มาลัยรัก วาสนา เล่ม 1

๒๙...

"วนั น้ีหนูสวยมาก!"
บุรุษสูงวยั กล่าวชม ใบหน้ายิ้มละไมขณะมอง
หนา้ ปิ ยาภรณ์ตรง ๆ "ผิดกบั วนั ที่ลุงเห็นหน้าหนูหนแรก
จริง ๆ วนั น้ันยงั เด็กกะโปโลอยู่แท้ ๆ ลองแต่งตวั เข้า
หน่อย สวยพริ้ง ไปเลย"
"คุณพอ่ ซ้ือใหแ้ ต่งคะ่ "
ปิ ยาภรณ์ ตอบอยา่ งไมส่ นใจนกั เพราะมวั แต่ยก
ตะเกียบงาข้ึนพิจารณาลวดลายแปลกของมนั แลว้ กเ็ งย
หนา้ ข้ึนหวั เราะ เมื่อบิดาสพั ยอกวา่
"งาแท้หรื อเปล่าลูก หนูยกขนส่องอย่างน้ัน
คนขายคงใจคอไมด่ ีแลว้ ละมงั ....."

วาสนา ๔๐๑

"ทาไมคะ ?''
เธอทาหน้าเหรอ แต่ชว่ั ครู่ก็ร้องวา่ "อ๋อ นึกวา่ กบ
จะขโมยหรือคะ แหม อยา่ งกบั อยากไดน้ กั นี่"
"ถึงวา่ ซิ" รัฐมนตรีชนะเสริม "ของแค่น้ีจะเอาไป
ทาไม ของดีกวา่ น้ีลุงยงั ซ้ือใหไ้ ดน้ ่ีนา"
ดูเหมือนคนพูดเพ่ิงจะรู้ตวั วา่ นายปิ ยะมองตาเขา
อยูต่ ลอดเวลา กิริยากระตือรือร้นน้นั จึงเจ่ือนลงเล็กน้อย
น้าเสียงแข็งขนั ก็กลายเป็ นเจือหวั เราะ ทานองพูดเล่น ไป
เสีย
"หรือไมจ่ ะเหมาใหท้ ้งั ร้านกย็ งั ไหว"
ปิ ยาภรณ์ยมิ้ รับอยา่ งขอบคุณ แมจ้ ะไมเ่ คยใฝ่ ฝันท่ี
จะมาสมาคมกับคนใหญ่ ๆ โต ๆ มาก่อน แต่เม่ือได้มา
สมาคมด้วยก็อดรู้สึกตื่นเต้นมิได้ และยิ่งเม่ือปรากฎว่า
ไดร้ ับการเอ้ือเอ็นดูจากท่าน ผูซ้ ่ึงเธอก็เห็นว่า "ใหญ่" พอ
ตวั อยา่ งเป็ นกนั เองวิสัยของผูท้ ี่ไม่เคยไดร้ ับประกอบกบั
วยั ทาให้ไม่มีความระแวงใด ๆ ท้งั สิ้น นอกจากความ
ซาบซ่ึงใจแตอ่ ยา่ งเดียว
"งานคุณลุงหนกั ไหมคะ ?"
พอเห็นรอยยิม้ อ่อนโยนน้นั ปิ ยาภรณ์ก็ทาใจกลา้
ถาม ตาทา่ นรัฐมนตรีวาวข้ึนเลก็ นอ้ ย

๔๐๒ มาลยั รกั

"โอ๊ย หนกั ซิหนู ท้งั มากท้งั ยุ่ง...กาลงั มองหาคน
ช่วย อยพู่ อดี หนูช่วยหาหน่อยไดไ้ หม ?"

"คนช่วยแบบไหนคะ ? แบบเป็ นเลขาน่ะหรือคะ
? แต่แหมเพื่อนกบแต่ละคนก็ไม่เอาไหนท้งั น้ันคงทา
ไมไ่ ดห้ รอกค่ะ... "

พอดีบริกรยกอาหารมาเสิร์ฟเสียก่อน ท้งั หมดจึง
ดูเหมือนจะลืมเรื่องสนทนาไปชวั่ ขณะ จวบจนเมื่อลงมือ
รับประทานปิ ยาภรณ์ก็ตอ้ งแปลกใจ เม่ือปรากฏว่าท่าน
รัฐมนตรีมิไดล้ ืมเร่ืองที่คา้ งไว้

"ลุงจะหาผู้ช่วยมานับแบ็งค์ ใช้คนอื่นมันไม่
ไวใ้ จ"

"อู.้ ..นบั แบง็ คห์ รือคะ ? "
เด็กสาวห่อปากอุทาน แต่สีหน้าก็ตอ้ งเปลี่ยนไป
เมื่อบิดาอธิบายเรียบ ๆ ข้ึนวา่
"คุณหญิงของท่านเสียมานานแลว้ "
"หรือคะ....?"
เธอถึงกบั อ้ึง ชวั่ ครู่ก็พูดเสียงอ่อยๆ วา่
"กบกไ็ ม่มีเพื่อนโต ๆ เหมือนกนั คะ่ "

วาสนา ๔๐๓

ดูเหมือนรัฐมนตรีชนะ อาศุรรักษ์ มีอะไรอยาก
พูดมากมายนัก แต่ท้ังหมดก็ออกมาเพียงคาพูดส้ัน ๆ
ระคนหวั เราะวา่

"ง้ันเอาไวโ้ ตเม่ือไหร่ค่อยมาพูดกนั ก็ได้จ้ะ ลุง
คอยได.้ .. "

หากปิ ยาภรณ์ใช้ความสังเกตสักนิด ก็คงจะเห็น
รอยยมิ้ ของผใู้ หญท่ ้งั สอง เม่ือยามเงยหนา้ ข้ึนสบตากนั ดงั
จะย้าถึงบางสิ่งบางอย่างท่ีมีต่อกนั ไว!้ แต่เป็ นเพราะมิได้
เฉลียวใจ กระแสเสียงน้นั จึงกลายเป็ นความซาบซ้ึงใจย่ิง
นกั

"คุณแม่สบายดีหรือ? "
"คุณลุง" ใจดีของปิ ยาภรณ์หันมาถาม เธอปราย
ตามองบิดาก่อนจะตอบออมเสียง
"คะ่ สบายดี... "
"แลว้ ไมว่ า่ หรือ ออกมาแทบทุกวนั ? "
"กบออกมากบั คุณพอ่ นี่ค่ะ และคุณพ่อก็ไปรับถึง
บา้ น"
ขณะตอบ ใจก็ห่วงมารดาข้ึนมาวบู เป็ นความจริง
ท่ีวา่ คุณอาภรณ์ไม่เคยวา่ หรือพูดอะไรพาดพิงไปถึง ‘พ่อ’
เลย ซ่ึงเป็ นการน่าแปลกว่า ท่านควรจะกีดกันหรือทา

๔๐๔ มาลยั รกั

อะไรสักอย่างในสิ ทธิอันชอบธรรมของท่านเต็มท่ี
เพราะปิ ยาภรณ์เองก็รู้อยู่เต็มอกว่า มารดามิไดพ้ อใจใน
การท่ีบิดากลับมายุ่งเที่ยวอยู่กับเธอแต่ท่านกลับพูดอยู่
เสมอวา่

"เเลว้ แตล่ ูก !"
ซ่ึงถา้ ลูกเลือกได้ ก็คงเลือกท้งั พ่อท้งั แม่ให้มาอยู่
ดว้ ยกนั อีกแน่...
ผูท้ ี่แสดงอาการกีดกันเต็มท่ีก็คือยายนม แกมกั
แสดงความรังเกียจเมื่อยามที่บิดามาท่ีบ้านจนออกนอก
หนา้ บางคร้ังกท็ าไมเ่ ห็นเสียด้ือ ๆ ยงิ่ เม่ือเชา้ แกถึงกบั ออก
ปากวา่
"ไปอะไรกนั ทุกวนั ๆ"
"เรื่องทางมหาวิทยาลัยจะ้ คุณยาย คุณพ่อเป็ น
ผปู้ กครองกบ ตอ้ งไปบอ่ ย ๆ"
"ทาไม ผูป้ กครองเราก็มี ทาไมจะตอ้ งใช้.....คน
อื่น ?"
"คุณพอ่ น่ะหรือคะ คนอ่ืน?""
เธอเถียงเสียงดังอย่างโกรธ ๆ แก่ผูเ้ ป็ นยายไม่
นาพานอกจากจะพยายามเชือดเฉือนใจเธอยง่ิ ข้ึน

วาสนา ๔๐๕

"ทาไมจะไม่ใช่คนอื่น ที่ท้งั แกไปต้งั สิบย่ีสิบปี
พ่อท่ีไหนเขาทากนั แลว้ ...นงั แม่เล้ียงแกไม่กร๊ีดกร๊าดเอา
มง่ั หรือมาขลุกอยกู่ บั แกทุกวนั ?"

"ช่างเขาปะไร"
สุ้มเสียงปิ ยาภรณ์ติดจะภูมิใจ "กบไม่ไดล้ ากคุณ
พอ่ มานี่ ถึงลากเขากไ็ มม่ ีสิทธิมาวา่ อะไรกบเป็นลูก"
ยายนมนิ่งมองเด็กสาวราวกบั สมเพช และความท่ี
เป็นผใู้ หญป่ ากเบาไมค่ อ่ ยเกบ็ ความรู้สึกจึงทาเสียงประชด
วา่
"ลูกนอกกฎหมายน่ะซิ แม่นั่นเขาเมียออกหน้า
ออกตานะยะ แกจะไปเทียบอะไรกบั เขา"
ประโยคน้ีดงั ไฟฟ้าจ้ีลงตรงจุดแผลเรื่อรังของเธอ
ปิ ยาภรณ์หวั เราะ แต่เสียงพดู แขง็ ข้ึน
"คุณยายกค็ อยดูชิดะ วา่ กบจะเทียบเขาไดไ้ หม ?"
ขณะที่พูดน้นั เธอมีความมนั่ ใจเต็มเปี่ ยมว่า ไม่มี
อะไรสาคญั ต่อผูเ้ ป็ นพ่อมากกวา่ ลูกแน่ โดยเฉพาะพ่อท่ีมี
ลูกเพียงคนเดียวเช่นเธอ...แต่ในขณะน้ีเธอกลับลงั เลใจ
บางที่เธออาจเทียบผูห้ ญิงคนน้นั ไม่ไดจ้ ริงๆ ก็เมื่อสักครู่
มานี่เอง ขณะท่ีเธอเดินเคียงบิดาออกมาพบแขกผมู้ ีเกียรติ
ของพ่อ ซ่ึงมาหาพ่อถึงบา้ นน้นั ขณะที่ท่านแนะนาเธอ ปิ

๔๐๖ มาลยั รกั

ยาภรณ์ไม่ไดค้ ิดเอาเองเลยวา่ สีหน้าน้นั มิไดย้ กยอ่ ง และ
ภาคภูมิใจ เท่าขณะแนะนา คุณวรรณรา เลยสกั นิด

"คุณวรรณ ภรรยากระผมขอรับ ใตเ้ ทา้ "
ดวงตายมิ้ ๆ ของ ‘แม่เล้ียง' ขณะปรายมายงั เธอ ดู
จะประกาศถึงชยั ชนะโดยสิ้นเชิง....
เธอยงั จาวนั ท่ีบิดาไปหาเธอ ที่โรงเรียน คร้ังแรก
ได้อย่างแม่นยา แว่บแรกท่ีเห็นแม้จะตื่นเต้นด้วยมิได้
คาดหมายมาก่อนแต่ก็ไม่ไดค้ ิดปรารถนาท่ีจะสนใจ ดว้ ย
ความรู้สึกท่ีเคยอยูใ่ นสภาพพ่อไม่เหลียวแล ทาให้เคยคิด
'ตัดขาด ไม่ยอมแม้แต่นึกถึง แต่พอได้พบกับ แม่เล้ียง
ความคิดน้ันก็เปลี่ยนไปคนน้ันช่างมีดวงตาที่ปิ ยาภรณ์
อยากเอาชนะเสียจริง ๆ
"หนูเขา้ มหาวทิ ยาลยั เรียนอะไรหรือ ?"
รัฐมนตรี เจ้านาย ของบิดาเอ่ยถามอีกเป็ นการ
ชวนคุย ปิ ยาภรณ์ เงยหน้า ข้ึนมองใบหน้า อวบอูม อย่าง
คนมีอานาจ ก่อนตอบอยา่ งลารวมวา่
"บญั ชีค่ะ"
"เอ.....แลว้ ออกมาทาอะไรพวกบญั น้าบญั ชี....."

