มาลัยรัก วาสนา เล่ม 1

๑๕๐ มาลยั รกั

เห็นจะเป็ นเพราะทา่ ทางเช่นน้ี มองดูน่าขนั
มากกวา่ จะน่าโกรธอยา่ งจริงจงั ของชายหนุ่มอีกผหู้ น่ึง
ละมงั เสียงท่ีสวนออกไปน้นั จึงไม่จริงจงั เท่าที่ควร แถม
ยงั เอียงคอมองเขาอยา่ งเพลิดเพลินเสียอีก

" นนั่ เป็นอะไรไปล่ะ ?"
"ปละ..... เปล่า !"
เขาตอบตะกกุ ตะกกั ใบหนา้ ยงั แดงก่าอยพู่ ลางยนื
สะบดั ขาไปมาอยา่ งนึกประหม่า เม่ือถูกอีกฝ่ ายจอ้ งเป๋ ง ปี
ยาภรณ์ชกั นึกสนุก ลืมความรู้สึกที่เคยต้งั แง่ไวแ้ ตแ่ รก ทา
เสียงยวั่ ๆ ถามอีก
"เปล่าอะไร ยนื ขาสั่นผบั ๆ อยา่ งน้นั อะไรมนั
ตอ่ ยเขา้ ให้เรอะ ?"
"อะไรต่อย ?"'
ท่าทางน้นั ยงั เลื่อนลอยอยา่ งงง ๆ แต่พริบตาเดียว
กิริยาท้งั หมดก็เกร็งข้ึนมาราวกบั อตั โนมตั ิ เขาเมม้ ปากนิด
ๆ เงยหนา้ ข้ึนพูดเสียงเขม้ ข้ึน
"ไม่มีอะไรหรอก นอกจากสงสยั อะไรบางอยา่ ง
เท่าน้นั เอง....น้ีผมขา้ มไปไดไ้ หมน่ี ? "
โดยไม่รอคาตอบ เขาถอยออกมาเลก็ นอ้ ย แลว้ ก็
กระโดกขา้ มไปอยา่ งถือวสิ าสะ แตด่ ว้ ยความที่ไมค่ ุน้ มือ

วาสนา ๑๕๑

ท่ีหมายเกาะก่ิงต่าสุดท่ียน่ื ออกมาพลาดจนตอ้ งควา้ ก่ิง
ถดั ไปอยา่ งหมิ่นเหม่

"อ้ึบ! อุ๋ย....ช่วยหน่อยชิฮะ !"
ปี ยาภรณ์ชะโงกมองมือท่ีเกาะก่ิงไวม้ นั่ ขณะท่ีขา
อีกขา้ งหน่ึงจุ่มอยใู่ นโคลนสีเขียวคล้าน้นั อยา่ งเฉยเมย
"ใครอนุญาตให้ขา้ มมา น่ีเขตบา้ นฉนั นะ หตั ดูตา
มา้ ตาเรือเสียมง่ั ซิ ?"'
"ธ่อ โธ่....!"
เขาครางพยายามเหนียวร่างข้ึนแต่คงเป็ นเพราะ
ไม่จัดเจนย่ิงซ้ าร้าย เพราะแรงเหนียวทาให้ร่างกาย
กระแทกไปโดนลาตน้ อีกไม่เบานกั
"อุย๊ !....ช่วยหน่อยซิฮะ ผมไม่ต้งั ใจจะบุกรุกเลย
แตม่ ีอะไรจะบอกนะฮะ อ๋อย.....เร็วซิ มดมนั ไต่แขนผม
แลว้ ช่วยดึงหน่อยซิ ! "
เสียงตอนทา้ ยร้อนรนจนเด็กสาวชกั ใจออ่ น
ความรู้สึกสะใจท่ีเห็นปลายกางเกงสีนวลอ่อนเน้ือดีถูกจุ่ม
แยใู่ นโกลนกวา่ คร่ึงน้นั ทาใหล้ งั เล อยากจะทาใหเ้ ส้ือยดื สี
ออ่ นเขา้ ชุดอนั น้นั ถูกยอ้ มเป็ นสีเดียวกนั ดว้ ย แต่ดวงตาซื่อ
ๆ คูน่ ้นั ทาใหเ้ ธอยนื่ มือไปให้แตโ่ ดยดี

๑๕๒ มาลยั รกั

"เอา้ จบั มือฉันไวน้ ะ เซ่อจริงกระโดดไม่เป็ นก็
อยากกระโดด สมคงเคยนงั่ แต่รถคงละมงั เอา้ ! !”

เพยี งเกร็งอีกนิด เขาก็เหนียวข้ึนไปได้
"เฮอ ! ....ขอบคุณ ขอบคุณมาก !"
ปี ยาภรณ์ไมต่ อบ ไดแ้ ต่ขมวดคิ้วมองเขาเขมง็ เดก็
หนุ่ม จึงยมิ้ แหง้ ๆ พลางทาทีเหลียวไปมองรอบ ๆ
"แหม บา้ นคุณน่าสบายดีจงั นะ ตน้ ไมเ้ ยอะแยะ
เลยบา้ นผมดีแต่โล่ง ๆ เป็นท่าเตียนไปหมด"
"อยา่ เอาบา้ นฉนั ไปเปรียบเทียบนะ"
เธอเหวข้ึนทนั ควนั มารุตอา้ ปากคา้ งอยา่ งตกใจ
ดวงตาตาขลบั คู่น้นั แวววาวข้ึนอีกเป็นทวคี ณ
"รู้นะน่ะวา่ เศรษฐี ไม่ตอ้ งมาคุยทบั กนั หรอก.... !"
"เปล่า เปล่า ผมเพยี งแต.่ ..."
"ถา้ ไม่มีอะไรกลบั ไป ฉนั จะท่องหนงั สือ"
"จะเอน็ ทรานซ์หรือ ? "
มารุตพยายามใจเยน็ บอกไมถ่ ูกวา่ ทาไมจึงอยาก
ตอเเยดว้ ย แมจ้ ะเจอกบั มารยาทท่ีใชไ้ มไ่ ดเ้ ลยของเพื่อน
บา้ นใหม่ น้นั ชาเลืองมาแวบหน่ึงพลางทาเสียงตอบรับอยู่
ในลาคอ แต่ชวั่ ครู่ราวกบั นึกข้ึน ไดเ้ ธอหนั ขวบั มาจนเด็ก
หนุ่มสะดุง้

