มาลัยรัก วาสนา เล่ม 1

๒๕๐ มาลยั รกั

"คุณอยสู่ วนมานานแลว้ หรือ ?""
เด็กทาหนา้ สงสัย "ต้งั แตเ่ กิด"
"แลว้ ทาไมถึงวา่ ข้ึนตน้ เก่งไมเ่ ก่ง ?"
"ใครวา่ ฉันข้ึนไม่เก่ง?" เธอสวนทนั ควนั ตามอง
เขาประหน่ึงล้อเลียน "ฉันว่าฉันเก็บมะพร้าวไม่เก่ง
ตา่ งหาก"
มารุตเมม้ ปากนิด ๆ ต้งั ท่าจะพูดอะไรสักอยา่ ง แต่
แลว้ ก็แค่พมึ พาวา่ "น่าจะเก่ง !
แล้วเอ้ือมมือไปรับมีดเล็กมาจด ๆ จอ้ ง ๆ อย่าง
ตดั สินใจไม่ถูก พอทาท่าจะหย่อนลงในกระเป้ากางเกง
ฝ่ ายน้นั ก็ร้องหา้ มเสียงหลงจนเกินความจาเป็น
"อยา่ อยา่ อยา่ ไวอ้ ยา่ งน้นั ?"
พอเขาทาหนา้ สงสัย จึงอธิบายเสียงออ่ นลงวา่
"เอาไว้ตรงน้ันเผ่ือซวย ๆ คุณหล่นลงมา จะ
กลายเป็ น ฆาตกรรมไปเสียหรอก"
มารุตหนา้ ตึง หนั ขา้ งใหท้ นั ที "ดีน่ี ยงั ไม่ทนั ข้ึนก็
เล่นแช่งกนั เสียแลว้ "
แล้วก็เงยหน้ามองไล่ตามลาต้นตรงชะลู ด
ตรงหน้าคล้ายกะจงั หวะ เด็กถอยห่างออกมานั่งยอง ๆ

วาสนา ๒๕๑

มองเฉย พอเด็กหนุ่มเหนี่ยวตวั ปี นข้ึนไปอย่างวอ่ งไว เธอ
ก็ทาร้องชมวา่

"ไมเ่ ลวนี่คุณ"
แต่ฝ่ ายน้นั ทาไขหูเสีย กดั ฟันปี นข้ึนไปเรื่อย ๆ ชา้
ๆ อย่างใจเยน็ จนถึงยอดจึงชะโงกหน้าถามเสียงใสลงมา
วา่
"หา้ ใช่ไหมฮะ ?"'
แต่ปรากฎวา่ ที่โคนตน้ เจา้ หล่อนน้นั มิได้อยู่คน
เดียวเสียแล้ว มีหญิงวยั กลางคนรูปร่างผอมบางอีกคน
กาลงั ยืนเบ้ืองหน้ามองเขาอยดู่ ว้ ย พอเห็นเขาชะโงกหน้า
ลงมา หญิงผูน้ ้ันก็ทาท่าหวาดเสียวโบกไม้โบกมือเป็ น
สัญญาณใหเ้ ขาลงมา เด็กเงยหนา้ ตะโกนตอบ
"เท่าไหร่กไ็ ด้ ถา้ คุณหิ้วไหว"
เพียงชว่ั ครู่มะพร้าวอ่อนตามจานวนท่ีตอ้ งการ ก็
ลอยละลิ่วลงมากองอยูก่ บั พ้ืนทีละลูก พอเด็กหนุ่งปล่อย
ตวั ครูดมาตามตน้ ถึงพ้นื ฝ่ ายเจา้ ของบา้ นกโ็ จมตีทนั ที
"ทาไมถึงตดั แคห่ า้ ลูกล่ะคุณ ?"
"กค็ ุณบอกเท่าไหร่กไ็ ด"้
มารุตแยง้ อยา่ งถอนฉุน แต่พอเห็นหญิงกลางคน
กาลงั จบั ตามองอยจู่ ึงรีบพนมมือไหวท้ นั ที ดว้ ยนึกเดาออก

๒๕๒ มาลยั รกั

วา่ เป็ นใคร คุณอาภรณ์จรดมือข้ึนรับไหวพ้ ลางยิม้ อยา่ งใจ
ดี

"ต๋ิวใหม้ าช่วยหิ้วหรือจะ๊ ?"
เขาทาหน้างง แต่ชวั ครู่ก็เขา้ ใจ จึงตอบนอบนอ้ ม
วา่ " ครับ"
"กบมดั รวม ๆ กนั เลยลูก จะไดห้ ิ้วง่ายหน่อย แลว้
หนูไม่ไปดว้ ยหรือ ?"
ประโยคทา้ ยคุณอาภรณ์ถาม เมื่อเห็นลูกสาวยงั
อยใู่ นชุดซ่ินอยกู่ บั บา้ น เด็กตอบเสียงเบาวา่
"ไปค่ะ เดี๋ยวกบจะข้ึนไปเปล่ียน.... "แลว้ ก็หนั มา
ทางเดก็ หนุ่ม บอกเขาวา่
"คุณรออตรงน้ีนะคะ ฉนั ขอไปเปลี่ยนเส้ือก่อน....
แม่คะ ข้ึนเรือนเถอะค่ะ กบมีเรื่องจะเรียนให้ทราบนิด
หน่อย"
"ก็ข้ึนไปดว้ ยกนั ซิ คุณแน่ะ....ข้ึนไปบนเรือน กิน
น้า กินท่าเสียก่อนซีจะ๊ "
ท่านหนั มาเช้ือเชิญ มารุตสนั่ หนา้ ตอบอยา่ งสุภาพ
วา่
"ไมเ่ ป็นไรครับ ผมรอตรงน้ีได"้

วาสนา ๒๕๓

"ไปเถอะจะ้ มาเหน่ือยๆ หาอะไรทานสักนิดแลว้
ค่อยไป อุตส่าห์มาถึงน่ี"

มารุตอมยมิ้ ต่อคาวา่ "มาถึงนี่" ชาเลืองมองเด็ก ก็
เห็นทาหน้าชอบกล ร่างระหงค่อนขา้ งผอมที่ควา้ งอบมา
ถือแลว้ ก็คลอ้ งแขนมารดาเดินนาไปน้นั ดูสูงกว่ามารดา
มาก แต่ท่าทีที่คลอเคลียบ่งถึงความไม่รู้จกั โตของผูเ้ ป็ น
ลูก และความรักสนิทสนมระหวา่ งแม่กบั ลูกเป็นอยา่ งดี

บนชานกวา้ ง มีร่างของหญิงชรากาลงั กม้ ๆ เงย ๆ
อยู่กับกระดังตรงหน้า จากหลังท่ีงองุ้มจนแทบติดพ้ืน
บอกถึงวยั ท่ีตรากตรากบั งานหนักไดเ้ ป็ นอย่างดี พอคุณ
อาภรณ์กล่าวแนะนา มารุตก็ทรุดตวั ลงกับพ้ืนทาความ
เคารพอย่างนอบนอ้ มทนั ที ยายนมเขมน้ มองทนั ที ปากก็
ถามตามประสาวา่

"ใครหือ แม่ภรณ์? เขา้ มาใกล้ ๆ ยายหน่อยได้
ไหม ?"

"ไดค้ รับ"
มารุต ลงเข่า คลาน เข้า ไปหา หญิงชราอย่าง
ชานาญ จนเด็กอดอศั จรรยใ์ จมิได้ กิริยาท่าทางและการ
แต่งกายของเด็กหนุ่มผูน้ ้ี ดูแตกต่างจากตวั ตึกโอ่อ่าหลงั
น้นั อย่างลิบลบั โดยเฉพาะ เม่ือเทียบกบั ชายหนุ่มอีกคนท่ี

๒๕๔ มาลยั รกั

ตนเคยพบเห็นมาเป็ นคร้ังแรกท่ีเด็กลอบมองร่างสันทดั
ดว้ ยความสนใจ

"ถา้ จะเป็นลูกเล้ียง.....พ่อแม่คงไม่รักถึงไดไ้ ม่เต๊ะ
อยา่ งตาบา้ นนั่ "

" อือ หนา้ ตาคมสันไม่เลว"
เสียงยายนมกล่าวชม "บ้านช่องอยู่ถึงไหนล่ะ
พอ่ คุณ?"
"ตรงน้ีเองครับ บา้ นถดั ไปน่ะครับ "
"อา้ ว" คุณอาภรณ์อุทาน หนั มามองลูกสาว "กบก็
ไม่บอกแม่วา่ อยู่ตรงน้ีเอง เห็นว่าเป็ นเพื่อนต๋ิว แม่ก็นึกว่า
เป็ นคนท่ีอ่ืน"
"ก็แม่ถามว่าใคร กบก็ตอ้ งบอกว่าเพ่ือนต๋ิวน่ะซี
คะ แมไ่ มถ่ ามวา่ บา้ นอยไู่ หนน่ี"
ลูกสาวแกว้ ตวั เสียงรัว แต่พอสบสบตาดุ ๆ ของ
มารดา จึงหนา้ เสียเปลี่ยนเรื่องทนั ควนั
"ไปแตง่ ตวั ดีกวา่ "
วา่ แลว้ ก็ผละไปอยา่ งรวดเร็ว แต่ก็ยงั อุตส่าห์หยุด
ทาหน้าเบก้ บั จาปี ที่นง่ั อยู่ชิตฝาห้อง เม่ือไดย้ ินเสียงแหบ
เครือของยายนมพดู วา่

วาสนา ๒๕๕

"อยแู่ ค่น้ีก็มาคุยกบั ยายบ่อย ๆ ซี ไม่เกลียดคนแก่
ไม่ใช่หรือ"

มารุตเหลือบตามองบริเวณชานกวา้ งน้ันอย่าง
สนใจ แต่ก็มนั่ ไปอยา่ งสารวม พ้ืนกระดานท่ีตนนง่ั พบั ขา
เรียบเป็ นเงาวบั แสดงวา่ ไดร้ ับการขดั ถูเป็ นอยา่ งดี รอบ ๆ
ชานมีกระดง้ ชนิดเดียวกนั วางเรียงอยมู่ ากมาย โดยมีหมาก
แห้งบ้างกล้วยที่ถูกฝานเป็ นช้ันบาง ๆ บ้าง แผ่อยู่เต็ม
กระด้ง และยงั มีที่เขาดูไม่ออกว่าเป็ นอะไรอีก ตวั เรือน
ส่วนใหญ่คอ่ นขา้ งเก่า ดูไดจ้ ากฝาร้ัวท่ีตีรอบชาน บางแห่ง
โหวเ่ ป็ นช่องกวา้ ง ริมร้ัวมีตุ่มน้าและกระถางไม้ เล้ือยวาง
เรียงเป็ นแนวชิดฝาก่อให้เกิดเงาร่มร่ืนข้ึนในบริเวณที่ใบ0
ไมเ้ ล้ือยระไป ความรู้สึกอย่างหน่ึงวูบไปถึงสถานที่แห่ง
หน่ึงซ่ึงมีลกั ษณะท่ีเกือบคลา้ ยคลึงกนั หากแต่ใหญ่โตและ
ภาคภูมิกวา่ ท่ีนี่มากนกั ...ที่แห่งน้นั ที่มกั ไดร้ ับการยกย่อง
วา่ เป็น "บา้ นผดู้ ี" ท่ีเจา้ ของซ่ึงเป็นยา่ ของเขา ภูมิใจอยา่ งย่งิ
กลบั ไม่มีสภาพท่ีชวนให้อบอุ่นใจเช่นสถานท่ีน้ีเลย.....
บา้ นเล็ก ๆ หาคนแต่สะอาดเรียบร้อย และยงิ่ ปปกวา่ น้นั ก็
คือ ความสงบสุขของผคู้ นในบา้ น ส่ิงน้ีต่างหากท่ีส่งเสริม
ให้บ้านเล็ก ๆ หลังน้ีราวกับวิมาน ดังที่เคยกล่าวกันว่า
"บา้ นคือวมิ าน"

