มาลัยรัก วาสนา เล่ม 1

๔๕๐ มาลยั รกั

ปิ ยากรณ์ยมิ้ ท่ีมุมปาก แววตาตูแคลนโดยเปิ ดเผย
แลว้ หันไปบอกชายหนุ่มผูน้ ้องราวกบั จะประกาศให้อีก
คนรู้วา่ "มิไดเ้ ชิญ"

"เด๋ียวคุณอูด๊ เชิญท่ีเรือนไดเ้ ลยนะคะ"
พอโพล่ข้ึนไปบนเรือนก็รีบบอกมารดาวา่
"คุณอูด๊ มาเอากิ่งยห่ี ุบแลว้ คะ่ อยทู่ ี่ไหนคะ ?"
คุณอาภรณ์เงยหน้ข้ึนมองท่าที รีบร้อนของ ลูก
สาวอยา่ งแปลกใจ
"ก็อยู่ที่ตน้ ซีจ๊ะ เด๋ียวค่อยไปตดั ก็ได้ ทาไมหรือ
จะ๊ ?"
มุมปากปิ ยาภรณ์กระตุกนิด ๆ ขณะถอยไป
รวมกลุ่มกบั ยาย และจาปี กาลงั ลอ้ มวงทางานอยา่ งขมีขมนั
โดยไมต่ อบคาถามมารดา แต่ชว่ั ครู่ คุณอาภรณ์ก็เขา้ ใจเม่ือ
ใบหนา้ เจม่ ใสของชายหนุ่มโผล่เขา้ มาตามติดดว้ ยนอ้ งชาย
"ออ้ คุณ....."
"สวสั ครับคุณน้า คุณยาย ออ้ จาปี แหม อยู่ครบ
หนา้ ปิ ยาภรณ์หนา้ ตึงในการตีสนิทของฝ่ ายน้นั พร้อมกบั
รู้สึกแปลกใจในความจาอนั แม่นยาน้นั ดว้ ย แต่หญิงชรา
ไม่รู้สึกเช่นน้นั

วาสนา ๔๕๑

"น้นั แน่ พ่อหนุมาน หายไปเสียนาน วนั น้ีลม
อะไร หอบมาท้งั พ่ีท้งั นอ้ ง ?"

มารุตยมิ้ แหง้ ๆ หนั มามองหนา้ พช่ี ายอยา่ งง ๆ
ดว้ ย ไม่เคยวแ่ี ววมาก่อนวา่ พี่ชายจะรู้จกั สนิทสนมกบั
ครอบคร้ัวน้ีถึงขนาดน้ีแลว้ วายหุ วั เราะอยา่ งสารวม

"ไม่คอ่ ยกลา้ มารบกวนครับเกรงใจ....."
"เกรงใจทาไมคะ ?" คุณอาภรณ์ขดั เสียงอ่อน ๆ
"บา้ นใกลเ้ รือนเคียงกนั มีอะไรก็ไหวว้ านกนั ไดค้ ่ะ นา้ เอง
ก็ไม่วา่ งเขา้ ไปกราบคุณพ่อคุณแม่สักที ทาเหมือนไม่รู้จกั
เด็กผใู้ หญ่"
"อะไรฮะ ?" วายุทาตาโต "ความจริงทางบา้ นผม
ควรจะมาทาความรู้จกั คุณนา้ คุณยายมากกวา่ ในฐานะคน
มาใหม.่ .."
แววตาเขาผิดปกติไปเล็กนอ้ ย เพราะรู้อยแู่ ก่ใจว่า
ถอ้ ยคาน้นั ไมม่ ีวนั เป็นจริงข้ึนมาได้ จึงเปล่ียนเร่ืองพูดเสีย
"กาลงั ทาอะไรกนั ครับ ผมมาไม่เคยเห็นวา่ งซกั ที่
?" แลว้ ก็ตอบเอง เมื่อเห็นของในถุงพลาสติกที่วางเรียงกนั
ถนดั
"ออ้ ขนม แหมหลายอย่างดีนะฮะ เอาไปขายท่ี
ไหนครับน่ี ?"

๔๕๒ มาลยั รกั

"ส่งไปขายท่ีโรงเรียนจะ้ โรงเรียนที่น้าสอนอยู่
คุณยายทา่ นขยนั ทาใหจ้ าปี เอาไปส่ง"

"เป็ นลาไพ่พิเศษ" ยายนมเงยหน้าขนอธิบาย
ประกอบ "คนแก่....นงั่ ๆ นอน ๆเฉย ๆ ก็ไม่ไหวสู้ทาขาย
นิด ๆ หน่อย ๆ ยงั ไดเ้ งินมาช่วยลูกหลานมง่ั อยา่ งนอ้ ยก็
ทุ่นคา่ ขนมแมน่ ี่ไปเยอะละ"

แกเอานิ้ว จิ้มจนเก็บถูก หนา้ ผาก คนที่นงั่ กม้ หนา้
กม้ ตาบรรจุลงถุงง่วนอยู่น้นั ปิ ยาภรณ์ย่ืนปากนิด ๆ แต่ก็
ไมไ่ ดว้ า่ อะไรคงพราะรู้เหมือนกนั วา่ ถา้ ขืนเงยหน้าข้ึนเป็ น
ต้องเจอรอยยิ้มกริ่มกวนประสาทเป็ นแน่ ได้ยินเสียง
มารดาถามแขกผนู้ อ้ งวา่

"คุณอู๊ดไม่คุยเลยนะคะ ชิมขนมหน่อยเป็ นไงคะ
ฝี มือทาขนมกลีบลาดวนของคุณยายข้ึนชื่อลือชาท้ัง
โรงเรียน"

มารุตทาท่าอึกอกั เล็กนอ้ ยก่อนจะตอบวา่
"ขอบพระคุณครับ ผมยงั อิ่มอยูเ่ ลยครับ เพ่ิงทาน
มา"
คุณอาภรณ์พยกั หน้าพลางยิ้ม แต่ในใจกาลัง
พศิ วงในความแตกตา่ งของพีน่ อ้ งคู่น้ีอยคู่ รามครัน

วาสนา ๔๕๓

"ไม่หมือนกันเลย ไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตาหรือ
ทา่ ทาง"

"จะรีบหรือเปล่าคะ ?" คุณอาภรณ์ถามข้ึนอีกเม่ือ
ตีความหมายอาการกระอึกกระอกั น้นั เป็ นเพราะไม่อยาก
คุย "ใหเ้ ด็กลงไปตดั มาใหก้ ไ็ ดน้ ะคะ"

"ไม่ครับ....ไม่รีบครับ" เด็กหนุ่มรีบตอบ แต่ก็
ชะงกั เม่ือเด็กสาวเจา้ ของบา้ นพูดข้ึนขณะขยบั ลุกข้ึนยืน
วา่

"กบไปตดั มาใหก้ ็ไดค้ ะ่ "
แม้สีหน้าจะปกติธรรมดา แต่นายราชกกษฎีกา
คนโตก็ยงั อุตส่าห์เขา้ ใจว่าฝ่ ายน้นั ตอ้ งการให้ธุรการมา
เยือนของตน และน้องชายสิ้นสุดลงโดยเร็วที่สุด ดงั น้ัน
เขาจึงสนบั สนุนทนั ทีที่น้องชายลุหข้ึนตามดว้ ยท่าทางก่ึง
กลา้ ก่ึงขลาด
"ง้นั ผมไปดว้ ยไดไ้ หมฮะ อยากจะดูวธิ ีตดั กิ่ง?"
"น้นั น่ะซี นายบ่นอยากเห็นนานแลว้ น่ี ไปซิ ตาม
คุณกบไปดู"
"ไปซิจ๊ะ คุณอาภรณ์มิได้ระแวงอะไรนอกจาก
ความ เอ้ืออารีตามวิสัยผูใ้ หญ่ใจดี คุณอ๊อดก็ไปดว้ ยซีจะ
ไปเท่ียวสวนดว้ ย"

๔๕๔ มาลยั รกั

ถา้ ไม่ติดว่าอยากให้คาลอ้ ของตวั เป็ นจริง วายุก็
ใคร่ท่ีจะลุกข้ึนให้ฝ่ ายน้นั ใจหายเล่น เพราะดูจากท่ายืน
โดยไม่เหลือบแลมาของหล่อน เขาก็รู้ดีวา่ กลวั เขาจะตาม
ไปจริง ๆ เหมือนกนั

แต่ชายหนุ่มสั่นหนา้ พูดหวั เราะ ๆ วา่
"ไม่ละฮะ ผมเคยเห็นแลว้ สวนน่ะ เอาไวว้ นั หลงั
ค่อยไปดูกไ็ ดย้ ะ วนั น้ีอยากขอขนมคุณยายกินมากกวา่ "
ร่างระหงเดินผละไปทนั ที ราวกบั เกรงว่าขืนช้า
อีกนิดเดียว "นายนั่น" จะกลบั ใจตามไปดว้ ย มารุตเดิน
ตามไปเงียบๆ จวบจนพน้ ตวั เรือนมาชว่ั ครู่ จึงไดย้ นิ เสียง
เจ้าของบ้านพูดข้ึนเป็ นคร้ังแรกด้วยคาถามท่ีแสน
ประหลาดเสียดว้ ยวา่
"เขาเป็นพช่ี ายแท้ ๆ ของคุณหรือคะ ?"
"ฮะ? อ๋อ ใช่ชิฮะ ทาไมหรือยะ ?"
มารุต มองทีท่ายิ้ม ๆ ของเธออย่างสงสัย ปิ ยา
ภรณ์ สนั่ หนา้ ตอบส้ัน ๆ โดยขดั กบั แววตาวา่
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ.......ฉันเพียงแต่คิดว่าไม่
เหมือนคุณ ลย.... "
แลว้ ก็เงียบไป มารุตก็ไม่กถา้ ถามอะไรอีก ท้งั ๆ
ที่นึกสงสัยเต็มทน แต่พอเดินไปได้สักหน่อย เขาก็ตอ้ ง

วาสนา ๔๕๕

ประหลาดใจอีกเป็ นคารบสองเมื่อเด็กสาวถามข้ึนลอย ๆ
อีกวา่

"เมื่อก่อนบา้ นคุณอยทู่ ี่ไหน ?"
"สาธร ทาไมหรือฮะ ?"
ท่าทางหน้าตื่นของเขาน่าขนั ไม่ใช่น้อย เพราะปิ
ยาภรณ์ยมิ้ ออกและกลายเป็นหวั เราะในที่สุตด
"ไม่มีอะไรอีกน่ะแหละค่ะ ฉันกาลงั ชวนคุณคุย
เห็นเดินเหงา ๆ เอ.....แลว้ ทาไมยา้ ยมาอยทู่ ี่น่ีล่ะคะ ?"
ฝ่ ายน้นั มิไดต้ อบในทนั ที จากดวงตาท่ีหลบต่าลง
ทาให้ไม่เห็นอะไรมากไปกว่าแพขนตา ดกหนาราวสตรี
กะพริบถ่ี ๆ จนเสียงแผ่วท่ีพึมพาออกมานนั่ แหละ ปิ ยา
ภรณ์ถึงไดร้ ู้วา่ คงไดถ้ ามสิ่งท่ีสะกิดใจเขาไมม่ ากกน็ อ้ ย
"ผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกนั ...บางทีอาจจะเพราะ
คุณแมอ่ อกเงินสร้างละมงั "

๓๓...