วาสนา ๑๕๓

"เอะ๊ ! ไหนวา่ มีอะไรจะบอกไม่ใช่เหรอ ......จะ
มาไล่ท่ีอีกง้นั สิ ? " หางเสียงผอ่ นลงอยา่ งจะหยงั ทา่ ที แต่
ตากลบั จบั จอ้ งคลา้ ยจะเอาเรื่องเตม็ ท่ี "แต่เสียใจนะท่ีตรงน้ี
ของฉนั ท้งั หมด รวมท้งั ไอร้ ่องน้าน่ีดว้ ย ถา้ ทางคุณกลวั
เสียผลประโยชน์ ก็ควรมาโบกท่ีคุณไวใ้ หด้ ี ยง่ิ กวา้ งเท่าไร
ก็ยง่ิ เป็นของฉนั เทา่ น้นั "

ดวงตาเด็กหนุ่มปรากฎรอยขาขนั ข้ึนมาทนั ทีตอ่
ท่าทีช้ีมือกราดไปทว่ั น้นั เขาทาเลิกคิ้วสูง

"ไหน ....เร่ืองอะไรผมจะตอ้ งมายงุ่ กบั ไอร้ ่องน้า
นี่ของคุณ ผมเพยี งแต่อยากจะมาทาความรู้จกั ในฐานะที่
เป็นเพ่ือนบา้ นกนั "

"ไม่จาเป็น.....! "
อีกฝ่ ายตดั รอนหว้ น "ๆ มารุตหนา้ ชาเล็กนอ้ ย
ฉะน้นั เสียงที่พูดต่อจึงติดสะบดั ๆ ดว้ ยวา่
“แลว้ อยากจะมาดูซิวา่ จะใบจ้ ริงอยา่ งท่ีวา่ หรือ
เปล่าดว้ ย? '"
คราวน้ีปี ยาภรณ์หนั มาทาท่าสงสัย เขาจึงย้าวา่
"มีคนเขาบอกวา่ คุณเป็นใบ"้

๑๕๔ มาลยั รกั

ร่างผอมเลก็ ไถตวั ลงมาทนั ทีพร้อม ๆ กบั เสียงที่
ยอ้ นถามดงั ลนั่ "ไหน วา่ ไงนะ ใครมาหาวา่ ฉนั บา้ เอย้
ใบ?้ "'

"มีคนวา่ กแ็ ลว้ กนั น่า แตเ่ มื่อไม่ใช่ก็แลว้ ไปเหอะ
นึกเสียวา่ ปากคน..."

"ตอ้ งบอก คุณตอ้ งบอกมาเดี๋ยวน้ีนะ ! "
เสียงน้นั วางอานาจเตม็ ท่ี จนเด็กหนุ่มตอ้ งเหลือบ
ตามองอยา่ งสนใจ รูปทรงผอมบางจนเกือบเป็นเดก็ เลก็ ๆ
ผมซอยส้ัน ยงุ่ ระทวั่ ศีรษะประกอบกบั ท่าทางขึงขงั น้นั ทา
ให้ เขาคิด สรุปอยา่ งรวดเร็ว
"นกั เลงแฮะ !"
แต่สิ่งท่ีปฏิเสธไมไ่ ดว้ า่ อยากมองนกั หนาแต่ไม่
กลา้ คือ ดวงตากลมแจ๋ว มีชีวติ ชีวาคู่น้นั ดวงตาท่ีอยากจะ
คิดวา่ ไม่เหมือนใคร จนเขาเกิดความรู้สึกระลึกถึงทุกคร้ัง
ท่ีเยยี่ มหนา้ มามองตน้ ชมพตู่ น้ น้ี
"คุณมีนอ้ งหรือเปล่า ?"
เขายอ้ นถามส้ัน ๆ ดูเหมือนเดก็ สาวจะงนั ไปชว่ั
ครู่อยา่ งไม่ไวใ้ จท่าทีน้นั นกั
"ทาไม?"
"ก็ ...หากคุณมีนอ้ งท่ีไม่เหมือนคุณเลยล่ะก็....

วาสนา ๑๕๕

ผมกโ็ ดนหลอก แตถ่ า้ ไมใ่ ช่นอ้ ง กโ็ ดนใส่ไฟกนั ละ"
"อ๋อ....ไอห้ มึก !"
ฝ่ ายน้นั ไวพอ ๆ กนั มารุตกม้ ศีรษะใหน้ ิด ๆ
"ผมไปละ เอาไวค้ ุณเอน็ ทรานซ์เสร็จ บางทีผมจะ

มาคุยดว้ ยอีกหวงั วา่ ผม คงมีโอกาสไดร้ ับนอ้ งใหม่กบั คุณ
นะ"

วา่ แลว้ ก็ทาท่าจะผละไป แต่แลว้ ก็กลบั หันมาทา
หนา้ เรี่ย ๆ

"แลว้ นี่ผมจะกระโดดไปยงั ไงน่ี ตะก้ีมายงั มี
ตน้ ไมเ้ กาะทางโนน้ ไมม่ ีอะไรสกั อยา่ ง?"'

"กข็ ้ึนตน้ ชมพนู่ ี่ไปซิ แลว้ ท้งั ตวั ลงบนพ้นื บา้ น
คุณ"

ปี ยาภรณ์แนะนาเรี ยบ ๆ นึกแปลกใจตัวเอง
เหมือนกนั ท่ีความจงชงั ต่อส่ิงที่เห็นว่า "เหนือกวา่ " ท่ีนา
ตวั มาเคียงขา้ งกบั บา้ นเธอจน เกิดเป็ นความเหล่ือมล้ากนั
ข้ึน จนทาใหร้ ู้สึกไม่เป็ นมิตรนกั ย่ิงเม่ือไดเ้ จอกบั ตวั แทน
คนหน่ึงของบา้ นโนน้ คร้ังแรกความรู้สึกน้ีก็ย่ิงตอกลึกลง
ไปอีก แต่เด็กหนุ่มร่างผอมคนน้ีไม่ทาให้รู้สึกเช่นน้ัน
อะไรอย่างหน่ึงในท่าทางซื่อ ๆ บอกความจริงใจอย่างยิ่ง
จนไมอ่ าจแสดงอะไรตามที่เคยต้งั ใจไวเ้ ตม็ ท่ีนกั

