลงถามวา่
"นึกตลกอะไรข้ึนมาวะ หรือว่าขอเงินเต่ียไม่ได้
เลยคิดบา้ ๆ อยา่ งน้ี.....?"
"เต่ียเอง็ ขายอะไรมง่ั ?"
เขายงั คงย้าถามประโยคเดิมดังมิ ได้ยินถ้อยคา
ของสหาย พิเชยฐ์จึงหยุดพูด พิจารณาท่าทีเน่ือย ๆ ของ
ฝ่ ายน้นั อยา่ งประหลาดใจ แตก่ ต็ อบแตโ่ ดยดีวา่
"หลายอยา่ ง แทบทุกอยา่ งก็วา่ ได้ จะเอาอะไรล่ะ
ต้งั แต่ใหญ่สุดจนเลก็ สุด"

วาสนา ๓๗๓

"อะไรมงั่ ล่ะ ?"
"ใหญ่ที่สุดกม็ ีพวกรถแทร็คเตอร์ เล็กสุดก็เห็นจะ
เป็นพวกเขม็ เยบ็ ผา้ ละมงั "
"ขา้ เบ่ือเรียน"
ท้ายสุด เจ้าตัวก็หลุดปากออกมาจนได้ อะไร
อย่างหน่ึงทาให้ผูเ้ ป็ นเพ่ือนไม่กล้าออกปากยวั่ เยา้ เช่นที่
เคย อาจจะเป็นความเหนื่อยหน่ายในทา่ ทีน้นั กไ็ ด้
"แล้วก็ อยากรวยเร็ว ๆ ด้วยเลยคิดว่าบางทีถ้า
ออกมาคา้ ขายอาจจะรวยเร็วอยา่ งเต่ียเอง็ ทามาแลว้ ก็ได"้
"พดู บา้ ๆ....สมยั โนน้ กบั สมยั น้ีไม่เหมือนกนั โวย้
เอ็งจะเอารวยอย่างเตี่ยข้ายาก ถ้าอย่างน้ันทาไมไม่รับ
ราชการวะ เบ่งเขา้ หน่อยข้ีเกียจจะรวย....."
"กวา่ จะเบ่งก็แก่ตายซะก่อนแลว้ ...."
เขาผดุ ลุกข้ึนนงั พลางเอามือเสยผม สลดั หวั ไปมา
"เอ็งลองกะทีวา่ ถ้าจะลงทุนแต่แรก เราจะตอ้ งใชเ้ งินคน
ละเท่าไร เอาแคก่ ิจการส่วนยอ่ ย ๆ ของเตี่ยเอง็ กพ็ อ ?"
"อ๋อ เอ็งมัดมือข้าชกหรือวะอยู่ ๆ ก็จะมาชวน
ขา้ เจไ๊ ปกบั เอง็ ?"'
พิเชษฐ์โวยวายแต่ชว่ั ครู่ ก็ลดเสียงลง เปลี่ยนเป็ น
จริงจงั ข้ึน

๓๗๔ มาลยั รกั

"ถา้ เอง็ จะเอาจริง ๆ ก็ถองเส่ียงดูก็ได้ ผดิ นกั ก็หนี
ไปอยูธ่ ิเบตเลยก็แลว้ กนั สาว ๆ ที่โน่นฟรีไม่ไชเรอะเออ
.... จะวา่ เฮง ก็เฮง ซวยก็ซวย เอ็งมาจงั หวะพอดี ก็เม่ือเช้า
โดนเต่ียด่าเร่ืองน้ีน่ีหวา่ อีจะให้ขา้ คุมบริษทั ฯ ใหม่ของอี
ไอข้ า้ เอง็ รู้ ๆ อยแู่ ลว้ ...ใครจะยอมรับปากง่าย ๆ....."

"บริษทั อะไร ?"
วายุเงยหน้าข้ึนถามอย่างสนใจ ฝ่ ายน้นั ขมวดคิ้ว
พึมพาวา่
"ท่าจะเอาจริงแฮะ ไอ้น่ี แต่จะเพราะเบื่อเรียน
หรือเปล่ายงั สงสัย....ก็บริษทั ในเครือของเตี่ยขา้ น่ะซิวะ
แต่แกแยกออกมาอีกแขนง เห็นว่าได้เอเย่นต์มาใหม่ จะ
เป็นพวกเคร่ืองไฟฟ้า หรือเคร่ืองแอร์ฯ อะไรนี่แหละ"
"กถ็ องดูชิ....."
วายุพยกั หน้าช้า ๆ ท่าทางตรึกตรอง "แลว้ จะใช้
หุนสกั เทา่ ไร ?"
"ไอเ้ ป๊ี ยกเอย๊ ....."
พิเชษฐ์ทาท่าปลงอนิจจงั "รู้แลว้ น่าวา่ พ่อเอ็งรวย
แต่ใครเขาจะให้เอ็งมาผลาญเล่น ๆ แบบน้ีวะ ไม่ประสา
สักอย่างก็มากินเงินเดือนเตี่ยข้าเสียก่อนซิวะ ไม่น้อย
หรอกน่า.... ลองศึกษาดูเสียก่อนปะไร บางทีไอท้ ี่เอ็งเห็น

วาสนา ๓๗๕

วา่ รวยง่าย ๆ อาจจะกลายเป็ นซวยง่าย ๆ ก็ได้ แลว้ จะไดร้ ู้
ว่าเล่ห์เหลี่ยมการคา้ มนั ขนาดไหนกัน ไม่ใช่ซ้ือห้าสิบ
ทอนห้าสิบตรง ๆ หรอก ..... แต่เรื่องน้ีขา้ ยกให้คุณปิ ยะ
จริง ๆ เอง็ รู้จกั หรือเปล่าวะ นายปิ ยะ...น่ีน่ะ?... "

ตอนทา้ ย ๆ สาเนียงของสหายหนุ่มมีร่องรอยยก
ย่องระคนแคลงใจในบุคคลที่กล่าวถึง แววตาวายุวาบ
ข้ึนมา แต่เสียงยงั คงเหน่ือยคลา้ ยไมส่ นใจนกั

