มาลัยรัก วาสนา เล่ม 1

๑๐๐ มาลยั รกั

"คุณพ่อผมท่านเป็ นขุนนาง สืบตระกูลมาจากขนุ
นางช้นั ผูใ้ หญ่ หากแต่ท่านกลบั ถูกกล่าวหาวา่ เป็ นผูพ้ ลิก
ตระกูลข้ึนใหม่โดยมีผมเป็ นทายาท ราชกฤษฎีกาไม่เคยมี
ใครเสเพล แต่ผมเสเพล อาจจะรุนแรงไป เพราะไดย้ ินแต่
คุณแม่ผมเรียกอยคู่ นเดียว เอาเป็นวา่ เหลวไหลกพ็ อ.... "

"ไม่เก่ียวกนั สักนิดนี่คะ"
"เก่ียวซิฮะ" เขาขดั ทนั ควนั คราบน้าตาบนร่อง
แกม้ ซูบทาให้เขาตอ้ งล้วงผา้ เช็ดหน้าของตนเองออกมา
ทาทา่ จะยนื่ ให้ หากฝ่ ายน้นั รีบเมินลงป้ายตา ใบหนา้ เป็ นสี
จดั ข้ึน วายถุ อยออกมาพลางชนั เข่าข้ึนวางใบหนา้ ลงแนบ
ลาแขนที่วางพาดไว้ กล่าวเรื่อย ๆ ต่อวา่
"ผมจะจดจาวนั น้ีไว้ วนั ที่ทาใหเ้ พ่ือนรักท่ีสุดของ
ผมตอ้ งร้องไห"้
"วายุ! หญิง .......หญิงเหลวไหลเอง ไดโ้ ปรดเลิก
พดู เถิด...."
ชายหนุ่มชะโงกกายเขา้ มาอีก คราวน้ีวางมือท้งั
สองลงบนไหล่ลาดเลก็ น้นั อยา่ งมนั่ คง
"แมว้ า่ วนั น้ีผมจะยงั ไม่มีอะไรพอที่จะเผยอหน้า
มาพูดเช่นน้ี แต่ผมก็จะขอสัญญา สัญญาว่า สักวนั หน่ึง
ผมจะขอบอกอะไรคุณหญิงท่ีตรงน้ี ตรงคูน้าใตต้ น้ หาง

วาสนา ๑๐๑

นกยูงสีแดง ใต้ต้นหางนกยูงของคุณหญิงน้อย พรรณ
นิภา"

ดอกสีแดงเหนือศีรษะ ร่วงลงมาเป็ นสายปะทะ
ลมที่มาเพียงเบา ๆ เท่าน้ัน ราชนิกูลหญิงจบั ตามองนิ่ง
ความอดสูยงั ร้อนซ่าอยู่ทว่ั ร่างกาย แต่เหนือความรู้สึก
ละอายน้ัน เธอกลบั รู้สึกถึงความอบอุ่นอย่างหน่ึง ซ่ึงไม่
อาจหลอกตวั เองไดเ้ ลยวา่ เฝ้ารอคอยมานาน!

"ลาดวนเอ๋ยจะด่วนไปก่อนแล้ว เกดแกว้ พิกุลย่ี
สุนสี จะโรยร้างห่างสิ้นกลิ่นมาลี จาปี เอ๋ยก่ีปี จะมาพบ"

"คงหลายปี นะฮะคุณหญิง ๆ ? " เขาถามข้ึนด้ือ ๆ
หลงั จากท่ีจบบทกลอนอนั เร็วปร้ือน้นั

"อะไรนะคะ? "
"ก็ถา้ เผอื่ ผมเกิดไดข้ ้ึนมา ก็คงอีกหลายปี ท่ี "ตอ้ ง
ด่วนไปก่อนแล้ว... ว่าแต่คุณชายบอกหรือเปล่าฮะว่า
จานวนเพม่ิ ข้ึนมากไหม? "
"ไม่มากหรอกค่ะ เพราะว่าเป็ นคร้ังแรกที่เพิ่งมี
ทุนน้ีชายพี่บอกว่า ใครติดคร้ังน้ีก็คงดีท่ีสุด เพราะทาง
โนน้ เขาเตรียมการไวด้ ีเหลือเกิน วา่ แต่วายุจะทิ้งทางน้ีได้
หรือคะ อีกปี เดียว?"

๑๐๒ มาลยั รกั

"ถา้ คิดจะอยจู่ ริง ๆ ก็คงอีกหลายปี ฮะถึงจะไดเ้ ป็ น
บณั ฑิตกบั เขา สู้เสี่ยงทางโนน้ ดีกวา่ "

สีหน้าของเขาไม่มีสิ่งใดผิดปกติขณะที่พูด จน
หญิงสาวไม่อาจจบั ความรู้สึกน้นั ได้ กาลงั จะหนั ไปจดั การ
กบั หมอ้ กาแฟท่ีวางทิ้งไว้ เธอก็ตอ้ งสะดุง้ เม่ืออยู่ ๆ เพื่อน
หนุ่มกเ็ อะอะข้ึนมาหนา้ ตาตื่น

"โอ๋ยโย๋ ผมลืมอะไรไปอยา่ ง!"'
"อะไรคะ ?"
เธอพลอยหน้าตื่นไปด้วย "หนังสือหรือคะ แต่
วายวุ า่ จะกลบั ไปดูที่วงั ไม่ใช่หรือคะ ?"
"เปล่าฮะ ไม่ใช่"'
เขาโคลงศรษะชว่ั ครู่ก็ถลามาจบั มือเธอแน่น "ไป
ซิฮะ ไปดูดว้ ยกนั "
แล้วก็ลุกว่ิงอา้ วไปยงั รถท่ีจอดอยูไ่ ม่ห่างนกั จน
เธอตามเเทบไม่ทนั
"คะ ทาไมหรือคะ ?"
"น่ีไงฮะ"
เขาบุย้ ใบไ้ ปทางประตูรถดา้ นซา้ ย พอเห็นเท่าน้นั
เธอกท็ รุดกายลงลูบคลาทนั ที

วาสนา ๑๐๓

"ตายจริง ไปโดนอะไรมาคะบุบหมด เคราะห์ดีที่
โดนนิดเดียว ไหนคะเมื่อก้ีก็ไม่ไดช้ นอะไรนี่นา?"

"ฮะ ผมโดนนกั เลงแกลง้ "
สีหน้าเขาดูเดือดร้อนยิ่งนัก เผลอยกมือเกาทา้ ย
ทอย แกรก ๆ จนหญิงสาวตอ้ งเหลือบมองยมิ้ ๆ เขาจึงลด
มือลงมาได้ หากยงั ไม่วายทาทา่ ทุกขร์ ้อน
"นี่ดูชิฮะ ผมกะจะลบั ไปเอาเรื่อง พอดีโดนคุณแม่
สวดเสียก่อนเลยลืมเสียสนิท"
"มิน่า วนั น้ีอารมณ์ถึงวปิ ริต"
พรรณนิภาทาหนา้ ลอ้ แตเ่ ขากลบั ทาสีหนา้ ขึงขงั
"ก็โดนหลายอยา่ งนี่ฮะ ไหนจะรถ ไหนจะโดนด่า
นี่สมคงนงั่ หวั เราะเยาะผมบานตะไทไปแลว้ ละม้งั ?"
"ใครคะ?" เธอชกั งง "นกั เลงนนั่ หรือ ...คุณป้า!"
"โอ๊ย คุณแม่หวั เราะเยาะผมทุก ๆ นาทีน่ะแหละ
ผมหมายถึงนกั เลงใหญ่นนั่ ต่างหาก ไม่ไดต้ อ้ งกลบั ไปเอา
เรื่อง น่ีเขาทา้ ให้ผมเอาตารวจไปจบั เขาเชียวนา ป่ านน้ีมิ
นงั่ หวั เราะสบายแลว้ หรือ"
"จะดีหรือคะ นิด ๆ หน่อยๆ เท่าน้นั ช่างมนั เถอะ
คะ่ ไปเสี่ยงกบั นกั เลงหวั ไมอ้ ยา่ งน้นั "

๑๐๔ มาลยั รกั

หญิงสาวนงั่ ปรามเช่นน้นั ไปตลอดทาง โดยหารู้
ไม่ว่าเพ่ือนชายปรารถนาเพียงไปต่อกรกบั เด็กสาวผูท้ ่ีมีที
ท่าไมย่ อมแพใ้ คร คนน้นั ตา่ งหาก !

๘...

เสียงเคาะกระจกหน้าต่างขา้ งตวั ดงั แผ่ว ๆ ทาให้
ราชกฤษฏีกาคนเล็กผงกศรีษะ ข้ึนจากเก้าอ้ีนวมทรง
สูงข้ึน
มอง พอเห็นเงาวบู วาบอยทู่ างดา้ นนอก เขากจ็ รดมือตอบ
แผว่ เบา ก่อนจะคอ่ ย ๆ เลี่ยงออกไป หากแตผ่ ทู้ ี่กาลงั นงั่
หน้าคร่ าเครี ยดอยู่อีกทางด้านหน่ึงเหลือบตามาเห็น
เสียก่อนจึงมีเสียงตามออกมาวา่

"นน่ั จะไปไหน ตาอู๊ด จะอยู่ติดบา้ นสักคนไม่ได้
เรอะ? "

๑๐๖ มาลยั รกั

เขาจึงตอ้ งย่ืนหน้าเขา้ มาตอบว่า "ผมจะไปดูเขา
ตอ่ เรือนกลว้ ยไมฮ้ ะ"

แลว้ ก็ผลุบออกไปเร็ว แต่กย็ งั อุตสาห์ไดย้ นิ เสียง
ขนุ่ ๆ บ่นลอดออกมาอีกวา่

"จะต่อมนั ไปทาม้ยั มีอยู่ติดบา้ นสักคนไหม ท้งั
หวั งอก หวั ดา"

"ลมเสียเรื่องอะไรอีก ?"
พ่ี ช า ย ก ร ะ ซิ บ ถ า ม ข น า ด ท่ี ลัด เ ถ า ะ มุ ม ตึ ก ไ ป
ดว้ ยกนั ฝ่ ายน้นั ทาหนา้ เมื่อย ตอบเสียงเบื่อ ๆ วา่
"ก็แม่อะไรก็ไม่รู้โทร มาตามคุณพ่อ พอคุณแม่
ตอบว่าไม่อยู่ หรื อยงั ไงน่ีแหละ แม่นั่นก็ใส่มาจนลม
เสียเลยไงฮะ เบื่อจะตาย"
"ฉนั กเ็ ลยโดนไปดว้ ย"
เขาพูดคลอหัวเราะ ๆ "แลว้ ด่าโคตรเง่าอีกหรือ
เปล่า ?"
"อยา่ สนใจ" นอ้ งชายตดั บท "ด่าไปด่ามาก็ ไม่พน้
กนั เอง น่ีพี่อ๊อดไปไหนมา เม่ือก้ีผมแต่งตวั รอแลว้ ลงมา
เห็นหายไปเสียก่อน"
"อือ โทษที มวั แต่ยวั ะคุณแม่เลยลืมไป เผน่ ไปวงั
มา น่ีนายจะไปหาคุณยา่ เลยหรือ ?"

