มาลัยรัก วาสนา เล่ม 1

๓๐๐ มาลยั รกั

ตาคมเหลือบมองไปยงั คนที่ยนื ตวั ตรงจอ้ งมองมา
ก่อนจะเขย่งปลายเทา้ ยื่นปากไปจุ๊บปลายคางสามีอย่าง
รวดเร็ว

"ดิฉนั จะทาใหแ้ กชอบบา้ นน้ีใหไ้ ด้ !"
เด็กจบั ตามอง ชัวครู่จึงค่อย ๆ หันหลงั ให้ จวบ
จนเมื่อมืออบอุ่นมาแตะตน้ แขนจึงหนั มา นายปิ ยะจรดริม
ผปี ากลงบนหนา้ ผากเกล้ียงเกลา้ อยา่ งแผว่ เบา
"พอ่ ไปก่อนละนะ?'
ดวงหนา้ นวลผอ่ งคงเรียบเฉยไม่แสดงกิริยาใด ๆ
ท้งั สิ้น ผเู้ ป็ นพ่อจึงโอบไหล่น้นั พลางโยกเบา ๆ กม้ ลงพูด
ดงั กระซิบวา่
"ถึงอยา่ งไร พ่อก็ดีใจท่ีมีลูกเพียงคนเดียว.. "ฃฃ
ปากบางน้นั จึงเหยยี ดออกจากกนั
"แน่ใจหรือคะ แตท่ ี่รู้แน่ ๆ ก็คือ คนอ่ืน ๆ ไม่ดีใจ
นกั ดอกค่ะ ?"
"ไม่มีใครหรอกลูก...เช่ือพ่อเถอะ คุณวายุฝาก
กราบเรียนท่านเจา้ คุณด้วยนะครับ ว่าท่านรัฐมนตรีนัด
ประชุมท่ีสมาคมอีกคร้ัง ถา้ ยงั ไงผมจะไปเรียนที่บา้ นอีกที
แลว้ เรื่องยายหนู... "
"หนูกลบั เองได้ !"

วาสนา ๓๐๑

เด็กขดั เสียงราบเรียบ ชายหนุ่มทาปากย่ืนยอ้ ย ๆ
เป็นเสียงออกมาเพียงเบา ๆ วา่

"เร่ืองอะ ไร....อุตส่าห์ตามมาบริการถึงท่ีน่ี"
แววตากระดา้ งของเด็กสาวกลายเป็ นเขียวข้ึนมา
เรือง ๆ ดูเขาช่างพยายามท่ีจะทาให้รอยยิ้มของผูห้ ญิงคน
น้นั เพ่ิมความหมายข้ึนทุกขณะนกั แต่แว่บแรกท่ีเห็นแม่
เล้ียงของเธอก็ยมิ้ ดว้ ยความหมายท่ีเธอไม่โง่พอจะอ่านไม่
ออกวา่
"แฟนละซิ.... "
รอยยิม้ น้นั ! บ่งถึงความหยามหยนั ดูแคลนอย่าง
เด่นชัดเป็ นคร้ังแรกท่ีเด็กบงั เกิดความรู้สึกเห้ียมเกรียม
ขนาดอยากควกั ลูกนยั น์ตาคมกริบคู่น้นั ออกมาขย้เี สีย
"คุณวรรณ.... "
บิ ด า ข อ ง เ ธ อ ข า น ชื่ อ ผู้ห ญิ ง ค น น้ัน อ ย่า ง
ออ่ นหวาน ระคนยกยอ่ งเสียเหลือเกิน เธอเพิ่งเขา้ ใจเด๋ียวน้ี
เอง เขา้ ใจท่ีมารดาเคยพูดไวว้ า่
"แลว้ เมื่อกบโตข้ึน กบจะเขา้ ใจเองวา่ ทาไมคุณ
พอ่ จึงไมอ่ ยากอยกู่ บั เรา ?"
เธอเพ่ิงเข้าใจเดียวน้ีเอง "จริงสินะ ผูห้ ญิงคนน้ี
แตกต่างจากแม่ของเราอย่างลิบลบั ไม่วา่ จะเป็ นการแต่ง

๓๐๒ มาลยั รกั

กาย กิริยาคาพูด ทุกอยา่ งดูจะถูกปรุงแต่งข้ึนใหม่ท้งั น้นั
และพอ่ ของเรา กค็ งพอใจที่จะเลือกของปรุงแต่งข้ึนใหม่น้ี
แทนของธรรมดา สามญั เช่นแม่ของเรา ผูช้ ายเป็ นเช่นน้ี
กนั หมดหรือ ?"

"ถ้ายงั ไงคุณช่วยจดั การให้ลูกทีนะ ผมจะทิ้งรถ
คนั ใหญ่กบั เจา้ สมไวใ้ ห.้ ....อยา่ ใหร้ บกวนคุณวายเุ ลย...."

ร่างสูงใหญ่ที่พาดเส้ือไวก้ บั แขนเดินดุ่ม "ๆ ลง
บนั ไดไปบอกลักษณา การว่า ไม่มีส่ิงใดท่ี นอกเหนือ
ความตอ้ งการ ไปได้ท่านผูน้ ้ีเองท่ีเด็กเคยอดสงสัยบ่อย ๆ
มิได้ ยามที่ได้เห็นพ่อของเพ่ือน ๆ ว่าจะมีลัษณะเป็ น
เช่นใด บางคร้ังเธอเคยภาวน ออ้ นวอนส่ิงศกั ด์ิสิทธ์ิให้ส่ง
ท่านกลบั คืนมา และบางคร้ังก็ไม่ตอ้ งการ หรือสนใจเลย
แมแ้ ต่น้อย ดว้ ยรู้ดีวา่ เป็ นแค่ความฝันเลื่อนลอย และเป็ น
เพราะถูกระแวดระวงั มิใหเ้ กิดมีอะไรพาดพิง ไปถึง "พ่อ"
กระทงั่ บางคร้ังก็เกือบลืมไปดว้ ยซ้า จนเม่ือได้เห็นเป็ น
คร้ังแรก ความรู้สึกต่าง ๆ จึงทวีข้ึนรุนแรง และรุนแรง
ดว้ ยถวามรักใคร่ที่ท่านแสดงตอ่ เธอ แต่มาบดั น้ี ความรู้สึก
น้นั กลบั วูบดิ่งลงอีก เมื่อผูห้ ญิงคนน้ี มารดาเล้ียงของเธอ
พดู วา่

วาสนา ๓๐๓

"เราก็ไม่คิดจะรบกวนหนูขนาดน้ีหรอก แต่
เพราะคุณพอ่ หนูเขาบงั เอิญมีลูกคนเดียว....."

เพราะ เรา เป็ นลูก คนเดียว ที่ท่าน สามารถ มีได้
ต่างหาก ท่านจึงกลบั มา....."

๒๒...

"ยายหนู....."
แม่เล้ียงของหล่อนเรียกข้ึนเบาๆ ปิ ยาภกรณ์ทาตา
ดุกบั "นายนนั่ " เม่ือเขาแอบหลิ่วตาเป็ นเชิงหกั ชวนให้ฟัง
ที่แมเ่ ล้ียงหล่อนเรียก ก่อนจะเหลียวไปเงียบ ๆ
"จะดูบา้ นก่อนไหมจะ๊ ?"
"ไม่.....ค่ะ คงไมจ่ าเป็น"
ดวงตาคมกริบทอดมองมาแน่นิ่ง ชว่ั ครู่คุณวรรณ
รากห็ วั เราะเบา ๆ
"ง้นั กแ็ ลว้ ไปเถอะ ท่ีชวนเพราะคุณพอ่ หนูสง่ั ไว้
เทา่ น้นั แหละ ง้นั จะไปช่วยนา้ ทาขนมก่อนไหม ยงั เชา้ เกิน

วาสนา ๓๐๕

เวลาน้าชามาก...คุณวายลุ ่ะคะ ครัวน้ีไม่รังเกียจผชู้ ายช่วย
นะคะ ?"'

"แอม้ ง้นั ก็วเิ ศษ ผมก็มือก่าวเหมือนกนั น่ีฮะ"
เขาพูดเสียงรื่นเริง ขยบั จะเดินตามสตรีเจา้ ของ
บา้ นท่ีกาลงั เดินนาเขา้ ไปทางอีกห้องหน่ึง แต่เมื่อเห็นเด็ก
สาวผูน้ ้นั ยงั คงนงั่ อยกู่ บั ท่ี โดยมิไดม้ ีทีท่าว่าจะตามไป จึง
หยดุ ทามือเป็ นการชกั ชวนเดก็ บอกหว้ น ๆ
"ฉนั จะนง่ั คอยในน้ี !"
ร่างระหงท่ีกาลงั หยุดรีรอตรงช่องประตูหันมา
ชา้ ๆ
"ง้นั เด๋ียวน้าจะให้เด็กมาเป็ นเพื่อน มีแม็กกาซีน
แคต็ ตาลอ็ กใหม่ ๆ อยบู่ นช้นั หนูคน้ เอาเองกแ็ ลว้ กนั "
แลว้ ก็เดินตวั ตรงเขา้ ไป วายยุ ืนรอชว่ั ครู่จึงขยบั
เขา้ ไปใกล้ ชะโงกหนา้ ไปพูดเบา ๆ ราวกระซิบวา่
"ผมเป็นพวกคุณน่า อยา่ กลวั ไปเลย...."
เดก็ ตาเขียว แต่ฝ่ ายน้นั ไม่สนใจ กม้ ลงหยบิ กล่อง
บุหร่ีบนโตะ๊ เลก็ ซ่ึงเจา้ ของบา้ นคงเตรียมไวใ้ หข้ ้ึนมาเปิ ดดู
แลว้ หยบิ ออกมาเคาะ ๆ กบั ฝ่ ามือ ปากกพ็ ูดเร่ือยๆ วา่
"จาไวอ้ ย่างนะคุณ...สงครามหน่ึง การแข่งขนั
หน่ึงสมัยน้ีเขาไม่โป้งป้างกันตรง ๆ แล้ว มันต้องมี

๓๐๖ มาลยั รกั

วิเทโศบาย หรืออะไรบาย ๆ น่ีแหละ คุณไม่เห็นหรือว่า
พวกน้ีเขามกั ยิ้มแยม้ เขา้ หากนั แต่ในขณะเดียวกนั ก็คอย
ซดั กนั ทีเผลอดว้ ย"

"ฉนั ไมใ่ ช่คนเจา้ เล่ห์เหมือนคนอ่ืน ๆ นี่"
เธอทาหนา้ หมิ่น ๆ แต่วายไุ ม่สะดุง้ สะเทือน กลบั
จบั ตามองเธอดว้ ยสายตาสงบผิดจากเคย แมน้ ้าเสียงก็ไม่มี
เคา้ "ทะล่ึง" อีก
"คุณยงั เด็กมาก เด็กเกินกวา่ ที่จะยอมเขา้ ใจอะไร
ง่าย ๆ"
"ช่างฉนั เถอะ !"
เด็กตดั บท แต่น้าเสียงอ่อนลง เห็นจะเป็ นเพราะ
คาพูดน้ันมิได้ยว่ั ประสาทเช่นเคย กลับดูคล้ายมีความ
จริงใจแฝงอยู่ดว้ ย แต่ชั่วครู แววตาสงบน้ันก็เร่ิมกริ่มอีก
เขาพยกั หนา้ หงึกๆ
"ตามใจ....ท่ีพูดน่ีเพราะเห็นวา่ บา้ นใกลเ้ รือนเคียง
หรอก..ไมง่ ้นั สองตาไมข่ อแล..! "
เด็กสาวถึงกบั ตวั สั่น ขณะท่ีเขาทากิริยาเอานิ้วจิ้ม
ตาทีละขา้ งประกอบคาพูด เอ้ือมมือไปหมายหยิบหนงั สือ
ปกแข็งที่วางเรียงบนช้ัน แต่เม่ือนึกได้จึงชะงัก ฝ่ ายน้ัน
มองตามอยา่ งใจเยน็

วาสนา ๓๐๗

"อา้ ว ไหงชะงกั ? อ๋อ ไม่เป็ นอะไรนี่ฮะ ของ ๆ
พอ่ ก็เหมือนของ ๆ เรา โธ่เสียหายไปเล่มสองเล่มท่านคง
ไม่วา่ หรอก.....โอ๋คุณจะตาย....."