"รู้จกั แลว้ ทาไม ?"
"น้นั ละ จะยกแซมเปิ้ ลให้เอ็งเห็น ถา้ เอ็งอยากจะ
คา้ ขายเอ็งตอ้ งดูคน ๆน้ีไว้ และขอ้ สาคญั พ่ีแกกาลงั เป็ น
คู่แข่งท่ีน่ากลวั ของเต่ียขา้ เสียดว้ ย"
"ทาไม เขามีดีอะไรนกั หรือ ?"
"อา้ ว เอ็งไม่เห็นหรือว่า ชวั่ เวลาพ่ีแกกลบั มาไม่
นาน บริษทั เจา้ รัฐมนตรีบ้านน้นั พุง่ เป็ นพลุ เต่ียขา้ ยงั ยอม
ยกให้ ขนาด อีเคยสบประมาทบ่อย ๆ วา่ ปริญญาหรือจะ
สู้ไอล้ ูกคิดเก่า อีได้ ความน้ีชกั เงียบไม่....."
นายปิ ยะ... ความรู้สึกของวายวุ าบข้ึนมาทุกคร้ัง ท่ี
ได้ยิน หรือเห็นบุคคลผูน้ ้ี ทุกคร้ังก็มกั จะเห็นแววตาวาว
หวาน ขณะมองเพ่ือนหญิงของตนควบคู่ไปด้วยเสมอ

๓๗๖ มาลยั รกั

และพิเชษฐ์ก็ตอ้ งขมวดคิ้วอีก เม่ือเพื่อนหนุ่มรับคาส้ัน ๆ
หากแตม่ นั คงวา่

"โอเค...ขา้ ตกลงทางานกบั เตี่ยเอง็ !"
ว่าแล้วก็ผุดลุกข้ึนยืน ทาท่าจะขยับเดิน หาก
พิเชษฐค์ วา้ ชายเส้ือไวเ้ สียก่อน
"เฮย้ จะรีบไปไหน วนั น้ีไม่คา้ งหรือวะ โทรเรียก
มาก็ไดน้ ี่หวา่ ?"
"ไม่ละ !"
"เออ ดีเหมือนกนั ถา้ คิดจะกลบั ตวั "
พิเชษฐพ์ ูดสนบั สนุน หากแต่กลบั ลงทา้ ยว่า "แต่
สาหรับขา้ เอาไวว้ นั หลงั ดีกวา่ เดี๋ยวนางหมอนก็จะมาทา
ใหเ้ สียอีก เออ ....ถามอะไรหน่อยเถอะวะ"
เขาหรี่ตามองวายุอยา่ งเป็ นนยั ๆ "เพราะอะไรวะ
เอง็ ถึงไดอ้ ยากรักดี ร้อยวนั พนั ปี ไม่เคยเห็นพูดจาเป็ นผคู้ น
อยา่ งน้ีมาก่อนน่ีหวา่ เพราะผหู้ ญิงหรือวะ ?"
"เออ !"ชายหนุ่มพยักหน้ตอบรับแต่โดยดี
"ผหู้ ญิงที่ดีต่อขา้ ยง่ิ กวา่ แม่"
"ไอเ้ วร.....!"
พิเชษฐ์ด่าทนั ที พลางกระแทกหลงั กบั พนกั เกา้ อ้ี
โครมใหญ่ "ไอล้ ูกทรพี เห็นผหู้ ญิงดีกวา่ แม่....."

วาสนา ๓๗๗

แววตาของวายุมีริ้ วรอยอย่างหน่ึง หากแต่
เสียงพูดยงั คงราบเรียบทุกขณะทรุดตวั ลงนงั่ ใหม่ เขาพยกั
หนา้

"ใช่....เอ็งก็รู้ ๆ อยู่แลว้ น่ีหวา่ ว่าขา้ ระยาแค่ไหน
แต่ที่พูดนี่ไม่ไดห้ มายความว่าไม่นบั ถือนะ แม่ใครใครก็
ตอ้ งนบั ถือดว้ ยกนั ท้งั น้นั แหละ"

"แตไ่ มร่ ักเทา่ ผหู้ ญิง"
เพ่ือนหนุ่มขดั คอ วายุจุดบุหรี่ข้ึนสูบชา้ ๆ ช่ัวครู่
จึงตอบวา่ "รักซิ แต่รักคนละแบบ"
"ไอ้ส้น....." พิเชษฐ์เข่นเขียว "ใช่ซิวะ แม่ก็รัก
อยา่ งแม่ผหู้ ญิงกร็ ักอยา่ งเมีย....."
รักอย่างเมียรึ? วายขมวดคิ้ว นิ้วท่ีคืบบุหร่ีจ่อที่
ปากชะงกั อยู่อย่างน้ันในท่าครุ่นคิด.....เราไม่เคยคิดถึง
หญิงนอ้ ยในแง่น้นั เลยน่ีนา จากวยั และชีวิตอนั หวั หกกน้
ขวดิ ทาให้เขาแน่ใจตวั เอง วา่ มิไดเ้ คยมีความรู้สึกเช่นน้นั
หรือใกลเ้ คีองเช่นน้นั เลย แมแ้ ต่นิดเดียว ที่รู้แน่ ๆ ก็คือเขา
มีความห่วงใย อนาทร และความหวน่ั เกรงว่า เรือนร่าง
และหัวใจบอบบางของเธอจะตอ้ งถูกกระทบทระเทือน
เท่าน้นั เทา่ น้นั จริง ๆ...
เขาขยบั ลุกข้ึนยนื ชา้ ๆ เสียงพิเชษฐถ์ ามวา่

๓๗๘ มาลยั รกั

"เอง็ จะรีบไปไหนอีกวะ?"
"ยงั ไมร่ ู้เหมือนกนั "
"อา้ วแลว้ จะเลือกไปทาไม ก็นอนเสียนี่เป็ นไงวะ
เอ....วนั น้ีดูเอง็ ผเี ขา้ ผอี อกพิลึก"
วายุยิ้มนิด ๆ ต่อคาบ่นกลาย ๆ ในตอนทา้ ยของ
เพอ่ื น
"เออ นอนที่นี่ก็ได้ แต่เดี๋ยวเอ็งก็มีเพ่ือนมานอน
ไมใ่ ช่เรอะ? "
"กจ็ ะเป็นไรไป หรือเอง็ กลวั ตบะแตก ?"
"ขา้ ไมต่ ะกละเหมือนเอ็งหรอก ขา้ กินเป็ นม้ือเป็ น
คราวเออ แลว้ เร่ืองน้นั อยา่ ลืมล่ะ ไดเ้ รื่องยงั ไงแลว้ พรุ่งน้ี
หรือมะรืนน้ีขา้ จะโทร.ไปถามเอง็ กไ็ ด"้
พิเชษฐ์ต้งั ท่าจะขยบั ปาโตต้ อบ แต่เม่ือเห็นเพ่ือน
หนุ่มหันหลงั เดินดุ่มเขา้ ไปในห้องอีกดา้ นหน่ึงเพ่ือที่จะ
"นอน' ดงั ที่ว่าก็ยกั ไหล่ ล่มตวั ลงนอนตรงน้ันเพื่อคอย
เพ่ือนนอน ดงั ที่วา่ ไว.้ ..
พอบานประตูเปิ ดออก วายุก็ค่อย ๆ เล้ียวรถเขา้
ไป พอหันไปโบกมือใหย้ ามชราคนเปิ คประตู ก็พบว่าแก
กาลงั เบ่ิงตามองอยู่ จะดว้ ยเพราะประหลาดใจหรือเพราะ
เหตุใดกส็ ุดเดา

วาสนา ๓๗๙

"วนั พิเศษในรอบปี " เขาคิดถึงตวั เองอย่างขนั ๆ
"ไมไ่ ดส้ ูดโอโซนเชา้ มานานเตม็ ท่ีแลว้ เหมือนกนั เอ.....ไม่
รู้มีใครต่ืนแลว้ หรือยงั ?"

