มาลัยรัก วาสนา เล่ม 1

๒๐๐ มาลยั รกั

ชะโงกมองอ่างตามรายทางเขา้ มา ปากก็ร้องบอกเสียงใส
วา่

"วนั น้ีคุณทิพยท์ าของโปรดอีกแลว้ ลาบเครื่องใน
พล่ากุง้ ของคนข้ีเมา.... "

"ลาภปากผมอีกตามเคย"
ชายหนุ่มตอบเสียงแจ่มใสไม่แพก้ ัน "ว่าแต่ขืน
เมา ทา่ นลุงเป็นตะเพดิ ใหไ้ ม่ทนั แน่"
"ไม่ตะเพิดหรอกคุณ !" ท่านแยง้ เสียงดังอย่าง
อารมณ์ดีแลว้ ก็สรุปหนา้ เฉยวา่ "เพราะจะร่วมก๊งดว้ ยคน"
"แหม.... "
หญิงสาวลากเสียงยาว พร้อมกบั บ่นวา่ "พอดีพูด
กนั ไมร้ ู้เรื่อง นอ้ ยมีข่าวจะบอกวาย"ุ
"บอกตอนน้ีไมไ่ ดห้ รือฮะ ?"
หญิงสาวจึงร้องเอะอะวา่
เขา ถามขณะ ทรุดกายลงน่ังบนพ้ืน อย่างไม่
อินงั ขงั ขอบ
"ตายจริง ทาไมไปนง่ั อยา่ งน้นั คะไปบนบา้ นก่อน
ก็ไดค้ ะ่ เดี๋ยวนอ้ ยค่อยตามไป"

วาสนา ๒๐๑

"ใจคอจะไมใ่ หผ้ มไดอ้ ยเู่ ขตหวงหา้ มน่ีนาน ๆ
หรือฮะ?" เขาหนั มาทาตาลอ้ ๆ "ก.็ ...ท่านลุงอนุญาตแลว้ น่ี
นา น่ีปลาอะไรฮะสวยจงั ?"

ดวงหนา้ เหลืองนวล ฉาบรอยยมิ้ ไว้ จนดูแจม่ ใส
กวา่ ยามปกติ กม้ ลงมองตามเพอ่ื นชายท่ีชะโงกหนา้ ลงดู
คลา้ ยเดก็ ๆ แลว้ เสียงสดใสไมแ่ พใ้ บหนา้ ก็อธิบายแจว้ ๆ

"ปลาเงินปลาทองไงคะ แต่อยา่ ถามรายละเอียด
นะคะ เพราะมนั กบั น้อยเป็ นแค่เพ่ือนห่าง ๆ กนั เท่าน้ัน
ค่ะ"

นอ้ ยคร้ังที่ผเู้ ป็นพ่อจะบงั เกิดความโล่งใจ เพราะ
ไดเ้ ห็นกิริยารื่นเริงเช่นน้ีภาพท่ีเห็นเจนตากค็ ือ อาการยมิ้
เซียว ๆ เมื่อถูกกาชบั ใหก้ ินยาขนานใหม่อยเู่ นือง ๆ แลว้
เสียงออ่ น ๆ ก็มกั บน่ วา่

"ไมร่ ู้จกั หายเสียที เป็นโน่นเป็นน่ี อยา่ งน้ีตายเสีย
ยงั จะดีกวา่ "

ต้งั แต่เป็ นเด็กหญิงผอมบางมาจนเป็ นหญิงสาว
ในขณะน้ีเธอก็ยงั เป็ นเช่นน้ีเสมอต้นเสมอปลาย เวน้ แต่
ยามท่ีไดร้ ับการพะนอจาก "วายุ" ที่เรียกติดปากมาต้งั แต่
เยาววว์ ยั อาการน้นั กจ็ ะเปล่ียนเป็ นสดใสดงั คนท่ีไดเ้ พ่ือน
ถูกใจ ความสัมพนั ธ์น้ีจึงถูกโมเมว่าเป็ น "คู่รัก" กันมา

๒๐๒ มาลยั รกั

ต้งั แต่ท้งั สองเขา้ สู่วยั หนุ่มสาว ท่านเองก็พยายามที่จะมอง
ผา่ นขอ้ เสียของเขาทุกประการ เพียงเพ่ือความสุขของลูก
หญิง เพ่ือที่จะไดย้ นิ เสียงหวั เราะใส ๆ เช่นน้ีบ่อยคร้ัง แต่
เม่ือสักครู่น้ีเอง ความไม่ไวว้ างใจที่ถูกกดไวม้ านาน ก็ถูก
ขดุ คุย้ ข้ึนจากคาพดู คลา้ ยบอกกล่าวของลูกหญิงวา่

"พอ่ จะไมเ่ ช่ือหรือคะ ถา้ ในที่สุดผลปรากฏวา่ เขา
มาหานอ้ ยเพราะเหตุผลอื่น ?"

เหตุผลอะไรรึ วยั ท่ีผา่ นโลกมานาน ทาใหท้ า่ น
จาตอ้ งรับรู้วา่ ดวงใจแบบบางที่สู้ทะถนอมมาต้งั แตน่ อ้ ย
คุม้ ใหญอ่ ยใู่ นกามือของเขาชายหนุ่มผนู้ ้ีจนหมดสิ้น แตต่ วั
เขากลบั มาหาเธอดว้ ยเหตุผลอ่ืน....

"อา้ ว ลูกหญิง ไหนวา่ จะเล้ียงเหลา้ คนข้ีเมาไงล่ะ
มวั แต่คุยเดี๋ยวอดกินพอดี""

"นน่ั น่ะซิ เล่นตดั กาลงั กนั ทางออ้ ม"
วายเุ สริม พลางหนั มาหวั เราะ แตแ่ ววตาสุขมุ ของ
ผสู้ ูงวยั กวา่ ที่ทอดมองมามีริ้วรอย อะไรบางอยา่ ง จนเขา
ชะงกั นิดหน่ึง พรรณิภารีบขยบั กายลุกข้ึนทนั ที
"แหม แยจ่ งั มาหาวา่ ตดั กาลงั ดีละ เดี๋ยวจะมอม
ใหเ้ มา แอ๋เลย"
"คุณพอ่ บายดีหรือพ่อออ๊ ด ?"

วาสนา ๒๐๓

ท่านชายถามข้ึนเบา ๆ แต่สายตายงั คงทอดมอง
ร่างบางท่ีเดินคลอ้ ยไปไม่วางตา วายมุ องตามแวบ่ หน่ึง จึง
หนั มาตอบเบา ๆ วา่

"ครับ"
"ไม่ได้พบกนั ต้งั นานแล้ว เพื่อนฝูงเก่า ๆ ก็ห่าง
กนั เต็มทีไม่กล้าทิ้งบา้ นทิ้งลูกหญิงไปสังสรรค์อย่างแต่
ก่อนอีก"
ท่าทีท่านคล้ายบ่นกบั ตวั เองมากกว่าเป็ นการคุย
ดว้ ย ชายหนุ่มจึงนงั่ ฟังเฉย แตแ่ ลว้ กต็ อ้ งสะดุง้ เม่ือท่านหนั
ขวบั มาถามวา่
"รู้สึกวา่ ลูกหญิงดีข้ึนบา้ งไหม ?"

๑๕...

วายุ ราชกฤษฏีกาอ้ึงลงเลก็ นอ้ ย อะไรอยา่ งหน่ึง
ทาใหร้ ู้สึกวา่ ความสงบเยอื กเยน็ ของผสู้ ูงวยั กวา่ เป็นนิจ
น้นั บดั น้ีไดซ้ ่อนบางส่ิงบางอยา่ งไดอ้ ยา่ งลึกซ้ึง จึงตอบ
อยา่ งระมดระวงั วา่

"ถา้ ทรงหมายถึงสุขภาพของคุณหญิง ก็รู้สึกวา่
ดีข้ึนมากน่ีกระหม่อม แต่คนเราเห็นกนั ทุกวนั ๆ อาจจะดู
ไมอ่ อกก็ได.้ ....ทาไมหรือกระหม่อม หมอบอกคุณหญิง
เป็นอะไรอีกหรือกระหมอ่ ม?"

ตอนทา้ ยน้าเสียงร้อนรนเล็กนอ้ ย หม่อมเจา้ ทกั ษ
พลจึงเหลือบเนตรข้ึนมองน่ิงราวกบั ครุ่นคิด

วาสนา ๒๐๕

"เปล่าหรอก ลุงเพียงแต่ถามความเห็นของเธอ
เพราะสาหรับลุง ในความรู้สึกของลุง.......แม่นอ้ ยบางนกั
บางจนกลวั วา่ จะเป็นโน่นเป็นนี่.....เห็นจะเป็ นเพราะลุงรัก
เขามากไปนนั่ เองใช่ไหม .....วา่ แต่เบื่อท่ีจะฟังลุงพูดหรือ
เปล่า ? คนแก่พดู อะไรไมส่ นุกอยา่ งน้ีแหละนะ"

ท่านทรงเลิกพระขนงข้ึนรับส่ังถามราวกับเขา
เป็ นเด็กชายเล็ก ๆ กระน้ัน ชายหนุ่มจึงยิ้มคลายความ
สารวมลงเล็กนอ้ ย

"ไม่กระหม่อม กระหม่อมชอบฟังท่านลุงรับส่ัง
คุย"

"ดีละ ง้นั ลุงจะคุยจนเธอหลบั เลย แมน่ อ้ ยเขาชอบ
วา่ ลุงอยา่ งน้ีแหละ หาวา่ คุยจนคนฟังหลบั "

กระแสเสียงท่ีกล่าวพาดพิงถึงบุตรี บอกถึงความ
รักอย่างสุดซ้ึงจนคนฟังรู้สึก ท่านทรงหันไปใชก้ ระชอน
แกวง่ น้าในอา่ งปลาไปพลางขณะตรัสตอ่ เร่ือย ๆ

"แม่น้อยเขาเล้ียงยากมาแต่ไหนแต่ไร พ่ออ๊อดก็
คงจาไดพ้ กั ท่ีหม่อมเสีย แกยงั อ่อนนกั คุณแม่พ่ออ๊อดยงั
ตอ้ งมาช่วยรับไปล้ียงให้บ่อย ๆ แกโตมาอย่างมีพ่อ เป็ น
ท้งั พ่อท้งั แม่ จึงไม่สมบูรณ์อยา่ งลูกคนอื่น ๆ เขา หนาซ้า

๒๐๖ มาลยั รกั

ยงั ไม่ค่อยมีเพ่ือนเสียอีก จะมีก็แต่พ่ออ๊อดท่ีแกสนิทกว่า
เพอื่ น....."