"พวกผดู้ ีเขาเป็นกนั อยา่ งน้ีหรือ ?"
เป็นนานกวา่ เดก็ จะหลุดคาพูดน้ีออกมาได้
"วางท่าเป็นผดู้ ี แตท่ ่ีแทก้ ็พวกหนา้ เน้ือใจเสือท้งั น้นั !"
"วา่ กระทบใช่ม้ยั ล่ะ...."
เขาลากเสียง พลางทาบุย้ ใบไ้ ปทางหอ้ งขา้ ง ๆ
"กผ็ มบอกแลว้ น่ีนา.... ของหยง่ั ง้ีเขาไม่แสดงกนั
ตรง ๆ หรอก เอา้ คุณไมเ่ ขา้ ไปใช่ไหม ผมจะไดเ้ ขา้ ไปช่วย
แมเ่ ล้ียง คุณ?"
"เชิญ!"
เธอลงเสียงหนกั ๆ พลางกระแทกตวั ลงบนเกา้ อ้ี
บุนวมข้างตัวทาทีเป็ นพลิก ๆ ดูหนังสือในมือโดยไม่
เหลือบแลคู่สนทนาอีกเลย แต่เมื่อเห็นชายกางเกงสีเน้ือ
ขยบั ออกห่าง จึงเหลือบตามองไปนิด ๆ และแลว้ ก็ตอ้ งรีบ
หลุบลงต่าอีกเม่ือเสียงกวนอารมณ์ น้นั เปรย ๆ ข้ึนมาวา่
"เด๋ียวเดก็ คงมาเป็นเพอื่ น....."
เธอทาหูทวนลม แตก่ ไ็ ดย้ นิ เสียงฝีเทา้ ขยบั อยูส่ อง
สามอึดใจจึงลากห่างออกไป ชว่ั ครู่ก็ไปลาก ๆ อยใู่ นหอ้ ง

๓๐๘ มาลยั รกั

ถดั ไประคนเสียงวตั ถุกระทบกนั ดงั มาเป็นระยะ ๆ เด็กวาง
หนงั สือลงกบั โต๊ะ เหลียวไปสารวจรอบ ๆ ห้องอย่างเอา
ใจใส่ ห้องน้ันเป็ นคลายห้องรับแขกกลาย ๆ และคงใช้
เป็ นห้องพักผ่อนไปในตัวด้วย เน่ืองจากมีเครื่ องใช้
ประเภทเคร่ืองบนั เทิง อาทิ โทรทศั น์ ปิ คอพั สเตอริโอ อยู่
พร้อมสรรพ แถมยงั มีช้ันแบบเก๋ติดอยู่กับผนังอิฐ เรียง
หนงั สือไวอ้ ยา่ งเป็นระเบียบอีกดว้ ย เกา้ อ้ีบุนวมทรงต่าง ๆ
วางไวเ้ ป็ นระยะถ่ีห่างอย่างเก๋และประหยดั ที่ โดยมีพ้ืนที่
ยกสูงข้ึนเล็กน้อย ทางด้านหน้าต่างกว้างแบ่งเป็ นท่ี
สาหรับ
แยกจากดา้ นที่เธอนงั่ อยูโ่ ดยอาศยั ความสูงต่าของพ้ืนเป็ น
การแบ่งหอ้ งเทา่ น้นั

เด็กจาได้ว่า เคยเห็นลักษณะห้องเช่นน้ีใน
นิตยสารต่างประเทศมามากมายนกั และเคยใฝ่ ฝันที่จะมี
เช่นน้ีบา้ ง ทุกอย่างจะไม่เป็ นเพียงความฝันเลย หากเธอ
ปรารถนาจะมาอยู่

แต่จะเป็นไปไดอ้ ยา่ งไร ในเม่ือมีผูห้ ญิงคนน้นั อยู่
ท้งั คน...

"สงครามหน่ึง การแข่งขนั หน่ึง สมยั น้ีเขาไม่โป้ง
ป้างกนั ตรง ๆ แลว้ มนั ตอ้ งมีวเิ ทโศบาย... "

วาสนา ๓๐๙

ฟั ง เ ผิ น ๆ ถ้อ ย ค า น้ัน ดู อ อ ก จ ะ ไ ร้ ส า ร ะ
เช่นเดียวกบั ทา่ ทางไมม่ ีแก่นสารน้นั แต่เด็กกลบั รู้สึกกาลงั
เกบ็ เอามาคานึงอยา่ งเริ่มเห็นจริง... เขาพดู ถูกทีเดียว...

เสียงเคาะประตูห้องเบา ๆ แล้วบานประตูก็เปิ ด
ออก ร่างเด็กหญิงซ่ึงคงเป็ นเด็กรับใช้ก้าวเขา้ มา โดยมือ
ประคองถาดบรรจุแกว้ น้าเยน็ ไวท้ ้งั สองมือ พอสบตาเด็กก็
เดินคอ้ มกายเขา้ มาวางไวบ้ นโตะ๊ คุกเข่าลงรายงานวา่

"คุณผหู้ ญิงใหห้ นูมาคอยรับใชค้ ุณเจา้ ค่ะ"
"มาคอยรับใช้ ! "
เด็กอุทานในใจ ชว่ั ชีวติ น้ีเพิ่งจะมีคาพูดเช่นน้ีต่อ
เธอเป็ นคร้ังแรก โกเ้ บาไปหรือ? ไม่ยากเลยที่จะมีเช่นน้ี
ตลอดไป หากไม่มีผหู้ ญิงคนน้นั ...คุณวรรณรา!
"ขอบใจจะ้ ...เอ ขนมอะไรล่ะจะ๊ ?”
ตากลมเหลือบมองปิ ยาภรณ์แวบ่ หน่ึงอยา่ งขลาด
ๆ ก่อนจะหลบลงอีก
"ของขบเค้ียวเล่น ๆ น่ะเจา้ ค่ะ คุณผูห้ ญิงใหเ้ รียน
วา่ อยา่ ทานให้อิ่มมาก เดี๋ยวไดเ้ วลาน้าชา ท่านมีของพิเศษ
ไวส้ าหรับคุณอีกเจา้ คะ่ "
"อ้ือฮ่ือ !"

๓๑๐ มาลยั รกั

ปิ ยาภรณ์อุทานในใจอีก "ผูด้ ีเก่าเก่าผูด้ ี ขนาดคน
ใชย้ งั อบรมกนั ถึงขนาดน้ี !"

"เธอชื่ออะไรน่ะ ?"
ปิ ยาภรณ์ ชวนคุย เมื่อเด็กหญิง นง่ั พบั เพียบ กบั
พ้นื ตามที่บอกวา่ "จะมาคอยรับใช"้ เดก็ หญิงยมิ้ อาย ๆ
"เขียนเจา้ คะ่ "
"เขียน.....ออ้ อยมู่ านานแลว้ หรือ ?"
"ไม่นานเจา้ ค่ะ เพ่ิงยา้ ยมาอยู่ได้สองสามเดือน
คุณหญิง แมค่ ุณผหู้ ญิงส่งหนูมาจากบา้ นใหญเ่ จา้ ค่ะ"
"ออ้ !"
เธอพยกั หน้ารับรู้ "เอ.....ถึงง้นั แม่คุณ.....ผูห้ ญิง
ของเธอกค็ งรวยมากซินะ ?"
"โอย๊ รวยซิเจา้ คะ"
เด็กหญิงทาตาโต ลืมกิริยาสารวมไปชั่วขณะ
คลา้ ยไดค้ ุยเรื่องถูกใจ
"ท่านมีตึกหลงั เบ่อเร่ิม มีรถคนั ยาวเป็ นวาต้งั สาม
สี่คนั บ่าวไพร่เยอะแยะไปหมดเจา้ ค่ะ"
ความรู้สึกของปิ ยาภรณ์สวา่ งวาบข้ึนมาทนั ที.....
หญิงคนรวย บางทีคุณพอ่ อาจจะตอ้ งการสิ่งน้ีตา่ งหาก....
"เขียนรบกวนอะไรหนูหรือเปล่า ?"

วาสนา ๓๑๑

เสียงเรียบ ๆ เป็ นจงั หวะจะโคนถามข้ึนเบา ๆ ปิ
ยาภรณ์ เงยหนข้ ้ึนมอง ร่างระหงในชุดกางเกงปลายบาน
พลิ้วกบั เส้ือแบบเรียบสีฟ้าสด ยืนยิ้มอยู่ตรงช่องประตู ท่ี
เอวมีผา้ กนั เป้ื อนถกั ริมผนื เลก็ คาดอยู่

"จะ๊ ? เขียนคุยอะไรใหผ้ งั หรือ ?"
คุณวรรณราถามข้ึนอีก สายตาที่ทอดต่าลงมอง
ทาใหแ้ ม่เขียนหลบตาวบู ปิ ยาภรณ์สนั่ หนา้
"ไมไ่ ดค้ ุยอะไรนกั หรอกคะ่ เอที่โมงแลว้ คะน่ี?"
ว่าพลางก็ชะแง้มองตามผนัง คุณวรรณรา ยก
นาฬิกาขอ้ มือข้ึนดูแลว้ บอกวา่
"บ่ายสามโมงกวา่ ๆ... ทาไมหรือจะ๊ ?"
"เห็นจะตอ้ งกลบั เสียที... "
"อะไร เด๋ียวซีจ๊ะ อยู่ทานน้าชากับน้าก่อน โธ่
อุตส่าห์เร่งทาแทบแย่ ไม่ไหว....ปล้ากนั ต้งั แต่เชา้ กุ๊กแบบ
น้ีไมไ่ หว จริง ๆ "
หัวเราะพลางก้มลงถอดผ้ากันเป้ื อนวุ่นวาย
ทา่ ทางเร่งรีบ
"ขอเวลานา้ อาบน้าเดี๋ยวเดียวไดไ้ หม ตอนน้ีจะให้
เด็กจดั โตะ๊ ไปพลาง ๆ ก่อน คุณแมค่ งไม่บ่นหรอกจะ้ ก.็ ....
คุณวายุ อาสาไปส่งถึงท่ีแลว้ น่ีนา.... "

๓๑๒ มาลยั รกั

ตอนทา้ ยเสียงพูดราวปลอบใจ แต่อาการทาหน้า
ลอ้ ๆ ก่อนผละไป ทาให้ปิ ยาภรณ์หนา้ ชาวูบมองตามร่าง
สูงผอมท่ีเดินวางสง่าไปดว้ ยดวงตาวาววบั

"คุณ....คุณ...! "
น้าเสียงและสีหน้าท่ีค่อนขา้ งตื่นเตน้ ของ "นาย
นนั่ " ขณะพรวดพราดเขา้ มาทาให้ปิ ยาภรณ์อดฉงนมิได้
จึงพล้งั ปากท้งั ๆ ท่ีต้งั ใจวา่ จะไม่ตอแยดว้ ยวา่
"ทาไม?"
"มาดูอะไรนี่ซิ อ้ือฮือ น่ารักอยา่ บอกใคร....."
เขาบอกเสียงแจ่มใส แต่พอเห็นสีหนา้ ไม่ยินดียิน
ร้ายแถมยงั มีอาการบ้ึงนิด ๆ น้นั จึงหร่ีตานิด ๆ
"ขอโทษ... ลืมไปวา่ ตอนน้ีคุณอยใู่ นภาวะกลืนไม่
เขา้ คายไม่ออก''
"ทาไม? ฉนั กลืนไมเ่ ขา้ คายไมอ่ อกยงั ไง?"
"อา้ ว...เก๊าะ กลืนความรักไม่เขา้ คายก็ไม่ออกไง
ฮะ... เด๋ียว ๆ....อยา่ เพ่ิงเขา้ ใจ ว่าผมจะชวนคุณเสียเด็กน่า
.....ผมหมายถึงความรักของป๊ ะป๋ าคุณต่างหาก.... "
"ใหต้ าย !''