แต่เขาก็ต้องพบกับความประหลาดใจอย่างยิ่ง
เม่ือกา้ วพน้ ประตูเขา้ ไป นน่ั คือเห็นร่างผอมบางในชุดเส้ือ
หนาหนกั กาลงั ยืนกอดอกหันหลงั ให้ตรงหน้าต่าง เผลอ
อุทานวา่

"อะไรกนั นี่ ! คนป่ วยต่ืนแต่เชา้ เหมือนกนั หรือ ?"
คนถูกทักสะดุ้งนิด ๆ ก่อนจะหันมายิ้มอย่าง
แจ่มใส แมใ้ บหนา้ จะยงั มีร่องรอยซีดเซียวอยู่
"ขืนนอนก็ยิ่งป่ วยมากข้ึนซิคะ อย่างน้อยน่ีใจ
อ่อนกับตวั เองไม่ได้หรอกค่ะ ทาใจเสาะก็เลยย่ิงไปกัน
ใหญ"่
"แต่คุณหญิงไม่สบายนะฮะ"
เขาแยง้ พลางเดินเข้าไปใกล้ พรรณิภาหัวเราะ
นอ้ ย ๆ
"หายแลว้ ค่ะ อยา่ มาแช่งกนั หน่อยเลย วา่ แต่วนั น้ี
วนั อะไรเอย่ มาแต่เชา้ ?"
"เป็ นห่วง...."

๓๘๐ มาลยั รกั

ชายหนุ่มกระซิบ แต่สีหน้าจริงใจจนหญิงสาว
ตอ้ งเสเล่ือนสายตาไปมองทางหนา้ ต่างแลว้ ก็ช้ีชวน

"ดูพระอาทิตยซ์ ิคะ สีแด๊งแดง ตะก้ีหญิงยืนดูเสีย
จนเคืองตา"

"เมื่อวานคุณหญิงเป็นอะไรฮะ ทาไมอยู่ ๆ ถึงเป็ น
ลม?"

หญิงสาวยน่ จมูก
"ทาไมชอบพูดถึงเร่ื องเจ็บ ป่ วยนักนะ ไม่
เห็นชอบฟังเลยแน่ะ ไม่นั่งหรือคะ จะทานอะไรหญิงจะ
ไปบริการให"้
"ดีนี่ คนป่ วยมาบริการคนดี"
เขาทาเสียงประชด ก่อนจะโยนตัวลงบนเก้าอ้ี
นวมพลางหลบั ตาโดยไมส่ นใจรอยยมิ้ สดใสของหญิงสาว
พรรณิภาจบั ตามองชวั่ ครู่เดินผละไปเงียบ ๆ โดยฝ่ ายน้นั
ไม่มีโอกาสรู้วา่ ประกายตาท่ีวาวข้ึน เมื่อครู่ วบู ลง จนผูท้ ่ี
โผล่หนา้ มา เห็นตอ้ งอุทานเสียงดงั วา่
"ต๊าย แม่น้อย ! ลุกข้ึนมาทาไมหนา้ ซีดเซียวออก
ยงั ง้นั ?"
พรรณภาลูบหนา้ ตวั เองพลางฝืนยมิ้
"ขอกาแฟที่จะ้ คุณทิพย์ วายเุ ขามา"

วาสนา ๓๘๑

"หรือจ๊ะ โถพ่อคุณ อุตส่าห์มาแต่เช้า เมื่อคืนก็
แจ้นมาทีเดียวพอน้าโทร. ไปบอก.....ท่าทางเหมือนจะ
ป่ วยไปดว้ ยง้นั แหละ ง้นั หนูเขา้ ไปเถอะ เด๋ียวนา้ จะเอาไป
ให"้

แม่บ้านกุลีกุจอหันกลับเข้าไปในครัวอีกคร้ัง
หญิงสาวหยุดรีรอเล็กน้อยแล้วจึงค่อยก้าวเข้าไป แต่
ปรากฏวา่ เขากาลงั นง่ั ตวั ตรง มองตรงมาอยูแ่ ลว้ ดงั รอคอย
แลว้ กถ็ ามเสียงออ่ นลงวา่

"ท่านลุงยงั ไม่ตื่นทมหรือฮะ ?"
"ตื่นแลว้ ค่ะ กาลงั ดูปลาอยู่ พ่อไม่เคยตื่นสายนัก
หรอกคะ่ "
"ผมมีเร่ืองอยากจะปรึกษาคุณหญิง...."
เขากล่าวเรียบ ๆ แต่อะไรอย่างหน่ึงในสีหน้า
เรียบเฉยน้นั ทาใหห้ ญิงสาวอดถามมิไดว้ า่
"จะให้เป็ นที่ปรึกษใน ฐานะอะไรคะ เพ่ือนหรือ
นอ้ ง?"
"คุณหญิงถามแปลก"
เขาหวั เราะ แต่หางเสียงไม่บอกวา่ มาจากน้าใสใจ
จริงคุณหญิงไม่ใช่เพ่ือนสนิทคนเดียวของผมหรือฮะ และ

๓๘๒ มาลยั รกั

ถา้ จะนบั เป็ นนอ้ งก็ย่ิงไม่แปลกใหญ่ ผมมาปรึกษาอยา่ งท่ี
เคยปรึกษาทุกเรื่องน่ะครับ"