วาสนา ๑๐๗

"ฮะ"
"อา้ ว แลว้ ท่ีวา่ จะไปเอาเร่ืองแม่คนน้นั ดว้ ยกนั ไม่
ไปล่ะหรือ ไปซีไปดูหน้าหล่อนทีเถอะ เด๋ียวจะหาวา่ ฉัน
โม"้
"ไปก็ไป" มารุตพยกั หนา้ อยา่ งเสียไม่ได้ หนา้ ไม่
แสดงอาการยินดียินร้ายอะไรท้งั สิ้น นิ่งไปช่ัวครู่เขาก็
เปรยข้ึนวา่
"ทาไมคุณแม่ถึงข้ีบ่นนกั ก็ไม่รู้นะ ท่ีคุณพ่อไป ๆ
อยทู่ ุกวนั ก็เพราะเหตุน้ีแหละ สักวนั หน่ึงเถอะ ผมก็คงเป็ น
อยา่ งคุณพอ่ และพอ่ี อ๊ ดหรอก"
"เฮย่ ! บา้ ...นายอยา่ ทาบา้ ๆ อยา่ งน้นั นะ"
พ่ีชายทาเสียงแข็ง แต่เม่ือเห็นอาการน้นั เขาก็ตบ
ไหล่ผเู้ ป็นนอ้ งทานองปลอบโยน พูดเสียงอ่อนวา่
"อู๊ด ฉันขอร้องนะ นายเป็ นลูกท่ีคุณแม่หวงั ไว้
เพียงคนเดียว พแี่ อะรึก็หนีทา่ นไปแลว้ ฉนั เองก็เอาดีไม่ได้
ท่านก็อย่างน้ีแหละ ไม่เคยไดด้ งั ใจก็ลมเสียเป็ นธรรมดา
นายไม่สงสาร คุณแมห่ รือ ?"
นอ้ งชายไม่ตอบ ซ่ึงเป็ นกิริยาท่ีผูใ้ กลช้ ิดรู้ดีวา่ เขา
เร่ิมเห็นจริงแลว้ แตพ่ อกา้ วเขา้ ไปรถ เด็กหนุ่มก็กลบั โพล่ง
ออกมาวา่

๑๐๘ มาลยั รกั

"คุณแม่จะมีลูกสาวอีกสกั คนเอาไวค้ ลอเคลีย
ท่านวา้ เหว่ ผมรู้แต่ผมก็ไม่อยากให้ใคร ๆ ว่าผมเป็ นสาว
นอ้ ยข้ีอายกบั ทา่ น อยกู่ บั ทา่ นในบา้ น"

"เถอะน่า ..." วายุเริ่มเข้าใจกิริยาฮึดฮัดจนน่า
แปลกของนอ้ งชายในวนั น้ี แต่ก็ไม่กลา้ หัวเราะ นอกจาก
พูดเสียงปลอบ ๆ วา่

"ทนอีกปี เดียว พอนายเรียนจบก็ทางาน ท่ีน้ีนาย
อยากจะทาอะไรท่านก็คงไม่วา่ หรอก เออ นน่ั ไงละ ตรง
สะพานน้นั ท่ีแม่คนน้นั เตะไอโ้ ก๋ลงคลองไป"

เขาช้ี ไปทางสะพานไม้ข้างหน้า ด้วยท่าที
กระตือรือร้นทนั ทีนอ้ งชายจึงตอ้ งเบนสายตามองตาม ..

ประตูเหล็กค่อนขา้ งเต้ียน้นั มีลวดลายสลกั เสล่า
เป็ นลายฉวดั เฉวยี นทาสีสดน่าดู ชายหนุ่มคนท่ียืนมองชว่ั
ครู่ก็หนั มายนื ยนั กบั ผทู้ ่ียงั คงนงั่ อยใู่ นรถวา่

"ใช่แหงอู๊ด ประตูลายน้ีหาไดไ้ ม่ง่ายหรอก ไหน
นายลองมาช่วยกดทีซิ ทาไมบา้ นช่องถึงมืดผดิ ปกติกไ็ ม่รู้"

"พี่ออ๊ ดดีกวา่ ฮะ ผมจะนง่ั คอยดูบนรถน่ีแหละ ถึง
ยงั ไงก็สะดวกกวา่ แยะ ..."

"พดู เสียอยา่ งง้ี.... "

วาสนา ๑๐๙

พี่ชายบ่นพลางโก้งโคง้ มองถอดรูเล็ก ๆ ที่เจาะ
เป็ นลวดลาย ไม่เห็นมีใครนี่หว่า เอ ชอบกลจริงเฮะ ออก
มืดสลัวจนป่ านน้ียงั ไม่ยอมเปิ ดไฟ ยายอนั ธพาลน้ันคง
หลบั อุตุอยบู่ นบา้ นแลว้ ละมง่ั ...?"

หลงั จากลงั เลอยเู่ ป็นนานสองนานเขาจึงตดั สินใจ
เอ้ือมมือไปกดออดตรงเสาร้ัว แลว้ ก็ถอยออกมายนื รอขา้ ง
รถจนนอ้ งชายอดขนั มิได้

"ผมสตาร์ทรถรอเลยไหมฮะ ปะเหมาะเคราะห์ดี
จะไดเ้ ผน่ ทนั ?"

"ไอน้ ี่.....คนยงิ่ ใจไม่ดีอยดู่ ว้ ย"
"อา้ ว น่ีเราไม่ไดม้ าเอาเร่ืองเขาหรือฮะ ?"
ชายหนุ่มยงั ไม่ทนั ตอบอะไรก็ต้องสะดุ้งเฮือก
เม่ือไดย้ ินเสียงถอนกลอนประตูเอ๊ียดอ๊าด เขาถลนั เขา้ ไป
ในทนั ที แต่กต็ อ้ งมีอนั ตอ้ งถอยกลบั ไปทนั ควนั เหมือนกนั
ในเม่ือหญิงคนหน่ึงยนื่ หนา้ ออกมาถามเสียงหา้ วหว้ นวา่
"มาหาใครยะ?"
"เอ้อ อ้า คือ.....เด็กผูห้ ญิงคนหน่ึง สงสัยจะลูก
สาวคุณนายครับ ..."
"ยะ ?" เสียงห้วน ๆ น้ันแผดดังข้ึนราวกับถูก
ประทุษร้าย

๑๑๐ มาลยั รกั

"ลูกสาวช้นั ทาไม ?"

"ครือ .. แฮะ นี่ไงฮะ"
ชายหนุ่มจนปัญญาอธิบายข้ึนมาเฉย ๆ จึงใช้วิธี
นง่ั ยอง ๆ ลงช้ีรอยตรงประตูรถให้ฝ่ ายน้นั ดู หญิงคนน้ัน
กา้ วอาด ๆ ออกมาพอกม้ มองเห็นชดั เจน หล่อนก็ขมวดคิ้ว
ปั๊บ
"ทาไม ? รถคุณบุบมนั มาเกี่ยวอะไรกบั ลูกสาว
ช้นั ?"
"หล่อนไม่ไดเ้ ล่าให้คุณนายฟัง หรือฮะ ?" เสียง
เขาชกั แขง็ มาบา้ งต่อท่าทีกราดเกร้ียวของอีกฝ่ าย "เล่นเตะ
รถผมเสียหายอยา่ งน้ี ใครจะรับผดิ ชอบ ?"
คราวน้ีหล่อนทาตาโต ทุบอกตวั เองโครมใหญ่
"ฉันเอง ฉันจะรับผิดเอง หากลูกสาวช้นั ทาจริง วา่ แต่มนั
ต้งั แต่เม่ือไหร่ยะ ท่ีวา่ ไปเตะคุณน่ะ ?"
"เม่ือเชา้ นี่เอง"
"เม่ือเช้า ?" หล่อนทวนคาเสียงสูงพลางมองเขา
อย่างเหยียด ๆ "โธ่เอ๊ย คุณท่าจะผิดตวั เสียแล้วละย่ะ ลูก
ช้นั ยงั ไมก่ ลบั จากหวั หินเลยจะไปเตะรถคุณ ไดย้ งั ไง แลว้
อีกอยา่ ง ลูกช้นั ก็เป็น กุลสตรีนะยะมีพอ่ มีแมอ่ บรม โทษที
เหอะ ผดิ ตวั แลว้ ละยะ่ ....."

วาสนา ๑๑๑

วา่ แลว้ หญิงเจา้ ของบา้ นก็หมุนตวั กลบั แต่ก่อนท่ี
จะผลุบเขา้ ไปยงั อุตสาห์หันมาถามผูท้ ี่ยงั ยืนเบ่ิงตามอง
อยา่ งงงๆ น้นั อีกวา่

"วา่ แตต่ ุณไปทาอีท่าไหนเขา้ ล่ะ ถึงไดโ้ ดนผหู้ ญิง
เตะเขา้ ให้.....?" พลางหรี่ตามองอยา่ งมีนยั ขณะที่ลดเสียง
ลงแถมทา้ ยวา่

"ใชว้ ธิ ีอ่ืนเถอะคุณ นงั หนูช้นั มนั คงไมช่ อบคนต้ือ
วธิ ีต้ือ ๆ แบบน้ีหรอก"

ว่าแลว้ ก็ผลุบหนา้ เขา้ ไป ก่อนจะกระแทกประตู
ปิ ดดงั ปัง วายุยืนมองชว่ั ครู่ก็หันหลงั กลบั มาท่ีรถ พอสบ
สายตากบั นอ้ งชายเขาก็ยกั ไหล่ หวั เราะหึ ๆ

"บา้ ชะมดั !"
"ใครบา้ ?" ราชกฤษฎีกาคนนอ้ งถามยว่ั ๆ ขณะที่
เปิ ดประตูรถรอให้ พอฝ่ ายน้นั ทาหน้าฉงนด้วยได้ยินไม่
ถนดั เขากย็ ้าถามอีกวา่ "ใครบา้ ?"
"วะ กย็ ายยกั ษข์ มูขีคนตะก้ีซิวะ!" พช่ี ายตอบอยา่ ง
ถอนฉุน "กอ็ ว๊ั เห็นกบั ตาน่ีหวา่ วา่ นงั หนูน้นั ยนื ชะเงอ้ มอง
อยูต่ รงน้ีไม่มีทางผิดบา้ น รุ่นน้ีแลว้ นอกจากพี่แกจะเบ้ียว
กันซ่ึง ๆ หน้าเท่าน้ันดีละ ฉันจะมาดักเจอแม่นี่ทุกวนั
จนกวา่ จะยอมใชใ้ ห"้

๑๑๒ มาลยั รกั

เขาหมายมาดขณะท่ีเล้ียวรถกลบั แต่ก่อนท่ีจะขบั
ไปจาก ที่น้นั ก็บงั เอิญเห็นเด็กชายผิวพรรณมอมแมมคน
หน่ึงกาลงั อุม้ น้องใส่เอวเดินเล้ียวมา ชายหนุมจึงเปล่ียน
ความคิดฉบั พลนั

"เฮ้ ไอห้ นู! มาน่ีหน่อยซิ"
ไอ้หนู น้ันเงยหน้าข้ึนมองอย่างไม่สนใจนัก
หากแตม่ ีอีกเสียงหน่ึงซ่ึงร้องทกั ราวกบั ต่ืนเตน้ วา่
"อา้ ว เสถียร ! "
มนั จึงเงยหน้าข้ึนมอง พอเห็นว่าเป็ นใครจึงเดิน
อาด ๆเขา้ ไปหาทนั ที ลอยหนา้ ถามวา่
"ไปไหนมาเฮีย?"'
"อา้ ว รู้จกั กนั แลว้ หรือ ? " ราชกฤษฎีกาคนพ่ีมอง
หน้าคนท้ังสองอย่างแปลกใจ "เออ ง้ันดีละ ไหนนาย
เสถียร แกลองบอกฉนั ทีซิวา่ บา้ นน้ีมีลูกสาวไหม?"
วา่ พลางก็ช้ีไปทางบนตน้ เหตุ เด็กชายวางนอ้ งลง
กบั พ้ืนพลางเหลียวไปมอง แลว้ ก็หนั กลบั มาตอบหย่ิง ๆ
วา่
"มี !"
"เออ อายุขนาดไหนวะ สิบห้าสิบหกใช่ไหม?
ผอม ๆ ขาว ๆ "

วาสนา ๑๑๓

"ยบี หา้ ยบี หก อว้ น ๆ ดา ๆ"

เจา้ หมึกสวนคาทนั ควนั ขณะท่ียิ้มทะเลน้ ๆ "ว่า
แต่เฮียกลา้ สู้เหรอ แมเ่ ขาเรียกต้งั สิบหมื่นนา ? "

"บะ๊ ทะเลน้ จริงแฮะ แกนี่" ชายหนุ่มอดขนั มิได้
"ไอท้ ่ีวา่ ยบี หา้ ยบี หก นน่ั น่ะ... "

เขาเลียนเสียงเด็กชายไดอ้ ยา่ งแนบเนียน แลว้ พูด
ตอ่

"ฉนั ไม่สนหรอก ฉนั สนแต่ว่ายายคุณนายน้นั แก
มีลูกสาวหรือเปล่าเท่าน้นั ท่ีแก่นแกว้ ขนาดเตะผชู้ ายไดน้ ่ะ
?"