คนฟังทาหนา้ สงสยั แตน่ ยั นต์ ามีแววลอ้ เลียน
"โอโ้ ห ง้นั คุณแม่คุณก็ร่ารวยนะสิ มีเงินสร้างศึก
เบอ่ เร่ิมเท่ิม ?"
นายราชกฤฎีกา ปรายตามองแวบ่ หน่ึง แลว้ ก็เมิน
ไปพยกั หนา้ นอ้ ย ๆ
"ฮะ ทา่ นรวยมาก...." แลว้ กย็ อ้ นหล่อนบา้ งวา่
"คุณแม่คุณก็รวยมากไม่ใช่หรือฮะ มีที่มีทางออก
มากขนาดสวนนี่ก็คงเขา้ ไปหลาย...."
"เมื่อก่อนรวย... " ปิ ยาภรณ์ยกั ไหล่พลางสอดมือ
ท้งั สองเขา้ กบั กระเป๋ าเส้ือตวั โคร่ง ที่ท่าราวกบั ภาคภูมิใจ
แต่ลึกลงไปกว่าน้ันเจ้าตัวรู้ดีว่ามิใช่เป็ นสิ่งที่นชื่นชม
เท่าไร เลยต่อประโยคน้ัน "คุณตาฉันเป็ นเศรษฐีหญ่า

วาสนา ๔๕๗

ยของท่ีนี่ เชียวนา มีสวนเอย ฟาร์มเอย สุดลูกหูลูกตาเชียว
ละ"

คนฟังพยกั หน้าหงึก ๆ ราวกับจะพยายามเชื่อ
เต็มท่ีขณะเหลียวไปทางโน้นทีทางน้ีที ประกอบคาพูด
ของหล่อน ฝ่ ายน้นั ฟังตอ่

"เม่ือก่อนยา่ นฝ่ังธนน่ีรู้จกั คุณตาฉนั ท้งั น้นั เอ่ยชื่อ
ปลดั แสง ใครไมร่ ู้จกั ก็เชย

"ง้นั คุณก็ดงั มากซิ ?"
"โอย๊ ดงั ซิ" ปิ ยาภรณ์ทาตาโต แต่แลว้ ก็กลบั ย่ิงโต
ข้ึนไปอีกขณะร้องเสียงหลง
"เฮ้ เฮ.้ ....คุณ !.....ระวงั !"
เด็กหนุ่มเบรคพรืด หนา้ ตาต่ืนกม้ มองเทา้ ตวั เอง
ตามสายตาของหล่อนก็ ไม่เห็นมีอะไร นอกจาก ตน้ หญา้
นิด ๆ เขียวสะพรั่งไปหมดฝ่ ายน้นั บ่นดุ ๆ
"วอดหมด คุณน่ีฟังฉนั โม.้ ..เอ๊ย คุยหน่อย เพลิน
จนไม่ดูตามาตาเรือเลยนะ"
"ทาไมฮะ ๆ"
มารุตทาหน้าสงสัย แลว้ ก็อมยิ้มเมื่อหล่อนคอ้ น
ขวบั ซ่ึงเป็นคร้ังแรกท่ีไดเ้ ห็นกิริยาเช่นน้ี จากผูท้ ่ีเขาคิดวา่
มีความเป็นผชู้ ายมากกวา่ ผหู้ ญิงอยา่ งหล่อน

๔๕๘ มาลยั รกั

"ยงั จะมายิม้ อีก ไม่เห็นหรือวา่ เหยยี บอะไรอยู่ ไอ้
พวกน้ีฉนั อุตส่าห์ลงไวก้ บั มือเชียว กาลงั ข้ึนงาม " ดว้ ย"

สีหน้าหล่อนทุกขร์ ้อนขนเขาตอ้ งถอยออกพลาง
นง่ั ยอง ๆ ลงดูอยา่ งพินิจ แต่ก็ไม่ยกั รู้วา่ เป็ นอะไรนอกจาก
ใบนิด ๆ สีเขียวสด ฝ่ ายน้นั คงราคาญเต็มแก่ เลยบอกให้
เลยวา่

"ตนั ถั่วพูไงล่ะ จอ้ งอยู่ได้....เห็นอย่างน้ีแหละ
เวลามนั โตเตม็ ลานน้ีกไ็ ดเ้ งินหลายละ"

เขาจึงร้องอ๋ อ แล้วก็เลยพลอยเห็นไปด้วยว่า
บริเวณที่กาลงั เหยียบย่างอยู่ มีผกั ใบหนาหลายชนิดปลูก
คละอยู่เป็ นระยะร่างบางเล็ก ท่ียืนขมวดคิ้ว ทา้ วสะเอว
มองแถบ ต้นถ่ัวพูตามท่ีว่า ไม่มีท่าทีบอกเลยว่า จะ
สามารถทาให้บริเวณน้ีเป็ นเงินข้ึนมาได้....มารุตพึมพา
เสียงออ่ นโยนวา่

"ผมเสียใจฮะ ง้ันเดี่ยวผมปลูกให้ใหม่ก็ได้ฮะ
วนั น้ีผม วา่ ง... "

ปิ ยาภรณ์มองเขาอยา่ งไมศ่ รัทธาเท่าไรนกั
"อยา่ เลย...คุณทาไม่ไดห้ รอก"
"ทาไมฮะ"

วาสนา ๔๕๙

"ก็... " แววตาน้นั ซื่อเสียจนเธอตอ้ งเปลี่ยนคาพูด
ที่ต้งั ใจพูดเสียใหม่ "คุณแม่คุณคงไม่ยนิ ดีแน่ท่ีลูกชายท่าน
ตอ้ งมา รดน้าพรวนดินอยา่ งน้ี"

"คุณอยากดูฟาร์มท่ีฉนั วา่ ไหมล่ะ ถึงเด๋ียวน้ีจะไม่
ใหญ่เท่าสมยั คุณตา แตก่ ็โขอยเู่ หมือนกนั นะ"

"ฟาร์มอะไรฮะ ?"
"ฟาร์มไขเ่ ป็ด !"
ปิ ยาภรณ์ตอบหน้าตาเฉย พลางเดินนาลิ่ว ๆ ไป
จนเขาตอ้ งกระโดดตาม สีหน้าเบิกบานระคนอาการตาม
ตอ้ ย ๆ น้นั มารุตไม่มีโอกาสรู้เลยวา่ พี่ชายท่ี ยืนมองอยู่ท่ี
หนา้ ตา่ งถึงกบั ปลงในใจวา่
"เห็นท่าจะตอ้ งรออีกนาน...."
ฝงู เป็ดในร้ัวไมเ้ ต้ีย ๆ ตรงหนา้ น้นั ทาใหม้ ารุตมี
สีหนา้ ท่ึงจดั
"โอโ้ ฮ มากเหลือเกินฮะ สกั กี่ร้อยตวั ฮะน่ี ถึงพนั
ไหม ?"
"ไมถ่ ึงหรอก"
เด็กสาวมีสีหน้าภาคภูมิใจอย่างเปิ ดเผย "เกือบ
ห้าร้อตวั เป็ ดป้ัวฉ่ายก็เกือบร้อย แต่วนั ๆ ก็ได้ไข่หลาย
เหมือนกนั นะ"

๔๖๐ มาลยั รกั

"คุณล้ียงคนเดียวหรือ ?"
เด็กหนุ่มมองหน้าเรียวเล็กน้ันอย่างนิยม ปิ ยา
ภรณ์ พยกั หนา้
"ฮ่ือ แตก่ ็มีพวกไอห้ มึกช่วยดว้ ยบางคร้ัง เช่นช่วย
ช้อนลูกปลาจอกแหนอย่างเม่ือก้ีมาเล้ียง น้าเรียมแม่ไอ้
หมึกก็ช่วยไปรับเศษอาหารตามร้านไอ้โกมาให้อีกแรง
แลว้ กเ็ อาไข่ไปส่งดว้ ย"
"บา้ นคุณก็มีอุตสาหกรรมใหญ่ ๆ หลายอยา่ งน่ีฮะ
ทาเงินท้งั น้นั "
แววตาปิ ยาภรณ์เป็ นประกายเรื่ องรองขณะ
หวั เราะเบา ๆ
"ทาทีละบาทสองบาทน่ะหรือแถมยงั เหน่ือยกนั
แทบตายกวา่ จะได้ ในขณะที่คนอ่ืนเพียงแต่นอนอยูบ่ า้ นก็
มีคนเอาเงินมาให้...ไปกนั หรือยงั ล่ะคะ พี่ชายคุณจะคอย
?"
สุดท้าย เจ้าตัวเปลี่ยนเร่ืองพูดทันควนั จนชาย
หนุ่มออกงงในกิริยาน้นั
"ฮะ.....แลว้ ....ไหนล่ะฮะ ตนั ยห่ี ุบ ?"
"ก็ที่ผา่ นมาเม่ือก็ไงคะ คุณคงมองไม่ทนั เห็นเอา
แตว่ งิ่ "

วาสนา ๔๖๑

เด็กสาว ตอบเรียบ ๆ พลาง เกินนากลบั ดว้ ยกิริยา
กา้ วยาว ๆ จนเกือบเป็นวง่ิ เช่นเคย

พอกลบั ข้ึนไป บนเรือนอีกคร้ังก็ ไม่ยกั มีใบหน้า
ยมิ้ กร่ิม คอยรับอยอู่ ยา่ งท่ีคาดไว้ ทาให้ปิ ยาภรณ์เผลอหลุด
ปากออกมาวา่

"เอะ๊ พีช่ ายคุณกลบั ไปแลว้ นี่ !"
ฝ่ ายน้นั ก็มวั แต่ แปลกใจจน ไม่เห็นวา่ คนพูดมีสี
หนา้ ผดิ ปกตินิดหน่ึงหลงั จากที่หลุดปากออกไปแลว้
"น้นั ซิชะ คงกลบั ไปแลว้ เอ. น่าจะคอย ไหนว่า
ไมม่ ีมีธุระที่ไหน"
ผูใ้ ห้ความกระจ่างก็คือยายนม พอแกเห็นหน้า
มารุตก็เอ่ยบอกทนั ที
"พ่ชี ายกลบั ไปแลว้ นะคุณ สง่ั บอกจะรีบไปธุระ"
"ครับ" เด็กหนุ่มรับคาขณะก้มวางก่ิงไมท้ ี่ถือติด
มือมาแอบไวข้ า้ งกระถางตน้ ไมร้ ิมฝา แลว้ จึงถามวา่
"ไปนานแลว้ หรือครับคุณยาย ?"
"สักครู่ใหญ่ ๆ แล้วลูก....ไปถึงไหนกนั นี่ ยายก็
บอกใหเ้ ขาคอยเดี๋ยวก็คงมา แต่เห็นวา่ มีธุระด่วนพึงนึกข้ึน
ได"้
"ผมไปดูฟาร์มไขเ่ ป็ดมาครับ"

๔๖๒ มาลยั รกั

ตอบแลว้ กท็ าหนา้ เหรอเม่ือหญิงชราเอามือป้องหู
ถามย้าราวไม่แน่ใจหูตวั เอง

"ดูอะไรนะ ?"
"ฟาร์มฮะ ฟาร์มไข่เป็ด"
แกจึงหัวเราะเสียงดัง จนเด็กสาวท่ีเพิ่งเดินข้ึน
บนั ไดมา บน่ พมึ พา
"หัวเราะที่บ้านสะเทือน คุณยายน่ีน่าส่งเข้า
ประกวด หวั เราะเสียจริง"
"ขา้ หวั เวาะแกยะ่ นงั ข้ีคุย"
แกจึงหยุด พลางเอ็ดเสียงเขียว แต่ชวั่ ครู่ก็หวั เราะ
อีก "ชะคุยโตบา้ นครูอาภรณ์มีฟาร์มไข่เป็ ด ฟังโกน้ อ้ ยไป
หรือ"
"ทาไมจะมีไมไ่ ดค้ ะ ?"
เค้าหน้าอ่อนเยาว์ มีร่องรอยอารมณ์ดี จนเด็ก
หนุ่ม ท่ีลอบสังเกตอยู่รู้สึกแปลกตาข้ึน ดูคล้าย ๆ เป็ น
ผูใ้ หญ่ข้ึนกว่าเดิมจากอาการยิ้มนิด ๆ ระคนเสียงตอบท่ี
ราบเรียบดูแปลกไปเป็ นอีกคน จากที่เคยเห็นในยามหน้า
บ้ึงหนา้ งอคนน้นั
"ใคร ๆ ก็มีไดท้ ้งั น้นั ตารวจไม่จบั ซกั หน่อย เรา
ทาอาชีพสุจริตแท้ ๆ"