๑๕๖ มาลยั รกั

"พอ่ี อ๊ ด !"
เสียงร่าเริงทกั ออกมาก่อนตวั แต่พอโผล่หนา้
ออกมาจากห้อง เสียงน้นั จึงเปล่ียนเป็นบน่ เบา ๆ
"เออน่ะ มาหลบั ตอ่ ตรงน้ี ?"
"ไม่ไดห้ ลบั เวย้ "
พ่ชี ายแยง้ อูอ้ ้ี ๆ เพราะมีหมอนทบั หนา้ ไว้ "ช่วยดู
แมโ่ ฉมเฉลาแวววาวหน่อยซิวา่ มนั ไปชงกาแฟถึงไหน
ปวดหวั ซิบ ....!"
เสียงตอนทา้ ยพึมพาเบา ๆ มารุตจึงเอ้ือมมือไปกด
ออดท่ีผนงั ก่อนจะกา้ วมายนื พิจารณา ร่างที่นอนเหยยี ด
ยาวบนเกา้ อ้ีนอนพลาสติกชวั่ ครู่กท็ ิ้งตวั บนเกา้ อ้ีขา้ งเคียง
"ยงั ไม่สร่างเลยหรือฮะ ? "
"ฮื่อ" วายตุ อบส้นั ๆ นอ้ งชายจึงถอนใจยาวจนอีก
ฝ่ ายไดย้ นิ ถนดั จึงยกหมอนข้ึนทาตายบิ หยมี อง
"กลุม้ ใจที่มีพช่ี ายข้ีเมาหรือเฮ่ยไมเ่ ป็นไรน่า ทน
อีกหน่อยมนั จะไดไ้ ปอยเู่ มืองนอกเมืองนาอยา่ งพแ่ี อะม้งั ก็
ได้ ใครจะไปรู้ ?"
"ไดอ้ ยา่ งน้นั ก็ดี" นอ้ งชายพดู เร่ือย ๆ วายเุ อะอะ
วา่
"แน่ะ แน่ะ ไล่ส่งเชียว"

วาสนา ๑๕๗

"กจ็ ริงนี่นา........ถา้ ไดอ้ ยา่ งน้นั จริง ๆ ผมกค็ งดีใจ
พิลึกมีพีช่ ายโก้ ๆ ต้งั สองคน วา่ แต่ไปแลว้ ตอ้ งกลบั นะ
อยา่ งพ่ีแอะผมดีใจจนเสียใจ ไอเ้ พือ่ น ๆ มนั หาวา่ โม"้

"ทาไม ?" พ่ชี ายชกั สนใจ
"ก็...ไอด้ ว้ งน่ะซิ พี่มนั เป็นหมอชิงทุนไปนอกได้
มนั เล่นคุยไมจ่ บมาเดือนกวา่ ๆ แลว้ น่ีพวกผมกาลงั จะหา
วธิ ีใหม้ นั เลิกคุยใหไ้ ด"้
"ชะ ทาอยา่ งกบั พวกผหู้ ญิงมีการประกวดประ
ชนั พีก่ นั เอ....แลว้ อยา่ งฉนั น่ีมิป่ นบ้ี ในสายตาของพวก
นายหมดแลว้ เรอะ เมาเชา้ เมาเยน็ .....แหม นางสาว....! "'
ประโยคสุ ดท้ายเอ่ยทักสาวใช้วัยรุ่ นท่ีเดิน
ประคองถาดกาแฟเขา้ มา "ไปชงถึงไหนจ๊ะ คอยจนหาย
อยาก"
"ป้าแกลืมตม้ น้าคะ่ " นางสาวแววทาหนา้ แดง
ขณะยอบตวั ลงวางจดั บนโตะ๊ วายพุ ยกั หนา้ หงึกหงกั
"เออ ดีแฮะ พอแคป็ เท่นไมอ่ ยกู่ ฟ็ รีกนั หมดท้งั
บา้ น เออแกไปเถอะ ถา้ จะใชแ้ ลว้ จะเรียกไป แต่.....แหม
วนั น้ีใส่เส้ือสวยน่ี ทนั สมยั เจี๊ยบเลย"

๑๕๘ มาลยั รกั

นางสาวแววยมิ้ เอียงอาย แตพ่ อสบตาคุณ อู๊ดก็
หนา้ เสียรีบคลานตุบตบั ออกไปทนั ที พลางนึกนินทาใน
ใจ

"พิลึก คุณพี่ชมเราหน่อยทาตาขวาง แต่แหม....
คุณออ๊ ดน่ีตาไวไม่ใช่เล่น เพิ่งยมื พี่ปรานีมาใส่พอดีละตอ้ ง
ตดั มง่ั "

"แมแ่ ววหนา้ บานเป็ นกระดง้ "
มารุตคอ้ นตามหลงั สาวใช้ "ใจคอพ่ีอ๊อดจะเห็น
ผหู้ ญิงสวยไปหมดหรือไง ระวงั แม่นี่จะลาม"
"อยา่ ซีเรียสนกั เลยนอ้ งเอย๊ " พ่ีชายลากเสียงลอ้ ๆ
ขณะยกดว้ ยกาแฟข้ึนจิบ "เกิดมาชาติหน่ึงก็ใหม้ นั คุม้ กบั ท่ี
เกิดมาซ่ี จริงจงั นกั จะบา้ ตายเปล่า ๆ เชื่อพเ่ี ถอะ""
"ทายงั ไงล่ะฮะ?"
นอ้ งชายประชดมากกวา่ จะไม่รู้จริงจงั แตพ่ ี่ชาย
ไม่สนใจกลบั ทาเสียงเลก็ เสียงนอ้ ย เหมือน หน่ึงกาลงั
อรรถาธิบายวชิ าการอยา่ งหน่ึง
"กินเท่ียวเล่นหน่ึงละยมิ้ สู้ไวเ้ สมอ แมว้ า่ ขณะน้นั
กระเป๋ าจะแฟบ ทอ้ งจะหิว หรือซีช้าเพราะผหู้ ญิงหกั อก
และ.....แม่จะด่า"

วาสนา ๑๕๙

ถึงตอนน้ีเขาชะงกั นิดหน่ึงแลว้ ก็หวั เราะ "เม่ือคืน
ก็โดนด่าจมหูเหมือนกนั ถา้ รู้วา่ ตีส่ีไมย่ กั กลบั หรอก ไอ.้ ....
ทาไมนาฬิกามนั โปเกนักก็ไม่รู้ แค่กินเหลา้ แลว้ มาทอย
โบวล์ ิ่งหน่อยปาเขา้ ไปตีสี่...!"