๒๕๖ มาลยั รกั

"จาปี ช่วยหาน้าใหห้ น่อยจะ้ "
สุ ภาพสตรี ร่ างบางที่มารุ ตลงความเห็นว่า
นุ่มนวลน่าดูท่ีสุด หนั ไปบอกหญิงสาวท่ีนง่ั ง่วนอยูก่ บั งาน
ของตน มารุตเกิด ความสงสัยข้ึนมาว่า ภรรยาใหม่ของ
นายปิ ยะจะวิเศษสักปานใดหนอ เขาจึงทิ้งภรรยาเช่นน้ีได้
ลงคอ....
"ขอโทษ คุณยงั เรียนอยใู่ ช่ไหมคะ ?"
คุณอาภรณ์ชวนคุย มารุตยมิ้ นิด ๆ
"ครับ ผมอยวู่ ศิ ว ฯ ปี สาม"
"หรือคะ แห่มเก่งจงั ....แมล่ ูกสาวเขาก็เพ่ิงไปสอบ
เขา้ เหมือนกนั ไมร่ ู้จะไดห้ รือเปล่า ?"
ประโยคท้ายก็เช่นมารดาท้ังหลายท่ีมักจะอด
กงั วลกบั บุตรของตนมิได้ เม่ือไดช้ ่ืนชมความสามารถของ
คนอ่ืน ยงั มิทนั ท่ีมารุตจะตอบเสียงค่อนขอดของหญิงสาว
ผมู้ ีนามวา่ จาปี กด็ งั ข้ึนโดยมิเกรงที่จะมีใครไดย้ นิ เสียก่อน
วา่
"อ้ือฮือ เล่นเสียเชง้ วบั เชียวนะวนั น้ี"
"พดู อยา่ งน้ีหมายความวา่ ไง ?"

วาสนา ๒๕๗

เด็กสาวที่มีวยั อ่อนกว่าหยุดย้อนถามอย่างไม่
ลดราวาศอก "มวั แต่คอยจบั ผิดคนอ่ืน น้าท่าจะให้แขกก็
แขวนอยอู่ ยา่ งน้ีแหละนะ"

จาปี จึงเป็ นฝ่ ายถอย โดยเดินยกถาดน้าเยน็ มาให้
มารุต

"เก่งข้ึนทุกวนั .....ปากคอละไม่มีใครเกิน"
คุณอากรณ์จบั ตามองร่างท่ีดูระหงไดส้ ัดส่วนมาก
ข้ึนในชุดกระโปรงสีเขียวเน้ือเบาน้นั แลว้ ถามเรียบ ๆ วา่
"ติ๋วเล้ียงอะไรหรือลูก ทุกท่ีนุ่งกางเกง ?"
ลูกสาวเงยหนข้ ้ึนสบตาแวบเดียวก็หลบ แลว้ เดิน
กม้ ตวั เขา้ มาเกาะแขนมารดาคลา้ ยประจบ
"กบไปบา้ นติ๋วก่อน แลว้ ....จะไปต่อกบั คุณพ่อ"
ใบหนา้ ซูบน้นั ขรึมลง "คุณพอ่ นดั ไวห้ รือ ?"
"ค่ะ....ท่ีคุณพ่อบอกไวต้ ้งั นานแล้วไงคะ กบก็
เห็นวา่ สอบเสร็จแลว้ ไมอ่ ยากใหท้ ่านเสียน้าใจ"
เสียงบว้ นน้าหมากปร๊ีด ทุกคนเหลียวไปมอง แต่
ก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ นอกจากอาการท่ีกม้ หน้าก้มตาห่อ
หมากพลูเงียบ ๆ เด็กห่อไหล่ ยื่นหน้ากระซิบถามมารดา
วา่
"คุณยายไมอ่ ยากใหไ้ ปหรือคะ ?"

๒๕๘ มาลยั รกั

คุณอาภรณ์ไม่ตอบ แต่ตาท่ีทอดมามีประกาย
อยา่ งหน่ึง จนลูกสาวใจเสีย

"แล้วจะไปอย่างไรหรือ มะพร้าวต้ังหลายลูก
เดี๋ยวแม่ออกไปเรียกรถให้ก็แลว้ กนั ...คุณอู๊ดคอยอยูใ่ นน้ี
ก่อนนะคะ"

"ไม่ ... ไมต่ อ้ งคะ่ "
เด็กยงิ่ หนา้ เสียหนกั "กบหิ้วออกไปเรียกขา้ งนอก
ดีกวา่ คุณอูด๊ เขากอ็ าสาจะช่วยหิ้วใหน้ ่ีคะ ใช่ไหมคะ ?"
"ครับ"
มารุตขมีขมนั ลุกข้ึนอย่างเต็มใจ "คุณน้าไม่ตอ้ ง
ลาบากออกไปส่งหรอกฮะ แคน่ ้ีผมหิ้วได"้
คุณอาภรณ์พยักหน้า แต่พอเห็นสีหน้ากังวล
ระคนดวงตาที่เริ่มเป็นเงาร้ืน ๆ น้นั เสียงที่ถามจึงออ่ นลง
"แลว้ มีตงั คห์ รือยงั ถา้ ยงั ก็ไปหยบิ ในหอ้ งแม่ ?"
"ไม่คะ่ กบมีแลว้ ขอบพระคุณคะ่ "
เด็กตรงไปกราบท่ีไหล่มารดา หยดน้าตาอุ่น ๆ
รดลงท่ีซอกคอ จนคุณอาภรณ์รู้สึกขณะพดู อู้ ๆ อ้ี ๆ
"กบไปเดี๋ยวดีตียวนะคะ"
มารดากดศีรษะเล็ก ๆ น้นั แนบไหล่ ลูบไลช้ วั่ ครู่
จึงพดู เหมือนปลอบประโลม

วาสนา ๒๕๙

"ไปเถอะ.....เท่ียวให้สนุก ไม่ตอ้ งห่วงแม่หรอก
จะ้ "

๑๙...

เสียงเพลงจังหวะร้อน ๆ ท่ีดังกระท่ึมข้ึนอย่าง
กะทนั หันทาให้สามสาวซ่ึงนง่ั จบั กลุ่มอยูท่ ี่เกา้ อ้ีหมู่ใตก้ อ
ไผ่สะดุ้นเฮือกประเคืองยกมือข้ึนอุดหูขณะท่ี เนาวรัตน์
เผน่ พรวดเดียวเขา้ ไปในห้องที่มาของเสียง ชวั่ ครู่ก็มีเสียง
แปร๋ นลอดออกมา

"เปิ คเพลงบา้ บออะไร แกว้ หูแทบแตก!"
"น่ีน่ะหรือเพลงบา้ บอ หูไม่ถึงน่ะซี"
มีเสียงแตกพร่าเถียงเบา ๆ แต่กพ็ อจบั ความไดว้ า่
พยายามลดเสียงลงเท่นา้ น เพราะคาพูดมิไดอ้ ่อนขอ้ ใหเ้ ลย
ราวกบั ผเู้ ป็นนอ้ งสาวจะรู้ไต๋น้นั จึงยงิ่ แผดเสียงดงั ข้ึนอีก
วา่

วาสนา ๒๖๑

"หูพ่ีดว้ งถึงนกั น่ี ร้อยวนั พนั ปี ไม่เคยพ่ึฟังหรอก
จาเพราะจะตอ้ งมาเปิ ดโชวว์ นั น้ีดว้ ย"

แลว้ เสียงเพลงน้นั กถ็ ูกเปล่ียน ไปเป็นเพลงไทย
เดิมทานองเยน็ ๆ จะโดยวธิ ีใดก็ไม่รู้แน่ ดงั น้นั เมื่อผเู้ ป็น
นอ้ งสาวเดินยดื อกออกมา เพื่อนสาวท่ีนง่ั ตะแคงหูฟังอยู่
ขา้ งนอกจึงกระซิบถามอยา่ งสนใจ

"นายซอ้ มพีด่ ว้ งรึ ?"
เนาวรัตน์คอ้ นประหลบั ประเหลือก "บา้ ซิ ใครที่
ไหนจะยอมใหเ้ ราซอ้ มง่าย ๆ"
"อา้ ว กท็ ่ีเมื่อแผดเสียงลน่ั น้นั ไมใ่ ช่เพราะลงมือ
เหรอ แต่แหมพี่นายดีชะมดั เลยวะ่ วา่ ยงั ไงกเ็ ชื่อพี่เราขืน
ข้ึนเสียงมีหวงั มา้ มเละ"
"โอโ้ ฮ! เล่นถึงมา้ มเชียวหรือนงั โสม ?"
ประเทืองทาตาโตโสมศิริหวั เราะคิก "อือ พี่เราถา้
อา้ ปากเป็นตอ้ งร้องวา่ เด๋ียวเหยยี บมา้ มแตกอยา่ งพด่ี ว้ งซิดี
ยอมใหน้ อ้ ง"
"ฮ่ีโธ่เอ่ย.... "
เนาวรัตน์เดินเขา้ มาจิ้มขนมในจานใส่ปากเค้ียว
ตุย้ "พดู ไปจะหาวา่ นินทา.....จะยอม เฉพาะตอนสาว ๆ มา
ชุมนุมที่บนเท่าน้นั แหละยงิ่ วนั น้ีนงั กบจะมาท่ีตอ้ งยอมกนั

๒๖๒ มาลยั รกั

หน่อยละ....เออพูดถึงนงั น่ี เกือบสามโมงอยู่แลว้ ยงั ไม่มา
เสียที"

"น้ันน่ะซิ ข้าวของซ้ือมาเลยไม่ได้ทากันซักที"
"ประเทืองเสริมแลว้ ก็บุย้ ใบไ้ ปทางห้อง" "เมื่อก็เห็นพ่ีดว้ ง
แลว้ ขา เดินโชว์มาตแต่เช้า เออ นายสังเกตบา้ งหรือเปล่า
ตาอูด๊ อะไรน้นั กย็ งั ไง ๆ กบั นงั กบเหมือนกนั .....เดี๋ยวเถอะ
ไดด้ ูรถไฟชนกนั "

"อือ มนั เสน่ห์ดี...."
โสมศิริทาหน้าเศร้า "จะแพม้ นั ก็ตรงเชพละ นะ
.....ไม่รู้สวยยงั ไงผอมเป็ นกุ้งเสียบ....น่ัน....นั่นไงล่ะ
มาแลว้ ละมงั !"
ว่าแลว้ ก็ช้ีมือไปทางดา้ นหน้าสองสาวมองตาม
แลว้ ประเทืองก็หวั เราะ พดู ขณะขนมคบั ปากวา่
"พูดไวผ้ ดิ เมื่อไหร่ล่ะ เล่นมาพร้อมกนั เสียดว้ ย"
เนาวรัตน์วางส้อมลงในจานแลว้ ว่งิ ตื๋อออกไปรับ
โสมศิริและประเทืองจาตอ้ งทาตาม แตพ่ อมีเสียงอุทานวา่
"อุย๊ ตาย ! พ่ีอูด๊ กม็ าพร้อมกบหรือคะ ?"
ประเทืองจึงหันมาพยกั พเยิดกับโสมศิริ ทาท่า
ปลงอนิจงั "ดู ดู นงั ต๋ิวทาเสแสร้ง !"

