มาลัยรัก วาสนา เล่ม 1

๕๐ มาลยั รกั

ประโยคทา้ ยแมจ้ ะเบา แต่ก็แฝงแววเอาจริงเอาจงั
จ น ค น ฟั ง ช ะ งัก อ า ก า ร ท่ี ก า ลัง จัด ท ร ง ผ ม ตัว เ อ ง อ ย่ า ง
ขะมกั เขมน้ น้นั ทนั ที เขาขมวดคิว้ เล็กนอ้ ย

"แลว้ นายคิดวา่ ยงั ไง?"'
"ก็....พ่ีออ๊ ดไปวงั สุขฯ แทบทุกวนั ..."
"พุธโธ่ พุทถงั เอ๋ย" ชายหนุ่มถึงกบั คราง เมื่อได้
ยนิ ดงั น้นั พลางกล่าวต่อคลา้ ยสมเพชวา่ "ถา้ การท่ีฉนั ไปวงั
สุข ฯ ทุกวนั แปลว่าฉันต้องรักหญิงน้อยละก้อ ออกจะ
เกินไปละ ความรักไม่ใช่จะเกิดข้ึนง่ายดายแบบน้นั หรอก
อูด๊ เอย๊ มนั ตอ้ งประกอบกบั อยา่ งอ่ืนดว้ ย"
ว่าแลว้ เขาก็ยกั ไหล่ พลางหันไปจดั การกบั ปอย
ผมท่ีหวีลงมาปรกหน้าผาก ไม่สนใจว่าน้องชายจะว่า
อยา่ งไรต่อไป ซ่ึงฝ่ ายน้นั ก็กระแทกเสียงตามมาทนั ที
"พี่อ๊อดพูดอย่างน้ี จะให้ผมหมายความวา่ พ่ีออ๊ ด
ไปหาหญิงนอ้ ยเพื่อส่วนประกอบอย่างอื่นเรอะ อะไรล่ะ
พอ่ี อ๊ ดตอ้ งการอะไรจากเธอ?"
"ซิ ซิ...."
ผแู้ ก่วยั กวา่ หนั มาส่ายหนา้ อยา่ งขนั ๆ ก่อนจะเดิน
มาหยอ่ นกายลงเคียงขา้ ง พลางยกมือข้ึนตบไหล่น้นั อยา่ ง
ไม่เบานกั

วาสนา ๕๑

"เอาละ น้องอู๊ดท่ีรักฟังให้ดีนะ พี่อ๊อดจะอธิบาย
ใหฟ้ ัง"

สีหนา้ ของนอ้ งชายยงั ไม่ดีข้ึนนกั ดวงตาคมกวา้ ง
ท่ีจบั จอ้ งพ่ีชายมีร่องรอยเคลือบแคลงอยูเ่ ต็มเปี่ ยม ผิดกบั
อีกฝ่ ายที่ยงั คงทาไม่รู้ไม่ช้ี กล่าวต่อดว้ ยใบหน้ายิ้มละไม
ดุจเดิมวา่

"ผหู้ ญิงอยา่ งหญิงนอ้ ย ท่ีนายวา่ เป็ นเบญจกลั ยานี
อะไร นน่ั นะ พ่เี ห็นดว้ ยทุกประการ เธอดีพร้อมทุกอยา่ ง ดี
จนนายทนไม่ได้ หากเธอจะตอ้ งมาด่างพร้อยลง แมจ้ ะ
เพราะพ่ีชายคนเดียวของนายก็ตามใช่ไหม ? เธอ
อ่อนหวาน น่ารักบริสุทธ์ิใจต่อทุกคน แลว้ ทาไมพ่ีจะไม่
อยากรักเธอ ? นายเองก็คงอยากจะได้ ผหู้ ญิงอยา่ งน้ีมาใน
ฐานะใดฐานะหน่ึง ถึงแมจ้ ะในฐานะพี่สะใภ้ กต็ าม... "

เขาเวน้ ระยะเล็กนอ้ ยก่อนจะหวั เราะหึหึในลาคอ
"แลว้ ท่ีน้ีหากนายใจสปอร์ตพอ ลองหันมาดูตวั เองบา้ งซิ
เรามีอะไรบา้ ง พี่ชายนายคนน้ีมีอะไรท่ีคู่ควรกบั ความดี
งามของเธอ เหลวแหลกเหลวไหล สารพดั เลว แถมยงั ลอย
ควา้ งเป็นพอ่ พวงมาลยั ร่วงอยา่ งที่คุณแมว่ า่ เสียอีก เรียนรึก็
พีตอยู่น่ันแหละ แล้วอย่างน้ี เราจะยงั มีหน้าไปเทียบกับ
เธอเหรอพดู ง่าย ๆ ฉนั เจียมบอด้ีเวย้ "

๕๒ มาลยั รกั

"แต่พี่หญิงรักพ่อี อ๊ ดมากนะ"
มารุตขัดเบา ๆ รู้สึกไม่สบายในคาพูดน้ันนัก
"แลว้ หากพ่ีอ๊อดไม่รักเธอ พ่ีอ๊อดไปหาเธอทาไมเกือบทุก
วนั ...? "
"นนั่ เป็ นเหตุผลส่วนตวั ของฉัน ซ่ึงอาจจะไม่ได้
เก่ียวกับการจะตอ้ งรักหรือไม่รักเลย เออ แล้วนายรู้ได้
ยงั ไงวา่ หญิงนอ้ ยรักฉนั ? "
"โธ่... " มารุตหัวเราะเบา ๆ แมป้ ระกายตาจะไม่
เปล่ียนไปเท่าใดนกั “ผมเป็ นผูช้ ายและโตพอท่ีจะเขา้ ใจ
อะไร ๆ แล้ว อีกอย่างพ่ีหญิงเธอก็บริสุทธ์ิเกินกว่าจะเส
แสร้งไดต้ ลอดเวลา...”
"อ้ือฮือ ผูช้ ่าชอง เอาละเพ่ือให้นายคลายกงั วล
หากฉันจะขอสัญญาวา่ ฉันจะพยายามทาตวั ให้คู่ควรกบั
หญิงนอ้ ยให้ไดใ้ ห้สมกบั ท่ีเธอเมตตาฉนั นายจะเชื่อไหม
กลวั แตน่ านจะตดั หนา้ ไปก่อนเท่าน้นั ละน่า อีกก่ีเดือน กี่ปี
ก็ไม่รู้...?”
คนพูดทาเสี ยงพึมพา กับตัวเองคล้ายท้อใจ
หากแต่ลึกลง เขารู้ดีว่าประโยคน้ันเป็ นความรู้สึกจาก
หวั ใจเลยทีเดียว มารุตยมิ้ ออกมาได้

วาสนา ๕๓

"ก็พยายามซิฮะ ดังสุภาษิตท่ีว่า ความรักเป็ น
แรงผลกั ดนั ใหท้ ุกสิ่งทุกอยา่ งดีข้ึน"

"สุภาษิตชาติไหนวะ ไม่เคยไดย้ นิ ? " พ่ีชายบ่น
"ว่าแต่นายเถอะ พูดมากนัก เม่ือไหร่จะให้ฉันรู้จกั กับ
นางในฝันของนายเสียทีละ เห็นเร่ิมตน้ วาดไวต้ ้งั แต่เริ่ม
หนุ่มแลว้ ไม่ใช่เรอะครบตวั หรือยงั ?"

"อาจจะยงั ขาดส่วนสาคญั ๆ อยู่ก็ได้ เช่นหัวใจ
เป็นตน้ ... "

ดวงตาที่แลกวาดไป ตามเพดานสี นวลสะดุ ดลง
เล็กน้อย ความรู้สึ กอย่างหน่ึงตวัดไปถึงส่ิ งหน่ึงซ่ึง
ประทบั ใจทนั ทีเผลอพล้งั ปากออกมาวา่

"หรื ออาจจะเป็ นใบ"้
"วา่ ไงนะ?"'
วายุชะโงกตวั ไปมองร่างที่กาลงั นอนหงายอยา่ ง
ครุ่นคิดน้นั พลางยมิ้ ขนั ๆ
"หนอย ไอเ้ สือ พอทกั เขา้ หน่อยถึงกบั ทาตาควา้ ง
เชียวนะ สามะคญั คนเงียบๆ น่ีก็ไมใ่ ช่ยอ่ ย"
"เด๋ียวพีอ่ อ๊ ดจะไปไหน หรือเปล่า"
เด็กหนุ่มเอ่ยถามเรียบ ๆ เหมือนไม่ได้ยินคา
ลอ้ เลียนน้นั จนพีช่ ายอดประหลาดใจไมไ่ ด้

๕๔ มาลยั รกั

"นายเป็นอะไรไปวะ ผเี ขา้ ผอี อกพิลึก ?'
"เปล่าหรอกฮะ ผมเพียงแต่นึกอะไรข้ึนไดเ้ ท่าน้นั
คือมีอยู่วนั หน่ึงตอนที่ผมไปสารวจทางหลงั บา้ นน่ะ ผม
พบเด็กผหู้ ญิงคนหน่ึง.... "
"อะแอม้ ....." วายตุ กั คอ
"คือ หากพ่ีอ๊อดว่าง ผมก็อยากจะชวนไปดูเธอ
หน่อยนะฮะ อยู่ตรงน้ีเอง" น้องชายต่อเร็วปรื๋อเม่ือเห็น
แววตาลอ้ เลียน น้นั "ไปไหมฮะ ?"'
"สวยนกั หรือไง นายถึงไดต้ ่ืนเตน้ ขนาดน้ี เอ.....
ปกตินายไม่ใช่คนประเภทเป็ นซินนี่หว่า ขนาดท่ีเห็น
อะไรเป็นลุกพึบพบั ข้ึนมาทนั ทีรายน้ีเห็นท่าจะหยาดฟ้ามา
ดิน ?"
"โธ่ ฟังผมให้จบก่อนซิฮะ ท่ีผมอยากให้พี่อ๊อด
เห็นก็เพราะว่าเด็กคนน้ันนะเป็ นใบ้ ท้งั ๆ ท่ีหน้าตาก็ดี
ไมใ่ ช่เล่น"
"ก็ไม่เห็นแปลกอะไรนี่" วายุทาท่าโล่งอก "โธ่
ไอเ้ ราก็นึกวา่ ท่าจะตอ้ งเสียนอ้ งชาย ให้คนอ่ืนคราวน้ีเสีย
อีก"
"พีอ่ อ๊ ดไม่เขา้ ใจ"

วาสนา ๕๕

มารุตทาทา่ ขดั ใจอยา่ งท่ีตวั เองก็ไม่รู้เหมือนกนั วา่
ทาไมจะต้องขุ่นใจเม่ือเห็นท่าทางล้อๆ ของพ่ีชายนัก
อาจจะเป็ นเพราะประกายตาแจ่มแจ๋วคู่น้นั ยามที่ตวดั ผา่ น
เขาก็ได้ ความรู้สึกอยา่ งหน่ึงทาให้เขาอดเสียดายไม่ไดว้ า่
ดวงตาเช่นน้ันน่าจะทาให้โลกรื่นรมย์ย่ิงข้ึน ดว้ ยคาพูด
เจ้ือยแจว้ เช่นผูท้ ่ีอยูใ่ นวยั แจ่มใสเช่นน้นั พึงกระทาละมงั
....

"ไปทานขา้ วกนั เถอะ พ่ีอ๊อดป่ านนี่คุณแม่คงบ่น
แลว้ ละมงั "

"เฮย่ เดี๋ยวซิ ยงั เล่าไม่จบไม่ใช่เรอะ ไหน แลว้ ยาย
ใบท้ าท่าตา๊ อว้ ยกบั นายอีท่าไหนล่ะนี่ ?"

วายุถามอย่างเอาใจเม่ือเห็นใบหนา้ คล้าน้นั เคร่ง
ลง แตฝ่ ่ ายน้นั กลบั สัน่ หนา้ พลางสรุปวา่

"เอาเถอะ แลว้ พี่ออ๊ ดคงไดเ้ ห็นเขากบั ตาสักวนั แน่
!"