วาสนา ๔๖๓

ขณะพูด มือก็กอบข้าวตากใส่ถุงพลาสติกไป
พลางอย่างว่องไว หญิงชรามองตามร่างเล็กที่นั่งคุกเข่า
ทางานน้นั อยา่ งช่ืนชม แตก่ อ้ ดที่จะยง่ั แหยม่ ิไดว้ า่

"ตารวจไม่จบั หรอก ข้ารู้ แต่คนที่ได้ยินเขาจะ
คล่ืนไส้แกโมม้ ากไป"

"เป็ นฟาร์มจริง ๆน่ีฮะ" เด็กหนุ่มรอโอกาสพูดมา
นานเพิ่งจะสบช่อง จึงรีบขดั เสียงขึงขงั แต่เม่ือสายตาของ
ยายหลานหนั มาจบั จอ้ งตนกช็ กั หนา้ เจ่ือน เสียงพูดก็ชกั ไม่
มน่ั คง

"เป็ ดฝูงเบอ้ เร่ว........เป็ นฟาร์มที่ใหญ่พอใชฮ้ ะ....
ผมชอบ.. "

"ทาไมถึงชอบคะ? "
ปิ ยาภรณ์รุก แต่เม่ือเห็นสีหนา้ น้นั จึงออ่ นเสียงลง
ถามวา่ "คุณชอบทาไร่ทาสวนหรือ? "
"ฮะ" มารุตตอบเหนียม ๆ "ผมเคยต้งั ใจวา่ จะเรียน
เกษตร จะไดอ้ อกมาทาฟาร์มใหญ่ ๆ คุณแมม่ ีที่ท่ีปากช่อง
เยอะครับ แตท่ ่าน....ไมย่ อมใหผ้ มเรียน"
"เพราะทา่ นไม่อยากใหล้ ูกหลานลาบากน่ะซิ"
ยายนมพูดเสริมและเมื่อเห็นสีหนา้ ราวไม่เห็น
ดว้ ยของเขาจึงอธิบายวา่ "ผใู้ หญ่เขาเห็นวา่ การจบั จอบจบั

๔๖๔ มาลยั รกั

เสียมทางานเป็นงานต่าเป็นงานลาบาก ทา่ นอยากใหจ้ บั
แต่ปากกาเขียนหนงั สือมนั สบาย"

"คุณแม่ไมเ่ คยใหผ้ มทาอะไรเองเลย"
สุ้มเสียงคนพดู ออ่ ย ๆ ราวคบั แคน้ ใจ จนปิ ยาภรณ์
ท่ีจบั ตามองอยชู่ กั หมนั่ ไส้ เพราะไมเ่ ห็นวา่ สภาพอยา่ งเขา
ควรจะพูดเช่นน้ีสกั นิด แตด่ ูเหมือนหญิงชราจะเขา้ ใจดี จึง
พดู เนิบๆ ชา้ ๆ
"เพราะทา่ นร่ารวย มีทรัพยใ์ หค้ ุณจบั จา่ ยแลว้ ละซิ
ลูก ท่านจึงไม่อยากใหไ้ ปลาบากอีก ที่นงั กบของยายมนั
ตอ้ งทางาน เป็นผชู้ ายอยา่ งน้ีก็เพราะจนลูกเอย๊ .....แม่มนั ก็
อยากใหส้ บายอยา่ งคุณเหมือนกนั แต่มนั จาเป็ น... "
"ติดกณั ฑเ์ ทศน์อีกแลว้ คุณยาย"
หลานสาวทาท่ีเป็นบ่น แตท่ ่ีแทเ้ ป็นเพราะไม่
ตอ้ งการ ใหผ้ เู้ ป็นยายพูดเช่นน้ีใหใ้ ครฟัง และเพอ่ื ซ่อน
ความรู้สึกอยา่ งหน่ึงที่พลุ่งข้ึนมา เราจน... ไม่หรอก... ตอ้ ง
ไมจ่ นตลอดไป... ดวงตาท่ีจบั มองถุงขา้ วตากเป็นประกาย
เด็ดเด่ียวข้ึน เม่ือระลึกถึงส่ิงทห่ี มายมน่ั มานาน แต่เม่ือหนั
ไปทางบุคคลท้งั สองอีกคร้ังแววตากเ็ ปล่ียนไป เมื่อไดย้ นิ
เสียงเครือของผูเ้ ป็นยายอุทานวา่

วาสนา ๔๖๕

"เออ แลว้ พีช่ ายล่ะลูก เห็นวา่ จะทางานแลว้ นี่ คุณ
แม่ไม่วา่ หรือ ?"

"พ่อี อ๊ ดถือความคิดตวั เป็นใหญ่ครับ แมแ้ ต่คุณแม่
กห็ า้ มไมอ่ ยถู่ า้ คิดจะทา"

"พอ่ คนน้ีทา่ ทางเอาจริง" แกกล่าวชา้ ๆ อยา่ งตริ
ตรองแต่น้าเสียงช่ืนชมไม่นอ้ ย "เห็นหวั เราะ ๆ อยา่ งน้นั
แหละ ขา้ งในเป็นกรดเชียวละ ดีแลว้ ที่ทางาน จะไดเ้ ป็น
หลกั เป็นฐานไว ๆ

ปิ ยาภรณ์ลุกข้ึนทนั ที เลิกลม้ ความต้งั ใจท่ีจะร่วม
สมทนาดว้ ยอีกต่อไป เพราะบงั เกิดความรู้สึกสุดทนต่อ
วาจาชมเชยน้นั

"ใครรับพอ่ นนั่ เขา้ ทางานก็ซวยมหนั ต.์ ....พอ่ คง
ช่วยใหเ้ จง๊ เร็วข้ึน !"

โดย ไม่มีใ ครรู้ ว่าใ นขณะน้ัน เจ้าตัวที่ ถู ก
กล่าวขวญั ถึงอยู่ที่ไหนนอกจากตวั เขาเองเท่าน้นั ที่รู้ว่า
กาลงั อยูใ่ นระหวา่ งการ กา้ วเดินของชีวิตกา้ วใหม่ ซ่ึงก็ยงั
ไม่แน่วา่ จะเป็นโลเ้ ป็นพาย หรือจะควา่ ลงท้งั ลา....

ภาพถ่ายในกรอบลวดลายงดงาม ที่ต้งั อยู่บนโต๊ะ
เคร่ืองแป้งขนาดจุ๋มจิ๋มน้ัน ทาให้คุณวรรณราชะงกั เทา้ ท่ี

๔๖๖ มาลยั รกั

จะเดินเลอไปหยุดิน่ึงมองชั่วครู่ก็ยิ้มน้อย ๆ ดวงตามี
ประกายประหลาด

"กบของพอ่ .....๒ ปี ๕ เดือน"
เธออ่านประโยคท่ีคดั ไวใ้ ตภ้ าพเบา ๆ แถวรอยยมิ้
ก็เพิ่มมากข้ึน ใบหนอว้ นกลมของร่างน้อยในออ้ มแขน
บิดา มิไดม้ ีเคา้ ใบหน้าเรียวยาวเจา้ อารมณ์อยา่ งในขณะน้ี
เลย แมจ้ ะพ่ึงพบ เห็นไม่กี่คร้ัง คุณวรรณราก็พอจะจาได้
ถึงแววฉุนเฉียวในดวงตา แมจ้ ะพยายามยิ้มของหล่อนได้
เป็นอยา่ งดี
เสียงกุก ๆ กัก ๆ ดังอยู่ภายนอก ชั่วครู่ก็มีเสียง
ขานหา
"คุณ.....คุณวรรณ !"
"อยใู่ นน้ีคะ่ ในหอ้ งลูกสาว !"
คาทา้ ยท่ีตอบรับ เจา้ ตวั ตอบไดอ้ ยา่ งแจ่มใสสนิท
สนมที่สุด ดงั น้นั เม่ือสามีโผล่หน้าเขา้ มา ก็พบท่ายืนยิ้ม
เอียงคอพนิ ิจภาพถ่ายของตนเพลิน
"กบของพอ่ ...๒ ปี ๕ เดือน"
เสียงแจม่ ใสอา่ นลอ้ ๆ ขณะหมุนร่างมายมิ้ รับ "ถา้
ถ่ายตอนน้ีก็ตอ้ งกบของพอ่ ๑ ๘ ปี กบั อีกท่ีเดือนนา้ ?"
"ถึงจาไดก้ ไ็ ม่บอก เดี๋ยวจะหาวา่ หลงลูกสาว"

วาสนา ๔๖๗

คุณปิ ยะตอบยิ้ม ๆ พลางเดินเข้าไปโอบไหล่
ภรรยาไวต้ ามองภาพน้นั แลว้ ก็เปรย ๆ วา่

"นี่ตกลงเจา้ ตวั เขาก็ยงั ไม่ไดเ้ ห็นรูปน้ีซิจะคุณ"
"ค่ะ ยงั ไม่เห็นสักอยา่ ง อุตส่าห์จดั ไวเ้ สียแจ่มไป
ท้งั หอ้ งอยา่ งน้ี "
คุณวรรณราเงยหน้าข้ึนมองใบหน้าสามี แล้วก็
พูด
คลอเสียงหวั เราะ "แกน่ะ นอกจากหนา้ ตาจะคลา้ ยคุณแลว้
ความด้ือกค็ งไมแ่ พก้ นั "
"ผมเคยอกบั คุณวรรณหรือ ?"
คุณปิ ยะกม้ ลงถามเสียงอ่อนหวาน พลางทาท่าจะ
จรดจมูกลงบนกลุ่มมท่ีตกแต่งไว้อย่างงดงามน้ัน แต่
ภรรยารีบเบนศีรษะออกห่างเสียก่อน จึงย่ืนไปแตะที่ไหล่
แทนแลว้ จึงผละออกห่าง ฝ่ ายน้นั หวั เราะอย่างพอใจ ร่าง
สูงเดินไปหยุดดูทรงน้ันทีตรงน้ีที ราวกบั จะสารวจ แต่
ความที่คุน้ เคยกนั มานาน ทาให้อีกฝ่ ายรู้ดีว่าท่าเดินเช่นน้ี
แทจ้ ริงกาลงั ครุ่นคิดถึงบุคคลที่เก่ียวขอ้ งกบั ส่ิงของเหล่าน้ี
ต่างหาก จึงพูดข้ึนเบา ๆ ราวไมจ่ งใจวา่

๔๖๘ มาลยั รกั

"ความจริง แก่น่าจะเป็ นลูกของเราจริงนะ แต่...
ความจริงเราน่าจะมีลูกของเราจริง ๆ ดีกวา่ ค่ะ ท่าทางแก
ไมต่ อ้ งการดิฉนั เป็ นแมเ่ ทา่ ไหร่หรอก"

สามีหนั มาเลิกคิ้ว "ทาไมเราจะตอ้ งมีล่ะจะ๊ เราไม่
มีความจาเป็นน่ีนา คุณก็รู้... "

แลว้ ดวงตา ดาสนิท คู่ท่ีผู้ พบเห็น เคยพา กนั ท่ึง
ในความงดงามผิดเพศผิดวยั ของเขามาแลว้ ก็ทอประกาย
เยอื กเยน็ ขณะผกู เป็นเชิงเล่าวา่

"พดู ถึงเร่ืองน้ี ลืมบอกคุณไปวา่ เท่ียวน้ียายหนูติด
อยู่ ที่ปากคุณชนะแลว้ นะคะ"

"หรือคะ !' ภรรยาอุทานแลว้ ก็หยงั เสียงดว้ ยท่าที
ยิม้ ละไมดุจยินดีว่า "น่าเสียดายที่แกยงั ตอ้ งเรียนอีกนาน
นะคะ ไม่ง้นั แกกค็ งสบายสมใจคุณแลว้ ละคะ่ "

"ก็ไม่แน่นัก บางท่ีแกอาจจะข้ีเกียจเรียน อยาก
เรียนในทางลดกวา่ ก็ได"้

นี่เอง ถือสิ่งท่ีผเู้ ป็ นภรรยาเห็นไดถ้ ่องแทก้ วา่ ใคร
ๆ ท่ีเคยฉงนในความดาสนิทของดวงตาน้ัน ว่าจะเป็ น
อย่างไรแน่ แต่สิ่งที่คุณวรรณราเห็นน้ี ก็บงั เอิญเป็ นสิ่งท่ี
เธอช่ืนชมเสียดว้ ยจึงไม่เป็ นบญั หาอะไรในการรักตวั เอง
มากกวา่ ส่ิงใดของเขา