"อะไรฮะ ตีส่ีเชียว !"
นอ้ งชายทาตาโต "มิน่า ถึงไดป้ วดหวั ตายละ
แลว้ นี่คุณแม่ไมเ่ ล่น งานตายเหรอ ?"'
"ไม่รู้ซี น่ีเห็นวา่ ไปบา้ นสาธรง้นั เดี๋ยวเผน่ ดีกวา่ มี
หวงั กนั ฑใ์ หญ่ เผลอ ๆ คุณยา่ ฝากมาอีกหลายกณั ฑ"์
"ผมก็พนิ าศเทา่ น้นั !"
มารุตถอนใจ "คุณพอ่ กย็ งั ไม่กลบั หายไปต้งั
อาทิตยแ์ ลว้ ไม่รู้คราวน้ีอยเู่ หนือหรือใต้ ?"
ถ้อยคาปรารภน้ี มีผลให้น่ิงอ้ันไปท้ังคู่ เพราะ
ต้งั แตเ่ ล็กจนเติบใหญ่ต่างกค็ ุน้ กบั การหายหนา้ ไปของบิดา
เป็ นเวลาหลาย ๆวัน โดยมีเสี ยงของมารดากากับ
ตลอดเวลาวา่
"หายหวั ไปไหนอีกแลว้ ....คราวน้ีไมเ่ หนือก็ใตล้ ะ
!"
ฝ่ ายหน่ึงมีความเปราะบางในอารมณ์จึงรู้สึกขม
ขื่นแทนมารดายิ่งนกั แต่อีกคนหน่ึงไม่เคยแสดงอะไรให้

๑๖๐ มาลยั รกั

เด่นชดั ออกมานอกจากการกระทาท่ีดูเหมือนจะ ลอกเลียน
ผเู้ ป็นบิดาไดแ้ ทบทุกอยา่ งโดยมีมารดาช่วยสรุปวา่

"สันดานพอ่ !"
"เด๋ียวนายกอ็ อกม้งั ซิ จริง ๆ นา ทาไมคุณแม่ถึง
ไมเ่ ป็นอยา่ งพวกคุณหญิงคุณนายอ่ืน ๆ บา้ งก็ไมร่ ู้ ต้งั วง
ญาติมิตรเขา้ จะไดเ้ ลิกเอาใจใส่คนอ่ืน ๆ เสียที"
"ลองไม่ใช่ลูกสาวเจา้ ตวั ก็คงเป็นหรอก" มารุตทา
เสียงคร้ืนเครง "คนจีนเขาสอนลูกมาดีหรอก คุณยา่ บางที
อารมณ์ดี ๆ ยงั ชมเลยวา่ ลองไมใ่ ช่เช้ือสายเจา้ สวั ก็
หมดแลว้ เหมือนกนั ""
"แต่บางทีก็นงั ลูกเจก๊ มง่ั ใช่ไหมล่ะ หลานรักของ
คุณยา่ "
วายสุ วนลอ้ ๆ นอ้ งชายจึงบา่ ยเบนเร่ืองเสีย
"ฮ่ือ เลิกพูดดีกวา่ เท่ียวกลายมานงั่ นินทาผหู้ ลกั ผู้
ไหญ่ เออ นี่ผมมีเร่ืองจะเล่าใหฟ้ ัง ! "

๑๒...

"เอาซิ"
ราชกฤษฏีกาคนโต พยกั หน้าอย่างใจดี "เร่ือง
อะไรล่ะ ดีเหมือนกนั ลองอยู่บนนอนคุยกบั นายสักวนั
ดูซิ
วา่ ฝนจะตกอยา่ งคุณแมว่ า่ รึเปล่า เออ แลว้ นายไมก่ ินกาแฟ
มง่ั เหรอ ?"
"กินอะไรฮะป่ านน้ี จะเที่ยงแลว้ ละมงั "
"เรอะ !"
วายอุ ุทานยกนาพิกาขอ้ มือขนดู "ซิบ อีกสิบเกา้

๑๖๒ มาลยั รกั

นาทีเที่ยง..... เอ....เราวา่ เรานอนนิดเดียวนา ไหนตะก้ีนาย
วา่ จะเล่าอะไรไมใ่ ช่รึ?"

"ก็..."
มารุตอึกอกั อย่างไม่รู้จะเร่ิมตน้ อยา่ งไรถูก "จาท่ี
ผมเคยเล่าให้ฟังได้ ไหมฮะ ที่วา่ ขา้ งบา้ นเราท่ีมีเด็กผหู้ ญิง
ใบค้ นหน่ึงน่ะ... "
"เออ เออ จาได้ แลว้ ไง?"
วายพุ ยกั หนา้ รับรอง แต่แลว้ ก็ชะงกั พลางหร่ีตา
มอง
"เอ.....รู้สึกนายซกั จะมีอะไรๆ นา ขนาดใบ?้ "
"บงั เอิญน่ะ."
นอ้ งชายอุบอิบ แต่หนา้ ชกั จะแดงๆ ข้ึนมาเรื่อ ๆ
"แลว้ ความจริงเขาก็ไมไ่ ด.้ ...ใบส้ กั หน่อย"
"อา้ ว แลว้ ทาไมนายถึงไดว้ า่ ใบล้ ่ะ ?"
"ก.็ ...ไอเ้ ด็กบา้ นนั่ น่ะซิ มนั หลอก.....พ่อี อ๊ ดจาไอ้
เด็กเสถียรท่ีเจอวนั ก่อนน้นั ไดไ้ หม ไอน้ นั่ ละกะล่อนเป็น
บา้ เจออีกทีจะเตะส่ังสอนเสียใหเ้ ขด็ "
"ฮ้ือฮือ รุนแรง!"
พีช่ ายทาท่าสยดสยองจนอีกฝ่ ายอดยมิ้ ไมไ่ ด้

วาสนา ๑๖๓

"มนั จริงนี่นา เล่นเอาผมปล่อยไก่ต้งั เลา้ ไปทาท่า
บา้ ๆ ใส่เขา.....เอ พูดถึงไอน้ ่ี ผมชกั สงสัยซะแลว้ "

วา่ แลว้ ก็ยกนิ้วหวั แม่มือจอ่ ริมฝีปาก ทาท่าครุ่น
ติด พ่ีชายมองยมิ้ ๆ เจา้ ตวั รีบเอาลงทนั ที

"ความจริงนายยงั เบบ๋ีเหลือเกินน่ี ถา้ ยงั ไงเวลาจะ
จีบเขากอ็ ยา่ เผลอเอาเขา้ ปากล่ะ"