"Oh my love like a red, red rose.''
That's nearly sprung in June....

เสี ยงแจ๋ ว ๆ ท่องบทอาขยานภาษาอังกฤษ
ค่อนขา้ งตะกุกตะกกั อยู่ตรงกลางลานเฉลียง แสงไฟฟ้า
บนเพดานด้านใน ส่องให้เห็นร่างเล็ก ๆ น้ันกาลังนอน

๕๖ มาลยั รกั

พงั พาบเกยหมอนหนุน ขะมกั เขมน้ กบั ตาราตรงหนา้ อยา่ ง
ต้ังอกต้ังใจนาน ๆ ผู้เป็ นมารดาซ่ึงกาลังตรวจสมุด
การบา้ นนกั เรียนอยอู่ ีกทางมุมหน่ึง จึงจะเงยหนา้ ข้ึนมอง
สักคร้ัง หากแต่กระแสเสียงเจ๋ว ๆ ยามท่ีเจา้ ตวั คอย ย้า
ประโยคเดียวกนั เพ่ือท่องจากลบั ทาให้มารดาถึงกบั วาง
ปากกาในมือลงโดยไม่รู้ตวั

Oh my love like a red, red rose....
ใบหน้าค่อนขา้ งยาวรีน้นั เกยอยู่บนหมอนหนุน
ใบโตสีขาวสะอาดขบั ให้เห็นผิวสีเหลืองนวลเผือกลง
ภายใต้แสงไฟสลัว ๆ น้ัน คุณอาภรณ์จับตามองนิ่ง
ความรู้สึกอ่อนโยนลงเกือบเช่นทุกคร้ัง ที่เพ่งพิศหากแต่
คราวน้ี ระคนความหมน่ หมองไวอ้ ยา่ งลึกซ้ึง
Oh my love like a red, red rose....
"โอ้ ความรักเปรียบประดุจดอกกหุ ลาบแดง..."
ใบหนา้ อ่อนเยาวน์ ้ี ถอดเกา้ มาจากผูท้ ี่เคยเป็ นกุหลาบแดง
แห่งความรักของเธอในคร้ังหน่ึง เกือบทุกส่วน นบั แต่วง
หนา้ รูปยาวรีจมูกโด่งเกือบร้ัน ดวงตากวา้ งซ่ึงหลุบต่าลง
ในขณะน้ี ไมม่ ีอีกแลว้ .....ไมม่ ีกหุ ลาบแดงดอกน้นั อีกแลว้
"เเม่คะ่ "

วาสนา ๕๗

คุณอาภรณ์สะดุ้งเล็กน้อย เผลอกะพริบตาถี่ ๆ
ราวกบั เพิ่งตื่นจากภวงั ค์ ปี ยาภรณ์เอียงคอมองอยา่ งแปลก
ใจ

"แมเ่ ป็นอะไรหรือเปล่า?''
"เปล่า.....นี่จ๊ะ กาลงั คิดอะไรเพลิน ๆ น่ะ ทาไม
เรียกแม่ ทาไมหรือ ?"
"เปล่าหรอกค่ะ กบเพียงแต่สงสัยว่าระหว่างกวี
ไทยกบั ฝรั่งใครจะแต่งไดด้ ีกวา่ กนั เท่าน้นั แม่ว่าของใคร
ดีกวา่ คะ แต่บอกตรง ๆ วา่ กบชอบกลอนบทน้ีจงั Oh my
love like a red red rose.... "
ตอนทา้ ยเจา้ ตวั ลากเสียงเบา ๆ เป็ นทานองเพลง
อยา่ งไพเราะก่อนจะอธิบายวา่ "บทน้ีแปลเป็ นเพลงไดค้ ่ะ
อาจารยส์ อนให้ร้อง เพราะมากนะคะ ความหมายก็ดี.....
แม่วา่ ดีไหมคะ ?"
"จะ้ ก็ดี ดีไปคนละอยา่ งของไทยเราก็ดีอยา่ งไทย
ๆ ของเขากค็ งดีแบบของเขา"
"พวกฝรั่ง เขาเปรียบความรักเป็ นดอกกุหลาบ
แดง แดงของเราล่ะคะ เปรียบเป็นอะไร ?"

๕๘ มาลยั รกั

ทา่ ทีคนถาม ดูจะเพลิดเพลินต่อการไดถ้ ามส่ิงน้นั
สิ่งน้ี ราว กบั เด็กหญิงเล็ก ๆ คนหน่ึงกระน้นั มารดาจึงยิม้
อยา่ งเอน็ ดู

"เอ ก็คงไม่พน้ พวกดอกไมด้ อกไร่นี่ละมงั แต่แม่
วา่ มนั
ก็ตอ้ งแลว้ แตย่ คุ แต่สมยั "

"แลว้ ตอนสมยั แมล่ ่ะคะ ?"
ลูกสาววกเข้ามาทันควัน ตาใสมีประกายจ้า
มารดาจึงรู้ตวั วา่ พลาดไปถนดั ใจ
"เอ ไม่รู้ชี แม่ลืมไปแลว้ นี่"
"อะไรคะลืม ลืมจริงๆ หรือคะ ?"
ปี ยาภรณ์ทาท่าผิดหวงั ระคนไม่เช่ือถือ มารดาจึง
เอด็ ใหว้ า่
"นี่ จะมานัง่ ซ้อมคา้ งอะไรแม่ ท่องหนังสืออยู่
แท้ ๆ...."
"กอ้ ....กบอยากทราบ... "
"ทราบเรื่องอะไร เรื่องคุณพอ่ น่ะหรือ ไหนว่าไม่
สนใจไงไงล่ะ....." พอพูดไปแลว้ ก็นึกได้ เธอจึงผอ่ นเสียง
ลง "แตเ่ วลาเจอท่าน กบตอ้ งทกั นะจะ๊ "

วาสนา ๕๙

เด็กสาวยิ้มร่า แววตามีประกายฉลาดแกมโกง
"ทกั ทาไมเราไม่เกี่ยวกนั แลว้ น่ีคะ"

"ตายจริง ไม่ไดน้ ะกบ ถึงอยา่ งไรท่านก็ยงั เป็ นพอ่
แ ม่ ไ ม่ เ ค ย ส อ น ใ ห้ ห นู ก ร ะ ด้า ง ก ร ะ เ ดื่ อ ง กับ คุ ณ พ่อ สั ก
หน่อยอยา่ ให้ `เขา` มาวา่ แม่ไดน้ ะ"

"แม่ให้กบทกั พ่อเพราะกลวั `เขา` จะว่าหรือคะ
?" ลูกสาวยอ้ นพลางทาปากเบข้ ณะท่ีพึมพาตอ่ "โธ่เอย๊ นึก
วา่ จะสวยสกั แค่ไหนอยา่ งกะนางประแดะ"

คุณอาภรณ์มีอาการคลา้ ยถูกกระตุกทนั ที น่ิงไป
ชว่ั ครู่จึงเอ่ยถามเรียบ ๆ วา่

"คุณพอ่ พา 'เขา' ไปหาหนูเชียวหรือจะ๊ ?"
"ค่ะ..." บุตรสาวรับคาอยา่ งเข่นเข้ียว "จริง ๆ นะ
กบนึกไม่ออกจริง ๆ วา่ ทาไมคุณพ่อ.....ถึงตาบอดอยา่ งน้ี
แม่คนน้นั ไม่เห็นมีอะไรดีสักนิด"
"หนูไม่เขา้ ใจหรอก สักวนั หน่ึงถ้ากบโตกว่าน้ี
อาจจะเขา้ ใจคุณพ่อก็ได้ ไปท่องหนงั สือเถอะจะ้ แม่ก็ชกั
ง่วงเหมือน กนั จะรีบตรวจใหเ้ สร็จ....."
ปี ยาภรณ์ทาท่าจะพูด หากแก่พอเห็นมารดาก้ม
หน้าลงตรวจสมุดเหล่าน้ันต่ออย่างต้ังใจ เธอจึงถอย
ออกมายงั ท่ีเดิม ทว่ั ท้งั บริเวณบนเงียบสงดั ไดย้ นิ แต่เสียง

๖๐ มาลยั รกั

จกั จน่ั เรไรร้องระงมเท่าน้ัน ภาพเรือนยกพ้ืนสูง ซ่ึงเห็น
เป็ นเงาดาทาบตลอดไปทางเบ้ืองหลงั เป็ นส่ิงที่คุน้ ตาเธอ
มาแต่นอ้ ยคุม้ ใหญ่ ไม่วา่ จะเป็ นชานกวา้ งซ่ึงมีกระถางไม้
เล้ือยวางชิดริมฝาก่อใหเ้ กิดเถาไมเ้ ล้ือยระไปตามความยาว
ของผนงั หรือห้องมุขขนาบท้งั สองดา้ น ดูจะเป็ นส่ิงเตือน
ตาเตือนใจให้ ตระหนกั ถึงความยากลาบากของร่างแบบ
บางท่ีกาลงั ขะมกั เขมนั ทางานอยู่เบ้ืองหน้าเธอในขณะน้ี
ท้งั สิ้นปี ยาภรณ์รู้สึกขอบตาร้อนผา่ ว

"เเม่คะ"'
คุณอาภรณ์ ไม่ตอบ เพียงแต่เงยหนา้ ข้ึนมองเงียบ
ๆ เป็นเชิงถามเดก็ สาวฝืนยมิ้
"พรุ่งน้ี กบสอบเป็นวนั สุดทา้ ย...."
"จะขอไปเที่ยวละซิ ?" มารดาตดั บท "เอาเถอะแม่
อนุญาต จะไปดูหนงั ดูละครที่ไหนก็ตามใจ แต่ถา้ จะออก
นอกเมืองไมไ่ ดจ้ ะ้ "
ลงทา้ ยก็อดท่ีจะมีการต่อรองอีกไม่ได้ แต่คราวน้ี
เด็กสาวไม่สนใจกลบั เล่ือนตวั ไปโอบมารดาไวร้ อบเอว
พลางแนบหนา้ ลงกบั ตน้ แขนเยน็ ชืดน้นั

วาสนา ๖๑

"กบไม่ไปไหนหรอกค่ะ พอสอบเสร็จแลว้ กบจะ
กลบั มาช่วยแม่" น่ิงไปสกั ครู่เธอก็กล่าวต่ออยา่ งหนกั แน่น
วา่

"สักวนั หน่ึง กบจะทาให้แม่มีความสุขให้ได้ จะ
ไดไ้ ม่ตอ้ งมานงั่ หลงั ขดหลงั แขง็ อยา่ งน้ีอีก !"

๕...

ประโยคน้ันทาให้ผู้เป็ นมารดาถึงกับชะงัก
ดวงตา ปรากฎเป็นละอองฝ้าข้ึนแวบหน่ึง แต่เพียงครู่เดี๋ยว
กจ็ างหายไป เธอหนั ไปเยา้ เหมือนไมเ่ ช่ือถือนกั

"วนั ไหนละจ๊ะ ไอ้ที่ว่าวนั หน่ึงน่ะ พูดกากวม
อยา่ งน้ีแม่ก็คอยแยช่ ิ ?"

"วนั ที่กบเรียนจบแลว้ กม็ ีงานทาซีคะ" บุตรสาวย้า
อยา่ งมน่ั ใจ "กบจะหางานเงินเดือนมาก ๆ ทา แลว้ กบจะ
ให้แม่หมดเลย แต่.....เอ...ถา้ เหลือนิดหน่อยก็คงดีนะคะ
เอาไวด้ ูหนงั "

คนพูดทาท่ายิม้ อย่างลงั เลในตอนทา้ ย มารดาจึง
หวั เราะพลางสน่ั หนา้

วาสนา ๖๓

"อยา่ งน้ีเชื่อไม่ได้ เล่นมีแตอ่ ีกหน่อยขืนแต่บ่อย ๆ
แม่ก็คงไม่ไดร้ ับแน่เงินเดือนของกบ.... เออ น่ีจาปี หายไป
ไหนต้งั แตห่ วั ค่ายงั ไมเ่ ห็นหนา้ เลย ?"