วาสนา ๔๐๗

แม้จะไม่เคยพูดเพ่ือเอาใจใครมาก่อน แต่ปิ ยา
ภรณ์ก็ สามารถเอียงคอยิ้มให้บิดาอย่างน่ารักพลางตอบ
เสียงใส

"เอาไวช้ ่วยคุณพอ่ คา้ ขายสิคะ !"
ผู้เป็ นพ่อหัวเราะชอบใจ พลอยให้ผูร้ ่วมโต๊ะ
หัวเราะเสียงดงั ไปด้วย โดยหารู้ไม่ว่าผูท้ ี่นั่งห่างออกไป
ทางดา้ นหน่ึงก็ยน่ื หนา้ ไปคอ่ นขอดกบั นอ้ งชายทนั ที
"ดูหวานใจของนาย หัวเราะหนา้ บานเป็ นกระดง้
โดนหลอกอะไรเขา้ ใหแ้ ลว้ ละมงั "
"รู้สึกพอ่ี อ๊ ดเป็นห่วงจงั "
นอ้ งชายชกั ระแวง "แลว้ คุณกบก็คงไม่โง่ ให้ใคร
หลอกง่าย ๆ หรอกน่า มากบั พอ่ ตวั เองเเท้ ๆ...
"นน่ั ละยงิ่ ร้ายใหญ่ พอ่ คนอ่ืนไมร่ ู้ แต่รายน้ีชวั ร์"
พูดไปแลว้ เขากท็ าทา่ นึกได้ จึงหวั เราะ
"เเหม อยา่ งกบั พอ่ เราดีจะตายแน่ะ"
"พ่ีอ๊อดน่ี!" มารุตเอ็ด "ตายไปผมวา่ แมแ้ ต่นรกก็
ไมอ่ ยากใหพ้ ่ีออ๊ ดเหยยี บ วา่ พอ่ แมต่ วั เองมีท่ีไหน"
"โอ ขอโทษที โทษทีท่านสมภาร แต่อย่าเพ่ิง
เทศน์ตอนน้ีเลยเขา้ ไปทกั หวานใจกนั หน่อยดีไหม ข้ีเกียจ
นงั่ เฝ้าอยา่ งน้ีแลว้ ?"

๔๐๘ มาลยั รกั

"อยา่ เลย !"
มารุตมองตรงไปยงั โต๊ะน้นั อีกที แลว้ ก็พบวา่ เด็ก
สาวคนน้นั ก็ทาท่าชะงกั เหมือนเพิ่งเห็นเขาเช่นกนั จึงหนั
กลบั มาพูดกบั พชี่ ายอยา่ งรวดเร็วขณะลุกข้ึนยนื
"กลบั กนั เถอะ"
พ่ีชายส่ายหน้า และแล้วก็หล่ิวตานิด ๆ เมื่อ
สายตาเด็กสาวคนน้นั แลเลยมายงั ตน ฝ่ ายน้นั ตวดั ตากลบั
ทนั ที
"เอา้ กลบั ก็กลบั หวานใจเห็นเราแลว้ เป็ นอนั ว่า
ใชไ้ ดไ้ ม่เสียเที่ยว"
นอ้ งชายทาหนา้ เฉย ขณะนง่ั รอพ่ีชายชาระเงินก็
ไม่พยายามท่ีจะเหลือบแลไปทางโต๊ะน้ันอีก ด้วย
ความรู้สึกท่ีบอกไม่ถูกว่า ทาไมจึงเกิดคร้ันคร้ามมิกล้า
มองหน้าเด็กสาวผูน้ ้นั อาจจะเพราะถอ้ ยคา "หวานใจ" ที่
พ่ีชายยดั เยยี ดใหก้ ไ็ ดล้ ะมงั
แต่แลว้ เม่ือลุกข้ึนจะเดินออกจากร้าน ใจของเขาก็
เตน้ ต๊ึกตกั ข้ึน เมื่อผูพ้ ่ีชายเกิดเดินอ้อมไปทางโต๊ะโน้น
แทนท่ีจะออกประตูทางที่ใกลก้ ว่า มิทนั จะออกปากเรียก
เสี ยงแจ่มใส ประหน่ึงดีอกดีกใจของพ่ีชายก็ดังข้ึน
เสียก่อน

วาสนา ๔๐๙

"โอ.้ ..คุณปิ ยะเจอกนั อีกจนได"้
"ว่าที่พ่อตา" ท่ีพ่ีชายยกให้เงยหนา้ ข้ึนเลิกคิ้ว ชวั่
ครู่ กย็ มิ้ กวา้ ง พลางลุกข้ึนยนื ยนื่ มือใหอ้ ยา่ งคนเจนสังคม
"สวสดีครับ"
"โลกกลมจริง ๆ นะครับ"
วายพุ ูดพลางหวั เราะ
"หนีไม่พน้ คุณปิ ยะสักที ออ้ คุณ.....หนู....ไม่ได้
พบกนั เสียนานสบายดีหรือครับ ?"
ปิ ยาภรณ์ ผอ่ นลมหายใจชา้ ๆ เพ่ือกดความโกรธ
ท่ีพุ่งข้ึนมา คาขาน "คุณ... " แลว้ เวน้ ชว่ั ขณะราวกบั ลงั เล
วา่ ควรเรียกประการใดก่อนจะตามดว้ ย "หนู" ดูจากสีหนา้
น้นั เธอก็รู้วา่ คนพูดมีเจตนาที่จะลอ้ เลียนแน่ แต่ยงั ไม่ทนั
คิดจะโตต้ อบอยา่ งไร บิดาก็แซงพดู ข้ึนวา่
"คุณวายแุ ละเออ้ คุณ...."
"มารุตครับ"
วายุต่อให้ นายปิ ยะจึงกล่าวต่อว่า "นี่ ท่าน
รัฐมนตรีชนะ อาศรรักษ์ คงเคยได้ยินช่ือเสียงท่านนะ
ครับ ?"
" ครับ"

๔๑๐ มาลยั รกั

ราชกฤษฎีกาคนพี่ หนั มากม้ ศีรษะใหแ้ สดงถึง
ความคารวะ แลว้ กพ็ ดู ยมิ้ ๆ "ไดย้ นิ แน่ซิครับ ทา่ นออกมี
ชื่อเสียง อยา่ งนอ้ ย ๆ คุณพอ่ ผมทา่ นกเ็ คยปรารภอยากเขา้
หุน้ คา้ ขายดว้ ยน่ะฮะ"

คนฟังยงั ไม่ทนั ไดค้ ิดโกรธต่อคาพูดเคลา้ หวั เราะ
น้ัน คนพูดก็ชิงก้มศีรษะให้อีก เสี ยงพูดก็อ่อนน้อม
ยง่ิ ข้ึนไปอีก

"รู้สึกเป็นเกียรติอยา่ งสูงสุดครับผม ท่ีไดม้ ีโอกาส
รู้จกั ทา่ น"

มารุตพยายามฝื นยิ้มท้งั ๆ ท่ีไม่สบายใจนักเมื่อ
"ว่าที่ ฯ" เหลือบตามองดูเขาพร้อมกับผายมือเป็ นเชิงช้ี
ชวนใหน้ งั่ หากแตพ่ ี่ชายชิงพดู ข้ึนวา่

"แหม เสี ยใจอย่างยิ่งครับ เราบังเอิญอ่ิมกัน
เสียเเลว้ และจะตอ้ งรีบไปธุระให้คุณแม่ดว้ ย ขอบพระคุณ
มากครับ"

ดงั น้นั เมื่อพ่ีชายบอกลา เขาจึงรีบจ้าตามไปคิด ๆ
ราวกบั กลวั จะถูกปล่อยทิ้งไวอ้ ีก พอข้ึนนงั่ บนรถเรียบร้อย
พ่ชี ายก็หนั มาเบป้ าก

วาสนา ๔๑๑

"หวานใจไม่มองนายเลยน่ีหว่า ฉันอุตส่าห์พา
นายแวะเขา้ ไปแลว้ เชียว เออ....วา่ ไง จะอาบน้าหรือเปล่า
?"

และโดยไม่ต้องรอคาตอบ รถก็กระชากฉิว
ออกไปเสียแล้ว โดยท่ีผู้เป็ นน้องรู้ดีว่า คาถามน้ันไม่
ตอ้ งการคาตอบ ถึงอย่างไรพี่ชายก็ไม่มีวนั เปลี่ยนความ
ต้งั ใจแน่....!

ส่วนทางดา้ นภายในร้านอาหาร รัฐมนตรีชนะ อา
ศรรักษ์ ขมวดคิ้วมองตามหลงั ชายหนุ่มผูน้ ้นั พลางพึมพา
อยา่ งไม่สบ อารมณ์

"นี่น่ะหรือลูกชายเจา้ คุณกฤษฎีกา เช้ือไม่ทิ้งแถว
น่ี ?

นายปิ ยะมิได้ตอบรับ หรือปฏิเสธนอกจากยิ้ม
น้อย ๆ เช่นเดียวกบั ลูกสาวท่ีมิได้แสดงความสนใจเลย
แมแ้ ตน่ ิด แตท่ ี่แทก้ าลงั เง่ียหูฟังเตม็ ท่ี

"แต่ดูจะร้ายกว่าพ่อ.....ท่าทางอย่างกบั ไอก้ ุ้ย....
นอ้ งชายเสียอีกซ่ือ ๆ เซ่อ ๆ"

คราวน้ีปิ ยาภรณ์อดยิ้มมิได้ นึกถึงภาพ "ซื่อๆ
เซ่อๆ" เมื่อก้ีแลว้ ก็นึกขนั ในใจ อย่างเห็นจริงกบั ถอ้ ยคา
เปรียบเปรย น้นั !

๓๐...

"อุแมเ่ จา้ น่ีขา้ ฝันไปหรือเปล่านี่ ?"
เสียงอุทานโดยไม่เก็บงา ทาให้บรดาสาว ๆ ที่
ลอ้ มหนา้ ลอ้ มหลงั อยตู่ า่ งกอ็ มยมิ้ ไปตาม ๆ กนั และยงิ่ เม่ือ
เห็นสีหน้าสองหนุ่มผูถ้ ูกทกั คนท่ีเส้นต้ืนหน่อยก็ถึงกับ
ปล่อยคิก
วายุหันมาหลิ่วตากบั น้องชายดงั จะบอกว่า "ว่า
แลว้ ไหมล่ะ" ก่อนจะหันไปหวั เราะหน้าเป็ น ขณะคลาน
เขา่ เขา้ ไปอยา่ งคล่องแคล่ว ปากกว็ า่
"แหม ถา้ คุณยา่ เห็นผมในฝันละคงไมด่ ีแน่
พูดไปแลว้ ถึงไดร้ ู้ตวั วา่ พลาดไปถนดั ใจ เพราะผู้
เป็นยา่ กระแทกเสียงตามมาทนั ที

วาสนา ๔๑๓

"ก็จะให้เห็นทางไหนล่ะยะ มีหลานอย่างแก ถ้า
ไม่ฝันเห็นละไม่มีทางไดเ้ ห็นแน่ แลว้ วนั น้ีนึกยงั ไงข้ึนมา
ไม่มีท่ีไหนแล้วละซิ....แลว้ นั่นเจา้ อู๊ด จะยืนค้าหัวย่าอยู่
อยา่ งน้นั เรอะ ?"