วาสนา ๔๖๙

"มนั คงจะง่ายข้ึนหรอก....." เสียงสามีบ่นข้ึนอีก
"ถา้ แกเกิดมาเหมือนแม่ นี่มาทางผมเสียน่ี เลยตอ้ งใชเ้ วลา
หน่อย"

"แมเ่ ขากเ็ ด็ดเดี่ยวใช่ยอ่ ยเม่ือไหร่"
"ดิฉันไม่เคยเห็นน้าตาเขาสักหยด" คุณวรรณรา
แยง้ "แต่...เอ หรือเขาอาจจะไม่รู้สึกรู้สาต่อการท่ีดิฉนั แยง่
คุณมากไ็ ดน้ ะคะ"
ฝ่ ายน้ันมองกิริยาหยง่ั ทีท่าของเธออย่างเอ็นดู
"อย่างมาแกล้งล้วงความลับให้ยากเลยคุณ ไม่สาเร็จ
หรอก"
วา่ เพลงกเ็ อ้ือมมือไปควา้ เอวจนร่างระหงเซมานง่ั
บนตกั ตวั คุณวรรณราอุทานระคนเสียงหวั เราะ
"อุย๊ เล่นอะไรเป็นเด็ก ๆ"
ฝ่ ายน้ัน ไม่ตอบว่ากระไรนอกจากยื่นหน้าไป
กระซิบท่ีริมหูวา่
"ผมใจที่คุ ณแย่งผมมาจากครู ไม่มีชี วิตจิตใจคน
น้นั รู้ไหม ผมเกิดมาเพอื่ คุณต่างหาก ไม่ใช่เพ่อื เขา...? "
"อยา่ มาบิดเบือนรูปคดีหน่อยเลยค่ะ ดิฉนั รู้นะคะ
ว่าคุณไปบนโน้นบ่อย ๆ คาว่า 'ถ่านไฟเก่า' คงไม่ล้า
เกินไป

๔๗๐ มาลยั รกั

สาหรับคุณหรอกค่ะ"
"หาความ กร็ ู้ๆ อยแู่ ลว้ น่ีนาวา่ ผมไปทาไม...." เขา

ทาเสียงลอ้ เลียน แตข่ ณะเดียวกนั ดวงตาก็มีแววตรึกตรอง
เล็กน้อย เช่นผู้ ที่มี ความคิด ไม่เคย หยุดนึง ต่อส่ิงเฉพาะ
หน้ แมแ้ ต่ เส้ียววินาทีเดียว แต่แลว้ แววตรึกตรองน้นั ก็วูบ
หายไป ในขณะต่อมาเมื่อเขาอุทานดว้ ยท่าทีขนั ๆ วา่

"นี่คุณ จาเจา้ หมอนน่ั ไดไ้ หม? "
เมื่อเห็นภรรยาทาหนา้ สงสยั จึงอธิบายเพ่มิ เติมวา่
"หมอนนั่ ไง ลูกชายเจา้ คุณกฤษที่เคยมาบา้ นเรา
พร้อม ยายหนูไงครับ"
"ค่ะ ทาไมหรือคะ?"
ภรรยามองสีหน้าราวขาขนั อย่างแปลกใจ แต่ก็
เป็ นอยา่ งพร้อมที่จะรับฟัง ฝ่ ายสามีกลบั หัวเราะอย่างไม่
เห็นสาคญั เทา่ ไรนกั
"วนั ก่อนไปประชุมท่ีหอ ถึงได้รู้ว่าเขากลายมา
เป็นคู่แขง่ ผมเสียเลว้ "
"คะ ?"
"เขาทางานแลว้ ทาอยา่ งเดียวกบั ผม แตอ่ ยคู่ นละ
พวก... "

วาสนา ๔๗๑

ดูเหมือนถอ้ ยคารวบรัดเพียงแค่น้นั คุณวรรณราก็
เขา้ ใจไดท้ ะลุปรุโปร่ง คุณปิ ยะหวั เราะพลางพดู วา่

"รู้สึกเขาจะพยายามวดั รอยเทา้ ผมให้ได้ แต่ผม
ชอบแฮะทาใหม้ ีรสชาติดี"

"คุณวายนุ ่ะหรือคะ ? ท่าแกไม่ใหเ้ ลยนะคะ ออก
จบั จดอยา่ งน้นั "

"ของอยา่ งน้ีดูตากนั ก็รู้ สามีอธิบาย ประกายสนุก
แปรเป็ นเยือกเย็นชั่วครู่ราวกับบุคคลน้ันกาลังนั่งอยู่
ตรงหนา้

"เขาไม่ชอบผม ผมก็รู้...ไอเ้ ร่ืองศรศิลป์ ไม่กินกนั
น่ีผมเช่ือจริง ๆ เห็นหนา้ มนั หนแรกก็ไม่ถูกชะตาเสียแลว้
ใหต้ าย....! "

"ทา่ ทางไม่น่ามีอะไรนี่คะ เห็นพูดคุยกบั คุณดี"
ฝ่ ายน้ันมีสีหน้าดูถูก "มนั คิดว่าผมไม่ทนั มือคน
ละช้นั แท้ ๆ นายวายเุ อ๋ย ยงั ออ่ นนา....."
คุณวรรณรานึกถึงหน้าที่ยิ้มละไมไปถึงดวงตา
ของบุคคลที่สามีวา่ "ยงั อ่อน" แลว้ กน็ ึกดา้ นในใจแต่ก็มิได้
วา่ กระไร เพราะความท่ีคุน้ กนั มานาน ทาให้รู้วา่ ตอนไหน
ควรหย่อน และตอนไหนควรตึงแค่ไหน สาหรับตอนน้ี

๔๗๒ มาลยั รกั

เธอรู้ดีวา่ การหยอ่ นเป็ นการดีที่สุด เพราะฝ่ ายน้นั กาลงั อยู่
ในอารมณ์ตึงเตม็ ที

"ขนาตพ่อยงั โดนผมกล่อมมาแลว้ " คุณปิ ยะยกั
ไหล่ ด้วยกิริยที่ไม่เคยมีใครได้เห็น นอกจากภรรยาผู้
เปรียบเสมือน "คนใน"

"แลว้ สามะหาอะไรกบั ลูก....."

๓๔...

"สระน้ีสวยจริง...."
ปิ ยาภรณ์กระซิบกับตัวเองเบาๆ ดังเกรงคน
ข้างเคียงจะได้ยิน ซ่ึงความจริง ก็ไม่จาเป็ นเลยสักนิด
เพราะในบริเวณน้ัน นอกจากเธอแล้วก็ไม่เห็นมีใครอีก
แต่เธอก็ยงั กลว้ ดว้ ยความเคยชิน ที่คอยบงั คบั ตวั เองไม่ให้
ตื่นต่อส่ิงใดให้เป็ นที่สมเพชของใคร ๆ ได้ ความรู้สึกอนั
เป็นเสมือนปมดอ้ ย ทาให้คิดเล็กคิดนอ้ ยเสียจนเกินวยั เกิน
งามไปทีเดียว แต่เจา้ สระน้าสู่ฟ้ครามที่เห็นนนั่ ช่างชวน
ให้น่าต่ืนเตน้ เสียจนแทบระงบั ไม่อยูจ่ ริง ๆ มนั เป็ นสระที่
กว้างใ หญ่ น้ าใ ส ส ะ อาดอย่างท่ี เคย เห็ นใ นหนัง

๔๗๔ มาลยั รกั

ต่างประเทศบ่อย ๆ ชวนให้อยากด่ิงกายลงว่ายอาบให้ซุ่ม
ฉ่าใจนกั

"ของใครหนอ ?...."
ปิ ยาภรณ์นอนคว่าลงท่ีริมสระ ชะโงกหน้าลงไป
มองเงาตวั เองในน้าฟ้าเงียบ ๆ ไม่กลา้ แมแ้ ต่จะวกั น้าข้ึนมา
ลูบหน้าด้วยเกรงในความหรู หราดูราคาแพงของมัน
ชวั่ ชณะน้นั ก็นึกขมขื่นเล็กนอ้ ย เมื่อนึกเปรียบเทียบมนั กบั
เจ้าดูน้าขุ่น ๆ ในสวนของตน ตามวิสัยเด็กวยั รุ่น ส่วน
ใหญ่ท่ีมกั นาสภาพของตนไป เปรียบเทียบกบั สิ่งท่ีอยาก
ไดจ้ นเกิดความรู้สึกขมข่ืนกนั บ่อย ๆ
ลมเยน็ ๆ พดั มา ทาใหเ้ ยน็ เยอื กไปท้งั ตวั และน้าก็
พลอยกระเพ่ือมพลิ้ว ทาให้เงาตวั เองบิด ๆ เบ้ียว ๆ ไป
ชวั่ ขณะ ปิ ยาภรณ์เอ้ือมมือไปลูบไล้ผิวน้าอย่างแผ่วเบา
และแลว้ ก็แทบจะร้องไชโยลน่ั ดว้ ยความยนิ ดี เม่ือปรากฎ
เงาแทรกซอ้ นข้ึน พร้อมกนั ถึงสองเงาขนาบตวั เองไว้
"แม่....คุณพอ่ !"
แม่ยมิ้ นิด ๆ ตามแบบฉบบั ดวงตาที่เคยสงบเงียบ
เป็ นประกายเศร้าจนเธอเอะใจ แต่ผูเ้ ป็ นพ่อกลบั ยิ้มมาก
ยมิ้ มากเสียจนเธออยากจะบอกให้หยุดยิม้ เสียเด๋ียวน้นั .... .

วาสนา ๔๗๕

เธอหนั ขวบั ไปอยา่ งรวดเร็ว แต่ปรากฏวา่ ไม่มีแม่สักนิด มี
แตพ่ อ่ ที่เดินถอยห่างออกไปในลกั ษณะยมิ้ วา่ อยอู่ ยา่ งน้นั .

"แม่ แม่ล่ะ?"
พอขยบั ขาจะออกว่งิ ก็มีมือหน่ึงกระชากไหล่เธอ
ไวอ้ ย่างแรงจนหัวคะมาแล้วมือน้นั ก็จบั ตวั เธอเหวี่ยงลง
ไปในน้าเยน็ เฉียบ ในสระท่ีเธอปรารถนาจะดึงลงไปแต่
แรกน้นั เอง...
"เเม่จ๋า...!."
เธอดิ้นจนสุดแรง แต่ย่ิงดิ้นก็ยง่ิ รู้สึกเหมือนถูกจบั
กดไวแ้ น่นจนสาลกั ในความรู้สึกหวาดกลวั จนสุดขีดน้นั
เธอได้ยินเสียงหัวเราะดงั อยู่ตลอดเวลา เป็ นเสียงที่คุน้ หู
เสียเหลือเกิน แต่ใครกนั นะ ใคร ?
"คุณนา้ !"
ในวินาทีที่นึกข้ึนได้ ใบหน้ายิ้มละไมของคุณ
วรรณราก็ถอยเด่นข้ึนมาอย่างชัดเจน ดว้ ยรอยยิ้มท่ีปิ ยา
ภรณ์อยากจะคิดวา่ น่าเกลียดน่ากลวั ที่สุดในโลก... !
"กบ....กบ !"
เสียงร้อนรนดงั มาแว่ว ๆ ระคน เสียงเคาะ อะไร
หนกั ๆ ทาให้ปิ ยาภรณ์ผวาข้ึนท้งั ตวั ดวงตาเหลือกโพลง

๔๗๖ มาลยั รกั

เหงื่อแตกซิก ...แต่พอเหลียวไปมองรอบ ๆ จึงไดร้ ู้วา่ .....
ฝันไป !