"จะไปไหน นายหนา้ ปลาจวดนนั่ คงมารับไปแลว้
ละค่ะ เด็กสาวค่อนเป็ นเชิงฟ้อง หากแต่มารดาไม่สนใจ
กลบั เอด็ ใหว้ า่

"ดูซิ ปากคอเด็กคนน้ี.....ไปนอนไดแ้ ลว้ จะ้ กี่ทุ่ม
ก่ียามแลว้ นี่?"

"ยงั ไม่ง่วงน่ีคะ" ลูกสาวอิดออด พลางชะโงก
หนา้ มามองกองสมุดกองใหญ่น้นั แลว้ ก็น่ิวหนา้ "ทาไมยงั
มีการบา้ นอีกคะแม่ เด็กสอบกนั เสร็จแลว้ ไม่ใช่เหรอ.....
อ๋อ สมุดเรียนพเิ ศษเองน่ะแหละ"

พดู เองเออเองเสร็จก่อนจะทาครุ่นคิด "แม่คะ ?"
"หือ ? "
"กบอยากฟังแม่เล่นขิม.... " เธอทอดเสี ยง
เล็กนอ้ ย จากสายตาอนั ฉบั ไว ปี ยาภรณ์เห็นมารดามีอาการ
ชะงกั นิดหน่ึง แต่เพียงแวบเดียวท่าทางน้นั ก็กลบั เรียบ ๆ
เรื่อย ๆ ลงดุจเดิม เธอจึงรบเร้าต่อวา่

๖๔ มาลยั รกั

"น ะ ค ะ เล่ นใ ห้ก บฟั งห น่ อ ย ก บจ ะ ไ ด้ต่ อ
'เต่ากินผกั บุง้ ' ให้จบเสียทีพรุ่งน้ีกบก็ตอบปากเปล่าอยา่ ง
เดียวดว้ ย... "

"อยา่ .....เลยจะ้ คุณยายนอนแลว้ "
"โธ่ ไมเ่ ห็นเป็ นไรนี่คะ เล่นเบา ๆ เพราะออก ลม
เยน็ ๆ อย่างน้ีดว้ ย ข้ีคร้านคุณยายจะนอนฝันดีไปเสียอีก
นะคะ กบอยากฟังออก แม่ไมไ่ ดเ้ ล่นต้งั นานแลว้ "
จะเป็ นเพราะ เสียงคารบเร้าน้ันไม่ได้ หรือเป็ น
เพราะเหตุใดก็สุดเดา คุณอาภรณ์พยกั หน้าเป็ นเชิงตกลง
ชวั่ ครู่เดียว เด็กสาวก็ยกหีบเคร่ืองดนตรีชนิดน้ัน ออกมา
วางตรงหนา้ มารดาอยา่ งกลุ ีกจุ อใหอ้ ีกดว้ ย
"แหม ขยันจริ งลูกสาวแม่วันน้ี" คุณอาภรณ์
ประชด พลางหยบิ ไมข้ ้ึนมาเคาะไล่เสียง
"เล่นลาวแพนซิคะ" ลูกสาวเสนอพลางทิ้งตวั ลง
นอน เหยียดยาวบนพ้ืน แต่ดูเหมือนมารดาจะไม่ได้ยิน
จากอาการท่ี กม้ หนา้ นอ้ ย ๆ ในขณะท่ีสะบดั ปลายไมเ้ ล็ก
เบาข้ึน ๆ ลง ๆ ไหว พลิ้วบอกถึงความชานิชานาญใน
เครื่องดนตรีชนิดน้นั เป็นอยา่ งดี
เสียงสูง ๆ ต่า ๆ ท่ีเคาะไล่เสียงมาเร่ือย ๆ เร็ว
กระช้ันแล้วค่อย ๆ อ้อยอิ่งลงราวกับเสียงกระซิบ ปี

วาสนา ๖๕

ยากรณ์นอนตะแคงมองมารดาตาแจ๋ว โดยไม่มีโอกาสรู้
เลยวา่ ในขณะน้นั มารดากาลงั คิดถึงส่ิงใด

เสียงกงั วานแหลม ค่อย ๆ เขา้ เป็ นทานองเพลง
หวาน ไพเราะเป็นทานองเพลงแปลกซ่ึงด็กสาวก็ไม่แน่ใจ
นกั ว่าเคยได้ยินมาก่อนหรือไม่ บางคร้ังเสียงน้นั ก็รัวช้า
เยอื กเยน็ แตบ่ างคร้ังก็ โหยหวนราวกบั เสียงสะอ้ืนไห้

ลมเย็น ๆ พดั มาวูบหน่ึง ก่อให้เกิดเสียงยอดไม้
เสียดสีกนั เบา ๆ เมื่อเคลา้ กบั เสียงเพลงเศร้าสร้อยน้นั ปี ยา
ภรณ์รู้สึกเหมือนวา่ บงั เกิดความวา้ เหว่ อา้ งวา้ งข้ึนมาอยา่ ง
ประหลาด

ทนั ใดก็มีเสียงดงั คลา้ ยเสียงกระแทกแรง ๆ คร้ัง
หน่ึงแลว้ ก็หยดุ เงียบปลุกอารมณ์อนั ใกลเ้ คลิ้มของเด็กสาว
ใหส้ ะดุง้ ต่ืน เธอผงกศีรษะข้ึนทนั ที

"อา้ ว ทาไมคะแม่?"
"จบน่ะซีจ๊ะ... " มารดาตอบเสียงหัวเราะ ๆ "ไง
เกือบหลบั แลว้ ละมงั แม่เห็นทาตาปรือ ๆ แลว้ น่ีไหนวา่ จะ
ต่อเต่ากินผกั บุง้ ไงล่ะ แม่วา่ ท่าจะลืมทอ่ นแรกแลว้ ม้งั ? "
"คงจะยงั ง้นั แหละค่ะ ก็ไม่ไดซ้ อ้ มมาต้งั นานแลว้
นี่ วนั น้ีกบไมซ่ อ้ มดีกวา่ นะคะ อยากฟังแม่เล่นอีก"

๖๖ มาลยั รกั

"จะฟังเพลงอะไรล่ะ ?" มารุตถามอยา่ งใจดี "เอา
....ข้ึนไปนง่ั บนกาแพง.....แสร้งตีขิม....อีกไหม ?"

เด็กสาวหัวเราะดิก "ม่ายละค่ะ เดี๋ยวคุณยายนม
ตื่นข้ึนมาจะร้องวา่ .....พยกั ยมิ้ ใหล้ ูกกบตบซา้ ยขวาอีกกบก็
แยน่ ่ะซีคะ"

เสียงหัวเราะประสานกนั ระคนเสียงเคาะขิมเป็ น
จงั หวะกระแทกกระท้นั อยา่ งสนุกสนานน้นั ทาให้บุรุษผู้
หน่ึง ซ่ึงยนื น่ิงเงียบอยทู่ างหมู่ไมด้ า้ นหนา้ มานานเริ่มขยบั
ตวั เขายืนลงั เลอยูช่ ว่ั ครู่ จึงตดั สินใจเดินเขา้ ไปอีกเงียบ ๆ
แต่แลว้ ก็ตอ้ งชะงกั เม่ือมีเสียงกุก ๆ กกั ๆ ดงั อยทู่ างใตถ้ ุน
ชวั่ ครู่ต่อมาก็มีเสียงสุนัขเห่าขรมคุณอาภรณ์ชะงกั มือที่
เล่นลงทนั ควนั

" อะ๊ ! ใครมา?"
"แหม...... " เด็กสาวบ่นอย่างเสียดาย "กาลัง
เพราะ ๆ เชียว ใครนะอุตริเป็นบา้ "
เงาดา ๆ สูงใหญ่น้นั เคล่ือนเขา้ มาหยุดยนื ตรงเชิง
บนั ไดแต่ไม่สามารถรุกถ้าเขา้ มากกวา่ น้นั เพราะถูกสุนขั
หลายตวั รุมหน้ารุมหลงั อยู่ คุณอาภรณ์รู้สึกเยน็ วาบตลอด
หลงั ราวกบั คุน้ ต่อภาพน้นั เป็ นอย่างดีแมจ้ ะเห็นเพียงช่ัว
แวบ่ เดียว

วาสนา ๖๗

"กบ ! ลงไปดูหมาที คุณ.....พ่อของหนูเองน่ะ
แหละ !"

"คะ ? " ปี ยาภรณ์ลืมตาโพลงย้าคลา้ ยไม่เช่ือหู
ตวั เองวา่ "พอ่ ....หรือคะ ?"

"จะ้ รีบลงไปเถอะ"
คุณอาภรณ์ตอบเรียบๆ เด็กสาวจึงผุดลุกข้ึนยืน
อยา่ งงง ๆ ก่อนจะเดินขนคลา้ ยว่ิงลงบนั ไดไป คุณอาภรณ์
ยืนคอยอยู่อย่างสงบ พอแขกในยามวิกาลโผล่หน้าข้ึนมา
เธอกพ็ นมมือไหวเ้ ป็นเชิงทกั ทายโดยมิไดป้ ริปากพูดอะไร
เลย ฝ่ ายน้นั ก็ถึงกบั ผลีผลามยกมือข้ึนรับไหวค้ ลา้ ยคาดไม่
ถึง พลางยมิ้ กร่อย ๆ
"สวสั ดี คุณ......อาภรณ์ เสียใจท่ีมารบกวนดึก ๆ
ด่ืน ๆ "
"ไม่เป็ นไรค่ะ กบไปยกเกา้ อ้ีในห้องออกมารับ
แขกหน่อยซิจะ้ "
ประโยคน้นั เรียบ จนบุรุษผูน้ ้นั บงั เกิดความลงั เล
ที่จะคิด เป็นอยา่ งอ่ืนเขาโบกมือหา้ มวนุ่ วาย
"ไมต่ อ้ ง ไม่ตอ้ งลูก พอ่ นง่ั ตรงน้ีได"้

๖๘ มาลยั รกั

วา่ แลว้ เขาก็นงั่ แหมะลงบนพ้ืนตรงน้นั อยา่ งไม่มี
พิธีรีตองอะไรเจา้ ของบา้ นท้งั สอง จึงตอ้ งรีบนง่ั พบั เพียบ
ตามทนั ที

"บา้ นของเราไมม่ ีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยนะ"
เขาเอ่ยขณะท่ีเหลียวมองรอบ ๆ บ้าน เงาดา
บริเวณน้ัน ค่อนข้างมืดเกินกว่าที่เขาจะทนั สังเกตเห็น
อาการยมิ้ คลา้ ยสมเพช จากสตรีเจา้ ของบา้ น นอกจากเสียง
อ่อน ๆ ที่ตอบรับอยา่ งหนกั แน่นวา่
"ค่ะ บา้ นของดิฉันไม่เปล่ียนไปนัก" แล้วเธอก็
หันไปทางบุตรสาว พูดเบา ๆ คล้ายตาหนิว่า "หนูไม่
ออกไปหาอะไรมาเล้ียงแขกหน่อยหรือจะ๊ ?"
"ค่ะ" ลูกสาวรับคา พลางค่อย ๆ คลานถอย
ออกไปบอกไมถ่ ูกเหมือนกนั ทาไมจึงเกิดความรู้สึกคลา้ ย
อยากจะนง่ั มองภาพบุคคลท้งั สองยามสนทนากนั ใหน้ าน
ท่ีสุดเท่าที่จะนานได้ ? พอคล้อยร่างเล็กน้ัน นายปิ ยะก็
หวั เราะเบา ๆ
"ดูเธอช่างเนน้ เสียจริงนะวา่ ผมเป็ นแค่ 'แขก' ของ
ลูก"

วาสนา ๖๙

"แขกผูท้ รงเกียรติเสียดว้ ยซิคะ......เพราะ.....บา้ น
น้ี ไม่ค่อยมีเกียรติได้รับรองคนใหญ่ ๆ โต ๆ นักหรอก
คะ่ "