ท่านหันไปแหวหลานชายคนเล็ก เด็กหนุ่มจึง
จาตอ้ งคลานโหยง่ ๆ ตามเขา้ อยา่ งไม่เต็มใจนกั ซ่ึงผูเ้ ป็ น
ยา่ ก็คงรู้ใจเพราะหนั ไปไล่บริวารทนั ที

"นี่คุณสาว ๆ ยา้ ยขา้ วของไปทาต่อขา้ งล่างซิจ๊ะ
หลานชายฉนั เขาเหนียม"

แต่หลานชายคนโตไม่ยกั เหนียมเพราะหันไป
ทกั ทาย เดก็ สาวคนที่แกม้ แดงเป็นพวงวา่

"ไงต๋อย สบายดีหรือ โตเป็นสาวแลว้ นี่เรา ?"
เจา้ หล่อนคนน้ันแก้มแดงข้ึนอีกเป็ นเท่าตวั อาย
มว้ นตว้ นแต่พอเหลือบไปเห็นดวงตาหญิงชราก็กม้ หน้า
กม้ ตาคลานออกไป อยา่ งรวดเร็ว
ผเู้ ป็นยา่ เล่ือนป้านน้าชามารินก่อนจะยกข้ึนจิบชา้
ๆ ตาก็พจิ ารณาหลานชายไปพลาง เป็นนานจึงถามวา่
"นังแม่แกสบายดีเรอะ ? ไปเอกเขนกเป็ น
คุณหญิงสมใจ เขาเเลว้ นี่"
"ก.็ ...ตามอตั ภาพครับ"

๔๑๔ มาลยั รกั

หลานชายคนโตตอบเรื่อย ๆ ดงั ไม่ใส่ใจนกั แต่
ขณะที่มือหยิบโน่นจบั นี่ราวกบั คนมืออยูไ่ ม่สุขน้นั ในใจ
ก็ใหน้ ึกสมเพชมารดาข้ึนมาเป็ นคร้ังแรก ผูเ้ ป็ นยา่ ทาเสียง
ข้ึนจมูก

"คนบา้ ยศ.... นี่ถา้ ไม่ไดล้ ูกชายฉนั ก็คงยงั นงั หน้า
ขาวเป็นเถา้ แก่เน้ียอยทู่ ี่สาเพง็ หรอก"

"อา้ ว แลว้ ใครจะเขียนเช็คให้ผมให้คุณพ่อละฮะ
?" วายทุ าเสียงซื่อพูด "แลว้ ตึก" นิวราชกฤษฎีกา ก็คงไม่มี
ดว้ ยละชิฮะ"

ผเู้ ป็นยา่ คอ้ นขวบั แหวเสียงดงั ข้ึนกวา่ เดิมวา่
"รวยสักเท่าไหร่เชียว ก๊กสาเพ็งแค่น้นั .....ไอต้ ึก
บ้าน่ันเป็ นเพราะพวกแกสาระแนอยากมีบ้านใหม่กัน
ต่างหาก เชอะหรูหราตาย....มีแต่บา้ นไพร่ลอ้ มหน้าลอ้ ม
หลงั "
มารุ ตเหลือบตามองพี่ชายด้วยสี หน้าออกเสี ยใจ
แต่ฝ่ ายน้ันยงั คงยิ้มเรื่อย ๆ ริมฝี ปากออกแดงอนั ผิดจาก
ลกั ษณะชายอ่ืน ๆ ซ่ึงเห็นไดช้ ดั เนื่องจากเป็ นคนผิวขาว
ประกอบกบั เคราเขียวจาง ๆ ท่ีส่วนรอบแยม้ ออกเป็ นรูป
ยมิ้ ที่มกั ปรากฎใหเ้ ห็นไดช้ ดั เจนท่ีสุดบนใบหนา้ ซ่ึงมกั ทา
ให้ผพู้ บเห็นลงความเห็นไปเป็ นวา่ "ทะล่ึง" หรืออยา่ งเบา

วาสนา ๔๑๕

ก็แค่ "หน้าเป็ น" แต่มารุตกลบั รู้ดีว่าแทจ้ ริงรูปยิ้มน้ีเอง
ต่างหากที่เป็ นทางออกท่ีดีท่ีสุดของอารมณ์ผูพ้ ่ี เพราะไม่
ว่าเจา้ ตวั จะอยู่ในสถานการณ์ใด ๆ ก็มกั จะยิ้มอยู่เช่นน้ี
เสมอ จะมีกแ็ ต่แววตาเทา่ น้นั ท่ีผนั ผวนไปตามอารมณ์ท่ี
แทจ้ ริง...

"เมื่อก้ีกุณยา่ กาลงั ทาอะไรอยคู่ รับ ?"
มารุตถามเสียงอ่อน ๆ แมจ้ ะรู้คาตอบล่วงหนา้ วา่
จะเป็นฉนั ใด แตก่ ค็ ิดวา่ ดีกวา่ ใหพ้ ีช่ ายเป็ นผถู้ าม คาตอบที่
คิดวา่ จะไดร้ ับกค็ ือ
"ทาบา้ ๆ บอ ๆ ตามประสาคนแก่น่ะซิยะ เเก่เเลว้
น่ี ไม่มีประโยชน์กับใครแล้ว ลูกหลานก็ไม่ต้องพ่ึงพา
อาศยั แลว้ กต็ อ้ งนงั่ บา้ ไปคนเดียวอยา่ งน้ีแหละ"
"คุณยา่ เหงามากหรือฮะ ?"
คาถามท่ีมารุตกลวั วา่ พช่ี ายจะถามแตแ่ รกก็ถูกถามข้ึนจาก
ตลบั สีเหลียมเล็ก ๆ ในมือท่ีกาลงั กม้ หนา้ แกะน้นั ถอดนี่
ชุลมุน ราวเป็ นคาถามที่ไม่ไกต้ ้งั ใจต้งั ใจถามสักนิด ผเู้ ป็ น
ยา่ ตาเขียว
"อา้ ว ก็ผมเห็นคุณยา่ บน่ "
วายแุ ยง้ แตแ่ ววตาอ่อนโยนลงแลว้ ก็พูดเป็ นทีเล่น
ทีจริง "ถา้ เผอ่ื ยงั ไง ผมจะไดห้ าคนมาอยเู่ ป็นเพื่อน... "

๔๑๖ มาลยั รกั

"โอ๊ะ คนของแก.....ขืนมาอยฉู่ ันจะไดต้ ายเร็วข้ึน
นี่ แน่ะแก เจ้าอ๊อด ข้าขออะไรแกอย่างนะ แกจะ
สามะเลเทเมาแค่ไหนก็เถอะ ขออย่าให้มีราชกฤษฎีกาท่ี
เกิดจากนงั พวกโมเตถ็ เลยนะขอเสียที"

"ผมสญั ญาแลว้ ก็ตอ้ งเป็นไปตามสญั ญาซิครับ"
หลานชายตอบเรื่อย ๆ แต่พอเห็นสีหน้าเครียด
น้นั ก็อดที่จะพูดยว่ั มิได้
"แตถ่ า้ มีก็ดีนี่ฮะ คุณยา่ จะไดห้ ายเหงา... "
"ก็ลองดูซิ ขา้ ไม่โยนมนั ออกนอกบา้ นก็ให้มนั รู้
ไป หรือ...แกแอบไปมีไวแ้ ลว้ ...หา ...?"
ตอนทา้ ย ผูเ้ ป็ นย่าน้าเสียงร้อนรนข้ึน ขณะขยบั
แวน่ เขมน้ มองท่าทางเร่ือยเฉ่ือยน้นั อยา่ งระแวง มารุตเองก็
พลอยหน้าต่ืนไปด้วย เพราะร้อยวนั พนั ปี ไม่เคยได้ยิน
พี่ชายชวนมาเย่ียมคุณย่ามาก่อนเลย เม่ือพี่ชายมาชวนก็
แปลกใจเหมือนกนั แต่ก็ไม่ทนั คิดไกลถึงขนาด ต่อเม่ือ
คุณยา่ ทกั จึงไดส้ ะกิดใจ แต่ชวั่ ครู่ก็ถอนหายใจโล่งอก เมื่อ
พีช่ ายทาเสียงลอ้ ๆ ตอบวา่
"ผมยงั ไมแ่ ต่งงานจะมีไดอ้ ยา่ งไรครับ หรือคุณยา่
อยากไดเ้ หลน ?"
"ฉนั ไมอ่ ยากไดล้ ูก ของแกหรอก"

วาสนา ๔๑๗

คุณยา่ ตอบโดยไม่มีเยื่อใยพลางหยิบเครื่องหมาก
ของท่านข้ึนมาจัดเป็ นคาใส่ ปากเค้ียวช้า ๆ ดวงตา
เบ้ืองหลงั แวน่ ขาวใสจบั อยทู่ ่ีดวงหนา้ ท้งั สอง ดว้ ยแววตา
ท่ีอ่านได้ไม่ยากนัก สาหรับคนเข้าอารมณ์ผูค้ ุ้นอยู่กับ
อานาจยศศกั ด์ิ จนไมจ่ าเป็นตอ้ งเก็บงาอารมณ์อยา่ งท่านวา่
มีความพอใจท่ีหลานชายมาคลุกคลีอยู่ด้วย แต่ท่านเป็ น
คนปากกับใจไม่ตรงกันอย่างไรก็อย่างน้ัน เพราะท่าน
กระแทกเสียงต่อวา่

"ฉันอยากไดล้ ูกเจา้ อู๊ดคนเดียวลูกของคนเสเพล
อยา่ งแกไมต่ อ้ งการ !"

มารุตมองตาพ่ีชายอยา่ งตกใจ แต่วายกุ ลบั หวั เราะ
ชอบใจ

"ถึงว่าซิครัรับ ลูกผมคงไม่ได้เป็ นราชกฤษฎีกา
เพียวร์ ๆ แน่"

"ทาไมพูดอยา่ งน้นั ล่ะฮะ ?" มารุตตาหนิ "พี่หญิง
ไดย้ นิ เขา้ อาจจะเสียใจ"

ผู้เป็ นย่าค้อนอย่างหม่ันไส้ ร้ องขัดก่อนที่
หลานชายคนลก็

๔๑๘ มาลยั รกั

"ไฮ้ เจา้ อู๊ด แกก็งมงายไปไดใ้ ครเขาจะยกลูกสาว
ให้พ่ีแกถึงแม่หญิงนนั่ จะรักพ่ีแกใจจะขาด แต่พ่อแม่เขามี
นะยะ ลูกคนดี ๆ"

"ทาไมฮะ พ่ีออ๊ ดเป็นยงั ไง?"
วายุมองกิริยาน่ิวหนา้ ของนอ้ งชายอยา่ งขนั ๆ แต่
ในขณะเดียวกนั ก็มีความรู้สึกต้ืนตนั ในความเจ็บร้อนแทน
เขาอยู่ดว้ ย เขาตอ้ งยอมรับวา่ แมเ้ ขาจะเป็ นอย่างไรก็ตาม
สิ่งเดียวที่ยึดเหนียวใจ เขาไวต้ ลอดมาก็คือนอ้ งชายคนน้ี
และหญิงน้อย....ไม่ใช่พ่อแม่บังเกิดเกล้าหรื อใคร ๆ
ท้งั สิ้น เพราะพวกท่านต่างหากท่ีทาให้ เขาเกิดความรู้สึก
อยากกระโจนลงไปนรกมากกวา่ จะอยูบ่ น "วิมาน" ที่ท่าน
เสกสรรให้
"จะเป็นยงั ไง....?"
วายุตอบเสียเองด้วยอาการหัวเราะไปพลางราว
กบั ไม่รู้สึกหรือใส่ใจในประโยคเม่ือครู่ "ก็ดีมากนะซิ อู๊ด
เอย๊ เอ..นี่แม่ราพึงตน้ หอ้ งหายไปไหนครับน่ี ?"
"กลบั ไปอยกู่ บั ผวั "
คุณยา่ ตอบเสียงสบดั ๆ จนวายแุ อบขนั ในใจ "คุณ
ยา่ นี่สาว ๆๆ คงน่าดู"

วาสนา ๔๑๙

"ท้งั น้นั แหละ ไม่วา่ ถูกเตา้ บ่าวไพร่ ปี กกลา้ ขา
แขง็ กนั แลว้ ท้งั น้นั นี่ แม่สาวงาม ยนื ลบั ๆ ล่อ ๆ หาอะไร
ยะ ?"