"ค่ะ"
เธอรับคา เสียงเรียบ ขณะประสานมือ ไวบ้ นตกั
ดว้ ยทีท่าเตรียมพร้อมที่จะฟัง ชายหนุ่มทอดตามองแลว้ ก็
เอย่ ชา้ ๆ ท้งั ไมม่ ีทีท่าลงั เลที่จะบอก
"ผมตกลงทางาน กบั พ่อของเพ่ือนผมแลว้ ละฮะ
เป็นงานบริษทั "
ดวงหนา้ นวลขาวยงั คงสงบขณะกล่าววา่
"ก็ดีนี่คะ.. "
พูดได้เพียงเท่าน้ันก็ต้อง หยุดกลืน น้าลายและ
ความรู้สึกบางอยา่ งท่ีประดงั ข้ึนมา พอดีคุณทิพยเ์ ดินถือ
ถาดเขา้ มา จึงรีบยมิ้ รับ
"คุณวายมุ าแตเ่ ชา้ เชียวนะคะ"
คุณทิพยเ์ อ่ยทกั วายจุ ึงยมิ้ อยา่ งกวา้ งขวาง
"แต่วนั หลังผมจะย่ิงมาอีกบ่อย ๆ คุณทิพย์ มี
กาแฟเล้ียง... "
"แหม พูดอย่างกับคนช่างกินรูปร่างออกบาง
เหมือนจะปลิวไปตามลม"
"ผมรักษาเชพ"

วาสนา ๓๘๓

เขาหวั เราะ สีหนา้ คลายลงจนพรรณิภาอดยิม้ ตาม
ไปมิได้

"แต่คุณหญิงของคุณทิพย์ ไม่ตอ้ งรักษาหรอกฮะ
หุ่นนางแบบยงั ไงยงั ง้นั "

"แต่น้าไม่ยอมให้เป็ นนางแบบแน่ จะเล้ียงให้
อว้ นใหไ้ ด"้

ท้งั หมดจึงหัวเราะข้ึนดว้ ยกนั ดงั น้ัน เมื่อลบั ร่าง
คุณแมบ่ า้ น ซ่ึงอา้ งวา่ "จะตอ้ งไปทาธุระตอ่ " วายุก็พูดคลอ
เสียงหวั เราะ ๆ วา่

"นบั ว่าคุณทิพยม์ าคล่ีคลายสถานการให้ดีข้ึนนะ
ฮะ"

"วายเุ ป็นอะไรหรือคะ มาถึงก็อารมณ์ไม่ดี ?"
พรรณิภาจึงออกปากถามออกมาได้ ความรู้สึก
เม่ือครู่ก็พลอยจางหายไปดว้ ย ชายหนุ่มลนั่ หนา้ สารภาพ
วา่
"ไม่รู้เหมือนกนั ฮะ เพียงแต่ผมคิดวา่ คุณหญิงยงั
ไมค่ วรลงมาตากแดดตากลมแต่เชา้ อยา่ งน้ีเท่าน้นั "
แหม ทาอยา่ งกบั พระเจา้ ทุกอยา่ งตอ้ งดงั ใจหมด..
แลว้ เมื่อก้ีท่ีวา่ จะทางานล่ะ พูดล่นหรือพดู จริงคะ ?
พอเขารับคาวา่ พูดจริง เธอก็บ่นอยา่ งเสียดาย

๓๘๔ มาลยั รกั

"เหมแลว้ เร่ืองน้ันล่ะคะ จะทิ้งเลยหรือไง ชายพี่
อุตส่าห์บอกจะช่วยแลว้ เชียว... "

พอพูดไปแล้วก็ชักตกใจ และยิ่งเห็นสีหน้าเขา
เปล่ียนไปทนั ทีก็ย่ิงเสียใจในการพล้งั ปากของตวั เอง วายุ
เลิกคิ้ว

"ออ้ อยา่ งน้นั หรือฮะ มิน่าคุณหญิงถึงคะย้นั คะยอ
ผมนกั ขอบคุณมากฮะ แต่ผมตดั สินใจใหมเ่ สียแลว้ "

"โธ่ หญิงไม่ไดเ้ จตนาเลยนะคะ เพยี งแต.่ .. "
"ฮะ ขอบคุณมาก ผมเขา้ ใจดีว่าคุณหญิงหวงั ดีต่อ
ผมมาก เอาอย่างน้ีดีไหมฮะ ? ผมจะลองทางานน้ีดูก่อน
หากเห็นท่าไม่รอด หรือเจา้ ของบริษทั ประกาศแจง้ จบั ผม
ละกอ้ เราค่อยติดตอ่ ใหค้ ุณชายรับผมอีกที ดีไหมฮะ ?"
ดวงตาของหญิงสาวปรากฏเป็ นเงาร้ืน ๆ ข้ึนมาที
ละนิด วายมุ องชวั่ ครู่จึงเอ้ือมมือไปแตะปลายนิ้วท่ีวางทาบ
อยบู่ นตกั เขยา่ นิด ๆ ก่อนจะพดู เสียงอ่อนโยนวา่ "
คุณหญิงอยากใหผ้ มไปนอกจริง ๆ หรือฮะ ?"
พรรณิภาสน่ั หนา้ เขาจึงหวั เราะเบา ๆ
"ง้นั อนุญาตใหผ้ มลองทางานดูสักต้งั นะฮะ"
คราวน้ีมองคอ้ น "น้นั มนั เร่ืองของเธอน่ีจะ๊ "
"ง้นั เราดีกนั นะฮะ"

วาสนา ๓๘๕

เขาทาท่าระบายลมหายใจอย่างโล่งอก "เฮอ้ ใจ
คอหายหมดเกิดมาไม่เคยเห็นคุณหญิงโกรธใครสักที
เกือบไปแลว้ ไหมล่ะ !"

๒๘...

ชายหนุ่มพลิกตัวต่ืน พอเหลือบดูนาฬิกาท่ีหัว
เตียงก็ผุดลุงข้ึนน่ังทนั ที เหลียวไปมองห้องขา้ งเคียงซ่ึง
เปิ ดประตูที่ใช้ติดต่อถึงกนั ก็เห็นคนที่นอนอยู่บนเตียง
ยงั คงหลับสนิทอยู่ จึงค่อย ๆ ลุกข้ึนเดินตรงไปยงั โต๊ะ
หนงั สือท่ีวางเคร่ืองโทรศพั ท์ พอยกหูข้ึนหมุนหมายเลข
คนที่นอนอยู่อีกห้องก็ลืมตาข้ึนมองแป๋ วอย่างประหลาด
ใจ

"ฮลั โล...." วายุกรอกเสียงลงไปเบาๆ "ต่อคุณ
พเิ ชษฐห์ น่อย"

คนทางน้นั คง ตอบ อะไรสักอยา่ งที่ไม่สบอารมณ์
แน่เสียงเขาจึงดงั ข้ึนอีกหน่อยวา่

"ไปลากมนั ตื่นใหไ้ ด้ บอกวา่ วายโุ ทร.มา!"