เขาไม่ตอบ นอกจากยิ้มน้อย ๆ พลางมองกวาด
ร่างตรง หนา้ น้นั ก่อนจะกล่าวคลา้ ยอาทรวา่

"เธอสบายดีหรือ ดูผอมมาก....?"
"และแก่ลงมากด้วย...." คุณอาภรณ์ต่อทนั ควนั
พลางหวั เราะคล้ายขนั ตวั เอง "ธรรมดาค่ะสาหรับชาวไร่
ชาวสวน แต่ดิฉนั ก็ต้งั ใจไวแ้ ลว้ วา่ ดิฉนั จะเอาสังขารแก่ ๆ
นี่แหละค่ะ เป็ นบนั ไดให้ลูกของดิฉนั ไปสู่จุดสูงสุดให้ได้
..ให.้ ... "
เธอชะงกั อยเู่ พียงแค่น้นั เม่ือเสียงฝี เทา้ เบา ๆ เดิน
กลับเข้ามา แขกในยามวิกาลของเธอยงั คงมีสีหน้ายิ้ม
ละไม ราวกบั กาลงั เบิกบานใจอยา่ งที่สุดกระน้นั
พอเด็กสาวคุกเข่าลงยืน่ ถาดเล็ก ๆ ที่วางถว้ ยกลม
แบนซ่ึงมีควนั ลอยเป็ นสายมาให้ เขาก็เอ้ือมมือไปแตะ
ไหล่เล็ก ๆ น้นั ก่อนจะเล่ือนมาหยบิ ถว้ ยเคร่ืองดื่ม
"ขอบใจมากนะลูก ช่างรู้ใจจริงว่าพ่อกาลงั อยาก
ไดข้ องร้อน ๆ อยพู่ อดี เออนี่คุณนมไปไหนเสียล่ะ?"

๗๐ มาลยั รกั

ประโยคน้ันมิได้เจาะจงถามใคร ดังน้ันคุณ
อาภรณ์จึงยงั คงนง่ั พบั เพียบน่ิงเงียบ ฝ่ ายผูเ้ ป็ นลูกจึงรู้สึก
ร้อนใจตอ้ งรีบตอบโดยเร็ววา่

"คุณยายนอนแลว้ คะ่ แต่เด๋ียวกบไปปลุกก็ได"้
ว่าพลางทาท่าจะถอยออกไปอีกแต่ก็ตอ้ งชะงกั
เมื่อเสียงมารดาทว้ งเบาๆ ว่า "อย่าเลยจะ้ กบ ท่านกาลัง
หลบั ๆ ไปกวนท่านอย่างง้นั ไม่ดีหรอกเอาไวว้ า่ ง ๆ ค่อย
แวะมากราบท่านจะเหมาะกวา่ ... "
สายตาคมปลาบนนั่ เลื่อนลงมองวตั ถุเป็ นมนั วบั
ตรงหนา้ ก่อนจะพูดคลา้ ยราพึงวา่ "เม่ือก้ี ไดย้ ินคลา้ ยเธอ
เล่นขิม...สร้อยสนเสียดว้ ย"
"ค่ะ ? เอ้อ ฉลองท่ีลูกสาวสอบเสร็จ แกขอให้
เล่น"
คุณอาภรณ์ รีบตอบโดยเร็ว พลางเลื่อนขิมอนั น้นั
ออกห่างดว้ ยกิริยาผลกั ไส คลา้ ยรังเกียจ จนผเู้ ป็ นบุตรสาว
ตอ้ งมองอย่างประหลาดใจ นายปิ ยะยิ้มมากข้ึนเมื่อเห็น
ดงั น้นั แต่กลบั หนั มาคุยกบั ลูกสาวดว้ ยท่วงท่าอ่อนโยน
"สอบเสร็จแลว้ หรือลูก ถา้ ง้นั พรุ่งน้ีพ่อมารับไป
เท่ียวนะ"
"พรุ่งน้ีกบตอ้ งลงสวนค่ะ"

วาสนา ๗๑

เด็กสาวเหลือบตามองมารดาก่อนจะอ้าอ้ึงตอบ
ดว้ ยกลวั บิดาจะเสียน้าใจ นายปิ ยะหัวเราะหึหึ พลางพูด
อยา่ งเอาใจ

"เอาไวล้ งวนั หลังไม่ได้หรือ แต่ไม่เป็ นไร วนั
หลงั พ่อค่อยมารับก็ได้ แลว้ แต่หนูจะสะดวก เออนี่แน่ะ"
เขาทาท่าคลา้ ยนึกอะไรข้ึนได้ พลางกล่าวต่ออยา่ งรวดเร็ว
"กบรู้จกั กบั เพื่อนบา้ นใหม่ของหนูหรือยงั ล่ะ เจา้ ของบา้ น
เป็นผพู้ ิพากษา ศาลฏีกา ท่านรู้จกั กนั พอดีทีเดียวเมื่อก้ีพอ่ ก็
เพง่ิ มาจากบา้ นเขา"

"ก็เลยแวะมาที่น่ี ? " ลูกสาวต่อพลางมองหน้า
บิดาตรง ๆ ฝ่ ายน้นั รีบปฏิเสธทนั ที

"ไม่ใช่อยา่ งง้นั ตอนแรกพอ่ ไมร่ ู้ดว้ ยซ้าไปวา่ ท่าน
อยใู่ นน้ี จนมารู้วา่ อยซู่ อยเดียวกนั ... "

เขาชาเลืองมองใบหน้าซูบเคร่งขรึมน้ันนิด ๆ
ก่อนจะกล่าวต่อวา่ "บา้ นของเรา พอ่ กเ็ ลยดีใจใหญ่"

"ทาไมตอ้ งดีใจคะ? "
เด็กสาวถามซื่อ ๆ แต่ผูเ้ ป็ นบิดาถึงกบั อึกอกั ดว้ ย
หาคาตอบไม่ทนั เคา้ หนา้ ท้งั สองละมา้ ยคลา้ ยกนั เป็ นที่สุด
เพียงแต่ฝ่ ายหน่ึงมีดวงตาอ่อนโยนแจ่มแจ๋ว ด้วยความ
บริสุทธ์ิ กว่ากนั เท่าน้นั คุณอาภรณ์ค่อย ๆ ผอ่ นลมหายใจ

๗๒ มาลยั รกั

ยาว ก่อนจะเมินลงพลิกสมุดท่ีค้าง ๆ อยู่ เสียงนายปิ ยะ
ตอบค่อนขา้ งเร็ววา่

"ก็ดีใจท่ีเท่ากบั ว่าหนูอยูไ่ ม่ไกลจากพ่อมากน่ะซิ
จ๊ะ เพราะพ่อตอ้ งมาติดต่องานกบั ท่านท่ีน่ีบ่อย ๆ จะได้
เจอหนูดว้ ยไงล่ะ"

ว่าแลว้ เขาก็ยกถว้ ยกาแฟข้นั ดื่มรวดเคียว พลาง
ขยบั กายลุกข้ึน

"พอ่ เห็นจะตอ้ งกลบั ก่อนละนะ คุณแม่หนูอาจจะ
ไม่ชอบใจก็ไดท้ ี่มาชวนลูกสาวคุยจนดึกดื่น พอ่ ไปละ ไว้
วา่ งๆ พอ่ จะมาใหม่ ลาละครับ คุณ.....อาภรณ์""

คุณอาภรณ์เพียงแต่จรดมือข้ึนไหวน้ ิด ๆ เท่าน้นั
ฝ่ ายน้นั จึงกม้ ศีรษะใหอ้ ยา่ งมีพธิ ีรีตรองก่อนจะหนั ไปโอบ
ไหล่ผทู้ ี่ยนื อยไู่ ม่ห่างนกั พลางกม้ ลงพูดอยา่ งออ่ นหวานวา่

"ดึกแลว้ หนูเขา้ นอนเถอะจะ้ ไม่ตอ้ งลงไปส่งพ่อ
หรอกพอ่ ยงั คุน้ กบั ที่นี่ดีเสมอ หลบั ฝันดีนะจะ๊ "

เด็กสาวมองตามร่างสูง ๆ น้ันไปชั่วครู่จึงหัน
กลบั มาแต่ปรากว่าคุณอาภรณ์กาลังเดินหอบ กองสมุด
หายเขา้ ไป ในห้อง พอดี เธอยกนิ้วช้ีข้ึนเคาะขมบั ตวั เอง
เบาๆ ใบหนา้ สดใสมีริ้วรอย คลา้ ยหวั เราะ

"แหม แมร่ ีบเขา้ หอ้ ง....เอ ไม่รู้พอ่ มาทาไมแฮะ ?"

วาสนา ๗๓

คาถามน้ี คงจะใหค้ วามสุขแก่เธอมิใช่นอ้ ย เพราะ
ท่าทีที่โหย่ง ๆ ตัวเก็บข้าวของท่ีระเกะระกะออกน้ัน
เป็นไปอยา่ งแจม่ ใสร่าเริง

ขณะน้นั เป็ นเวลาบ่ายมากแลว้ ปี ยาภรณ์กา้ วลง
จากรถเมล์อย่างรีบเร่ง ใบหน้าสดใสเหมือนเด็กนกั เรียน
ทว่ั ๆ ไป ในวนั ที่สิ้นสุดการสอบ แต่แลว้ สีหนา้ น้นั ก็ตอ้ ง
เปลี่ยนไปเลก็ นอ้ ยเม่ือเหลือบตาไปห็นบุคคลกลุ่มหน่ึงซ่ึง
กาลงั ชุมนุมกนั อยูห่ น้าร้านกาแฟท่ีปากซอยจากการแต่ง
กายของแต่ละคน บอกใหร้ ู้วา่ ลว้ นแต่เป็ นดาวช้นั "เซียน"
กนั ท้งั สิ้น เธอยกหนงั สือข้ึนกอดแนบอกรีบกม้ หนา้ กม้ ตา
สาวเท้าเดินโดยเร็ว แต่ก็ยงั อุตส่าห์ได้ยินเสียงหัวเราะ
กระเชา้ จนได้ บางคนก็ผวิ ปากหวอื

"ไมแ่ วะก่อนหรือกบ?"'
เสี ยงของนายหน่ึงร้องถาม เด็กสาวไม่ตอบ
นอกจากเร่งฝีเทา้ ใหเ้ ร็วข้ึน เสียงไอพ้ วกน้นั ฮาครืน
"เฮ่ย! ไอค้ ุณยาว ผูห้ ญิงเขาไม่ตอบเวย้ ตามตารา
วา่ หยง่ั ง้ีตอ้ ง "ตาม" ปี ยาภรณ์กดั ริมฝี ปากอย่างขุ่นเคือง
ความรู้สึกบอกกบั ตวั เองวา่ 'ถูกตาม' อยา่ งท่ีไดย้ นิ จริง ๆ
"วนั น้ีทาไมกลบั แต่วนั ฮะ กบ ?"

๗๔ มาลยั รกั

เสียงที่พยายามดดั ให้หวานดังอยู่ใกล้ตวั จนเด็ก
สาวเหงื่อซึมดว้ ยอารมณ์พลุ่งพล่านฝืนใจทาหูทวนลมเสีย

"กบจายาวไม่ไดเ้ หรอฮะ โธ่แค่จากไปไม่กี่มาก
นอ้ ยทาไมถึงลืมกนั ง่าย ๆ อยา่ งน้ีล่ะ ?"