วาสนา ๓๑๓

ปิ ยาภรณ์ ถอนหายใจพรืด "มนุษยอ์ ย่างคุณ เขา
ควรตอ้ งเรียกว่าอะไรถึงจะสมความจริง กิจธุระส่วนตวั
คุณยงั ไม่มี ไม่ใช่หรือ ?"

"แน่ะ....วา่ ผมเสือกละซิ !"
เขาทาทองไม่รู้ร้อน ขณะเดินดว้ ยท่าทางเพลีย ๆ
มาหย่อนตวั ลงนง่ั ขา้ งเคียงกบั เธอ แต่ปิ ยาภรณ์มิได้ขยบั
หนี ตาอนั ฉับไวตวดั ผ่านท่าทางทิ้งตวั ตามสบายน้นั นิด
เดียว โดยฝ่ ายน้นั ไม่ทนั สังเกตเห็นดว้ ย เพราะมวั แต่ทาตา
ลอยมองเพดาน
"ความจริงเร่ืองของคุณน่ะนิดเดียวเท่าน้นั นะ...
อึบ ! ... อะไรวะ? "
พร้อม ๆ กับเถียงอุทาน เขาก็ลุกพรวดข้ึนยืน
ทนั ทีปิ ยาภรณ์มองสบตาเขาแลว้ กค็ อ่ ย ๆ ลุกข้ึนยนื ชา้ ๆ
"ขอโทษ ฉันซุ่มซ่ามไปหน่อย จะเอ้ือมมือไป
หยบิ ดี ๆ แท้ ๆ เกิดพลดั หลุดมือไปได.้ ..!"
วายุกม้ ลงมองน้าสีแดง ๆ ที่ไหลเป็ นทางยาวบน
กางเกงสีอ่อนของตน แลว้ คิ้วท่ีขมวดอยกู่ ็เปลี่ยนเป็ นเลิก
ข้ึน เขาดึงผา้ เช็ตหนา้ ออกมาคล่ีเช็ดเบา ๆ อยา่ งใจเยน็

๓๑๔ มาลยั รกั

"จงั หวะน้ีพอดีเกินไป หากผมนงั่ ห่างไอถ้ ว้ ยบา้ นี่
ออกไปอีกคืบเดียว คุณก็คงทาไดแ้ ค่พรมของแม่เล้ียงคุณ
เป้ื อนเท่าน้นั ละน่า...."

"ถา้ ฉนั คิดจะทา....."
ปิ ยาภรณ์เนน้ เสียงยมิ้ ๆ "ต่อให้สักแก่ไหน ฉันก็
ทาไดท้ ้งั น้นั "
"ผมเชื่อ..แต่ก็คงกลา้ กบั ผมเทา่ น้นั ใช่ไหมล่ะ...?"
"ฉนั บอกแลว้ ไงล่ะ วา่ ถา้ ฉนั คิดจะทา....."
แมเ้ สียงจะราบเรียบ แต่ตาก็ชกั จะเป็ นสีเขียว ๆ
วรยคุ อ่ ย ๆ บรรจงพบั ผา้ เช็ตหนา้ แลว้ กบ็ ่น เม่ือคลาบริเวณ
ท่ีเป้ื อนบนกางเกง
"เล่นอะไรก็ไม่รู้ หมดหล่อเลย ว่าแต่ท่ีคุณว่าถา้
คิดจะทา ผมสงสัยวา่ เคยคิดจะทามารดาเล้ียงของคุณบา้ ง
หรือเปล่า ?"
วา่ แลว้ กพ็ ึมพากบั ตวั เองวา่
"ท่าทางอยา่ งกบั นางพญาอยา่ งน้นั .... "
"เดี๋ยวฉนั จะทาใหด้ ู !"
ปิ ยาภรณ์พูดเรียบ ๆ ตาวาววบั อยา่ งหมายมน่ั ป้ัน
มือ
"คอยดูก็แลว้ กนั !"

๒๓...

"คุณนี่เตย้ จริง ๆ"
วายลุ ะสายตาจากยวดยานในทอ้ งถนนหนั มามอง
คนขา้ ง ๆ พร้อมกบั ยกนิ้วหวั แม่มือประกอบคาพูด หาก ปิ
ยาภรณ์กลบั นิ่งเฉยดงั ไม่ได้ยิน เคา้ หนา้ อ่อนเยาวข์ รึมลง
คล้ายกาลงั ครุ่นคิด ชายหนุ่มจึงหัวเราะในลาคอ เปรย ๆ
ข้ึนอีกวา่
"ผมนบั ถือคุณจริง ๆ ในเร่ืองน้ี"
ปิ ยาภรณ์จึงหนั ขวบั ไปดงั งูฉก
"เร่ืองน้ีน่ะเร่ืองไหน ?"
"อา้ ว ไดย้ ินเหรอ นึกว่านงั่ เขา้ ณาน.....เก๊าะเร่ือง
แกลง้ คนน่ะซี่คร้าบ...."

๓๑๖ มาลยั รกั

วายุแกล้งยานคาง คิดว่าเดี๋ยวคงได้เห็นท่าทาง
เป็ นฟื นเป็ นไฟอีก แต่ก็ผิดคาด เพราะฝ่ ายน้ันเพียงแต่
ชาเลืองมองมานิด ๆ ก่อนจะเมินไปมองทอ้ งถนนดุจเดิม
เสียงพูดก็เนือยลงวา่

"ฉันเสียนิสัยอย่างที่ถูกทา้ เป็ นไม่ได้ คุณไม่ควร
มาทา้ ฉนั น่ีนาเดี๋ยวเถอะ คงไดฟ้ ้องคุณพอ่ บานตะเกียง..."

ประโยคทา้ ย ริมฝี ปากบางเหยียดออกดงั จะหยาม
หยนั อะไรบางอยา่ ง ชายหนุ่มชาเลืองมองแลว้ ความคิดที่
จะยว่ั ก็มีอนั พบั ไป ดวงหนา้ อ่อนเยาวซ์ ่ึงบางคร้ังแมจ้ ะบ้ึง
ตึงดว้ ยอารมณ์ต่าง ๆ แต่เขาก็ไม่เคยเห็นบางส่ิงบางอยา่ ง
ไดช้ ดั เจนเทา่ วนั น้ี

"ยงั เด็กยงั เล็ก อายุก็คงไม่เกินสิบแปดหรอก แต่
เจา้ คิด เจา้ แคน้ เป็นบา้ ....."

เขานึกไปถึงเหตุการณ์เม่ือครู่ แล้วก็ออกคร้ัน
ครามฤทธ์ิเดชผูห้ ญิงตวั เล็ก ๆ คนน้ีเป็ นกาลงั จริงอยู่.....
แม้เขาจะนึกสนุกท่ีได้เห็นความขดั แยง้ ของพ่อลูกคู่น้ี
สนุกเมื่อคิดวา่ ก็ไม่ต่างไปจากสภาพครอบครัวตวั เองนกั
แต่เม่ือเห็นรอยยิ้มและแววตามีชยั ของเด็กสาวเม่ือยามที่
คุณวรรณราลุกพรวดข้ึนยนื อยา่ งตกใจ พร้อมกบั อุทานวา่

"ตาย...ซุ่มซ่ามจริง !"

วาสนา ๓๑๗

สีหนา้ ในยามน้นั ดงั จะบอกเขาวา่
"น่ีไงล่ะ ผดู้ ีเก่า!"
และหล่อนก็ทาในสิ่งท่ีเขาเห็นว่าเก่งกว่าน้นั อีก
โดยการลุกข้ึนยืนช้า ๆ พร้อมกบั หยิบผา้ เช็ดหน้าบรรจง
แตะเช็ดใหอ้ ีกฝ่ ายปากกพ็ ดู วา่
"ประทานโทษค่ะ.....บงั เอิญจริงๆ จริง ๆ นะคะ
.....โถเส้ือแพง ๆ ของคุณนา้ เลยหมดสวยกนั พอดี...!"
ถอ้ ยคาน้นั อ่อนหวานเป็ นท่ีสุด แต่มิได้มีกงั วาน
เสียใจดงั ที่วา่ เลย แถมนยั น์ตายงั พราวอยา่ งขบขนั เสียอีก
ขณะมองดูเส้ือเขา้ ชุดสวยหรูที่เป้ื อนกาแฟเป็ นแถบน้นั สี
หน้าตระหนกของ คุณวรรณราจึงแปรเป็ นเยือกเยน็ ทนั ที
เธอขยบั ถอยไปจากลูกเล้ียงเล็กน้อย พลางพูดเสียงเย็น
เรียบ
"ไม่เป็นไร...หนูอาจจะยงั ไม่คอ่ ยคุน้ นกั ก็ได.้ .. "
คราวน้ีปิ ยาภรณ์กลบั เป็นฝ่ ายตาวาวข้ึนบา้ ง
"นั่นน่ะซีคะ ! การไม่คุ้นต่ออะไร ๆ มักทาให้
เกิดผลพลาดข้ึนได้ง่าย ๆ เสมอ แต่ติฉันว่ายงั ดีนะคะ
ดีกวา่ ทาเป็นเสแสร้งวา่ คุน้ นกั คุน้ หนา...!"
"แต่ถ้าเสแสร้ง เพ่ือรักษามารยาท ก็ไม่เห็นจะ
เสียหายน่ีจะ๊ "

๓๑๘ มาลยั รกั

ฝ่ ายน้นั พยายามใจเย็นอย่างเห็นไดช้ ัด "คนท่ีอยู่
ในกรอบสังคมท่ีดี เขาไม่ถือวา่ การรักษามารยาทเป็ นการ
เสแสร้งหรอกจ้ะ การก่อขอ้ ผิดพลาดดว้ ยความคิดต้ืน ๆ
ไม่ใช่สิ่งน่าภูมิใจนกั หรอกนะจ๊ะ...อยา่ งน้อย เขาก็อาจจะ
สืบสาวไปถึงกาพดื ก็ได"้

"กาพดื ท่ีวดั กนั ดว้ ยเงินน่ะหรือคะ ?"
แมส่ าวนอ้ ยคนน้ีเลิกคิ้วถาม จนเขาออกท่ึงหล่อน
อยู่มิใช่น้อย แต่แรกที่เห็น ดูหล่อนก็เป็ นเพียงเด็กสาว
อารมณ์ร้อนคนหน่ึงเท่าน้นั ท่ีดีแต่ใช้การกระทามากกว่า
คาพูด ไม่คิดวา่ หล่อนก็จะสามารถโตต้ อบคาพูดยอกยอ้ น
ของผหู้ ญิงท่ีวางท่าสง่าเช่นน้ีได.้ ..แม่เล้ียงของหล่อนตอบ
เสียงเยน็ ๆ วา่
"วดั กนั ไดด้ ว้ ยทุกอยา่ งแหละจะ้ สุดแทแ้ ต่ใครจะ
มีใหว้ ดั สกั แค่ไหน"
วา่ แลว้ กห็ นั มาทางเขาประหน่ึงจะตดั บท
"คุณวายุ ขออภยั นะคะที่เกิดเร่ืองไม่เรียบร้อยนิด
หน่อย เออ้ ...จะทานกนั ตามลาพงั ไดไ้ หมคะ ดิฉนั เห็นที
จะตอ้ งเขา้ ไปเปลี่ยนเสียก่อนเลอะเทอะอยา่ งน้ีไม่ไหว....."
"จะรังเกียจไหมล่ะคะ หากดิฉนั จะขอกลบั ตอนน้ี
?"