คราวน้ีนายหมึกทาตาล่อกแล่กจนสองหนุ่มอด
แปลกใจมิได้ ชวั่ ครู่มนั ก็ถามวา่

"ทาไมหรือฮะ พีก่ บไปทาอะไรคุณ ?"
ว่าแลว้ ก็ชะโงกหน้าเขา้ ไปในรถราวกับสารวจ
อะไรสักอย่าง ชัวครู่ก็ถอยออกมาควา้ น้องข้ึนใส่เอวใน
ลกั ษณะเตรียมพร้อม พลางยืนเอียงคอมองคนท้ังสอง
คลา้ ยพิจารณา
"จะบอกอะไรให้อยา่ งนะ" ชวั่ ครู่มนั ก็เอ่ยเนิบ ๆ
ขดั กบั ใบหนา้ อนั กร่ิมทะเลน้ น้นั "ถึงพี่กบจะเกลียดพวก

๑๑๔ มาลยั รกั

คุณแค่ไหนแต่ถา้ ไม่ไปรวนก่อน คุณก็คงไม่เจ็บตวั หรอก
.....คุณหมากรุกนี่กเ็ หมือนกนั ...."

มนั หนั มาทางมารุตทนั ควนั "ผมก็เตือนแลว้ นี่นา
วา่ อยา่ แหยม ๆ อยากไมเ่ ชื่อกจ็ นใจ..... "

มารุตหนา้ แดง ขยบั จะพูด หากนายนกั เลงรุ่นเล็ก
กแ็ ซงข้ึนอีกวา่

"แต่อย่าคิดว่าจะตามมาเอาคืนง่ายๆ นะ ทางท่ีดี
เพอ่ื ความปลอดภยั กอ็ ยา่ ยงุ่ กบั พวกเราอีกจะดีกวา่ "

ว่าแล้วก็หันหลังกลับ เดินมีสง่าจากไปช้า ๆ
มารุตแยกเข้ียวต้งั ทา่ จะถลนั ตาม

"เฮย้ ! เด๋ียวเสถียร !"
หากพี่ชายฉุดเอาไวเ้ สียก่อน "ช่างมนั เถอะ อย่า
ไปยงุ่ กบั มนั เลย เด็กบอ๊ ง ๆ พรรคน์ ้นั "
แลว้ ก็สตาร์ทรถไปจากท่ีน้นั นิ่งไปชวั่ ครู่พี่ชายก็
เกิดหวั เราะข้ึนมาด้ือ ๆ
"ฮะ?” นอ้ งชายชาเลืองมองท่าทีไม่ร่ืนรมยเ์ ลยสัก
นิดวายจุ ึงหวั เราะหนกั ข้ึนอีก
"ขานะซิวะ ตรอกน้ีมนั ท่าจะบวม ๆ กนั ท้งั ตรอก
สมกบั ท่ีน้าพิมว่าให้ไม่ผิด เจอยายยกั ษ์ขมูขีน้นั ยงั ไม่พอ

วาสนา ๑๑๕

มาเจอไอห้ นูไมเ่ ตม็ นี่อีกสนุกเป็นบา้ เออ.....วา่ แต่นายดอด
ไปรู้จกั กนั ต้งั แต่เม่ือไหร่วะ หนอยคุณหมากรุก....? "

มารุตหนา้ งงลงไปอีก
"ก็มนั อยขู่ า้ งบา้ นเราไงล่ะฮะ ที่ผมเคยบอกให้ฟัง
แลว้ ที่วา่ ไปเจอผหู้ ญิงใบ้ กพ็ ่ีสาวไอบ้ า้ นี่แหละ"
"อ๋อ !" พ่ีชายหันมาหล่ิวตาลอ้ ๆ "ไอท้ ี่วา่ สวยจน
น่าเสียดายใช่ไหม แต่น้องชายไม่ไหวเลยน่ีหวา่ ....เออ น่ี
นายจะไปบา้ นสาธรเลยหรือ ?"
"ฮะ วา่ จะไปคา้ ง"
"อา้ ว !" วายุอุทาน "แล้วใครจะอยู่กบั คุณแม่ละ
คุณพอ่ น่ะ รับรองไดว้ า่ ไม่กลบั แน่ ลงโทรมาตามกนั แบบ
น้ีละกอ้ ยงั ห่วงแตว่ า่ จะขบวนเดียวกนั หรือเปล่าดว้ ยซ้า"
ตอนท้ายเขาพึมพาอย่างขัน ๆ "ส่วนฉันก็ของ
แหง กลบั พรุ่งน้ีเชา้ ! "
น้องชายเหลือบมองซีกหน้าร่ืนรมณ์น้นั อยา่ งไม่
พึงใจ แต่ความที่เคยเกรงใจกันมาอย่างเสมอต้นเสมอ
ปลาย ทาให้มิอาจกล่าวอะไรได้ แมจ้ ะรู้อยเู่ ต็มเปี่ ยมวา่ ส่ิง
ท่ีทาน้นั ไม่เคยถูกตอ้ งนกั ก็ตาม หรืออาจจะเพราะศรัทธา
ที่เคยมีต่อพ่ีชายคนเดียวท่ีเหลืออยู่ ซ่ึงเขาเคยภูมิใจนกั ต่อ

๑๑๖ มาลยั รกั

นกั วา่ เป็ นพ่ีชายในแบบฉบบั ทีเดียว จึงจาตอ้ งน่ิงมองการ
กระทาน้นั ท้งั ที่อยากทกั ทว้ งเป็นที่สุด !

ภาพในหอ้ งน้นั คอ่ นขา้ งสลวั ดว้ ยแสงไฟจากโคม
ระยา้ ที่หอ้ ยลงมาต่าจนเกิดเงาวบู วาบอยูบ่ นส่วนเหนือข้ึน
ไปซ่ึงเป็ นเพดานล้า มีรูปวาดต่าง ๆ อยู่เลือนราง เห็นได้
ชดั วา่ เก่าเพราะกาลเวลา เพราะมีบางส่วนขาดหายไป จนดู
ไม่ออก เฟอร์นิเจอร์ในห้องมีนอ้ ยชิ้น เม่ือเทียบกบั ความ
กวา้ งใหญ่ของห้องหากแต่ละชิ้นมีขนาดค่อนขา้ งใหญ่โต
จึงดูหอ้ งไม่โล่งนกั

ก่ึงกลางห้องถูกยกเป็ นพ้ืนสูงข้ึนจากโดยรอบ ปู
ดว้ ยพรมน้ามนั มนั วบั ซ่ึงในชณะน้ีมีสุภาพสตรีชราคน
หน่ึง กาลงั เอนตวั อยู่บนหมอนขวาน มือที่ถือสีผ้ึงลูบไล้
ริ มฝี ปากไปมาขณะท่ีน่ิงฟังสตรี ร่างผอมเล็กอีกคนหน่ึงซ่ึง
หมอบห่างออกไปคุยแจว้ ๆ

"จริงๆ นะคะ ตะแรกอีช้นั คิดวา่ ตาฝาดไป โธ่ ไอ้
เก๋งยาวต้งั แปดวาสิบศอกอยา่ งง้นั ใครจะคิดวา่ เป็ นนงั จวง
นี่แหละค่ะสมกบั ท่ีเขาวา่ กิ้งก่าได้ทองแท้ ๆ แหมหน้าง้ี
เชิดเชียว ทองก็แดงเตม็ ตวั ดอกค่า แต่จะหาราศีสักนิดก็ไม่
มี "

วาสนา ๑๑๗

สุภาพสตรีชรา พยกั หน้าช้า ๆ แววตาดูออกจะ
ราคาญหากแตส่ ีหนา้ ยงั เรียบเฉยจนอีกฝ่ ายไม่รู้สึก

"แลว้ ทางก๊กเจา้ นายเขาล่ะเห็นว่าตกยากลาบาก
อยนู่ ่ี ?"

"ค่า... " ฝ่ ายน้นั รับคาอยา่ งกระตือรือร้น "นี่แหละ
ค่าผูด้ ีเดินตรอก ข้ีครอกเดินถนน เวรกรรมแท้ ๆ นะคะ
แต่เห็นว่าพกั น้ีดีข้ึนแลว้ นี่คะ ก็ลูกสาวเขา ที่ช่ืออะไรนะ
.....แม่อะไรทิพย์ ๆ แหละค่ะ ไปไดก้ บั อาเสี่ยขายสี สบาย
ข้ึนพอแรง แต่แยน่ ะคะ เป็ นถึงพระยาพานทองอยา่ งน้นั ...
".

"ก็สมยั น้ี เขาเงินมาก่อนแลว้ นี่คุณ"
คุ ณหญิ งช ราปราย ตามองร่ างท่ี นอน นิ่ งอยู่อี ก
ทางดา้ นหน่ึงก่อนจะพูดเสียงอ่อนลงว่า "ก็ดูอย่างพ่ออี๊ด
ฉันซิ เขาก็ขุนน้าขุนนางเหมือนกนั น่ี ยงั ชอบค้าขายกบั
พวกเจก๊ แปะ เห็นวา่ รวยเร็วดี"
"คงชอบอย่างทางคุณพวงรักมงั คะ ?" คู่สนทนา
ออกความเห็นอุบ ๆ อิบ ๆ แลว้ กช็ ะโงกกายเขา้ ไปใกล้
พูดเสียง คลา้ ยกระซิบ
"แต่เห็นว่า ตอนน้ีกาลงั ติดพนั นางงามอยู่ไม่ใช่
หรือคะ ท่านเจา้ คุณพอ่ ของคุณหลานน่ะคะ่ ?"

๑๑๘ มาลยั รกั

พลางก็บุย้ ใบไ้ ปทางกลุ่มหมอนอิงหลากสีทางมุม
หอ้ ง "ยงั ไงๆก็อย่าให้มาถึงเราไดน้ ะคะ ผูห้ ญิงสมยั น้ีกลา้
หาญชาญชยั ท้งั น้นั "

"ฉนั ปลงเสียแลว้ " ท่านเจา้ ของบา้ นพูดเสียงห้วน
ๆ ดวงตาขนุ่ ฝ้ามีริ้วรอยกราดเกร้ียวข้ึนมาราง ๆ "ท้งั ลูกท้งั
หลาน ทางามหน้าชะรอยบาปจะตามทนั ละมงั กีดกนั ลูก
เล็กเมียนอ้ ยดีนกั ในที่สุดก็เหลือแค่ราชกฤษฎีกาเสเพล ! "

"คุณพวงรักน่าจะเอาไวอ้ ยู่นะคะ ตอนคุณอ๊ีดไป
หลง อีช้นั ก็คิดวา่ คงจะเลิกไดเ้ สียแลว้ " ฝ่ ายน้นั ซ่ึงคงรู้ต้ืน
ลึกหนาบางเป็ นอย่างดีค่อย ๆ กล้าวคล้ายลังเล ไม่กล้า
หากแต่ราวกบั ไปแหยไ่ ฟท่ีมอดลงแลว้ ใหค้ ุข้ึนใหม่ เพราะ
คุณหญิงกระแทกเสียงตามมาทนั ที

"ลูกเจก๊ ! มีแต่ปากตะบอย ๆ ลูกผวั ถึงไดห้ นีหมด
ที่พอ่ แอะฉนั หนีไปเป็นฝร่ังกินขนมปัง ก็ไม่เพราะปากแม่
มนั เรอะ ?"