ทรงหยดุ ลงเล็กนอ้ ย พลางรับสงั่ กบั เขาวา่
"ช่วยหยบิ ถงั ลูกน้านนั่ ใหล้ ุงที ไออ้ ่างน่ีเจา้ รอยคง
ไมไ่ ดเ้ ปล่ียนน้าข่นุ เป็นน้าโคลน""
วายุจบั ตามองร่างผอมจนเกือบเกร็งน้นั เงียบ ๆ
ในใจหวนนึกไปถึงบิดาที่อยูใ่ นวยั ใกลเ้ คียงกนั แลว้ ก็ให้
นึกเคารพท่าน พระพกั ตร์ที่ทรงกม้ ทอดพระเนตรปลาใน
อา่ งเหล่าน้นั ดูสงบยงิ่ นกั บอกถึงความสุขเย่ยี งวยั เช่นน้ีพึง
มีอยา่ งเเทจ้ ริง ผิดกบั อีกผหู้ น่ึงที่ยงั ไม่รู้จกั การพกั ผ่อนใน
วยั ป้ันปลาย เช่นน้ียิ่งไปกวา่ การสนุกสนานกบั รูปรสกล่ิน
เสียง เสียงเร่ือย ๆ ของท่านตรัสข้ึนอีกวา่
"เรามีกนั สองคนพอ่ ลูกเท่าน้นั เอง พอโตรึก็มวั แต่
รับราชการอยูเ่ มืองนอก....พ่อกบั นอ้ งอยูท่ างน้ีก็บางท้งั คู่
นี่ถา้ แม่นอ้ ยแขง็ แรงอยา่ งคนอ่ืน ๆ เขา ลุงก็คงไม่ห่วงนกั
หรอกนี่สามวนั ดีส่ีวนั ไข.้ ... "
"หมอวา่ ยงั ไงบา้ งกระหม่อม ?"
วายุทูลถามอย่างดังเล ด้วยไม่แน่ใจ ความมุ่ง
หมายในการสนทนาคร้ังน้ีนกั เพราะทุกคร้ังท่ีมา ท่านพอ่
ของเพื่อนสาวมกั จะทรงทกั ทายส้ัน ๆ แล้วก็แยกอยู่กับ

วาสนา ๒๐๗

ธุระส่วนพระองค์เสียเป็ นส่วนใหญ่ มีบางคร้ังเท่าน้นั ที่
ท่านจะทรงร่วมสนทนาด้วย แต่ก็ไปอย่างสนุกสนาน
ทานองผใู้ หญ่กบั เด็ก หรือเจา้ ของบ้านกบั แขกเท่าน้นั .....
หมอ่ มเจา้ ทกั ษพลส่ายพระพกั ตร์ชา้ ๆ

"ก็.....อยา่ งเคย ลิ้นหวั ใจไม่แขง็ แรง....นี่พ่อโตเขา
บอกให้ส่งไปผ่าตดั ท่ีโน่น ไอล้ ุงอาจจะหัวเก่าไปหน่อย
จึงไม่กลา้ เสี่ยงคิดว่าถึงอย่างไรก็ขอให้อยู่ที่บา้ นเราเถอะ
แกเป็ นส่ิงเดียวที่ลุงมีอยู่ ยงั ไงๆก็จะดูแลจนถึงท่ีสุดละ
กลวั แตส่ ังขารจะไม่อานวยเท่าน้นั แหละ"

"ทา่ นลุงยงั แขง็ แรงอยนู่ ี่กระหมอ่ ม"
ท่านทรงสรวล
"เอาแน่ไดท้ ี่ไหน คนอายปุ ูนน้ีแลว้ .....ทุกวนั น้ีก็
ไดแ้ ตน่ อนคิดวา่ ถา้ เป็นอะไรไปแม่นอ้ ยจะเป็ นอยา่ งไร
.....ไม่มีใครสักคน"
คนฟังขยบั กาย ความผูกพนั อาทรในน้าเสียงท่ี
รับส่ังเป็ นเชิงปรับทุกข์เช่นน้ี ทาให้ความเต็มต้ืนพลุ่ง
ข้ึนมาจนท่วมพน้ หทยั ......ท่านผูน้ ้ีที่เขาเคยเห็นวา่ ใช้พระ
ชนม์ชีพอยา่ งสุขสงบสันโดษ ราวกบั ปลงแลว้ กบั ทุกส่ิง
ทุกอย่าง แต่ท่ีแทก้ ็ยงั ทรงมีความทุกข์อย่างใหญ่หลวง
เน่ืองมาจากความผูกพนั ในบุตรี ผดิ กบั บิดาของเขา ซ่ึงไม่

๒๐๘ มาลยั รกั

เคยแมแ้ ต่จะรู้วา่ ผเู้ ป็ นลูกมีความรู้สึกนึกคิดอยา่ งไร ความ
ระแวงท่ีมีแต่แรกเร่ิมคลายลง เขาจึงพูดอย่างมนั่ ใจไดเ้ ป็ ฯ
คร้ังแรก

"กระหมอ่ มยงั ไง.....อาจจะเป็ นการบงั อาจเกินไป
หากกระหม่อมจะทูลว่า ถึงอย่างไงกระหม่อมก็ยงั เป็ น
เพ่ือนของคุณหญิงเสมอแมก้ ระหม่อมจะไม่ใช่คนดีนัก
แต่กระหม่อมกข็ อสาบานวา่ จะเป็ นเพื่อนที่ดีของคุณหญิง
ตลอดไป ทา่ นลุงจะทรงเชื่อกระหม่อมไหม ?"

"ขอบใจ....ถึงแมเ้ ธอจะเป็ นคนไม่ดีของคนอื่น ๆ
แตเ่ ธอกเ็ ป็นเพ่ือนท่ีดีของลูกหญิงนี่นา ลุงเชื่อเธอ"

แววพระเนตร ของท่าน ปรากฏริ้วรอยละอาย
ข้ึนมาแวบหน่ึงขณะตรัสตอ่ เรียบ ๆ

"จาท่ีพูดไวน้ ะวายุ ว่าเธอจะเป็ นเพื่อนของลูก
หญิงตลอดไป และขอให้รู้วา่ เพ่ือนของเธอคนน้ีเปราะต่อ
การถูกกระทบ ถา้ ยงั ไงก็ขอให้ค่อยเป็ นค่อยไป อยา่ ให้แก
เสียใจมาก"

วายกุ ม้ ศีรษะรับส่งอยา่ งหนกั แน่น
"ไม่มีวนั ท่ีกระหม่อมจะทาใหเ้ ธอเสียใจ !"
"ไม่ตอ้ งใหถ้ ึงขาดน้นั หรอก.....เร่ืองอยา่ งน้ีไม่ได้
ข้ึนอยู่ กบั คาพูดหรืออะไรท้งั น้ัน ลุงไม่ต้องการขอร้อง

วาสนา ๒๐๙

เพื่อผูกมดั เธอทีหลงั ขอเพียงแต่อย่าทาให้แกเสียใจมาก
.....เธอเขา้ ใจลูกหญิงดีไมใ่ ช่หรือ? "

ประโยคท้ายท่านรับสั่งถาม ด้วยสีพระพกั ตร์
เจื่อนจืดราวกบั ไดท้ รงกระทาส่ิงผดิ มหนั ต์ หากชายหนุ่ม
กลบั ทูลตอบอยา่ งรวดเร็ววา่

"กระหมอ่ ม....เราเขา้ ใจกนั ดีแลว้ กระหมอ่ ม"
ทูลไปแลว้ ก็รู้สึกวบู ลึกในอก.....แน่ละหรือท่ี
"เขา้ ใจกนั ดีแลว้ " เขาเองก็เคยหลอกตวั เองเช่นน้ีเสมอ
แตท่ ุกคร้ังกม็ กั ตอบตวั เองวา่
"เรารักเธอ....แต่รักเหมือนนอ้ ง"
หากแต่มาบดั น้ี ความเคารพนบั ถือบวกกบั ความ
สานึกท่ีวา่ ตวั เองมิไดไ้ ร้ค่าในสายพระเนตรของท่านผูน้ ้ี
เลยทาใหเ้ ขาสามารถทาไดท้ ุกสิ่งและดว้ ยความเตม็ ใจยงิ่ !
"คุณหญิงวา่ มีอะไรจะบอกผมไม่ใช่หรือฮะ ?"
วา ยุก้มล งถ าม สต รี ท่ี เดิ นเ คี ย งม าด้วย น้ า เสี ย ง
ออ่ นโยน ฝ่ ายน้นั มิไดต้ อบทนั ที เพราะมวั แต่มองทิวทศั น์
ขา้ งทางคลา้ ยกาลงั เพลิน ชว่ั ครู่กพ็ ดู เหมือนบน่ วา่
"ทาไมชอบมาเดินซอยน้ีนกั ล่ะคะ เดินทุกวนั ๆ
จนหญิงเกือบจะจาตน้ หญา้ ไดท้ ุกตน้ แลว้ ?"

๒๑๐ มาลยั รกั

"เอก็ เซอร์ไซซ์ฮะ คุณหญิงจะไดแ้ ขง็ แรง ไม่ตอ้ ง
กินยา

"เเยจ่ งั นะคะ"
เธอเงยหน้ข้ึนหัวเราะ " เกิดมาก็ไม่เหมือน
ชาวบา้ นเขากินยาต่างขา้ วเสียน่ี "
"รู้ง้ีผมเรียนหมอก็....."
ชายหนุ่มพูดเสียงหนกั แน่น พอเธอ แหงนหนา้
ข้ึนเลิกคิ้วคลา้ ยไม่เชื่อถือ เขาก็ทาหนา้ ขึงขงั วา่
"ไม่เชื่อฝี มือละซิ เห็นผมไม่อยา่ งน้ีแหละ จะเอา
เดนมาร์กสกอลล่าชิบมาใหด้ ู"
คราวน้ีตาดาขลบั เบิกจอ้ งเขาน่ิงนาน ชวั่ ครู่กด็ ึง
มือเขาไปเขยา่ แรงๆ
"จริงๆ นะคะ ที่พูดนี่จริงแน่นะคะ"
"แน่ชิฮะ !" วายุกามือข้างหน่ึงทุบบนฝ่ ามืออีก
ขา้ งเป็นเชิงยนื ยนั "ก็ผมตกลงใจแลว้ นี่นา !"
แต่แล้วก็ทาราพึงว่า "กลัวแต่จะไม่ได้เท่าน้ัน
แหละ"
"อู.๊ ..! "

วาสนา ๒๑๑

เธอห่อปากเหมือนเด็กๆ "ไดซ้ ิคะ ชายพี่ยงั บอก
เลยวา่ วายตุ อ้ งไดแ้ น่ ขอแต่ใหพ้ ยายามเท่าน้นั แหมดีใจจงั
หญิงจะเขียนจดหมายไปบอกพีโ่ ตเด๋ียวน้ีแหละ"

"อย่าเพิ่งเลย" ขาก้มลงยิ้มอย่างเอ็นดู "ก็ไหน
สญั ญากนั ไวแ้ ลว้ วา่ จะใหเ้ งียบท่ีสุด เผอื่ ไมไ่ ดจ้ ะไดไ้ ม่อาย
นกั "

"ค่ะ ค่ะ หญิงลืมไป มวั แต่ต่ืนเตน้ ดีละ ทีน้ีใครๆ
จะไดไ้ ม.่ ....เออ้ ดูถูกวายอุ ีกตอ่ ไป... "

ดวงตาเขาทอประกายซาบซ้ึง จนหญิงสาวตอ้ ง
เมินหนา้

"คุณหญิงรู้ไหม...." เขาทอดเสียงแผว่ แต่พอเห็น
กิริยาน้นั จึงเปล่ียนน้าเสียงเป็นสนุกสนานวา่

"เอา้ .....วนั น้ีขอสารภาพละ รู้ไหมว่าที่วายุเลว
ไม่ไดต้ ลอดรอดฝ่ังน่ะเพราะใคร ตอนที่คอยแต่คิดวา่ พ่อ
เมาได้ เราทาไมเมาไม่ได้ พ่อเท่ียวได้ เราก็ต้องเท่ียวได้
หากไม่มีคุณหญิงคอยทาหนา้ ทุกขร์ ้อน อยา่ งน้ี... "

วา่ แลว้ กช็ ้ีนิ้วกรายจมูกเธออยา่ งลอ้ เลียน "ผมก็คง
กลายเป็นตวั อะไรไปสกั อยา่ งแลว้ รู้ไหม ?"