"แหม เผลอไปหน่อย....."
มารุตยมิ้ เขิน ๆ แลว้ ก็พดู ต่อไปเร็วปรื๋อ "พูดถึงไอ้
เดก็ เสถียรน้นั ผมชกั สงสยั วา่ ยายจ๊ิกโก๋ ของพีอ่ อ๊ ด จะเป็ น
คนเดียวกบั ยายใบน้ ี่หรือเปล่า....?"
"ไหน ใคร อ๋อ ยายนนั่ นะเหรอ?"
วายหวั เราะหึหึ มารุตจึงชกั ต่อ
"พอ่ี อ๊ ดยงั เจอหรือเปล่าฮะ ต้งั แต่วนั น้นั ผมวา่ จะ
ถามท้งั หลายที่แลว้ แต่ไมเ่ จอสกั ที "
"ไมเ่ จอ....ข้ีเกียจวะ่ ช่างหวั มนั รถก็ซ่อมเรียบร้อย
แลว้ "
พีช่ ายตอบอยา่ งไมส่ นใจนกั แลว้ ยกถว้ ยกาแฟข้ึน
ทาท่าจะชดต่อแต่แล้วก็กลับลดลง ตาท่ีมองตรงไป
ขา้ งหนา้ มีประกายครุ่นคิดเล็กนอ้ ย แตเ่ สียงที่พูดกลบั สนุก
เตม็

๑๖๔ มาลยั รกั

"มาแลว้ ทา่ นทา้ ว !"
นอ้ งชายจึงหนั ขวบั ไปมองทนั ทีในขณะท่ีพชี าย
ทาเสียงบอกบทเป็ นทานองพากลิเกเจ้ือยแจว้
"เมื่อน้ัน ท่านท้าวก็ก้าวลงมาจากราช รถด้วย
ความอาลยั รักนางย่งิ นกั อยากจะผวาเขา้ ไปจูบอีกสักฟอด
แต่จนใจท่ีมีพระสหายมายนื ก.ข.ค. อยูข่ า้ ง ๆ เอิงเงย เอ๋ย
โศก.....อา้ ว ไหงปล่อยใหก้ ลบั ไปล่ะ......"
"ดีที่คุณแมไ่ ม่อย.ู่ ....กลา้ พามาถึงที่น่ีเชียว !"
มารุตนิ่วหนา้ พึมพาอยา่ งโกรธ ๆ "ท่านทา้ ว" ส่ง
เสียงเอะอะมาตลอดทาง ในขณะที่ "พระสหาย" ยมิ้ นอ้ ย
ๆ พลางกา้ วตามมาติด ๆ
"ฮนั่ แน่ ไอห้ นู วนั น้ีอยบู่ า้ นไดเ้ รอะ ?""
"มนั ก็ตอ้ งมีเวลาซมซานกลบั รังบา้ งละฮะ"
ลูกชายสวนตอบทนั ควนั พลางมองสบตาผทู้ ่ีกา้ ว
ตามมาติด ๆ น้นั ฝ่ ายน้นั คอ้ มหวั ใหน้ ิด ๆ แลว้ ก็เมินไปยนื
ไขวแ้ ขนมองเถาองุ่นขา้ งเทอเรสอยา่ งสนอกสนใจแทน
ทา่ นเจา้ คุณหวั เราะเอิ้กอา้ ก อยา่ งอารมณ์ดี
"อยา่ งวา่ แหละ แกเองก็เพิ่งบินกลบั มาหรอก พอ่
รู้ ไงเจา้ อูด๊ แม่แกยงั ไม่ตื่นเรอะ?"

วาสนา ๑๖๕

พอลูกชายคนเล็กตอบรับ ทา่ นกห็ นั มาพยกั พเยดิ
กบั ผทู้ ่ียนื เย้อื งไป

"เป็นคุณหญิงก็สบายอยา่ งน้ีแหละ จริงไหมคุปิ
ยะ ? อา้ ว นงั่ ซิคุณ หรือจะเขา้ ไปในหอ้ งรับแขก ?"

"ไม่เป็นไรมิไดค้ รับใตเ้ ทา้ กนั เองแท้ ๆ เอ ผมชกั
ติดใจไอเดียน้ีเสียแลว้ มีเถาองุ่นเล้ือยรอบเทอเรส น่าดูจริง
ๆ"

"ฮื่อ กวา่ จะไดอ้ ยา่ งน้ีก็ทะเลาะกนั มาแทบแย"่
ทา่ นเขา้ ของบา้ นเล่า ทานองเอือม ๆ แต่น้าเสียง
แฝงแววภาคภูมิใจอยา่ งชดั เจน "ขาโนน้ เขาจะเอาท่ีติด
ถนน จะจดั อะไรมนั ตอ้ งโชวใ์ หเ้ ห็นชดั ๆ เหมือนฝร่ังมนั
โชวต์ ามวินโดวอ์ ยา่ งน้นั ก็อยา่ งน้ีแหละผหู้ ญิง....อา้ ว ลืม
แนะนา
ตอนทา้ ยท่านอุทานอยา่ งเพ่งิ นึกได้ "เออ แลว้ ก็
ไมเ่ ตือน ไอล้ ูกพวกน้ี นี่คุณปิ ยะ อมรพิชยั พอ่ คา้ ใหญ่แห่ง
สยามทีเดียวนะและน่ีคนโตผมครับ เจา้ ออ๊ ด น้นั เจา้ อูด๊ "
มารุตยมือข้ึนไหวอ้ ยา่ งนอบนอ้ ม ในขณะท่ีพ่ีชาย
เพยี งแต่ยมิ้ พลางพดู เร่ือย ๆ
"เรารู้จกั กนั แลว้ ...งน่ั ไม่ใช่หรือครับ คุณ...ปิ ยะ ?"

๑๖๖ มาลยั รกั

"ครับ" ผเู้ ป็นแขกคอมศีรษะนิด ๆ มองสบตาผู้
อ่อนวยั กวา่ พลางยมิ้ เกือบเป็ นอ่อนหวาน

"เราพบกนั ทีหน่ึงแลว้ ที่วงั สุขฯ และคงจะไดพ้ บ
กนั อีก..เรื่อย ๆ "

วายทุ วนคาพลางเลิกคิ้วสูง "คุณปิ ยะคิดวา่ เราจะ
ไดพ้ บกนั อีกท่ีวงั สุขฯ หรือครับ?"