ร่างที่นอนน่ิงอยูอ่ ีกทางดา้ นหน่ึงเร่ิมไหวตวั สตรี
ชราท้งั สองหนั ไปมองทนั ที ฝ่ ายที่อยใู่ นท่าก่ึงนงั ก่ึงหมอบ
ขยบั ตวั ข้ึนนง่ั เม่ือเด็กหนุ่มตะแคงหนา้ ข้ึนมอง

"อา้ ว ! คุณราพึงยงั ไม่กลบั อีกหรือฮะ เม่ือก็ไดย้ นิ
เสียงแวว่ ๆ นึกวา่ ฝันไปเสียอีก?"

วาสนา ๑๑๙

"อุ๊ย !" คุณราพึงหัวเราะเก้อ ๆ ต่อท่าทีมองเฉย
ของผูอ้ ่อนวยั กวา่ "ฝันถึงคนแก่จะไปไดค้ วามอะไรคะ นี่
ติดใจใครหรือยงั คะนี่ หรือยงั ติดอยแู่ ตค่ ุณแม่ ?"

"เขามนั ลูกแม่" คุณหญิงขดั พลางมองคอ้ น ๆ "สู้
พี่ชายเขา้ ไม่ได้ ขาน้นั หายใจเป็ นผูห้ ญิงถอดมาจากพ่อท้งั
แท่งท่ียงั กลุม้ ใจอยู่วา่ ลูกสาวหม่อมพีร์ จะเอาอยูล่ ะเรอะ
กะล่อนกป็ านน้นั ?

มารุตเมินหนา้ ถึงมองหมอนอิงบนตกั น่ิง อยากจะ
อธิบายแก่ท่านผเู้ ป็ นยา่ เป็ นท่ีสุดวา่ การกระทาของบุคคล
ท่ีเป็ นท้ังลูกและหลานของท่านน้ัน บางที่มิใช่เกิดข้ึน
เพราะกมลสันดานหรอก หากแต่เป็ นเพราะเสี ยง
กระแทกกระท้นั ท่ีกรอกหูอยทู่ ุกวนั ดงั เช่นขณะน้ีต่างหาก
!

"วนั น้ี จะคา้ งกบั ยา่ หรือเปล่าลูก ?"
เสียงคุณยา่ ถามขา อยา่ งอ่อนหวาน ซ่ึงคงมีแต่เขา
ละมงั ที่ได้รับ เด็กหนุ่มปรายตามองร่างผอมเล็กท่ีห่าง
ออกไปแวบ่ หน่ึงก่อนจะหนั มาส่ันหนา้
"ม่ายละฮะ อู๊ดกะจะมากราบเยี่ยมคุณย่าเท่าน้ัน
เอาไวว้ นั หลงั ค่อยมาคา้ งนะฮะ"

๑๒๐ มาลยั รกั

"ดี !" น้าเสียงน้นั เปลี่ยนไปทนั ควนั เช่นเดียวกบั สี
หน้า "ไปไปเสียก็ดี จะไดไ้ ม่มีคนกวนใจบา้ นน้ีมนั เก่านี่
ไม่ทนั สมยั ข้าวปลาก็คงไม่กินหรอกนะ เหม็น ปลาร้า
น้าพริกออก.....ราพึง....เดี๋ยวจะกลบั แวะบอกขา้ งล่างทีวา่
ไมต่ อ้ งจดั เผอื่ คุณอูด๊ หรอก!"

รถคนั ใหญ่ค่อนขา้ งเก่า จอดเทียบรออยูแ่ ลว้ เด็ก
หนุ่มกา้ วเขา้ ไปอยา่ งเพลีย ๆ เหลียวมองตวั ตึกทรงโบราณ
เบ้ืองหลงั รู้สึกเกือบเป็ นอาวรณ์ บา้ นหลงั น้ีเองท่ีเป็ นทุก
อยา่ งของเขามา ต้งั แต่ลืมตาข้ึนมองโลก ทุกส่ิงเกือบเป็ น
ความสุข หากจะไม่มีความแตกร้าวของบุคคลที่ใกลช้ ิด
กรอกหูอยทู่ ุกวนั !

๙...

"เอา้ ฮูเร...."
"ฮุย!"
คนรับเสียงฮุย เอ้ือมมือไปรับถงั เล็ก ๆ ที่บรรจุ
โคลนเตม็ ปร่ีข้ึนมาอยา่ งแขง็ ขนั พอคว่าลงบนคนั ดินก็เลย
นง่ั แปะลงขา้ ง ๆ พร้อมกบั แรงเหวยี่ งขอ้
"โอย เหน่ือย เบรคเดี๋ยว"
"แค่น้ีเหน่ือย ?"
ปี ยากรณ์ร้องสวนข้ึนมาจากในคูที่ตนกาลงั ยนื แช่
น้าอยู่นเกือบท่วมเอว "กะอีแค่รับถังจากข้าไปเทแค่น้ี
เหนื่อยทีขา้ ขดุ งกๆ ทาไมไม่เหน่ือย ?"

๑๒๒ มาลยั รกั

"ใช่ซ่ี พี่กบยืนขุดอยู่กับท่ีจะไปเหนื่อยได้ยงั ไง
หมึกตอ้ งกม้ ลงไปรับ หิ้วไปเท แลว้ ยงั ตอ้ งเกล่ียอีก ธ่อ !
หลงั จะหกั ตายแลว้ "

"ไมต่ อ้ งพดู มาก !" เดก็ สาวทา้ สะเอวทาตาเขียว
"ถา้ เมื่อยก็กลบั ไป ขา้ ทาเองได"้

"ก็พกั สักประเดี๋ยวซิลูก"
คุณอาภรณ์เงยหนา้ จากการมดั เตยหอมเป็ นกา ๆ
ข้ึนทว้ งเสียงอ่อน "ไม่ได้รีบร้อนอะไรน่ีนา ตอนน้ีหนูก็
สอบเสร็จแลว้ ค่อย ๆ ทาไปวนั ละนิดละหน่อย หนกั นกั ก็
เรียาตาดามาช่วยอีกแรงกไ็ ด"้
"แตก่ บอยากเอาไอร้ ่องน้ีใหเ้ สร็จวนั น้ีน่ีแม่"
ลูกสาวทว้ ง แต่ก็เหนี่ยวตวั ข้ึนมานงั บนขอบคูแต่
โดยดีหนั มามองเด็กชายท่ีทิ้งตวั ลงนอน เหยียดยาวราวกบั
ไม่รู้สึกถึงความสากของพ้นื ดินอยา่ งหมนั่ ไส้
"นี่แก ไปซ้ือเปปซ่ีมากินหน่อยซิ"
เด็กชายทาหน้าเมื่อย แต่พอปี ยกรณ์พูดต่อว่า
"เล้ียง"
มนั ก็ลุกข้ึนไดโ้ ดยฉบั ไวพร้อมกบั บอก
"โอเค ขวดใหญ่สองขวดนะ"

วาสนา ๑๒๓

"น้าเยน็ ไม่ดีกวา่ หรือถูก น้าอดั ลมกินมาก ๆ ไม่ดี
หรอก"

"นานๆ หนไม่เป็ นไรหรอกค่ะแม่ วนั น้ีกรณี
พิเศษ" ขณะพูดตาก็มองหญิงสาวคนที่น่ัง สาละวนแยก
เตยหอมอยูใ่ กล้ ๆ แลว้ ก็อดท่ีจะแหยมิไดเ้ ม่ือเห็นท่าทีไม่
สนอกสนใจตอ่ สิ่งใดน้นั

"ไงพ่จี าปี กินม้ยั ? เล้ียง....
ฝ่ ายน้นั ทาท่าสะดุง้ พอเด็กสาวย้าอีกหนอยา่ งลอ้
ๆ หล่อนจึงมองคอ้ น
"ไปรวยมาจากไหนล่ะ ถึงคิดจะเล้ียง ?"
"แนะ ดูถูก" ปี ยาภรณ์ทาตาโต "เล้ียงน้าอดั ถมแค่
น้ีจะสักเทา่ ไรกนั "
"พี่จาปี ไม่รู้อะไร" นายเสถียรหรือหมึกขดั เสียง
ดัง ด้วยสุ้มเสียงราวกับเป็ นเร่ืองสาคญั ท่ีสุด "เด๋ียวน้ีพ่ี
กบนงั รถเก๋งแลว้ น่ะนา คนั ยาวต้งั ... "
เสียงมนั ขาดหายไปด้ืออ ๆ เมื่อเหลือบเห็นคุณ
อาภรณ์เงยหนา้ ข้ึนทนั ควนั มนั ยมิ้ กร่อย ๆ
"ครือ.....เม่ือวาน.... "

๑๒๔ มาลยั รกั

"คือ แม่คะ ! เมื่อวานพ่อไปรับกบที่โรงเรียน"
เด็กสาวพูดแซงเสียงรัว "พ่อบอกจะแวะไปบา้ นเศรษฐี
โนน้ ดว้ ย เลยแวะไปรับ"

"จะ้ " มารตารับคาส้ัน ๆ ปี ยาภรณ์หันไปถลึงตา
กบั ลูกนอ้ งอยา่ งโกรธ ๆ แลว้ ก็เลื่อนตวั ไปชิดร่างผอมบาง
น้นั ดว้ ยกิริยาประจบ

"แม.่ ...ไม่โกรธกบนะคะ ?"
มารดาเลิกตวั "ทาไมแม่จะตอ้ งโกรธ หนูไม่ไดท้ า
อะไรผิดน่ีท่านเป็ นพ่อ ไม่ใช่คนอ่ืนคนไกลที่ไหน แม่
ไม่ไดห้ วงห้ามอะไรหรอก เอา้ ....นี่เลยไถลไม่ทางานกนั
เลยพอ่ หมึกจะไปซ้ือน้ากท็ าไมไมไ่ ปล่ะ ?"
"ตงั คล์ ่ะ ?"
เดก็ ชายหนั ไปแบมือตรงหนา้ ปี ยาภรณ์ ทาท่าทวง
ยกิ "ใชใ้ หไ้ ปซ้ือแต่ไม่ยกั จะใหต้ งั ค"์
"ซ้ือมาขวดเดียวกพ็ อ แกไม่ตอ้ งกินหรอก"
"อา้ ว !"
เดก็ ชายอุทาน ทาตาโต "ไหงกลบั คาง่าย ๆ ล่ะเจ๊?
"
"เอา้ เอาที่นี่ไป" คุณอาภรณ์ขดั อยา่ งราคาญ พลางควานหา
เศษสตางคใ์ นกระเป๋ าเส้ือ "มวั แตเ่ ก่ียงกนั อยนู่ ้นั แหละ"

วาสนา ๑๒๕

"ไม่ตอ้ งคะ่ แม่ กบมี.....!"
มารดาจึงเงยหน้าข้ึนมอง ตากลมโตคู่น้นั มองสบ
มาแวบเดียวก็เมินลงขณะพูดเสียงอุบ ๆ อิบ ๆ ดวา่ "เมื่อ
วานพอ่ ให้ !"
บุคคลต่างวยั อีกสองคนในที่น้นั หันมามองหญิง
กลางคนฉับพลนั ด้วยคาดว่าคาพูดน้นั คงจะก่อปฏิกิริยา
อะไรข้ึนสักอย่างแต่ท่าทีน้นั ยงั คงสงบเรียบเฉย ราวกบั
มิไดร้ ู้สึกถึงส่ิงใด
"หรือจะ๊ ท่านใจดีเหลือเกินน่ี ?"
แต่หากจะมีใครสักคนสังเกต ก็จะเห็นมือท่ีรวบ
เตยมามดั อยา่ งกระฉับกระเฉงแต่แรกน้นั ช้าลง ปลายนิ้ว
ส่ันนิด ๆ จนตอ้ งวางน่ิงบนกองเตยเพื่อพรางความรู้สึก ผู้
เป็นลูกทาหนา้ ยมิ้ ไมส่ นิทนกั
"คุณพอ่ ยดั เยยี ดให้ กบไม่รับท่านกไ็ มย่ อม....ท่าน
ให้มาสองร้อยค่ะ กบว่าจะเอาไปให้แม่ช่วยเก็บแล้ว แต่
แต"่
เธอเหลือบมองคนท้งั สองท่ีนง่ั เบ่ิงตามอง ทาท่า
เหมือนจะตะเพิดให้ไปจากที่น้นั แต่เมื่อท้งั สองทาเหมือน
ไม่เขา้ ใจ จึงจาตอ้ งหนั มาพดู ตอ่ โดยไม่เตม็ คานกั วา่
"แต่ กบ.....กลวั แม่ดุ !"