"กเ็ ห็นวา่ เป็ นเพ่ือนเก่าเพ่ือนแก่หรอก"

๒๑๒ มาลยั รกั

หญิงสาวทาเสียงอุบอิบอยา่ งพยายามอธิบาย วายุ
จบั ตามองซีกหนา้ นวลน้นั แลว้ ก็พูดเบา ๆ

"คุณหญิงรู้ตวั ไหมวา่ เหมือนเทพธิดา....."
" เเน.้ ...."
เธออุทาน แกม้ แดงจดั "วนั น้ีเป็ นอะไรไปน้า ว่า
จะทกั ต้งั แต่เรื่องน้นั แลว้ มีอยา่ งรึ อุตส่าห์ออ้ นวอนต้งั นาน
ปุบปับก็มารับปากเอาวนั น้ี แล้วยงั มาทาปากหวานอีก
ถูกลอ็ ตเตอร่ีหรือคะ ?"
"ยง่ิ กวา่ ถูกล็อทเตอรี่"
เขาพึมพา ท่าทางกม้ หนา้ นิด ๆ ขณะกา้ วเดินชา้ ๆ
ราวกบั เหม่อ แต่ชวั่ ครู่กห็ นั มายมิ้ ดว้ ยจนตาหยี
"รู้ไหมวา่ ใครๆ ชอบวา่ เราเป็ นอะไรกนั ?"
พอพรรณิภาทาเมิน ๆ สั่นหน้าปฏิเสธ เขาจึง
กล่าวต่อวา่
"ยง่ิ คุณแมผ่ ม ยง่ิ ทึกทกั ใหญ่ท่ีทา่ นเกลียดข้ีหนา้
ผมทุกวนั น้ีก็ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก ท่านหาวา่ ขนาด
คุณหญิงดีเป็นแกว้ อยา่ งน้ี ยงั ทาตวั เหลวไหลอีก"
"แหม...แลว้ ...ทาไมวายุไม่อธิบายให้ท่านฟังล่ะ
คะ ?"

วาสนา ๒๑๓

"ตอนแรก ๆ ไม่วา่ ใครพูดอยา่ งน้ีผมโกรธทุกคน
เพราะผมไม่ตอ้ งการใหพ้ วกเขาดึงคุณหญิงมาเทียบกบั คน
อยา่ งผม คุณหญิงสูงส่งกวา่ น้นั ....."

"เอาอีกแลว้ ..... "
เธอร้องอยา่ งขดั ใจ "รู้สึกต้งั หนา้ ยอเสียจริง หาวา่
เป็ นเทพธิดาม้งั ละ สูงส่งม้งั ละ เป็ นอะไรไปหรือเปล่าคะ
?"
"ก็ผมรู้สึกอย่างน้ันจริง ๆ นี่นารู้สึกมานานแล้ว
ดว้ ย คุณหญิงใจดีเหมือนเทพธิดาท่ีผมชอบอ่านเรื่องเทพ
นิยายเมื่อเด็ก ๆ เวลาผมไม่สบายใจอะไร มกั คิดถึงวงั สุข
ๆ ทุกที เพราะเหมือนมาหาเทพธิดาให้ช่วยแบ่งเบาให้
แถมยงั มีเทวดาอีกองคด์ ว้ ย"
"ค่ะ ก็เทวดาพระ ทัย ดี ชอบเสวย น้ าจัณฑ์
เหมือนกนั นี่คะ"
เธอประชด "เม่ือก้ีคงหลายกง๊ หลายกก๊ั ถึงไดเ้ พอ้
ใหญโ่ ต กลบั กนั หรือยงั คะ เดี๋ยวเทพธิดาเกิดเพอ้ ข้ึนมาอีก
คน จะพานเหาะไดข้ ้ึนมาละแย"่
"แหม เสียฟิ ลล่ิงหมด" เขาทาบ่น "อุตส่าห์พา
ออกมาหาบรรยากาศแลว้ เชียวนา...."
"ดูพูดเขา้ เลอะใหญ่แลว้ วายุนี่"

๒๑๔ มาลยั รกั

"ผมขอยา้ ยที่ได้ไหม ?" เขาหยุดเดินหันมาทา
หนา้ ตายถาม พรรณิภากระพริบตาอยา่ งงง ๆ

"ยา้ ยอะไรคะ ?"
"ก.็ ...ท่ีเคยสญั ญาไวท้ ่ีบางเขนวนั น้นั ไงฮะ ทาลืม
แน่ะ"
หญิงสาวเบือนหนา้ หนีดวงตาที่ประกายโกง ๆ คู่
น้นั ทาหนา้ เคร่ง
"ไม่เห็นรู้เร่ือง พูดกบั คนเมา"
" ท่ี . . . ผ ม เ ค ย บ อ ก ว่ า สั ก ว ัน ห น่ ึ ง จ ะ บ อ ก อ ะ ไ ร
คุณหญิงตรงน้นั ไง ผมขอยา้ ยมาบอกตรงน้ีไดไ้ หน ไอต้ รง
น้นั มนั ไกลไป"
"แน่ เทวดามาแลว้ !"
เธอช้ีมือไปขา้ งหนา้ พอเขาหนั ไปมองตาม เธอก็
กระซิบเคลา้ เสียงหัวเราะอย่างรวดเร็ว "ไม่ไดค้ ่ะ สัญญา
ตอ้ งเป็นสญั ญา"
"ข้ึนบา้ นหรือยงั ลูก ?"
หม่อมเจา้ ทกั ษพลรับส่ังตามมาแต่ไกล ใบหน้า
สดใสของบุตรี ทาใหท้ รงเหลือบพระเนตรไปยงั บุคคลที่
ยนื เย้อื งไปมิได้

วาสนา ๒๑๕

"ไดเ้ วลากินยาแลว้ ....พ่ออ๊อดช่วยลุงดูทีนา เดี๋ยว
เกเรแอบทิง้ อีก"

"กระหม่อม....กระหม่อมจะคอยเฝ้าไม่ให้คลาด
สายตาเลยทีเดียว"

ชายหนุ่มสบตาผูส้ ูงวยั กว่าพลางพูดหนกั แน่น ดู
เหมือนผูท้ รงฟังเองก็จะทรงเข้าพระทัยความหมายใน
ถอ้ ยคาน้นั ไดล้ ึกซ้ึงเช่นกนั เพราะทา่ นทรงพยกั พระพกั ตร์
รับส่งั เสียงหนกั ๆ วา่

"ขอบ.....ใจ !"
กลุ่มเด็กสาวสามสี่ คนที่เดินวนเวียนในท้ัง
สรรพสินคา้ แห่งน้นั เป็ นจุดสนใจชองผูค้ นท่ีคละอยู่ดว้ ย
พอประมาณ ย่ิงบรรดาคนขายถึงกบั อมยิ้ม เพราะหลาย
คร้ังหลายหนที่พวกหล่อนจะเยี่ยมหน้าเขา้ มามอง ๆ แต่
แลว้ กโ็ ดนลากไปทางโนน้ ที ทางน้ีทีอยา่ งไม่จบสิ้น
"นี่ หยุดดูเป็ นอย่าง ๆ ไดไ้ หม ต้งั แต่เขา้ มาฉนั ยงั
ไมไ่ ดด้ ูเตม็ ตาเลยสกั อยา่ ง"
ทา้ ยสุด คนตวั โคง่ กวา่ เพื่อนกเ็ อด็ ข้ึนใหอ้ ยา่ ง
เหลืออด เนาวรัตนค์ นตวั เลก็ จึงทาตาปะหลบั ปะเหลือก
เพราะบงั เอิญเป็นคนลากใหด้ ูตอนทา้ ยสุด

๒๑๖ มาลยั รกั

' ตามใจซิยะ ไอเ้ ราเห็นมนั แปลกดีก็เลยเรียกให้
มาดูหนอยยงั มาทาเสียงดงั อีก"

"น่ีนี่ ถา้ จะเถียงกนั ก็ออกไปขา้ งนอก ไม่รู้จกั อาย
เขา ยห่ี อ้ โรงเรียนยงั แบหราอยบู่ นอกนะแม่"

ปี ยาภรณ์ยนื่ หนา้ เขา้ มาปราม แต่พอเหลือบตาข้ึน
กพ็ บกบั ใบหนา้ ของใครคนหน่ึงยนื มองอยไู่ ม่ไกลนกั ฝ่ าย
น้นั รีบยมิ้ ทกั ทนั ที

"มาซ้ือของหรือฮะ ?"
เด็กสาวท้งั หมดหนั ขวบั ไปทนั ที แตย่ งั ไม่ทนั ที่
เดก็ จะทนั ตอบ เนาวรัตนก์ ็ทาตาโต ร้องอยา่ งตื่นเตน้ วา่
"ตา๊ ย พี่อูด๊ !"
สายตาของเพ่ือน ๆ จึงเลื่อนมาท่ีหล่อนแทน เจา้
ตวั กลบั ยิ้มกร่อย ๆ เพราะเสียงเม่ือครู่ แล้วก็อธิบายว่า
"เพื่อนพี่ดว้ ง...ไงคะ ไม่ไดไ้ ปที่บา้ นต้งั นาน พี่ดว้ งบ่นถึง
บ่อย ๆ.... "
"ไม่ค่อยว่างฮะ" เขาทาหนา้ ไม่สนิทนกั เม่ือตอบ
แลว้ กย็ มิ้ ใหเ้ ด็ก ถามอีกวา่
"สอบเสร็จแลว้ หรือฮะ ?"
"ค่ะ.....ออกไปหรือยงั พวกเรา คนขายเหมน็ หนา้
แลว้ นะ... "

วาสนา ๒๑๗

เธอหนั ไปถามพรรคพวก พอพยกั หนา้ รับกนั จึง
หนั มาทางเดก็ หนุ่ม ถามพอเป็นพธิ ีวา่

"มาซ้ือของหรือคะ ?"
"เปล่าฮะ มาเดิน ๆ ดู เทา่ น้นั เอง มาดูหนงั นะฮะ"
"อุย๊ ตาย...!" เนาวรัตน์อุทานอีก "เราก็จะมาดูหนงั
คะ่ ซ้ือตว๋ั หรือยงั คะ?"
พอเขาส่นั หนา้ เธอกย็ มิ้ หวานจ๋อย
"ง้นั ดีละ พวกเราจะไดฝ้ ากซ้ือดว้ ย ข้ีเกียจไปยนื
เขา้ แถวนะพวกเรานะ ?"
พอหันไปถามพรรคพวก ก็มีการเถียงกนั นวั เนีย
ระหว่างโสมศิริกบั ประเทือง เด็กเองก็ยงั จอ้ งมองเพื่อน
สาวอยา่ งอศั จรรยใ์ จ มารุตพยกั หนา้
"โอเค ง้ันพวกคุณคอยอยู่ในน้ีก่อนก็แล้วกัน
เดี๋ยวผมค่อยเอาตว๋ั มาให"้ '
พอเขาขยับกาย เด็กก็ร้องข้ึนอย่างนึกข้ึนได้
"เดี๋ยว...คะ่ "
พลางควกั กระเป๋ าสตางคอ์ อกมาคนั กุกกกั มารุต
สนั่ หนา้ พดู อยา่ งพยายามไม่ใหเ้ ขินวา่
"ไมต่ อ้ งฮะ ผม....เล้ียง !"

๒๑๘ มาลยั รกั

วา่ แลว้ ก็ผละออกเดินดุ่ม ๆ ไป พอพน้ ประตูห้าง
ส่ีสาวก็หนั มามองหน้ากนั แลว้ ประเทืองก็เอามือปิ ดปาก
หวั เราะ

"ชิชะ วา่ แต่นงั โสม ไอเ้ ปี๊ ยกเราก็หยอกเม่ือไหร่
ไปออกไปขา้ งนอก หรือจะซ้ือกระเปา ? ที่น้ีซ้ือไดแ้ ลว้ น่ี
เจอเจา้ มือเล้ียงหนงั แลว้ "

"เฮย้ ต๋ิว !" โสมศิริยนื่ หนา้ เขา้ มาถาม "แฟนตวั
เหรอ ?"