วาสนา ๒๖๓

พอเด็กกา้ วลงมาจากรถ พวกเพ่ือน ๆ จึงเอะอะ
กนั เสียงขรม

"เฮย้ ! ใครใชใ้ ห้ใส่กระโปรงมา วนั น้ีปาร์ต้ีแบบ
ช่วยตวั เองนะ ไม่ไดเ้ ชิญมากรีดกราย"

"รู้ละน่า....."
ปิ ยากรณ์ถอนใจเฮือก "ขอเวลาต้งั ตวั ก่อนไดไ้ หม
ยงั ไมท่ นั ลงจากรถเลย เอา้ มาช่วยรับของหน่อยซิ แลว้ จ่าย
คา่ รถใหด้ ว้ ย"
เนาวรัตน์ชะงกั มือท่ียืนออกไปกึก แต่ไม่ทนั ได้
โวยวาย เพราะเพื่อนสาวยิม้ ขา้ มไหล่ตนไป พลางพนมมือ
ไหว้ พร้อมกบั เสียงท่ีทกั วา่
"สวสั ดีฮะ วนั น้ีเล้ียงอะไรกนั หรือฮะ ?"
ร่างผอมสูงยมิ้ ร่ากา้ วยาว ๆ ตรงเขา้ มา แต่พอเห็น
เด็กหนุ่มที่กา้ วตามลงมาจากรถ เขาก็ชะงกั เบิกตาโตอยา่ ง
ประหลาดใจ
"เฮย้ ไอบ้ า้ ! มายงั ไงวะ ?"'
"ก็มาแทก็ ซ่ี...."
คนถูกทกั ตอบเสียงเบาจนแทบเป็ นพูดกบั ตวั เอง
ก่อนจะทนั ไปจ่ายค่าแท็กซ่ี เนาวรัตน์จึงตดั บทเม่ือเห็น
พี่ชายขมวดคิว้ มุน่

๒๖๔ มาลยั รกั

"พ่ดี ว้ งช่วยหิ้วของเขา้ ไปในคร้ัวก่อนซิ...มะพร้าว
ใช่ไหม กบ? "

"อือ..ก็นายส่ังนักหนานี่หว่า เอามานิดหน่อย
เท่าน้นั แหละ มะพร้าวแกงหา้ มะพร้าวออ่ นอีกหา้ "

"แลว้ จะพอยงั ไง พวกเราต้งั หก ?"
ประเทืองยังคงเป็ ปนนักคานวณที่ว่องไว ปิ
ยากรณ์จึงอธิบายวา่
"กค็ นละลูกไงล่ะ เราไม่กินหรอก เดียวพอ่ มารับ"
ตอนทา้ ยเสียงเบาลง พลางชาเลืองมองคนท่ีมา
ดว้ ยกเ็ ห็นทาหนา้ เฉย ๆ คนอื่น ๆ หยดุ เดินทนั ที เนาวรัตน์
ทาหนา้ ขดั ใจ
"ไปไหนล่ะ ก็พวกเรานดั จะทาขนมกินกนั นายก็
รู้นี่นา?"
"น่ันน่ะชิ ฮะ" เด็กหนุ่มร่ างสู งผู้เป็ นพี่ชาย
สนบั สนุน แต่ตามองเละไปยงั เพ่ือนหนุ่มที่เดินนาไปก่อน
อยา่ งสงั เกตท่าท่ี
"ต๋ิวเขาอุตส่าห์ตื่นเตน้ ลุกข้ึนมาแต่เชา้ ถา้ คุณกบ
ไม่อยรู่ ่วมดว้ ยเขาก็เสียใจแย"่
คนท่ีคอยจับผิดอยู่แล้วได้แก่โสมศิ ริ แล ะ
ประเทือง หนั มาสะกิดใหก้ นั ทนั ที ประเทืองยกั ไหล่

วาสนา ๒๖๕

"ฟังสานวนพีอ่ ุดมสิวของเรา"
เนาวรัตน์มองพี่ชายอย่างหมนั ไส้ "มีหลายคนท่ี
เสียใจไม่ใช่เฉพาะฉนั หรอก อยา่ บงั หนา้ หน่อยเลย เอา้ จะ
ยนื คุยกนั ตรงน้ีหรือไง พอ่ี ูด๊ นาล่ิวเขา้ ไปในครัวแลว้ ?"
"ไอห้ มอน่ีมนั บา้ "
ชชั วาลยห์ รือดว้ งทาเสียงบน่ ๆ ขณะมองตามเสียง
ร้องบอกของนอ้ งสาว แลว้ ก็หนมาทางเด็กกม้ ลงถามวา่
"ไปยงั ไงมายงั ไงฮะ ถึงไดฟ้ ลุคมาพร้อมนายอู๊ด
?"
"บงั เอิญบา้ นใกลก้ นั คะ่ "
เด็กตอบอยา่ งรวบรัด แลว้ ก็เดินจ้าตามเพ่ือน ๆ ที่
เริ่มเขา้ ไปอออยใู่ นหอ้ งครัวเล็ก ๆ น้นั แลว้ หากเด็กหนุ่มก็
ไม่ยอ่ ทอ้ ตามมาติด ๆ
"บา้ นมนั น่ะหรือฮะ อยใู่ กลบ้ า้ นคุณกบ ? อ๋อ ใช่
ใช่ มนั เพ่งิ ยา้ ยจากสาธรไป เมื่อไม่นานน่ีเอง"
"เฮย้ กบ!"'
เนาวรัตน์ย่ืนหน้าออกมา แล้วก็แอบแลบลิ้นให้
พี่ชายแผล็บหน่ึง ฝ่ ายพ่ีชายก็ไม่ยอมแพ้ ยกมะเหงกให้
เป็ นการตอบแทน

๒๖๖ มาลยั รกั

"มะพร้าวอ่อนเฉาะกินเลยหรือไง เออ ทาไมนาย
เหนียวนกั วะ มาท้งั ทีหิ้วมาเผอื่ คนละลูกเทา่ น้นั "

ปี น้ีมะพร้าวนอ้ ย มีใหก้ ินคนละลูกก็บุญแลว้ "
เด็กตะโกนตอบเสียงเข่นเข้ียว แต่โสมศิริถามซ่ือ
วา่ ๆ วา่
"ความจริงเพราะนายหิ้วไม่ไหวใช่ไหม แล้ว
ทาไมไมใ่ ห้ พ่ีอูด๊ ช่วยหิ้วล่ะ ?"
คนถูกพาดพิงซ่ึงทาหนา้ เพลีย ๆ อธิบายอยา่ งอด
ใจไว้ ไมอ่ ยวู่ า่
"ความจริง เมื่อกผ็ มก็หิ้วนะครับ....."
เด็กเดินมาเกาะขอบประตูมองบรรดาเพ่ือน ๆ ที่
วุน่ วายหยิบนัน่ ฉวย แล้วก็รีบออกตวั เมื่อสายตาเขียว ๆ
ของประเทือง
"วนั น้ีขอตวั สกั วนั นะจะ๊ คุณ ๆ ท้งั หลาย เนื่องจาก
เด้ียนทรงชุดเก่ง มิอาจเขา้ ร่วมได"้
"ง้นั กไ็ ปนง่ั คอยในหอ้ งรับแขกก่อนก็แลว้ กนั ฮะ
ชชั วาลย่ืนหน้าแนะนา จึงโดนเสียงเซ็งแซ่จาก
สาว ๆจนฟังไม่ได้ศพั ท์แต่พอจะจบั ความได้จากเสียง
ประเทืองท่ีดงั กวา่ เพอื่ น

วาสนา ๒๖๗

"สนบั สนุนดี คนย่ิงสันหลงั ยาว ๆ อยู่ ทาอย่างน้ี
จะยตุ ิธรรมหรือ? "

"พดู อยา่ งน้ีแสดงวา่ ผมกบั ไออ้ ูด๊ กต็ อ้ งทาชิฮะ "
ใบหน้า ท่ีเป็ นเม็ดแดง ๆ ประปรายยื่นเขา้ มาทา
ตาปรอยจนน่าขนั ประเทืองพยกั หนา้ อยา่ งเดด็ ขาด
"แน่นอน คุณอูด๊ อาจจะยกให้เพราะเม่ือก้ีช่วยหิ้ว
มะพร้าวแลว้ ส่วนพ่ีดว้ งให้ช่วยเบาะ ๆ แค่ปอกหอมก็คง
พอ..... "
ว่าแล้วก็ย่ืนถุงกระดาษใบย่อมไปให้ ชัชวาลย์
รับมาดูแลว้ กโ็ วยวายเสียงดงั
"โอโ้ ฮ ปอกหมดหรือฮะ ทาอะไรฮะ ?"
"หลายอยา่ ง มีอะไรบา้ งนะติ๋ว ?"
"แหนมสด เมี่ยงปลาทู อนั น้ีพิเศษแต่คุณพ่อดว้ ย
ดวงใจ"
เนาวรัตน์ตอบอยา่ งภาคภูมิใจผเู้ ป็ นพ่ีชายจึงคอ้ น
ใหอ้ ยา่ ง หมนั่ ไส้
"หมนั่ ไส้ รู้ละน่าว่าเป็ นคนโปรดคุณพ่อ เร่ือง
ประจบคุณพอ่ ละกไ็ ม่มีใครเกิน"

๒๖๘ มาลยั รกั

เนาวรัตน์ทาตาพอง เง้ือกาป้ันเขา้ หาพี่ชายทนั ที
ฝ่ ายน้นั ทาท่าหลอก แลว้ ก็วง่ิ อา้ วเขา้ ไปในห้องถดั ไป โดย
มีนอ้ งสาวเอะอะตามไปติด ๆ

"คุณพ่อ คุณพ่อขา ทาโทษพ่ีดว้ งที ชอบฉีกหน้า
ติวตอ่ หนา้ ธารกานลั เร่ือย.... "

เด็กชะเง้อมองตาม รอยยิ้มขาขนั เม่ือครู่ค่อย ๆ
จางลงทีละน้อย ภาพน้องไล่ตีหยอกล้อกนั โดยมีพ่อเเม่
คอยไกล่เกลี่ยอยู่ใกล้ ๆ อย่างน้ีน่ีเอง ความสุ ขของ
ครอบครัวท่ีมีพ่อแม่พร้อมหน้าพร้อมตาไม่เคยเลยลกั ชั่ว
วนิ าทีเดียวท่ีเราจะมีอยา่ งน้ีบา้ ง...