"กบ....?"
แต่เสียงกระเทคประตูปัง ๆ ไม่ใช่ฝันแน่ ปิ ยา
ภรณ์รู้สึกใจส่ันเสียจนไม่กลา้ ขานรับดว้ ยเกิดความรู้สึก
หวาดกลวั จบั ใจ...
"กบ....เร็ว ตื่นเร็ว ! ยายไม่สบาย.... !"
"อะไรนะ ?"
ประโยคสุดทา้ ยที่ได้ยิน ทาให้ลืมความกลวั ได้
โดยทนั ที เธอเผ่นพรวดเดียวก็ถึงประตู พอเปิ คออกไปก็
พบจาปี ยนื หนา้ ตื่นอยหู่ นา้ หอ้ ง
นอนยงั ไงเป็ นตาย เรียกอยูต่ ้งั นาน เร็วเถอะ ยาย
เป็นอะไรก็ไม่รู้นอนน่ิงเชียว !"
"หา!"
อุทานแลว้ ก็ไม่ฟังอะไรอีกท้งั น้นั ปิ ยาภรณ์ออก
วงิ่ ไปทนั ที สงั หรณ์บางอยา่ งทาให้รู้สึกคลา้ ยช่วงจากห้อง
เธอถึงมุมหอ้ งมุขดา้ นในมีระยะไกลกวา่ ปกติ แต่พอไปถึง
หนา้ ห้องที่ประตูแงม้ ๆ อยู่ เธอกลบั ลงั เลไม่กลา้ เขา้ เสียง
ขา้ งในเงียบกริบจนเธอคิดวา่ โดนจาปี หลอกใหเ้ สียแลว้ ...
"ทาไมไม่เขา้ ไปล่ะ ?"

วาสนา ๔๗๗

หญิงสาวท่ีตามมาติด ๆ เอด็ พร้อมกบั เอ้ือมมือไป
ดนั ประตูเปิ ดออก ปิ ยาภรณ์จึงไดเ้ ห็นมารดากาลงั นง่ั นวด
เฟ้นตามแขนขาหญิงชราที่นอนเหยียดยาวอยูก่ บั พ้ืน เธอ
จรดฝี เทา้ เขา้ ไปเงียบ ๆ คุณอารณ์เงยหน้าข้ึนสบตาแว่บ
หน่ึงแลว้ กบ็ อกเสียงเบาวา่

"คุณยายเป็นลมไป !"
รูปหนา้ ซูบของมารดาดูซูบหนกั ลงไปอีกเม่ือยาม
ที่มีความวิตกทุกข์ร้อนเต็มเป่ี ยมเช่นน้ี ปิ ยาภรณ์เอ้ือมมือ
ไปบีบมือผเู้ ป็นยายแลว้ จึงถามมารดาวา่
"เป็นต้งั แต่เมื่อไหร่คะแม่ ทาไมไม่ตามหมอ ?"
"ตามยงั ไงลูก ยงั มืดอยู่เลย ร้านหมอก็คงยงั ไม่
เบีดหรอก"
คุณอาภรณ์เหลือบตาข้ึนตอบ แต่พอเห็นสีหน้า
หวาดหวนั โดยไม่ซ่อนเร้นของลูกสาว จึงปลอบวา่
"คุณยายคงไม่เป็ นอะไรมากหรอกจะ้ คนแก่กบั เร่ือง เป็ น
ลมเป็ นเรื่องธรรมดา...หนูคอยเอายาน่ีรอไวต้ รงจมูกคุณ
ยายสิจะ๊ จาปี ร้องไหท้ าไมกนั ไปออกไปละลายยาหอมมา
อีก แลว้ ตม้ น้าเผอื่ ไวด้ ว้ ย... "
หญิงสาวผูเ้ ป็ นหลานสาวที่หญิงชรา หอบหิ้วมา
อยดู่ ว้ ยต้งั แต่เด็กทาตาแดง ๆ แต่ก็ยอมออกจากห้องไปแต่

๔๗๘ มาลยั รกั

โดยดี คุณอาภรณ์ถอนใจเบา ๆ ก่อนจะลงมือนวดเฟ้นไป
ตามแขนขาอย่าง ใจจดใจจ่อ เด๋ียว ๆ ก็ชะโงกหน้าไป
กระซิบเรียกที่หูเสียที

"แม่ แมร่ ู้สึกเป็นไงบา้ งจะ๊ ?"
ใบหนา้ เห่ียวยน่ น้นั ยงั คงนอนหลบั ตาน่ิง ไม่ไหว
ติง
ปิ ยาภรณ์จบั ตามองแลว้ ก็วางมือที่ถือกอ้ นสาลีลง
ทนั ควนั เอ้ือมมือไปแตะปลายจมูกอยา่ งต่ืนตระหนก แต่ก็
ถอนใจโล่งอกเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจอุ่น ๆ แมจ้ ะเพียงบาง
เบา แต่ก็เป็นสิ่งที่เธอปรารถนาใหม้ ีตลอดไป....
"เเม่คะ....กบวา่ ...."
"คุณยายนอนหลบั จะ้ ไม่ไดเ้ ป็นอะไร... "
มารดาขดั ทนั ควนั ในความรู้สึกขณะน้ัน ความ
เขม้ แขง็ ท่ีเคยดารงไวใ้ นฐานะผนู้ าในครอบครัวลดนอ้ ยลง
ทุกชนะ ทา้ ยสุดเมื่อเวลาผา่ นไปนานเขา้ ร่างผอมบางของ
คนไขก้ ็ไม่มีท่าทีวา่ จะตื่นจากอาการนอนน่ิงน้นั เสียที คุณ
อา ภรณ์ ก็ถึ ง กับ น้ า ตาค ลอพลังนวดตาม ร่ า งก็ ทวีควา ม
รุนแรงข้ึน

วาสนา ๔๗๙

"กบ หนูนวดขาคุณยายเร็วๆถี่ๆ นะ โธ่ ทาไมไม่
ฟ้ื นเสียที...จาปี ยาหอมไดห้ รือยงั ช่วยกนั กรอกใหค้ ุณยายที
!"

"แมค่ ะ....กบจะไปตามหมอ.. "
เด็กสาวผุดลุกข้ึนยืน พลางบอกดว้ ยน้าเสียงเด็ด
เด่ียว มารดาสั่นหนา้ น้าตาร่วงพรู
"ไปยงั ไง หนูเป็นผหู้ ญิง ดึกต่ืนอยา่ งน้ี....."
"ถึงอยา่ งไรกต็ อ้ งไปค่ะแม่ คุณยายไม่สบายมาก"
ความขมขื่นพลุ่งวูบข้ึนมา ถึงอย่างไรก็ตอ้ งไป
ต่อให้รู้ว่ามีอนั ตรายรออยู่สักแค่ไหนก็ตาม...ผูห้ ญิงที่อยู่
กนั ล้วน ๆ แต่ละคนล้วนแต่อ่อนแอท้งั น้ัน.....แต่จะรอ
ผชู้ ายที่ไหนกนั เล่า...
"ตอนน้ีตีสามกว่า "ๆ กบจะลองไปดูท่ีร้านหมอ
นพ...."
"ใหแ้ มไ่ ปดีกวา่ หนูอยดู่ ูคุณยายเถอะ"
หากจะแบ่งร่างได้ คุณอาภรณ์คงไม่ลงั เลเลยสัก
วนิ าทีเดียว แต่น่ี ทางน้ีก็ห่วง ทางโนน้ ก็ห่วงฉวยระหวา่ ง
ไป ทางน้ีเกิดอะไรข้ึนมา ลูกเล็กเพียงแค่น้ีจะทาอะไรได้
ความละลา้ ละลงั ทาใหค้ ุณอาภรณ์ทรุดตวั ลงนง่ั ใหม่ น้าตา
คลอ

๔๘๐ มาลยั รกั

"หนูจะไปกไ็ ปเถอะจะ้ ไปกบั จาปี แม่จะอยดู่ ูคุณ
ยายเอง"

"กบไปคนเดียวได้กะ ให้จาปี อยู่เป็ นเพ่ือนแม่
ดีกวา่ เด๋ียวกบลงไปเรียกไอห้ มึกไปเป็ นเพื่อนอีกคนก็ได้
เเม่ไม่ต้องเป็ นห่วงหรอกค่ะ แล้วกบก็มีมีดด้วย คงไม่
เป็ นไร"

" จะ้ จะ้ ง้นั ก็รีบไปเถอะ บอกหมอดว้ ยว่ากรุณา
เถอะนึกวา่ เอาบุญ"

อากาศภายนอกค่อนขา้ งเยน็ จนเด็กสาวห่อไหล่
ความเงียบวงั เวงในยามดึกเช่นน้ีบวกกบั เงาตะคุ่ม ๆ ของ
หมูไ่ มท้ ี่กระจายอยเู่ ป็ นหยอ่ ม ๆ ซ่ึงเม่ือเป็ นเด็กเธอจาไดด้ ี
วา่ ผเู้ ป็นยายไดเ้ คยข่ไู วย้ ามร้องไหง้ อแงวา่

"ระวงั กระสือมนั จะออกจากตน้ ไมม้ ากินไส้เด็ก
ร้องไหน้ ะ"

คร้ังน้ันกลวั จนไม่กลา้ แมแ้ ต่จะเฉียดผ่านหมู่ไม้
น้นั ในยามกลางวนั ต่อเมื่อโตข้ึนจนพอจะเข้าใจว่าเป็ น
เพียงคาขู่จึงหายกลัวหากแต่บัดน้ีอะไรหลาย ๆ อย่าง
ประดงั กนั เขา้ มาจนหวาดกลวั ไปเสียหมด กลวั แมแ้ ต่จะ
เดินเขา้ สวนไปตามเจา้ หมึกดงั ที่วา่ ไว้

"เพราะเราฝันเมื่อกน็ ่ะแหละถึงไดป้ อด....."

วาสนา ๔๘๑

เธอปลอบตวั เอง พร้อมกบั เลิกลม้ ความต้งั ใจที่จะ
ไปตามเจา้ หมึก ตดั สินใจจะออกไปแต่เพียงผูเ้ ดียว แต่พอ
ผา่ นหมู่ไม้ "กระสือ" น้นั แมจ้ ะทาใจใหก้ ลา้ เพียงใดก็อด
ท่ีจะเดินจนเกือบเป็นวงิ่ มิได้

"คุณยายนะคุณยาย หรอกกบดีนัก เด๋ียวไม่ไป
ตามหมอใหเ้ สียหรอก"

ทาเป็ นคิดขนั ๆ ซ่ึงก็คงเป็ นวิธีเดียวที่จะช่วยขจดั
ความกลวั ให้หายไปจากสมองได้ ปิ ยาภรณ์คิดถึงส่ิงโน้น
สิ่งน้ีแลว้ แต่จะคิดไดใ้ นขณะที่เดินแกมว่ิง ในที่สุดก็เร่ิม
คิดถึงบิดา บางทีทุกอยา่ งอาจจะดีข้ึนหากมีคุณพอ่ อยดู่ ว้ ย

"จาปายหนาย หนู....?
เสียงอนั แอเ้ สียงหน่ึงดงั มาจากมุมมืด ปิ ยาภรณ์
สะดุง้ เฮือก
แล้วไฟฉายก็แทบพลดั หลุดจากมือ เม่ือร่างสูง
ใหญ่ร่างหน่ึงโผล่มาจากเงามืดตรงประตูบนศรษฐี อาการ
ยนื คออ่อนคอพบั พิงประตูเหล็กไวร้ ะคนเสียงยานคางน้นั
ทาใหเ้ ธอใจสั่นถอยกรูเมื่อรู้ตวั วา่ มาเจอคนเมาเขา้ แลว้
"ดึกด่ืนซาหงดั อย่างน้ีออกมาเดินอย่างง้ี ไม่ดีนา
หนูนา เอ หรือวา่ เอี๊อก....!"