"คนผ!ี " เนาวรัตน์ตาเขียว "ก็ไหนวา่ ถงั แตก ไอ้
เราอุตส่าห์หาเจา้ มือใหแ้ ลว้ ยงั จะมาคิดอกศุ ล ลองถามนงั
กบดูชิกเ็ ห็นทกั ทายกนั อาจจะใช่ละม้งั .... "

"เด๋ียวชูต้ เลย คนปากเสีย !"
ถึงคราวเดก็ เตน้ บา้ ง "หล่อนน่ะทางามนะยะ พอ่
แม่รู้เขา้ เป็นลมใส่ เป็นสาวเป็ นนางริหาเจา้ มือ.....แน่ะ.....
มาแลว้ คุณพอี่ ูด๊ ของนาย!"

๑๖...

"น่ีฮะ ของพวกคุณสี่ใบ"
มารุต เดินตุ่มเขา้ มายนื่ ตวั๋ ใหเ้ นาวรัตน์ คนรับรับ
มาดูลวก ๆ แลว้ ถามวา่
"พ่ีอูด ซ้ือท่ีนง่ั ติดกนั หรือเปล่าคะ ?"
แต่คนถูกถามกลบั ทาหนา้ ป้ันยากข้ึนมาด้ือ ๆ จน
อีกสามสาวตอ้ งเมินไปแอบยมิ้ กบั ฝาผนงั
"เออ้ ....กอ้ .....ซ้ือดว้ ยกนั นี่ฮะ ก็เลย....ตอ้ งติดกนั "
"ง้นั กด็ ีซิคะ พี่อูด๊ เล้ียงหนงั พวกเราจะเล้ียงขา้ วเอง
หรือวา่ ไงพวกเรา?"

๒๒๐ มาลยั รกั

พอหันมาถามพรรคพวก ก็มีอนั ตอ้ งครุ่นคิดกนั
อย่างหนกั ประเทืองถึงกบั ทาปากประหงบั ๆ ว่า ‘บ่อจ๊ี’
โตโ้ ผจึงจาตอ้ งหนั มาพดู ไม่เตม็ เสียงนกั วา่

"พวกเราจะแชร์กนั เล้ียงขา้ วพี่อู๊ดเอง แต่....ตอ้ ง
ขอเป็นรายการยอ่ ย ๆ นะคะ วนั วนิ ้ีตามินจางกนั ท้งั น้นั

จากคาพูดอย่างเป็ นกนั เองระคนอาการหัวเราะ
ง่าย ๆ ของหล่อนทาใหม้ ารุตคลายความขดั เขินลงไปเยอะ
ถึงกบั ทาใจกลา้ พูดวา่

"ผมเล้ียงเองกไ็ ด"้
"จะดีร้ือ พี่อูด๊ เล้ียงหนงั แลว้ ?"
เนาวรัตน์ทาเสียงอ่อย แต่ลอบสบตากับสหาย
พร้อม ๆ กบั มีมือของใครก็ไม่รู้ยนื่ มาสะกิดแขนอย่างเร่ง
เร้า พอเขาตอบวา่
"ไมเ่ ป็นไรฮะ แลว้ ค่อยเล้ียงตอบผมวนั หลงั กไ็ ด"้
ทนั ทีกม็ ีเสียงเฮข้ึน
"ดีค่ะ....วนั หลงั ค่อยเล้ียงตอบก็ได"้
"แต่....." ปี ยาภรณ์ทาท่าคา้ น เนาวรัตน์จึงตดั บท
วา่
"เออน่า พรุ่งน้ีจะเล้ียงตอบพี่อู๊ดเอง.....พ่ีอู๊ดพรุ่งน้ี
เชิญ ที่บา้ นนะคะ พวกเราจะทาขนมเล้ียง"

วาสนา ๒๒๑

"ดี" อีกสองเสียงสนบั สนุน "ไอโ้ สมจะทาสาคูไส้
ไก่ วงเลบ็ ตามเคย เราจะปั่นไอติมให"้

"เอา้ เอา้ ง้นั ก็จรลี คนขายของคอ้ นเป็ นรอบท่ีเกา้
เนาวรัตน์สรุป พลางทาท่าตอ้ นหลงั ตอ้ นไหล่เพื่อน ๆ ท้งั
ๆ ที่ตวั เองเล็กกว่าใคร ๆ จนมารุตอมยิม้ ไม่ได้ ปี ยาภรณ์
กา้ วยาว ๆ เดินออกจากร้าน แต่พอหันมาอีกทีปรากฎว่า
เขาเดินมาติด ๆ พอเห็นวา่ หนั ไปมอง มารุตก็ยิม้ ให้ ถาม
เบาๆ วา่

"ขอ้ สอบเป็นไงฮะ ใส ?"
"ก็ไม่ใสนกั ดอกค่ะ" เธอตอบอยา่ งนึกสนุก "ไม่
ใสขนาดกระจกยงั ขุ่นนิด ๆ บงั เอิญว่าดูมาใกล้เคียงมาก
เลยค่อยยงั ชว่ั "
"ยนิ ดีดว้ ย ง้นั อีกไม่นานเราก็คงไดเ้ รียนดว้ ยกนั
แลว้ นะ ฮะ เออ้ วา่ แต่พรุ่งนี่คุณจะไป....บา้ นคุณติ๋วก่ีโมง
?"
ปี ยาภรณ์ขมวดคิ้วนิด ๆ ท่าทางลงั เล "เอ.....ไม่
ทราบจะไปไดห้ รือเปล่า.....ทาไมหรือคะ ?"
พอดีสามสาวท่ีเดินคุยจอ้ กแจกอยู่ขา้ งหน้าหยุด
เดิน หันมามอง ประเทืองแอบหลิวตาเป็ นนัย ๆ แผล็บ
หน่ึงกบั ปี ยาภรณ์ แตไ่ มม่ ีใครสนใจ เนาวรัตน์ถามวา่

๒๒๒ มาลยั รกั

"ร้านน้ีเป็นไงคะ เจา้ มือ?"
"ยงั ไงก็ไดฮ้ ะ แลว้ แต่ประชามติ"
"ก๋วยเดี๋ยวหมู ?"
โสมศิริพึมพา แตพ่ อเดก็ คา้ นวา่ "เอ้ ไมไ่ ด้ ไอ้
โสมจะกินหมูเขา้ ไปไดย้ งั ไง มนั เป็นแขก ?"
จึงเกล้ียกล่อมเสี ยงท่ีทาท่าจะแซ่ดตามมาว่า
"วนั น้ีออกสักวนั ก็ได้ แอบกินใครจะไปรู้"
ประเทืองจึงตอ้ งทาหนา้ ที่อธิบายแก่เพ่ือนใหม่ ที่
ทาหนา้ สงสัยวา่
"คุณโสมศิริเป็ นแขกเฉพาะอยู่ในบา้ นค่ะ ออก
นอกบ้านมกั จะใจอ่อนตามใจเพ่ือนๆ เสมอ แต่ที่แท้ก็
เพราะ.....แหยกดาก"
คาทา้ ยทาเสียงกระซิบพอให้เจา้ ตวั ไดย้ ินเท่าน้นั
หนา้ กลมๆ น้นั จึงแปรเป็นแดง ๆ อยา่ งโมโหระคนอาย ฃ
มารุตชาเลืองมองนิด ๆ ท่าทางของแต่ละคนท่ี
เพิ่งรู้จกั ดูเป็ นธรรมชาติ แมก้ ่อนขา้ งจะเอะอะ ปราศจาก
จริตจะก้านเช่นเด็กสาว ๆ สมยั น้ีท่ีเขาพบเห็นส่วนใหญ่
แต่ก็เป็ นไปอยา่ งพวกน้นั ท่ีมกั ทาให้ตอ้ งเมินหน้า เม่ือได้
พบกับเคร่ืองแต่งกายแปลก ๆ ระคนวาบหวามจนต้อง
แอบขนานนามบ่อย ๆ วา่ "ยคุ หนา้ ทน !"

วาสนา ๒๒๓

เพราะทุกคนดูจะพยายามต้งั หน้าต้ังตาวิ่งตาม
แฟชน่ั ซ่ึงเป็นไปโดยนกั ออกแบบเพียงไม่คนที่ไม่มีอะไร
จะทา นอกจากคอยดดั แปลงไป ๆ มา ๆ ระหว่างส้ัน ๆ
ยาว ๆ พอหมดทางเข้ ก็หาทางเจาะตรงน้นั ตรงน้าสุดแต่
จะพลิกแพลงไดส้ ักแคไ่ หนดูต่างจะพยายามชิงดีชิงเด่นใน
ดา้ นแสดงออก ซ่ึงในการ "ตาม" ว่าจะทนั ไดส้ ักแค่ไหน
มากกว่าที่จะใช้สมองตรองว่า "ควรสักแค่ไหน" จึงจะ
เหมาะกบั ตวั

ดงั น้นั มารุตจึงรู้สึกเหมือนวา่ จะคลายความรู้สึก
เก่า ๆ เน่ืองมาจากอคติที่ตวั เคยต้งั ไวจ้ นไม่อยาก เขา้ ใกล้
สตรีเพศคนใดเลยลงได้ แต่สิ่งหน่ึงท่ีเขาจาตอ้ งยอมรับ แม้
จะไม่เขา้ ใจนักก็ตาม น้ันก็คือ เพราะเด็กสาวเพ่ือนบา้ น
เจา้ ของดวงตากลมแจ๋วคูน่ ้นั ต่างหาก แวบ่ แรกท่ีเห็น อะไร
อย่างหน่ึงทาให้เดินตรงเข้าไปทนั ที หล่อนต่างหากท่ี
สามารถทาให้เขากลา้ เดินเขา้ ไปทกั สาว ๆ ท้งั กลุ่มเช่นน้ี
ได้ พี่ออ๊ ดรู้เขา้ คงโห่ตาย....