วาสนา ๓๘๗

ชว่ั ครู่กม็ ีเสียงงวั เงียตะคอกมาวา่
"เอง็ ไมม่ ีอะไรทาหรือวะ ถึงเท่ียวมาปลุกชาวบา้ น
เล่นอยา่ งน้ี?"
"ขา้ ร้อนใจ" เขาตอบล้าน ๆ "เตี่ยเอง็ วา่ ไง ?"
"ไอ.้ ..!" ทางน้นั ด่ามาอีก แต่เสียงชดั ข้ึน "เตี่ยบอก
ตามใจกูผูเ้ ป็ นอาเสี่ยโวย้ จะเจ๊งเพราะเพ่ือนก็ให้มนั รู้ไป
เอง็ จะมาทาเมื่อไหร่กม็ า เทา่ น้นั นะ...
"เฮย้ เดี๋ยว....."
มารุตได้ยินเสียงพี่ชายละล่าละลกั จนเขาตกใจ
"แลว้ เตี่เอง็ ใหข้ า้ ทาอะไรวะ ?"
"แลว้ แต่ขา้ จะต้งั โวย้ ถา้ เอ็งขืนกวนใจขา้ ขา้ อาจ
ต้งั ใหเ้ อง็ เป็นออฟฟิ ศบ๋อยก็ได.้ ....
"เออ เงินเดือนหา้ พน้ อยา่ งต่า !"
วายโุ ตต้ อบอยา่ งเพลิดเพลินโดยไม่รู้วา่ มีคนเง่ียหู
ฟังเตม็ ที่ เสียงทางโนน้ แวด้ มาลน่ั ก่อนจะลดลงวา่
" ข้า จ ะ ใ ห้ เ อ็ ง เ ป็ น ผู้จัด ก า ร ส่ ว น ข้า เ ป็ น
ผอู้ านวยการ...ฮ่ึม สนุกละมึงคราวน้ี พอ่ ต้งั ใหโ้ กเ้ ลย"
ประโยคทา้ ยราวกบั เป็ นคาอาฆาตท่ีแสนแคน้ ใจ
วายจุ ึงดดยมิ้ มิได้
"ขา้ ไม่พอใจ ขอตาแหน่งใหญก่ วา่ น้นั "

๓๘๘ มาลยั รกั

"ไอ.้ ..ง้นั เป็ นลูกเขยผอู้ านวยการตวั จริงดีไหมวะ
พส่ี าว ขา้ เต่ียบอกใครยอมแต่ง แถมใหอ้ ีกลา้ นนึง !"

"ไอป้ ากชวั่ !"
มารุตทาหน้าชอบกล ค่ึก่ึขันก่ึงหวาดเสียวต่อ
ถอ้ ยคาของพชี่ าย "ง้นั เอาแคต่ าแหน่งเดิมก็แลว้ กนั แลว้ อีก
เดือนขา้ คอ่ ยไปทานะเวย้ "
"อีกปี ก็ได้ ขา้ ไม่งอ้ หรอก ดีเสียอีก จะได้เจ๊งช้า
ลง"
เสียงทางโน้นวางสายกริ๊ก วายุจึงค่อย ๆ วางลง
บา้ งสีหน้าสนุกสนานเมื่อครู่จางลง คิ้วขมวดนิด ๆ ราว
ครุ่นคิด มารุตจบั ตามองอยา่ งสงสัย แต่ชวั่ ครู่ก็พอนึกเดา
ไดร้ าง ๆ คาพดู ก่ึงคุยก่ึงด่าน้นั จึงหลุดปากออกมาวา่
"พ่ีออ๊ ดจะทางานหรือฮะ ?"
พ่ีชายสะดุง้ โหยง พอหันมาก็ทาตาคอ้ น ๆ " เสีย
มารยาทแอบฟังผใู้ หญ่คุยกนั ต่ืนก็ไม่บอก"
"ขืนบอกกอ็ ดรู้ความลบั ซีฮะ น่ีต้งั ใจจะไม่ให้ใคร
ๆ รู้เลยหรือ? "
"ว่าง้นั " พี่ชายพยกั หน้า พลางเดินตึง ๆ มาควา้
ผา้ เช็ดตวั ข้ึนพาดไหล่ แต่พอเห็นสีหนา้ นอ้ งชาย จึงหยุด
พูดเสียงปลอบ ๆ วา่

วาสนา ๓๘๙

"แต่ตอ้ งบอกนายแน่นอน เพียงแต่อยากให้นาย
เซอร์ไพรซก่อนเท่าน้นั เอง"

"คุณแมจ่ ะยอมหรือ พ่อี อ๊ ดยงั เรียนไมจ่ บน่ี ?"
วายมุ องทา่ ทีมีกงวลของนอ้ งชายอยา่ งขนั ๆ
"ทาไมถึงจะไม่ยอม จะได้ไม่ตอ้ งเอาเงินท่าไป
อีลุ่ยฉุ ยแฉกอีกไง" เขาทาเสี ยงเล็กเสี ยงน้อยตรง
'อีลุ่ยฉุยแฉก โดยมิผดิ เพ้ียน "ท่านอาจจะสบายใจข้ึน เม่ือ
ทรัพยส์ ินของทา่ นลดคนผลาญลงเสียคน"
"พอ่ี อ๊ ดไม่เคยมองคุณแม่ในแง่ดีบา้ งเลย"
น้องชายบ่นเบา ๆ พลางลุกข้ึนน่ังกอดเข่าบน
เตียง วายยุ กั ไหถล่
"นายเองก็คิดอย่างน้ีเหมือนกนั แหละน่า แต่ไม่
อยากพูดเพราะบาปกรรม....ไอฉ้ ัน บาปกบั กรรมก็ทามา
มากเสียจนไม่รู้สึกรู้สาเท่าไหร่แล้ว.....ว่าแต่ อีกก่ีวนั จะ
เปิ ดเรียน ?"
เขาวกออกนอกเรื่องทนั ควนั นอ้ งชายทาหน้าเบ่ือ
ๆ
"อีกต้งั เกือบเดือน....."
"ง้นั กค็ งทีหลงั ฉนั ทางาน... "

๓๙๐ มาลยั รกั

ผูพ้ ่ีชายพึมพาพลางทาท่าจะผละไปอีก แต่มารุต
เรียกไวท้ นั ควนั ดว้ ยท่าทางราวไม่เช่ือหูตวั เอง