วาสนา ๓๑๙

ลูกเล้ียงแซงถามข้ึนหน้าตาเฉย ฝ่ ายแเม่เล้ียงจึง
จาตอ้ งหนั กลบั มาเลิกคิ้วพลางยมิ้ แปลก ๆ

"ทาไมล่ะจะ๊ ? ก็หนูยงั ทานไมอ่ ิ่มไม่ใช่หรือ ?"
"ไม่เป็ นไรค่ะ เพราะได้เวลาอาหารที่บา้ นแล้ว
พอดี"
ฝ่ ายอ่อนวยั กว่าบรรจงเช็ดปากตวั เองชา้ " พลาง
ลุกข้ึนยนื สบตาอีกฝ่ ายดงั ทา้ ทาย
"ฝากเรียนคุณพ่อดว้ ยนะคะวา่ อาหารม้ือน้ีวิเศษ
ท่ีสุดเทา่ ที่เคยพบมา"
แม้ค่อนข้างจะหม่นั ไส้หล่อนมิใช่น้อย แต่ใน
ขณะเดียวกนั ก็ออกเห็นใจหล่อนเหมือนกนั เพราะเขาก็รู้
ซ้ึงดีว่า อนั ความรักท่ีแบ่งแยกของพ่อแม่ไปปันให้คนอื่น
น้นั ยงั ความขมขื่นใหผ้ เู้ ป็นลูกเพยี งใด....
"แตผ่ มวา่ คุณวรรณราคงไม่กลา้ ฟ้องหรอกฮะ... "
เขาพูดเสียงปลอบ ๆ ปิ ยาภรณ์หนั มาทาหน้าเป็ น
เชิงถามเงียบ ๆ เขาจึงหัวเราะด้วยเสียงท่ีเป็ นฝ่ ายหล่อน
เตม็ ที่
"โธ่ ขืนฟ้องก็อายคุณพ่อคุณซีฮะ...เป็ นผมไม่ยกั
ฟ้องเสียเชิงหมด....."
สีหนา้ หล่อนจึงดีข้ึน

๓๒๐ มาลยั รกั

"ไอฉ้ ันน่ะ ไม่กลวั อะไรหรอกกลวั คุณพ่อจะว่า
ไปรังแกเมียทา่ นเทา่ น้นั "

"แตค่ ุณทาไดด้ ีมาก ตอนน้นั ผมไม่ทนั เห็นดว้ ยซ้า
วา่ คุณยนื มือไปอีท่าไหน...."

"ของอยา่ งน้ีมนั ตอ้ งใชค้ วามไว"
ปิ ยาภรณ์คุย วายุจึงแอบเมินหน้าไปเบ้ปากกับ
ผคู้ นขา้ งถนน "ชกั คุยโวละซิ"
"ฉันขืนมวั แต่ชักช้า แม่ย่านางก็รู้ตัวพอ.....ถ้า
หลบนิดเดียวก็คงไม่โดนหรอก สม...! อีชุดน้นั คงไม่ได้
ใส่อีกละ...เห็นจะหลายตงั ค์ ...!"
"กางเกงผมกห็ ลายตงั คเ์ หมือนกนั "
ชายหนุ่มอุทธรณ์ โดยช้ีตรงรอยคราบเป้ื อนให้ดู
แต่ฝ่ ายน้นั ยกั ไหล่อยา่ งเห็นเป็นเรื่องเลก็
"น้าอยา่ งน้ีคงซกั ออก"
"แลว้ ถา้ ไมอ่ อกล่ะ ?"
เขาสวนทนั ที ฝ่ ายน้ันจึงตาชกั ขุ่น "ฉันจะใช้ให้
เอง"
"รวมคา่ ซ่อมรถหรือเปล่า ?"
เขาหนั มาทาตาเยมิ้ พลางลากเสียงถาม ปิ ยาภรณ์
แมม้ ริมฝีปากก่อนจะตวกั เสียงพดู วา่

วาสนา ๓๒๑

"เอะ๊ คุณน่ีพูดไมร่ ู้เรื่อง"
"แหม....พูดเร่ืองเงิน ๆ ทอง ๆ หงุดหงิกทุกทีเลย
นะ...เอา้ ง้นั ไม่พูดก็ได้ ว่าแต่เล้ียงก๋วยเต๋ียวผมหน่อยได้
ไหมล่ะ ?"
เขาเปลี่ยนเรื่องทนั ควนั พลางทาหน้าทุกข์ร้อน
"เม่ือก็ผมยงั ไม่ทนั กินเลย คุณก็ชวนกลบั เสียแล้วหิวจะ
ตาย..."
"ฉันไม่มีปัญญาเล้ียงพวกเศรษฐีอย่างคุณหรอก
กินม้ือหน่ึงเป็นร้อย ๆ..0"
"ก็ใครว่าจะให้เล้ียงแบบน้นั ล่ะ แถวน้ีก็ได้ มีต้งั
หลายร้าน"
เขาเหลียวซ้ายแลขวา ขณะเริ่ มชะลอมอง
ร้านอาหารที่เรียงอยเู่ ป็นตบั น้นั แลว้ กพ็ ูดเสียงใสวา่
"มีทุกอย่างเลยเห็นไหม ก๋วยเต๋ียวเป็ ดเอย ลูกชิ้น
เอย...เยน็ ตาโฟเอย...ชกั หิวใหญ่แลว้ ละซิ"
"แต่ฉันมีร้านประจาอยู่ ร้านอร่อยกว่าน้ีแยะ
สถานที่กโ็ อโ่ ถงเยน็ สบายกวา่ มาก"
เด็กสาวขัดด้วยสีหน้าราบเรียบ วายุหันมาทา
ตาโต

๓๒๒ มาลยั รกั

"ตรงน้ีก็ดีแล้ว...แต่ไอร้ ้านที่คุณว่าอยู่ถึงไหน...
กวา่ จะไปถึงเป็นลมพอดี....?"

"ไม่ไกลหรอก...ถดั จากน่ีไปหน่อย หาท่ีจอดรถซิ
จะพาไป"

ฝ่ ายน้ันรีบกุลีกุจอจอดรถทนั ที พอเรียบร้อยก็
ออกเดินตามเด็กสาวไปตอ้ ย ๆ แต่พอปิ ยาภรณ์ทาท่าจะ
เล้ียวเขา้ ซอยเล็ก ๆ ท่ีมีน้านองเฉอะแฉะ ก็ร้องเอะอะข้ึน
วา่

"เฮค้ ุณ ! จะพาผมไปไหน ?"
"จะกินหรือไม่กิน ?"
ปิ ยาภรณ์หันมาถามด้วยสีหน้าท่ีแสดงความ
ราคาญเต็มแก่ วายุจึงจาตอ้ งเดินตามไปแต่โดยดี หากแต่
ยงั ทาท่าไม่ไวใ้ จนกั
"กินอะไรกนั แถวน้ี อยา่ งกะสลมั ไอพ้ รรคอ์ ยา่ งวา่
...."
เขาบ่นไปตลอดทาง ตาก็มองปิ ยาภรณ์ท่ีเดินเล้ียว
ตวั บนไม้กระดาน แผ่นเล็ก แผ่นน้อย ท่ีวาง ทอดอยู่บน
พ้ืนดินเฉอะฉะ อยา่ งสนใจ

วาสนา ๓๒๓

"นี่คุณ...เผ่ือผมหล่นน้าป๋ อมแป๋ มไปคุณจะรู้ม้งั
หรือเปล่าเดินไม่คอยคนข้างหลังมั่งเลย เฮ้อ ! ถ้ารู้ว่า
ลาบากอยา่ งน้ี ทน หิวตายดีกวา่ "

ประโยคทา้ ย เขาบ่น พึมพาพลางยกมือข้ึนปาด
เหง่ือท่ีหนา้ แต่พอเงยหนา้ ข้ึนอีกทีก็ตอ้ งอา้ ปากคา้ ง ปิ ยา
ภรณ์หนั มาดูดว้ ยทา่ ทีธรรมดาที่สุดวา่

"ถึงแลว้ !"
"นี่น่ะหรือ ?" เขายกมือข้ึนท้าวสะเอวยืนมอง
"ร้านอาหาร" ที่ว่าอย่างเศร้าใจ "โอ่โถงเย็นสบายจริง ๆ
น่ะแหละเล่นแบกะดินขายกลางแปลงอยา่ งน้ี"
"อา้ ว นงั หนู..."
เสี ยงยายแก่คนขายที่น่ังเค้ียวหมากหยับ ๆ
ตะโกนทักเสียงดังจนเขาสะดุ้ง "มาคนเดียวหรือ พวก
เพอ่ื น ๆ ไม่มาหรือไง ?"
"ออ้ ...ขาประจา!"
วายนุ ินทาในใจ ปิ ยาภรณ์เดินตรงเขา้ ไปนง่ั บนมา้
ตวั แคบ ๆ ที่ทาจากไมก้ ระดานเก่าคร่าคร่าเพียงแผน่ เดียว
ตอกตรึงไวด้ ว้ ยไมข้ าอีกสี่อนั เป็นใช้ ได้ ร้องถามวา่
"วนั น้ีมีอะไรมง่ั ป้า ฉนั พาลูกคา้ ใหญ่มาเล้ียงดว้ ย
คนจะ้ "

๓๒๔ มาลยั รกั

"ลูกคา้ ใหญ่" ถอนหายใจนิด ๆ ก่อนจะเดินเขา้ ไป
ทรุดตวั ลงนั่งตรงขา้ ม "เจ้ามือ" อย่างไม่สู้จะเต็มใจนัก
คนขายหวั เราะเอิ้กอา้ กจนเห็นฟันดาป๋ี

"ก็อย่างเคยซิยะ ก๋วยเตี๋ยวผดั ราดหน้า ผดั ซีอิ๋ว
ลูกชิ้น เน้ือสด แถมของพิเศษกว่าเคย มีก๋วยเตี๋ยวเน้ือสับ
ดว้ ย"

"ทาไมถึงมีหลายอยา่ งนกั ล่ะป้า ?"
วายขุ มวดคิ้ว ปรายตามองตูก้ ระจกใบเล็กสีมวั ซวั
ท่ีบรรุก๋วยเต๋ียวเส้นใหญ่อยู่กองหน่ึง ปนดว้ ยเส้นหม่ีฝอย
ๆ อีกหยบิ มืออยา่ งคลางแคลงใจ ปิ ยาภรณ์จึงอธิบายวา่
"ทาไมจะมีไมไ่ ด้ ก๋วยเต๋ียวผดั ก็เอาเส้นใส่กระทะ
ผดั ก๋วยเต๋ียวน้าก็ตกั น้ากระดูกหมูจากอวยนั่นก็เท่าน้ัน
แหละ ไม่เห็นจะมีอะไร....ของฉันขอหม่ีชิ้น ไม่งอกจ้ะ
ป้า"
"ยะ่ !''
คนขายขมีขมนั ปิ ยาภรณ์จึงหนั มาเลิกคิ้วถามคน
ท่ีนง่ั ตีหนา้ มุ่ย ฝ่ ายน้นั เมินหนา้ ไปนิด ๆ พูดอยา่ งไม่เต็มใจ
นกั วา่
"เอาอยา่ งคุณก็ได"้
"หมี่ชิ้นไม่งอกน่ะหรือ ?"