เสียงบ่นของท่านสะดุดลงเปล่ียนเป็ นแวด้ ข้ึนลน่ั
อย่างคนอารมณ์ไม่ดี สองหนุ่มจึงเหลียวมองตามเสียงก็
พบว่า 'สาวงาม' ของคุณย่าหน้าเผือดลงขณะตะกุกตะกกั
เรียนข้นั วา่

"จะใหต้ ้งั ของวา่ งท่ีไหนเจา้ คะ ?"
"ก็ทุกทีเคยต้งั ที่ไหนล่ะยะ ?"
"ทุกที...ท่านเรียก.....ข้ึนมาบนน้ี....."
แมส่ าวงามหนา้ จืด และก็ย่ิงจืดลงไปอีกดว้ ยเสียง
แหวบวกกบั ท่าทางกราดเกร้ียวน้นั
"แกไม่เห็นรึวา่ หลานฉนั มา นงั เด็กโง่"
"ผมไมอ่ ยรู่ ับทานหรอกครับคุณยา่ ..."
หลานชายคนเล็กขดั ข้ึนเรียบ ๆ วายุเองก็ ถึงกบั
เลิกคิ้ว เพราะไม่รู้ว่านอ้ งชายมีธุระสาคญั ที่ไหน และดว้ ย
คาดคิดไม่ถึงวา่ นอ้ งชายจะกลา้ คุณยา่ ขมวดคิ้วปับ
"ทาไม เกิดจะโยกโยอ้ ะไรข้ึนมาอีกล่ะ ?"
"ผมนดั กบั เพื่อนไวค้ รับ"

๔๒๐ มาลยั รกั

มารุตช้ีแจงอยา่ งออ่ นนอ้ ม แต่พี่ชายดูปราดเดียวก็
รู้วา่ เจา้ ตวั ยนิ ดีโกหกเสียยงั ดีกวา่ อยใู่ นที่น้นั อีกตอ่ ไม.่ ..

"นดั เพือ่ นไวท้ ี่ไหนยอดชายหวงั วา่ คงจะไม่ใช่แม่
กบหยองกรอดน้นั นะ ?"

อาการนิ่วหนา้ ของนอ้ งชายจึงคลายลงต่อสมญาท่ี
พ่ชี ายต้งั ใหเ้ ดก็ ผหู้ ญิงคนน้นั

"ไม่ไดน้ ัดหรอกฮะ โกหกคุณย่าไปอย่างน้ันเอง
ไม่รู้เป็นไง ผมทนฟังท่านต่อไปไม่ไหว... "

"คนฮาร์ทชิคกอ็ ยา่ งน้ีแหละหงุดหงิดร่าไป"
วายสุ รุปอยา่ งง่ายดาย แต่นอ้ งชายตาโต
"อะไรฮะฮาร์ทซิค ? รู้สึกพ่อี อ๊ ดจะปักใจมากไป"
"ออ้ ไม่จริงง้นั สิ ?"
วายุหันมายอ้ นถามเรียบ ๆ แววตาขรึมลง และ
เมื่อเห็นสีหนา้ อึกอกั น้นั เขาจึงกล่าวต่อชา้ ๆ แต่ชดั เจนทุก
ถอ้ ยคา
"รู้ไหม วา่ ฉนั อยากใหน้ ายรู้จกั รักผหู้ ญิงสักคนมา
นานเทา่ ไรแลว้ เดี๋ยวๆ นายอยา่ คิดวา่ ฉนั อยากให้นายระยา
อย่างฉนั หรอกนะ ฉนั เพียงเต่อยากให้นายเป็ นผูใ้ หญ่เต็ม
ตวั เทา่ น้นั ... "
"ทา่ ทางผมเด็กนกั หรือฮะ ?"

วาสนา ๔๒๑

สีหนา้ เด็กหนุ่มมีอะไรหลาย ๆ อยา่ งขณะถามข้ึน
เบา ๆ พีช่ ายหวั เราะอยา่ งพยายามไมจ่ ริงจงั มากนกั

"ทาทางไม่เด็ก แต่ใจเด็ก......เพิ่งรู้จักชอบเชา
ไมใ่ ช่ เรอะ ?"

"โธ่ นี่คิดวา่ ผมชอบยายคนน้นั จริง ๆ หรือฮะ ?"
"ฮ่ือ ถึงไม่ชอบก็อยากให้ชอบ ไม่รู้เป็ นยงั ไง พอ
เห็นแวบ่ เดียวสงั หรณ์มนั บอกวา่ นอ้ งสะใภเ้ ราแหง ๆ เอ....
น่ีนายจะไปไหนฉนั จะไปวงั สุขฯ ไปดว้ ยกนั ไหมล่ะ ?"
"ไม่ละฮะ ไวว้ นั หลงั ดีกวา่ พี่อ๊อดช่วยไปส่งผมท่ี
บา้ นเจา้ ดว้ งท่ีไดไ้ หมล่ะฮะ ?"
"บ้านเจ้าด้วง ? อ้อ ที่มีน้องสาวเป็ นเพื่อน
นอ้ งสะใภฉ้ นั น่ะเรอะ ?"
พดู ไปแลว้ กน็ ึกขนั เมื่อนึกถึงเด็กสาวท่ีตนตู่มาให้
นอ้ งชายด้ือ " ตาจึงเป็นประกายขณะคิดหมายมนั วา่
"เป็ นนอ้ งสะใภจ้ ริง ๆ จะยว่ั ใหห้ นา้ หงิกท้งั ปี ท้งั
ชาติเลยแมก่ บ"
มารุตรับคา พ่ชี ายจึงลอ้ วา่
"ไปดกั ที่โน่นไม่เจอหรอก อู๊ดสู้ไปดกั ที่บา้ นเขา
จะชวั ร์เสียกวา่ "
"พี่ออ๊ ดน่ี !"

๔๒๒ มาลยั รกั

มารุ ตชักโมโห แต่ที่แท้เป็ นเพราะคาพูดน้ัน
บงั เอิญมากระทบใจเขาเขา้ อยา่ งจงั ตา่ งหาก....

พอรถพ่ีชายเล้ียวกลบั ออกไป มารุตก็หยุดลงั เล
มองตวั ตึกโอฬารหลังน้ันอย่างตดั ตินใจไม่ถูก ช่ัวครู่จึง
ตดั สินใจเดินตามถนนซีเมนตก์ วา้ งไปชา้ ๆ พอใกลต้ วั ตึก
ก็มีใบหน้าเล็กๆ โผล่ออกมาจากช่องหนา้ ต่าง"พร้อมกบั
เสียงทกั ดงั ลน่ั จน ไม่น่าเช่ือวา่ จะเป็ นเสียงของหนา้ เล็ก ๆ
น้นั

"โอโฮ พี่ฮูด๊ ! ลมอะไรหอบมาคะ ?"
มารุตอีกอกั เหลือบมองร่างเล็กในชุดกระโปรง
ยาวกรอมเทา้ เป็นดอกดวงเลอะไปหมด พลางยมิ้ แหง้ ๆ
"ดว้ งไมอ่ ยหู่ รือครับ ?"
"เเหม..... ""
เนาวรัตน์ทากิริยาคอ้ นน้อย ๆ แต่พองาม "นึกวา่
มาหาต๋ิว อยคู่ ่ะะเชิญ........ทาไมไมช่ วนกบมาดว้ ยล่ะคะ ?"
"ถามแปลก" มารุ ตอุทานใจ แต่ก็ชอบ ๆ ใน
คาถามน้นั อยูเ่ หมือนกนั แต่ก็ไม่ตอบจ นอกจากเดินตาม
หล่อนไปเงียบ ๆ จนเมื่อหล่อนนาเล้ียวไปทางดา้ นหลงั จึง
ถามข้ึนอยา่ งแปลกใจ

วาสนา ๔๒๓

"นายดว้ งอยู่ในสวนหรือฮะ ?" เนาวรัตน์หันมา
หวั เราะอยา่ งเปิ ดเผย "เปล่ค่ะ เด๋ียวจะข้ึนไปตามมาให้ ติ๋ว
คิดวา่ คุยกนั ในน้ีดีกวา่ บนบา้ น คุณพอ่ คุณแม่กาลงั ลมไม่ดี
ด้วย แล้วพี่อู๊ค ก็คงปลอดโปร่งใจกว่าอยู่บนบ้าน ไม่ใช่
หรือคะรอเดี๋ยวนะคะ เดี๋ยวตวั๋ ไปตามมาให"้

แลว้ หล่อนก็ว่ิงผละไป ทิ้งให้เด็กหนุ่ม มองตาม
พลางส่ายหนา้

"พูดอยา่ งกบั รถด่วน ไม่ยอมเบรคชซั สั ถานี"
คิดแลว้ ก็กลบั ไปเดินตามแผ่นอิฐท่ีวางเป็ นระยะ
ๆ คดเค้ียวเขา้ ไปในดงไมไ้ ผ่เหลืองท่ีข้ึนระเกะระกะไป
หมด เขา้ ไปอยตู่ รงกลางจึงเห็นวา่ ถูกวางเป็ นแนวไวอ้ ยา่ ง
สวยงามและเป็ นฉากธรรมชาติไปในตวั เพราะมีเก้าอ้ี
เหล็กดดั เป็ นหมู่วางอยู่เป็ นท่ีพกั ผ่อนที่น่าสบายมุมหน่ึง
ของบา้ นอีกดว้ ย
"ไอดียแจ๋วจริง ๆ บา้ นน้ี"
ยงั ไมท่ นั หยอ่ นกน้ ลงนงั่ เขาก็ตอ้ งหนั กลบั ไปอีก
เมื่อมีเสียงแตกหา้ วเปรย ๆ ข้ึนวา่
"นึกวา่ ใครที่ไหน...."
วา่ แลว้ เด็กหนุ่มเจา้ ของบา้ นก็เดินส่ายอาด ๆ เขา้
ไปกระแทกตวั นง่ั โดยไม่ยอมเอย่ เช้ือเชิญแขกสักคา

๔๒๔ มาลยั รกั

"มีธุระอะไร ?" ชัชวาลถามข้ึนห้วนๆ อีกจน
มารุตหน้าชา อดฉุนกึกในมารยาทแย่มาก ๆ น้นั มิได้ แต่
วนิ าทีต่อมาก็เขา้ ใจ เม่ือฝ่ ายน้นั หร่ีตาขณะเปรย ๆ ถามต่อ
อีก

"แลว้ คุณกบไม่มาดว้ ยหรือ ?"
มารุตจึงยิม้ อยา่ งใหเ้ ห็นถนดั วา่ เยาะ ปกติเขาก็ไม่
ค่อยชอบอุปนิสัยของเพ่ือนคนน้ีเป็ นทุนอยูแ่ ลว้ เนื่องจาก
ความเป็นคนข้ีคุย และนิสัยหยุมหยมิ คลา้ ยผหู้ ญิงคือ ชอบ
ก่อนแคะ นินทา จึงไม่รู้สึกลาบากใจในการที่จะยว่ั ให้
โกรธวา่
"เหม ถามอยา่ งกบั เราเป็นแฟนเขาง้นั แหละ"
ฝ่ ายน้นั ตาข่นุ มารุตมองแลว้ ก็นึกขนั เพราะเคยมี
คนกระเซา้ เพ่อื นคนน้ีเป็นกลอนมาแลว้ วา่
"ไมเ่ คยยมิ้ ไม่เคยแยม้ แถมตาขนุ่ "
แต่ก่อนท่ีจะมีการปะทะกนั ต่อไปก็มีเสียงแจว้ ๆ
ขดั ตาทพั เขา้ มาเสียก่อน
"อา้ ว ทาไมไมน่ งั่ ล่ะคะพี่อูด๊ ยนื อยไู่ ด.้ ..?"
"ก็เจา้ ของบา้ นไม่ไดเ้ ชิญนี่ครับ"
มารุตรายงานยมิ้ ๆ ซ่ึงถา้ พี่ชายมาเห็น ก็คงแปลก
ใจ อยู่ไม่น้อย เพราะเคยค่อนว่า "ไม่สู้คน" โดยไม่มี

วาสนา ๔๒๕

โอกาสรู้ว่า น้องชายไดเ้ ก็บเอาท่าทางที่เจนตาเจนใจของ
ตนมา "สู้บา้ งแล้ว โดยที่มารุตเองก็ไม่เขา้ ใจว่า ทาไมจึง
กล้า เห็นจะเพราะสีหน้าท่าทางกวนโมโหน้ัน หรือจะ
เพราะยายเดก็ ผหู้ ญิงคนน้นั .... "