"คุณกบ ไมช่ ่วยผมหรือฮะ ?"
เสียงมารุตเอ่ยเบา ๆ อยู่ขา้ งตวั ปิ ยากรณ์กะพริบ
ตาถ่ี ๆ ก่อนจะเงยหนา้ ข้ึนยมิ้ รับ
"ช่วยอะไรคะ ?"
"เด็ดผกั ฮะ คุณประเทืองบอกเป็ นงานเบาที่สุด
แต่ทาไมถึงตะกร้าเบ่อเร่ิมกไ็ มท่ ราบ"
รอยยิ้มกว ้างข วางช่ วยขับใบ หน้าค ล้ าน้ ันให้ดู
กระจา่ งข้ึน ดวงตาที่มองมาตรง ๆ ผดิ จากเมื่อแรกฉายแวว
จริงใจ จนเดก็ ตอ้ งขยบั กายอยา่ งกระฉบั กระเฉง
"ช่วยก็ไดค้ ่ะ คุณไปหาอ่างมาใบซีคะ จะไดล้ า้ ง"

วาสนา ๒๖๙

"ผมลา้ งเองดีกวา่ "
เขามองผา่ นชายกระโปรงสีเขียวน้นั ก่อนจะผละ
ไป โสมศิรีถือบงั ตออนั ใหญร่ ี่เขา้ มาตอ่ วา่
"ไมช่ ่วยจริงหรือกบ ?"
"ช่วยจา้ ช่วย...แหมเจถ๊ ึงกบั จะฆา่ เชียวหรือ ?"
"เปล่า กาลงั สับเน้ืออยู่เห็นพี่อู๊ดเอาผกั มาให้ นึก
วา่ นายปฏิเสธไดล้ งคอ แต่วา่ .....ไม่อยกู่ ินจริง ๆ หรือ ?"
"ไมร่ ู้ซี..... " เด็กส่ันหนา้ ตาหลุบต่าลงมองตะกร้า
ผกั บนพ้ืน "ถา้ เผอ่ื คุณพอ่ เกิดลืมไม่มารับ ก็อยกู่ ินดว้ ย"
"ท่านบอกจะมารับที่น่ีหรือ ?"
ปโสมศิริถามเสียงอ่อน พอเด็ก พยกั หนา้ จึงเอ้ือม
มือไปแตะขอ้ ศอกน้นั เบา ๆ น่ิงราวกบั ชงั่ ใจก่อนจะพูดช้า
ๆ วา่
"อย่าโกรธนะ ถา้ เราจะบอกว่า อย่าหวงั อะไรไว้
มากเกินไป"
เด็กเหลือบตาข้ึนมอง หน้ากลมแบนเม่ือเห็น
ความวา้ เหวท่ ี่ฉายชดั อยใู่ นดวงตากลมคู่น้นั
"นายพูดอย่างน้ี เพราะเห็นคุณพ่อทิ้งเราไปต้ัง
นานใช่ ไหม ?"

๒๗๐ มาลยั รกั

เด็กอาจจะเป็ นคนใจแขง็ ในสายตาของผูพ้ บเห็น
ก็จริงแต่เน้ือแทแ้ ลว้ ถา้ จ้ีถูกจุด ความทุกขท์ ่ีสุมอยูใ่ นใจก็
จะถูกระบายออกมาไดโ้ ดยไม่รีรอ กบั โสมศิริ ซ่ึงเป็ นคน
ค่อนข้างละเอียด และโดยเฉพาะมีบางส่ิง บางอย่างท่ี
คลา้ ยคลึงกนั ดงั น้นั ต่างฝ่ ายจึงรู้เร่ืองราวของกนั และกนั ดี
..โสมศิริพยกั หนา้

"ฮือ ที่เตือนเพราะเราจะเหมือนกนั ตรงไม่มีพอ่ มา
ก่อนแตเ่ รายงิ่ แยก่ วา่ นายเพราะไม่มีท้งั พ่อท้งั แม่เลย นายมี
แม่ที่แสนดีอยู่ท้งั คน นายยงั ตอ้ งการพ่อ ซ่ึงท่านอาจจะ
ตอ้ งการนายอยูจ่ ริง ๆ หรือถา้ ไม่ตอ้ งการ ก็ไม่เห็นแปลก
อะไร นายยงั ดีกวา่ เรามากจริง ๆ นะกบ"

เด็กบีบหวั ไหล่กลมกลึงของเพื่อนไวแ้ น่นพึมพา
วา่

"ไม่มีใครดีกว่าใครหรอกโสมนงั ติ๋วกบั นงั เทือง
ตา่ งหากท่ีเกิดมาโชคดีพร้อมพอ่ พร้อมแม่"

ห้องอาหารท่ีเด็กกาลงั กวาดตามองหาอยู่เพื่อจะ
"หาของกลางวนั กิน" ตามท่ีผเู้ ป็ นพ่อบอกดูช่างอยใู่ นที่โอ่
โถงเสียเหลือเกินเพียงเทา้ สัมผสั พ้ืนเมื่อรถติดแอร์ ฯ คนั
ยาวของพ่อจอดเทียบฟุตบาท ก็มีคนแต่งตวั ราวกบั ทหาร
องครักษ์ปราดมาเปิ ดประตูให้ เด็กมองหนา้ ผูเ้ ป็ นพ่อราว

วาสนา ๒๗๑

กับจะถามเมื่อแลเห็นว่า ที่กาลังจะเข้าไป แท้จริงเป็ น
โฮเต็ลช้นั หน่ึงต่างหาก แต่ท่านก็รุนหลงั เธอ ให้ก้าวเดิน
ไปพบพรมนุ่มสีแดงสด ที่ปูลาก ทอดไปสู่ช้นั บน

และพอแล เห็ นป้ าย นี ออนท่ีติดบอกไว้ว่า
ห้องอาหารเป็ นภาษาอังกษฤ เธอก็รู้สึกโล่งอกท่ีมิได้
ปล่อยไก่ถามไปแต่แรก เพราะถึงแมจ้ ะเป็ นพ่อ แต่ก็ราว
กบั คนแปลกหนา้ สาหรับเธออยดู่ ี

"กินอะไรดีล่ะลูก ?"
นายปิ ยะกม้ ลงถามเสียงออ่ นโยน เด็กยิม้ จืด ๆ ไม่
กลา้ แมแ้ ต่จะเหลียวมองรอบๆ ห้องที่ตกแต่งสวยราวกบั
หอ้ งเสวยของพระราชาก็ไม่ปาน
"อะไรกไ็ ดค้ ่ะ แลว้ แตค่ ุณพอ่ "
ผเู้ ป็นพอ่ ลูบผมสลวยของลูกสาวคลา้ ยเอน็ ดู ก่อน
จะหันไปสั่งบริกรเป็ นภาษาต่างประเทศเร็วปรื๋อ เด็กจบั
ตามองร่างสูงท่ีนัง่ เอน ๆ ทา้ วแขนไปตามความยาวของ
พนักด้วยความรู้สึ กท่ีบอกไม่ถูก น่าจะต่ืนเต้น เพราะ
สภาพที่เห็นน้ีลว้ นแต่แปลกใหม่แตกต่างไปจากชีวิตพ้ืน
ๆ ท่ีจาเจมาต้งั แตน่ อ้ ยคุม้ ใหญ่ ส่ิงเหล่าน้ีที่เคยคิดวา่ คงเป็ น
แคค่ วามฝัน ไมม่ ีโอกาสไดส้ มั ผสั หรอกรวมท้งั ร่างสูงสง่า
น้ีดว้ ย แต่ทุกสิ่งราวกบั เนรมิต เพราะไดส้ ัมผสั เเลว้

๒๗๒ มาลยั รกั

"อยา่ หวงั อะไรมากเกินไป !"
โสมศิริ บอกไว้เช่นน้ี จะเพียงเพราะเกรงเรา
ผิดหวงั เม่ือพอ่ ไม่มารับ หรือเกรงมากไปกวา่ น้นั ก็ไม่รู้แน่
.....ท่านทิ้งเราทิ้งแต่แบเบาะ แลว้ ทาไมท่านจะทิ้งเราอีก
ไมไ่ ด.้ ...?
ความรู้สึกอนั น้ีเอง ท่ีทาให้บเด็กไม่กลา้ สัมผสั สิ่ง
ที่เป็นราวเนรมิตไดเ้ ตม็ ที่นกั ....
"พวกเพื่อน ๆ ไม่วา่ หรือที่พ่อมารับก่อนเวถานดั
?"
เสียงนุ่มนวลของพ่อถามเหมือนชวนคุย เด็กผืน
ยมิ้
"ไมห่ รอกค่ะ"
ไม่มีใครวา่ นอกจากเสียงที่เงียบกริบ เมื่อคนใช้
เขา้ มาบอกว่ามีคนมารับเธอแลว้ รวมท้งั คนที่น่ังล้างผกั
อย่างต้งั อก ต้งั ใจเพื่อที่จะให้เธอจดั วางในจานก็เพียงแต่
ยมิ้ ใหเ้ ท่าน้นั
"เขาเล้ียงอะไรกนั หรือ?"
"ติ๋ว....เออ้ เจ้าของบา้ นเล้ียงท่ีสอบเอ็นทรานซ์
เสร็จ แลว้ กเ็ ล้ียงตอบคนท่ีเคยเล้ียงหนงั พวกเราดว้ ยค่ะ"
"ออ้ ! "

วาสนา ๒๗๓

นายปิ ยะก้มศีรษะรับรู้ ท่วงท่าท่ีคีบก้านบุหร่ีดู
ภาคภูมินุ่มนวลไปหมด พอคนเสิร์ฟยกอาหารมาวางเขาก็
ขยบั กาย พร้อมกบั ช้ีชวน

"เอาเลยลูก มาหิวๆ เมื่อกพ็ อ่ ก็ใจร้อนเลยไม่ไดร้ อ
กินฝีมือเพ่อื น ๆ หนู...นดั ทา่ นรัฐมนตรีไว้ เป็ นคนอ่ืนพ่อก็
ไมฝ่ ืนใจหนูหรอก"

เด็กมองตามมือสะอาดสะอา้ นที่เห็นไดช้ ัด แมอ้ ยู่
ในห้องสลวั ๆ เช่นน้ันเคล่ือนหยิบโน่นตกั นี่ให้เธออย่าง
คล่องแคล่ว เช่นผูท้ ี่คุ้นเคยกบั สถานท่ีเช่นน้ีดี ราวกบั ผู้
เป็นพอ่ จะอ่านใจออกท่านชะงกั แลว้ ก็หวั เราะนอ้ ย ๆ

"กบเคยมาทานขา้ วโฮเตล็ บา้ งไหมลูก ?"
"ไมค่ ะ"
ลูกสาวส่นั หนา้ ตอบอยา่ งรวดเร็ว ตาเป็ นประกาย
เล็กนอ้ ย "มีขา้ วกินท่ีบา้ นกบ็ ุญนกั หนาเเลว้ "
"ง้นั ทีหลงั พอ่ จะพามาบอ่ ย ๆ"
ผูเ้ ป็ นพ่อตอบเรื่อย ๆ ราวกบั ไม่รู้ถึงน้าเสียงน้นั
แลว้ ก็เลื่อนจานซ่ึงยงั ดูไม่ออกวา่ เป็ นอะไรมาไวต้ รงหนา้
เธอ
"กินเสียลูก อาหารเม็กซิกัน พ่อเห็นว่ามันมี
รสชาติคลา้ ย ๆ ของเราเลยสั่งมา หนูคงกินได"้

๒๗๔ มาลยั รกั

เด็กเอาชอ้ นเข่ีย ๆ ดู แต่พอเห็นสีหนา้ ของพี่ที่จบั
จอ้ งอยอู่ ยา่ งเอาใจใส่ จึงตกั ใส่ปากอยา่ งเสียไม่ได้ และราว
กบั เพิง่ นึกข้ึนได้ จึงถามข้ึนบา้ งวา่

"คุณพอ่ ล่ะคะ ? ไมเ่ ห็นทานอะไร....."
"ม่ายละ ยงั ต้ือๆอยู่เลย สายๆ อยา่ งน้ีพ่อชอบจิบ
เบียร์เยน็ ๆ มากกวา่ ...."
นายปิ ยะพูดเหมือนบอกเล่าให้ฟัง ดวงตาท่ีจบั
จอ้ งในหน้าท่ีก้มน้อย ๆ น้ันมีแววคิดอย่างลึกซ่ึง น่ิงไป
ชว่ั ขณะจึงพูดเหมือนลอ้ เล่ียน
"ใคร ๆ เขาวา่ กบเหมือนพอ่ มาก รู้ไหม ?"
ลูกสาวเพียงแค่เงยหน้าข้ึนยิ้มนิด ๆ เท่าน้ัน แต่
แลว้ ก็ชะงกั เม่ือผเู้ ป็นพอ่ พูดหวั เราะ ๆ ตอ่ วา่
"คุณวรรณเขาก็วา่ อยา่ งน้นั เออแน่ะ !"
เขาดีดนิ้วราวกบั ลืมตวั ดว้ ยความคิดท่ีเพิ่งคิดข้ึน
ได้ ปัจจุบนั ทนั ด่วน "เด๋ียวหนูไปอยทู่ ี่บา้ นพอ่ สักประเดี๋ยว
ไดไ้ หม พอ่ ไปธุระกบั ทา่ นรัฐมนตรีแป๊ บหน่ึง แลว้ พอ่ ค่อย
กลบั มารับหนูไปใหม่ ?"
"เเต.่ ...'"
"เถอะน่า คุณวรรณเขาก็อยากคุยกบั หนูมานาน
แลว้ เหมือนกนั หนูไม่รังเกียจบา้ นพอ่ ไมใ่ ช่หรือ ?"