๑๒๖ มาลยั รกั

มารดานิ่งฟังเงียบ ๆ พอลูกสาวพูดจบ ท่านก็ส่ัน
หนา้

"แม่จะไปดุทาไม มนั เป็ นสิทธ์ิของหนู ท่านเป็ น
พอ่ ท่านพอใจท่ีจะยกอะไรใหห้ นู แม่จะไปเกี่ยวทาไมจ๊ะ
ทุกอยา่ งข้ึนอยกู่ บั หนูท้งั น้นั ....

"แต่....แม่คะ กบสัญญา กบจะไม่มีวนั เห็นพ่อ
สาคัญกว่าแม่หรอกค่ะ" ปี ยาภรณ์พูดเร็วปรื่ อท่าทาง
เดือดร้อนยงิ่ นกั

"จริง ๆ นะคะ กบรักแมค่ นเดียว""
"จะ้ จะ้ แมจ่ ะคอยดู"
นายหมึกถอยออกไปจากท่ีน้นั เม่ือทุกคนต่างก็
เริ่มลงมือทางานตอ่ ปี ยาภรณ์เดินมาทรุดตวั ลงนงั่ ตรงโคน
ชมพู่ ตามองมารดากบั จาปี ทางานเงียบ ๆ ชว่ั ครู่ก็มีเสียง
แหบเครือเรียกลงมาจากบนเรือน
"กบ....กบเอย๊ !"
"ขา...."
เธอขานเสียงยดื ยาว พลางดดั หลงั ตวั เองกบั ลาตน้
ที่รองหลงั อยู่โดยมิได้มีทีท่าว่าจะลุกข้ึน จนมารดาตอ้ ง
เหลือบตามอง
"คุณยายเรียก ทาไมไม่ไปล่ะลูก?"

วาสนา ๑๒๗

"กบ !" คราวน้ีเสียงน้นั หว้ นเขา้ ดงั ข้ึนกวา่ เดิม
"ขา ขา....ไปเด๋ียวน้ีคะ่ !"
พอขยบั จะลุกข้ึน ดวงหนา้ สดใสของเด็กสาวสาม
คนกโ็ ผล่เขา้ มาเกือบไล่ ๆ กนั
"ตา๊ ย นงั กบ! โผล่มาจากขมุ ไหนยะ ? "
คนหน่ึงซ่ึงมีรูปร่างใหญ่โตกว่าเพ่ือนอุทานเสียง
ดงั โดยไม่ทนั สังเกตถึงบุคคลอีกสองคนที่น่งั อยู่บนลาน
ใตร้ ่มไม้ พอเห็นถนดั จึงยมิ้ เรี่ย ๆ พลางยกมือไหว้
"อุย๊ ! คุณแม่ ประทานโทษคะ่ หนู ไม่ทนั เห็น"
"ไม่เป็ นไรจะ้ เชิญตามสบายกบ พาเพื่อนข้ึนไป
บนเรือนซิลูกแลว้ อาบน้าอาบท่าเสียเลย มอมไปท้งั ตวั "
"นง่ั ตรงน้ีก็ไดน้ ี่คะ"
คนตวั เล็ก ท่าทางคล่องแคล่วเดินลอดใตถ้ ุนมานง่ั
ลงข้าง ๆ กองเตยกองใหญ่ พาให้อีกสองคนต้องเดิน
ตามมาติด ๆ
"ตรงน้ีสบายกวา่ แยะ จะไดช้ ่วยคุณแม่มดั เตยดว้ ย
ไงคะหรือวา่ ไงพวกเรา ?"
ลงทา้ ยก็หนั มาพยกั พเยิดกบั เพื่อนสาวท้งั สอง แต่
ก็ไม่รอคาตอ เพราะหนั ไปเขมน้ มองร่างผอมเพรียวที่นงั่
กอดเข่าอยทู่ ่ีเดิมโดยมิไดข้ ยบั เขย้อื นน้นั คอ้ นพลางถามวา่

๑๒๘ มาลยั รกั

"น่ันนายจะน่ังหาอะไร แขกมาท้งั ทีดูไม่สนใจ
เลยนะ ?"

"กม็ าทาไมล่ะ ไมไ่ ดเ้ ชิญสักหน่อย ?"
"แน่ะ !" คุณอากรณ์ดุ "ดูพูดเขา้ ไปอาบน้าเสีย
ลูก
วนั น้ีพอเท่าน้ีก่อนเถอะ"
แลว้ ก็หนั มายิม้ กบั เด็กสาวท้งั สาม "วนั น้ีเขาช่วย
แม่บอกทอ้ งร่องแต่เช้า เลยพานเหนื่อยไม่ยอมลุก จาปี
แน่ะ ช่วยไปหาขนมมาเล้ียงนอ้ ง ๆ หน่อยซิจะ๊ "
"วนั น้ีมีขา้ วตงั อยา่ งวนั ก่อนม้ยั พ่จี าปี ?"
คนตวั ใหญ่เสียงดงั หรือประเทือง พูดข้ึนอยา่ งตี
สนิท "สองคนน่ีติดใจจนพูดถึงบอ่ ย ๆ แน่ะฮะ"
"หนอย นงั เทือง......" เนาวรัตน์คนตวั เล็กเอะอะ
"หาความ นงั กบเป็นพยานซิ ใครที่ตะกละกวา่ เพือ่ น ?"'
"นี่น่ี ! " เด็กสาวท่ียงั มิไดส้ ่งเสียงเลยต้งั แต่เขา้ มา
เอ่ยปรามขณะมองคุณอาภรณ์อย่างเกรงใจ "พูดให้มนั
เพราะหูหน่อยซิ ตอ่ หนา้ คุณแมอ่ ยา่ งน้ี"
เนาวรัตน์จึงยมิ้ อาย ๆ ออ้ ม ๆ แอม้ ๆ แกต้ วั วา่
"ก็.....มนั เคย"

วาสนา ๑๒๙

คุณอาภรณ์อมยิ้ม ทอดสายตามองใบหน้าอ่อน
สดใสดว้ ยวยั ท้งั สามอยา่ งปรานี ความแจ่มใสเช่นน้ีช่างน่า
หวงแหนนัก น่าถนอมให้นานเท่านาน เพื่อว่าเม่ือวยั น้นั
ผา่ นไป ถา้ ไดร้ าลึกถึงก็คงไม่เสียดายนกั ความรู้สึกเช่นน้ี
นี่เองท่ีทาให้เธอตอ้ งการชดเชยความขาดน้นั ให้แก่ผูเ้ ป็ น
ดงั ดวงใจคนเดียวที่มีอยูน่ านมาแลว้ ความมน่ั ใจน้นั ยงั คง
มีอยู่อย่างแน่นแฟ้น หากแต่ในขนะน้ีคุณอาภรณ์กะพริบ
ตาถี่ ๆ กบเขากาลงั จะพรากหนู ไปหรือลูก ?""

เม่ือปี ยากรณ์ กลบั ออกมาอีกคร้ังดว้ ยใบหนา้ นวล
ผ่องเส้ือแขนส้ัน ประกอบกับซ่ินตัวยาวแค่คลุมเข่า ก็
ปรากฎ"แขก" ท้งั สามของเธอกาลงั น่ังร่วมวง โจ้อะไร
อย่างหน่ึงอยา่ งเอร็ดอร่อย อยู่บนลานซ่ึงมีเส่ือผืนใหญ่ปู
อยแู่ ทนกองเตยซ่ึงถูกยา้ ยหายไปหมด

"อุแม่จา๊ ว !"
เนาวรัตน์อุทานเสียงดงั "วนั น้ีเล่นห่มซ่ินมาโชว์
เชียวนิ?"
"น้ันน่ะซิ" ประเทืองพยกั หน้าหงึก ๆ เห็นด้วย
"อวดเรอะวา่ เรียบร้อยเป็น ?"
"ทาไม เห็นเราเป็ นยงั ไงถึงนุ่งซ่ินไม่ได้ ปากละ
ขอใหไ้ ดค้ ่อนขอดเถอะ"

๑๓๐ มาลยั รกั

ปี ยาภรณ์โต้อย่างไม่เอาใจใส่นักขณะที่เดินมา
ทรุดตวั ลงร่วมวง "หนอยแน่ ที่แท้ก็มาหลอกขนมจาปี
กินน่ะแหละนึกวา่ อะไร น่ีเล่นขนออกมาหมด แลว้ เราจะ
เอาท่ีไหนสแปร์ ?"

"งก ! ''
ประเทืองบ่น พลางชายตามองท่านงั่ พบั ขาเรียบ
น้นั อย่างท่ึง "เห็นนายแบบแลว้ ชกั เกรงใจ ดูเรียบร้อยผิด
กบั ไอต้ วั ตะก้ีลิบลบั "
"เออ เออ ไม่ตอ้ งวิจารณ์ ไงนงั โสม ไม่พูดไม่จา
เลยนะนาย? "
คนถูกทักทายทายิ้มอาย ๆ อวดแก้มกลมเปล่ง
โดยไม่ตอบว่ากระไรเนาวรัตน์ใช้ขอ้ ศอก กระทุง้ สีขา้ ง
ฝ่ ายเจา้ ของบา้ นพลางกระซิบนินทา
"มนั กาลงั ซ่ึง อยา่ ไปรบกวนมนั "
"ซ้ึงอะไประทับใจท่ีแม่เราเล่ียงขนมเยอะแยะ
เรอะ เออ น่ีแมเ่ อาเตยไปส่งแลว้ หรือน่ี ?"'
"เออ เพ่ิงไปตะก้ี สง่ั วา่ ใหก้ ินแยะ ๆ อยา่ เกรงใจ"
เนาวรัตน์ตอบรวบรัดพลางกระซิบต่อ "มนั ซ้ึงอะไร้รู้ม้ยั
กบเอย๊ เอา้ ไอเทืองเล่า?"