"อา้ วรู้จกั กนั แลว้ หรือ ?"
ท่านเจา้ คุณเอะอะเสียงดงั พลางตบไหล่ลูกชาย
อยา่ งสพั ยอก "อือ ไม่เลวน่ ีลูกพอ่ แสดงวา่ กวา้ งขวาง
เหมือนกนั คุณปิ ยะน่ีเขาดงั ไม่ใช่เล่นนา ขนาดเพิง่ กลบั มา
ไม่นาน"
ใบหนา้ ของ "แขก" ยงั คงยมิ้ ละไมเรื่อย ๆ แม้
ถอ้ ยคาน้นั จะแสดงอาการยกยอ่ งตรง ๆ แต่ตาคมกริบคู่
น้นั มีประกายอยา่ งหน่ึง จนวายตุ อ้ งผงกศีรษะข้ึนจากท่า
นงั่ เอน ๆ เป็นนงั่ ตวั ตรงพลางมองสบอยา่ งทา้ ทาย
"เอา้ ตกลงตรงน้ีนาคุณปิ ยะถา้ ง้นั ก็นัง่ เลย วนั น้ี
ตอ้ งขอเมาตอ้ นรับคุณหน่อยละ นายอูด๊ ลงไปดูพวกเด็ก ๆ
ซิ บอก มนั วา่ มีอะไรใหข้ นข้ึนมาใหห้ มด"
"อยา่ ใหผ้ มรบกวนเลยขอรับใตเ้ ทา้ .....

วาสนา ๑๖๗

"อ๋าย ไมไ่ ด้ ตอ้ งเมากนั หน่อย วนั ก่อนท่ีบา้ น
รัฐมนตรีชนะ ยงั คุยกนั ไม่ทนั ไร คุณกช็ ิงกลบั มาเสียก่อน
วนั น้ีไม่ยอมแน่ วา่ แต่วา่ คุณนายคงไมม่ าตามอีกนะครับ
?"

ท่านเจา้ คุณพูดลอ้ "ๆ ขณะที่เลื่อนเกา้ อ้ีให้ผเู้ ป็น
แขก วายุ ยมิ้ นิดหน่ึงแตต่ าวบู วบั ข้ึนดว้ ยความรู้สึกภายใน
ฝ่ ายน้นั เลิกคิ้วนิด ๆ ตอบทา่ นเจา้ คุณอยา่ งนอบนอ้ มวา่

"วนั น้ีคงไม่หรอกขอรับ" แลว้ กม็ าชะโงกตวั ถาม
วายเุ สียงเบา ๆ วา่

"คุณหญิงสบายดีหรือครับ ?"
"ครับ" วายตุ อบส้ัน " แลว้ ก็เกือบคอแขง็ เมื่ออีก
ฝ่ ายพูดต่อจนเกือบเป็นพมึ พากบั ตวั เอง
"เธอน่ารักมากนะครับ นุ่มนวลน่าดูไปหมด"
"ครับ หญิงไทยแท้ ๆ กอ็ ยา่ งน้ีแหละครับ ยงิ่ เธอ
มีเช้ือสายกธ็ รรมดาอยดู่ ี"
นายปิ ยะยมิ้ คลา้ ยไม่รู้เท่าในถอ้ ยคาระคนหวั เราะ
ๆ น้นั กลบั ทาเสียงชื่อเสริมวา่
"ยง่ิ ผมห่างเมืองไทยไปนาน ๆ อยา่ งน้ี ก็คงยง่ิ เห่อ
มากหน่อย"

๑๖๘ มาลยั รกั

"แต่เสียดายวา่ คงเห่อไม่ข้ึนละมงั ครับ เพราะ
โอกาสคงไม่อานวย"

"ไม่เป็นไรครับ ผมอยูเ่ มืองนอกมานานจนเกือบ
ถือแบบเขาเสียแลว้ ลงวา่ เห่อ จริงๆ เสียอยา่ งโอกาสอะไร
ผมก็ไม่ ฟังเสียงละ"

ท่านเจา้ คุณมองหนา้ บุคคลท้งั สองอยา่ งงง ๆ จะ
วา่ คุยกนั ฉนั คนเพ่ิงรู้จกั กนั กไ็ ม่ถนดั นกั เพราะดูท่าต่าง
ฝ่ ายกค็ ุมทีท่าอยู่ ในทีไม่แพก้ นั

"คุยอะไรกนั ไมเ่ ห็นรู้เร่ืองยอ้ นไปยอ้ นมา
"ไมม่ ีอะไรหรอกครับ คุณออ๊ ดคุยเก่งที่เดียว เล่น
เอา ผมตามแทบไมท่ นั "
"แขก" หนั ไปอธิบายเสียงนุ่มนวล วายจุ บั ตามอง
ร่างสูงใหญ่เกือบเท่าคนตะวนั ตกท่ีค้อมกายลงขณะที่
สนทนากบั ผูส้ ูงวยั กวา่ ดว้ ยความรู้สึกท่ีแยกไม่ถูก ท่าทาง
นุ่มนวล แต่จดั เจนไปดว้ ยประสพการณ์จากชีวิต บุคลิก
ทุกอยา่ งเกือบหนา้ ดูหากวา่ ดวงตาคู่น้นั จะไม่ขดั กนั ไวท้ ุก
อย่าง แต่ถึงอย่างไรเขาก็ตอ้ งยอมรับว่า หากเป็ นการรู้จกั
กนั คร้ังแรก เขากค้ งจะนิยมท่าทีเช่นน้ี ไดล้ ะมงั แต่น้ีมิใช่
แรกรู้จกั และย่ิงมี "หญิงน้อง" เขา้ มาเก่ียวขอ้ งเขาจะไม่
เหลือความไวว้ างใจในบุคคลคนน้ีเลยทีเทียว