วาสนา ๒๗๕

เด็กอึกอกั ท่าทางกระตือรือร้นของพ่อทาให้ไม่
อาจจะใจแข็งปฏิเสธไดแ้ ต่ถ้าแม่รู้เขา้ ล่ะ ?....กาลงั จะอา้
ปากปฏิเสธ ผูเ้ ป็ นพ่อเกิดขยบั กายทนั ทีราวกับได้เห็น
อะไรสักอย่างตาหร่ีมองไปขา้ งหน้าอย่างพยายามลาดบั
ความจา

"เอ.....นายคนน้นั คุน้ ๆ หนา้ ใครนะ ?"
เด็กจึงเหลียวมองตามไปแลว้ ก็เบิกตากวา้ งพร้อม
ๆกบั เสียงของผเู้ ป็นพอ่ อุทาน
"อ้อ นึกออกแล้ว นึกว่าใคร ลูกชายเจ้าคุณ
กฤษฎีกา น้นั เอง นายวาย!ุ "

๒๐...

เดก็ แทบไมจ่ าเป็นตอ้ งนึกใหเ้ สียเวลาเลย เคา้ หนา้
แบบน้นั ตอ่ ใหเ้ วลาผา่ นไปนานสักเท่าไร เธอก็แน่ใจวา่ ไม่
มีวนั ที่จะจาไม่ไดเ้ ดด็ ขาด ร่างสูงในเคร่ืองแต่งกายแบบล้า
ยุค ก้าวตามหลังสตรีสาวคนหน่ึงซ่ึงดูจะ "เฉี่ยว" ไป
ท้งั ตวั เช่นกนั เขา้ มา และราวกบั จะรู้ตวั วา่ เป็ นเป้าสายตาอยู่
จึงกวาดตามองจนทว่ั แลว้ รอยยิ้มกวา้ งขวางท่ีเห็นอยเู่ ป็ น
นิจก็ปรากฎข้ึนทนั ที เมื่อสายตามาหยดุ อยทู่ ี่โตะ๊ ของเธอ

"ฮลั โหล คุณปิ ยะ ออ้ ! และคุณ...พบกนั อีกจนได"้
เด็กตดั สินใจไม่ถูกว่าจะวางกิริยาอย่างไรดี ใน
เม่ือบิดาถึงกับลุกข้ึนยืนยื่นมือให้เขาสัมผสั แต่พอตา

วาสนา ๒๗๗

มนั ปลาบคู่น้ันเลื่อนมาจบั จอ้ งเธอ พร้อมทบั เสียงทกั ท่ี
สุภาพเกิน เป็นวา่

"สวสั ดีครับ มาทานอาหารเท่ียงกับคุณพ่อหรือ
ครับ?"

จึงตัดสินใจแค่ยิ้มรับเพียงนิดเดียว ผู้เป็ นพ่อ
หวั เราะ เรา ๆ

"รู้จกั กนั แลว้ สินะ บา้ นใกลแ้ ค่น้นั .... "
ลูกสาวเงยหน้าข้ึนยิ้มหวาน "ก็ไม่เชิงรู้จกั หรอก
ค่ะ นอกจากเคยเห็นหนา้ ตอนที่คุณพ่อให้เขาไปตามกบท่ี
บา้ น..... "
นายปิ ยะขมวดคิ้ว เหลียวมามองหน้าชายหนุ่ม
อยา่ งงง ๆ ฝ่ ายน้นั ทาหนา้ เฉย อธิบายเร่ือย ๆ วา่
"วนั ท่ีคุณปิ ยะไปที่บ้านไงครับแล้วบอกว่าบา้ น
ลูกสาวอยู่ ตรงน้นั เอง ผมก็เลยต้งั ใจจะไปทาความรู้จกั
เห็นว่า คุณ.....แกรู้จก้ กับน้องชายผมแลว้ ด้วย เลยอยาก
ชวนไปเท่ียวท่ีบา้ น
ผู้แก่วัยกว่าหัวเราะ แต่ตามองเขาอย่างรู้ทัน
"ทนั ใจดี เหมือนกนั นะครับ แต่อย่าเล่นไปชวนบ่อย ๆ ก็
แลว้ กนั ผมหวงลูกสาว"

๒๗๘ มาลยั รกั

"ไม่บ่อยหรอกครับ" วายมุ องหนา้ ขาว ๆ ของเด็ก
สาวท่ีวางปึ งอยา่ งขนั ๆ "ถา้ ยงั ไงผมจะไปขออนุญาตคุณปิ
ยะก่อน ไดไ้ หมฮะ ?"

ดวงตาเยือกเย็นมีแววไม่พอใจเกิดข้ึนแว่บหน่ึง
แต่เสียงก็ยงั คงเสมอตน้ เสมอปลายวา่

"เห็นจะไม่ได้ ผมเองยงั ตอ้ งไปขออนุญาตแม่เขา
ก่อนเลย....จะนง่ั ก่อนไหมครับ ? แต.่ ...ออ้ ....คงไม่ได.้ ..."

ตอนทา้ ยนายปิ ยะพูดยมิ้ "ๆ ตามองเลยไปยงั สตรี
ที่ยนื หมุนตวั อยกู่ ่ึงกลางห้อง ชายหนุ่มเหลียวไปมองแลว้
ก็หนั มาพูดแกมหวั เราะ

"ไม่เป็ นไรครับ ถ้าคุณปิ ยะจะกรุณาให้ผมร่วม
โตะ๊ ....รายน้นั พดู กนั ไม่ยาก"

"ถา้ เป็นคนพูดไม่ยากก็ไปพูดเถอะครับ ปล่อยให้
ยนื หมุนอยา่ งน้นั คนอื่น ๆ เลยไม่ยอมกินกนั "

เด็กอดท่ีจะชาเลืองมองไปไม่ได้ตามวิสัยผูห้ ญิง
แตแ่ ลว้ มีตอ้ งถอนสายตากลบั ทนั ควนั เม่ือเห็นตากริ่มของ
ผทู้ ่ียนื อยขู่ า้ งตวั กาลงั จบั จอ้ งอยู่

"นนั่ ซิครับ น่าสนใจจนคนอื่น ๆ ไม่ยอมกินขา้ ว
กนั เลยนะครับ"

วาสนา ๒๗๙

เขา ก้ม ลงพูด คลา้ ย ย้าประ โยค เติม ของ บิดา
กบั เธอเด็กเงยหน้าข้ึนยิ้มเกือบเป็ นเหยียด ยกั ไหล่ขณะ
ตอบหว้ น ๆ

"สาหรับคนอ่ืนจะยงั ไงไม่ทราบ แต่สาหรับฉัน
ไม่ใช่แน่"

"ออ้ ....อยา่ งน้นั หรือครับ....."
วายุพยกั หน้าเป็ นเชิงรับรู้ เด็กเงยหน้าข้ึนอย่าง
เตรียมพร้อม แต่เม่ือเขาผละไปแต่โดยดี จึงก้มลงตัก
อาหารกินต่อ นายปิ ยะยกเหยือกเบียร์ข้ึนจิบ พอลดลงก็
ถามเบาๆ วา่
"หนูรู้จกั กบั เขามานานแลว้ หรือ ?"
"อะไรคะ !" ลูกสาวทาตาโต "แทบจะไม่รู้จกั กนั
ดว้ ยซ้า ก็วนั น้นั เขาไปบอกวา่ คุณพอ่ อยากพบหนู ก็ไม่ได้
พดู อะไรกนั มากหรอกค่ะ"
"ท่าทางไม่เบา" เขาพูดเหมือนบ่น "ถอดมาจาก
พ่อเขาเกือบหมดเชียว แต่ท่าทางจะฉลาดกว่ามาก ตัว
พ่อน่ะไม่มีอะไรหรอก ขอให้ไดส้ นุกเป็ นพอ นายคนน้ีดู
คม ๆ ลึก ๆ ชอบกล"
คน "คม ๆ ลึก ๆ" ที่ว่า ขณะน้ีกาลงั ยืนทามือทา
ไม้พูดกับสตรีนางน้ันอยู่ แล้วถึงกบั จูงมือไปยงั โต๊ะตวั

๒๘๐ มาลยั รกั

หน่ึง รุ นหลังให้น่ัง ตัวเองก็ก้มหน้าลงพูดด้วยสัก
ประเด๋ียวกเ็ ดินยมิ้ แยม้ กลบั มา

"พูดง่ายครับ"
เขายงั คงย้าประโยคเดิม พลางหย่อนตัวลงนั่ง
นายปิ ยะเหลือบมองไปแลว้ กห็ นั มาพูดคลีายหวงั ดี
"ง่ายแน่นะครับ นงั่ คนเดียวอยา่ งน้นั ดูน่าเกลียด"
"ไมเ่ ป็นไรครับ เดี๋ยวเพื่อนเขาก็มา"
ชายหนุ่มทาเสียงไม่สนใจขณะทรุดตวั ลงนงั่ "ตะ
ก้ีลากผมมาใหเ้ ป็นเพ่อื น ตอนน้นั ยวั ะแทบตายเต่ตอนน้ี"
เขาลดเสียงลง พลางทาตาฉ่า มองไปยงั คน ท่ีนง่ั
ตรงขา้ ม "แต่ตอนน้ีกลบั ตอ้ งนึกขอบใจเขา เพราะทาให้
ผมไดพ้ บคุณปิ ยะ และคุณ "
เด็กเมม้ ปาก มองท่ากม้ ศีรษะน้อย ๆ ให้เธอน้ัน
อยา่ งชิงชงั ขยบั ปากจะโตต้ อบ แต่พอเห็นท่าทางเร่ือย ๆ
เฉย ๆของบิดา จึงลม้ เลิกกวามต้งั ใจ แต่แลว้ ก็ตอ้ งเงยหนา้
ข้ึนอีกเมื่อเขาชะโงกหนา้ มาถามวา่
"สอบเสร็จแลว้ หรือฮะ ?"
"ก็นี่ไงครับ พาเขามาฉลองท่ีสอบเสร็จ"
ผู้เป็ นพ่อตอบแทนเสี ยเอง ปิ ยากรณ์จึงไม่
จาเป็ นตอ้ งฝื นใจตอบ ท้งั ๆ ที่อยากจะเอาอะไรทุ่มหน้า

วาสนา ๒๘๑

ระรื่นน้นั เตม็ กาลงั แลว้ เสียงนายปิ ฮะที่อุทานอยา่ งเพิ่งนึก
ข้ึนได้

"อา้ ว! มวั แต่คุย คุณยงั ไม่ส่ังอะไรเลย อะไรดีครับ
เท่ียง ๆ อยา่ งน้ี คนหนุ่มเห็นจะตอ้ งวสิ ก้ี...? ท่าทางคุณคง
ไม่ชอบเบียร์อยา่ งผมหรอก"