"อะไร.....พีอ่ อ๊ ดจะทางานจริง ๆ หรือฮะ ?"
"อือ" วายหุ นั มายกั คิ้ว "นายคิดยงั ไง คิดวา่ ไมไ่ หว
ใช่ไหมล่ะ แตค่ ราวน้ีเอาจริง ๆ นา"
"แลว้ ...ไม่เรียนละหรือฮะ ?...อีกปี เดียวเทา่ น้นั ?"
สีหนา้ ของนอ้ งชายดูไม่ออกนกั วา่ รู้สึกอยา่ งไร ดู
ก่ึง ๆ เสียดมเสียดายและโล่งใจอยา่ งไรพิกล พ่ีชายยกั ไหล่
เบป้ ากนิดๆ
"ก็อยา่ งป๊ ะป๋ าวา่ ไง...เรียนไปทาม้ยั กะอีปริญญา
เมืองไทยแค่น้ี แต่พูดก็พูดเถอะ ปริญญาแค่น้ีแหละ ฉนั ย่า
มาต้งั หลายปี แลว้ ไม่ยกั ไดส้ ักที ถึงอีกปี ก็เหอะ ใครจะไป
รู้ว่ามนั ปี เดียวจริงหรือเปล่า เผลอ ๆ หลาปี บี นายจะว่า
ยงั ไง ? ทางานดีกวา่ ชวั ร์ ๆ"
วา่ แลว้ ก็ทาท่าจะผละไปอีกหากจะไม่มีเสียงเป็ น
ทุกขเ์ ป็นร้อน ร้องข้ึนวา่
"เฮอ้ หลงเขา้ ใจผดิ อยตู่ ้งั นาน"
"เร่ืองอะไร ?" เขาหยุดถามแลว้ ก็บ่นวา่ "ไม่ตอ้ ง
อาบน้ากนั พอดี"

วาสนา ๓๙๑

"ก็.....เข้าใจว่าพี่อ๊อดจะเอาจริ งซิฮะปี น้ี เห็น
ตารับตาราเตม็ หอ้ ง"

คราวน้ีพ่ีชายหวั เราะลนั่ แต่หากนอ้ งชายสังเกตดู
ให้ดีก็จะเห็นสีหน้าน้ันมีริ้วรอย อะไรบางอย่าง ที่เจ้า
ตวั เอง กม็ ิไดต้ อ้ งการจะใหม้ ีปรากฏอยดู่ ว้ ย

"ไอต้ าราพวกน้นั น่ะหรือ.....พูดถึงเรื่องน้ีเเลว้ ยงั
ขาไม่หาย....มา จะเล่าใหฟ้ ัง"

เขาเดินกลบั มาทิ้งตวั นอนบนเตียงน้องชาย เอา
มือประสานหนุนหัวไว้ แลว้ ก็หวั เราะอีก "ไม่ตอ้ งอาบละ
น้า คุยกนั ท้งั ข้ีฟันอย่างน้ีแหละ...ความจริงนายก็หูตาไว
เหมือนกนั น่ีไอเ้ ราอุตส่าห์ซ่อน ๆ ไม่ใหใ้ คร ๆ รู้แลว้ นา "

"ซ่อนอะไรฮะ ผมเห็นวางเกลื่อนไปหมดท้งั ห้อง
ทาไม ฮะ ดูตารามนั น่าอายยงั ไงถึงตอ้ งซ่อน ?"

"เปล่า ฉนั อยากใหเ้ ซอร์ไพรซ"
พ่ีชายยกั คิ้วแผล็บตอบ "แลว้ ไม่ใช่เซอร์ไพรชธร
รมดา ซะดว้ ยนา ฉนั จะดูไปสอบชิงทุนไปเมืองนอก"
"เหรอฮะ ทุนอะไรฮะ?"
มารุตอุทาน แต่สีหนา้ ไม่ศรัทธานกั แต่ฝ่ ายพ่ีชาย
ก็ไม่ทุกร้อน คงเล่าต่อฉอด ๆ

๓๙๒ มาลยั รกั

"ทุนของคุณชายวทั หญิงนอ้ ยเขาบอกวา่ ฉนั ตอ้ ง
มีหวงั แหง ๆ เพียงแตข่ อใหข้ ยนั ดูตารามาก ๆ"

"มีคนสมคั รมากไหมฮะ ผมไม่เคยไดย้ นิ ?"
คราวน้ีผูเ้ ป็ นพ่ีทาทีเป็ นถอนใจเฮือก พลางตอบ
ออ้ ม ๆ แอม้ ๆ ดงั ไม่เตม็ ใจ
"คนเดียวม้งั "
แลว้ ก็สปริงตวั ข้ึนมานงั่ ทาหนา้ ขึงขงั ขณะทุบอก
ตวั เองปับ ๆ
"เพราะเหตุน้ีแหละอู๊ดเอ๊ย ฉนั เลยตอ้ งหาทางแก้
หนา้ ให้ได้ ดูหญิงนอ้ ยทากบั พ่ี เห็นไม่เอาไหนละมงั จน
ตอ้ งคิดอุบายส่งตวั ไปดดั สนั ดานเมืองนอก"
"แสดงวา่ พหี่ ญิงรักพอี่ อ๊ ดจริง"
นอ้ งชายสรุป พี่ชายกพ็ ยกั หนา้ หงึกหงกั อยา่ งเห็น
ดว้ ย
"นน่ั ซิ แต่เร่ืองอะไรเราจะยอมเสียเหล่ียมง่าย ๆ
ใช่ไหมลูกผชู้ ายเหมือนกนั นี่หวา่ มนั ตอ้ งรักศกั ด์ิศรี.... "
วา่ แลว้ ก็ปิ ดปากหาวเสียงยดื ยาวทิ้งตวั ลงนอนต่อ
มารุต จึงติงวา่
"ไม่อาบน้าแลว้ หรือฮะ ?"
"ไม่รู้ซี"

วาสนา ๓๙๓

ฝ่ ายน้นั หลบั ตาพริ้ม ทอดถอนใจอยา่ งเป็นสุข
"นอนอีกหน่อยก็แลว้ กนั เด๋ียวค่อยอาบ..... "

ราชกฤษฎีกาคนนอ้ งจึงนิ่วหนา้ มองท่านอนเกือบ
เป็นแผน่ ้นั พลางนึกในใจ

"อย่างน้ีน่ะหรือจะทางาน เขาจะไล่ออกมาไม่
ทนั น่ะซิ !"