วาสนา ๑๖๙

"หญิงกลวั คุณปิ ยะจงั เลยวายุ ท่าทางแกชอบก๊ล"
เสียงกระซิบของเพื่อนสาวยงั แวว่ อยูใ่ นสมอง วนั
น้นั เขาไปบา้ นเธอตามปกติ แต่พอไปถึงก็ปรากฏวา่ มีแขก
พิเศษไปก่อนหนา้ เขาแลว้ ถึงสองคน คนหน่ึงมีศกั ด์ิเป็ น
ลุงของเธอ ซ่ึงเป็ นถึงรัฐมนตรี อีกคนหน่ึงก็คือ พ่อค้า
อิทธิพลคนน้ี นายปิ ยะ อมรพชิ ยั !
ตลอดเวลา ดูเหมือนตาคมกริบคู่น้ีจะจบั จอ้ งร่าง
แบบบางของหญิงนอ้ ยไวแ้ ทบทุกอิริยาบถ จนหญิงสาวมี
ทีท่าขวยเขินบ่อยคร้ัง ทา้ ยสุดเธอตอ้ งแอบมาอุทธรณ์กบั
เขาวา่
"แย่จงั หญิงทาอะไรแทบไม่ถูก แกเล่นจอ้ งเอา
จริงเอาจงั เหลือเกิน"
ท่าทางเช่นน้นั ดูแนบเนียนราวกบั ผูใ้ หญ่เอ็นดูเด็ก
แมแ้ ต่ "ท่านพ่อ" ของหญิงนอ้ ยซ่ึงปกติเป็ นคนละเอียดย่ิง
นกั ยงั ไม่เอะใจ จะมีก็แต่ตวั หญิงน้อยและเขาเท่าน้นั ท่ีนงั่
อึดอดั งุ่นง่านใจแต่ทาอะไรไม่ได้ เพราะท่านผูใ้ หญ่ท้ัง
สองดูท่าถูกคอกันเหลือเกิน "ท่านพ่อ" ของหญิงน้อย
ถึงกบั ออกปากวา่
"คุณปิ ยะเป็นคนดีน่าคบมาก !"

๑๗๐ มาลยั รกั

ฉะน้นั เขาจึงไมแ่ ปลกใจนกั ขณะที่บิดาของเขา
กาลงั หวั เราะเสียงกอ้ งดว้ ยความถูกใจ "แขก" ผนู้ ้ี

"ถูก ถูก คุณปิ ยะพดู ถูก ผหู้ ญิงร้อยเอด็ เจด็ ยา่ นน้า
หรือจะสู้ผหู้ ญิงไทย อีแหมม่ กด็ ีตรงตวั ใหญ่หน่อยละวา้
เบอะบะไม่ เขา้ ท่า"

"ขอรับ ผมขอยืนยนั ผูห้ ญิงไทยนุ่มนวล น่ารัก
มากกวา่ "

ขณะพูด ตาคมกริบคู่น้ันทอดจบั ร่างที่นั่งเอน ๆ
อยา่ งสบายอารมณ์ของผูท้ ่ีนงั่ ตรงกนั ขา้ ม มีประกายเกือบ
ยิ้ม วายุขยับกาย หากแต่เสี ยงเอะอะของบิดาขัดข้ึน
เสียก่อนวา่

"แต่คุณก็ได้แต่ยืนยนั ฝ่ ายเดียว ผมยงั ไม่เคยไป
สารวจอยา่ งคุณวา่ รอบโลกนนั่ สักหน่อย จึงยงั ไม่ขอออก
ความเห็น เอาไวผ้ มไปมาเสียก่อนเถอะ คงรู้เรื่อง"

"คุณปิ ยะไปมารอบโลกแลว้ หรือฮะ ?"
วายถุ ามอยา่ งคาดหนา้ แต่ฝ่ ายน้นั กลบั ยมิ้ เร่ือย ๆ
ตอบอยา่ งถ่อมตวั วา่
"ก็.....ไม่ถึงกบั รอบโลกหรอกครับ พวกประเทศ
เล็ก ๆ ก็ยงั เขา้ ไม่ถึง ก็ผมเป็ นพ่อคา้ น่ีครับ ตอ้ งเร่ร่อนกนั
หน่อยละ"

วาสนา ๑๗๑

"แลว้ มาสุดที่ประเทศบา้ นเกิดเมืองนอน ?"
"แขก" คอ้ มศีรษะนิด ๆ "ครับ ผมจะกลบั มาตายที่
บา้ นเกิดก็อยา่ งน้ีแหละครับคนเรา ก็เหมือนนกอยา่ งท่ีคุณ
ออ๊ ดวา่ ต่อใหบ้ ินไปไหน ๆ ลงทา้ ยกต็ อ้ งซมซานกลบั มา
รังตวั เอง"
"แต่ผมว่าไม่ใช่ซมซานกลบั มาหรอกครับ" วายุ
ขดั "คุณปิ ยะตอ้ งพูดว่า ลงทา้ ยก็กลบั มาอย่างสง่าผ่าเผย
มากกวา่ "
ตากร่ิมคูน่ ้นั มีแววเปลี่ยนไปแวบหน่ึง แตเ่ พียง
แวบ่ เดียวก็พราวอยา่ งเดิม
"ขอบคุณท่ีชม แต่สง่าอย่างผมคงมีคนหลายคน
ไม่สบายใจเเน่"'
"รวมผมดว้ ยหรือเปล่า ?"
ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามด้วยท่วงท่าสนุกสนาน แต่
ดวงตามีแววเกือบเคียด "คงไม่รวมผมละมงั เพราะความ
สง่าอยา่ งคุณบางทีคนบางคนไม่เคยสนใจก็มี
"เช่นคุณหญิงนอ้ ยหรือครับ ?"
นายบีปิ ะยอ้ นทนั ควนั เช่นกนั มือที่ยกไลท์เตอร์
ข้ึนจุดบุหรี่ชะงกั คา้ งอยู่แค่น้ัน ขณะเหลือบตารอฟัง วายุ
หวั เราะ พยกั หนา้ ง่าย ๆ วา่

๑๗๒ มาลยั รกั

"ครับ ผมแน่ใจวา่ เช่นน้นั "
"คุณใชค้ าวา่ แน่ใจ ?
สาเนียงน้นั เกือบมีแววเยาะ หากแต่ชายหนุ่มทา
คล้ายไม่สนใจ พูดเร่ื อย ๆ ราวกับกาลังเล่าเร่ื องราว
บางอยา่ งใหฟ้ ังวา่
"เพราะคุณหญิงนอ้ ยกบั ผมสนิทกนั มากน่ะซิฮะ
เรารู้จกั กนั มาต้งั แตเ่ ด็ก เวลาเธอมีอะไร อยา่ งเช่น ชอบ
อะไร เกลียดอะไร มกั บอกผมก่อนเสมอ"
"กค็ ูร่ ักเขาไงล่ะครับ"
เขา้ คุณกฤษฎีกา เสริมอยา่ งราคาญ ๆ พอดีเด็กรับ
ใชป้ ระคองถาดเคร่ืองด่ืมข้ึนมา ทา่ นจึงเอด็ เขา้ ให้
"มวั ทาอะไรอยลู่ ะแม่แวว เรียกลงไปต้งั นานเพิ่ง
ยก ข้ึนมา ?"
"ก็คุณอูด๊ เพ่งิ เรียกลงไปน่ีเจา้ คะ"
เด็กสาวค้านอย่างขลาด ๆ พลางยอบกายลงวาง
จดั ทา่ นเจา้ คุณเบิกตาโพลง
"อะไรวะเพ่งิ เรียกลงไป กม็ นั หายเขา้ ไปต้งั นาน
เอ ไอน้ ่ีชกั จะเอาใหญ่ แมม่ นั เล้ียงของมนั มายงั ไง?... "