วาสนา ๑๓๑

หันมาโยนให้คนท่ีนั่งขา้ ง ๆ ต่อซ่ึงฝ่ ายน้ันก็รีบ
กลืนคุกก้ีลงคออยา่ งรวดเร็วทนั กนั กระแอมเล็กนอ้ ยก่อน
จะหนั มาทางโสมศิริ พูดเป็นเชิงลุแก่โทษวา่

"เฮ่ย โทษทีนะโสม ไอต้ ิ๋วมนั ใหเ้ ล่าวะ่ "
"ตามชาบาย'
ฝ่ ายน้นั ทา้ ทาย อย่างไม่สนใจเพราะยงั สาละวน
อยกู่ บั กอ้ นขนมในจาน ผจู้ ะเล่ามองตามแลว้ ก็กลืนน้าลาย
เฮื๊อก
"คือ... เม่ือก้ีตอนเดินเข้าซอยมาน่ะ... " แล้วก็
ทาทา่ จะจิ้มขนมใส่ปาก เนาวรัตน์จึงทุบเขา้ ใหท้ ่ีกลางหลงั
อกั ใหญ่ พลางวา่
"อยา่ เล่าเลยวะ ห่วงกินนกั มาจะเล่าเอง คือตอนท่ี
เดินเขา้ ชอยบา้ นนายมาน่ะ กม็ ีรถสปอร์ตคนั หน่ึงตามหลงั
มาติด ๆ"
ปี ยาภรณ์หูผ่งึ หนั ขวบั มาจอ้ งหนา้ เพ่ือนสาวอยา่ ง
สนใจทนั ที "สปอร์ตสีเขียวเรอะ ?"
"เออ นายรู้จกั หรือ?"
"อือทาไมจะไม่รู้จกั นนั่ ไงล่ะบา้ นพแี่ ก..... "

๑๓๒ มาลยั รกั

สามสาวแตกฮือ เม่ือเจา้ ของบา้ นช้ีมือไปทางดา้ น
ตรงข้าม ซ่ึงมีเพียงดูน้าเล็ก ๆ ขวางอยู่ คนชื่อโสมศิริ
เจา้ ของร่างกลมป้อมถถาไปเกาะตน้ ชมพูก่ ่อนเพ่อื น

"อูฮ้ ู โอโ้ ฮ บา้ นกส็ วยขนาดน้ีเซียว !"
"ดู ดูมนั "
ประเทืองทาท่าบุย้ ใบช้ วนแมป้ ากจะยงั เค้ียวตุย้ ๆ
แตก่ ย็ งั นินทาไดว้ า่
"ดูมนั ทาซ้ึง คล่ืนชะมดั !
"แต่ก็จริงก็นงั โสม" เนาวรตน์ซกั เห็นดว้ ย "หล่อ
กห็ ล่อ พอ่ ยงั รวยเลียอีก น่าสน... "
ปี ยาภรณ์เมม้ ปากเล็กนอ้ ย เร่ิมรู้สึกขวางตาบรรดา
เพอ่ื น ๆ ข้ึนมาราไร
"นี่ ถา้ จะมานงั่ ราพนั ถึงผูช้ ายก็กลบั เถอะ อยา่ หา
วา่ ไล่เลย ทุเรศทะแคม่ ีรถสปอร์ตตามหลงั กต็ ื่นเตน้ "
"อ๊ะ ! " โสมศิริถลนั กลบั มาตาโพงโต "นังติ๋ว"
เล่าท้งั ที ทาไมไม่เล่าให้หมด เล่าซี วา่ เขาเป็ นเยน็ เติ้ลแมน
แค่ไหน....?"
"ใช่ เป็ นเย็นเติ้ลแมน ขอ้ น้ียอมรับ แต่หากนาย
คนน้ีหน้าตาเป็ นเกยะญ่ีป่ ุน นายคงไม่ว่าเย็นเตลแมน

วาสนา ๑๓๓

หรอกอย่างดีก็แค่มารยาทใช้ได้ เร่ืองของเร่ืองเพราะมนั
เอย้ เขาหล่อละวา้ !"

"สุภาพดว้ ย" โสมศิริต่อ "นี่คิดดูนะกบ พอเขาบีบ
แตรแปร์น เรากาลงั เดินพลิน ๆ ก็ตกกะใจนะซิ หนงั สือ
หนงั หาหล่นหมดเลย แลว้ เขาทาไงรู้ม้ยั เปิ ดประตูลงมา
ช่วยเกบ็ ให้ โอย๊ น่ารัก หาไดง้ ่าย ๆ หรือผชู้ ายสมยั น้ี... "

"ชีกอละไม่วา่ ...."
ปี ยาภรณ์ยกั ไหล่ อยา่ งดูแคลน "ยโ่ี ธ่ แคน่ ้ีกเ็ ก็บ
มาซ้ึงนึกวา่ เป็นเร่ืองอะไร....."
พลางพจิ ารณา ร่างป้อมๆ น้นั ราวกบั จะสารวจ
"ดู นายชกั จะทาสาวเร็วไปหน่อยแลว้ ละมงั นงั โสมจะ
เอน็ ทรานซ์ อยไู่ ม่กี่วนั แลว้ น่ะนา เดี๋ยวจะหาวา่ ไม่เตือน"
"ช่างเถอะ ถา้ เอน็ ทรานซ์ไมไ่ ด้ แต่ไดแ้ ฟนอยา่ งน้ี
กย็ อมละ"
โสมศิริพหู นา้ ตาเฉย เพ่ือนสาวท้งั สามจึงไดแ้ ต่
มองตาปริบ ๆ ชว่ั ครู่ประเทืองก็ถอนใจเฮือกใหญ่ชูส้มข้ึน
จนสุดแขนพลางพดู เสียงดงั
"เอา้ เจย๊ ะ! ฉลองเผ่อื นงั โสมจะเอน็ ทรานซ์ ไมไ่ ด้
แตไ่ ดแ้ ฟนหล่อ แต่เอ๋....."'

๑๓๔ มาลยั รกั

มือที่ถือส้อมจิ้มลงในจานชะงกั ตาเบ่ิงโพลง พา
ใหค้ นอ่ืน ๆ ตอ้ งหนั ขวบั ไปมองท่ีมาแห่งอาการน้นั ภาพ
ที่เห็นกค็ ือรถสปอร์ตสีเขียวคนั ท่ีถูกกล่าวขวญั กาลงั เล้ียว
ออ้ มสนามชา้ ๆ แลว้ ก็พงุ่ ปราดออกจากประตูบา้ นหายลบั
ไป ประเทืองโคลงศีรษะพึมพาเสียงแผว่

"เสียใจดว้ ยนะโสม เขามีคู่แลว้ นี่หวา่ อยา่ งน้ีตอ้ ง
ร้อง 'รักตอ้ งหา้ ม' ไปพลางๆ ก่อนกแ็ ลว้ กนั !"ฃ

๑๐...

ขณะเดียวกนั ผทู้ ี่ถูกกล่าวขวญั ถึงกาลงั หวั เราะ
เบา ๆ เม่ือฝ่ ายหญิงที่นงั่ มาดว้ ยเอียงหนา้ เขา้ มากระซิบ
เสียงหวานวา่

"พอี่ อ๊ ดชอบแจว้ ใส่ฮอทแพนทช์ ุดน้ีจริงๆ หรือ
คะ?"

วายชุ าเลืองมองตน้ ขาขาวอวบน้นั ก่อนจะทา
เสียงฮ่ือฮ่าในลาคอ

"ใหต้ าย.....หญิงน่ีช่างสรรไอช้ ุดยวนกิเลสผชู้ าย
นกั แลว้ มาร้องปาวๆ วา่ ผชู้ ายใจร้าย.... ใจดา.... "

๑๓๖ มาลยั รกั

"แตส่ าหรับแจว้ ไม่หาหรอกค่ะ รับรอง" หญิง
สาวคา้ นอยา่ งกระตือรือร้น รับรองจริง ๆ ค่ะ ไม่วา่ พี่อ๊ออ
จะทาอะไร แจว้ ไม่มีวนั วา่ เด็ดขาด"

"จริงหรือเปล่า ?" นายราชกฤษฎีกาเลิกคิว้ ถามยมิ้
ๆ แลว้ ก็ทอดเสียงถามบา ๆ วา่ "เธอจะใหพ้ ี่ไปส่งที่ไหน?"
หากญาติสาวตี ความหมาย ไกลเพราะผวิ แกม้ ท่ีเห็นรอย
แป้งอยา่ งชดั เจนน้นั เป็นสีเขม้ ข้ึน

"แลว้ แต่พีอ่ อ๊ ดชิคะ"
"อะ๊ !" ชายหนุ่นยมิ้ หนกั ข้ึนไปอีก "เร่ืองอะไรมา
ตามใจพี่ ก็ไหนเธอวา่ จะใหพ้ ี่ไปส่งท่ีร้านเส้ือไอก้ ระเทย
นน่ั ไม่ใช่เรอะ ? "
"เรื่องน้นั เกบ็ เอาไวว้ นั หลงั ก็ไดน้ ี่คะ"
"แลว้ เรื่องไหนล่ะท่ีจะเอาวนั น้ี ? "
ท่วงทา่ เขาสนุกยงิ่ ข้ึน จนหญิงสาวชกั รู้สึกตวั เธอ
จึงคอ้ นกระฟัดกระเฟี ยด
"พ่อี อ๊ ดน่ี คอยดูนะจะฟ้องคุณป้า... "
"อา้ ว แลว้ มนั เรื่องอะไร พไี่ ปทาอะไรให้ ไหนวา่
จะไมว่ า่ ไงล่ะแคน่ ้ีเธอกจะฟ้องเสียแลว้ ?"
แพรวทิพยก์ ระแทกหลงั กบั พนกั พงิ อยา่ งขดั ใจ
น่ิงไปชวั่ ครู่จึงพูดเสียงเครือวา่

วาสนา ๑๓๗

"ถามจริง ๆ เถอะกบั หญิงนอ้ ย พ่ีออ๊ ดเคยพูดอยา่ ง
น้ี บา้ งไหม ?"

รอยยมิ้ น้นั จางลงเล็กนอ้ ย วายเุ หลือบตามองญาติ
สาวอยา่ งดุ ๆ "เหลวไหล เราไมไ่ ดค้ ุยกนั เรื่องหญิงนอ้ ย
ไมใ่ ช่หรือ?"

"กแ็ จว้ อยากทราบ"
เธอทาทา่ ด้ือ เปลือกตาท่ีทาสีมว่ งสดกะพริบถ่ี ๆ
จนเห็นขนตาเทียมหนาเป็นพืดขยบั ข้ึนลงน่าดู ชายหนุ่ม
ชาเลืองแลว้ ก็หวั เราะหึหึ
"วนั น้ีเธอแตง่ ตาสวยจริง"
"อยา่ มายอหน่อยเลย" แพรวทิพยม์ องคอ้ นแตส่ ี
หนา้ ดีข้ึน "ไถลไม่ตอบกบ็ อกเถอะ ถามถึงหญิงนอ้ ยทีไร
เป็นตอ้ งแกลง้ ยอทุกที"
"คนพูดจริงก็หาวา่ ยอ ทียอกลบั นึกวา่ จริงไปเสีย
อีก"
วายบุ ่น ปลายคางเขียวเป็นไร ๆ ดว้ ยรอยหนวดที่
ถูกโกนใหม่หยกั บุ๋มลงเลก็ นอ้ ยราวกบั คนแสนงอน หญิง
สาวจบั ตามองนิ่งชว่ั ครู่ ก็ทาใจกลา้ เอ้ือมมือไปจบั อยา่ ง
รวดเร็ว
"ใคร ๆ เขาวา่ คางพ่อี อ๊ ดสวย !"