"เอา้ พ่ีอู๊ด ใจลอยไปถึงไหน ?"
เสียงแหลม ๆ ของเนาวรตน์ ทาให้สายตาของ
สาว ๆ ท้งั หมดพงุ่ มาจบั จอ้ งหนเ้ ขาเป๋ ง เด็กหนุ่มจึงรู้สึกวา่

๒๒๔ มาลยั รกั

หนา้ ชกั จะร้อน ๆ ข้ึนมาอีกแลว้ แต่ก็มีอนั โล่งอก เพราะบ
ริกรแบกถาดบรรจุอาหารเขา้ มาวางเทียบเสียก่อน

"มีลิมิทหรือเปล่า เจา้ มือ ?"'
ประเทืองค่อยกล้าพูดตรง ๆ ข้ึนบ้าง มารุตยิ้ม
กวา้ งขวาง
"ไม่อ้นั ฮะ แตพ่ รุ่งน้ีตอ้ งขอคืนท้งั ตน้ ท้งั ดอก"
"รับรอง.... โสมศิริพูดหนกั แน่น "สาคูก็ไม่มีลิมิท
เหมือนกนั "
"ยะ่ เพราะเสบียงบา้ นฉนั " เนาวรัตน์ขดั คอ แลว้ ก็
บน่ แตไ่ มจ่ ริงจงั นกั
"ข้ึนชื่อวา่ ช่วยกนั เล้ียง แต่ที่แทก้ ฉ็ นั เล้ียงคนเดียว
ตะหาก แมก่ บขน ๆ ของที่บา้ นมาสมทบมงั่ นะ มะพร้าว
สองสามลูกก็ ยงั ดี
"ยา่ .....ราคาญนกั แมแ่ ก่ บน่ ยนั ป้าย เด๋ียวไม่ไปซะ
เลย"
คนถูกมอบหมายให้เอาของไปช่วยชกั ไม่ อยาก
ไปข้ึนมา เนาวรัตน์คอ้ นขวบั ลดตะเกียบที่จ่ออยู่ที่ปากลง
ทนั ที ประเทือง ทาเสียงจ๊ิกจก๊ั ในคอ

วาสนา ๒๒๕

"จุ๊....เรื่องอ่ืนไวท้ ี่หลงั ได้ไหมชะก่อนซิ ราคาญ
ชะมดั นงั กบก็ทาเล่นตวั ไป รู้ ๆ วน่ งั ติ๋วมนั งอ้ ฮึ ขืนไม่ไป
พระพ่ีชายเหลียวหาคอหลุดพอดี"

ปี ยาภรณ์ขึงตา มารุตเหลือบตาข้ึนมองแล้วก็
ทาท่าขยบั ปากจะพดู แต่แลว้ กห็ ุบสนิท เม่ือเหลือบไปเห็น
สีเหลือง ๆ ของใครคนหน่ึงตรงร่ีเข้ามา แล้วก็ก้มมอง
ฉบั พลนั ทาท่าเหมือนจะเบียดร่างให้จมหายไปกบั เก้าอ้ี
เลยทีเดียว ท้งั สี่สาวจึงเหลียวไปมองโดยมิได้นัดหมาย
แลว้ กต็ อ้ งมีอนั น่ิงอ้ึงนยั น์ตาคา้ งเม่ือสตรี ร่างทว้ มคนหน่ึง
กรายเขา้ มา พร้อม ๆ กบั เสียง หวานท่ีร้องวา่

"ฮลั โหลอู๊ดมาถึงนี่เชียวรึ?"
ช่วงขาอวบที่โผ่ลพ้นเส้ือ คลุมยาวท่ีแหวกไว้
ตลอด แทบจะยกข้ึน วางบนที่วางเทา้ เกา้ อ้ีเด็กหนุ่ม อวด
ความกถมกถึง และรองเทา้ สานพนั ๆ ยาวข้ึนมาถึงคร่ึง
แขง้ ดวงหนา้ แต่งประณีต ยิ้มละไมขณะกวาดตามองเด็ก
สาวท้งั สี่อยา่ งมีนยั ๆ ราวกบั จะพูดวา่
"ควงสี่ท่ีเดียวรึ ?"
"ไปไหนมาพ่ีแจว้ ?"
มารุตออ้ มแอม้ ถามขณะยืนข้ึนช้าๆ ราวกบั ไม่รู้
จะทาอะไรที่ดีกวา่ น้นั สูตรีนางน้นั เลิกคิ้วคลา้ ยขนั

๒๒๖ มาลยั รกั

"ก็.....มาดูหนังน่ะซิ นี่ว่าจะเข้าไปทอยโบล์ฆ่า
เวลาก่อนไปกบั พ่ีไหมล่ะ ?"

"มาคนเดียวหรือ ?"
"บา้ ซิ!"
แพรวทิพยห์ วั เราะอีก "ใครจะมาคนเดียวได้ มา
กบั ทอมเขา คอยอยขู่ า้ งนอกแน่ะ พ่ีเห็นเธอแวบ่ ๆ ไมค่ ่อย
แน่ใจ เลยเดินมาดู พนนั กบั ทอมไวด้ ว้ ยนะ"
"เร่ืองอะไร?"
มารุตถามแกน ๆ ขยบั ขาอยา่ งอึดอดั แต่พอญาติ
สาวตอบเคลา้ เสียงหวั เราะ ๆ ก็หนา้ แดงวาบข้ึนมาทนั ที
"อา้ ว ก็....พนนั วา่ ใช่เธอหรือเปล่าน่ะซิ.....ไง ไม่
แนะนาพวกเพ่อื น ๆ หรือ?"
ประเทืองชาเลืองมองนิด ๆ แล้วก็ยกั ไหล่ ก้ม
หน้าก้มตาลงกินต่อ คนอื่น ๆ จึงทาตาม แต่หูคอยสดับ
เสียงตอบจากเด็กหนุ่มท่ีต่างก็พากนั ลงความเห็นว่า "น่า
สงสาร"
"แหะ....ผมก็.... ยงั ....รู้จกั ไม่หมดเลยฮะ เชิญพ่ี
แจว้ ก่อน เถอะ ทอมคอยแย"่
ตอนทา้ ยเขาพูดเร็วปรื่อ หวงั จะเบนความสนใจ
หากแต่ญาติสาวกลบั หัวเราะเสียงใส ลากเกา้ อ้ีมานงั ดว้ ย

วาสนา ๒๒๗

ท่วงท่าคุน้ เคย คล่องแคล่วพลางแบะปากพูดเสียงเบื่อ ๆ
วา่

"ปล่อยใหม้ นั คอยไป เบ่ือจะตาย....บ๋อย ขอโคก้
กินหน่อยซิ หิวน้า...."

ท่าทางที่กระดกนิ้วเรียกบริกรทาให้เด็กสาวท้งั ส่ี
อดสบตากันมิได้ พอประเทืองย่ืนเท้ามากระทบเด็กก็
กระดกนิ้วป้ับ ส่งเสียงรัววา่

"บอ่ ย....ขออยา่ งน้าอีกสาม แหง้ อีกหน่ึงเร็ว หิว !"
หากแพรวทิพย์ชายตามองคล้ายเหยียด แล้วก็
สะบดั หนา้ ไปถามมารุตราวกบั อยใู่ นท่ีน้นั ตามลาพงั วา่
"พระพ่ียาเธอเป็ นไงบา้ ง หายเงียบไป หรือขลุก
อยแู่ ต่แม่คุณหญิงนน่ั ?"
"ผมไมท่ ราบ"'
เด็กหนุ่มตอบห้วน ๆ ชายตามองสี่สาวอยา่ งอึด
อดั พอหล่อนทาเสียง ฮึ เขาก็พูดตรงวา่
"ผมวา่ พี่แจว้ ทิง้ นายทอมไวน้ านเกินไปแลว้ เสีย
มารยาท ! "
"ช่างฉนั เถอะ กลวั ขดั คอละไมว่ า่ ...."
เด็กเงยหน้าทนั ควนั จึงสบตากบั ตาดา ๆ เขียว ๆ
น้นั พอดี เธอเลิกคิ้ว ถามเรียบๆ วา่

๒๒๘ มาลยั รกั

"ที่พดู น้นั หมายถึงพวกฉนั หรือเปล่าคะ-?"
อีกสามสาววางตะเกียบในมือ ลงอยา่ งพร้อม
เพรียง พร้อมกบั กรอกตามองเงียบ ๆ ท่าทางบอกใหร้ ู้วา่
พร้อมท่ีจะเอาเรื่องทุกเมื่อ หนา้ สวย ๆ น้นั จึงเจื่อนลง แต่ก็
ยงั ไม่วายทาชายตามอง
"ฉนั พูดกบั นอ้ งชาย !"
"แลว้ ดึงพวกเราเขา้ ไปเก่ียวหรือเปล่า ?"
น้ าเสี ยงน้ันสวนอย่างไม่ลดละ หญิงสาวจึง
หวั เราะ ขณะลุกข้ึนยนื ชา้ ๆ กม้ ศีรษะใหด้ ว้ ยทว่ งทา่ จดั เจน
"ฉันไม่ต้งั ใจหรอก ถ้ายงั ไงก็ขอโทษดว้ ย.....ไป
ละอู๊ดค่า ๆ จะแวะไปกราบคุณป้าที่บ้าน ถ้พ่าอ๊อดอยู่ก็
บอกใหค้ อยดว้ ยนะ"
พอคลอ้ ยร่างทว้ มน้นั เนาวรัตน์กบ็ น่ วา่
"หาเรื่องจริง.....พ่ีสาวพี่อูด๊ หรือคะ ?"
"ฮะ ญาติ ลูกสาวคุณนา้ "
"เอ.... "
ประเทืองเคาะขมบั ตวั เองแรง ๆ ชวั่ ครู่ก็ทาเสียง
ตื่นเตน้ กบั โสมสิริวา่
"เฮย้ นงั โสม คู่แขง่ นายน่ีหา...."

วาสนา ๒๒๙

เพื่อน ๆ จึงตาโตบา้ ง โสมสิริถึงกบั ยกมือข้ึนกุม
อก คลา้ ยกบั บงั เกิดความตื่นเตน้ สุดขีด

"เฮ้อ.....ใช่แล้ว มิน่าตะก้ีคุน้ ๆ ตา ไอ้วนั น้ันก็
เดาะชุดน้ีนี่หวา่ ฮอ็ ทแพน็ .์ ....สมคงมีชุดเดียว"

"นี่หรือฮะ คู่แขง่ คุณ?""
มารุตทวนคาคล้ายไม่เช่ือหูตวั เอง สายตาท่ีมอง
เดก็ สาวมีแววคลางแคลง ประเทืองจึงอธิบายวา่
"คู่แข่งสาคญั เชียวค่ะ ฝ่ ายเราอาจจะเสียเปรียบ
ตรงตวั เลก็ กวา่ แต่แบค็ กราวนดไ์ ม่แพน้ ะคะ"
ปี ยาภรณ์ ทาท่าหายใจขัด ๆ ชะโงกหน้าไป
กระซิบวา่
"อีตาน่ีก็อยขู่ า้ งบา้ นฉนั นะคะ นอ้ งตานนั่ เบรค ๆ
เสียบา้ ง"
ประเทืองทาหน้างง ๆแต่พอทบทวนกลับไป
กลบั มาชว่ั ครู่กล็ ืมตาโพลง ช้ีนิ้วถามเขาทรง ๆ วา่
"คุณอยขู่ า้ งบา้ นนงั ....เอย๊ ....กบหรือคะ ?"
"ฮะ....ทาไมหรือฮะ ?"'
"ง้นั คุณก็อยบู่ า้ น ๆสวย ๆ นนั่ แลว้ ก็เป็ นนอ้ งของ
คนหล่อ ๆ นน่ั นะซิ?"
"หมด.....หมด"

๒๓๐ มาลยั รกั

ปี ยภรณ์ทิ้งหลังกระแทกพนักเก้าอ้ีดงั หมดแรง
"เป็ นสาวเป็ นนางไหงถามอะไรเป็ นคนไม่มีไอคิวอย่าง
น้นั น่ากลุม้ จริ๊งนงั เทือง!"