"แหม พี่ด้วงนี่ !" เนาวรัตน์เอ็ดพ่ีชายเสียงเขียว
"ทาเป็ นเด็ก ๆ ไปได้ โมโหน้องแลว้ มาพาลเขกหรือคะ
ช่วยไปบอกเขาจัดขนมออกมาทีค่ะ ติ๋วเอามาได้แค่
น้าหวาน"

น่าแปลกท่ีชชั วาลลุกข้ึนไปทาตามแต่โดยดี แต่
เนาวรัตน์ก็ไม่ปล่อยให้แขกสงสัย โดยอธิบายหัวเราะ ๆ
วา่

"ไม่กลา้ หือหรอกค่ะ เป็ นหน้ีต๋ิวต้งั พะเรอเกวยี น"
วา่ แลว้ ก็ย่นื ถว้ ยน้าหวานไปให้ มารุตเอ้ือมมือไปรับ แต่ก็
ชะงกั เม่ือหล่อนมองตาเขา พลางถามดว้ ยน้าเสียงจริงจงั
ข้ึน

"พ่ีอูต๊ มีมีธุระอะไรหรือคะ"
"ไม่....ไม่มีฮะ คือผมผ่านมาธุระแถวน้ี เลยแวะ
เขา้ มาเยยี่ ม"
"ง้นั หรือคะ ?"
หล่อนลากเสียง แลว้ ก็พดู ยมิ้ ๆ ดงั ลอ้ เลียนวา่

๔๒๖ มาลยั รกั

"นึกวา่ มีเรื่องมาปรึกษา....."
"เรื่องอะไรล่ะฮะ ?"
เด็กหนุ่มตีหน้าเกอ้ โดยไม่รู้สาเหตุเหมือนกนั วา่
ทาไม จะตอ้ งเกอ้ หรือจะเพราะรอยยมิ้ และแววตาลอ้ เลียน
ของหล่อน และเพราะหล่อนเป็ นเพ่ือนของ "ยายคนน้นั "
เนาวรัตน์ชมอ้ ยตาคอ้ น
"ก็มีเร่ืองอะไรบา้ งล่ะคะ ที่พี่อู๊ดคิดวา่ ควรให้ติ๋ว
รับทราบ....?" และราวกบั จะเพิ่งคิดไดว้ า่ ไม่สมควรพูดเจา้
หล่อนจึงเปลี่ยนเร่ืองพดู อยา่ งรวดเร็ว
"เดี๋ยวพี่อูด๊ จะกลบั บา้ นเลยหรือเปล่าคะ ?"
"ฮะ ทาไมหรือฮะ ?"'
มารุตกาหน้าสงสัย และเม่ือหล่อนตอบ คาตอบ
ของหล่อนทาให้ท้งั เขาและพ่ีชายของหล่อนท่ีเดินกลบั มา
สมทบถึงกบั ชะงกั กึก หล่อนตอบส้นั ๆ
"ตวั๋ ขอตามไปดว้ ยคน !'

๓๑...

"นายมาหลอกอะไรนอ้ งสาวฉนั ?"
ชชั วาลยท์ าเสียงเคร่งเครียดถามเพอื่ นหนุ่ม หาก
เป็นนอ้ งสาวลืมตาโพลง ทุบแขนใหอ้ กั ใหญ่
"บ้าซิ พี่ด้วง ต๋ิวว่าจะขอตามไปบนนังกบตะ
หาก"
"อา้ ว ง้นั เหรอ... .?" พี่ชายอุทาน นยั น์ตาแจ่มใส
โดยฉบั พลนั "ง้นั ไปดว้ ยคนสิ"
แลว้ ก็หนั มายมิ้ กบั มารุตเป็นคร้ังแรก
"เฮย้ โดยสารไปคนนะอูด๊ "
มารุตมองหนา้ ‘อุดมสิว’ ของเพื่อนอยา่ งสุดแสน
จะหมน่ั ใส้ ยกั ไหล่พลางตอบหว้ น ๆ วา่
"กนั ไมม่ ีรถ ไมไ่ ดเ้ อามา"

๔๒๘ มาลยั รกั

"ง้ันกันเอาไปเองก็ได้" ชัชวาลกลับเป็ นคน
สปอร์ตไปอย่างไม่น่าเช่ือพลางขยบั ตวั ทาท่าจะกระโดด
ไป หากผูเ้ ป็ นแขกชิงพูดข้ึนเร่ือย ๆ เหมือนไม่ต้งั ใจให้ได้
ยนิ วา่

"คุณกบออกไปธุระกบั คุณพอ่ ถา้ ไปคงไม่เจอ.. "
"นายรู้ได้ยังไง ?" ชัชวาลย์หันกลับมาช้า ๆ
หนา้ ท่ีบานเม่ือครู่งอกลบั เขา้ ที่เดิม มารุตเลิกตวั ตอบยิม้ ๆ
วา่
"ก็เพ่ิงเจอที่ร้านอาหารเม่ือก็น่ีไม่ง้ันไม่กล้าพูด
หรอก"
"คงไปไม่นานหรอกค่ะ" เนาวรัตน์ขดั ข้ึนอย่าง
ราคาญ ๆ เพราะไปมหาวทิ ยาลยั แต่.....ความจริงพ่ีดว้ งไม่
เห็นจะน่าเดือดร้อนต๋ิวไปของตวั๋ จะเจอหรือไม่เจอก็
ไม่ใช่ธุระ.....พี่อู๊ด นงั่ กินขนมไปพลาง ๆ ก่อนไดไ้ หมคะ
ต๋ิวขอไปเปล่ียนเส้ือประเด๋ียว"
ประโยคน้นั เป็ นประโยคกนั ท่าพี่ชายโดยสินเชิง
ชชั วาล ชาเลืองคอ้ นตามร่างนอ้ งสาวไปอย่างแคน้ ๆ แต่
พอหันกลบั มา สบตากบั สหายเขาก็ยกั ไหล่ เบป้ ากนิด ๆ
ดงั ไมเ่ คร์ พึมพาวา่

วาสนา ๔๒๙

"เร่ืองอะไรจะปล่อยให้ไปกับนายสองคน น่า
เกลียด !"

มารุตยมิ้ อยา่ งรู้ทนั ขยบั ปากจะโตต้ อบ แต่ก็กลบั
ใจจึงเพียงแต่ทาท่ายิ้ม ๆ พลางหยิบถวั่ ลิสงในขานข้ึนมา
ใส่ปากเค้ียวช้า ๆ ซ่ึงเขารู้ดีว่ากิริยาอย่างน้ี ก่อความเดือด
ดาลให้เจา้ ของบน้ มากกว่าคาพูดเป็ นไหน ๆ และก็เป็ น
ความจริง เพราะชชั วาลน่ิวหน้า มองเขาดว้ ยสายตาขุ่น ๆ
แต่กไ็ ม่ไดว้ า่ อะไร จะดว้ ยเพราะมารยาทเจา้ ของบา้ น หรือ
เพราะเกรงน้องสาวก็ไม่รู้แน่... เป็ นคร้ังแรกที่นายราช
กฤษฎีกาเกิดความรู้สึกคึกคกั สนุกในการยว่ั แหยค่ น อยา่ ง
น้ีละมงั ท่ีพี่ชายเคยบอกวา่ อยากให้เขาเป็ นบา้ ง...ดูท่านาย
ชชั วาลยเ์ ขาก็รู้ดีดว้ ยเชิงชายว่า ชัชวาลยก์ าลงั จบั เขาเป็ น
คู่แข่งในการรณรงค์ เพ่ือผูห้ ญิงคนน้นั และเขาก็ยินดี จะ
ร่วมรณรงคเ์ สียดว้ ย....

ความมีรสชาติของชีวติ ลูกผชู้ ายอยทู่ ี่ตรงน้ีเอง....
เนาวรัตน์ กลบั ออกมา ใหมด่ ว้ ยชุดที่มารุตเหลือบ
ตามองแต่แรกโดยไม่ต้งั ใจ ตอ้ งหันไปมองซ้าอีกคร้ังเพ่ือ
ความแน่ใจแตด่ ูผเู้ ป็นพ่ชี ายของหล่อนจะ ไม่สนใจมากไป
กวา่ คอยจบั ทา่ ทีของสหาย แทบทุกอิริยาบถ
"ไปกนั หรือยงั ล่ะคะพ่ีอูด๊ ชา้ นกั จะค่าเสียก่อน ?"

๔๓๐ มาลยั รกั

"ไปชิฮะ"
มารุตลุกข้ึนอยา่ งกระฉบั กระเฉง โดยไม่พยายาม
สารวจรองเท้าลวดลายสวยสดของหล่อนว่าเป็ นรู ป
อะไรบา้ ง ชชั วาลยล์ ุกข้ึนตามพร้อมกบั บอกนอ้ งสาวอยา่ ง
ใจดีท่ีสุกวา่
"คอยอยตู่ รงน้ีแหละ เด๋ียวพ่ไี ปเล้ียวรถมาให"้
แลว้ ก็ ผละไปทนั ที โดยไมย่ อม ปล่อยโอกาส ให้
นอ้ งสาวอา้ ปากไดท้ นั ...
มารุตจรดฝี เทา้ อย่างแผ่วเบา เม่ือเปิ ดประตูห้อง
เขา้ ไป เนื่องจากมารดาได้บอกเขาด้วยน้าเสียงประชด
ประชนั หากแต่ระคนความสงสัยในทนั ที เม่ือเขายา่ งเทา้
เขา้ มาในบา้ นวา่
"วนั น้ีพระพ่ีชายแกกลบั มาแลว้ ละย่ะ ท่าจะเกิด
ธาตุวปิ ริตข้ึนมาละะมงั ข้ึนไปดูหน่อยซิ"
เขาเองยงั ถึงกบั ลืมตวั เบิกตากวา้ งอย่างแปลกใจ
เช่นกนั แตเ่ มื่อนึกข้ึนไดจ้ ึงทายมิ้ เฉย จากน้นั ก็ค่อย ๆ เลี่ยง
ข้ึนไปด้วยคิดว่าพ่ีชายจะต้องมีอะไรสักอย่างท่ีอยาก
ปรึกษาเขาเป็ นแน่ แต่ก็ผิดคาดเพราะห้องขา้ งเคียงอนั เป็ น
ห้องของพ่ีชายปิ ดไฟเงียบกริบ ซ่ึงถา้ ไม่รู้จากมารดาว่า
กลบั มาแลว้ กค็ งเหมือนเช่นเคยก็คือยงั ไมก่ ลบั มา

วาสนา ๔๓๑

แต่เมื่อเอ้ือมมือไปเปิ ดไฟ มารุตก็ตอ้ งสะดุง้ จนสุดตวั เม่ือ
มีเสียงพดู ข้ึนเบา ๆ วา่

"นึกวา่ ฉนั นอนแลว้ หรือ ?"
"พี่ออ๊ ด !"
เด็กหนุ่มถอนหายใจเยือก เมื่อหันขวบั ไปทาง
เสียงน้นั จึงเพ่ิงสังเกตเห็นควนั บุหร่ีลอยเป็ นทางขาวบน
เตียงนอนของเขา
"ทาไมมานอนเงียบ ๆ อย่างน้ีค่ะฮะ เล่นเอาใจ
หายหมด ? "
วายหุ วั เราะเบา ๆ พลางยนั กายลุกข้ึนนงั่
"มาคอยนายน่ะซิ ไง.....ไปถึงไหนมา กลบั เอาเสีย
มืด ?"
"มีอะไรหรือฮะ ?" เขาถามเรียบ ๆ แม้ในใจจะ
ยอ้ นวา่ "กด็ ีกวา่ กลบั เอาสวา่ งละน่า"
พร้อมกนั น้นั ก็เอ้ือมมือไปกดไฟแชะ ห้องสว่าง
จา้ ข้ึนจนนนั ยต์ าพร่าไปชวั่ ขณะเน่ืองจากเพ่งมองในท่ีมืด
มาก่อน แต่เมื่อเห็นหน้าพี่ชายชัดประกอบกบั อาการคีบ
บุหรี่จอ่ คา้ งอยเู่ ช่นน้นั ก็นึกสะกิดใจเลก็ นอ้ ย
"เป็นไง....อาบน้าแลว้ รู้สึกเลือดลมวงิ่ ดีไหม?"