๑๓๘ มาลยั รกั

"อะ๊ อะ๊ !"
วายหุ ลบอยา่ งคาดไม่ถึง รถแฉลบไปเล็กนอ้ ย เขา
หนั มาทาตาอยา่ งหน่ึง
"เล่นบา้ ๆ เด๋ียวก็ไดเ้ รื่องหรอกทามาแหยไ่ ฟ เผอื่
พ่ึบพบั ข้ึนมาจะวา่ ยงั ไง ?"
"ไม่มีใครวา่ อะไรหรอก ไมเ่ ชื่อจะลองก็ยงั ได"้
แพรวทิพยย์ น่ื หนา้ ไปจนชิดไหล่กวา้ งน้นั ชะมา้ ย
ตาอยา่ งทา้ ทายจนชายหนุ่มตอ้ งหวั เราะ
"เคราะห์ดีที่เธอเป็ นนอ้ งนาแมแ่ จว้ ไม่ง้นั จะไมม่ ี
วนั มานงั่ ยว่ั อยา่ งน้ีไดห้ รอก เอา้ ! ลงตรงน้ีไดไ้ หม เด๋ียวจะ
แวะไปหาหญิงนอ้ ยสกั หน่อย"
"กลวั แจว้ ขนาดน้ีเชียวหรือคะ ?"
หญิงสาวยมิ้ เห็นไดถ้ นดั วา่ เยาะ นายราชกฤษฎีกา
ถอนหายใจดงั ๆ อยา่ งจงใจใหไ้ ดย้ นิ
"เฮอ้ ....ถา้ เธอไมใ่ ช่ลูกสาวนอ้ งแมฉ่ นั ละกอ้ ฮ่ึม
.....แต่นี่ ไม่อาวเดี๋ยวจะโดนขุดกระดูกด่า เอา้ ลง !"
เขาจอดรถพรืด แต่หญิงสาวยงั คงนงั่ เฉยทาทอง
ไม่รู้ร้อนจึงจาตอ้ งพูดเสียงอ่อนวา่

วาสนา ๑๓๙

"ลงนะ พจ่ี ะรีบไป นดั กบั หญิงนอ้ ยไว้ !" พลาง
ยน่ื มือขา้ มตวั เธอมาเพื่อจะเปิ ดประตูให้ ฝ่ ายน้นั จึงเกาะ
แขนเขาไวท้ นั ที

"แจว้ ไปคนซิคะ อยากคุยกบั หญิงนอ้ ย"
"เเต่...."
"แจว้ รับรองวา่ ไปคุยอยา่ งเดียวไม่ขดั คอหรอก"
"นนั่ ละ ขดั คอละ !" เขาชกั แขนกลบั พลางบ่น
พึมพา "ชอบแตะ๊ อง๋ั ชะมดั "
"นะคะ ใหแ้ จว้ ไปคน ?"'
วายหุ นั มามองหญิงสาวตรง ๆ วนั หลงั ไดไ้ หม
วนั น้ีธุระสาคญั จริง ๆ ไมอ่ ยากใหเ้ ธอไปดว้ ย"
"ธุระอะไรท่ีวา่ สาคญั นกั ขอความรักเรอะ ?"
"ฮื่อ !" เขารับคาอยา่ งราคาญ แพรวทิพยเ์ หยยี ดยมิ้
หรี่ตามองเขานิ่งชว่ั ครู่จึงพดู เสียงหวั เราะ ๆ วา่
"คิดวา่ พอ่ เขาจะโอเคหรือคะออกสูงศกั ด์ิอยา่ งน้นั
......อยา่ งพ่อี อ๊ ด ตอ้ งกบั แจว้ ซิคะถึงจะสมน้าสมเน้ือ หญิง
ร้ายชายเลวละ....!"
วา่ แลว้ ก็เปิ ดประตูรถกา้ วออกไป พอกระแทก
ประตูกลบั ก็เดินฉบั ๆ ไปไม่เหลียวหลงั วายนุ งั่ เคาะขมบั

๑๔๐ มาลยั รกั

ตวั เองชวั่ ครู่ก็ออกรถตามไป พอทนั เขากย็ นื่ หนา้ ออกไป
ทาหนา้ ซ่ือถามวา่

"เม่ือก็เธอฝากรักพ่ีเหรอเปล่า ?"
หญิงสาวตาเขียว ขยบั กระเป๋ าถือใบโตที่มี
ลกั ษณะคลา้ ยยา่ มกลาย ๆ ทาท่าจะเหวย่ี งเขา้ ใส่ หากเขา
กระชากรถแล่นฉิวจั ากไปเสียก่อน
"คนเลว ! คอยดูเถอะอยา่ มารักฉนั เขา้ กแ็ ลว้ กนั "
หญิงสาวบริภาษในใจ ดวงตากวา้ งแตง่ ประณีต
น้นั วาววบั !
กลิ่นควนั ธูปหอมกรุ่นลอยมา จากใน หอ้ งดา้ น
ริมสุดน้นั หญิงชราชะงกั เทา้ ท่ีกา้ วออกมาจากหอ้ งยนื
เขมน้ มองชว่ั ครู่ จึงคอ่ ย ๆ ตรงเขา้ ไป เพยี งเอ้ือมมือไป
แตะบานประตูก็เปิ ดออกมาอยา่ งง่ายดาย
ภายในหอ้ งน้นั สวา่ งเพียงสลวั ๆ ดว้ ยไฟดวงเล็ก
หนา้ โตะ๊ บูชา ร่างบอบบางท่ีทรุดตวั จนเกือบเป็ นหมอบ
ทนั ขวบั มามองทนั ที
"ออ้ ! แมล่ ุกข้ึนมาทาไมจะ๊ ?"
"แม่ภรณ์ทาไมยงั ไมน่ อน ?"
ยายนมเติดิงกเง่ิน เขา้ มาทรุดตวั ลงขา้ ง ๆ คุณ
อาภรณ์รีบกขยบั ที่ใหท้ นั ที ใบหนา้ ซูบน้นั มีริ้วรอยกงั วล

วาสนา ๑๔๑

อยอู่ ยา่ งลึกซ้ึงแมด้ วงตาจะไม่แดงซ้าอยา่ งคนระบาย
อารมณ์ ดว้ ยการร้อง ไหก้ ็ตาม หากแต่แหง้ ผากจนหญิง
ชราออกใจหาย

"มีอะไรหรือ แม่ภรณ์ ?"
สาเนียงและวธิ ีถามเช่นน้ีคุน้ หูอีกฝ่ ายหน่ึงยง่ิ นกั
เพราะชวั่ ชีวติ ที่เกิดมา ต้งั แต่เร่ิมจาความไดก้ ถ็ ูกถามเช่นน้ี
มาตลอกมาบดั น้ีแมด้ วงตาท่ีจบั จอ้ งมาอยา่ งต้งั อกต้งั ใจน้นั
จะขนุ่ ฝ้าลงดว้ ยวยั หากยงั ส่อกระแสความรัก และอาทร
ไวเ้ ตม็ เปี่ ยมโดยไมเ่ ปล่ียนแปลง คุณอาภรณ์พยกั หนา้
อยา่ งยอมรับ
"ไม่สบายใจนิดหน่อยจะ้ "
คราวน้ีเธอส่ายหนา้ สีหนา้ แสดงอาการรังเกียจ
โดยไมป่ อดบงั
"ไม่จะ้ ทาไมฉันจะตอ้ งไปคิดถึงเรื่องน้ีอีกล่ะจ๊ะ
แมล่ ืมไปแลว้ หรือวา่ เราไมม่ ีอะไรกนั แลว้ ?"
"อือ.....ก็เห็นนงั กบวา่ คืนวนั ก่อนพอ่ มนั มา...."
"จะ๊ เขามาหากบ"
คุณอาภรณ์พึมพา หัวคิ้วขมวดเข้าหากันอย่าง
ครุ่นคิดชวั่ ครู่ก็เงยหนา้ พูดเสียงส่ัน
"นี่แหละจะ้ แม่ ที่....ฉนั กลวั !"

๑๔๒ มาลยั รกั

ทว่ั ท้งั ห้องเงียบกริบ ควนั รูปจาง ๆ กาจายอยู่ทว่ั
หอ้ งเหนือโตะ๊ หมู่ตวั เด่นสุด ประดิษฐานองคพ์ ระพุทธรูป
องคย์ อ่ มพระพกั ตร์สงบนิ่งดูละมุนละไมยิง่ นกั ยายนมจบั
ตามองชัวครู่ ก็พนมมือลงกราบ ชั่วครู่จึงพึมพาเหมือน
ปลอบประโลมวา่

"ไม่หรอกลูก พระท่านไม่เข้าข้างคนผิด กบ
จะตอ้ งอยกู่ บั เราเช่ือแมเ่ ถอะ"

คุณอาภรณ์พยกั หน้าน้อย ๆ ด้วยความเคยชิน
มากกวา่ จะเช่ือถือในถอ้ ยคาน้นั พดู ชา้ ๆ วา่

" เม่ือกบยงั เล็ก ๆ ไม่ต้องต่อสู้แย่งกับเขานัก
เพราะ ตอนน้นั เขายงั ไม่ตอ้ งการ ท้งั กฎหมายก็อยู่ฝ่ ายเรา
ตราบใดท่ีลูกยงั ร่าหาแต่แม่ แต่เดี๋ยวน้ีกบโตมากแลว้ และ
เขากก็ าลงั อยากไดล้ ูก....."

เธอเบือนหนา้ กลบั มายืนยนั "เขาอยากไดล้ ูกจริง
ๆ จะเเม"่

หญิงแมน่ มเอ้ือมมือไปแตะไหล่ผอมน้นั พลางลูบ
ไลเ้ บา ๆ

"ถึงอยากได้ มนั กไ็ มม่ ีปัญญาไดไ้ ปหรอกแม่ภรณ์
อยา่ กลวั ไปเลย อยา่ ลืมวา่ ลูกเราเล้ียงมากบั มือนะ"

วาสนา ๑๔๓

"จะ้ เราล้ียงมากบั มือ แต่มือเราก็ป้ันเขาไม่ได้ดี
เท่าที่ ควรน่ีจ๊ะ กบกาลงั ตอ้ งการอนาคต อนาคตที่ดีกว่า
การเป็นลูกครู ลูกชาวสวนอยา่ งฉนั "

"ภรณ์เอ๊ย......" แก่ส่ายหน้า "เราคิดไปเองแท้ "ๆ
นี่นาใช่วา่ นงั ลูกกบมนั จะเห่อเหิมอยา่ งลูกคนอ่ืนเขาก็ไป
อย่าง นี่มนั ดีแต่เกกมะเหรกไปวนั ๆ ไม่เห็นมันจะเคย
คิดถึงอนาคตอยา่ งวา่ สกั นิด"

ดวงตาของผูอ้ ่อนวยั กวา่ ปรากฏละอองฝ้าข้ึนมา
แวบหน่ึง

"แม่ไม่เขา้ ใจหรอกจ้ะ เม่ือก่อนฉันก็เคยคิดว่า
เป็ นตายยงั ไงเขาจะไม่มีวนั ไดแ้ ตะลูกเลยแมแ้ ต่ปลายกอ้ ย
นนั่ เป็ นความคิดเม่ือก่อน หากแต่เด๋ียวน้ีฉันกลบั ไม่กลา้
คิด เพราะ.....หากกบเกิดตอ้ งการเขาข้ึนมาล่ะ.....หกกบ
เกิดอยากไปอยู่กบั เขา เราจะบงั คบั ใจลูกไดห้ รือ...แม่จ๊ะ
ฉนั คงทนไปถึงวนั น้นั ไมไ่ ดแ้ น่ๆ.."