"ไมเ่ ป็นไรฮะ"
นายราชกฤษฎีกายิม้ แห้งๆ "ใช่ฮะ ผมอยูข่ า้ งบา้ น
คุณกบ....พวกคุณถ้าไปก็แวะด้วยนะฮะ ยินดีต้อนรับ
เสมอ"
"โอเคค่ะ"
โสมสิริ ซ่ึงปกติเป็ นคนพูดน้อยกว่ากิน อุตส่าห์
เงยหนา้ ข้ึนตอบในขณะที่เพ่ือน ๆ พากนั นิ่ง เนื่องจากเห็น
สีหน้าปี ยาภรณ์ตึง ๆ ชอบกล พอได้ยินโสมสิริ ตอบ
เช่นน้นั ปี ยาภรณ์จึงเอียงหนา้ เขา้ ไปเข่นเข้ียววา่
"หวงั จะเจอพชี่ ายเขาละซิ นงั โสม !"
แต่พอหนั มาทางเด็กหนุ่ม เธอกลบั ยิ้มหวานจ๋อย
พูดทีเล่นทีจริงวา่
"ขืนเข้าไปบนบ้านคงเดินหลงกันตาย ยงั กับ
ปราสาท....เอา้ ไปกนั หรือยงั หนงั จวนฉายแลว้ .... "
แลว้ ก็ลว้ งกระเป๋ าออกมาคน้ ขยุกขยิก ประเทือง
พยกั พเยดิ กบั ใคร ๆ แลว้ ทาเสียงบอกกล่าวแนบหนงั เงียบ
วา่

วาสนา ๒๓๑

"มนั รวย.....พอ่ มนั ให"้
แต่มารุตรีบกวกั มือเรียกบริการเสียก่อน พอเด็ก
สาวเงยหนา้ ข้ึนมอง กพ็ ดู เรียบๆ วา่
"ผมเล้ียงไงฮะ ?"'
ผูค้ นที่ยืนออรอเวลาท่ีจะเปิ ดโรงดูขวกั ไขว่ไป
หมด ดว้ ยพากนั เขา้ ไปเบียดกนั ในหอ้ งแคบ ๆ จนดูไอเยน็
จะกลายเป็ นไอร้อนไปเสี ยแล้ว หลายคนถึงกับยก
ผา้ เช็ดหน้าข้ึนซับเหง่ือ แต่พอหันไปเห็น มารุตขยบั ถอย
ห่างมาจากกลุ่มสาว ๆ ท้งั ส่ี แต่พอหันไปเห็นชายเส้ือสี
เหลืองสดสะบดั วบั ๆ รี่เขา้ มา เขาก็สาวเทา้ เขา้ ไปจนชิด
กลุ่มน้นั ใหม่ และราวกบั จะคิดอะไรอยา่ งหน่ึง เพราะเขา
ชะโงกหนา้ เขา้ ไปกระซิบกบั ปี ยาภรณ์วา่
"พรุ่งน้ีคอยไปบา้ นคุณต๋ิวดว้ ยกนั ไหมฮะ ?"

๑๗...

เชา้ วนั น้ีฝนตกพรา ๆ แต่เชา้ ราชกฤษฏีกาคนเล็ก
โผล่หนา้ ออกมามองแลว้ ทาหนา้ ยยู ี่

"วา้ ...เสียแผนหมด ฝนดนั ตกมาเสียนี่ ไม่ใช่หนา้ -
ฝนสกหน่อย...."

แลว้ ก็ชะเงอ้ มองไป ทางหมู่พุ่มไมท้ ่ีเห็นหลงั คา
บา้ นลิบ ๆ อยู่นนั่ อยา่ งกงั วล แต่พอไดย้ ินเสียงฝี เทา้ กึก ๆ
อยู่ข้างหลังก็รี บเหลี ย วกลับมาทาเมิน ๆ มอง ๆ
เฟอร์นิเจอร์ในห้องแทนเสีย ช่ัวครู่ก็ได้ยินเสียงแจ่มใส
ร้องทกั วา่

"ฮนั่ แน่ จะไปไหนนายอูด๊ ยอ่ งเงียบแตเ่ ชา้ ...."

วาสนา ๒๓๓

จึงหนั มายมิ้ ตอบเรียบ ๆ วา่
"เท่ียวฮะ นดั กบั เพ่ือนไว"้
"เที่ยวไหนล่ะ ?"'
พ่ชี ายถาม พลางเดินถือถว้ ยกาแฟกล่ินหอมฉุยเขา้
มาไหล่ นอ้ งชายมองตามแลว้ กท็ าหนา้ ประหลาดใจ
"อะไรฮะ แต่งตวั แต่เช้า จะออกเหมือนกนั หรือ
?"
"ก็นายล่ะ ?"
"ผมเพ่ิงจะวนั น้ี นัดกันไปเที่ยวก็เลยต้องออก
ของพอ่ี อ๊ ดทุกทีเคยสาย ๆ นี่ฮะ""
"อือ แตว่ นั น้ีตอ้ งเชา้ ละ"
วายุทาเสียงไม่สนใจ ขณะยกถ้วยกาแฟข้ึนดื่ม
รวดเดียวหมดแลว้ วางลงบนเคาน์เตอร์ขา้ งตวั ยกเทา้ ขา้ ง
หน่ึงข้ึนวางบนสตูสูงแลว้ ก็ทาลูบคางไปมาขณะจอ้ งเป๋ ง
จนนอ้ งชายชกั เขิน
"วนั น้ีแต่งตวั เอาเรื่องนา...นดั กบั เพ่ือนที่ไหน ขอ
ไปดว้ ยคนซิ?"
มารุตหวั เราะ เดินเขา้ ไปใกลพ้ ูดอยา่ งพยายามให้
ธรรมดาท่ีสุดวา่

๒๓๔ มาลยั รกั

"พูดอย่างน้ีแสดงวา่ ตอ้ งรู้แลว้ ......แม่แจว้ คาบมา
บอกถะซิ....อะไร น่ีเล่นเหลา้ แต่เชา้ เชียวหรือฮะนี่ ?"

ประโยคท้ายเขาร้องอย่างประหลาดใจ เมื่อเห็น
ขวดเหลา้ หลากตีถูกยกลงมาจากตู้ วางระเกะระกะอยบู่ น
เคาน์เตอร์หลายขวด วายุมองกิรยาขมวดคิ้วขณะยก
ขวดเหลา้ ข้ึนพจิ ารณาทีละขวดน้นั แลว้ กย็ กั ไหล่

"ใครบอกแต่เช้า ต้งั แต่เมื่อคืนต่างหาก...รู้สึกจะ
กลบั มาไล่ ๆ กนั "

นอ้ งชายเงยหนา้ ข้ึนมอง ใบหนา้ ขรึมลง
"มิน่า วนั น้ีพี่อ๊อดถึงตอ้ งเผ่นแต่เช้า แล้วเม่ือคืน
ทะเลาะกบั คุณแม่หรือเปล่า ?"
"ไม่รู้ ฉันเห็นหน้าคุณพ่อก็เผ่นเข้าห้องเลย โธ่
น่าดู เม่ือไหร่ ม่อลอกม่อแลกไปท้งั ตวั อยา่ งน้นั วา่ แต่นาย
ควงส่ีเชียวรึ ?"
ลงทา้ ยก็ออกนอกเรื่องอีก ราวกบั เร่ืองที่พูดถึง
น่าสนใจกวา่ การท่ีบิดากลบั มานอนบา้ น หากแต่นอ้ งชาย
ยงั คงขมวดคิว้ มุ่น
"มอ่ ลอกม่อแลกยงั ไงฮะ ?"

วาสนา ๒๓๕

"เฮ่ย อยา่ สนใจเลยน่า นายจะไปไหนก็รีบ ๆ เขา้
เถอะ เดี๋ยวฟลุ๊ก ๆ ตื่นมาเจอ จะพาดเสีมูด้ .....วา่ ไง ถา้ ส่ีก็
ขอไปคนซิสวยม้ยั ? "

"เด็กน่ะฮะ นอ้ งสาวเจา้ ดว้ งไงล่ะ ยงั อยูแ่ ต่เตรียม
เทา่ น้นั เอง"

"แต่แจว้ เขาบอกวา่ แฉลม้ ท้งั น้นั เลยน่ีหวา่ เอา้ ไป
หรือยงั จะไปส่งให?้ "

ผูเ้ ป็ นพี่ทิ้งกายลงมาอยา่ งกระฉบั กระเฉง หากแต่
นอ้ งชายกลบั ทาอิดออด

"พอ่ี อ๊ ดไปก่อนเถอะ....เด๋ียวผมไปเองกไ็ ด"้
วายุขมวดคิ้ว จ้องหน้าที่เมิน ๆ น้ันดังหน่ึงจะ
สารวจ "เอ ชกั สงสยั แฮะ....ลงทาอีท่าน้ี มนั ตอ้ งมีอะไรสัก
อยา่ ง บอกหน่อยไม่ไดห้ รือ พี่กนั นอ้ งกนั ...."
มารุตหวั เราะเกอ้ ๆ "ก็ไม่มีอะไรหรอกฮะ.....จะ
รอไปพร้อลูกสาวบา้ นโนน้ ลูกสาวคุณปิ ยะไงฮะ เขาก็เป็ น
เพื่อนนอ้ งไอด้ ว้ ง เลยรอไปพร้อมกนั ...."
"วา่ แลว้ ไหมล่ะ"
พ่ีชายทาเสียงเคาะแคะ "สังหรณ์แลว้ เชียว ท่าจะ
เอาจริง แฮะรายน้ี หนา้ ตาไม่เลวน่ี"
"ใครหนา้ ตาไม่เลว ?"

๒๓๖ มาลยั รกั

เสียงหา้ ว ๆ ถามเขา้ มา พร้อมกบั เสียงไอสองสาม
แคก็ สองพีน่ อ้ งสบตากนั แลว้ คนพกี่ ย็ กั ไหล่แผลบ็

"ไปไม่ทนั จนได้...หูดีชะมดั พูดถึงผูห้ ญิงเป็ น
ไม่ได"้

"ไง ไอเ้ สือ บ๊ะ อยู่พร้อมเพรียงกนั ดีนี่ ไงนายอู๊ด
แต่งตวั สวยจริง จะไปไหนหรือ ?"

ร่างสูงใหญ่ หากแต่เร่ิมสมบูรณ์มากข้ึนตามวยั จึง
ดูใหญโ่ ตกวา่ ธรรมดา เดินมาหยอ่ นกายลงในเกา้ อ้ีพนกั สูง
จนเกือบคล้ายบลั ลังก็กษตั ริย์โบราณ มารุตจบั ตาอยู่แค่
แขนอวบอูมท่ีพาดตามราวพนกั ตอบเสียงเบาวา่

"ออกไปธุระหน่อยฮะ"
"อือ....เด๋ียวแม่แกตื่นข้ึนมาไม่เจอ จะด่าเปิ งอีก
หรอก"
ท่านพึมพาแต่ไม่สู้จริงจงั นัก ตาเหลือบมองช่วง
ขายาวในกางเกงขาบานแบบทนั สมยั ของบุตรชายคนโตที่
นงั่ คร่ึง ๆ บนสตูลสูง แลว้ กถ็ ามวา่
"เม่ือก้ีแกวา่ ใครหน้าตาไม่เลวนะเจา้ อ๊อด พ่อได้
ยนิ แวว่ ๆ "
"อะไรนะฮะ ?"

วาสนา ๒๓๗

ลูกชายหันมาทาหนเหลอคล้ายได้ยินไมถนัด ผู้
เป็นพอ่ จึงมองคอ้ น "

"อยา่ ไก๋หน่อยเลยวา้ อยแู่ ค่น้ีไม่ไดย้ ิน จะกนั ท่าก็
บอกเถอะ อยา่ งกบั ขา้ งอ้ นกั น่ี มือคนละช้นั นะโวย้ "

"ฮะ คนละช้ัน อย่างช้ันคุณพ่อเขาเรียกว่าช้ัน
อะไรฮะ แลว้ ผมมีหวงั จะเป็นไดไ้ หม ?"

ลูกชายตอบเสียงราบเรียบพลางหมุนขวดเหลา้ ไป
มา ผเู้ ป็นพอ่ หวั เราะเสียงกอ้ ง

"ชะ สานวน สานวน....แน่ะเจา้ ออ๊ ด อยา่ งแกน่ะ
อีกนานกวา่ จะเทา่ ช้นั ขา้ เออ...แกเบื่อเรียนหรือยงั วะ ?"