วาสนา ๓๒๕

น้าเสียงท่ียอ้ นถามมาถึงความสนุกเต็มท่ี วายุจึง
ชาเลืองจนเกือบเป็ นคอ้ น ชั่วตรู่ก็เหลียวมองไปรอบ ๆ
บริเวณแลว้ กเ็ อียงหนา้ มองถามวา่

"คุณมากินที่นี่บ่อยหรือ ?"
"ฮ่ือ"
"แลว้ ทอ้ งไม่เสียมง่ั หรือไง..?"
เจา้ มือทาตาลุก "ฉนั ไม่ผดู้ ีอยา่ งคุณ...กินของต่า ๆ
ถูก ๆ หน่อยเป็นตอ้ งดดั จริตทอ้ งเสีย... "
"เดี๋ยวซิ ๆ... "
เขาโคลงศีรษะเบา ๆ แลว้ กช็ ะโงกหนา้ มากระซิบ
กระซาบ "เมื่อก็ผมเห็นยายป้าน้นั ทาน้าหมากกระเซ็นเขา้
ไปในอวย
"จริง ๆ นะ ?"
ปิ ยาภรณ์คาดค้นั พอเขาพยกั หนา้ เธอก็ลุกข้ึนยืน
ตะโกนวา่ "ป้า...."
"เฮ้ !" วายตาเหลือก ฉวยขอ้ มือเล็กน้นั ไวท้ นั ที
ฝ่ าย น้นั สะบดั พบั่ งา้ งมือโดยอตั โนมตั ิพอยายร้องถามมา
วา่
"ทาไมอีหนู มนั จะปล้าหรือ ?"
ชายหนุ่มรีบแซงตอบเสียงรัววา่

๓๒๖ มาลยั รกั

"เปล่าจะ้ เปล่า จะส่งั หมี่ชิ้นไม่งอกอีกชามน่ะจะ้ "
เสียงยายคนขายหัวเราะก๊าก ปิ ยาภรณ์ทาหน้า
ชอบกลเม่ือเห็นชามก๋วยเต๋ียวไถวไปไกวมา ด้วยแรง
หวั เราะน้นั อยตู่ ่าจากระดบั ปากเป็ นคราบคาน้นั พอดี "นาย
นนั่ " รีบลาทบั วา่
"เห็นม้ยั ผมบอกแลว้ ย่ิงแกอาปากหัวเราะคงลง
ไปท้งั ปากแลว้ ละมงั ตาย ตาย.....เสียสุขภาพหมด"
"ก็ใครใช้ให้คุณทาตลกบ้า ๆ ใส่แกล่ะ บ้าซิ...
ก๋วยเตี๋ยวไม่งอกไม่งาม...ยายนี่ย่ิงบา้ จ้ีอยดู่ ว้ ย...เอา้ ป้า...น้า
หมากลงชามหมดแลว้ ...!"
"ไหน ไหน ?" คนขายเบรคพรืด คา้ นเสียงแขง็ วา่
"ไม่ลงไม่ลงใครวา่ ลงชามอยหู่ ่างต้งั ศอก แหมคุณคนน้ี... "
ว่าเเล้วก็มองวายุ ทาตาค้อน ๆ พลางยก
ผา้ เช็ดหนา้ สีกระดากระด่างข้ึนซบั หนา้ ตาไปพลาง แลว้ ก็
ลุกกระฉบั กระเฉงยกชามมาเสิร์ฟ ถามอยา่ งสรรพยอกวา่
"เพ่ิงมาจากบา้ นนอกหรือคุณ ? ส่งก๋วยเตี๋ยวไม่
เขา้ ทา่ "
"ใครบอก ?" ชายหนุ่มเงยหนา้ ข้ึนยกั คิ้ว เพ่ิงกลบั
จากเมืองนอกตะหากป้ากอ้ ....มะริกาน่ะ รู้จกั ไหม ?"
"มะริกาน่ะหรือ....มิน่าล่ะ"

วาสนา ๓๒๗

หญิงชราเบิกตากวา้ ง มองเขาอยา่ งท่ึง แถมยงั ถือ
วสิ าสะหยอ่ นกน้ ลงนง่ั บนมา้ เดียวกบั เขาเสียดว้ ย

"ผิวพรรณถึงขาวเป็ นฝาหรั่ง หะแรกป้าก็สงสัย
แล้วละพ่อคิดว่าไม่ใช่ลูกเจ้าคุณก็ต้องมาจากเมืองนอก
เมืองนา..... แลว้ ผดิ ท่ีไหน....!"

แกตบเข่าฉาด จนปิ ยาภรณ์ซ่ึงกาลงั สาละวนตกั
เคร่ืองปรุงโดยไม่พยายามสนใจตอ้ งวางซ้อนลง เงยหน้า
ข้ึนกระทบวา่

"ก็เล้ียงตอ้ นรับซิป้า อยอู่ เมริกาไม่ไดก้ ินก๋วยเต๋ียว
แบบน้ีหรอก เห็นวา่ เจา้ คุณพ่อส่งไปต้งั แต่เกิดไม่ใช่เรอะ
?"

"ใครวา่ คุณแมห่ ญิงอุม้ ทอ้ งไปเกิดท่ีโน่นตะหาก"
วายุต่อ เป็ นเชิงแกค้ วามเขา้ ใจ ยายป้านนั่ โบกมือ
วนุ่ วายพูดแบบสปอร์ตวา่
"โอ๊ย ได้ซิ ป้าเล้ียงเอง ว่าแต่ทาไมคุณถึงยงั พูด
ไทยไดล้ ่ะ เห็นนิยายคณะนงั แหวนมนั เล่น นางเอกไปเกิด
ที่โน่น กลบั มาพูดเป็ นแต่จะรับประทนขา้ วเท่าน้นั ดีกว่า
นางเอกน่ารัก ใคร ๆ ถึงช่วยเหลือท้งั น้นั นะ เจา้ คุณป่ ู ตอน
แรกก็ทาเกลียดหรอก ทาไปทามาโอ๋แทบแย.่ ..."
"ก็เจา้ คุณพอ่ ฉนั ทา่ นชาตินิยมน่ีป้า "

๓๒๘ มาลยั รกั

ประกายตาของเขาพราวอย่างสนุกสนาน "อยู่
โน่นท่านจา้ งพี่เล้ียงคนไทย ไวค้ อยแล และสอนภาษาไทย
ฉันไวด้ ้วย ว่าแต่ม้ือน้ีป้าไม่ตอ้ งเล้ียงหรอก เดี๋ยวเจา้ มือ
ท่านโกรธแย.่ .. "

พูดจบ เขาก็ยกั คิ้วพลางตกั เส้นก๋วยเตี๋ยวใส่ปาก
ยายป้าลุกข้ึนยนื แลว้ พดู ง่าย ๆ วา่

"ตามใจ...ไม่ให้เล้ียงก็ดีเหมือนกนั ....เฮอ้ โชคดี
เป็ นป้าไปถึงมะริ กา...."

พอคลอ้ ยหลงั แก ปิ ยาภรณ์ก็เปรย ๆ ข้ึนท้งั ๆ ท่ี
ยงั มิไดเ้ งยหนา้ ข้ึน

"คนไทย....ไมว่ า่ อะไร ๆ ของฝรั่งละดีท้งั น้นั ....."
ชายหนุ่มยิ้ม ตาระยบั ข้ึนอย่างขบขนั "น่ันน่ะซิ
สมยั น้ีถา้ ใครไม่เคยไปเมืองนอกละกอ้ บอ้ ท่าเลยละ เอา
ต้งั แต่เด็กนกั เรียนท้งั หลายที่สอบตก สอบเขา้ ไม่ไดก้ ็ตอ้ ง
ไปแกต้ วั ท่ีโน่น ผใู้ หญ่ก็ตอ้ งไปดูงาน แต่พอกลบั มาไม่ยกั
รู้วา่ ดูแลว้ จะใชก้ ารไดแ้ คไ่ หนค่าที่มวั แตแ่ อ๊คเป็ นผูย้ ่งิ ใหญ่
เสียหมด แต่บางคนก็ไปเพราะหนีความหลงั น่ะ คิดว่าถา้
กลบั มาชาวบา้ นคงจาเร่ืองเก่าไมไ่ ด.้ ...."
เขาทาเสียงเล็กเสียงนอ้ ยขณะให้อรรถาธิบาย แต่
คาทา้ ย ๆ คนฟังเงยหนา้ ข้ึนจอ้ งเป๋ ง เขาจึงโวยวายวา่

วาสนา ๓๒๙

"เปล่า...ปล่า ผมพดู ถึงโดยทว่ั ๆ ไปนะ ไมไ่ ด้
เจาะจงวา่ ใครโดยเฉพาะ"

"ง้นั ก็แลว้ ไป...ระวงั อยา่ ใหม้ าเก่ียวกบั ฉนั กแ็ ลว้
กนั "

เขาเอย่ เรียบ ๆ พลางตกั ก๋วยเต๋ียวกินต่อ จึงไมเ่ ห็น
วา่ ฝ่ ายน้นั ทาตาปลบั ปะเหลือกบ่นวา่

"ขยู่ นั เลย...! อีกชามไหมคุณ ?"
เขาถาม เม่ือเห็นเด็กสาวเล่ือนชามออกห่างตวั
ตามใบหนา้ มีเหงื่อซึมจนทว่ั ปากแกม้ เป็นสีแดงจดั ปิ ยา
ภรณ์สนั่ หนา้ พลางยกผา้ เช็ดหนา้ ข้ึซบั ปลายจมูก วายุ
ชะโงกหนา้ ไปมองชาม ของอีกฝ่ ายแลว้ ก็จุ๊ ปาก
"ถา้ ผมเป็นทอ้ งเป็ นไส้คุณ ผมลาตายดีกวา่ ไมเ่ ผด็
หรือคุณ ออกแดงแจ๋อยา่ งน้ี ?"
"เผด็ ซิ....."
ปิ ยาภรณ์ตอบหว้ น ๆ น้าเสียงเหมือนเป็นหวดั
"แลว้ ใส่ลงไปทาไมละ่ ?"'
เขาทาเสียงเซา้ ซ้ีถาม ฝ่ ายน้นั คงกาลงั เผด็ เตม็ ทน
จึงไม่ใส่ใจนอกจากตอบวา่
"มนั อร่อย.... "

๓๓๐ มาลยั รกั

"มิน่า...." เขาทาเสียงมีชยั "ขนาดผมหิวแทบตาย
ยงั เร่งสปี ดไม่ทนั ไม่ได.้ ...เราตอ้ งใส่พริกม้งั ไมง่ ้นั ขาดทุน
ตายเลย...."