ช่วงขาผอมยาวในกางเกงปลายบานสะบดั กา้ วล้า
ออกมา ขวางไวใ้ บหนา้ เหลืองซีดซ่ึงมีผมหยาบคายาวปรก
ไวต้ ลอด จนแทบไม่เห็นดวงตา รอยยิ้มเผล่ออยู่ตรงหน้า
เธออยา่ งตดั พอ้ ต่อวา่ เด็กตาลุกวาว กดั ฟันคารามเบา ๆ วา่

"หลีกไป!"
พลางขยบั หนีไปอีกทาง เจา้ น้ันยงั ไม่ยอมลดละ
ความพยายามตามข้ึนมาติด ๆ หลายคร้ังที่เด็กสาวตอ้ ง
หลีกซา้ ยทีขวาที อยา่ งอดทน หากแต่เจา้ อนั ธพาลนนั ก็ไม่
ยอมแพง้ ่าย ๆ ชาวบา้ นในแถบน้นั จึงตอ้ งแปลกใจอยา่ งยิง่
เมื่อบงั เอิญโผล่มาเจอภาพน้ันเขา้ หลายคนถึงกบั อมยิ้ม
อยา่ งขาขนั เหล่าน้ีลว้ นแต่ยว่ั ยอุ ารมณ์ของเธอใหล้ ุกฮือทุก
ขณะจิต
"กบฮะ โธ่ อย่าเต๊ะหน่อยเลย เรามันก็พวก
เดียวกนั ละน่า"
"..................."

วาสนา ๗๕

"ฮ่ีโธ่ ถือวา่ สวยหรือยงั ไง ขนาดน้ีไอย้ าวมนั เตา๊ ะ
มาแลว้ มากต่อมากแลว้ นะเจ"๊

'อรชรเอวองค์ ซวดทรงอร่าม ๆ ติ๊ดซ่ึง ๆ '
สุดทา้ ย หลงั จากบา้ น้าลายอยู่พกั ใหญ่แล้ว เด็ก
สาวยงั ไม่มีทีท่าจะตอบโตอ้ ะไร เจา้ น้นั จึงราป้อออกมา
ขวางไว้ เห็นจะเป็ นเพราะมนั เห็นว่าบริเวณน้นั ปลอดตา
คน เน่ืองจากเขตสวนแลว้ มนั จึงกลา้ วาดลวดลายเตม็ ที่
"เห็นหนา้ นอ้ งนางทรวงพ่ีแทบทรุด..... "
มนั ถอยหน้าเฉิบ ๆ ตรงหน้าเธอ พลางวนไป
รอบ ๆ อย่างยว่ั เยา้ เด็กกดั ฟันแน่น ความรู้สึกบอกตวั เอง
วา่ หมดความอดทนแลว้ เธอถอยหลงั ไปเล็กนอ้ ย หนงั สือ
ในมือถูกงา้ งจนสุดตวั และก่อนที่มนั จะทนั รู้ตวั หนงั สือ
เล่มหนาน้นั ก็ลอยหวอื กระทบหนา้ เหลืองซีดน้นั อยา่ งจงั !
"ฉาด ! "
แมจ้ ะไม่แรงนัก แต่ความคมของหนังสือก็เล่น
เอามนั ตาพร่าไปชว่ั ขณะหน่ึง แต่มนั ก็ไม่มีเวลาคิดอะไร
มาก เพราะขอ้ เทา้ เล็ก ๆ ซ่ึงหุม้ ไวด้ ว้ ยรองเทา้ นกั เรียนปลิว
ม า ก ร ะ แ ท ก ย อ ด อ ก ม ัน อ ย่า ง ถ นั ด ถ น่ี ติ ด ต า ม ด้ว ย สั น
หนงั สือเล่มเดิม จนมนั ถึงกบั ลม้ จ้าเบา้ ลงกบั พ้ืนอยา่ งไม่

๗๖ มาลยั รกั

เป็ นท่า เจา้ ยาวสะบดั หนา้ พรืดตาแดงก่า ดว้ ยความโกรธ
สุดขีด มนั ทะล่ึงพรวดข้ึนมาพร้อมกบั คารามดงั ลนั่

"ตาย!"

๖...

ขาดคา เจา้ อนั ธพาลร่างยาวสมชื่อ กท็ ะยานเขา้ ใส่
ทนั ที แต่มนั ก็ตอ้ งถึงกบั ผงะกลบั มา เม่ือรู้สึกเหมือนถูก
ของหนกั ๆ กระทบยอดอกจนจุกแอก้

"พลก่ั !"
น้าสีขุ่นคลักยามกระทบกับแสงแดดเป็ นพราย
ระยบิ ระยบั อยา่ งร้อนระอุลอยอยตู่ รงหนา้ เจา้ ยาวรู้สึกโดย
ฉับพลนั ว่าตวั เองกาลังห้อยหัวอย่างหมิ่นเหม่อยู่บนพ้ืน
สะพานไมท้ ี่ขา้ มดู มนั ครางอ๋อย
"อูย....อีกบ! มึงเล่นเจบ็ ๆ เรอะ?"
คาถามน้ีไม่คาตอบ อารมณ์เดือดพล่านของอีก
ฝ่ ายหน่ึงกาลงั ถึงท่ีสุดเนื่องจากตอ้ งสะกดมานาน ดงั น้ัน

๗๘ มาลยั รกั

เม่ือเธอเพยี งแตย่ น่ื เทา้ ไปสะกิดร่างผอมจนเห็นซี่โครงน้นั
เบา ๆ เจา้ นนั่ ถึงกบั ถลา อา้ ปี กร่อน

"อา๊ ย....ย........ตูม ! "
น้ าน่ิ งสงบด้วยตะกอนขยะกระจายออกจากกนั
ทนั ทีปิ ยากรณ์หอบแฮ่กดว้ ยความเหนื่อย ชะโงกหน้าไป
มองร่างยาว ๆ ท่ีกาลงั ผลุบ ๆ โผล่ ๆ อยนู่ ้นั อยา่ งสะใจ เจา้
นนั่ ร้องโวยวายเสียงขรม
"เวย้ ....ช่วยหน่อยซิ วา่ ยน้าไม่เป็น !"
"ก็เตรียมตวั ตายซิ ! " เธอตอบอยา่ งไม่แยแส "เอง็
มนั อยากไม่เข็ดเสียทีนี่หวา่ เล่นกบั ใครไม่เล่นสันดานชว่ั
อยา่ งเอง็ ถึงอยใู่ นลาดยาวก่ีปี ๆ ก็ไม่ดีข้ึนมาหรอก มนั ตอ้ ง
เจอตีนขา้ ถึงจะเหมาะกว่า จาไว้ อย่าเสือกมาแหยมกบั ขา้
อีก!"
สั่งเสร็ จ เธอก็ก้มลงเก็บสมุดดินสอที่หล่น
กระจายอยู่อย่างใจเย็นไม่สนใจว่าคู่กรณี จะจดั การกับ
ตวั เองในลกั ษณะใด แต่อะไรอย่างหน่ึงซ่ึงเป็ นเงาวบั ๆ
อยทู่ างดา้ นหลงั ทาให้เธอชะงกั เล็กนอ้ ย คิ้วเรียวยาวขมวด
เข้าหากันอย่างระแวดระวัง เธอหุ้นขวับไปอย่าง
เตรียมพร้อม
"เก่งมาก นอ้ งสาว!"'

วาสนา ๗๙

ห่างออกไปไม่มากนัก มีรถสปอร์ ตสี เขียว
บรอนซ์คันหน่ึงจอดอยู่อย่างสงบ โดยมีชายหนุ่มร่าง
สะโอดสะองคนหน่ึงพิงอยู่เขายิ้มกวา้ งขณะท่ีชูหวั แม่มือ
ประกอบคาพูด

"เตย้ เลยคุณ เล่นเอาพ่อพระเอกประจาบางถึงกบั
เป็ นจรกาลงสรงเลยทีเดียว แน่ะ ! ดูมนั ซิ วิ่งอ้าวเขา้ ป่ า
เลย"

เด็กมิได้หันไปมองตามคาที่ชวนน้นั หากแต่ยืน
จอ้ งใบหนา้ ระรื่นน้นั อยา่ งเอาเรื่อง ถามหว้ น ๆ วา่

"คุณมายนื อยตู่ รงน้ีต้งั แตเ่ ม่ือไหร่ ?"
"ต้งั แต่....ตน้ จนจบ"
เขายานคางตอบ พลางยิ้มเฉยขณะท่ีมองร่างบาง
ระหงตรงหนา้ อยา่ งโลมเลียม หากแต่อีกฝ่ ายไม่ทนั สังเกต
เพราะมวั แต่ครุ่นคิดวา่ เคยเห็น เคา้ หนา้ แบบน้ีมาจากไหน
ก่อน หรือเปล่าราวกบั เขาจะอ่านความคิดเธอออก เพราะ
เขายนื ชิดเทา้ ทนั ทีอยา่ งสารวม พลางกระแอมกระไอวา่
"แอม้ .....ลืมแนะนาตวั เอง ผม วายุ ราชกฤษฎีกา
ครับ เพ่ิงยา้ ยมาอยู่ไดย้ ี่สิบสองวนั กบั สิบสองช่วั โมงเศษ
ๆ" ขณะที่พูด เขายกนาพิกาข้อมือข้ึนดูเป็ นการยืนยนั
"ยนิ ดีท่ีไดร้ ู้จกั คุณ... "

๘๐ มาลยั รกั

เด็กสาวนึกออกในบดั ดลว่าเคยเห็นใบหน้าค่อน
ขา้ งขาวสะอาดราวกบั มิใช่ใบหนา้ ของชายหนุ่มผูน้ ้ีมาจาก
ไหน ดงั น้นั นายราชกฤษฎีกาจึงรู้สึกแปลกใจอยา่ งยงิ่ เม่ือ
เด็กสาวจอ้ ง หน้าเขาแวบหน่ึง ก่อนจะหันหลงั ทาท่าจะ
ผละไป เขาร้องเอะอะอยา่ งไมจ่ ริงจงั นกั วา่

"อา้ ว อา้ ว คุณ อยา่ เอาเปรียบซิ เล่นรู้ช่ือผมไปเฉย
ๆ อยา่ งง้ีเหงอ ?"

เธอไม่ตอบ นอกจากเดินตวั ตรงลิ่ว ๆ ไปราวกบั
ไม่ตอ้ งการจะสังสรรคก์ บั เขากระน้นั ชายหนุ่มยกมือข้ึน
เกาทา้ ยทอยยกิ ๆ

"อุบะ๊ ตะก้ีกย็ งั ดี ๆ อย.ู่ ...เอ หรือวา่ ช่ือเรามนั ไม่ดี
เจา้ หล่อนไดย้ ินเขา้ ถึงไดโ้ กยแน่บ เอาละวะวนั น้ี ขอเล่น
ดว้ ยคนหล่อนคงไม่โยนเราลงคลองอยา่ งไอบ้ า้ นน่ั หรอก
น่า"

เขาปลอบใจตวั เองพลางกระโดด เขา้ ไปในรถคนั
เต้ียระพ้ืนน้นั ชว่ั ครู่กม็ ีเสียงแตรรถบีบถ่ี ๆ เป็ นจงั หวะตาม
เธอมาติด ๆ

"บา้ นอยไู่ หนฮะ ผมจะไปส่ง !"
เขายื่นหน้าออกมาถามปี ยาภรณ์ ยิ้มนิด ๆ อย่าง
เสียไม่ได้ ตอบเสียงเบาวา่ "ไมต่ อ้ งอยตู่ รงน้ีเอง"

วาสนา ๘๑

"น่า ข้ึนมาเถอะ ผมจะไปส่ง"
บริเวณน้นั ค่อนขา้ งร้อนอบอา้ ว แมจ้ ะมีตน้ ไมป้ ก
คลุมหนาทึบอยู่สองขา้ งทางก็ตาม แต่เห็นจะเป็ นเพราะ
ตะวนั คล้อย ยกต่าส่องตรงอยู่ทางด้านหน้า ปี ยาภรณ์จึง
ถึงกบั เหงื่อแตกพลกั พออีกฝ่ ายเปิ ดประตูออกมาขวางไว้
เธอจึงแวด้ เสียงเขียวอยา่ งอดใจไวไ้ มอ่ ยู่
"เอะ๊ ! บอกวา่ ไมต่ อ้ ง"
"เอะ๊ กผ็ มหวงั ดีนี่นา !"
เขาสวนอยา่ งลอ้ เลียน กิริยากรุมกร่ิมอย่างสุภาพ
เปลี่ยนเป็นโลมเลียมท้งั ปากและตาพราวระยบั "ถือวา่ เป็ น
นกั เลงโตหรือยงั ไง ? ธ่อคุณเตะคนไดก้ ็อยา่ งไอส้ ิงห์ เฮโร
อินนน่ั แหละน่า....."
แล้วเขาก็พึมพากับตัวเองเบา ๆ "มีแต่กระดูก
อย่างน้ัน แค่เดินชนก็คงชักตายแล้ว ใช่จะเก่งนักหนา
หรอก.....!
"คุณวา่ ใคร ?"
คราวน้ีเธอยื่นมือไปเกาะบานประตูรถน้ันไว้
อย่างมนั่ คงดวงตาลุกวาวจบั จอ้ งอยู่ท่ีใบหน้าน้นั แทบไม่
กะพริบ

๘๒ มาลยั รกั

"คุณสบประมาทฉนั ง้นั รึ?....มนุษยอ์ ย่างคุณ....."
เธอเบป้ ากคลา้ ยดูแคลน "ก็ไม่ดีไปกวา่ ไออ้ นั ธพาลตวั น้นั
หรอก มนั อาจจะแพค้ ุณตรงท่ีไม่มีรถเก๋งขี่ระรานคนอ่ืน
ไม่มีเงินซ้ือลาดยาวได้ แต่สภาพก็ไม่ผิดไปจากกันนัก
หรอก !"