วายหุ วั เราะ
"แหม แม่นเป๋ งเลย สมกบั เป็นผเู้ ช่ียวชาญ"
"พดู อยา่ งน้ีไม่ทราบวา่ เป็นการชมหรือประชดกนั
แน่ !"
ท่าทางคนพดู แสดงถึงความท่ีไดผ้ า่ นชีวติ มาอยา่ ง
โชกโชนเพราะเป็ นไปอยา่ งแนบเนียน เช่นคนอารมณ์ดี
คนหน่ึง หากแตเ่ พราะอีกฝ่ ายพยายามมองลึกซ้ึงไปกวา่
น้นั จึงเขา้ ใจอารมณ์ที่แทจ้ ริงน้นั ไดเ้ ป็ นอยา่ งดี วายยุ มิ้
หนกั ข้ึน
"ทาไมถึงคิดว่าผมประชดล่ะครับ ? ผมพูดอยา่ ง
จริงใจ ต่างหาก ใคร ๆ รวมท้งั คุณพ่อผม ต่างก็พูดกัน
ท้งั น้นั วา่ คุณปิ ยะนะยอดจริงๆ ควรที่คุณเอ.....แหม ผมก็
ยงั ไมร่ ู้จกั ชื่อคุณ เสียดว้ ย...."
เขาเกาทา้ ยทอยพลางมองเด็ก แต่ฝ่ ายน้นั ตีสีหนา้
ป่ึ ง ๆ ดงั ไมไ่ ดย้ นิ จึงพดู ต่อเป็นเชิงแกเ้ กอ้ วา่

๒๘๒ มาลยั รกั

"ควรท่ีผเู้ ป็นลูกจะภูมิใจอยา่ งยง่ิ นะครับ"
"แหม ขอบคุณมากท่ีอุตสาห์ชม เห็นทีจะต้อง
เล้ียงเหลา้
นายปิ ยะพูดติดตลก แต่แววตาท่ีมองชายหนุ่ม
ประหน่ึงผใู้ หญ่ท่ีมองดูเด็กที่สาคญั ตวั วา่ เก่ง แลว้ ก็หนั ไป
สั่งบริกรท่ียืนคอยท่าอยู่เเลว้ วายุหนั ไปพยกั พเยิดกบั เด็ก
สาวราวกบั ไมร่ ู้ถึงกิริยาวางป่ึ งน้นั
"พูดดีเป็นสีแก่ปากอยา่ งน้ีแหละ..... "
แลว้ ก็หยุดลงเล็กนอ้ ยคลา้ ยนึกอะไรข้ึนได้ ก่อน
จะชะโงกขา้ มโตะ๊ ไปถาม
"เอ.....ประทานโทษเถิดครับ รู้สึกเมื่อเช้าน้ีเห็น
นอ้ งชาย ผมเขาพูด ๆ ว่า คุณกบั เพื่อน ๆ นดั ไปเท่ียวกนั
ไมใ่ ช่หรือฮะ ประทานโทษนะฮะถา้ ผมจะเขา้ ใจผดิ ?"
เ ด็ ก เ อ น ห ลัง พิ ง พ นั ก พ ล า ง เ อ้ื อ ม มื อ ไ ป ห ยิ บ
กระดาษนุ่มมาซบั ปากชา้ ๆ ปล่อยช่วงเวลาห่างไวเ้ ล็กนอ้ ย
แลว้ ก็ตอบ
"นดั ทาขนมคะ่ "
"ออ้ ....หรือฮะ... เอ...แลว้ นายอูด๊ ไปดว้ ยหรือเปล่า
ฮะ ?"

วาสนา ๒๘๓

กิริยาที่ทา้ วขอ้ ศอกบนโต๊ะขณะเหลือบตาถาม
เห็นไดช้ ดั ว่าเป็ นกิริยท่ีปรุงแต่งข้ึนโดยเฉพาะ เด็กขมวด
คิ้ว ใบหนา้ ขรึม ๆ ออกข้ีอายของเด็กหนุ่มอีกผูห้ น่ึงแว่บ
เขา้ มาในคววามคิด ราวกบั จะเปรียบเทียบกบั ท่าทางท่ีเธอ
ลงความเห็นวา่ "ทะล่ึง" ของคนๆน้ี

"ไป....ค่ะ"
"ออ้ นอ้ งชายคุณวายกุ ็ไปดว้ ยหรือครับ ผมไม่ยกั
เห็น ?"
นายปิ ยะถามข้ึนบา้ ง บีเด็กจึงหนั ไปตอบบิดาวา่
"คะ่ ตอนคุณพอ่ ไป คุณอูด๊ อยใู่ นครัว"
"หรือฮะ ?"
วายุอุทน แต่พอเด็กตวดั ตามอง เขากลบั ทาหน้า
ขึงขงั
"นายอู๊ดเขาทากบั ขา้ วเก่งฮะ เป็ นเกือบทุกอย่าง
เลย ไปท่ีไหนมีแตค่ นชอบ ผดิ กบั ผม....ดีแต่กิน.... "
เด็กสาวยิ้มนิด ๆ คลา้ ยสมเพช ประหน่ึงรับรอง
คาพูดน้นั ฝ่ ายน้นั ยกแกว้ บางใส่ข้ึนจรดริมผีปาก จึงไม่มี
โอกาสเห็นดวงตาเยือกเย็นของผูท้ ี่นั่งพ่นควนั บุหรี่ตาม
สบายน้นั จนเมื่อถอนแกว้ ออกจากปาก จึงมีอาการเกือบ
เป็นซะงกั เม่ือเสียงเรื่อย ๆ ถามข้ึนวา่

๒๘๔ มาลยั รกั

"คุณหญิงนอ้ ยเป็นไงบา้ งครับ ?"
อาการชะงกั งนั เป็ นไปเพียงนิดเดียวก็เปลี่ยนไป
ทนั ที วายเุ ลิกคิว้ ทาเสียงขนั ๆ
"สบายดีครับ ขอบพระคุณท่ีถามถึง"
"ท่าทางเธอไม่ค่อยแขง็ แรงนะครับ"
"ครับ"
เขามองสบตาล้าลึกน้นั ตรง ๆ แลว้ หวั เราะอีก
"กลุม้ ใจเหมือนกนั ท่ีไม่ยอมอว้ นเสียที น่ียงั คิด ๆ
วา่ เห็นทีจะตอ้ งใช้ไมต้ ายเสียแล้ว แต่ไดย้ ินว่าผูห้ ญิงเขา
กลวั อว้ นกนั ไมใ่ ช่หรือฮะ ?"
"เอ....ยงั ไงก็ไม่ทราบ เพราะมีผหู้ ญิงนงั่ อยูใ่ นท่ีน่ี
ดว้ ยอีกคน"
นายปิ ยะมองหนา้ ลูกสาวลอ้ ๆ "พูดมากคงไม่เป็ น
ศรีแก่ปากแน่ หรือวา่ ไงลูก?'
ลูกสาวยิ้มเฉย พลางเลื่อนถ้วยชามเป็ นชุด
ตรงหนา้ ผเู้ ป็นพอ่ จึงกลุ ีกจอขยบั กาย
"อ่ิมหรือลูก ง้นั ขนมอะไรดีล่ะ ไอศกรีมไหม ?"
"ไมด่ ีกวา่ คะ่ "
ลูกสาวสั่นหน้า ชายตามองคนที่นงั่ ร่วมโต๊ะนิด
หน่ึง แลว้ กพ็ ูดคลอหวั เราะวา่

วาสนา ๒๘๕

"เดี๋ยวอว้ น...."
คราวน้ีผเู้ ป็นพอ่ หวั เราะเสียงดงั "น้นั ไง ๆ วา่ แลว้
ไหมล่ะ พูดดีเป็นศรีแก่ปาก โดนเหน็บเขา้ ใหแ้ ลว้ "
"คุณ.....แกแก่งจริง ๆ ฮะ"
ชา ย ห นุ่ ม ยิ้ม เ ยือ น ต า เ กื อ บเ ป็ น ป ร ะ ก า ย
ออ่ นหวานมองเธอน่ึงโดยมีคิดปิ ดบงั
"ผมเคยเห็นฝีมือมาแลว้ "
"เห็นยงั ไง?"'
เสียงนายปิ ยะเกือบห้วน แต่ราวกบั รู้ตวั เสียงที่
ตามมาจึงออกหวั เราะเช่นเดียวกบั ใบหนา้
"พูดเหมือนยายหนูเป็ นนกั เลงง้นั แหละ"
"ยายหนู" นง่ั ทาหนา้ เฉย แมจ้ ะกาลงั ถูกวิจารณ์ก็
ทาเหมือนไมส่ นใจ ซ่ึงความจริงก็เป็นเช่นน้นั เพราะในใจ
กาลงั ลอบพิจารณาท่าทีสง่าภาคภูมิของบิดาเงียบ ๆ นาน
มาแล้ว เธอเคยฝันที่จะมีวนั เช่นน้ีบา้ ง วนั ท่ีมีพ่อคอยให้
ความอบอุ่นอยูข่ า้ ง ๆ โดยไม่จาเป็ นว่าจะมีสภาพเช่นไร
อาจจะเป็ นชายแก่สกปรก สักคนหรือเป็ นอะไรก็ได้ ขอ
แต่ให้เป็ นพ่อเท่าน้นั ....มาบดั น้ี เธอไดต้ ามความฝันน้ัน
แล้ว หนาซ้ ายงั ปรากฏว่า พ่อของเธอเป็ นชายสูงสง่า
ภาคภูมิ เป็ นผูด้ ีทุกกระเบียดนิ้ว แล้วจะไม่ให้เธอภูมิใจ

๒๘๖ มาลยั รกั

กระไรไหว ความรู้สึกเช่นน้ีเองท่ีทาใหเ้ ธอหมายมน่ั วา่ สัก
วนั หน่ึง เธอจะตอ้ งเป็ นผูร้ วมบิดามารดาเขา้ ดว้ ยกนั ให้ได้
....