๒๔...

"ฉนั คือกระต่าย กายสีขาว ลูกตาวาว สีแดง สีแดง
!"

"สีแดงแลว้ อาราย....?"
เสียงแรกเป็ นเสียงเด็กชายค่อนขา้ งโตกว่าเพื่อน
ซ่ึงต้งั ตวั เป็ นหัวโจกอยูท่ ่ามกลางเด็ก หญิงชาย ตวั เล็ก ๆ
ซ่ึงขณะน้ีกาลงั นัง่ เรียงแถวยกนิ้วจรดหูท้งั สองทาเป็ นหู
พลางโยกตัวไปมาตามจังหวะท่ี "ครู" ตีไม้บรรทัดให้
จงั หวะแต่พอถึงตอนทา้ ย ๆ "ครู" ชกั หน้าไม่สู้ดี ดว้ ยนึก
"บทสอน" ต่อไม่ออก และย่ิงเมื่อลูกศิษยต์ วั กระจิ๋วสุด
ผา้ ผอ่ นล่อนจอ้ นร้องถาม กช็ กั โมโห ๆ ข้ึนมา
"นายตี๋ ใครใชใ้ หพ้ ูด ยืนข้ึน...โทษฐานทะลุกลาง
ปลอ้ ง...? "

๓๓๒ มาลยั รกั

"ทะลุกลางป้อง แปลวา่ อะไรกะ๊ คุณคู ?"
ยงั ไม่ทนั ที่เด็กชายท่ีจะลุกข้ึนยืนตามคาส่ัง อีก
เสียงหน่ึงกแ็ ซงถามข้ึนแจว้ "คุณครู" ทาหนา้ เคร่ง
"อยา่ นอกเรื่อง แมจุ๋ม ครูยงั ไมไ่ ดส้ อนเร่ืองน้ี"
"ง้นั ฉันคือกระต่าย กายสีขาว ลูกตาวาว สีแดง
แลว้ อาราย ?"
จุ๋มลอยหน้าท่องเร็วปร๋ือแทบฟังไม่ออก จนครู
ชักจะกลุ้มใจข้ึนมาตงิด ๆ เหลียวเห็นเด็กชายน่ังยิงฟัน
หวั เราะร่วนจึงพาโลทนั ที
"นายต๋ี !... ครูบอกให้ยืนข้ึน ยงั ไม่ยอมยืนเรอะดี
ละ ง้นั ยนื บนมา้ !"
เด็กชายรี บทาตามขมีขมัน แต่เน่ืองจากเท้า
ค่อนขา้ งส้ันทาให้ขลุกขลกั เล็กน้อย แม่จุ๋มสนใจมองชวั่
ครู่เดียวก็เงยหนา้ ข้ึนถามอีก
"สีแดงแลว้ อารายอีก ?"
"จุ...! อยา่ เพ่ิงตื๊อครูนกั เลยแมจ่ ุ่ม !"
นายหมึกบ่นอุบอิบ เสียงนักเรียนอีกหลายคน
เซ็งแซ่ข้ึนพร้อมกนั ไปในทานองไมเ่ ช่ือคุณวฒุ ิครู

วาสนา ๓๓๓

จึงชกั จะจนท่าข้ึนมาด้ือ ๆ แต่พอเหลือบไปเห็น
หนา้ รถสีวาว ๆ กาลงั วิ่งตรงมาก็ยิ้มออก หนั มาร้องบอก
นกั เรียนเสียงดงั ใสวา่

"เออ้ พ่ีกบมาแลว้ พวกเรา โอโ้ ฮ ข่ีเก๋งมาซะดว้ ย!"
กลุ่มนกั เรียนแตกฮือ ดงั น้นั พอรถคนั เต้ียใกลเ้ ขา้
ไป วายุ จึงเหยียบเบรคแทบไม่ทันเมื่อเด็ก ๆ ท้ังกลุ่ม
กระจายเขา้ ขวางรถไว้
"เฮอ้ !...เจา้ พวกน้ี บะ๊ ....เรื่องอะไรกนั เวย้ ?"
แต่คนที่นงั่ มาดว้ ยคงไม่ไดย้ ินดว้ ยซ้า เพราะเปิ ด
ประตูกระโดดผลุงลงไปแทบทนั ทีที่เขาเหยียบเบรค พอ
ลงไปถึงก็กม้ ลงอุม้ เด็กหญิงผวิ ดาเป็นเหนี่ยงที่กาลงั ยนื บิด
เอานิ้วเขา้ ปากทาท่าอาย ๆ
"ไงนงั จุ๋ม? ออกมาถึงน่ีหรือเรา เดี๋ยวแม่ตีตาย
หรอก"
"พ่ีกบไปไหนมาคา้ ?"
"เท่ียวจะ้ "
ปิ ยาภรณ์ดมแก้มมอมแมมน้ันขณะตอบโดยไม่
สนใจคนท่ีกา้ วมายนื ทา้ วสะเอวอยขู่ า้ ง ๆ แต่แลว้ ก็แทบจะ
วางทนั ทีเมื่อแม่จุ๋ยานคางวา่

๓๓๔ มาลยั รกั

"เที่ยวกะแฟนหรือกา๊ ? "
เสียงเด็กที่รุมหนารมหลงั อยู่โห่กันเทรียวกราว
นายหมึกถึงกบั ออกปากปนหวั เราะ ๆ วา่
"จุ๋มฉลาด !"
"หนูชื่ออะไร ?"
วายุยื่นหน้ามาถาม ปิ ยาภรณ์จึงวางลงกันที
เด็กหญิงหันมาตอบอยา่ งรีบด่วน โดยมือยงั ยึดขอ้ มือปิ ยา
ภรณ์ไวแ้ น่น
"รกซาลิงก่ะ ช่ือเล่นวา่ จุ๋ม..."
"โอโ้ ฮ ชื่อเพราะจงั " วายหุ วั เราะกบั ปิ ยาภรณ์ เม่ือ
เดก็ สาวทาไม่เห็นจึงหนั ไปทกั นายหมึกวา่
"ไงเสถียร...หล่อข้ึนเป็นกองนี่ กาลงั เล่นอะไรกนั
ฮะ ?"
"กาลงั สอนหนงั สือ...."
นายหมึกตอบหว้ น ๆ เหมือนไม่สนใจ แต่แทจ้ ริง
กาลงั เง่ียหูฟังเสียงอุทานจากเขา ส่วนเด็กหญิงแมก้ าลงั ย้อื
ยดุ ปิ ยาภรณ์อยู่ ก็ยงั อุตส่าห์หนั มาช่วยอธิบายวา่
"คูสอนว่า ฉันคือกระต่าย กายสีขาว ลูกตาวาสี
แดง แลว้ กไ็ มร่ ู้ก่ะ"

วาสนา ๓๓๕

หลายเสียงช่วยเอ็ดอึงข้ึนทนั ที เสียงน ายหน่ึงดงั
กวา่ เพือ่ น

"สอนไม่เป็น แลว้ ไงมาสอน ?"
ครูชักยวั ะ จึงมองตอบค้อน ๆ แกเก่งทาไมไม่
สอนเองล่ะ เจา้ เบ้ียว ฮ่ึม...ฮ่ึม.....เดี๋ยวกด็ ่าใหห้ รอก !"
ปากว่าเดี๋ยว แต่ถ้อยคาถ่ียิบถูกก่นเอาข้ึนมา
สรรเสริญทาให้ปิ ยาภรณ์หันขวบั มาซัดด้วยหลงั มือจน
ไหล่แทบทรุด
"อยา่ ให้มนั มากนกั เจา้ หมึก เอะอะก็ด่า เด๋ียวแม่ก็
ยนั ติดฝาเสียหรอก......เอา้ มาอุม้ นอ้ งแกไป เร่ืองอะ ไรให้
มนั มายนื บนโตะ๊ อยา่ งน้ี เผอื่ ตกลงไปแกจะวา่ ยงั ไง ?"
วายุมองท่าทางเขม้ งวดของเด็กสาว กบั ท่าทาง
เชื่อฟังแตโ่ ดยดีแมจ้ ะยงั หนา้ งอหงิกของเจา้ หมึก แลว้ ก็พูด
ข้ึนลอย ๆ วา่
"เป็นลูกนอ้ งคุณท้งั ตรอกหรือฮะ ?"
หากปิ ยาภรณ์ไม่ตอบ จะเป็ นเพราะไม่ไดย้ ินดว้ ย
กาลงั สาถะวนลว้ งกระเป๋ าถือมาคน้ หรือจะเพราะเจตนาก็
ตามที ฝ่ ายน้นั จึงยกั ไหล่
"แต่คงเป็นท้งั ลูกท้งั นอ้ งมากกวา่ ... "

๓๓๖ มาลยั รกั

แลว้ ในทนั ทีเขาก็ยื่นธนบตั รใบหน่ึงมาให้ โดย
ไม่สนใจกับอาการเงยหน้าข้ึนมองอย่างราคาญใจของ
หล่อน

"เอาท่ีนี่ก็ไดค้ ุณ มวั แต่คน้ เดก็ ๆ น้าลายยืดแลว้ ยืด
อีก"

"อย่ามาอวดเศรษฐีแถวน้ีหน่อยเลย ไม่มีใครเขา
อยากไดข้ องคุณนกั หรอก"

"แตจ่ ุ๋มอยากได"้
เด็กหญิงกระตุกชายเส้ือปิ ยาภรณ์ติด ๆ กนั หลาย
หน ชายหนุ่มจึงหวั เราะ
"นน่ั ..มีคนอยากไดแ้ ลว้ เอา้ หนูรกซาลิง อาวใ์ หน้ ู
ไปแบ่งกบั เพ่ือน ๆ นะ แน่ะ.....แควนอาวเ์ ขาเดินหนี ไป
ซะแลว้ ....."
ประโยคทา้ ย เขายดั เงินใส่มือกลมป้อมน้นั พลาง
ผละตามร่างระหงที่กา้ วฉบั ๆ น้นั ไปทนั ที เสียงเด็ก ๆ โห่
กนั เกรียวกราวนายหมึกตะโกนไล่หลงั มาวา่
"เฮีย.....ไม่ตอ้ งทอนนะฮะ ?"
"เออ แต่ตอ้ งแบ่งให้เท่าๆ กนั นะ แกอย่าโกงเด็ก
ๆ กแ็ ลว้ กนั "

วาสนา ๓๓๗

มาทนั เด็กสาวคนน้นั ตรงประตูบา้ นหล่อนพอดี
พอหล่อนก้มตวั ลงลอดประตูเล็ก ๆ น้ันเขา้ ไปก็ขยบั จะ
ตาม ฝ่ ายน้นั เอาแขนกนั ไว้ ถามเสียงเยน็ ๆ วา่

"มีธุระอะไรอีกไม่ทราบ ?"
"อา้ ว ก็ผมจะมาส่งคุณนี่ฮะ" เขาทาหน้าตาขึงขงั
"ก็ คุณยอมใหผ้ มมาส่ง แลว้ ยงั จะมาทาลืมเอาง่าย ๆ"
"ขอบคุณ แตถ่ ึงบา้ นฉนั แลว้ "
"ก็ผมบอกจะมาส่งคุณถึงบา้ นนี่ฮะ" เขาพยายาม
อธิบาย แต่นัยน์ตาเป็ นประกายดังล้อเลียน "นี่แค่หน้า
ประตูบา้ น ยงั ไม่ถึงบา้ นสักหน่อย"
"คุณจะเอายงั ไงกนั แน่ ?"
เห็นทีฝ่ ายน้ันจะเห็นว่าขืนพูดดี ๆ ต่อไปคงไร้
ประโยชน์จึงเอามือยนั ขวางประตูไว้ ขณะถามเรียบ ๆ แต่
สีหนา้ บอกวา่ พร้อมจะเอาเร่ืองทุกเม่ือ ชายหนุ่มส่ันหวั ดิก
"ไม่....ไม่เอายงั ไงหรอก แน่ะคุณยายคุณใช่ไหม
โน่นนะ ?"
เขาเปลี่ยนเสียงทนั ควนั ปิ ยาภรณ์เหลียวไปมอง
พร้อมกบั ไดย้ นิ เขาร้องทกั อยา่ งนอบนอ้ มวา่
"สวสั ดีขอรับคุณยาย คุณปิ ยะให้ผมมาส่งคุณกบ
ครับ"

๓๓๘ มาลยั รกั

ยายนมเดินเข้ามาใกล้ พลางจ้องมองเขาอย่าง
สารวจตรวจตรา

"แลว้ ทาไมมนั ไม่มาส่งเอง หรือกลวั เมียมากกว่า
ห่วงลูก?"