วายคุ อ่ ย ๆ หมุนสตูลมาเผชิญหนา้ กบั บิดา เลิกคิ้ว
ถามวา่

"ทาไมหรือฮะ ?"
"เปถ่า ถามดู เผื่อแกไม่อยากเรียนจะมาช่วยพ่อ
คา้ ขายกไ็ ดน้ ะ ไมเ่ ห็นตอ้ งรองอ้ ปริญญาแค่น้นั เลย"
"คา้ ขาย! เราน่ะหรือฮะจะคา้ ขาย....."
ลูกชายอุทานแล้วก็หัวเราะจนหัวคลอน มารุต
มองหน้าคนโน้นทีคนน้ีทีอย่างไม่สบายใจ ท่านเจ้าคุณ
ขมวดคิว้

๒๓๘ มาลยั รกั

"ทาไม แกหัวเราะอะไร? ทาไมเราจะค้าขาย
ไมไ่ ด้ หรือแกคิดเป็นลูกเจา้ คุณแลว้ จะเสียเกียรติ ?"

"ไมใ่ ช่เสียเกียรติหรอกฮะ" วายตุ อบดว้ ยเสียงที่ยงั
หัวเราะ ๆ อยู่ "อาจจะเสียมากกว่าน้ันก็ได้ โธ่ถัง คุณ
พอ่ น่ะเคยรู้เร่ืองซ้ือขายมาบา้ งหรือเปล่า แมแ้ ต่ของพ้ืน ๆ
ในบา้ นน้ี คุณพ่อยงั ไม่รู้เลยว่าเขาซ้ือขายกนั อยา่ งไร แลว้
จะเป็นพอ่ คา้ ไดย้ งั ไงฮะ ใครฮะ ใครมอบความคิดน้ีใหค้ ุณ
พอ่ คุณปิ ยะน้นั หรือฮะ ?"

ผเู้ ป็ นพ่อมองท่าทางขบขนั ของบุตรชายอยา่ งเร่ิม
พ้นื เสีย

"ใครจะเป็นตน้ คิดหรือไม่ แกไม่เกี่ยว แกเก่ียวแค่
จะตอ้ งไปเรียนมาช่วยขา้ เท่าน้นั เป็นพอ......"

"ไปเรียน ! จะให้ผมไปเรียนคา้ ขายนะหรือฮะ
เรียนที่ไหน ?"

"ท่ีไหนกไ็ ด้ แลว้ แตแ่ กจะเลือก ฉนั ใหโ้ อกาสแก"
"ไม่ไหวละฮะ"
วายุส่ันหน้า "ของแบบน้ีไม่จาเป็ นตอ้ งร่าเรียน
มากมายเพราะทฤษฎีส่วนมากนามาใชป้ ฏิบตั ิไมไ่ ดผ้ ลนกั

วาสนา ๒๓๙

หรอก ก็ดูจากพวกคนจีนซีฮะ เคยร่าเรียนมาท่ีไหน ทุก
อย่าง มนั ฝังมาจากสายเลือดท้งั น้ัน เชื่อผมเถอะฮะ คุณ
พอ่ คา้ ขายไมไ่ ดห้ รอก... "

"ทาไมจะไมไ่ ด้ !"
ท่านทุบท่ีวางทา้ วแขนปังอยา่ งโกรธจดั ตาเครียด
จนเป็ นดุ "ก็ให้มนั รู้ไปซิวา่ เจา้ คุณกฤษฎีกาคา้ ขายไม่ได้
ขา้ จะส่งแกไปอเมริกาตน้ ปี น้ีแหละ !"
"เสียใจ....."
ลูกชาย ลุกข้ึนยืน ช้า ๆ มอง สบตาบิดา อย่างไม่
พร่ันพรึง "ถา้ ผมจะไปเมืองนอกท้งั ที ผมไม่ไปอยา่ งพ่ีแอะ
หรอกฮะ...เงินคุณพ่อไม่เคยส่งให้ลูก ๆ สาเร็จหรอก ตอ้ ง
ขออภยั ดว้ ย... "
แลว้ กห็ นั มาพยกั หนา้ กบั นอ้ งชาย "ไปอูด๊ พ่ีจะไป
ส่ง"
"ไออ้ อ๊ ด !.....แกยงั ไปไมไ่ ดน้ ะ !"
ลูกชายหันมามองใบหน้าท่ีแสดงถึงความโกรธ
จดั น้นั แลว้ พดู เสียงเรียบวา่
"กรุณาอย่าเอะอะนกั ซิฮะ คุณแม่อาจจะยงั ไม่มี
อารมณ์พอจะทะเลาะกบั คุณพอ่ หรอก....."
"ไออ้ อ๊ ด....ไอ.้ ..."

๒๔๐ มาลยั รกั

เสียงด่าตามมายาวเหยยี ด หากแต่คนท้งั สองท่ีเดิน
คลอไปดว้ ยกนั กลบั ทาคลา้ ยไม่ไดย้ ิน แต่หากจะมองให้
ลึกซ้ึงก็จะเห็นวา่ ผเู้ ป็นนอ้ งเทา่ น้นั ที่มีอาการเกร็งไปเกือบ
ท้งั ตวั ในขณะที่พช่ี ายเพยี งแต่ยมิ้ นิด ๆ คลา้ ยสะใจ !

มารุต เหลือบตาข้ึน มองซีกหน้า ท่ีก้ม น้อย ๆ
ของ พ่ีชายลงั เลชว่ั ครู่จึงพูดเบา ๆ วา่

"ไม่รู้คุณพอ่ คิดยงั ไง ?"
พี่ชายหนั มามอง แววตาที่เคยพราวเป็นนิจสงบลง
เช่นเดียวกบั สีหนา้
"ท่านไม่เคยหยุดคิดหรอก...." หยุดลงช่ัวขณะ
แลว้ กก็ ล่าวเร่ือย ๆ วา่ "เดี๋ยวจะแวะไปหาคุณยา่ หน่อย"
หากน้องชายเบิกตาโต อารมณ์ที่จมปลกั อยู่กบั
เหตุการณ์ เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นต่ืนตวั ทนั ควนั
"ฮา้ ! พูดเล่นหรือเปล่า.....?"
แต่พอเห็นอาการเงียบเฉยน้ันจึงหัวเราะกลบ
เกล่ือน
"ไปเสียหน่อยก็ดีเหมือนกนั ท่านบ่นหาเรื่อย... "
"บ่นถึงฉันน่ะหรือ ?" วายุถามโดยมิได้หันหน้า
มา นอ้ งชายรีบยนื ยนั โดยเร็วราวกบั กลวั อีกฝ่ ายไม่เช่ือถือ

วาสนา ๒๔๑

"ฮะ ท่านบ่นถึงพี่อ๊อดเสมอ แมจ้ ะในทานองด่า
กระทบกระทง่ั ตามประสา แต่ผมพอจะรู้ว่าท่านคิดถึง
พอี่ อ๊ ด.. "

คราวน้ีพี่ชายหนั กลบั มามองหนา้ คนเล่า ประกาย
ตาอ่อนโยนลง "ด่ายงั ไงท่ีแปลว่าคิดถึง พ่ีไปทีไรท่าน
มกั จะไล่เปิ ดมาทุกที ?"

"ท่านก็เหมือนคุณแม่น่ะแหละ" มารุ ตตอบ
"แปลกที่ท่านมีนิสยั ตรงกนั แตไ่ ม่ยกั จะถูกกนั อยา่ งผมนะ
ฮะ ท่านก็มกั จะด่าก่อน แลว้ ก็ลงทา้ ยวา่ กินขา้ วหรือยงั ลูก
ทุกทีกบั พี่อ๊อดเวลาเผลอ ๆ ท่านก็มกั จะบ่นว่า ไอล้ ูกอ๊อด
ท่ีเคยคุณยา่ คะคุณย่าขากบั ท่านหายไปไหน ไม่เห็นมาหา
ยา่ ซกั ที...."

คนฟังเงียบกริบ กิริยาก้าวเท้าเดินช้าลงราวกับ
ครุ่นคิดถึงส่ิงหน่ึงจนถึงรถที่จอกคอยอยูห่ นา้ ตึก กิริยาน้นั
จึงเปลี่ยนไป เขาหนั มาหวั เราะ

"เอา้ ง้นั เด๋ียว บางทีจะไป ‘คุณยา่ ขา’ กบั ท่านอีก
ไป ดว้ ยกนั ไหมล่ะ ?"

"จริง ๆ หรือฮะ ?"
น้องชายทาเสียงคาดค้นั พ่ีชายหัวเราะลงลูกคอ
อยา่ งถูกใจ

๒๔๒ มาลยั รกั

"ก็วา่ ยงั ง้นั แหละ ถา้ ไมเ่ ปลี่ยนใจเสียก่อนนะ กลวั
แต่จะเปิ ดไม่ทนั เท่าน้นั แหละ ไอฝ้ ี มือขวา้ งแหลนของคุณ
ยา่ นะข้ึนชื่อจะตาย วา่ ไง จะไปไหนล่ะ จะไปส่ง.....?"

แววตากระตือรือร้นของน้องชายวูบลง เขาสั่น
หนา้ ปฏิเสธ

"ไม่ตอ้ งหรอกฮะ ผมจะไปบา้ นโนน้ .....แค่น้ีเอง
เชิญพ่ีอ๊อดเถอะ แลว้ .....ถ้าเผ่ือ.....พ่ีอ๊อดไม่เปลี่ยนใจก็
เรียนท่านดว้ ยวา่ วนั อาทิตยผ์ มจะไป"

พี่ชายพยกั หน้าพลางหลิ่วตาล้อ ๆ....รถคนั เล็ก
แล่นปราดออกไปดว้ ยอาการท่ีชินตาชินใจของผเู้ ป็ นนอ้ ง
.....แววตาอ่อนโยนที่ได้เห็นเม่ือครู่ ดูจะเป็ นส่ิงใหม่ท่ี
แปลกสาหรับเขา แต่เป็ นส่ิงท่ีทาให้บงั เกิดความปิ ติข้ึนมา
ดว้ ยความหวงั หากจะไม่เลือนหายไปรวดเร็วจนเหลือแต่
รอยยมิ้ เก่า ๆ เช่นน้ีอีก !

เสียงว้ีดแหลมดงั ไม่เบานัก ทาให้เด็กหนุ่มหัน
ขวับไปมองโดยเร็ว แล้วความรู้สึ กหน่วง ๆ ในใจก็
เปลี่ยนเป็ นฉุนโกรธ โดยมีสาวใชว้ ยั รุ่นยืน เอามือทาบอก
คลา้ ยขวญั หายอยูก่ ลางวง หากแต่อาการหัวเราะบวกกนั
เสียงว้ีด เม่ือครู่ กลบั บอกถึงความสุขสันต์อย่างย่ิงยวด

วาสนา ๒๔๓

เด็กหนุ่มมองตามทา้ ยรถท่ีเล้ียวลับประตูไปพลางส่วน
หนา้

"ไม่มีอะไรเปล่ียนพ่ีอ๊อดให้เป็ นคน เดิมได้อีก
หรอกครับคุณยา่ นอกจากจะเปลี่ยนใหย้ งิ่ กวา่ น้ี"

ภาพเด็กชายตวั อว้ นกลมที่ยืนเอามือขา้ งหน่ึงโอบ
ไหล่เด็กชายตวั เล็กกวา่ ที่ทาหนา้ แบะ ๆ โดยมือขา้ งหน่ึงชู
ล่ออยูต่ รงหน้าคลา้ ยปลอบใจ เป็ นภาพท่ีผูเ้ ป็ นยา่ มกั จะช้ี
ชวนใหด้ ูอยเู่ สมอบางคร้ังก็บ่นพมึ พาวา่

"มนั รักนอ้ งมาต้งั แต่เล็กแต่นอ้ ย........พ่ออ๊อดของ
ยา่ ช่างประจบจะตาย เดี๋ยว ๆ ก็มาคุณยา่ คะคุณยา่ ขากบั ยา่
ที แลว้ เด๋ียวน้ีมนั เคยมาท่ีไหน ถ้ารู้ว่าพ่อแม่มนั เล้ียงแล้ว
จะเป็นอยา่ งน้ี ยา่ ไม่ใหไ้ ปหรอก"

เป็นท่ีรู้กนั วา่ ผเู้ ป็นยา่ และมารดาของเขามิสู้จะลง
รอยกนั นกั ตามธรรมเนียมของ "แม่ผวั ลูกสะใภ"้ ดว้ ยฝ่ าย
หน่ึงถือยศ ถือศกั ด์ิย่ิงนกั จึงบางคร้ังก็อดมิไดท้ ่ีจะแสดง
ตอ่ อีกฝ่ ายซ่ึงคิดอยเู่ สมอวา่ "ต่ากวา่ " ท้งั ๆ ท่ีมีเงินมากมาย
และคร้ังหน่ึงตนก็ลืมยศศกั ด์ิไปชว่ั ขณะเพราะต่ืนเงินน้นั
มาก่อน ความไม่สงบเริ่มต้งั แต่ลูกสะใภ้เริ่มมีปฏิกิริยา
โตต้ อบ จะเป็ นเพราะสุดจะทนหรืออยา่ งไรก็สุดจะเดาแต่
ที่รู้แน่ ๆ ก็คือ บุคคลใกลช้ ิดกเ็ ปล่ียนแปลงไปเช่นกนั โดย

๒๔๔ มาลยั รกั

ที่ท่านท้งั สองต่างไม่ยอมรับรู้เสียทีว่าเป็ นเพราะอะไร
นอกจากจะโยนกนั ไปโยนกนั มาดว้ ยวาทะคารมท่ีไม่แพ้
กนั .....