"แหม...ใครจะกลา้ วา่ คุณ.....หนูอยา่ งน้นั "
เสียงระร่ืนของ "นายนนั่ " ทาให้ปี ยาภรณ์ตาขุ่น
และถึงกบั อดใจไวไ้ ม่อยเู่ มื่อตากร่ิมคู่น้นั ทอกจบั เธออยา่ ง
ลอ้ เลียน
"เป็ นนักเลงจริง ๆ ก็ดีชิฮะ จะได้ไม่มีใครกล้า
แหยม"
"ถ้าฉันเป็ นนักเลง คุณอาจจะไม่มีโอกาสเดิน
ตรอกน้นั อีก"
"ทาไมล่ะฮะ ?"
เขาทาตาโต "ความจริงผมควรจะปลอดภยั กว่า
น้นั เสียอีกไม่ใช่หรือฮะ โธ่ มีนกั เลงใหญ่อยู่ขา้ งบา้ นท้งั
คน นอนตาหลบั
"ถึงไมเ่ ป็นนกั เลง อาแต่ลูกนกั เลง คุณก็คงถึงตาย
ได"้
นายปิ ยะขดั ยิ้มๆ เป็ นเชิงเยา้ จนเด็กอดมองอย่าง
พิศวงมิได้ แมจ้ ะยงั ไม่ชินกับผูเ้ ป็ นพ่อเท่าใด แต่อะไร
อยา่ งหน่ึง ทาใหค้ ่อนขา้ งแน่ใจวา่ ทา่ นเองก็มิไดพ้ อใจชาย

วาสนา ๒๘๗

ผูน้ ้ีเลย แต่เหตุใดจึงยงั ตอ้ งฝื นสีหน้ดว้ ยเล่า เช่นน้ีละมงั
วิสัยพ่อคา้ ? เธอเองก็มกั ไดย้ ินผูเ้ ป็ นยายพูดกรอกหูอยู่
เสมอวา่

"พอ่ เอง็ มนั พอ่ คา้ ไวใ้ จไม่ได้ ปากอยา่ งใจอยา่ ง"
ชายหนุ่มผู้น้ี อาจจะมีสิ่ งใด ส่ิ งหน่ึ งที่ท่าน
ตอ้ งการจากเขา ซ่ึงอาจจะเก่ียวกบั ผูห้ ญิงท่ีช่ือหญิงน้อย
น้นั กไ็ ด.้ ....เสียง "นายน้นั " ตอบทนั ควนั
"แต่ผมก็คงไม่ตายแน่ เพราะคุณปิ ยะเป็ นพ่อค้า
มิใช่ นกั เลง เอ...หรือผมจะเขา้ ใจผดิ ?"
"ก็คุณเขา้ ใจวา่ อยา่ งไรเล่า ?"
น้าเสียงน้นั ยงั คงแสดงความใจเยน็ เตม็ ท่ี พลางยก
นาฬิกาขอ้ มือข้ึนดู แลว้ ก็ตดั บทยมิ้ ๆ
"เรายงั มีเวลาคุยกนั อีกมิใช่หรือครับ วนั น้ีผมขอ
ยกฟ้องสักวนั จะอนุญาตไหม?...วา่ ไงลูก ตกลงตามที่พ่อ
บอกนะจะ๊ ?"
ตอนท้ายเขาถามบุตรีด้วยท่วงท่าอ่อนโยน โดย
มิไดส้ นใจ กบั ชายหนุ่มท่ียงั คงนงั่ ตีหนา้ ระรื่นไม่รู้ไม่ช้ีนนั่
อีก เด็กมิไดต้ อบทนั ที จากท่าทีที่เจา้ ตวั เอานิ้วช้ีกรีด ไปมา
บนโตะ๊ บอกใหร้ ู้วา่ กาลงั ครุ่นคิดอยา่ งหนกั

๒๘๘ มาลยั รกั

"ค่ะ แต่กบไปนานไม่ไดน้ ะคะ บอกแม่ว่าจะรีบ
กลบั ..แต่คุณพอ่ ไม่ตอ้ งกลบั มารับกบหรอกค่ะ ทิ้งกบไวท้ ี่
...บา้ นโนน้ ก่อนก็ได้ แลว้ กบค่อยกลบั เองได"้

"ไม่ไดห้ รอกลูก คุณแม่หนูจะวา่ ยงั ไงท่ีปล่อยให้
หนูกลับเอง จริงๆ นะ ถ้าไม่ใช่ท่านรัฐมนตรีพ่อจะไม่
เสียเวลาคิดเลย"

บิดาบ่นพึมพาในตอนท้ายอย่างตดั สินใจไม่ถูก
เเต่ในนาทีต่อมาคิ้วที่ขมวดอยูก่ ็คลายออก เม่ือชายหนุ่มที่
นงั่ ราวไม่สนใจต่อส่ิงใดท้งั หมด พูดข้ึนมาลอย ๆ วา่

"จะรังเกียจไหมล่ะครับ หากผมจะขอเป็ นผู้
แกป้ ัญหาน้ีเอง?"

๒๑...

เด็ก มองหนา้ เขาราวจะพูดวา่ "ธุระไม่ใช่" แต่ฝ่ าย
น้นั ตีสีหนา้ ไม่รู้ไมช่ ้ี ย้าอีกวา่

"จริงๆ นะครับ ผมจะเป็นผแู้ กป้ ัญหาใหเ้ อง"
นายปิ ยะเลิกคิ้ว "ปัญหาอะไร ?"
"อา้ วก็ปัญหาที่พูดเมื่อก้ีไงครับ ท่ีว่าคุณ....เออ้ ...
หนูตอ้ งกลบั บา้ นเอง... "
"ขอโทษ ฉนั ไม่ไดช้ ่ือหนู"
เด็กขดั ห้วนๆ ก่อนท่ีเขาจะทนั จบประโยด ฝ่ าย
น้นั ยมิ้ ออ่ นหวาน
"กผ็ มไมท่ ราบจะเรียกคุณยงั ไงนี่ครับ"
เธอจึงเงี ยบเสี ยงลงโดยพยายามนับหน่ึ งถึ งสิ บ
อยา่ ง อดทน พร้อม ๆ กนั น้นั กใ็ หร้ ู้สึกแปลกใจบิดาข้ึนมา

๒๙๐ มาลยั รกั

ครามครัน ดูท่านไม่รู้สึกเสียเลยหรือไร ต่อคาพูดและ
กิริยาท่ีส่อถึงความหยามหยนั ท่านของชายผนู้ ้ี

"บา้ นผมอยใู่ กลก้ บั คุณ....."
นายน้นั พูดข้ึนเร่ือย ๆ โดยเวน้ คาทา้ ยไวเ้ ป็ นการ
แสดงวา่ "ไม่เรียกก็ได"้ คุณปิ ยะคงไวใ้ จ หากผมจะ.....ขอ
อา-สา-ไปส่ง"
"แหม ขอบคุณมากครับ แต่เห็นทีจะต้องขอ
ปฏิเสธความปรารถนาดีของคุณ เพราะผมจะพายายหนู
ไปเท่ียวท่ีบา้ นก่อน"
"ก็ไม่เป็ นไรน่ีครับ เพราะผมก็กาลังจะขอไป
เท่ียวบา้ นคุณเหมือนกนั .....คงไม่รังเกียจ ?"
ประโยคท้ายเขา เงยหน้าข้ึน จากการ จอ้ งมอง
แกว้ เหลา้ ที่หมุนเล่นในมือ มองหน้าผูอ้ าวุโสกวา่ ยิ้ม ๆ ดู
เหมือนฝ่ ายน้นั จะยมิ้ เยอื กเยน็ ขณะกม้ ศีรษะใหเ้ นิบ ๆ
"รู้สึกเป็นเกียรติอยา่ งยง่ิ ครับ"
บา้ นหลงั เล็ก ๆ หลงั น้นั สวยราวกบั บา้ นตุ๊กตาใน
เทพนิยาย เพราะจากรูปทรงแบบเก๋และสีสันสวยสดที่
ทาสลบั ไวอ้ ยา่ งมีศิลป และยิง่ เมื่อมาประกอบ เขา้ กบั เนิน
หญา้ เขียวสดท่ีลาดลงมาโดยรอบของตวั บ้าน ทาให้บา้ น

วาสนา ๒๙๑

หลงั น้นั ดูเด่นกวา่ บา้ นหลงั ใหญ่ ๆโต ๆ ในละแวกน้นั โดย
สิ้นเชิง

"โอโ้ ฮ อยา่ งกบั บา้ นสโนวไ์ วท"์
เสียงคนท่ีเดินร้ังทา้ ยอุทานข้ึนอยา่ งครึกคร้ัน โดย
ไม่มีโอกาสเห็นแววตาของเด็กสาวท่ีเดินเคียงมากบั บิดา
ขา้ งหนา้ นายปิ ยะหนั ไปยมิ้ รับ
"ไม่ใช่สโนวไ์ วทห์ รอกครับ เพราะบา้ นน้ีไม่มีเจา้
หญิง.... "
"ทาไมจะไม่มีคะ"
ลูกสาวแยง้ เสียงเบา ตาที่เหลือบแลข้ึนไปบนบา้ น
มีริ้วรอยอย่างหน่ึงขนผูเ้ ป็ นพ่อตอ้ งเงยหน้าข้ึนมองตาม
ทนั ที
"ดูเหมือนกบจะเห็นเจา้ หญิงโผล่หนา้ ต่าง ออกมา
มองเราแน่ะค่ะ
น้าเสียงน้นั ไม่มีส่ิงใดสะดุดความรู้สึกนอกจาก
อาการเมินหน้ามาหัวเราะ นายปิ ยะชาเลืองมองข้ึนไป
แวบ่ หน่ึงก่อนจะยกมือข้ึนโอบไหล่เล็กน้นั กม้ ลงพูดเสียง
ออ่ นโยนวา่
"ใครบอกเจ้าหญิง เจ้าหญิงของพ่อยืนอยู่ที่นี่
ต่างหาก.....ไป ข้ึนไปบนบ้านเร็วลูก คุณวรรณเขาคง

๒๙๒ มาลยั รกั

เตรียมขนมไวใ้ ห้เราแลว้ ละ.....เชิญครับคุณวายุ บา้ นคบั
แคบไปหน่อยนะครับ"

วายุคอ้ มศีรษะรับ ขณะกา้ วตามร่างสูงใหญ่ท่ีเดิน
เอามือโอบไหล่ลูกสาวเดินนาไปดว้ ยท่าทางร่าเริง แล้ว
รอยยมิ้ ขาขนั ก็ปรากฏข้ึนท้งั สีหนา้ และแววตา

"เจา้ หญิงของพอ่ สโนวไ์ วทส์ มยั น้ีเกง้ กา้ งดี"
"ถึงคบั แคบแตก่ ็น่ารักนะครับ"
เขาตามข้ึนไปพูดติด ๆ "ถา้ ผมแต่งงาน เห็นทีจะ
ขอถอกแบบอยา่ งน้ีบา้ ง หวงไหมครับ"
ฝ่ ายน้นั หนั มายมิ้ ละไม แต่แววตาขรึมลง
"ผมวา่ คุณ หญิงนอ้ ยคงไม่ชอบบา้ นเด็ก ๆ แบบน้ี
หรอกกะมงั หลงั น้ีตอ้ งเดก็ ขนาดยายหนู"
เขาหันมาทางคนท่ียืนเอามือไพล่หลังเอียงคอ
มองตรงน้นั ทีตรงน้ีทีคล้ายเพลิดเพลิน เอียงหน้าลงพูด
เตียงอ่อนวา่
"บา้ นหลังน้ีพ่อสร้างเพราะรู้ว่าหนูตอ้ งชอบแน่
ๆ"
"อะไรกนั คะ ?"

