มาลัยรัก วาสนา เล่ม 1

๕๐๐ มาลยั รกั

"สวยเสียอยา่ ง"
กาพลต่อทนั ทีทันควนั พอเขาหัวเราะก็ค้อนควกั ราว
สตรี
"ใครเป็ นแฟนล้ือชีซ้าตายชกั ! แต่รายน้ีขอเสียทีวะ่ ยงั ดู
เด็กอยู่ นี่หวา่ .... "
เขาชกั ถอนฉุน "เห็นอว๊ั เป็ นไงวะ ไอห้ มอ ทาอยา่ งกะอวั๊
จะจอ้ งเขมือบเขาอยา่ งง้นั ไปลงตรงน้ี ต่อแทก็ ซ่ีเอาก็แลว้ กนั "
เขาจอดรถทนั ทีที่ออกพน้ ซอย ฝ่ ายหมอเอะอะเสียงขรม
"เฮย้ ! ไหนวา่ จะส่งถึงที่ ?"
"เห็นใจเถอะวะหมอ"
เขายกมือไหว้แผล็บ ก่อนจะเอ้ือมมือไปเปิ ดประตู
น้าเสียงที่พูดออกจาอ่อนหวานอยสู่ กั หน่อย
"ลือเป็ นหมอก็น่าจะรู้สุขภาพคนนอนดึกน่ะไม่ดีเลย
ตอนน้ีจะตีส่ีแลว้ นะ"
"ดา้ ย...." หมอยานคาง "แต่ตอ้ งบวกค่าแท็กซี่เขา้ ไปกบั
ค่ารักษาเม่ือก้ีดว้ ย โอเค้ ?"
"เออ ไอห้ มองกบรรลยั โลก บวกเขา้ ไป วนั ดีคืนดีจะไป
จ่าย แลว้ พรุ่งน้ีมาแตเ่ ชา้ นะโวย้ "
"บา้ นญาติ....?"

วาสนา ๕๐๑

วายพุ มึ พาพลางยมิ้ ขณะส่ายตามองไปทวั่ ๆ บริเวณบา้ น
เท่าที่จะเห็นได้ แลว้ ก็นึกหมายมาดวา่

"สกั วนั หน่ึง จะตอ้ งเป็นญาติใหไ้ ดจ้ ริง ๆ"
ภาพยิ้มเขิน ๆ หน้าแดงของน้องชาย ขณะที่ถูกเขา
ลอ้ เลียนเกี่ยวกบั เด็กสาวคนน้นั ปรากฏข้ึนขณะเขาหลบั ตาคิด....
และภาพน้ีปรากฎข้ึนอีกเร่ือย ๆ ในความฝันระคนกบั
ภาพบา้ นเรือนไมเ้ ก่า ๆ ร่มร่ืนน้ีโดยเขาไม่มีโอกาสรู้เลยวา่ ในวนั
ขา้ งหนา้ เขาจะไม่ไดค้ ิดดว้ ยอารมณ์ขนั เช่นน้ีอีกเลย หากแต่ตอ้ ง
คิดดว้ ยความระทมทุกขแ์ ทบคลง่ั ทีเดียว....
คุณอาภรณ์ ยกหมอ้ ขา้ วลงจากเตา แลว้ ก็หนั มาเมื่อเสียง
ใส ๆ ร้องถามมาทางดา้ นหลงั วา่
"แมค่ ะ ตาน้นั ยงั ไมย่ อมต่ืนอีกหรือคะ ?"
"ช่างเขาเถอะจะ้ หนูคอยระวงั เสียงกแ็ ลว้ กนั "
"พิลึกจริง มานอนบา้ นเขาแลว้ ยงั จะต่ืนสายอีก"
ท่านทาหูทวนลมเสีย ต่อเสียงค่อนแคะของลูกสาว ดว้ ย
กาลงั สาละวนอยูก่ บั การประกอบอาหาร ปิ ยาภรณ์ยื่นหน้ามาดู
แลว้ ก็ยน่ จมูก
"วา้ ขา้ วตม้ อีกแล้ว แล้วก็คงไม่พน้ พวกไข่เค็ม ปูเค็ม
เก๊ียมฉายอีกนะคะ"
"มีกินกบ็ ุญแลว้ "

๕๐๒ มาลยั รกั

มารดาขดั เรียบ ๆ พอวางจดั กบั จานสุดทา้ ยเสร็จ จึงหัน
มาทาหนา้ เคร่ง เมื่อเห็นฝ่ ายน้นั ยงั คงนงั่ ทอดเข่า ทาตาลอยอยูต่ รง
ช่องประตู

"นง่ั ฝันอะไรอีกล่ะลูก จะทาอะไรก็ไม่รีบไปทา เด๋ียวก็
สายหรอ แลว้ นี่ใจคอไมย่ อมถามถึงคุณยายสักคาหรือ ดีแต่พูดไม่
เขา้ เร่ือง ?"

"กบเขา้ ไปดูแต่เชา้ แลว้ ล่ะคะ่ ไม่เห็นเป็ นอะไรซกั หน่อย
เมื่อก็ยงั จะลุกมาไล่ตีกบดว้ ยซ้าไป"

"ไปยวั่ อะไรท่านอีกล่ะ โตไม่รู้จกั โต วนั น้ีก็เป็ นนิสิต
แลว้ ไมใ่ ช่หรือ?"

"ค่ะ โตแลว้ แต่คุณยายไม่เห็นคิดวา่ กบโตเสียที คิดจะตี
ก็ตี จะวา่ กว็ า่ แมค่ ะ แลว้ จะปล่อยให้ตาน้นั นอนอยูอ่ ยา่ งน้นั หรือ
คะ ?"