แทนที่จะโกรธ นายราชกฤษฎีกากลับหัวเราะ
ชอบใจ เขายกมือข้ึนตบเปาะแปะ ๆ ขณะที่เอียงหน้า
ออกมามองบริเวณอกเส้ือของเธอ จนเด็กสาวหลบวบู

"เด็ด เด็ด คาพูดง้ี คมปล๊าบ แหลมเปี๊ ยบ เอ...
นกั เรียนโรงเรียนไหนหนอ....ออ้ ....ศ...."

ยงั ไม่ทันที่เขาจะทันได้เห็นอักษรอีกตัว บาน
ประตูรถถูกกระแหกกลบั ดงั ปัง จนเขาหดหนา้ เขา้ ไปแทบ
ไม่ทนั พร้อม ๆ กบั ที่เธอหมุนตวั ละไปอยา่ งรวดเร็ว จาก
ปอยผมตน้ ระตน้ คอที่ไหวพะเยิบพะยาบบอกให้รู้ได้ว่า
เจา้ ของกาลงั อยใู่ นอารมณ์ชนิดใดวายมุ องตามอยา่ งท้ึง

"แมห่ นูนอ้ ย อารมณ์อยา่ งกบั ไฟ !"
เขาส่ายหน้าพลางหมุนพวงมาลยั เป็ นวงกถลม
เพอื่ จะถอยรถ หากมีเลียงดงั ก๊อก ๆ แก็ก ๆ แสดงวา่ ประตู
ปิ ดไม่สนิท เขาจึงเอ้ือมมือไปหมายจะปิ ดใหม่ แต่ราวกบั

วาสนา ๘๓

จะนึกสังหรณ์อะไรบางอย่าง เขาจึงโผล่หน้าออกไปดู
ทางดา้ นนอกแลว้ ชายหนุ่มก็ลืมตาโพลง

"ตายห่....หมด หมดกนั ?
วา่ แลว้ ก็พรวดออกมายืนมองอย่างเศร้าใจ เสียง
ดงั ผดิ ปกติเม่ือครู่ตอนประตูถูกกระแทกกลบั แทจ้ ริงก็คือ
บริ เวณน้ ันถู กอะไรอย่างหน่ึ งกระแทกซ้ าอย่างแรงจน
ปรากฏเป็นรอยบุบเขา้ ไปเห็นไดถ้ นดั ตา
"แมง่ ูเห่า....พิษสงรอบตวั เชียวนิ !"
คราวน้ีเขาไม่ยกั ขนั สักนิด ชว่ั ครู่ต่อมาเสียงแตร
รถบีบหนกั ๆ กด็ งั ไล่ออกมาอีก พอเขา้ ใกลร้ ่างท่ีเดินชา้ ๆ
เหมือนไม่อนาทรต่อสิ่งใดท้งั สิ้นน้นั เขาก็ส่งเสียงเอะอะ
ออกไปทนั ที
"วา่ ไงคูณ้ จะวา่ ยงั ไง รถผมพงั ยบั เยนิ หมดแลว้ ?"
เด็กหยุดหนั มามองเขาดว้ ยดวงตาเยน็ ชา "นน่ั มนั
เรื่องของคุณนี่ !"
"อ๊ะ! พูดอย่างมนั จะสวยรึ คุณเตะรถผมพงั ไป
แถบนะ? "
"คุณเห็นหรือวา่ ฉนั เตะ หรือวา่ มีใครเห็น.....?"
เธอยอ้ นเสียงดงั บา้ ง วายุจึงอา้ ปากคา้ งอย่างคาด
ไม่ถึงแตก่ ็ยงั ขา้ ง ๆ ดู ๆ เถียงวา่

๘๔ มาลยั รกั

"แต่คุณกระแทกประตูปิ ดน่ี แล้วตอนน้ันคุณ
อาจจะถือโอกาสแถมมนั ดว้ ยกไ็ ด้ ใครจะรู้”

"แตก่ แ็ คอ่ าจจะเทา่ น้นั เอง !"
ปี ยาภรณ์ต่อทนั ควนั ประกายตาพราวอยา่ งสมใจ
"คุณกลับไปดีกว่า รถบุบแค่น้ีเอาไปเคาะๆ เด๋ียวเดียวก็
เรียบร้อย...."
"พดู ง่ายน่ี.....รู้หรือเปล่าวา่ มนั เพ่ิงจะออกจากอู่มา
เมื่อก้ีน้ีเอง จริง ๆ นา กลบั ไปโดนเต่ียเตะตายชกั ....ออ้ นน่ั
บา้ นคุณเรอะ ? "
เขาหยดุ ถามอยา่ งสนใจเม่ือเห็นเธอชะเงอ้ มองเขา้
ไปในบนคร่ึงไมค้ ร่ึงตึกกะทดั รัดท่ีอยู่ถกั ไป เด็กสาวหัน
ขวบั มา สีหนา้ แสดงอาการราคาญจนออกนอกหนา้
"กแ็ ลว้ ทาไมล่ะ ?"
"ผมก็จะเอาหมาต๋า มาจบั คุณน่ะซ่ี" เขาขู่ "ดีละ
รู้จกั บา้ นช่องแลว้ ก็เบาใจ เออ ทาไมคุณไม่กดออดล่ะ คง
ไม่มีไครรู้ละมงั วา่ คุณกลบั มาแลว้ ...?"
เ ข า อุ ต ส่ า ห์ ถ า ม อ ย่า ง ห่ ว ง ใ ย เ ม่ื อ เ ห็ น คู่ ก ร ณี มี
อ า ก า ร ก ร ะ สั บ ก ร ะ ส่ า ย ข ณ ะ เ ข ย่ง เ ก็ ง ก อ ย ม อ ง เ ข้า ไ ป
ตลอดเวลา โดยไม่มีโอกาสรู้วา่ ฝ่ ายน้นั กาลงั หวั เราะในใจ
อยา่ งเงียบเชียบแต่สีหนา้ หงิกง้า

วาสนา ๘๕

"นี่จะไปเอาตารวจมาจนั ฉนั ก็ไปซิ เชิญ ขอให้แน่
จริงเทา่ น้นั แหละน่า ถา้ ไมม่ าจะถือวา่ ไม่แน่จริงนะ"

ไดผ้ ล เขาถึงกบั เตน้ พบ่ั "อยา่ ทา้ ๆ ดีละ แลว้ ก็คง
ไดร้ ู้กนั วา่ ไอร้ ถคนั น้ีมนั จะเจบ็ ฟรีหรือเปล่า"

อาการมาดร้ายกบั เสียงกระชากเกียร์ดงั ลน่ั แลว้
รถคนั เล็กก็เล้ียวปราดไปอยา่ งรวดเร็วน้นั มิไดท้ าให้อีก
ฝ่ ายสะดุง้ สะเทือนเลย ตรงขา้ ม เธอกลบั ยมิ้ จดั ข้ึนจนคลา้ ย
กาลงั กล้นั หวั เราะเตม็ ที่

"เออก็คงไดร้ ู้กนั หรอกวา่ ใครจะแน่กว่ากนั ........
ขืนมาซ่ีหวั นายไมแ่ บะก็บุญ ตาไก่แจเ้ อย๊ รวยเสียเปล่า เซ่อ
ชะมดั !"

เสียงเพลงทานองซ้าๆ หวานเจ้ือยแจว้ ดงั แผ่วๆ
อยใู่ นห้องน้นั วุยยน่ จมูกขณะท่ีกา้ วล้าเขา้ ไป ภาพท่ีเห็นก็
คือบนเก้าอ้ีนอนสีสวยเกือบก่ึงกลางห้อง มีร่างของ
น้องชายกาลงั นอนหลบั ตาพริ้มอยู่ บนอกมีหนังสือปก
แข็งเล่มหนากางคลุมอยู่จากท่าท่ีหายใจเป็ นจังหวะ
สม่าเสมอ ทาให้เขาชะงกั การส่งเสียงดงั ตามความเคยชิน
น้นั ลงเสีย เปลี่ยนเป็นจรดผเี ทา้ เขา้ ไปเงียบๆ

"ไอน้ ่ี อะไร ๆ ก็ดีหรอก เสียแต่ข้ีเซาเป็นบา้ "

๘๖ มาลยั รกั

เขานึกนินทาในใจ ขณะที่เดินหลีกข้าวของท่ี
กระจายอยู่รอบเกา้ อ้ีนอนตวั น้ันมาหยุดมองตูเ้ คร่ืองเล่น
จานเสียงเคร่ืองใหญ่ซ่ึงกาลงั ส่งเสียงเจ่ือยแจว้ อยูน่ ้นั แลว้
เขาก็จุปากอยา่ งราคาญใจ

"ฟังเพลงอะไรของมนั วะ เอิงเงย ๆ อยนู่ ้นั แหละ"
พอเอ้ือมมือไปแตะ นอ้ งชายก็ขยบั ตวั หาวยดื ยาว

"คราย? ออ้ พอ่ี อ๊ ด!"
"ไง ยอดชาย โทษทีวะ่ ไม่ทนั ต้งั ใจ"
"ไม่เป็ นไรฮะ ดีเหมือนกนั ไม่ง้นั เด๋ียวหลบั จนค่า
จะโดนวา่ เป็นเสือนอนวนั อีก ไปไหนมาฮะนี่ ?"
พชี่ ายไมต่ อบ เพราะมวั แตก่ ม้ ๆ เงย ๆ หาแผน่ ใน
ตะแกรงรูปร่างแปลกใบใหญ่ซ่ึงมีแผ่นเสียง จดั อยู่เป็ น
หมวดหมู่ อยา่ งเป็นระเบียบแน่นขนดั พอหนั กลบั มาเขาก็
ถามหนา้ ตาเฉยวา่
"นายมีตงั คม์ ง่ั มยั ล่ะ ? ยมื หน่อยซิ !"
"ทาไมหรือฮะ ?" มารุตทาตาโตขณะถามเสียงสูง
หากแต่ความเคยชินทาใหล้ ดเสียงลงในเวลาต่อมา "ก็.....
พอมีอยบู่ า้ งพอี่ อ๊ ดจะเอาไปทาอะไร ?"'
นายราชกฤษฎีกาคนโตหวั เราะ หึ หึ ตอบเร่ือย ๆ
วา่

วาสนา ๘๗

"จะเอาไปเฉ่งค่ารถ ซวยชะมดั ไปรับรถมา ก็
เครดิตเขาไว้ บอกไวเ้ อามาไม่พอเด๋ียวกลบั ไปใหม่ แลว้ ก็
ตอ้ งกลบั ไป จริง ๆ"

"เรื่องอะไรฮะ ? รถพี่อ๊อดยงั อยูใ่ นการันตีไม่ใช่
เรอะ?"