๔๓๒ มาลยั รกั

ถ้าสีหน้าแววตาจะเป็ นเช่นทุกคร้ังท่ีถามเร่ือง
เช่นน้ี เด็กหนุ่มก็คงหนแดงอีกเป็ นแน่ หากแต่คราวน้ี
ท่าทางคนถามดูจิตใจจะห่างไกลจากคาถามเต็มทน มารุต
จึงไมร่ ู้สึกอะไรกลบั หวั เราะเสียอีก

"วงิ่ ซิฮะ ปร๊าดเลย แทบจะแจกหมดั ยายดอกเตอร์
เขา้ ให้ อีกดว้ ย"

"อา้ ว ทาไมล่ะ?"
พช่ี ายเลิกคิ้วอยา่ งขนั ๆ และพอเห็นอาการคอหด
บิดเน้ือบิดตวั ของนอ้ งชายก็หวั เราะเสียงดงั
"ใหม่ ๆ ก็อยา่ งน้ีแหละ กลวั อีกหน่อยนายจะไม่
คิดแจกหมดั น่ะซิ ถา้ ยงั ไงก็อยา่ ใหเ้ ลยเถิดมากนกั กแ็ ลว้ กนั
ฉนั ไมอ่ ยากมานง่ั เสียใจวา่ ซ้ีโพรงใหก้ ระรอก"
"วนั น้ีทาไมกลบั แต่วนั ฮะ ?"
พอเห็นพช่ี ายหวั เราะ คาถามท่ีย้งั ไวแ้ ต่แรกก็หลุด
ออกมาทนั ที พ่ีชายทาหน้าเบ้ แมส้ ีหน้าจะยงั คงปกติอยู่
หากแต่ประกายตากลบั ดูผดิ ไปจากเคย ดูคลา้ ยเบ่ืออยา่ งไร
ชอบกล
"ก็เพราะอยา่ งน้ีน่ะสินา้ เราจึงไม่ค่อยอยากกลบั
นกั กลบั ผิดเวลาหน่อย ดูจะแตกตื่นกนั ท้งั บา้ น แมแ้ ต่แม่

วาสนา ๔๓๓

พวงกไ็ ม่เวน้ เยย่ี มหน้ามามองเหมือนจะสารวจวา่ หนา้ ฉนั
มนั หนา้ จริง หรือหนา้ กาก"

"ผมไมเ่ คยเห็นพอ่ี อ๊ ดหวั เสีย....."
"อา้ ว..ฉนั เป็ นเทวดาหรือไง...เออ อารมณ์คนมนั
ก็ต้องมีข้ึน ๆ ลง ๆ ม้ังละ สุดแต่ใครจะควบคุมให้มัน
หลอกตาคนอื่นไดว้ า่ ปกติแคไ่ หนเทา่ น้นั ....."
"เจอปรัชญาเขา้ อีกแลว้ ...."
"ไปเจอท่ีไหนมงั่ ล่ะถึงวา่ อีกแลว้ ?"
พ่ีชายรุกทนั ที แววตาสดใส ฝ่ ายน้ันคงร้องจะ
รักษาเหล่ียมคูของตวั มากไปจึงทาดกั คอข้ึนวา่
"เม่ือเห็นผมใช่ไหมล่ะ แลว้ ทาไมไม่แวะ ?"
วายหุ วั เราะเสียงดงั "นน่ั ไงนึกไวผ้ ิดท่ีไหน ถา้ คิด
ว่าฉันเห็นก็ตอ้ งอยู่ท่ีบา้ นมิสกบแน่....โธ่ ใครจะไปเห็น
ร้ัวรอบขอบชิดอยา่ งน้นั ไหนวา่ ไปหาเจา้ ดว้ งไม่ใช่เหรอ
?"
นอ้ งชายจุปาก ก่อนจะยมิ้ อยา่ งจานน
"ผมไม่ทนั พี่ออ๊ ดอีกตามเคย...."
"ไมท่ นั ฉนั ไม่เป็นไร กบั คนอื่นอยา่ ยอมเชียวนะ"
มารุตอมยิ้ม นึกขันคาพูดเชิง "ส่ังสอน" ของ
พี่ชายซ่ึงมกั ไม่ค่อยยอมละโอกาสราวกบั เขาเป็ นเด็กชาย

๔๓๔ มาลยั รกั

เล็ก ๆ ไม่เดียงสากระน้นั ดูเหมือนวายุเองก็จะสังเกตเห็น
แมจ้ ะยนื สูบบุหร่ีอยตู่ รงหนา้ ตา่ ง จึงเลิกคิ้วถามวา่

"ขาอะไร ขาที่ฉนั ชอบส่ังสอนน่ะหรือ ?"
"ฮะ" น้องชายยอมรับแต่โดยดี "ขาที่พี่อ๊อดทา
อยา่ งกบั ผมเป็นเดก็ "
"ฉนั เป็นห่วงนาย"
พ่ีชายตอบส้ัน ๆ หากแต่ผเู้ ป็นนอ้ งกลบั เขา้ ใจดีวา่
ประโยคน้ันกินความหมายกวา้ งเหลือเกิน คุณย่าพูดถูก
เจา้ ออ๊ ดรักนอ้ งมาก....ซ่ึงคงหาไม่ไดง้ ่าย ๆ ท่ีจะมีชายหนุ่ม
คนใดรักและห่วงน้องชายวยั ไล่เล่ียกนั เช่นพ่ีชายคนน้ี...
คนที่ใคร ๆ พากนั ลงความเห็นวา่ เป็น "เสเพล" เสียดว้ ย...
"ตระกลู เราจิตใจพิกลพิการท้งั น้นั ... " วายพุ ูดข้ึน
อีกช้า ๆ "รวมท้งั ฉันดว้ ย ฉันจึงอยากให้เหลือนายไวอ้ ีก
คน... "
ตอนแรกมารุ ตออกตกใจเมื่อเห็นแววตาและ
รอยยิม้ ของพี่ชาย ซ่ึงดูคลา้ ยจะหยามเยาะอะไรสักอยา่ ง
แต่เมื่อจบประโยคสีหนา้ น้นั ก็กลบั มาเป็ นวายุคนเดิม คือ
หวั ราะไดท้ ้งั ปากและนยั นต์ า
"ไม่เล่าเร่ื องหวานใจใ ห้ฟั งมั่งเหรอ...เถ อะน่ า
รับรองวา่ ไมข่ ดั คอละทีน้ี"

วาสนา ๔๓๕

"ก็ ไมม่ ีอะไร...."
มารุ ตถอนหายใจเบา ๆ ไม่มีวันท่ีเขาจะจับ
ความรู้สึกของพ่ีชายไดอ้ ย่างถ่องแทแ้ น่ ๆ วายุพยกั หน้า
เดินไปหยอ่ นกน้ ลงบนมุมโตะ๊ หนงั สือโดยขายงั ยนั อยูก่ บั
พ้ืน ท้งั สีหน้าท่าทางแสดงอาการสนใจฟังเต็มที่ ราวกบั
ผปู้ กครองที่กาลงั รอฟังรายงานการเรียนของเด็กกระน้นั
"คือผมไปหาเจา้ ดว้ ง น้องสาวมนั เกิดอยากจะมา
หาคุณกบ....ก็เลยตอ้ งมาพร้อมกนั เท่าน้นั แหละฮะ"
"วะ ง้นั ก็กาไรสองต่อซี่ ควงนอ้ งเจา้ ดว้ งมาหามิส
กบแต่.......ตายละวา แลว้ น้องสะใภฉ้ ันไม่เขา้ ใจผิดเอา
หรือ ?"
"ไอด้ ว้ ง ตามมาดว้ ยฮะ"
เด็กหนุ่มช้ีแจงแล้วก็นึกขันไปถึงเพ่ือนหนุ่มที่
กล่าวถึงข้ึนมาครามครัน
"มนั ว่าจะตามมากบั น้องสาวตวั เอง แต่ที่แท.้ ....
ตามมา หวงกา้ งตะหาก...."
ความจริงท่ีวา่ ‘หวงกา้ ง’ มารุตมิไดพ้ ูดเกินความ
จริงเลย เพราะชัชวาลย์มิได้กันท่าเฉพาะแต่ปิ ยาภรณ์
เท่าน้นั ยงั เเสดงการกนั ท่าท้งั คุณอาภรณ์และยายนมอีก

๔๓๖ มาลยั รกั

ด้วย ราวกับเกรงว่าคะแนนนิยมจะตกมาอยู่ท่ีมารุ ต
มากกวา่ ตวั

"อ๋อ คู่แข่งง้นั สิ" น้าเสียงวายุบอกถึงความเดือด
เน้ือร้อนใจแทนนอ้ งชายอยา่ งยิ่งแต่ความจริงในใจกาลงั
ครางวา่ "เดก็ หนอเด็ก" ต่างหาก

"หนอย ยงั อาจ...เป็ นคู่แข่งกับนายมารุต ราช
กฤษฎีกา...ดีละคงได้เห็นฝี มือกัน ว่าแต่เจ้าแมงด้วง
หนา้ ตาเป็นไงฮึ ?"

ตอนทา้ ยน้าเสียงเปล่ียนเป็ นจริงจงั ข้ึน มารุตจึงมิ
อาจคิดวา่ ประโยคตน้ ๆ จะเป็นการลอ้ เลียน

"ก็ง้นั ๆ แหละฮะ"
พ่ีชายทาหน้าตรึกตรอง "ของแบบน้ีมนั อยู่ท่ีตวั
ผหู้ ญิง ท่าทางนางเอกเราเป็ นยงั ไงล่ะ ?" แต่เอ๋.....เมื่อเช้า
ยงั เดินอยกู่ บั พอ่ ไม่ใช่เรอะ? "
"ฮะ แต่กลบั ก่อนพวกเราไปถึง"ฃ
นางเอกคนน้ี เน้ือหอมไม่ใช่เล่น นี่ถ้านายไม่
ทาทา่ เฟล์ ฉนั อาจจะขอร่วมลงสนามดว้ ยคนก็ได้ "
น้องชายเงยหน้าข้ึนทนั ควนั แต่เม่ือเห็นสีหน้า
น้นั จึงถอนหายใจพลางบน่ วา่

วาสนา ๔๓๗

"พ่ีอ๊อดชอบพูดเล่นอย่างน้ีเรื่อย ไม่กลัวพี่หญิง
เฮิร์กบา้ งหรือฮะ ?"

แววตาพี่ชายเปลี่ยนไป ซ่ึงมารุตก็มกั สังเกตเห็น
แทบทุกคร้ังที่เอ่ยถึงหญิงสาวคนน้นั วายุตอบเสียงเรียบ
ลง จนไม่น่าเชื่อวา่ เม่ือก้ีไดเ้ อะอะอะไรไปบา้ ง

"หญิงนอ้ ยเป็นคนมีเหตุผล"
น้อ ง ช า ย ข ยับ ป า ก จ ะ โ ต้ต อ บ แ ต่ ก็ ช ะ งัก
เปลี่ยนเป็ นพิจารณา ท่าทางราว กบั กาลังครุ่นคิดถึง ส่ิง
หน่ึงส่ิงใด อยา่ งลึกซ้ึงของพชี่ ายเงียบ ชว่ั ขณะหน่ึงท่ีมารุต
รู้สึกคลา้ ยกาลงั อยูก่ บั คนแปลกหนา้ มากกวา่ พี่ชายที่เคยมี
สีหนา้ สนุกสนานท้งั วนั คนก่อน
"นายก็คิดเหมือนกนั หรือวา่ ฉนั จะลงเอยกบั หญิง
นอ้ ย ?"
ดูเหมือนถอ้ ยคาน้ีพี่ชายจะลงั เล เป็ นนานกว่าจะ
ถามออกมาได้ มารุตเหลือบตามองหนพช่ี ายอยา่ งรวดเร็ว
"อา้ ว? "
"ดูเหมือนใคร ๆ จะคิดอยา่ งน้ีท้งั น้นั สินะ"
คนพูดพูดไปก็ถอนใจไป อันผิดปกติวิสัยอีก
เหมือนกนั มารุตเองก็พลอยถอนใจไปดว้ ย
"พอี่ อ๊ ดไมไ่ ดร้ ักพี่หญิงหรือฮะ ?"