วาสนา ๒๙๓

ลูกสาวหัวเราะทาท่าไม่เช่ือถือ "ทาไมคุณพ่อ
จะตอ้ งสร้างเพราะรู้วา่ หนูชอบ"

"ก็หนูไม่คิดจะมาอยกู่ บั พอ่ หรอกหรือ ?"
ลูกสาวส่ันหน้าปฏิเสธทนั ควนั ผูเ้ ป็ นพ่อจึงถอน
ใจเบา ๆ
"เข้าไปข้างในก่อนเถอะ....เออแน่ะ เด็ก ๆ
หายไปไหนหมด ไม่ยอมโผล่ออกมาสกั คน ?"'
เสียงบ่นเบา ๆ ในตอนท้าย ทาให้ผูเ้ ป็ นลูกอด
ชาเลืองมองมิได้ พอเห็นใบหนา้ ขาวสะอาดที่มกั อ่อนโยน
เป็ นนิจขณะกม้ ลงพูดกบั เธอขรึมลงจึงออกใจหาย เอ้ือม
มือไปแตะแขนทา่ น ทนั ที
"คุณพอ่ คะ !"
"จะ๊ ?"
ท่านหนั มายิ้มพร้อมกบั เลิกคิ้วเป็ นทีถาม เด็กทา
หนา้ คร่ึงบ้ึงคร่ึงยมิ้ ดว้ ยไม่รู้จะพูดวา่ กระไร แต่พออา้ ปาก
จะพูด ก็มีอนั ตอ้ งปิ ดลงชา้ ๆ และเมม้ สนิทในที่สุด
"กลบั มาแลว้ หรือคะ ?"
เสียงค่อนขา้ งห้าวคลา้ ยเป็ นหวดั ถามเขา้ มาก่อน
ปรากฏตวั นายปิ ยะเหลียวไปยิม้ คลายมือท่ีโอบไหล่น้นั
ลงเกือบพร้อม ๆ กบั กม้ ลงกระซิบบอกอยา่ งรีบด่วน

๒๙๔ มาลยั รกั

"คุณวรรณไงลูก"
ลูกสาวยิม้ น้อย ๆ ใบหน้าสงบเฉย แต่ตาจบั มอง
ช่องประตูเขมง็ กล่ินหอมอยา่ งหน่ึงโชยวูบเขา้ มาก่อนร่าง
สูงระหงในเส้ือกางเกงเป็นชุดจะกรายเขา้ มาเพยี งเลก็ นอ้ ย
"อุย๊ ตาย.....ยายหนู !"
คนทกั เบิกตาที่วาดไวอ้ ยา่ งบรรจง ขณะยืนเอามือ
ขา้ งหน่ึงเกาะขอบประตูไวด้ ว้ ยท่วงท่าเก๋ไก๋
"นา้ กาลงั วติ กวา่ จะไม่มาทานทาขนมไวเ้ ยอะแยะ
.....เอ ....แขกพเิ ศษหรือคะนนั่ ?"
ส ต รี ผู้น้ัน เ ลิ ก คิ้ว เ รี ย ว เ ล็ ก นิ ด ๆ ข ณ ะ ยิ้ม
อ่อนหวานกบั "แขกพิเศษ โดยชายตาผา่ นเด็กสาวแวบ่ ห
น่ึงมาสุดท่ีสามี
"จะ้ แขกพิเศษ"
นายปิ ยะรับคา "ลูกชายท่านเจา้ คุณกฤษฎีกาไง
ครับ บงั เอิญไปเจอกนั ที่โฮเตล็ กเ็ ลยเชิญมาดว้ ย"
"ผมขอตามมาเองตา่ งหาก"
ชายหนุ่มแย้งยิ้ม ๆ พลางยกตุ๊ กตาหยกบน
เปี ยนโนข้ึนพิจารณา คุณวรรณราเดินเขา้ ไปใกล้แลว้ พูด
เป็ นเชิงอธิบาย

วาสนา ๒๙๕

เทพีสันติภาพองค์จาลอง คุณปิ ยะประมูลไดม้ า
คราวที่มีการเลหลงั คร้ังใหญ่"

" ฝีมือดีมาก"
วายุหันมายิ้มที่มุมปาก พลางกวาดตามองร่าง
ระหงตรงหนา้ อยา่ งรวดเร็ว ชว่ั ครู่ก็ชะโงกหน้าเขา้ ไปพูด
เสียงเบาวา่
"เอ..เราเคยพบกนั ท่ีไหนมาก่อนหรือเปล่าครับ ?"
ฝ่ ายน้นั หวั เราะเบา ๆ "ก็ไม่แน่.....ฉนั ก็รู้สึกคุน้ ๆ
หน้าคุณอยู่เหมือนกัน ท่าทางคุณคงไม่ค่อยขาดงาน
เหมือนกนั น้ี"
"ง้นั ก็คอเดียวกนั "
ชายหนุ่มสรุป พลางเหลือบตาไปยงั คนที่ยืนยิ้ม
ละไมอยกู่ บั ลูกสาว พอสบตากนั เขากพ็ ดู ข้ึนลอย ๆ
"คอเดียวกนั แต่คนละใจ เอ..ผมพูดอย่างน้ีคุณปิ
ยะ คงไมค่ ิดเป็นอื่นนะครับ ?"
"ทาไมจะตอ้ งคิดเป็นอื่น ?"
ผูส้ ูงวยั กว่าเลิกคิ้วอย่างขัน ๆ "ถ้าคิด ผมคงไม่
เชิญคุณมาหรอก เป็ นแค่สงสัยว่าหากเป็ นการเล่นเกม
อะไรกนั สกั อยา่ ง.... "

๒๙๖ มาลยั รกั

เขาเวน้ ระยะนิด ๆ มองสีหนา้ คลายลงของฝ่ ายน้นั
อยา่ งใจเยน็ กล่าวต่อชา้ ๆ วา่

"อาจจะเป็นตอนกาลงั แกม้ ือก็ได.้ ...."
"แต่ผมยงั ไม่เสียนี่ครับ" วายุสวนข้ึนเกือบทนั ที
"จึงไม่ใช่การแก้มือ แต่ถึงใช่ ผมก็คงยงั ไม่เลือกวนั น้ี
หรอกครับ"
เขาพุ่งสายตาไปยงั คนท่ียนื ทาหนา้ เฉยอยกู่ บั บิดา
นายปิ ยะมองตามแลว้ ก็ยิ้มหนกั ข้ึน กม้ ศีรษะให้ขณะพูด
เสียงนุ่มนวล
"ไม่วา่ วนั น้ีหรือวนั ไหน คุณจะไม่มีวนั แกม้ ือผม
ได้ เดด็ ขาด
"ผมจะลองดู"
วายุพูดเสียงหนักแน่น ตาเป็ นประกายจับจ้อง
หนา้ นวลขาวของเด็กสาวน่ิง เด็กหนั ขวบั มาเจอจึงขมวด
คิว้ โดยไม่มีโอกาสรู้ตวั เลยวา่ กาลงั เป็นตวั ต่อเกมของชาย
หนุ่มผนู้ ้ี !
"คุณคะ.... "
คุณวรรณราเดินมาเกาะแขนสามี พลางยิม้ กบั เด็ก
อยา่ งอ่อนหวาน

วาสนา ๒๙๗

"ทิ้งยายหนูไวก้ บั ดิฉันเถอะค่ะ ได้เวลานัดแล้ว"
นายปิ ยะยกนาฬิกาขอ้ มือข้ึนดูแลว้ พยกั หนา้
"ขอบคุณมากที่เตือน ผมเกือบลืมไปแล้ว
เหมือนกนั มวั แต่คุยกบั คุณวายุเสียเพลิน...ว่างยั ลูกอยูก่ บั
คุณวรรณไดไ้ หมจะ๊ ?"
"ทาไมจะไม่ไดค้ ะ"
เด็ก ปรายตา มองหน้าเรียวยาว ท่ียิม้ มองตน อยู่
น้นั อยา่ งเฉยเมย "คุณพ่อพาหนูมาเพ่ือให้อยู่กบั คุณวรรณ
ไมใ่ ช่หรือคะ ?"
"จะ้ ....จะ้ "
บิดารีบรับคา ชายตามองภรรยานิดหน่ึงต่อคาว่า
"คุณวรรณ" ท่ีลูกสาวกล่าวอยา่ งชดั เจน "พ่อเสียใจดว้ ยท่ี
ติดนดั เอาไวว้ นั หลงั พ่อค่อยไปรับหนูไปเท่ียวใหม่นะจะ้
?"
"ความจริงไม่จาเป็นกไ็ ดน้ ่ีคะ"
ลูกสาวยิ้มพราย ย่ิงเห็นรอยยิ้มอ่อนหวานของ
มารดาเล้ียง และท่ทางเลิกคิ้วยมิ้ ๆ ของชายหนุ่มท่ีมาดว้ ย
ความรู้สึกอย่างหน่ึงทาให้ขอบตาอุ่น ๆ ข้ึนมา แต่เป็ น
เพียงชวั่ ขณะท่ีเมินหนา้ ไปเท่าน้นั พอหนั มาอีกทีก็หวั เราะ
ทาหนา้ ซ่ือพดู ตอ่

๒๙๘ มาลยั รกั

"เพราะกบอยูท่ รงเทพ ๆฯ มาต้งั แต่เกิด เห็นจนข้ี
เกียจจะเห็น คนเพิ่งกลบั จากเมืองนอกเมืองนาซิคะ อาจจะ
แปลกใจอย"ู่

"รวมท้งั ฉันดว้ ยซิหนู" คุณวรรณราพูดเสียงเยน็
แต่ สีหน้ายงั ยิ้มน้อย ๆ"ฉันจากเมืองไทยไปต้งั แต่หนูยงั
แบเบาะ กลบั มาจึงน่าแปลกตาแปลกใจมากกวา่ รวมท้งั
แปลกตาแปลกใจตวั หนูดว้ ย"

คุณวรรณรากามือประกอบคาวา่ "แบเบาะ" ทาให้
สีหนา้ เดก็ เขม้ ข้ึน เสียงจึงสัน่ จนน่าเจบ็ ใจตวั เอง

"ก็น่าแปลกใจหรอกค่ะ เพราะเราไม่เคยคิดว่า
จะตอ้ งมายนื คุยกนั อยา่ งน้ีสกั หน่อยไมใ่ ช่หรือคะ ?"

ฝ่ ายน้ันยิ้มหนักข้ึน ปรายตามองสามีประหน่ึง
เยาะ "น่ันนะซิ เราไม่เคยคิดท่ีจะรบกวนหนูถึงขนาดน้ี
หรอก แต่คุณพอ่ หนูเขาบงั เอิญมีลูกคนเดียวเสียดว้ ย ก็เลย
ช่วยไม่ได"้

ท่าทางที่ยกั ไหล่น้อย ๆ พลางแบมือประกอบ
คาพดู ไมน่ ่าท่ีหญิงวยั กลางคนเช่นน้ีจะทาไดส้ วยงามเทา่
ร่ างระหงในเคร่ื องแต่งกายงดงามบอกถึ งรสนิ ยมสู งน้ ัน
ทาใหก้ ิริยาท้งั หมดกลมกลืนกนั ดงั เช่นหญิงชาวตะวนั ตก
คนหน่ึงดูไม่น่าเกลียด

วาสนา ๒๙๙

"แสดงวา่ ถา้ ไม่จาเป็ นจริงๆ เราก็คงไม่เก่ียวขอ้ ง
กนั สินะค่ะ? "

เด็กยังคงทาเสียงเซ้าซ้ี ดังกาลังพูดถึงเรื่ องที่
น่าสนใจ เร่ืองใดเร่ืองหน่ึง ชายตามองบิดาก็เห็นกม้ หนา้
กม้ ตาขยบั ไทดงั ไม่ไดย้ ินจึงเนน้ เสียงจนบิดาตอ้ งเงยหนา้
ข้ึนจนได้

"น่าเสียดายท่ีไม่มีน้อง ไม่ง้ันคุณพ่อคงไม่ต้อง
ลาบากอยา่ งน้ี"

"อา้ ว ไม่ดีหรือฮะ ?"
ช า ย ห นุ่ ม ท่ี ท า เ ส มื อ น ไ ม่ ส น อ ก ส น ใ จ อ ะ ไ ร
ท้งั หมดนอกจากกม้ ๆ เงย ๆ มองขวดเหลา้ สีต่าง ๆ ในตู้
อุตส่าห์หนั มาแยง้ เสียงดงั
"จะไดเ้ ป็ นทายาทคนเดียวไงฮะถา้ ยงั ไงผมจะได้
ขอสมคั รเป็นเพ่อื นดว้ ยคน"
คุณวรรณราเดินเขา้ ไปหยิบเส้ือนอกส่งให้สามี
เขารับมาพาดบ่าก่อนจะพูดเบา ๆ
"ฝากลูกดว้ ยนะครับ"
"วางใจเถิดค่ะ"