"คุณพอ่ ตอ้ งไปธุระอีกค่ะ"
ปิ ยาภรณ์อธิบายเสียงเรียบขณะปรายตามอง "
แขก" นิดหน่ึง และคงตอ้ งการตดั บทเพราะเอ่ยเชิญวา่
"คุณจะแวะก่อนก็เชิญ แต่ท่ีน่ีมีแต่พ้ืนไมก้ ระดาน
ใหน้ งั่ นะ ไมม่ ีเกา้ อ้ีน่ิม ๆ หรอก"
"ดี....ผมชอบ.....นง่ั เยน็ ดี "
ปิ ยาภรณ์ เดินผละไปทันทีก่อนท่ีจะได้ยิน
ประโยคตอ่ ๆ ไป
คุณอาภรณ์ เงยหนา้ ข้ึนจากงานตรงหนา้ แวบ่ หน่ึง
แลว้ กท็ กั เบา ๆ วา่
"มาแลว้ หรือลก กินขา้ วมาแลว้ หรือยงั ?"
"ยงั ค่ะ"
ถูกสาวตอบขณะนง่ั ลงขดั สมาธิ "เก็บทอ้ งมากิน
บา้ นเราดีกวา่ ข้ีเกียจดดั จริตเป็ นผดู้ ีกินน้าชงน้าชาของยาย
ประแดะ"
"เอาอีกแลว้ "

วาสนา ๓๓๙

มารดาจุปาก แต่ยงั ไม่ยอมเงยหน้าจากการกวน
น้าตาลในกระทะ "ปากคอเหลือรับจริง ๆ ลูกคนน้ี....! "

"ฉาบกลว้ ยหรือคะแม่ ?"
ลูกสาวทาเป็ นสนใจขณะชะโงกหน้ามาดู คุณ
อาภรณ์พยกั หนา้ "จะ้ ปี น้ีกลว้ ยมาก แม่กะจะฉาบไวส้ ่งเจา้
ประจา คงไดห้ ลายตงั ค"์
"ทาไมแม่ไม่ถามวา่ กบไปไหนบา้ งล่ะคะ ?'
ลูกสาวถามดว้ ยเสียงธรรมดา มารดาชะงกั มีอนิด
เดียว แลว้ ก็คนตอ่ เร่ือย ๆ
"กไ็ ปกบั คุณพอ่ ไม่ใช่หรือ ?"
ยงั ไม่ทันที่ปิ ยาภรณ์จะว่าอย่างไรต่อไปเสียง
หวั เราะเอิ้ก ๆ อย่างถูกใจของยายนมก็ดงั เขา้ มาพร้อม ๆ
กบั ชายหนุ่งที่เดินตามหลงั มาตอ้ ยๆ คุณอากรณ์เหลือบตา
มองถูกสาว ปิ ยากรณ์จึงอธิบายวา่
"คนที่อยู่ขา้ งบา้ นเราไงคะ พ่ีชายคุณอู๊ด เขาอาสา
คุณพอ่ มาส่งกบ"
คุณอาภรณ์มองตรงไปก็พบว่าเขากาลงั ยืนรออยู่
พอสบตาเขาก็ยมิ้ พลางยกมือไหวด้ ว้ ยท่าทางเรียบร้อย ยาย
นมทรุดกายลงนงั่ พงิ ฝารองวา่

๓๔๐ มาลยั รกั

"นงั่ ซิคุณ พ้ืนสะอาด ไม่ตอ้ งกล้วหรอก" แลว้ ก็
หนั มาแนะนาคุณอาภรณ์วา่

"พ่ีชายพ่ออู๊ดไงแม่ภรณ์ ชื่ออ๊อด เออ พ่อแม่เขา
เข้าใจต้ัง อู๊ด อ๊อด เรียกง่ายดี เห็นเด็กสมยั น้ีพ่อแม่มนั
ต้งั แตล่ ะชื่อจะอว้ กตาย บางคนเดาะฝาหรังนะ ดิ๊กก้ี มอ้ งก้ี
.. "

"น้นั มนั ช่ือคนเม่ือไหร่ล่ะ คุณยาย....."
ปิ ยาภรณ์ขดั ยายนมจึงหนั ไปคอ้ น "ทาไมจะไม่มี
วนั ก่อนขา้ ไดย้ ินอีบา้ นโนน้ มนั เรียกลูก....ด๊ิกแด๊ก สะโป๊ ก
สะปิ๊ ก
แลว้ ก็หนั มาพยกั พเยดิ กบั วายุ "จริงไหมคุณ สมยั
ก่อนน่ะชื่อเสียงเขาเอาพอประมาณ เรียกง่ายจาง่าย เห็น
สมยั น้ีแต่ล่ะคนชื่อยาวแปดศอกสิบศอก"
"แต่ของผมส้ันนิดเดียว" เขาคา้ นยมิ้ ๆ "วายุ สอง
คา จาง่าย ๆ "
"วาย.ุ ...วายบุ ุตร หนุมานน่ะหรือพอ่ ?"
พอเขารับคา แกกห็ วั เราะอยา่ งอารมณ์ดี
"คงหนุมานมาต้งั แต่เกิดละมัง พ่อแม่ถึงได้ต้ัง
แบบน้ี"

วาสนา ๓๔๑

"ไม่ใช่ฮะ เห็นคุณแม่เล่าว่า ก่อนผมเกิดคืนหน่ึง
ท่านฝันเห็นพายุใหญ่ คงพอ ๆ กับคราวทลายแหลม
ตะลุมพุกน่ะฮะเลยเรียกผมว่าวายุ ไอ้จะเรียกพายุก็น่า
เกลียด"

คุณอาภรณ์รับฟังดว้ ยสีหน้ายิม้ ๆ แลว้ ก็หันหน้า
ไปมองหน้าลูกสาว ฝ่ ายน้นั จึงไม่อาจนงั่ ทาทองไม่รู้ร้อน
ต่อไปได้ ตอ้ งคลานออกไปจดั หาน้ามารับแขกตามท่ีเคย
ไดร้ ับ การอบรมกนั มา วายุชะโงกหนา้ มามองในกระดง้
ใบใหญ่ แลว้ อุทานวา่

"โอโ้ กลว้ ยฉาบ คุณน้าทาไปทาไมฮะเยอะแยะ
?"

"ทาขายจ้ะ ชิมหน่อยไหมล่ะคะกาลังร้อน ๆ
ทีเดียว ?"

"แหท ขอบพระคุณฮะ ไม่ได้กินมาต้งั นานแล้ว
ของโปรดเเท้ ๆ"

เ ข า เ อ้ื อ ม มื อ ม า ห ยิ บ ใ ส่ ป า ก ด้ว ย ท่ ว ง ท่ า
กระตือรื อร้น กิริ ยาท้ังหมดดูรวดเร็ว แต่ไม่ถึงกับทิ้ง
มารยาท คุณอาภรณ์จึงวางไมพ้ ายลง หันมาเล่ือนกระดงั
ใหใ้ กล้ ๆ

"ชอบก็ทานมาก ๆ นะคะ"

๓๔๒ มาลยั รกั

กว่าปิ ยาภรณ์จะถือแก้วน้าเย็นมาให้ ผูเ้ ป็ นแขก็
รู้สึกคอแหง้ ผากทีเดียว คุณอาภรณ์ทกั อยา่ งแปลกใจ

"ทาไมชา้ นกั ล่ะลูก ?"'
"ไม่มีน้าแขง็ ค่ะ"
ลูกสาวเดินย่อตัวมาวางแก้วลงบนพ้ืนข้างตัว
"เเขก" โดยมิได้เอ่ยช้ือเชิญ เพียงแต่บอกว่า "กบต้อง
ออกไปซ้ือน้าแขง็ เจา้ กรรมน้าแข็งร้านไอโ้ กเกิดหมดเสีย
อีก เลยตอ้ งเล้ียงแขกดว้ ยน้าฝนอยา่ งน้ีแหละ"
"ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ"
ขายกแกว้ น้าข้ึนดื่มอย่างอร่อย พอลดแก้วก็พูด
ทอดเสียงเล็กนอ้ ยวา่
"น้าฝนเยน็ ๆ อยา่ งน้ีชื่นใจกวา่ มาก"
เห็นจะเป็ นเพราะปิ ยาภรณ์มีความระแวงอยู่แลว้
ตามวิสัยคนไม่ถูกชะตากนั และเพราะความเป็ นจริงเธอ
มิไดอ้ อกไปซ้ือน้าแขง็ อยา่ งท่ีวา่ เลย เน่ืองจากความไม่สบ
อารมณ์ในการท่ีจะตอ้ งบริการผูท้ ี่ตนไม่ชอบ จึงทานังอู้
มันเสี ยเฉย ๆ ข้างใน ดังน้ัน เม่ือเขาพูดเช่นน้ี จึง
ตีความหมายในถอ้ ยคาและอาการยิ้มเย้ือนน้นั วา่ เป็ นการ
เยาะ น้าเสียงที่โตต้ อบจึงค่อนขา้ งไม่น่าฟัง แมจ้ ะต่อหน้า
มารดาก็ตาม

วาสนา ๓๔๓

"ไม่น่าเช่ือวา่ จะช่ืนใจ เพราะลกั ษณะอยา่ งคุณไม่
น่าจะด่ืมน้ าฝนเป็ น"