๔๘๒ มาลยั รกั

ใบหนา้ อวบอูม ยน่ื ออกมาจนเห็นได้ถนดั ใตแ้ สง
ไฟจากโคมประตู กิริยาหรี่ตานิด ๆ ขณะที่พูดทิ้งทา้ ยไว้
เป็ นนัย ๆ แต่ก่อนท่ีเด็กสาวจะตดั สินใจทาอะไรไปสัก
อยา่ ง เพ่อื ใหพ้ น้ ร่างสูงใหญท่ ี่ยนื ขวางไว้ ประตูเหล็กที่เขา
ใช้ยนั กายไวก้ ็เปิ ดออกช้าๆ แต่กระน้ันร่างน้ันก็มีอนั เซ
หลุน ๆ เข้าไป จนแทบนอนกองลงกับพ้ืน ปิ ยาภรณ์
สาวเทา้ ผา่ นไปแทบเป็ นกระโจนหนีแต่ก็ยงั อุตส่าห์ไดย้ ิน
เสียงหา้ ว ๆ ออ้ แอดงั ลน่ั

"อ้ายเวร....เสือกเปิ ดก็ไม่บอก หนาย รถกูนะ
เหรอหา้ ยไปแลว้ อีนูน้ มนั ขอปาย....."

"นึกวา่ ใคร !'
เธอจึงร้องอ๋อในใจ เมื่อประจกั ษ์วา่ ไดม้ ารู้จกั กบั
เศรษฐี เจา้ ของตึกหลงั โอฬารนนั่ แลว้ ช่างเป็ นการรู้จกั ที่
น่ากลวั และน่าทุเรศที่สุดเสียดว้ ย... !
ที่คลีนิคซ่ึงเป็ นตึกแถวคูหาเดียวท่ีท้งั อยูป่ ากชอย
ปิ ยาภรณ์ตอ้ งพบกบั ความผิดหวงั อยา่ งรุนแรง หลงั จากท่ี
ยืนกอดอกเรียกอยูเ่ ป็ นเวลานานก็ยงั ไม่มีว่แี ววว่าจะมีใคร
มาเปิ ดให้
"หมอ หมอ หมอคะ คุณหมอ?"

วาสนา ๔๘๓

"ความเป็ นห่วงผูเ้ ป็ นยาย ปิ ยาภรณ์ระดมเสียง
และกาลงั ท้งั เรียกท้งั เขย่าประตูเหล็กน้นั จนหอบ แต่ถึง
กระน้นั ก็ยงั ไร้วแ่ี วววา่ จะมีใครไดย้ นิ สักคน

"จะทายงั ไงดีนี่...."
ในที สุ ดจึงจาต้องละมือจาก การทุ บประตูเรี ยก
เปล่ียนเป็ นถอยห่างออกมาชะเงอ้ มองข้ึนไปข้ึนบนของ
หอ้ ง พร้อมกบั นึกทอ้ แทจ้ นแทบร้องไห้
"จะทายงั ไงดีคะคุณยาย ไมม่ ีหมอ !"
หนกั ๆ เขา้ เมื่อเห็นวา่ เปล่าประโยชน์แน่แลว้ ต่อ
การยืนชะเงอ้ เช่นน้นั เด็กสาวจึงหนั หลงั กลบั เขา้ ซอยเดิม
ความรู้สึกผิดหวงั ระคนความห่วงใยที่อดั แน่นอยู่ในอก
ทาให้ไม่มีกะจิตกะใจที่จะนึกถึงส่ิงใดเช่นขามา แม้แต่
เสียงรถที่ห้อมาด้วยความเร็วสูงทางดา้ นหลงั ก็ไม่ได้ยิน
จวบจนรู้สึกถึงแสงขาวโพลงที่สาดมาจนสว่างขา้ ไปท้งั
ซอย จึงกระโจมหลบเขา้ ขา้ งทางโดยสญั ชาตญาณหลบภยั
"เอย๊ ด ! "
เสียงรถบรคลน่ั แลว้ ไฟท่ีสวา่ งจา้ อยกู่ ็ดบั วูบ ปิ ยา
ภรณ์ผ่อนลมหายใจช้า ๆ ขณะลว้ งมือเขา้ ไปหยิบมีดพบั
ในกระเป๋ ากางเกงออกมางา้ งอยา่ งเงียบกริบ....ไม่มีคืนใด
ท่ีจะผจญส่ิงน่ากลวั ไดเ้ ทา่ คืนน้ีอีกแลว้ ....

๔๘๔ มาลยั รกั

แต่เสียงทางด้านหลงั กลบั เงียบกริบดุจไม่มีการ
เคลื่อนไหว ของถึงมีชีวิตอยูใ่ นท่ีน้นั ราวกบั วา่ เหตุการณ์
เม่ือครู่เป็ นการคิดไปเองมากกวา่ จะเกิดข้ึนจริง ๆ เด็กสาว
กลืนน้าลายลงคออยา่ งยากเยน็ มือส่ันกระชุ่มไปดว้ ยเหงื่อ
กามือไวแ้ น่นก่อนจะค่อย ๆ หนั กลบั ไป แต่แลว้ ก็ตอ้ งเบิก
ตาโพลงเม่ือมีเสียงถามข้ึนในทนั ที

"ออกมาทาไม ?"
เสียงถามเรื่อย ๆ อย่างน้ี ไม่มีใครอีกแล้ว แมว้ ่า
ก่อน ๆ ที่เคยไดย้ ินมาจะไม่เรียบนุ่มนวลเท่าน้ี ปิ ยาภรณ์
ตวั ชา ความรู้สึกท่ีคลา้ ยยนิ ดีทาให้ถลาไปที่รถน้นั โดยเร็ว
ดว้ ยความหวงั ท่ีเริ่ม เรืองรองข้ึนใหม่
"ช่วย! ช่วยหน่อยได้ ไหมคะ ?"
"มีอะไรหรือ ?"
เขาเปิ ดประตูให้ เธอจึงรีบกา้ วข้ึนไปทนั ที ท้งั ๆ
ท่ี แต่ก่อนแต่ไรเคยรังเกียจมนั นักหนา แต่พอก้าวข้ึนไป
นงั่ และเขากระแทกประตูปิ ด เธอก็เร่ิมขยบั ตวั อย่างระวงั
ระไว เพราะทว่ั ท้งั ตวั รถอบอวลไปดว้ ยกล่ินฉุนเฉียวไป
หมด !
"ไม่เมาหรอก รับรองได"้

วาสนา ๔๘๕

ราวกบั เขาจะอ่านกิริยาเธอออก จึงเอ่ยบอกด้วย
น้าเสียงปนหวั เราะ และปิ ยาภรณ์กเ็ ช่ือเสียดว้ ยวา่ คงไม่เมา
จากน้าเสียงท่ียงั คงราบเรียบน้นั คงไมเ่ มาเช่นพ่อของเขาที่
เพ่งิ เจอมาแน่....ช่างน่าประหลาดเหลือเกินที่บงั เอิญมาเจอ
บุคคลท้งั สอง ในสภาพที่เกือบคลา้ ยกนั เช่นน้ี พ่อลูกช่าง
ไมต่ ่างกนั เสียเลย

"กาลงั จะกลบั บา้ นใช่ไหม จะไปส่ง....?"
"ไม่คะ่ คุณช่วยไปตามหมอใหท้ ี่ได้ ไหมคะ ?"
วายุมองอาการกระหืดกระหอบของเธอ อย่าง
ตกใจระคน แปลกใจ "ทาไมหรือ ไครเป็นอะไร ?"
"คุณยายค่ะ เป็ นลมไปต้งั นาน ฉันออกมาตาม
หมอร้านหนา้ ชอยแตไ่ มม่ ีใครอย"ู่
ชายหนุ่มนึงไปชว่ั ครู่ก็บอกว่า "โอเค ผมจะไป
ตามมาให้ แต่เดี๋ยวผมเขา้ ไปส่งคุณก่อนก็แลว้ กนั "
"ไม่ตอ้ งหรอกคะ่ ฉนั ไปกบั คุณก็ได"้
ปิ ยาภรณ์ขดั อยา่ งร้อนรนโดยไม่มีโอกาสรู้วา่ ฝ่ าย
น้นั ถึงกบั เลิกคิ้วอยูใ่ นเงามืดของรถ แต่เขาก็มิไดว้ า่ อะไร
นอกจากสตาร์ทรถถอยกลบั อยา่ งรวดเร็ว จนไดค้ รู่ใหญ่ ๆ
จึงเปรย ๆ วา่
"ตีสามกวา่ แลว้ นะคุณ ไมก่ ลว้ หรือ ?"

๔๘๖ มาลยั รกั

ปิ ยาภรณ์ ไม่ทนั ไดท้ าความเขา้ ใจกบั ประโยคน้นั
เขาก็แกเ้ สียใหมว่ า่

"คุณคงไม่เคยออกมาตอนดึก ๆ อยา่ งน้ี คงกลวั
"คะ่ ก็เป็นบา้ ง...."
ถ้าเป็ นเม่ือก่อนหรือเเม่ือวาน ปิ ยาภรณ์ก็คงไม่
ตอบแต่ในขณะน้ี อาจจะเป็ นเพราะเขากาลงั ช่วยเหลือเธอ
ละมงั หรืออาจจะเป็ นเพราะคาพูดดีไม่มีวี่แววยว่ั ยวนเธอ
อย่างเคย เธอจึงตอบเขาไดอ้ ยา่ งเต็มใจ แต่ในขณะเดียวก็
นึกฉงนในกิริยาสงบเฉยผิดไปจากตอนดี ๆ ครามครัน
หรือถา้ เหลา้ เขา้ ปากแลว้ เขาจึงพดู ดี ?
"ผิดกบั ผม" วายุหัวเราะเบา ๆ "ตีสองตีสามหูตา
ยงั สดใสอยเู่ ลย จะนอนหวั ค่ากต็ อนลุกไมไ่ หวเท่าน้นั "
เด็กสาวไม่อาจตาหนิเขาไดต้ ่อการพูดคุยในเรื่อง
ที่ไม่พึงปรารถนาฟังสักนิดน้ี เพราะเขาก็ขบั รถปานเหาะ
อยเู่ ช่นน้ี ฉะน้นั ที่เขาคุยจึงคิดเสียวา่ เขาชวนคุยเพื่อให้เธอ
คลายกงั วลละมงั
ในท่ีสุด ปิ ยาภรณ์ก็ถอนหายใจอยา่ งโล่งอก เม่ือเขาพาเธอ
มาถึงคลีนิคแห่งหน่ึง ซ่ึงคอ่ นขา้ งหรูอยสู่ กั หน่อย เห็นได้
จากการมีสวนญ่ีป่ ุนเลก็ ๆ หนา้ คลีนิค แต่เธอกไ็ มม่ ีเวลา

วาสนา ๔๘๗

พจิ ารณา อะไรท้งั น้นั นอกจากรีบตามเขาลงไปอยา่ งใจ
ร้อน แต่เขากลบั หนั มาพูดเรียบ ๆ วา่

"คุณคอยในรถตีกวา่ ผมจะลงไปตามเอง"
แล้วโดยไม่รอฟังคาตอบ ร่างสูง ๆ ในกางเกง
ปลายบานก็ผละจากไปเงียบ ๆ แต่รวดเร็ว ปิ ยาภรณ์จบั ตา
มองตามอย่างใจรดใจจ่อ โดยไม่มีความรู้สึกเกลียดชัง
รวมอยดู่ ว้ ยดงั ก่อน ๆ
เวลาผ่านไปอย่างเช่ืองช้า ปิ ยาภรณ์ผุดลุกผุดนั่ง
อยา่ งกระวนกระวายใจ ป่ านน้ีคุณยายจะเป็ นอยา่ งไรหนอ
แม่อาจเป็ นห่วงเพราะเธอหายไปนานเหลือเกิน ราราจะ
เขา้ ไปตามเขาก็ออกมา ....
เส้ือที่หลุกลุ่ยตอนเขา้ ไป ถูกจดั เรียบร้อยข้ึน ซ่ึง
คงใช้เวลาตอนคอยหมอนั่นเอง แล้วมีผูช้ ายอีกคนตาม
ออกมาติด ๆ
"เชิญคุณหมอกรุณาไวหน่อย !"
หมอยมิ้ รับ เมื่อปิ ยาภรณ์ยกมือไหวโ้ ดยไม่รอการ
แนะนาใด ๆท้งั ส้ัน แต่แววตาท่ีมองผา่ นใบหน้าของเธอมี
ริ้วรอยสังเกตบางอยา่ งจนชายหนุ่มที่เดินออ้ มไปประจาท่ี
คนขบั ตอ้ งตวดั ตามองตามแลว้ กพ็ ดู ต่าๆ วา่
"คุณกบ ญาติของอวั๊ เอง!"