เธอย่ืนหน้าเข้าไปถามด้วยเสี ยงเบาลง ท่าทางดู
เดือดร้อนจนเกินกว่าเหตุ แต่มารดาก็มิไดใ้ ส่ใจ เพราะกาลงั รีบ
รวบรวมอาหารสาหรับตกั บาตรใส่ถาด จึงเพยี งตอบลวก ๆ วา่

"ปล่อยเขาไวอ้ ย่างน้ันเถอะ เด๋ียวแม่กลบั จากตกั บาตร
แลว้ ค่อยปลุก หนูรีบไปแต่งตวั แลว้ เอาสารับไปให้คุณยายก็แลว้
กนั "

วาสนา ๕๐๓

ลูกสาวย่นจมูก แต่ก็ยอมถอยออกมาแต่โดยดี เม่ือผ่าน
บริเวณชาน ซ่ึงเชื่อมต่อระหวา่ ง เรือนหนา้ กบั เรือนหลงั อนั เป็ น
ครัว ปิ ยาภรณ์ก็ยงั คงเห็นร่างน้นั นอนงอตวั นิด ๆ ใตผ้ า้ ห่มหนา
ในท่าใดกท็ ่าน้นั เช่นขามา โดยมิไดม้ ีท่ีท่าวา่ จะยอมต่ืนจากนิทรา
รมณ์ อนั แสนสุขง่าย ๆ เธอหยุดเทา้ สะเอวมองชั่วครู่ก็ยกั ไหล่
โหยง่ ตวั เดินเล่ียงไป โดยพยายามใหห้ ่างรัศมีท่ีสุดจะห่างได้

กว่าปิ ยาภรณ์จะแต่งตัวเสร็ จก็กินเวลาเข้าไปโข
เนื่องจากเป็ นชุด "นิสิตใหม่" จึงตอ้ งใชเ้ วลามากกวา่ ปกติอยูส่ ัก
หน่อย แต่เม่ือก้าวพน้ ห้องออกมา ก็ต้องเบิกตากวา้ ง แล้วก็ยิ้ม
อย่างท่ึงระคนแปลกใจ เพราะปรากฏวา่ ร่างท่ีดูมีขนาดยาวกว่า
ปกติเน่ืองจากนอนเหยยี ดเตม็ ที่ยงั คงนอนสงบน่ิงอยูอ่ ยา่ งน้นั แม้
จะมีแสงแดดทอดทบั อยจู่ นสวา่ งจา้ กต็ าม

"อุแมจ่ า้ ว เพง่ิ จะเคยเห็นคนนอนกินเมืองจริง ๆ วนั น้ีเอง
จุ๊ ๆ สงสยั ไม่เคยนอนเป็นท่ี ถึงไดน้ อนง่ายนอนดายอยา่ งกบั บา้ น
ตวั "

เธอขยบั จะเล่ียงไป แต่แลว้ ก็กลบั หยุดลงั เล เมื่อนึกไดว้ า่
เขาจะตอ้ งทางานอีก ถา้ ไม่ปลุกเขาอาจนอนเพลินไปถึงบ่ายก็ได้
ใครจะรู้.....แต่เม่ือเห็นใบหนา้ ท่ีหลบั ตาพริ้มมีร่องรอยหลบั สนิท
น้นั ก็กลบั ใจ แต่ขณะท่ีจะถอยกลบั เธอก็สะดุง้ นิด ๆ เมื่อเปลือก
ตาท่ีปิ ดสนิทอยนู่ ้นั เกิดเปิ ดข้ึนโดยฉบั พลนั

๕๐๔ มาลยั รกั

"ก่ีโมงแลว้ ?"
นี่เป็นคร้ังแรกในชีวติ ที่ ปิ ยาภรณ์ รู้สึกตวั วา่ ใบหนา้ ร้อน
ผะผา่ ว ถึงแมเ้ ขาจะไม่ไดม้ ีรอยยมิ้ อยา่ งท่ีเคยก็ตาม หากแต่เพราะ
เม่ือเขายนั กายลุกข้ึนนง่ั ผา้ ห่มท่ีคลุมอกไวเ้ ลื่อนลงมาดว้ ยเธอจึง
ไดเ้ ห็นวา่ เขามิไดส้ วมเส้ือนอน
"เจด็ โมงกวา่ " เธอตอบห้วน ๆ ตาเมินมองไปยงั กระถาง
ตน้ ไมร้ ิมฝาแลว้ จึงไดเ้ ห็นวา่ เส้ือของเขาแขวนอยทู่ ่ีนนั่ เอง
"ฉนั เห็นวา่ สายมากแลว้ .....คุณ....."
"ผมเคยตื่นสายกวา่ น้ี"
เขาสลัดแขนไปมาเพ่ือเป็ นการบิดข้ีเกียจ ปิ ยาภรณ์จึง
หนั หลงั กลบั ทนั ที แตแ่ ลว้ ก็มีอนั ตอ้ งตวั ชาวูบเป็ นคร้ังท่ีสอง เม่ือ
พบว่า ทางด้านหลังได้มีบุรุษหนุ่มอีกคนหน่ึงกาลงั ยืนมองมา
เงียบ ๆ เธอเบิกตากวา้ ง แต่ไม่มีเสียงใดหลุดออกมานอกจากได้
ยนิ เสียงของคนที่คร่ึงนง่ั คร่ึงนอนร้องอุทานวา่
"อา้ ว นายอูด๊ !"