"พอี่ อ๊ ดจะไปไหน?"
มารุตรองถามเสียงหลง เมื่อจู่ ๆ รถเกิดจอดกึกลง
ขา้ งฟุตบาทจนพี่ชายอดหวั เราะมิได้
"บ๊ะ แกน่ี ร้องเอะอะไปไดท้ าอย่างกบั หญิงตอน
จะถูกปล้าเชียว....ไปลงไป ไปนวดแกเ้ มื่อยกนั ก่อน....."
ว่าแล้ว ก็เปิ ดประตูกา้ วลงไป แต่พอเหลียวมาก็
พบว่าน้องชายยงั คงนงั่ หน้ามุ่ยอยู่ในรถ จึงเดินมายืนเทา้
สะเอวมอง
"วา่ ไง ยอดชาย?"
"ไหนพีอ่ อ๊ ดบอกคุณแม่วา่ จะไปบา้ นศาธร ?"
น้องชายทาเป็ นยอ้ นถาม แต่ที่แท้เป็ นเพราะไม่
ตอ้ งการไดย้ นิ คาพูดยวั่ เยา้ จากพี่ชาย ย่ิงชายตาเห็นสถานท่ี
ท่ีต้งั ตระหง่านอยูต่ รงหนา้ ก็ยิ่งใจไม่ดี แต่พี่ชายทาไม่รู้ไม่
ช้ีตอบวา่

๓๙๔ มาลยั รกั

"แลว้ จะให้บอกวา่ ยงั ไง ไปนวดรึ ? เฮ่ย.....บา้ น
คุณย่าน่ะ จะไปเมื่อไหร่ก็ได้ เด๋ียวอาบน้าเสร็จสรรพ
สะอาดเรียมก่อนไป คุณยา่ เห็นอาจจะมีอารมณ์ดีดว้ ยซ้า"

"ง้นั พอ่ี อ๊ ดไปอาบเถอะ ผมคอยได"้
มารุตชกั จนท่า เลยตดั บทง่าย ๆ แต่ก็ตอ้ งหนา้ เสีย
ลงไปอีกเม่ือพีช่ ายกม้ หนา้ ลงมาบอกตรง ๆ วา่
"ฉนั พานายมาอาบดว้ ยวนั น้ี !"
สีหน้าของมารุ ตคงบอกถึงความตาหนิ และ
ละอายอะไรบางอยา่ งเขาจึงตอ้ งพูดต่อ เป็ นเชิงอธิบายเนิบ
ๆ ชา้ ๆ
"ลูกผูช้ ายน่ะ มนั ตอ้ งเป็ นบา้ งแลว้ ฉันก็คิดว่าพา
นายมารู้จกั ดีกว่าให้คนอ่ืนพามา ของพรรค์น้ีถา้ ยงั ไม่รู้ ก็
คิดวา่ ขยะแขยง แต่ถา้ ลองสักคร้ัง ใครจะไปรู้วา่ นายจะไม่
โดดลงไปเลยท้งั ตวั นายก็โตแล้ว หนีไม่พน้ ท่ีจะต้องรู้
หรอก"
"ผม.....อายน่ี"
เ จ้ า ตัว อึ ก อัก อ ยู่ น า น ก ว่ า จ ะ ห ลุ ด อ อ ก ม า ไ ด้
ใบหน้าคล้าเป็ นสีจดั แต่พ่ีชายมิได้หัวเราะก๊ากอย่างเคย
นอกจากยมิ้ นิด "ๆ
"ทาไม....นายมีอะไรไม่ครบหรือถึงตอ้ งอาย ? "

วาสนา ๓๙๕

ว่าแล้วก็เงยหน้าข้ึนเป็ นทีตดั บท พลางถอยห่าง
ออกไปแต่พอเหลือบไปทางอีกด้านหน่ึง ก็สาวเท้า
กลบั ไปหานอ้ งชายอยา่ งรวดเร็ว กม้ ลงกระซิบวา่

"เฮ้ย ! ดูดาร์ลิ่งนาย.....มากับพ่อค้าของเถ่ือน
แน่ะ"

มารุตมองตามไปทนั ที แลว้ กพ็ บวา่ "ดาร์ลิ่ง" ของ
เขาตามที่พ่ีชายว่า กาลงั เดินเคียงขา้ งบิดาออกมาจากร้าน
แห่งหน่ึงในยา่ นน้นั โดยมีบุรุษอว้ นเต้ียคนหน่ึงเดินนาอยู่
ทางดา้ นหนา้ จากรอยยมิ้ สดใส และเคร่ืองแต่งกาย ที่ดูเป็ น
ผไู้ หญ่ ข้ึนกวา่ ท่ีเคยเห็น ทาใหผ้ พู้ ่ีชายอดคอ่ นมิได้

"เป็นสาวข้ึนอีกโข หนา้ ระร่ืนเชียว.....แลว้ อยา่ งน้ี
นายมวั แต่อายเม่ือไหร่จะไดเ้ ร่ือง กลวั ไอแ้ ก่นน่ั จะควา้ ไป
กินเสียน่ะนา...."

นอ้ งชายมิไดโ้ ตต้ อบ คงมองตามไปเงียบ ๆ จวบ
จนรถคนั ยาวแล่นปราดไปจากท่ี จึงหนั มาถามพชี่ ายวา่

"ตาแก่นน่ั ใครฮะ ผมวา่ จะคุน้ ๆ หนา้ ?"
"อา้ ว นึกวา่ ไมส่ น"
วายุขมวดคิ้ว น่ิงคิดช่ัวครู่ก็กา้ วยาวๆ ออ้ มมาน่ัง
ลงประจาที่คนขบั แล้วออกรถอย่างรีบเร่ง พอมารุตจะ
ขยบั ถามเขากพ็ ดู ข้ึนเรียบ ๆ วา่

๓๙๖ มาลยั รกั

"ตาแก่นนั่ มีศกั ด์ิเป็ นลุงของหญิงน้อย รัฐมนตรี
ช่ือชนะ อาศรรักษ์ หรืออะไรน่ีแหละ ขอ้ สาคญั เป็ นจา้ ว
นายโดยตรงของวา่ ที่พอ่ ตานายดว้ ย....."