๔๘๘ มาลยั รกั

ฝ่ ายน้นั ยิม้ ในหนา้ นิด ๆ แต่มิไดก้ ล่าววา่ กระไรปิ
ยาภรณ์ ชาเลืองมองคนท่ีเขา้ มานงั่ แลว้ ก็ออกรถไป อยา่ ง
เร่งรีบน้ัน อย่างแปลกใจ ว่าเขามีเหตุผลอะไร ในคาอา้ ง
เช่นน้นั แตเ่ ธอกไ็ มม่ ีกะจิตกะใจคิดอะไรต่อ เพราะใจโบย
บินกลบั ไปท่ีบา้ นเสียก่อนเเลว้

๓๕...

พอถึงบา้ น ปิ ยาภรณ์ ก็เปิ ดประตูรถโดดลงไปทนั ที ท้งั
ๆ ท่ียงั จอดไมส่ นิทเสียดว้ ยซ้า

"เดินดี ๆ นะคะคุณหมอ มืดหน่อยคะ่ "
"เธอหนั มาสง่ั ผเู้ ป็นหมอ เม่ือเขาเปิ ดประตูกา้ วลงมาดว้ ย
อาการรีบเร่งไม่แพก้ นั แลว้ ก็หนั กลบั เดินนาล่ิว ๆ ไป ราวกบั ลืม
วา่ ยงั มีชายหนุ่มอกคนร่วมมาดว้ ย ฝ่ ายน้นั มองตามร่างคนท้งั สอง
ที่เดินตามกนั ไปติด ๆ แลว้ โคลงศีรษะยมิ้ นิด ๆ คลา้ ยเอน็ ดู
"เออแน่ะ ไอห้ มอลืมเราเลย"
พอจดั การล็อครถไวเ้ รียบร้อยแล้วจึงตามเข้าไปบ้าง
ภายในห้องแคบ ๆ ซ่ึงมีแสงสว่างเพียงสลัว ๆ เนื่องจากมี
หลอดไฟ ดวงเล็กเพียง ดวงเดียว หอ้ ย อยูก่ ่ึง กลาง ห้องดูแออดั

๔๙๐ มาลยั รกั

ไปดว้ ยผูค้ น ท่ีห้อมลอ้ มร่างผอมบางท่ีนอนแบบอยู่กบั พ้ืนน้ัน
คุณอากรณ์หนั มามอง แลว้ ยิม้ อย่างขอบคุณ ดวงหน้าโรยลงจน
คนมองรู้สึก

"ขอบคุณ คุณออ๊ ดมากนะคะท่ีกรุณาตามหมอให้"
"คุณยายเป็นไงมงั ครับ ?"
เขาเดินกม้ ตวั เขา้ มากระซิบถาม ตาจบั มองร่างคนห่วยท่ี
กาลงั ถูกหมอตรวจอยา่ งสนใจ ดวงหน้าย่นตอบจนเห็นกระดูก
แกม้ หลบั ตาน่ิง อาการเคล่ือนไหวเพราะแรงหายใจเป็ นไปชา้ ๆ
สม่าเสมอ ชายหนุ่มจึงพออนุมานไดว้ ่า เพราะ "ความชรา" แต่
อย่างเดียว มิใช่เป็ นเพราะร้ายแรงกว่าน้นั แต่ดูเหมือนบุคคลท่ี
กาลังล้อมดูอยู่จะมีสีหน้ากังวลย่ิงนัก ต้งั แต่คุณอาภรณ์ เลย
ทีเดียว แมก้ ิริยาภายนอกจะสงบเงียบ แต่จากอาการเฝ้ามองขณะ
หมอกาลงั ตรวจและแววกงั วลจากดวงตา ทาให้รู้วา่ กาลงั ร้อนใจ
เป็ นที่สุด
"คุณยายเป็นต้งั แตเ่ มื่อไหร่ ?"
เขาเล่ียงมานั่งข้าง ๆ แม่สาวคนน้ันพลางก้มลงถาม
เนื่ องจากเห็ นสี หน้าหล่ อนในยาม น้ ี แล้วนึ กส งสา รค ราม ครั น
หล่อนตอบเบา ๆ
"ไม่ทราบเหมือนกนั ค่ะ คงจะเพ่งิ เม่ือก้ี เพราะตอนหวั ค่า
ยงั ดี ๆ อยเู่ ลย....

วาสนา ๔๙๑

"ไมเ่ ป็นอะไรมากหรอก คงเป็นลมรรรมดา ๆ น่ีแหละ"
"แลว้ ทาไมไมฟ่ ้ื นเสียทีล่ะคะ ?"
หล่อนหนั มาจอ้ งหนา้ เขาถาม คงเพราะความสวา่ งเพียง
สลวั ๆ นี่ละมงั เขาจึงเห็นรูปหนา้ นวลเกิดเงาทาบอยู่ ดูลึกซ้ึงกวา่
ปกติที่เคยเห็น หนาดวงตายงั เป็ นเงาวบู วบั ดงั ประกายของเพชร
น้ าเอกเสียอีก ดูหล่อนเป็ นสาวเต็มตัวทีเดียวในยาม...วายุ
กระแอมนิด ๆ ก่อนตอบ
"คงฟ้ื นแลว้ แต่อาจจะหลบั อยกู่ ็ได.้ ...." วา่ เลว้ ก็ หวั เราะ
เบา ๆ โดยที่ตายงั ไม่ยอมเคลื่อนไปจากใบหนา้ ของหล่อน
"แหม ถามอยา่ งกบั ผมเป็นหมอ รู้เร่ืองเสียเม่ือไหร่"
ปิ ยาภรณ์จึงเลิกตอแยเขาอีกต่อไป ขยบั ถอยเขา้ ไปช่วย
บีบเทา้ ผเู้ ป็นยาย แต่หมอหนั มาปรามยมิ้ ๆ
"ไม่ตอ้ งแลว้ ละคุณ แกหลบั แลว้ ปล่อยใหแ้ กหลบั สบาย
ๆ เถอะ"
"คุณยายไมเ่ ป็นอะไรแน่นะคะ ?"
"เเน่ซิครับ" หมอยืนยนั พลางเก็บเครื่องไม้ เครื่องมือ
อย่างว่องไว "แกคงไม่เคยเป็ นลม พวกคุณถึงตกใจกนั ใหญ่...น่ี
ผมฉีดยาบารุงหวั ใจไวแ้ ลว้ คงตอ้ งมาฉีดบอ่ ย ๆ อีกลกั พกั "
"แลว้ .....เออ้ ...."
สีหนา้ คุณอาภรณ์มีริ้วรอยบางอยา่ ง ขณะเอ่ยเสียงเบา

๔๙๒ มาลยั รกั

"คุณหมอจะคิดคา่ รักษายงั ไงคะ ?"
"คุณหมอเป็นเพื่อนผม !"
ชายหนุ่มที่นง่ั พิงฝาอย่างสบายอารมณ์โพล่งข้ึน เม่ือทุก
คนหนั ไปมองก็เห็นเขายกั คิ้วให้หมอ ราวกบั ให้ช่วยยืนประโยค
น้นั และฝ่ ายน้ันดูเหมือนจะรู้นัยในคาพูดน้นั ดีเสียดว้ ย จึงพยกั
หนา้ ยมิ้ ๆๆ
"ครับ เราเป็นเพือ่ นสนิทกนั มาก ถา้ เป็ นคนไขจ้ ากเขาผม
รักษาฟรีครับ"
"อะไรกนั คะ ไม่ได้หรอกค่ะคุณหมอจะมารักษาฟรี ๆ
ไดย้ งั ไง?"
"กไ็ มเ่ ชิงฟรีหรอกครับ"
วายุขดั เสียงช้า ๆ "ไอห้ มอกบั ผมเคยยืมเงินใชก้ นั เสมอ
แตต่ อนน้ีมนั เป็นหน้ีผมอยคู่ รับใหห้ กั เอาก็แลว้ กนั "
ผูเ้ ป็ นหมอยิ้มแห้ง ๆ แต่แววตาเบ้ืองหลงั แว่นตาหนา
เตอะมีประกายอาฆาตแคน้ ขณะชาเลืองมองสหาย แมก้ ระน้นั ก็
ยงั อุตส่าห์อุบอิบรับคา
"ครับ ใช่"
"ไปหมอ อว๊ั จะไปส่ง"
ชายหนุ่มลุกข้ึนทนั ทีเป็ นการตดั บท "แลว้ พรุ่งน้ีเขา้ ล้ือ
ค่อยแวะมาดูอีกทีนะ"

วาสนา ๔๙๓

วา่ แลว้ ก็รุนหลงั หมอให้เดินออกไปแต่เมื่อเดินผา่ นคุณ
อาภรณ์ซ่ึงยงั มีสีหนา้ ไม่สู้ดีนกั เขากห็ ยดุ พดู เบา ๆ

"คุณน้า อย่าคิดอะไรเลยครับ ผมนับถือคุณยายเหมือน
เป็ นยายแท้ ๆ ของผม เมื่อคุณยายไม่สบายก็ขอให้ผมได้รักษา
ท่านบา้ ง....เด๋ียวผมจะกลบั มาอีกนะฮะ"

วา่ แลว้ ก็ผลุนผลนั ออกไป บุคคลท้งั สามในห้องหันมา
มองหนา้ กนั เงียบ ๆ ชว่ั ครู่ก็ไดย้ ินเสียงคลา้ ยเสียงบ่นออดแอดดงั
มาเบา ๆ แต่กม็ ีเสียงเอะอะกลบข้ึนเสียก่อน

"เออน่า อวั๊ ไปส่งถึงท่ีแน่"
คุณอาภรณ์ถอนใจเบา ๆ
"หนูไปพบเขาไดย้ งั ไง ?"
"พบท่ีปากซอยค่ะ กบกาลงั เดินกลบั เขา้ ซอย ก็พอดีเขา
เพ่งิ กลบั มา"
"อะไรนะ ?" จาปี ตาโต "เพิ่งกลบั ตอนน้นั เหรอ โอโ้ ฮ
กลบั ดึกขนาดน้นั แลว้ พอ่ แมเ่ ขาไมว่ า่ เอาหรือ ?"
"จะว่าได้ไง" ปิ ยาภรณ์หัวเราะขนั ๆ "พ่อก็เพิ่งกลับ
เหมือนกนั น่ีนา.....ตลกจงั ค่ะแม่ กบเจอท้งั พ่อท้งั ลูกเลย กลบั มา
ไล่เลี่ยกนั พอ่ ง้ีเมาแอ๋"

๔๙๔ มาลยั รกั

"คนมีสตงั คน์ ี่จะ๊ " มารดาตดั บทพลางเดินไปหยบิ ขวดยา
บนโตะ๊ มาดูแลว้ ก็บ่นวา่ "นี่หมดเขา้ ไปเท่าไหร่ก็ไม่รู้ ค่าหมอมา
รักษาถึงบา้ นคงหลาย เกรงใจเขาเหลือเกิน....."