๔๓๘ มาลยั รกั

"รักซ่ี! พ่ชี ายทาตาโต แลว้ ก็ทอดถอนใจอีก "แต่
ยงั ไงก็ไม่รู้บอกไม่ถูก คลา้ ย ๆ หญิงน้อยเป็ นของสูง ฉัน
เป็นของต่า ไม่คู่ควรกนั "

"โธ่ถงั นึกวา่ เกิดอะไรข้ึนมา ท่ีแทก้ ็โรคอุปาทาน
...ของสูงของต่าอะไรฮะ รักกนั เสียอย่าง...แลว้ พ่ีอ๊อดจะ
ทางานนี่ไมใ่ ช่เพอ่ื พ่หี ญิงหรือ คิดมากไปได.้ .. "

"นายไม่เขา้ ใจหรอก... ชายหนุ่มเหวี่ยงบุหร่ีออก
นอกหนา้ ต่างผลุงราวกบั มีส่ิงหน่ึงดนั พรวดข้ึนมา แต่เมื่อ
หนั กลบั มาอีกคร้ังเขาก็ยกั ไหล่ ทาเสียงหวั เราะในลาคอดงั
ขนั ตวั เอง

"ฉนั เองก็ไมเ่ ขา้ ใจเหมือนกนั ... พกั น้ีท่าอากาศจะ
ไมด่ ี รู้สึกคิดบา้ คิดบอมากนกั "

นอ้ งชายผยกั หนา้ มองสีหนา้ ท่ีวา่ "คิคบา้ คิดบอ"
แล้วก็ชักเห็นจริง เพราะดูผิดไปจากยามไม่คิคลิบลับ
พร้อมกนั ก็บงั เกิดความเสียดายโอกาสน้ีเล็กนอ้ ย เพราะ
ตนมีเร่ืองท่ีอยากจะเล่ามากมายทีเดียว....

ดังน้ัน เมื่อกลับเข้ามาในห้องของตน มารุตก็
กลบั มาเพลินกบั เร่ืองท่ียงั ไม่เล่าน้ันเสียคนเดียวโดยยืน
กอดอก มองหลงั คาบา้ นท่ีโผล่จากยอดไม้ข้ึน มาเพียง
เล็กนอ้ ยในความมืด สลัว พลางคิดคานึงถึงเร่ืองเมื่อตอน

วาสนา ๔๓๙

บา่ ยดว้ ยความอิ่มเอม จนลืมเก็บ เอาสีหนา้ ท่าทางแปลก ๆ
ของพ่ีชายมาทบทวนเสียสนิท

" ลื ม บ อ ก พ่ี อ๊ อ ด ว่า คุ ณ ก บ ส นิ ท กับ เ ร า ม า ก ข้ ึ น
กวา่ เดิม คณนา้ กบั คุณยายก็ใจดี....."

โดยที่เด็กหนุ่มเองก็ไม่รู้ว่า ในขณะเดียวกัน
พ่ีชายก็กาลังยืนอามือกอดอกเพ่งมองหลังคาบ้านใน
ลักษณาการเดียวกันไม่มีผิด...หากแต่เป็ นการมองท่ี
ต่างกันอย่างลิบลับ เพราะเรื่องท่ีกาลังคิดอยู่น้ัน มิได้
เก่ียวขอ้ งกบั ผูค้ นในบา้ นน้ันเลย มนั ไกลไปกว่าน้ันมาก
ไกลจนตวั เองกไ็ มร่ ู้วา่ กาลงั คิดอะไรแน่...

เป็นคร้ังแรก ท่ีชายหนุ่มบงั เกิดความรู้สึกเหนื่อย
หน่ายจนตอ้ งกลบั มาเก็บตวั เงียบ ๆ อยใู่ นหอ้ งเช่นน้ี

ใครหนอ ที่เคยว่าเขาไม่รักดีเห็นจะจริง เพราะ
วนั น้ี หลงั จากท่ีริรักดี โดยการทางาน แต่พอรู้แน่วา่ ตวั เอง
ต้องทาแน่ ก็บังเกิ ดความรู้ สึ กประหน่ึ งกาลังถู ก
พนั ธนาการดว้ ยหนา้ ท่ี และภาระที่ไม่เคยปรารถนาเลย.....
เรามนั คนไมร่ ักดีจริง ๆ....!

๓๒...

คุณหญิง ราชกฤษฏีกา มองตามหลงั สองหนุ่มท่ี
เดินเคียงกนั ออกไปดว้ ยลกั ษณาการที่หาดูไดย้ ากในหมู่
บา่ วไพร่ คือ อาการมองเหม่อแทบไม่วางตา ใบหนา้ ที่เคย
เขม้ งวด เป็ นนิจ คลายลง จนดูเหมือน มุม ปาก ท้งั สอง
จะระบายเป็นยมิ้ ออ่ น ๆ ราวพงึ ใจ

ความสูงต่าหนาบางของร่างท้งั สอง เข้ากันกับ
ลกั ษณะการเดินของ แต่ละคน ดังหน่ึง จะเน้นให้เห็น
ความแตกต่างในอุปนิสัยของคนท้งั สองไดเ้ ป็นอยา่ งดี ร่าง
สันทัดซ่ึงดูเหมือนจะหนากว่าผูเ้ ป็ นพี่ เดินเย่ืองนาไป
เล็กนอ้ ยประเดียว ๆ ก็หยุดเหลียวมารออีกคนที่เดินเอ่ือย
ๆ ตามสบายน้นั สักคร้ัง ซ่ึงฝ่ ายน้นั ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจคง
เดินรักษาความเอ่ือยไวอ้ ยา่ งคงเส้นคงวา

คุณหญิงถอนใจนิด ๆ

วาสนา ๔๔๑

"ออ๊ ด อูด๊ โตขนาดน้ีแลว้ หรือลูก ?"
ภาพหน่ึ ง ซ่ึ งติดตา ติดใจทนมากที่สุ ดสว่างวา บ
ข้ึนมา ร่างท้งั สองน้ีหากแต่ในยามยงั เยาว์ คนหน่ึงผอม
ขาว อีกคนดาป้อมวิ่งไล่กนั อยกู่ ลางลาน มีท่านยนื ดูอยไู่ ม่
ห่างนกั เสียงหัวเราะท่ีประสานกนั ลนั่ ดงั หน่ึงน้าทิพย์ที่
หล่อเล้ียงใจอนั แห้งแล้งให้ชุ่มฉ่าด้วยความผูกพนั อนั ล้า
ลึก หากแต่ความรู้สึกน้นั ก็มกั ขาดสะบ้นั ลงทุกคร้ังท่ียิน
เสียงก้าวใหญ่วางอานาจจดั ...คร้ังน้ันก็เช่นกนั เสียงน้ัน
แทรกเขา้ มาระหวา่ งหวั เราะเจ๊ียวจา้ ววา่
"เอา้ เจา้ พวกสาเพง็ ต่ืนไฟมาแต่ไหนยะ ?"
ผลก็คือ ร่างเล็กผอมของคนพ่ีถูกจับมัดติดต้น
พิกุลใหญ่ทนั ที มิไยที่จะตะโกนร้องข้ึนสุดฤทธ์ิปานใด
ท่านก็คงยืนดูเฉยความรู้สึกสะใจเมื่อรู้ดีวา่ ลูกคนน้ีเป็ นท่ี
รักดงั ดวงใจของผเู้ ป็นยา่ มีอาอาจเหนือกวา่ ความเวทนา....
ตอ่ เมื่อกาลเวลาผา่ นมา ท่านจึงรู้วา่ ท่านจะไม่มีวนั ไดเ้ ห็น
เดก็ คนน้นั ตะโกนร้องให้ใหใ้ ครต่อใครโดยเฉพาะท่านได้
ยนิ อีกตอ่ ไป...
ท่านไม่เคยแมแ้ ต่จะไดย้ นื ดูเขาใกล้ ๆ เสียดว้ ยซ้า!

๔๔๒ มาลยั รกั

ร่างสูงโปร่งของผูพ้ ่ีในเครื่องแต่งกายสมยั นิยม
เปี๊ ยบ เร่งฝี เทา้ เล็กนอ้ ย อากปั กิริยาเร่ือยเฉื่อยก็เปล่ียนไป
เช่นเดียวกบั การเดิน วายยุ น่ื หนา้ เขา้ ไปหระซิบวา่

"คุณแม่แอบดูเราที่หน้าต่างแน่ะ วิ่งไล่จบั กนั ดี
ไหมล่ะ?"

"ทาไมล่ะฮะ ?"
มารุ ตทาหน้าตื่น ทาท่าจะเหลียวกลับไปดู
หากแต่พ่ีชายชิงตะปบไหล่ไว้
"เฮ่ย อยา่ เหลียวไป เด๋ียวท่านก็หลบเขา้ ไปหรอก
วง่ิ ใหท้ ่านอยากจบั เรามดั กบั ตน้ ไมเ้ หมือนเมื่อเด็ก ๆ อีกไง
ล่ะ"
น้องชายอ้ึงไปเล็กน้อย "คิดแผลง ๆ" เขาแกล้ง
บน่ แลว้ กท็ าเสียงรื่นเริงข้ึนวา่
"พ่ีอ๊อดน่ะกาลังจะทาให้คนท้งั บ้านบา้ ตายด้วย
ความสงสยั นะ ดูรึอยู่ ๆ กเ็ กิดติดบา้ นข้ึนมา"
"ถึงวา่ ซิ" พ่ีชายพยกั หนา้ อยา่ งเห็นจริง "เมื่อเชา้ ท่ี
โต๊ะกินข้าวถึงมีข้วต้มแค่สองถ้วยไงล่ะ คนบ้านน้ี
เหลือเกินจริงๆ กินแต่ละอย่างจากัดจาเข่ีย...ละ อยาก
สงสัยนกั พอ่ เล่นอยมู่ นั สักอาทิตยเ์ ลยเป็นไง ?"

วาสนา ๔๔๓

"คุณแม่ก็ดีใจเท่าน้ัน" เลียบ ๆ เคียง ๆ อย่าง
ระมัดระวังว่า "ความจริ งอาทิตย์เดียว ไม่เห็นจะน่า
ต่ืนเตน้ สกั เดือนคอ่ ยวา่ "

วายุเหลือบมองชายกางเกงตัวเองประหน่ึงจะ
สารวจความเรียบร้อย ขณะตอบเสียงเนือย ๆ วา่

"ไม่มีเวลาต้งั เดือนหรอก อาทิตยห์ นา้ ก็จะทางาน
แลว้ " แลว้ เงยหน้าข้ึนทนั ทีอย่างไม่รอให้ฝ่ ายน้นั ทนั พูด
"คุณแมย่ งั อยทู่ ี่หนา้ ตา่ งหรือเปล่า ?"

"ยงั อยู่ ทาไมหรือฮะ น่ีชวนผมออกมาเดินโชวเ์ ช
ฟอวดคุณแม่หรือ ผมวา่ เราไปเดินดูอะไร ๆ ทางหลงั บา้ น
ดีกวา่ ต้งั แต่มาอยู่ รู้สึกพ่ีออ๊ ดจะยงั ไม่เคยดูบริเวณบา้ นเลย
ไม่ใช่หรือฮะ ? "

"ไปกไ็ ป"
พี่ชายหลิ่วตาลอ้ ๆ แตข่ ณะท่ีหมุนตวั กลบั น้นั เขา
ก็เหลือบตาข้ึนไปทางหน้าต่างน้ันอย่างรวดเร็ว หน้า
ละมุนละไมของมารดา โดยท่ีท่านไม่ทันได้เปล่ีอน
อากปั กิริยา ช่้วขณะน้นั ท่ีมารุตรู้สึกคล้ายส่ิงอึดอดั ท่ีเคย
ครอบคลุมอยูร่ อบตวั คลายลงจนหมดสิ้น อาการยิม้ อ่อน
ๆ ท่ีกระจายอยู่ทั่วใบหน้าของพ่ีชาย คือสิ่งท่ีเขาเคย
ปรารถนาจะไดเ้ ห็นมานานนกั ...