"อยา่ งง้นั หรือฮะ...."
นอ้ งชายพยกั หนา้ ตอบรับโดยมิรู้อะไรกระจ่างไป
กวา่ น้นั วายุมองตรงไปขา้ งหน้าแลว้ ดวงตาคมเฉี่ยวก็เป็ น
ประกายข้ึนเม่ือเห็นรถคนั ยาวน้นั ว่ิงไกลออกไปทุกที เขา
ขยบั ตวั ตรงในขณะที่ความเร็วของรถกเ็ พิ่มข้ึนทนั ควนั
"วา่ ที่พอ่ ตาของนายเป็ นนกั การคา้ ตวั ยง พี่แกขาย
ทุกอย่างที่จะได้กาไร ส่วนนายรัฐมนตรีน้ันก็นกั การค้า
แต่กค็ งยอมขาดทุนถา้ พบของถูกใจ... "
"พี่ออ๊ ดหมายความวา่ ...."
มารุตพึมพา พลางมองตามรถคนั น้นั ดว้ ยตาแทบ
ไม่กะพริบ แลว้ พอรถกนั น้นั ชะลอลง ความเร็วของคนั
ของเขาก็ลดลงทนั ทีเหมือนกนั
"พีอ่ อ๊ ดมองเขาในแง่ร้ายเกินไปละมงั ใครจะขาย
ลูกสาว ตวั เองไดล้ งคอ ?"
พี่ชายหนั มาหวั เราะ
"น่ีแหละท่ีฉนั อยากใหน้ ายเรียนรู้ บางทีถา้ นายลง
อ่างไปแลว้ ถูกเขานวด ๆ เขา้ หน่อยอาจจะรู้ละมงั ว่า คน

วาสนา ๓๙๗

อยา่ งน้นั ขายไดแ้ คไ่ หน...เอา้ ...พวกน้นั เขา้ ร้านขา้ วกนั แลว้
นายจะลงไปเฝ้าหวานใจไหมล่ะ แต่ฉนั วา่ ควรนา.....อยา่ ง
น้อย ๆ ก็ดูให้เห็นกบั ตา ว่าวิธีการล่อหลอกลูกสาวของ
นายปิ ยะน่ะมนั แค่ไหน กนั ..... "

คนพูดก็พูดไป พร้อมกบั ขยบั รถหาที่จอดไปดว้ ย
โดยท่ีคนถูกขอความเห็นยงั มิทันออกปากเสียด้วยซ้ า
มารุตมองท่าทางคล่องแคล่วปราดเปรียว ขณะมองขา้ ง
หน้าที่ขา้ งหลงั ทีเพื่อขยบั รถอย่างศรัทธาสาหรับคน ๆ น้ี
แมก้ ารกระทาทุกอย่างจะถูกใคร " มองว่า "ไม่ดี" โดยที่
เจา้ ตวั ก็ยอมรับอยา่ งหน้าชื่นวา่ ไม่ดี" แต่การกระทาที่ว่า
ไม่ดี น้ีเขาตอ้ งยอมรับวา่ แมเ้ ขาจะพยายามลอกเลียนทาดู
บา้ ง กไ็ ม่มีวนั ทาไดเ้ หมือนเป็นอนั ขาด...

ร้านอาหารท่ีเร่ิมชินตาซินใจของปิ ยาภรณ์เด๋ียวน้ี
ไม่ใช่ร้านธรรมดา ๆ ที่มีก็แต่ตูก้ ระจกใส่อาหาร ซ่ึงไม่ว่า
จะเป็ นก๋วยเตี๋ยวอยา่ งใดอยา่ งหน่ึงหรือจาพวก เป็ ด ไก่ ก็
ไมพ่ น้ ตอ้ งบรรจุในตูโ้ ชวห์ นา้ ร้าน แลว้ ก็มีโตะ๊ เกา้ อ้ีวางติด
ๆ กันเพื่อไห้ได้ปริมาณท่ีน่ังมากที่สุด รวมท้ังบรรดา
คนขายก็ไม่พน้ พวกคนจีนเป็ นส่วนใหญ่ เป็ นผบู้ ริการให้
ดว้ ยความรวดเร็ว จนบางคร้ังก็แทบจะราดลงบนตวั ก็เคย
มี เด๋ียวน้ีร้านพวกน้ีส่วนใหญ่ เธอก็ได้แต่ผ่านเสียแล้ว

๓๙๘ มาลยั รกั

สถานท่ีแบบใหม่ท่ีเร่ิมคุ้นเคยจนไม่รู้สึกตื่นเตน้ แม้ว่า
เม่ือก่อนจะเคยขยาดในความหรูหราของมนั มาก่อน ก็คือ
ร้านที่พอย่างเท้าก้าวเขา้ ไปก็กระทบความเย็นระคนกบั
ความมืดสลัวของมันเสี ยก่อน จากน้ันก็คือความ
สะดวกสบายในบริการ อันนอบน้อมจนแทบไม่ต้อง
กระดิกตวั ทาอะไรเองเลย

"วนั น้ีเปลี่ยนรสชาติเสียบา้ ง"
เสียงห้าวดังกงั วานอ่อนโยนดังอยู่ข้างตวั ปิ ยา
ภรณ์เบ่ียงตวั หลบทนั ที โดยมิไดเ้ จตนา ฝ่ ายน้นั จึงหวั เราะ
หึ ๆ อยา่ งเอน็ ดู
"ดูลูกสาวแน่ะคุณปิ ยะ ผมกรายเขา้ ใกล้หน่อย
หลบปับ เชียว"
"เด็กหวั โบราณ !"
บิดาจึงดุยิ้ม ๆ "กลัวอะไรกับคุณลุง...แม่เขา
ค่อนขา้ งเคร่งครัดหน่อยครับ"
ประโยค หลงั เขา หันไปช้ีแจง กบั บุรุษ ร่างอว้ น
เต้ีย ด้วยสีหน้าและท่าทางอ่อนน้อมในที รัฐมนตรีชนะ
หวั เราะเสียงดงั
"ดี ดี เด็กหวงตวั อยา่ งน้ีซิดี ลุงชอบ...เออ...จะยนื

วาสนา ๓๙๙

แกร่วอยู่อยา่ งน้ีน่ะหรือ ไอบ้ อยโคง้ แลว้ โคง้ อีกจนคอจะ
หลุดแลว้ "

แลว้ ก็หันมาพูดอย่างใจดีกบั เด็กสาว "วนั น้ีลุงพา
มาเล้ียงอาหารจีนนะหนู เปลี่ยนรสชาติเสียบา้ ง"

"ขอบพระคุณค่ะ" ปิ ยาภรณ์พึมพา ส่วนตาก็มอง
กวาดผูค้ นท่ีนงั่ เต็มพรืดไปหมดในห้องน้นั อยา่ งตื่นตา จึง
ไม่มีโอกาสเห็นดวงตา ค่อนขา้ ง หรี่เล็ก เพราะเน้ือส่วน
หนงั ตายอ้ ย ลงมาปิ ดเป็นประกายลึกซ้ึงจนน่าตกใจ !