"แลว้ เราค่อยใชเ้ ขาก็ไดน้ ่ีคะแม่"
ลูกสาวขดั แต่คุณอาภรณ์มีสีหน้าอดั ใจ ก็เพราะเเม่ไม่มี
นะซิจะ ถา้ มี แมไ่ ม่ยอมใหเ้ ขาออกหรอก....."
ปิ ยาภรณ์จึงเงียบลง แต่อาการเมม้ ปากแน่น บอกใหร้ ู้ วา่
กาลงั ใชค้ วามคิดอยา่ งหนกั ชว่ั ครู่ก็พูดเสียงมน่ั คงวา่
"แลว้ กบจะหาใชเ้ ขาเอง"
จาปี คอ้ นอย่างหมนั่ ไส้ "เขาออกก็ช่างเขาปะไร ทาไม
จะตอ้ งใชอ้ ีก ตวั นี่ละคิดมากไม่เขา้ เรื่อง"
"เอาละ ๆ ไวเ้ ป็ นธุระของแม่เอง กบจะนอนก็ไปนอน
เถอะ พรุ่งน้ีมหาวทิ ยาลยั เปิ ดไม่ใช่หรือ ?"
"แลว้ ใครจะเฝ้าคุณยายคะ แม่ไปนอนเถอะค่ะ พรุ่งน้ีแม่
ก็ตอ้ งไปสอนหนงั สือเหมือนกนั กบไม่เป็ นไรหรอกค่ะ พรุ่งน้ี
เป็นวนั แรก คงยงั ไมเ่ รียนอะไรนกั หรอก"
"ฉนั เฝ้าเองก็ได"้
จาปี เสนอ แต่ปิ ยาภรณ์ขดั คอว่า "นอนเฝ้าน่ะเหรออย่า
เลยเด๋ียวก็กลายเป็นวา่ คุณยายตอ้ งต่ืนมาเฝ้าเธอ"

วาสนา ๔๙๕

"แหม อยา่ งกบั ตวั ไม่ข้ีเซา เม่ือก้ีปลุกกวา่ จะต่ืนแทบราก
....!"

"จุ๊ ๆ" คุณอาภรณ์ขมวดคิ้วอยา่ งราคาญใจ "เป็ นยงั ไงนะ
คู่น้ี เดี๋ยวคุณยายกต็ ่ืนพอดี แน่ะเสียงรถคุณวายลุ ะมงั ?"

"เขากลบั มาทาไมคะแม่ ?"
ปิ ยาภรณ์ทาหนา้ ยุง่ แต่แทจ้ ริงเพื่อกลบเกลื่อนรอยพิรุธ
แห่งน้าเสียงท่ีบอกไม่ถูกว่าไม่พอใจหรืออย่างไรแน่ ชวั่ ครู่เขาก็
โผล่หนา้ เขา้ มาพร้อมกบั เสียงเช่นเคย
"อา้ ว ยงั ไม่นอนกนั อีกหรือฮะ ? "
ปิ ยาภรณ์รู้แน่ว่าเขาหมายถึงเธอ เพราะถึงจะพูดลอย ๆ
หากตาเขาก็มองเธอเป๋ ง แต่ก็ไม่ยอมตอบแถมยงั เมิน มองมือ
ตวั เองเพลิดเพลินอีกดว้ ย ทวา่ แลว้ ก็ตอ้ งเงยหนา้ ข้ึน ใจเตน้ นิด ๆ
เมื่อเสียงแจม่ ใสน้นั พูดข้ึนอีกแจว้ ๆ
"ผมจะมาเฝ้าคุณยายให้ฮะ.....อีกชว่ั ชิ โมงกวา่ ๆ ก็สวา่ ง
แลว้ ผมจะขออาศยั นงั่ ตรงน้ีไดไ้ หมฮะ ?"
"ไดค้ ่ะ แต.่ ..."
วายมุ องทีท่าลงั เลของคุณอาภรณ์แลว้ จึงอธิบายวา่
"ถา้ กลบั ไปตอนน้ี ก็ไปรบถวนเขาเปล่าๆ ครับ คนคอย
เปิ ดประตูคงคิดวา่ ผมไม่กลบั แน่แลว้ "

๔๙๖ มาลยั รกั

"ออ้ หรือค่ะ น้าเขา้ ใจว่าจะเป็ นการรบกวนคุณ เพราะ
เห็นพรุ่งน้ีคุณก็ตอ้ งไปทางานอีก กบแน่ะลูก เขา้ ไปหยิบหมอน
กบั ผา้ ห่มในหอ้ งแม่ออกมาที นอนเด๋ียวเดียวคงไม่เป็ นไรนะคะ
?"

ปิ ยาภรณ์ขยบั ตวั จะลุกข้ึน แต่ก็รี ๆ รอ ๆ แค่คุกเข่าอยู่
อยา่ งน้นั ดว้ ยคาดวา่ คงไดย้ นิ เขาปฏิเสธ แต่ก็แทบจะถอนใจดว้ ย
ความผดิ หวงั เมื่อคน ที่วา่ "จะมาเฝ้าคุณยาย" รีบรับคาทนั ที

"ดีเหมือนกนั ฮะ งีบหน่อยก็ดีเหมือนกนั ไม่ง้นั คงตอ้ ง
ไปหลบั ในท่ีทางานแน่"

เธอจึงต้องลุกไปโดยปริ ยาย แต่ขณะที่ตวัดตาผ่าน
ใบหนา้ เขา เธอจึงไดร้ ู้วา่ เพราะไอท้ ่ารี ๆ รอ ๆ ของเธอน้นั เองที่
ทาใหเ้ ขารีบรับคาอยา่ งง่ายดายเช่นน้ี.....

"ไหนวา่ อีกชวั่ โมงกวา่ ๆ แถวนอนทาไม ?"
โดยไม่รู้ว่าฝ่ ายน้ันเอง ก็กาลังหัวเราะ อยู่ในใจ อย่าง
เงียบเชียบแมจ้ ะกาลงั นงั่ คุยกบั คุณอาภรณ์อยกู่ ็ตาม
"อยากไล่เราดว้ ยสายตานี่ เลยนอนมนั เสียเลยเป็นไง"
เมื่ออาภรณ์ออกมาอีกคร้ัง โดยแกล้งเถลไถลอยู่
ประมาณ ก็ปรากฏว่ามีเพียงร่างสูงกาลงั ยืนหันหลังให้ชะโงก
มองจากราวระเบียงลงไป กาลงั คิดวา่ จะวางเคร่ืองนอนไวแ้ ล้ว
กลบั เขา้ ไปโดยไมใ่ หเ้ ขารู้ เขาก็หนั มา แลว้ ยมิ้ กวา้ งขวาง

วาสนา ๔๙๗

"บา้ นคุณน่ีน่าอยจู่ ริงๆ...."
"แมไ่ ปไหนคะ ?"
ปิ ยาภรณ์รีบคุกเข่าลงวางหอบผา้ ในมือลงทันที เม่ือ
สายตาเหลือบไปเห็นเส้ือที่เขาใส่อยถู่ ูกปลดกระดุมออกจนหมด
ซ่ึงพอเขาขยบั ตวั เส้ือก็แบะออกจนเห็นเน้ือขาวในความมืดสลวั
อยา่ งชดั เจน
"เขา้ ไปดูคุณยายฮะ ส่วนจาปี ผมให้กลบั ไปนอน เห็นตา
สะลึมสะลือ"
"นี่นะคะ หมอนกบั ผา้ ห่ม ส่วนมว้ นเส่ืออยู่ตรงมุมโนน้
คุณจดั การเอาเองก็แลว้ กนั "
"ครับ ขอบคุณ"
เขาเดินเขา้ มานง่ั ยอง ๆ หยบิ หมอนและผา้ ห่มออกคล่ี ปิ
ยาภรณ์จึงถอยห่างออกไปทนั ที ชายหนุ่มจึงหนั มามอง นยั น์ตา
กริ่ม
"เชิญเขา้ ไปนอนไดล้ ะครับ ผมช่วยตวั เองได"้
แตก่ ่อนท่ีเธอจะออกไป เขากเ็ ปรยข้ึนอีกวา่
"นายอู๊ดเขาสั่งผมมาว่า พรุ่งน้ีให้คอยไปมหาวิทยาลยั
พร้อมเขา"
"สั่งเมื่อไหร่ เม่ือวานฉนั เพิง่ เจอเขา ไมเ่ ห็นวา่ อะไร ?"

๔๙๘ มาลยั รกั

รอยยิ้มน้นั กวา้ งข้ึนกวา่ เดิมขณะพึมพาในลาคอ"ออ้ เจอ
กนั บอ่ ยๆ ง้นั ผมคงคิดไปเองละม้งั หมูน่ ้ีความคิดฟุ้งซ่านซะดว้ ย"

คราวน้ีเธอแทบจะสิ้นความเกรงใจในความดีของเขาเสีย
ทนั ที ซ่ึงถ้าไม่ติดว่าเป็ นเวลาดึกด่ืนในบ้านของเธอซ่ึงใคร ๆ
กาลงั นอนพกั ผอ่ นอยูล่ ะกอ้ เขาจะไม่มีโอกาสไดม้ านงั่ ยวั่ เยา้ เธอ
เช่นน้ีเเน่....

ร่างระหงสะบดั หน้ากลบั พลางกา้ วฉบั ๆ หายลบั เขา้ ไป
ดา้ นใน วายุมองตามแลว้ ก็หวั เราะหึ ๆ เดินไปลากมว้ นเสื่อท่ีวาง
แอบอยใู่ นมุมตามท่ีเด็กสาวบอกไวอ้ อกมาคลี่ปู ก็พอดี

คุณอาภรณ์โผถ่หน้าออกมาจากหอ้ งหญิงชราพลางร้อง
ถามวา่

"กบเขาเอามุง้ มาใหห้ รือเปล่าคะ ?"
"ไม่เป็นไรฮะ.....นอนประเดี๋ยวเดียว.... "
"เดี๋ยวยงุ กก็ ดั ตาย....."
เสียงคุณอาภรณ์บ่น แต่เม่ือเขายืนยนั หนกั แน่น จึงยอม
หดหนา้ กลบั เขา้ ไปแต่โดยดี ฝ่ ายน้นั พมึ พาตามหลงั
"แม่ลูกสาวเป็ นยงั ไง ก็น่าจะรู้ แม่ไม่สั่งมีหรือหล่อนจะ
เอามาให้ !'
เขาล้มตวั ลงนอนก่ายหน้าผาก ตามองตะเปะสะปะไป
เร่ือย ๆ โดยไม่มีจุดหมาย อากาศเยน็ เยียบและพ้ืนกระดานแขง็ ท่ี

วาสนา ๔๙๙

รองหลงั อยนู่ บั เป็นสมั ผสั ที่ไม่ค่อยคุน้ นกั ทาใหป้ ระสาทแขง็ ยาก
ที่จะหลบั ลงไดง้ ่าย ๆ ทว่ั บริเวณชานกวา้ งซ่ึงเขาเคยมานงั่ ในเวลา
กลางวัน ดูกว้างย่ิงข้ึนไปอีกในยามน้ี ด้วยส่ิงของท่ีมักวาง
ระเกะระกะไวถ้ ูกรวมจดั ไวเ้ ป็ นหมวดหมู่ดูเรียบร้อยข้ึน.....แสง
จนั ทร์นวลจดั ส่องให้เห็นพ้ืนเรือนสะอาดสะอา้ น มีเงาหมู่ไม้
ทาบอยู่เป็ นรู ปต่าง ๆ..... นับเป็ นภาพท่ีแปลกไปจาก
ชีวิตประจาวนั ที่เขาผ่านมาแทบทุกสถานที่ เป็ นคร้ังแรกท่ีชาย
หนุ่มบงั เกิดความรู้สึกสงบลงไดอ้ ยา่ งประหลาด

"เรามีบา้ นอยา่ งน้ีสักหลงั กจ็ ะดี"
แนวปากเหยียดยิ้มราวขาขนั เมื่อจิตประหวดั ถึงสหาย
เมื่อครู่
"น่ีหรือวะ บา้ นญาติลือ ?
คุณหมอที่แสนสุภาพ เมื่อครู่หายไปทนั ทีที่รถเขาเคลื่อน
ออกจากบา้ น กลบั กลายเป็นเจา้ กาพลคนปากเบาคนเดิม
"เออ ล้ือไมเ่ ห็นหรือวา่ อยตู่ ิดกบั บา้ นอว๊ั ?"
"ญาติทางไหนวะ ?" หมอพึมพาอยา่ งสงสัย "ไม่ใช่ ญาติ
ในอนาคตนะโวย้ อะไรวะ บา้ นตวั เองอยา่ งกบั วงเจา้ บา้ นญาติ
เหมือนรูหนู..."
"จาเป็นหรือวะไอห้ มอ....ญาติอว๊ั มีจนไม่เก่ียงโวย้ ขอให้
...."