๔๔๔ มาลยั รกั

"ดีเหมือนกนั ไปเดินแถวโนน้ " วายพุ ดู ข้ึนเร่ือย ๆ
ดูจากกิริยากม้ หนา้ นอ้ ย ๆน้นั นอ้ งชายกร็ ู้ไดเ้ ลยวา่ เป็ นการ
ชวนคุยโดยมิไดส้ นใจริงจงั เทา่ ใด

"เผอื่ จะเจอนางไมข้ องนายก็ได"้
"ใครฮะ ?"
คงเพราะมวั สนใจกิริยาของพี่ชายมากไป มารุต
จึงคอ่ นขา้ งชา้ ในการที่จะเขา้ ใจคาพูดถอย ๆ น้นั ได้ พี่ชาย
หนั มายมิ้ ขนั ๆ
"ไก๋อีกแล้ว....ก็ที่ชวนมาเดินแถวน้ีไม่ใช่ เพราะ
หวงั เจอรึ ? "
"โธ่....โธ่ !"
ปากก็ครางไปอยา่ งน้นั แต่ตากลบั เบิกกวา้ งข้ึนที
ละนิด มารุตอยากจะคิดวา่ ภาพท่ีเห็นขา้ งหนา้ น้นั เป็ นภาพ
ลวงตามากกว่าภาพจริง ตรงดูน้าเล็ก ๆอนั เป็ นเหมือนที่
แบ่งเขตบา้ นท้งั สองผูห้ ญิงคนน้นั ! คนท่ีเพ่ิงพูดถึงกาลงั
โกง้ โคง้ ใชก้ ระชอนที่มีดา้ มถือยาวชอ้ นลงไปในน้า ดูเป็ น
เหตุบงั เอิญท่ีไม่น่าเช่ือจริง ๆ แต่เขาก็ใจเตน้ นิด ๆ ด้วย
ความยนิ ดีท่ีมีเหตุบงั เอิญน้ี
"คู่อรินายก็อยดู่ ว้ ยนี่หวา่ "

วาสนา ๔๔๕

พ่ีชายหันมายกั คิ้วบอก มารุตจึงเพ่ืงสังเกตว่า
เบ้ืองหลงั ร่างระหงในเส้ือตวั โคร่ง กบั กางเกงส้ันแต่เขาท่ี
ดูเหมือนจะยงั มีร่างเจา้ เสถียร ไม่รู้ดว้ ยซ้าวา่ มีชายหนุ่มถึง
สองคนกาลงั ยืนมองอยู่ มีร่างเจา้ เสถีนรเด็กชายปากมอม
นอนเอกเขนกอยู่ขา้ ง ๆ ด้วย ยงั ไม่ทนั คิดอะไรต่อ เสียง
พี่ชายกโ็ หวกเหวกข้ึนวา่

"ฮลั โล ทาอะไรครับนนั่ ?"
เด็กสาวคนน้นั เงยหน้าข้ึนทนั ที ท่าทางสะดุง้ นิด
ๆ แตพ่ อเห็นใบหนา้ ระรื่นของคนทกั ก็หนา้ บ้ึง เจา้ หมึกผดุ
ลุกข้ึนนง่ั ยมิ้ กวา้ งขวาง มองขา้ มวายมุ าโบกมือใหม้ ารุต
"หวดั ดีคุณหมากรุก วนั น้ีอากาศดีนะฮะ ?"
"ฮ่ือดี.. "
เด็กหนุ่มหนั มาสบตาพี่ชายอย่างถอนฉุน วายุยิม้
ใหอ้ ยา่ งปลอบ ๆ แลว้ กห็ นั ไปโตต้ อบแทนวา่
"นี่นายเหงียน นายจับปลาไปทาไม ตวั เล็ก ๆ
ท้งั น้นั ?"
ปิ ยาภรณ์วางหนา้ เฉย เพ่งสายตาให้อยูท่ ี่กระชอน
อย่างแน่วแน่ โดยพยายามไม่ให้มุมปากมีร่องรอยขาขนั
ใหป้ รากฏออกมาได้ เจา้ หมึกทาหนา้ เด๋อ ดว้ ยไม่เขา้ ใจว่า
ทาไมอยดู่ ี ๆ ชายหนุ่มผนู้ ้ีถึงมายกยอ่ งใหต้ นเป็ น "เหงียน"

๔๔๖ มาลยั รกั

ตอ่ เมื่อภายหลงั เมื่อถูกเรียกบ่อย ๆ ก็ลองถามลูกพี่ แลว้ จึง
เขา้ ใจโดยถูกยอ้ นถามวา่

"แลว้ ทาไมแกถึงเรียกคุณมารุตว่าหมากรุกล่ะ ?"
"ก็.....หนา้ แกเหมือนหมากรุก"
"ง้นั หนา้ แกกเ็ หมือนเหงียนถะมง่ั ...."
ปิ ย า ภ ร ณ์ ต อ บ พ ล า ง ก ด ม ะ เ ห ง ก เ ข้า ใ ห้ ท่ี
กระหม่อม เป็ นการช่วยความฉลาด เจา้ หมึกจึงเพิ่งเขา้ ใจ
ว่าโดนแก้เผ็ดจากพ่ีชายคุณหมากรุ ก เพราะตัวชื่อ
"เสถียร"
แต่ตอนน้ี แม้จะยงั ไม่เขา้ ใจก็ยงั อุตส่าห์วางเชิง
โดยตอบหว้ น ๆ วา่
"เอาไปเล้ียงเป็ ด"
"อะไร เป็ดกินหรือปลายา่ ง....."
มารุตลงทุนนงั่ ยอง ๆ ตรงริมคู ประหน่ึงตอ้ งการ
ชะโงกไปดูในคูชดั ๆ ว่า หากพ่ีชายยอมยิ้มอยา่ งรู้เท่าทนั
ว่า แทจ้ ริงเพื่อให้ "นางเอก" รู้ว่ากาลังพูดด้วยต่างหาก
พราะเจา้ หล่อนทาราวหูหนวกตาบอดไม่รู้ไม่เห็นวา่ มีชาย
หนุ่มถึงสองคนกาลงั จอ้ งมองอยู่ คงกม้ หนา้ กม้ ตาชอ้ นไป
เร่ือย ๆ วายุมองใบหน้ามนั ย่องดว้ ยเหง่ือ ที่ซึมอยูท่ วั่ น้นั
อยา่ งบงั เกิดความหมนั่ ไส้ กิริยาตวดั กระชอนดา้ มยาวเรียด

วาสนา ๔๔๗

ไปตามผิวน้าแลว้ ยกข้ึนเทในถงั ขา้ งตวั เสียทีเป็ นไปอยา่ ง
วอ่ งไวราวกบั ไม่รู้จกั เมื่อยลา้ เสียบา้ งเลย ความหมน่ั ไส้ทา
ใหช้ ายหนุ่มเหลียวไปรอบ ๆ ตวั เพือ่ หาวธิ ีให้หล่อนพูดให้
ไดแ้ ต่ราวกบั มีพรายกระซิบเตือน เพราะหล่อนชิงพูดข้ึน
เสียก่อนท้งั ๆ ท่ีมิไดเ้ งยหนา้ ข้ึนวา่

"แม่บอกว่าเจอคุณอู๊ค ให้บอกว่าถึงย่ีหุบตอน
เสร็จเเลว้ ...."

"หรือฮะ ?"
มารุต มีกิริยากระตือรือร้นจนเห็นไดช้ ดั พอพ่ีชาย
เลิกคิ้วเป็นท่ีถาม จึงอธิบายวา่
"วนั ก่อนผมไปท่ีบา้ น... เห็นดอกมนั แปลกดี ถาม
คุณนา้ ดู ทา่ นก็ใจดีจะตอนให้"
แลว้ ก็หนั ไปทางเดก็ สาวถามอยา่ งรวดเร็ววา่
"ง้นั เด๋ียวผมไปเอาเลยไดไ้ หมฮะ ?"
"เอาเรื่อง" พ่ีชายลูบคางตวั เองอยา่ งอศั จรรยใ์ จ
เด็กสาวเงยหนาข้ึนยมิ้ กบั มารุตโดยไม่เหลือบแลคนขา้ ง ๆ
เลยแมแ้ ตน่ อ้ ย
"ไดค้ ะ่ "

๔๔๘ มาลยั รกั

"โดดเข้ามาเลยซี่" เจ้าหมึกยื่นหน้ามาท้า ปิ ยา
ภรณ์ ทาหนา้ เฉย ท้งั ๆ ท่ีตาเป็นประกายวาวกบั มีสิ่งขาขนั
ในวาจาน้นั

"อยา่ ดีกวา่ ค่ะ ฉนั วา่ คุณเดินไปเขา้ ทางหนา้ บา้ นคี
ดีกว"่

"ราชกฤษฎีกาคนเล็กหน้าเจ่ือน วายุจบั ตามองอยู่
แลว้ จึงกระทุง้ สีขา้ ง กม้ ลงถามเบา ๆ วา่

"ยายคนน้นั ยมิ้ เยาะเร่ืองอะไร ?"
มารุตเหลือบตามอง แต่ก็ไม่เห็นวา่ สีหนา้ ยิม้ เป็ น
ยิ้มเยาะอย่างที่พี่ชายกล่าวหา จึงเล่าให้ฟังแต่โดยดี แต่ก็
เป็นไปโดยยอ่ ที่สุดวา่
"วนั น้นั ผมลองกระโดดดูพลาดลงคูไปนิดเดียว"
พ่ีชายครางในอก ดวงตาท่ีมองหน้าซื่อ ๆ ของ
นอ้ งชายมีแววอ่อนใจ พร้อมกนั น้นั ก็นึกโกรธรอยยิ้มขา
ขนั ของเด็กสาวในเมื่อครูอย่างจบั ใจ ความรู้สึกอยา่ งหน่ึง
ทาให้อยากให้คาพูดที่เคยลอ้ เลียนนอ้ งชายเป็ นความจริง
ข้ึนมา ดูซิว่า จะยงั มียิ้มแบบอีกไหม ดว้ ยเหตุน้ีเอง เม่ือปิ
ยาภรณ์หันมา จึงไดเ้ ห็นอะไรแปลก ๆ ในดวงตาน้ันจน
งนั ไปชว่ั ขณะ แต่เธอก็ตวดั ตาลงมองปลาในถงั ทนั ที ราว

วาสนา ๔๔๙

กบั วา่ ส่ิงท่ีเห็นเม่ือครู่ เป็นอากาศธาตุมิใช่เขา ชายหนุ่มพูด
ข้ึนดงั ๆ ลอย ๆ วา่

"ออ้ มไปขา้ งหนา้ เสียเวลา ขา้ มไปทางน้ีแหละ จะ
ไดไ้ ปพร้อมเจา้ ของบา้ น...."

วา่ แลว้ กก็ ม้ ลงมว้ นชายกางเกงบานสะพดั ของตน
ข้ึนทีละขา้ งพลางพยกั พยดิ ชวนนอ้ งชายใหท้ าตาม

"ม้วนกางเกงข้ึนซีอู๊ด โดดแค่น้ีไม่พลาดหรอก
มว้ นข้ึนสูง ๆ ไมต่ อ้ งอายคุณกบหรอก....."

คนถูกขานช่ือ หันขวบั ไปอย่างโกรธ ๆ แต่เม่ือ
เห็นช่วงขาที่ชายกางเกงมว้ นตลบไวส้ ูง จนเห็นขนหน้า
แข้งรุงรังก็เบนสายตากลับทันที คอแข็งน่ิงอ้นั ไปเลย
ทีเดียว ฝ่ ายน้นั หวั เราะในใจ

"กลา้ มองน่ี แม่สาวนอ้ ยท่ีน้ีนายอูด๊ คงไม่เขินหล่น
น้าใหห้ ล่อนเห็นอีกหรอก"

"ระวงั ทรงมอ็ ดจะมอดคราวน้ีเฮี ย..."
นายหมึกยื่นหน้ามากระเซ้า หากวายุมิไดถ้ ือสา
โตต้ อบอยา่ งกนั เองวา่
"ถึงจะมอดก็ไมเ่ สียดาย ขอใหไ้ ดข้ า้ มไปเท่าน้นั "