"อา้ ว....เห็นผมเป็นอะไร ?"
เขาหวั เราะราวกบั ไมร้ ู้สึกถึงคาพูดตรง ๆ น้นั คุณ
อาภรณ์มีสีหน้าไม่สู้ดีนกั แต่ไม่ทนั ได้พูดว่ากระไร ยาย
นมที่นงั่ นาบใบพลูของแกไปเร่ือย ๆ ก็พดู ราวสพยอกวา่
"เป็นหนุมานม้งั นงั กบมนั คงคิดวา่ หนุมานไม่กิน
น้าฝน....?"
น่ีก็แปลกอีกเหมือนกนั ปิ ยาภรณ์รู้สึกแปลกใจ
จนเลิกใส่ใจบุรุษผนู้ ้นั ไปชว่ั ครู่ เพราะตามปกติ ยายนมมกั
ไม่ค่อยชอบใครง่าย ๆ แบบน้ี จากคาพูดและอาการของ
แก ดูจะให้ความเป็ นกนั เองกบั นายคนน้ีเกินกวา่ จะเป็ น
มารยาท เจา้ ของบา้ นเท่าน้ัน และถ้าจะว่าไป แกก็ไม่ใช่
เป็นคนยอมรักษามารยาทง่าย ๆ เสียดว้ ย เพือ่ น ๆ ของเธอ
หลายคนถึงกบั เคยนินทาใหฟ้ ังวา่
"คุณยายของนายปากร้ายชะมดั .... "
แต่กบั นายคนน้ี ที่เธอลงความเห็นวา่ "ไม่น่าคบ
ที่สุด" แกกลบั แสดงความชอบใจเขาอยา่ งเปิ ดเผยชว่ั เพิ่ง
คุยกนั ไม่ก่ีคา

๓๔๔ มาลยั รกั

สาหรับมารดา เธอดูไม่ออก เพราะกบั ใคร ๆ ทา่ น
ก็ยมิ้ ใหอ้ ยา่ งดีใจท้งั น้นั จนเม่ือนายคนน้ีลากลบั น้นั เอง
เธอจึงรู้วา่ คุณอาภรณ์ก็คงชอบเขามิใช่นอ้ ย จากคาวจิ ารณ์
ดว้ ยสีหนา้ ยมิ้ ละไมเมื่อคลอ้ ยหลงั เขาวา่

"คุยเก่ง.....ท่าทางไมม่ ีทุกขม์ ีร้อน.....กบั นอ้ งชาย
ขาน้นั ไม่ค่อยช่างพูดเท่าไร"

"เออ.....โลกคงจะแตกคราวน้ีเอง !" ปิ ยาภรณ์ ได้
แตร่ ้องฮึดฮดั ในอก "คุณยายกบั แมท่ าไมถึงดูคนผดิ ไปได้
หนอ.....?"

๒๕...

จากห้องโถงกวา้ ง ผ่านห้องนงั่ เล่นน้ัน วายุ ราช
กฤษฎีกาตอ้ งใชค้ วามระมดั ระวงั เป็นพิเศษ มิใหผ้ คู้ นที่อยู่
ในห้องได้ยิน หรือเห็นเขาได้เป็ นอนั ขาด แต่โชคก็ไม่
เข้าข้างเลย เพราะยังไม่ทันขยบั ตัวเสี ยด้วยซ้ า เสียง
เขม้ งวด
เป็นนิจก็ดงั ข้ึนเสียก่อน

"ตาออ๊ ด! จะไปไหน แวะมาน่ีก่อน"
เขาจึงจาตอ้ งเดินยมิ้ เก๋ไก๋เขา้ ไป
"คุณแมก่ าลงั นวดหรือฮะ ?"
"กเ็ ห็นๆ อยแู่ ลว้ ..
ท่านตอบเกือบเป็ นห้วนขณะโบกมือไล่เด็กรุ่นๆ
สองคนที่กาลงั บีบเฟ้นเส้นสายให้ "แกสองคนจะไปไหน

๓๔๖ มาลยั รกั

ก็ไปก่อน ขอโอกาสฉนั ไดค้ ุยกบั ลูกชายมง่ั โอกาสอยา่ ง
หายาก"

เด็กรับใช้กม้ หนา้ งดลงซ่อมยิม้ เมื่อเห็น "ท่านลูก
ชาย" ทาหนา้ ปูเล่ียน ๆ พอพน้ ร่างคนใช้ วายกุ ็บ่นเบา "

"คุณแม่ชอบขายผมเรื่อย แม่สองคนนี่คงเอาไป
โจก๊ กนั ขา้ งล่างแน่ ๆ"

เป็นดงั คาด เพราะมารดาแหวเสียงเขียวทนั ที
"ฉันขายอะไรแก ก็หรือไม่จริง แกคยให้ฉนั เห็น
หน้ามงั ม้ยั วนั ๆ เช้าข้ึนก็หายหัวไป กลับเอาดึกดื่น จน
ชาวบา้ นชาวช่องหลบั กนั หมดแลว้ คอ่ ยกลบั "
วายนุ งั่ เหยยี ดขายาวพลางเอนหลงั กบั หมอนอิงที่
วางซ้อนกนั เป็ นตบั สีหน้ายงั คงยิ้มละไมราวกบั เป็ นเร่ือง
ธรรมดาเสียเหลือเกิน มารดาจึงวางวตั ถุท่ีกาลงั ทาอยู่ใน
มือลงอยา่ งกระแทกกระท้นั
"แล้ววนั น้ีทาไมถึงกลับมาได้ โดนนังคนไหน
เฉดหวั กลบั มา ?"
ชายหนุ่มยิ้มน้อย ๆ "ผมไม่เหมือนคุณพ่อ ตรงท่ี
ตอ้ งรอใคร ๆ เฉดหัวกลบั มาก่อนหรอกฮะ ถ้าเป็ นอย่าง
น้นั คงตอ้ งอีกนานทีเดียวกวา่ ผมจะกลบั มาบา้ นน้ีที"

วาสนา ๓๔๗

เขาหยิบผา้ ที่วางกองกบั พ้ืนข้ึนมาพินิจดู ปากก็
พดู เรื่อย ๆ โดยไมส่ นใจสีหนก้ ราดเกร้ียวน้นั

"ปลอกหมอนหรือฮะ ของใครฮะ ?"
"ของนา้ พมิ เขามาวานใหท้ า"
เสียงมารดาอ่อนลง ลูกชายจึงหัวเราะพลางคล่ี
ปลอกหมอนน้นั ออกกางทบั อกตวั เอง ขณะหลบั ตาน่ิง
"เหลือเกินจริง ๆ น้าพิม ไม่รู้จะข้ีเหนียวไปถึง
ไหนกนั กะอีแค่น้ีก็ตอ้ งมาใหค้ ุณแม่นง่ั หลงั ขดหลงั แขง็ .."
"เขารู้จกั ใชเ้ งิน"
คุณหญิงวกเขา้ อีกจนได้ แมล้ ูกชายจะพยายามรุน
ๆ ออก "พวกคนจีนน่ะ ไม่มีใครอีหลุยฉุยแฉกอยา่ งแกกบั
พ่อแกหรอกเขาทางานหาเงินกันงก ๆ เงินทุกบาททุก
สตางคม์ ีคา่ เพราะมาจากหยาดเหง่ือของเขาจริง ๆ อยา่ งแก
อย่างพ่อเเกไม่เสียดมเสียดายหรอก เพราะมนั ไม่เคยตอ้ ง
เหงื่อตกสักที...!"
"น้ันแสดงว่าลูกคุณแม่มีบุญ" วายุขดั ยิ้ม ๆ ไม่
ตอ้ งเหงื่อตกกม็ ีเงินใช้ คุณแมน่ ่าจะดีใจนา"
"มนั จะดีใจไม่ตลอดน่ะซิ"
คุณหญิงตอ่ ปากต่อคา แมจ้ ะยงั กระแทกกระท้นั
เช่นเคยหากแตว่ นั น้ีดูไมจ่ ริงจงั นกั จนลูกชายชกั แปลกใจ

๓๔๘ มาลยั รกั

"กลวั แตว่ า่ สกั วนั หน่ึง ถา้ บุญแกหมดกจ็ ะโศกา
กนั เท่าน้นั แอง...ไอฉ้ นั น่ะ ลาบากไมก่ ลวั หรอก เพราะเคย
ลาบากมามากตอ่ มากแลว้ กลวั แตพ่ อ่ แกท่านเคยคาบชอ้ น
เงินชอ้ นทองมาฉวยเป็นอะไรไปก็จะฆา่ ตวั ตายเสียหรอก"

สาเนียงตอนทา้ ยกระแทกดงั ข้ึน ประกอบกบั
อาการชายตาคอ้ น ๆ ทางทิศหน่ึง ทาใหล้ ูกชายชกั เอะใจ
วา่ ชะรอยถอ้ ยคาน้ี คงมิใช่สาหรับเขาคนเดียวเป็นแน่ และ
ชว่ั ครู่ต่อมาก็หายสงสยั เพราะมีเสียงหา้ ว ๆ ดงั ขดั ข้ึนวา่

"จะวา่ ใครก็วา่ ไป ทาไมตอ้ งเอาฉนั ไปเก่ียวจะ๊ ?"
วายมุ ิไดเ้ ห็นตวั คนพดู แต่ก็รู้ดีวา่ อยหู่ อ้ งถดั ไป
นี่เอง แต่ฟังน้าเสียงแสดงวา่ อารมณ์ดีพอใช้ เขาจึงยนั กาย
ลุกข้ึนอยา่ งวอ่ งไว ขณะมารดาทาตาคอ้ น ๆ จะโตต้ อบ จึง
แซงข้ึนวา่
"เชิญทะเลาะกนั ตามสะดวกครับ เดี๋ยวผมไปคุย
กบั นายอูด๊ ก็ได"้
"แลว้ กค็ งหายหวั ไปอีกละซิ ?"
มารดาดกั คอเสียงเขียว แต่ชว่ั ครู่กอ็ ่อนลงขณะ
กล่าวลอย ๆ วา่
"วนั น้ีมีแกงส้มดอกแคของโปรดแก...."
"โอเค ง้นั เดี๋ยวผมอยทู่ านดว้ ยคน"

วาสนา ๓๔๙

ลูกชายตอบเสียงแจม่ ใส พลางถอยออกไปจาก
หอ้ งน้นั อยา่ งรวดเร็ว แมก้ ระน้นั ก็ยงั ชา้ กวา่ เสียงที่ลอดเขา้
มาอีกวา่

"กลบั มาทีไรเป็นตอ้ งเปิ ดสเตอริโอ ไม่ไล่ไมเ่ ลิก
ทุกทีนะเเม่พวง"

เสียงมารดาโตต้ อบไปอยา่ งเร็วทนั ใจ หากแต่
วนั น้ีมีเสียงหวั เราะหา้ ว ๆ สลบั อยู่ จึงฟังไม่ระคายหูอยา่ ง
ที่เคย วายวุ งิ่ พรวด ๆ ข้ึนไปช้นั บน แต่พอผา่ นหอ้ ง
นอ้ งชายก็เห็นจากประตูท่ีแงม้ ๆ อยวู่ า่ กาลงั นง่ั เขียนอะไร
อยา่ งหน่ึงท่ีโตะ๊ หนงั สือ จึงลองจรดฝีเทา้ เขา้ ไป ฝ่ ายน้นั คง
มวั แตเ่ พลิน เพราะไม่รู้สึกตวั เอาเสียเลย จวบจนพช่ี าย
กระแอมกระไอข้ึนจึงสะดุง้ เฮือก คว่ากระดาษท่ีกาลงั
เขียนอยทู่ นั ที

"พี่ออ๊ ก !....เขา้ มายงั ไง ?"
"เก๊าะทางประตูนะซิ ถามแปลก"
วายตุ อบยมิ้ ๆ พลางชะโงกหนา้ มาดูกระดาษที่
นอ้ งชาย เอามือทบั ไว้
"กาลงั ทาอะไร ?"
นอ้ งชายค่อย ๆ กระมิดกระเม้ียนดึงกระดาษลง
หยอ่ นในลิ้นชกั ตอบไม่เตม็ เสียงนกั วา่