เสียงเธอขาดเป็ นห้วง ๆ แล้วก็ซบหนา้ ลงกบั ฝ่ า
มือสะอ้ืนเบา ๆ อย่างหมดความอดทน ยายนมถอนใจ
เฮือกใหญ่มิได้ปลอบโยน ด้วยคุ้นกับดวงตาเด็ดเด่ียว
ท่าทางเขม้ แข็งแมร้ ่างกายจะบางเล็กเพียงเท่าน้ี แลว้ ก็เป็ น

๑๔๔ มาลยั รกั

ดงั คาดเพยี งชวั่ อึดใจเดียว คุณอาภรณ์ก็เงยหนา้ ข้ึนพูดเสียง
เรียบข้ึน แต่มน่ั คงวา่

"แต่ช่างเถอะแม่ อยา่ เกบ็ มากงั วลเลย ฉนั อาจจะ
คิดมากไปเองกไ็ ด้ แม่กลบั ไปนอนเถอะจะ้ "

แกจึงพยหั หนา้ ขยบั ลุกข้ึนชา้ ๆ โดยยดึ ขอ้ มือคุณ
อาภรณ์ ที่ส่งมาใหเ้ กาะ พลางพดู เรื่อย ๆ

"แม่ภรณ์ก็เถอะ ไปนอนเสียอยา่ คิดอะไรมากเลย
เกิดพลาดพล้งั เป็ นอะไรข้ึนมา ลูกจะอยกู่ บั ใคร .....ไอพ้ ่อ
มหาโจรพรรคน์ ้นั มนั จะร่ารวยไปไดส้ ักกี่น้า.... "

ระยะทางจากหอ้ งพระถึงหอ้ งดา้ นในมิไดไ้ กลนกั
หากขณะเดินกา้ วต่อกา้ วของยายนม คุณอาภรณ์รู้สึกคลา้ ย
ช่างไกลเหลือเกิน ไกลต่อความทรมานท่ีอยากให้สิ้นสุด
ลงเสียที ถอ้ ยคาส่ันเครือบ่นพึมพาน้นั เสมือนมือท่ีกาลงั
แกะสะเก็ดแผลในใจเธออยา่ งเลือดเยน็ เป็นท่ีสุด

"หากแม่ภรณ์เช่ือแม่สกั นิด.... "
"แมจ่ ะ๊ !" เธอเสียงส่นั วงิ วอนวา่ "เลิกพดู ที่เถอะ"
ยายนมหยดุ นิ่ง มองชว่ั ครู่จึงพูดเบา ๆ ตอ่ วา่
"อะไรท่ีรู้วา่ ขม แต่ถา้ รักษาให้หายไดก้ ็รับเถอะ
แม่ภรณ์ดีกว่าเก็บไวก้ ดั กร่อนตวั เองอย่างน้ี..... เขา้ นอน
เถอะ ดึกมากเเลว้ "

วาสนา ๑๔๕

ถ้อ ย ค า น้ ี ค ง จ ะ เ ตื อ น ส ติ คุ ณ อ า ภ ร ณ์ มิ ใ ช่ น้ อ ย
เพราะชั่วครู่ใหญ่ ๆ ปี ยาภรณ์ก็ต้องเบิกตา เม่ือผูเ้ ป็ น
มารดาเดินประคองถว้ ยเครื่องด่ืมเขา้ มาในหอ้ ง

"อะไรคะ จนป่ านน้ีแมย่ งั ไม่นอนอีกหรือคะ ?"
"ก็แลว้ กบล่ะ ?" มารดายอ้ นขณะวางดว้ ยน้นั บน
โตะ๊ "เอา้ แม่เห็นอากาศเยน็ ๆ เลยชงโอวลั ตินมาเผอ่ื ไง ดู
ถึงไหนแลว้ นี่ ไมย่ อมหลบั ยอมนอน ?"
"กบกลวั ดูไม่ทนั " เด็กสาวอธิบายเร่ือย " พลาง
พึมพาขอบคุณเม่ือเล่ือนถว้ ยน้นั เขา้ มาคน "อีกเดือนกวา่ ๆ
เท่าน้นั เองจวนแจชะมดั "
"ก็ค่อย ๆ ดูซิลูก หกั โหมมาก ๆ เดี๋ยวไมไ่ ดส้ อบ
กนั พอดี"
"ไมห่ รอกคะ่ กบแขง็ แรงออก" ลูกสาวยมิ้ จนตา
หยี พลางชูแขนประกอบ "แขนกบโตกวา่ แม่เสียอีก ดูซิ
ค่ะ."
"แน่ละซิ หนูกาลงั โตน่ี แม่แก่แลว้ ก็ตอ้ งเห่ียวเฉา
ลงทุกวนั ๆ สกั วนั หน่ึงก็ผพุ งั ไปเหมือนตน้ ไมแ้ ก่ ๆ ตน้
หน่ึง"
มารดาพูดเรื่อย ๆ แต่เหลือบมองท่าทางที่ยกถว้ ย
กกลมแป้นข้ึนด่ืมน้นั อย่างลึกซ้ึงผูกพนั แล้วดวงตาอ่อน

๑๔๖ มาลยั รกั

เศร้าคูน่ ้นั ก็เป็ นประกายวาบข้ึน เมื่อฝ่ ายน้นั วางถว้ ยลงทนั
ควนั ทาหนา้ มุ่ย

"แหม แมพ่ ดู อะไรก็ไม่รู้ ฟังแลว้ ใจไมด่ ี"
"ทาไมจะตอ้ งใจไมด่ ี กจ็ ริง ๆ น่ีนา สักวนั หน่ึงแม่
กต็ อ้ งตายจากกบไป"
"ไมค่ ่ะ" ลูกสาวทาท่าไมย่ อมรับพงั "แมจ่ ะตอ้ ง
อยกู่ บั กบตลอดไป นะคะ กบไม่ยอมหรอก"
เท่าน้ีเองที่ความวิตกกงั วล ที่ดูเหมือนจะพอกพูน
ข้ึนเรื่อย ๆ นบั แต่บุคคลผูน้ ้นั กลบั มาและย่ิงเมื่อตระหนกั
ว่าฝ่ ายน้ันกาลังใช้อานาจ "เงิน" หว่านล้อมบุตรสาวอยู่
ความวิตกก็พุง่ ข้ึนจนสุดที่จะระงบั อยู่ มาบดั น้ี เมื่อดวงตา
ใสแจ๋วที่มองมาอยา่ งร้อนรน วิงวอน ราวกบั เด็กหญิงเล็ก
ๆ คนก่อนท่ีมกั จะออ้ นวา่
"นะคะ แม่ขา ใหก้ บนะคะ...."
"แมอ่ ยกู่ บั กบนะคะ
เธอจึงหวั เราะออกมาไดอ้ ยา่ งเตม็ ความรู้สึก แช่ม
ชื่นเป็ นท่ีสุด
"จะ้ แหมพดู อยา่ งกบั แม่มีคอนแทร็คกบั ยมบาล
ง้นั แหละจะไปก็ได้ ไมไ่ ปก็ได"้
"ไม่รู้ละ กบไมใ่ หไ้ ปเสียอยา่ ง"

วาสนา ๑๔๗

"คิดจะอยกู่ บั แม่อยา่ งน้ีตลอดไปน่ะหรือ?" คุณ
อาภรณ์ถามลอ้ ๆ "ตอนน้ีก็พดู ไดห้ รอก อีกหน่อยช้ีคร้าน
จะไม่เห็นหนา้ "

"ทาไมล่ะคะ ?" เด็กสาวทาหนา้ เหลอ แต่ชว่ั ครู่ก็
เข้าใจจึงทาหน้าขึงขงั "อ๋อ ไม่หรอกค่ะ กบไม่แต่งงาน
หรอก อยเู่ ป็นโอลตเ์ มดกบั แม่กบั คุณยายดีกวา่ สบายใจดี"

"รู้จกั ดว้ ยโอลด์หมกโอลดเ์ มดเดก็ แก่แดด...."
"ทาไมจะไม่รู้จกั คะท่ีโรงเรียนเพ่อื น ๆ ชอบพดู
กนั ออกพวกมนั วา่ โรงเรียนกบนะ เป็นเมืองแม่ม่าย พวก
ครูลว้ นแตโ่ อลดเ์ มดท้งั นา้ น....
"ตายจริง.....เด็กพวกน้ี !' คุณอาภรณ์อุทานพลาง
มองคอ้ น ๆ "วา่ ครูเขา อีกหน่อยกรรมก็สนองหรอก ดีละ
จะเป็นสาวแก่อยกู่ บั แม่ จะไดใ้ ชใ้ หค้ ุม้ วา่ แตเ่ ผ่ือคุณพอ่ มา
รับไปอยลู่ ่ะจะ๊
ลงทา้ ยกอ็ ดหยงั ตามความกงั วลที่ซ่อนอยใู่ นใจ
มิได้ ฝ่ ายน้นั จึงมองตอบยมิ้ ๆ ตาพราวอยา่ งฉลาด
"เกา๊ ะรับแม่ไปอยดู่ ว้ ยซิคะ !"

๑๑...

พอเห็นยอดชมพตู่ น้ น้นั กวดั ไกวพร้อม ๆ กบั สี
แดง ๆท่ีไต่เดียะข้ึนไป มารุตกเ็ ปลี่ยนท่าจากเดินทอดน่อง
ชา้ ๆ เป็นจ้าแทบเป็ นวง่ิ ไปทนั ที แต่พอเห็นร่างที่นงั่ เอน ๆ
ขณะยกหนงั สือข้ึนจดจอ้ งอยา่ งเอาจริงเอาจงั เขา้ เขาก็
ชะงกั บงั เกิดความลงั เลข้ึนมาวบู หน่ึง แต่อะไรอยา่ งหน่ึง
ทาใหห้ ลุดปากทกั ไปวา่

"คุณฮะ....!."'
ร่างน้นั สะดุง้ จนแทบพลดั ลงมา พอหนั ขวบั มา
มองตาใสแจ๋วก็ขนุ่ เขียวข้ึนมาฉบั พลนั จนเด็กหนุ่มยมิ้
แหย

วาสนา ๑๔๙

"แหะ....ขอโทษฮะ....."'
วา่ เเลว้ เขาก็ยกนิ้วช้ี อกตวั เองพร้อมกบั ส่ายหนา้
มือขา้ งที่เหลือก็ถูกยกข้ึนประกอบพลั วนั จนปี ยาภรณ์ถึง
กบั ตอ้ งขมวดคิ้วดว้ ยความประหลาดใจ ใบหนา้ คล้าน้นั จึง
เป็นสีแดงจดั เม่ืออ่านสายตาพราวของอีกฝ่ ายถนดั
"แน่ะ ยมิ้ เยาะเรา กต็ วั อยากใบน้ ่ีหวา่ ก็ตอ้ งทา
อยา่ งไม่ง้นั จะรู้เร่ืองเรอะ"
รา ๆ จะหนั หลงั กลบั เม่ือฝ่ ายน้นั หนั หลงั ไป
สนใจกบั หนงั สือของตนต่อ แต่พอนึกถึงความพยายาม
ของตนท่ีมาเลียบ ๆ มองตน้ ชมพูต่ น้ น้ีอยหู่ ลายคร้ังหลาย
ครา จึงลองหนั กลบั ไปเสี่ยงอีกคร้ัง
"จุ๊ ๆแอม้ !''
เดก็ สาวหนั ขวบั มาอีกคร้ังเช่นกนั หากแตค่ ราวน้ี
ตาวาววบั อยา่ งเริ่มมีอารมณ์ ปากบางเฉียบเมม้ เขา้ หากนั
ก่อนจะคลายออกชา้ "
"ทะล่ึง! มาทาบา้ อะไรแถวน้ี ?
เสียงน้นั ไมด่ งั นกั ก็จริง แต่เด็กหนุ่มถึงกบั สะดุง้
จนตวั ลอยตวั ชาวบู นยั น์ตาคา้ ง พมึ พาวา่
"หา !....ไหนวา่ ....ไหนวา่ ..... "'
"ไหนวา่ อะไร ?"