"เออ แต่ฉันข้ีเกียจไปไกลน่ีหว่า เลยทามนั เสียอี
ตรงน้ีหนอย...." เขาเข่นเขียวเค้ียวฟันก่อนจะเล่าต่อว่า
"ดนั มาบุบเสียอีก"

"ทาไมฮะ ชน?"
"ชนกะผอี ะไร โดนผหู้ ญิงเตะมาเวย้ "
ประโยคน้ีน้องชายต้องค่อย ๆ ทบทวนก่อนจะ
เบิกตากวา้ ง "โดนผหู้ ญิงเตะ ! อะไรนะฮะ ? รถหรือพ่ีออ๊ ด
?"
วายุทาตาคอ้ น ๆ "รถซี่ ขืนฉนั โดนเตะก็เสียย่ีห้อ
หมอน่ะซี่ เออว่าไง ยืมสักสองสามเชือกก็พอ นายรวยนี่
หวา่ คุณยา่ ใหบ้ อ่ ย ๆ"
"ก็ไดฮ้ ะ วา่ แต่ตะละแม่ที่ไหนฮะถึงไดเ้ ห้ียมหาญ
ขนาดน้ีเล่นคนไม่ไดก้ เ็ อารถ"
"ก็เพราะคนอยใู่ นรถน่ะซี....เอ เดี๋ยวนายวา่ งหรือ
เปล่าล่ะ ? ไปดว้ ยกนั ก็ได"้

๘๘ มาลยั รกั

"ไปอู่น่ะหรือฮะ ?" น้องชายทาหน้าเมือย "อย่า
ดีกวา่ บอกตรง " วา่ ไมช่ อบเลย ข้ีเกียจนง่ั คอย"

"เฮ่ย ไมใ่ ช่ไปดูหนา้ แมส่ าวน้นั ตงั หาก ไปไหมล่ะ
ฉนั รู้จกั บา้ นเขาดว้ ยนา พูดแลว้ จะวา่ คุย แหมอู๊ดเอ๊ย รายน้ี
หนา้ ตาแจ๋วอยา่ บอกใครเลย"

"แต่ก็บอกผม" มารุตคานเสียงอ่อย ๆ มิได้มีท่า
สนอกสนใจอะไรมากนกั "อยา่ ดีกวา่ ฮะ ลงหล่อนดุขนาด
เตะรถได้ แลว้ ผมมีเน้ือหนงั มงั สามิแยไ่ ปหรือ ไมเ่ อาละฮะ
... "

"เฮ้ย ฟังแค่น้ีก็ขยาดจะใช้ได้หรื อ ธรรมดา
กหุ ลาบงามหนามก็ตอ้ งคม ไปซิ อยูต่ รงน้ีเอง เอ๊ะ เด๋ียว.."
เขาเคาะขมบั ตวั เองทาท่าคิด ชว่ั ครู่ก็ลืมตากวา้ ง "เออ นาย
เองก็เคยชวนฉันไปดูสาวตรงน้ีเหมือนกันน่ีหว่า ชะช้า
สงสัยจะเจอเน้ือคู่ในตรอกสลมั อย่างน้าพิมว่าซะแลว้ น่ะ
นา อูด๊ นา....."

"ไปก็ไป...."
ผู้เป็ นน้องลุกข้ึนอย่างเกียจคร้าน บอกไม่ถูก
เหมือนกันว่าเหตุใดจึงมกั เป็ นฝ่ ายยอมตามเสียแทบทุก
คร้ัง ท้งั ที่เขาควรจะเป็ นฝ่ ายถูกตามใจเสียมากกวา่ เคยมีผู้
ถามเขาถึงสาเหตุ การยอมพ่ีชายเช่นน้ีเสมอ โดยยกเอา

วาสนา ๘๙

ความรักของผูเ้ ป็ นมารดาท่ีมีต่อเขา และความประพฤติ
ของพ่ชี ายมาประกอบ แต่เขาก็มกั เตม็ ใจตอบเสมอวา่

"เพราะผมรักพี่อ๊อดน่ะซีฮะ เรามีกนั สองคนแค่น้ี
เอง.... "

แต่ประโยคน้ีเขาก็ลอกเลียนมาพูดอีกที่ต่างหาก
โดยคนพูดไม่มีโอกาสรู้ว่า ถ้อยคาน้ีน้องชายเก็บเอามา
ภูมิใจ และสนองตอบในลกั ษณะเดียวกนั โดยมิผดิ เพ้ียน

"รอผมเด่ียวนะฮะ เด๋ียวผมจะแวะไปบา้ นสาธร
เหมือนกนั พ่ีออ๊ ดจะไปดว้ ยไหมล่ะ ?"

"เอาแคไ่ ปส่งนายกพ็ อ ....โธ่ นายกร็ ู้วา่ คุณยา่ เห็น
หน้าฉันทีไรเป็ นต้องเรียกหายาลมทุกที ขืนไปบ่อย ๆ
เดี๋ยวบาปตาย.... "

เสียงหัวเราะประสานกนั ดงั ลนั่ ทาให้คุณหญิงผู้
มารดาเย่ียมหน้าเขา้ ไปมอง คร้ันเห็นผูท้ ี่นอนเหยียดเทา้
วางพาดบนโตะ๊ ไดถ้ นดั ท่านก็อุทานอยา่ งแปลกใจ

"ต๊าย! นน่ั พ่ออ๊อดหรือน้นั อู๊ดใช่พ่ีแกหรือเปล่า
หรือตาแม่ฝาดไป..... "

"โธ่ คุณเม่..... " เขาค่อย ๆ ผงกศีรษะข้ึนสีหน้า
ชอบกล

๙๐ มาลยั รกั

"ชอบลอ้ ผมเสียเร่ือย ทาไมฮะ ไม่ใช่ผมแลว้ จะเป็ นใครท่ี
ไหน..."

"ก็จะไปรู้หรือ แม่ไม่เคยเห็นแกกลับมาตอนน้ี
เสียที ก็เลยคิดว่าไม่ใช่น่ะซิ ทาไมวันน้ีหญิงน้อยไล่
กลบั มาหรือไง?"

"ฮะ" เขาตอบรับง่าย " แต่เดี๋ยวผมจะกลบั ไปงอ้
อีก"

"ดีแลว้ ละ แม่ก็เห็นหญิงน้อยนี่แหละท่ีจะเอาแก
อยู่ ถา้ ยงั ไงละกอ้ แกจะตอ้ งคิดถึงชื่อเสียงวงศต์ ระกูลให้ดี
ล่ะ อยา่ ใหท้ ่านชายมาถอนหงอกแม่ได"้

ผถู้ ูกอบรมมิไดม้ ีสีหนา้ ผิดปกติแต่อยา่ งใด ยงั คง
ยิม้ เรื่อย ๆ บางคร้ังก็พยกั หนา้ รับรู้ อยา่ งเช่ือฟังเสียอีก แต่
ผเู้ ป็นนอ้ งกลบั รู้สึกเดืออร้อนเตม็ จึงแยง้ ออกมาวา่

"คุณแม่พูดอยา่ งกบั วา่ พี่อ๊อดไปทาอะไรเสียหาย
อยา่ งน้ันแหละ อย่าลืมว่า ท่านลุงโปรดให้พี่อ๊อดไปเป็ น
เพ่ือนพ่ีหญิงนะฮะ แลว้ คนอยา่ งท่านลุง ถา้ ไม่โปรด ท่าน
ไม่ยอมใหไ้ ปบ่อย ๆ หรอก"

"จะ แม่ทราบ...... " มารดาทาเสียงประชด "แต่แม่
กอ็ ดเตือนไมไ่ ด้ เพราะผูห้ ญิงอยา่ งหญิงนอ้ ยน่ะไม่เหมือน

วาสนา ๙๑

ผูห้ ญิงธรรมดา ๆ เดี๋ยวจะไปทาอะไรรุ่มร่ามเข้า จะเสีย
มาถึงเเม่"

คราวน้ีแววตาข้ีเล่นคู่น้ัน มีประกายประหลาด
ทนั ที เขายมิ้ นิด ๆ แตน่ ้าเสียงเจ่ือนไปจนคนฟังสังเกตเห็น

"ผมก็จดั คุณหญิงนอ้ ย เป็ นคนละพวกกบั แม่พวก
น้นั เหมือนกนั ครับ คุณแม่อยา่ กลวั เลยวา่ ผมจะทาใหย้ ุง่ ใจ
เพราะผมก็บอกท่านเสมอว่า ระหว่างที่ผมไปเฝ้า ผมไป
อยา่ งนายวายุ เฉย ๆ ไมม่ ีราชกฤษฎีกาไปดว้ ย หากรังเกียจ
ขอใหบ้ อก..... "

๗...

วายุ ราชกฤษฏีกา ผิวปากหรื อเมื่อสัญญาณ
ไฟตรงทางแยกวาบข้ึน เขาโคลนศีรษะพลางจุป๊ ากเบา ๆ

"จุ๊ เฉียดไปเส้นยาแดงเดียวเท่าน้นั อุตส่าห์เฆ่ียน
มาแทบตาย"

"แต่เราก็ผา่ นมาไดท้ ีหน่ึงแลว้ นี่คะ" สตรีที่นง่ั ขา้ ง
ๆ ท้วงเสียงเบาด้วยสี หน้าออกขนั ๆ "ไม่ง้ันป่ านน้ีเรา
อาจจะติดอยแู่ ค่ตรงน้นั ก็ได"้

"แย.่ ...แย่ "
"เขายงั คงบม่ พึมพา ขณะที่เคาะพวงมาลยั รถเป็น
จงั หวะราวกบั จะถ่ายทอดความพลุ่งพล่านใจ "ถนนเมือง
ไทยนี่ กวา่ จะหลุดออกไปไดค้ งบา้ ตายเสียก่อนละมงั ?"

วาสนา ๙๓

ซีกหน้าด้านขา้ งน้นั เคร่งจนดูแปลกกว่าเคยใน
ยามน้ีดวงตากวา้ งหลุบต่าลง เห็นขนตาดกหนาทาบอยู่
เป็ นแพ หญิงสาวชะเลืองมอง ตราบจนรถคนั น้นั เคล่ือน
ออกอยา่ งรวดเร็ว เธอจึงเรียกข้ึนวา่

"วาย.ุ ....?"
เขาหนั ขวบั มาทนั ควนั พอสบนยั น์ตาอ่อนเศร้าคู่
น้นั เขาก็ยมิ้ เลก็ นอ้ ย คิว้ เขม้ คลายออกโดยไมร่ ู้ตวั
"ฮะ... "
มือคล้าแดดจนออกสีแดงตดั กบั สีขาวสะอาดของ
ส่วนที่สูงข้ึนมายงั คงแตะพวงมาลัยรถไว้อย่างม่ันคง
หากแต่ท่าทีที่ตะแคงหน้ามารอฟังคาตอบทาให้เธอตอ้ ง
เบนสายตามองถนนเบ้ืองหนา้ อยา่ งหวาดเส่ียว
"ดูรถค่ะ.....แหมขืนมวั แต่หนั มามองหญิง เดี๋ยว
ไดส้ นุกใหญ่หรอก"
"คุณหญิงเรียกผมทาไม ?"
ชายหนุ่มหนั กลบั ไปโดยดี แตย่ งั ไม่วายท่ีจะติดใจ
ถามหม่อมราชวงศ์หญิงพรรณนิภาอ้าอ้ึงเล็กน้อย ก่อนจะ
เอ่ยถามราวกบั ไมแ่ น่ใจ
"หญิงรู้สึกวา่ วายกุ าลงั มีเรื่องไมส่ บายใจ !"