เสียงกริ่งที่ประตูร้ัวดงั ข้ึนเบา ๆ แต่ครู่เดียวก็เงียบ
สนิท หญิงสาวท่ีผดุ ลุกข้ึนยนื จึงชกั ลงั เล ยนื รอฟังอยชู่ วั่ ครู่
จึงนงั่ ลงใหม่ บน่ วา่

"ใครอุตริมากดเล่นละมงั ....."
แต่แลว้ เสียงน้นั กลบั รัวข้ึนอีก ดงั ข้ึนกวา่ เติดิ จาปี
ขมวดคิ้วร้องเอ๊ะ ! ได้คาเดียวเด็กก็ถลนั ออกมาจากห้อง
ร้องบอกเสียงใสเสียก่อน
"กบไปดูใหก้ ไ็ ด้ !" แลว้ กล็ ดเสียงเบาลงวา่ "ไม่ใช่
แฟนตวั ใช่ไหมล่ะ ถึงไมค่ ่อยเตม็ ใจเลย ?"
"แลว้ แฟนตวั หรือ ถึงไดเ้ ตม็ ใจนกั ?"
จาปี โตห้ นา้ คว่า ปี ยาภรณ์จึงชะงกั ทนั ควนั หนั มา
ลอยหนา้ ตอบ
"ใช่หรือไม่ใช่ฉันก็เต็มใจท้งั น้นั แหละ เพราะถือ
ว่าใครมาถึงเรือนชานตอ้ งตอ้ นรับ ไม่เหมือนคนบางคน
หนา้ บูด อยไู่ ดท้ ้งั วนั ทีกบั แฟนละ ยมิ้ หุบไม่ลง"
"อุแมจ่ า๊ ว !"

วาสนา ๒๔๕

ยายนม ที่นั่งอยู่ริ มชานอุตส่ าห์ ได้ยินจึ งตบพ้ื น
กระดานบงั ใหญ่ "เขาว่าคาเดียว ใส่มาจนฟังไม่ทนั ชกั จะ
หนกั ขอ้ ใหญ่ แลว้ นะนงั ลูกกบ"

"ก็..... " เด็กอา้ ปากจะเถียง แต่แลว้ ก็กลบั ใจ หัน
หลงั วงิ่ ลงบนั ไดโดยเร็ว แต่ก็ยงั ไมว่ ายฝากคาอามาตไวว้ า่

"เอาไวเ้ ดี๋ยวคอ่ ยพดู กนั ใหมจ่ ะ้ พีจ่ าปี !"
มารุตถอนใจเฮือกใหญ่ หลงั จากท่ีเพ่งมองบาน
ประตู เก่า ๆน้ั นราวกบั จะให้ทะลุให้เห็นถึงภายใน ขยบั
จะเอ้ือมมือไปกดอีกคร้ัง ก็พอดีมีเสียงถอดกลอนเอ๊ียด
อา๊ ดเสียก่อน แลว้ ใบหนา้ สดใสก็โผล่ออกมา
"เอะ๊ !' ใบหนา้ นวล ๆ น้นั บ่งถึงความประหลาด
ใจอยา่ งยงิ่ "มาจริงๆ น่ะหรือ ?"
"ฮะ....." มารุตยมิ้ จืด ๆ "ก็ผมบอกไวแ้ ลว้ นี่ฮะ !"

๑๘...

เด็กนิ่งคิดเพียงนิดเดียวกพ็ ยกั หนา้
"ยงั ง้นั ก็ได.้ .. " แลว้ ทาท่าลงั เล "วา่ แต่ช่วยถือ
อะไรหน่อยไดไ้ หม ?"
"ไดซ้ ิฮะ"
"หนกั หน่อยนะ "
เธอทาเสียงคาดค้ัน สีหน้าของมารุ ตจึงดีข้ึน
เล็กน้อย เม่ือคิดว่ามีเรื่องบงั หน้าให้ไม่ตอ้ งกระดากมาก
นกั แลว้ ตอบแขง็ ขนั วา่
"ไม่เป็นไรฮะ ผมถือไดท้ ้งั น้นั "
"ง้นั ก็เขา้ มาซิ" เจา้ ของบา้ นจึงหลีกทางใหแ้ ต่โดย
ดี พอแขกเขา้ มาเต็มตวั ก็ออกเดินนาหนา้ ลอดใตถ้ ุนเรือน
ไป ปากคุยจอ้ ไปดว้ ย

วาสนา ๒๔๗

"มะพร้าวน่ะค่ะ ไม่ใช่อะไรหรอก ต๋ิวเขาให้เอา
ไปก็ตามใจเขาหน่อย น่ียงั คิด ๆ อยู่เลยวา่ จะเอาไปยงั ไง
คนเดียว ดีท่ีคุณมา... "

"จะเอาไปทาไมหรือฮะ ?"
มารุตชกั เพลิน ตามองส่วนหลงั ของเด็กสาวพลาง
กน็ ึกชมในใจ
"รูปร่างดีแฮะ อยา่ งกบั นางแบบ"
"มะพร้าวแกงไงคะ บา้ นโน้นน่ะข้ีเหนียวจะตาย
จะทาอะไรทีตอ้ งใหข้ นไปดว้ ยทุกที...ถา้ มาช่วยกนั หน่อย
ก็คงไม่เป็ นไรหรอกใช่ไหมคะ นี่เล่นให้แบกไปคนเดียว
ตะก้ียงั ติด ๆ วา่ จะไม่ไปแลว้ เหมือนกนั ....."
"เอาไปหมดนี่หรือฮะ ?"
มารุตชกั ตกใจ เม่ือเด็กสาวทรุดตวั ลงน่ังยอง ๆ
คดั มะพร้าวท่ีกลิ้งอยกู่ บั พ้ืนกองใหญ่ ปิ ยากรณ์เงยหนา้ ข้ึน
ยมิ้
"แหม เอาไปหมดไหวหรือคะ เอาสักห้าหกลูกก็
คงพอ...เดี๋ยวจะเอาถุงลงมาให้.....แต่เอ..... หรือคุณชอบ
มะพร้าวอ่อน ง้นั ตามมาซิคะ ?"
จบคาพูดเป็ นเชิงเจา้ ของบา้ นที่ดี เธอก็ลุกข้ึนเดิน
แกมวิ่งนาไปอย่างรวดเร็ด อีกฝ่ ายแทบคิดไม่ทนั ด้วยมวั

๒๔๘ มาลยั รกั

แต่กงั วลวา่ จะตามไม่ทนั จนถึงโคนตน้ มะพร้าวสูงชะลูด
จึงแหงนหน้าข้ึนมองตามนิ้วช้ีของเจ้าของบ้าน แล้วก็
ถึงกับกลืนน้ าลายเอี๊อก เมื่อปิ ยากรณ์หันมาพูดเสียง
ออ่ นหวานวา่

"ช่วยอีกหน่อยไดไ้ หมคะ ตน้ น้ีน้าหวานเหลือเกิน
สามคนน้นั บ่นอยากกินมานาน ลูกมนั เพ่ิงไดท้ ่ีตอนน้ีเอง
สงเคราะห์ หน่อยนะคะ"'

"ผม....ข้ึนไม่เป็ นน่ี...ฮะ" เขาพูดเสียงอ่อย ๆ เด็ก
จึงทาตาโต

"ง่ายออกคะ่ .. "
แล้วเขาก็ก็ทาท่าอธิบายประกอบ "คุณเพียงแต่
คอ่ ย "ๆ คืบไปทีละนิด ๆ อยา่ งน้ี"
แล้วก็ช้ีตามลาต้นให้ดู "เห็นไหมคะ ว่ามนั เป็ น
ช้นั ๆ ข้ึนง่ายออก ตอนลงย่ิงง่ายใหญ่ เพียงแต่กอดตน้ ไว้
แลว้ ทิง้ ตวั ครูดถงมา เดี๋ยวเดียวก็ถึง"
คาว่า "เดี๋ยวเดียว" ท่ีคนพูดว่าราวกับผูใ้ หญ่ท่ี
กาลงั ล่อหลอกให้เด็กทาอะไรสักอยา่ ง แต่เด็กหนุ่มกลบั
แหงนคอต้งั บ่ามองอยา่ งทอ้ ใจ แลว้ กม็ องกางเกงเน้ือดีของ
ตนสลบั กนั ไป โดยหารู้ไม่วา่ อีกฝ่ ายกาลงั จบั ตามองตน
อยอู่ ยา่ งสนุกเตม็ ที่

วาสนา ๒๔๙

"เร็ว ๆ ซิคะ จะไดไ้ ปเสียที เอาสักห้าลูกก็พอ...
คนละลูก.. "

"เอากเ็ อาซิวะ"
มารุตคิดอย่างยดึ สู้ "ข้ึนตน้ ไมแ้ ค่น้ีไม่ไดก้ ็ให้มนั
รู้ไป! "
จึงหนั มาแบมือ พร้อมกบั พูดเสียงหนกั ๆ "ขอมีด
ดว้ ยฮะ "
"ค่ะ ไดค้ ่ะ รอเดี๋ยวนะคะ"
ร่างเพรียววิ่งกระวีกระวาดกลบั เขา้ ไปคน้ ทุกกกั
ในใตถ้ ุนเรือน เด็กหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ พลางเทา้ สะเอว
แหงนมองลูกมะพร้าวท่ีแออดั อยูบ่ นตน้ ไดย้ ินเสียงแหบ
ๆ ของคนแก่ร้องถามลงมาจากบนเรือนวา่
"ทาอะไรหรือกบ ?"
"หามีดค่า" เสียงแจ้ว ๆ ยานคางตอบ เด็กหนุ่ม
บงั เกิดความรู้สึกหงุดหงิดข้ึนมาโดยไม่มีเหตุผล พอมี
เสียงถามมาอีกวา่ หาไปทาไม เสียงยานคางก็ตอบราวจง
ใจ
"เก็บมะพร้าวค่า เพ่ือนติ๋วเขามาช่วยสงเคราะห์
เก็บให้ กบเป็นผหู้ ญิงเก็บไม่เก่งคะ่ "
พอเด็กเดินถือมีดมายนื่ ใหม้ ารุตจึงถามขรึม ๆ