๙๔ มาลยั รกั

ความเร็วของรถ ชะลอลงท่ีละนิด แล่นระไปตาม
ขอบคูน้าอย่างหมิ่นเหม่ชว่ั ครู่ก็หยุดสนิท เขาหันมาถาม
เสียงอ่อนโยนวา่

"เราหยดุ ตรงน้ีดีไหมฮะ ทาเลพอใชไ้ ด.้ ...."
หญิงสาวเหลียวไปมองรอบ ๆ แลว้ ก็ยิม้ อย่างพึง
ใจ
"โอเคคะ่ น่าสบายเหลือเกิน....วา่ แต่เจา้ ของเขาคง
ไมห่ วงหรอกนะคะ"
"คงไม่หรอกฮะ คนแถวน้ีใจดีจะตาย....."
"ทราบไดย้ งั ไงคะ"' เธอแยง้ ลอ้ ๆ ขณะที่เอ้ียวตวั
ไป หยบิ กระเชา้ ทางเบาะหลงั พอวายเุ อ้ือมมือมารับ เธอก็
ส่ายหนา้
"ไปก่อนเถอะค่ะ เลือกตรงดูน้าใตต้ น้ หางนกยูง
นะคะ ดอกกาลงั แดงสวยหลือเกิน เรื่องอาหารเป็ นเร่ือง
ของผหู้ ญิงค่ะ"
"กลวั ผมชิมก่อนละซิ.....โอเค ง้นั ผมไปเอาเสื่อ
ก่อนกแ็ ลว้ กนั นะฮะ"
หญิงสาวมองตามร่างสูง ๆ ที่เดินดุ่ม ๆ ไปน้ัน
ดว้ ยความรู้สึกประหน่ึงไมต่ อ้ งการส่ิงใดนอกเหนือไปจาก
น้ีแลว้ ทา่ ทาง ข้ีเล่นไมเ่ ป็นสาระราวกบั ไม่เคยยหี่ ระต่อส่ิง

วาสนา ๙๕

ใด ซ่ึงเป็ นท่ีชิงชงั ของใครต่อใครน้นั กลบั เป็ นสิ่งหน่ึงซ่ึง
ติดตาติดใจจนเกือบจะติดวา่ เป็นส่วนหน่ึง ท่ีคุน้ เคยที่เดียว
ถา้ เพยี งแตเ่ ขา....

เธอสลดั ความรู้สึกน้นั ทิ้ง อยา่ งรวดเร็ว ฉวยขา้ ว
ของเรียงรายลงกระเชา้ ราวกบั ไม่ตอ้ งการใหส้ ่ิงใดมาแผว่
พานสมาธิอีกชว่ั ครู่ก็หิ้วกระเชา้ จนตวั เอียงไปยงั ร่างท่ีนง่ั
กอดเข่าน่ิงเบ้ืองหน้า แต่พอเข้าใกล้เธอก็ต้องขมวดคิ้ว
อยา่ งแปลกใจตอ่ อาการชะโงกตวั ลงมองส่ิงใดส่ิงหน่ึง ใน
คูน้าเบ้ืองล่างของเขา ขยบั จะเอ่ยถาม ก็พอดีเขาพูดข้ึน
เนือย ๆ ท้งั ที่มิไดห้ นั มามองวา่

"คุณหญิงเคยเห็นสวรรคเ์ บ้ืองต่าบา้ งไหม ?"
"คะ ?"
เธอกา้ วเขา้ ไปทรุดกายลงเคียงขา้ งเขา แลว้ ชะโงก
หนา้ ไปมองอยา่ งงง ๆ ชายหนุ่มลงไปในน้าที่นิ่งใสราวกบั
แผน่ กระจกพลางอธิบายเรื่อย ๆ
"เห็นไหมฮะ มีมีเมฆอยใู่ นน้นั ต่ากวา่ เรามาก ยง่ิ
มองก็ยง่ิ ลึก แปลก เม่ือก่อนผมไม่ยกั เห็น หลงคิดว่าฟ้านี่
อยเู่ หนือ หวั เราทุกวนั .....ถา้ หล่นลงไปคงล่ิวล่ิวไปเลยนะ
ฮะ"

๙๖ มาลยั รกั

วา่ พลางชะโงกตวั ล้าลงไป จนหญิงสาวตอ้ งฉุด
เขาไวแ้ น่น ใบหน้าซีดเผือดท้งั ๆ ที่รู้แก่ใจว่าไม่มีทาง
เป็ นไปได้

"อยา่ ค่ะ วายุ หญิงกลวั !"
ประโยค ทาให้เขาหันขวับมาทันที พอเห็น
ใบหนา้ นวลมีริ้วรอยตะหนก ขาจึงหวั เราะเบา " ดวงตาทอ
ประกายอ่อนโยน จนอีกฝ่ ายตอ้ งออ้ ม ๆ แอม้ ๆ แกต้ วั
"วายเุ ล่นสมมุติน่ากลวั อยา่ งง้นั หญิงก็ตกใจซิคะ
รู้ ๆ อยแู่ เลว้ วา่ หญิงเป็นยงั ไง"
"จริงสินะ ขอโทษทีเถอะคุณหญิง ผมลืมไป วนั น้ี
เป็นไงก็ไมร่ ู้ รู้สึกอารมณ์วปิ ริตชอบกลไหน ๆ ฟ้าในน้า ฮี่
โธ่ มีที่ไหนกนั นี่ไงดูชิฮะ....."
ว่าพลาง เขาก็หยิบก้อนดินขา้ งตวั เหว่ียงลงไป
แผน่ น้าสีเขียวใสกระจายออกทนั ควนั
"เห็นไหมฮะไม่เห็นมีสกั หน่อย "
รอยยิ้มสดใสระคนดวงตาพราวระยบั ขณะที่
คุกเข่าทาท่าราวกบั ปลอบประโลม ทาให้ผิวแกม้ เหลือง
นวลปรากฎริ้วรอยระเร่ือข้ึนมาจาง ๆ เธอหันไปเลื่อน
กระเช้าข้างตวั ปากก็พูดเร่ือยๆ ท้งั ๆ ที่รู้สึกจิตใจไม่สู้
ปกตินกั

วาสนา ๙๗

"จะทานเลยไหมคะ ? วนั น้ีมีแตพ่ วกขนมปัง หรือ
จะ ดื่มกาแฟก่อนค่ะ ?"

"ฮะ ขอหาแฟผมก่อนดีกวา่ ยงั ต้ือ ๆ อยเู่ ลย"
ท่าทีท่ีกุลีกุจอหันไปรินกาแฟลงในถว้ ยกระดาษ
น้ัน ดูไม่ทะมัดทะแมงดังรู ปร่างแบบบางเช่นน้ันพึง
กระทา ใบหนา้ ที่กม้ นอ้ ย ๆ นวลซูบจนรู้สึก
"คุณหญิง"
"คะ? เดี๋ยวนะคะ ไม่ทราบคุณทิพยเ์ อาครีมซุกไว้
ท่ีไหน.... "
"เมื่อก็ผมยงั ไม่ไดต้ อบคุณหญิงเลย"
คราวน้ีเธอเงยหน้าข้ึน มองเขาเต็มตา ยิ้มนิด ๆ
ขณะที่พยกั หน้าตอ้ นรับ "ค่ะ หญิงถามว่า เธอมีเร่ืองไม่
สบายใจหรือเปล่า?"
"คุณหญิงทราบไหม.....?"
แทนคาตอบ เขากลบั ถามเสียงขึงขงั จนเธอตอ้ ง
จอ้ งหน้าเขาอยา่ งสนใจ "ไม่เคยมีใครที่จบั ความรู้สึกของ
ผมได้เท่าคุณหญิงไม่ว่าผมจะทาอะไร ดูเหมือนจะมี
คุณหญิงคนเดียวท่ีเขา้ ใจ.....คุณหญิง ไม่เห็นผมเป็ นคน
เหลวไหลบา้ งเลยหรือฮะ ?"
"ไม่ค่ะ"'

๙๘ มาลยั รกั

ราชนิกูลสาวส่ายหนา้ ยนื ยนั หนกั แน่น "วายุไม่ใช่
คนเหลวไหล ทาไมคะ ใครเขาวา่ ยงั ง้นั หรือคะ ?"

"เปล่าฮะ ผมรู้สึกอย่างง้นั เองต่างหาก ...ย่ิงเข้า
ใกลค้ ุณหญิงกย็ งิ่ รู้สึก "

เขาลดเสียงลงในตอนทา้ ย แลว้ ก็เปล่ียนเรื่องทนั
ควนั "เออ้ คุณชายตอบมาหรือยงั ฮะ เร่ืองน้นั น่ะ ?"

"ชายพ่ีตอบมาต้งั นานแล้วนี่คะ" หญิงสาวตอบ
เรียบ ๆ ซ่อนอาการทอดถอนใจไวอ้ ยา่ งมิดชิด "ก็ที่หญิง
เคยบอกไวใ้ ห้ทราบแลว้ ไงคะ ยงั อยู่แต่การตดั สินใจของ
เธอเท่าน้นั "

"คงตลกนะฮะ ?"
เขายกั ไหล่ ตามองตรงไปยงั ท้องทุ่งเบ้ืองหน้า
ดว้ ยท่วงท่าเร่ือย ๆ "หากบงั เอิญใครสักคนมารู้วา่ ผมกาลงั
จะทาอะไร... "
"วาย!ุ "
พรรณนิภาขดั เสียงเบาเหมือนลงั เล "ไม่วา่ ใครจะ
คิดอย่างไรก็ตาม ก็ขอให้รู้เถิดว่ายงั มีเพ่ือนอีกคนหน่ึงท่ี
เอาใจช่วยเธออยทู่ ุกขณะจิต เป็นฝ่ ายเธอคนเดียว...
ปรางซี ดปรากฏสี สันข้ ึนมา เล็กน้อย ในขณะ ที่
เหลือบ ตาลงมองถ้วยกาแฟในมือทนั ทีทนั ควนั "แต่เธอ

วาสนา ๙๙

อาจจะไม่ตอ้ งการความปรารถนาดีจากหญิงเลยก็ได้ ใคร
จะรู้ น่ีคะ่ กาแฟ มวั แตค่ ุย เยน็ หมดพอดี"

นายราชกฤษฎีกาไม่ตอบ เพียงย่ืนมือไปรับถว้ ย
กาแฟน้ันมาอย่างเงียบ ๆ แต่พอจะยกถ้วยข้ึนจรดด่ืม
อาการไหวสะทา้ นของร่างแบบบางน้นั ทาให้เขาวางถว้ ย
ลงจนเกือบเป็นเหวยี่ งทิ้งชะโงกกายเขา้ ไปทนั ที

"คุณหญิง!"
ร่างบางน้ันขยบั หนี แต่ก็ไม่ก่อนที่เขาจะฉวย
ขอ้ มือเล็ก ๆ น้นั ไว้ ฝ่ ายน้นั เบี่ยงกายหนีพลั วนั
"คุณหญิง ผม .. ฟังผมสักนิด !" มือที่เกาะกุมอยู่
ค่อย ๆ คลายออกจากข้อมือของหญิงสาว เบาจนผูถ้ ูก
สมั ผสั แทบไม่รู้สึกตวั "
"เคยมีใครคนหน่ึงบอกผมวา่ บอกอยา่ งหวงั ดีนะ
ฮะ วา่ นายวายุ นายช่างเป็นราชกฤษฎีกาเตม็ ตวั จริง..... "
น้าเสียงท่ีกล่าวเนิบ ๆ ราวกบั ลอกเลียนคาพูดของ
ใครคนหน่ึง แมจ้ ะระคนกงั วานหวั เราะ ๆ หากแต่ผฟู้ ังซ่ึง
คุน้ เคยกนั ดีพอ กจ็ บั กระแสแห่งความขมขื่นไดช้ ดั เจน แม้
จะไม่ค่อยไดเ้ ห็นทีท่าเช่นน้ีบ่อยนกั แต่หญิงสาวก็มนั่ ใจ
วา่ อาจจะมีเธอเพยี งคนเดียวที่ไดเ้ ห็นเช่นน้ี .. !