วาสนา ๑๗๓

แต่พอสบตากับสหาย ท่านก็ยิ้มไม่สนิทนัก
เ พ ร า ะ ถึ ง อ ย่ า ง ไ ร ช า ย ผู้น้ี ก็ ยัง ใ ห ม่ เ กิ น ก ว่ า จ ะ
วพิ ากษว์ จิ ารณ์ภรรยาและผคู้ นในบา้ นใหฟ้ ัง

"ไอ้ นิสัยเด็ก บทมนั จะงอนข้ึนมา เหมือนเด็ก ๆ
ไม่มีผดิ "

"ง้นั พแี่ อะก็เด็ก เพราะงอนหนีไปอยเู่ มืองนอก"
"ลูกชายแยง้ ซ่ือ ๆ พอบิดาหนั ไปจอ้ งตา เขาก็ทา
หน้าเหลอ "ก็ไม่จริงหรือฮะ คุณพ่อไล่ คุณแม่ด่าพี่แอะ
งอนข้ึนมาเลยหนี ไปไม่กลับเลย แสดงว่าเด็กอีก
เหมือนกนั ... "
"ตกลงคุณออ๊ ดป็นผใู้ หญ่อยคู่ นดีเดียว ?"
นายปิ ยะแกส้ ถานการณ์โดยการหวั เราะ "ท่าน
โชคดีเหลือเกินท่ีมีลูกชายถึงสามคน ของผมซิครับ มีคน
เดียวแถมยงั เป็นผหู้ ญิงเสียอีก"
"อะไร คุณมีลูกสาวหรือ เอ.....ผมไม่ยกั รู้ ก็ไหน
วา่ คุณนายไมม่ ีเดก็ ไมใ่ ช่หรือ ?"
"ครับ มีอยคู่ นเดียว ตอนน้ีก็โตแลว้ ละครับ นนั่ ไง
ครับ อยบู่ า้ นโนน้ "

๑๗๔ มาลยั รกั

ท่าทางท่ีช้ีนิ้ว ไปทางบริเวณร่มคร้ึมข้างบ้าน
ประกอบกบั ใบหน้าอ่อนโยนลง ทาให้วายมองตามอย่าง
ฉงน ฝ่ ายน้นั เล่าตอ่ วา่

"แกเกิดจากภรรยาเดิมผมครับ กาลงั โตทีเดียว"
"อะไรนะครับ คุ ณปิ ยะ ล้อเล่นน่า ลูกสาวคุณ
จะฟลุกมาอยขู่ า้ งบา้ นผมเทียวหรือ ?"
"บา้ นภรรยาเดิมผมอยทู่ ่ีนี่มานานแลว้ ครับ ที่คุณ
พอ่ เขา"
"ของตาปลดั แสงน่ะหรือ ?"
"ครับ แต่ก่อนท่ีตรงน้ีของแกท้งั น้นั ต่อมาก็เห็น
วา่ ตดั ขายไปเกือบหมดหรือยงั ไงแหละครับเลยเหลือแค่
น้นั "
"เอ ช่างบงั เอิญแทๆ้ น่ีถา้ คุณไมบ่ อกก็คงไม่สนใจ
หรอกบา้ นกระจอ้ ยร่อย ดีละ วนั ไหนวา่ งๆ จะยอ่ งไปดู"
"เอาไวผ้ มค่อยพามากราบทา่ นดีกวา่ ครับ"
เป็ นคร้ังแรกที่วายุเหลือบมองยอดไมเ้ ขียวคร้ึมที่
เคยลงความเห็นว่า "รกเป็ นป่ า อย่างสนใจ เพราะนับแต่
น้องชายเก็บเร่ืองราวเด็กหญิงผูห้ น่ึงมาเล่าอย่างสนอก
สนใจ เขาก็ได้แต่รับฟังผ่าน ๆ เท่าน้ัน มาบดั น้ี จะเป็ น
เพราะชายผูน้ ้ีซ่ึงก่อความรู้สึกไม่เป็ นมิตรนัก ไดเ้ อ่ยถึง

วาสนา ๑๗๕

ความสัมพนั ธ์อันล้าลึกกับเด็กหญิง ผูน้ ้ันละมัง เขาจึง
บงั เกิดความรู้สึกอยากเห็นหล่อนข้ึนมาอยา่ งรุนแรง

"ออ้ ลูกสาวตาน่ีเอง คงถอดมาจากพอ่ หรอก !"

๑๓...

ภาพเรื อนไทยทรงโบ ราณตรงหน้ าทาให้วา ยุ
ชะงกั เทา้ ที่ก้าวลอดบานประตูเล็ก ๆ เขา้ ไปน้นั ทนั ที คิ้ว
เขม้ ขมวดมุ่นนิด ๆ เมื่อห็นทว่ั ท้งั บริเวณเงียบกริบราวกบั
ไมม่ ีผใู้ ดอยเู่ ลยแมแ้ ตค่ นเดียว

"มีหมาหรือเปล่านา้ ?"
บริเวณดา้ นหนา้ เห็นไดช้ ัดวา่ ไดร้ ับการเอาใจใส่
เป็ นอยา่ งดี นบั ต้งั แต่ลานเตียนโล่ง มีตุ่มน้าฝนต้งั เรียงราย
อยู่เป็ นแถว ลอ้ มรอบไปดว้ ยพวกไมป้ ระดบั ปลูกอยู่เป็ น
ระยะอยา่ งเป็ นระเบียบ ชายหนุ่มยืนเทา้ สะเอวมองอย่าง
เพลิดเพลิน

วาสนา ๑๗๗

"คงตะเภาเดียวกบั คุณยา่ ทา่ ทางเจา้ ระเบียบพิลึก
มิน่าคุณปิ ยะถึงไดม้ ีใหม่... "

กาลังเพลิน ๆ เขาก็สะดุ้งโหยงเม่ือได้ยินเสียง
ก๊อก ๆ แก๊ก ๆ อยู่บนเรือน โดยไม่ทนั คิด เขารีบเบ่ียงตวั
หลบหลงั ตน้ สายหยดุ ใกลต้ วั ทนั ที

บานประตูเรือนเปิ ดแงม้ ออกนิด ๆ แลว้ ร่างผอม
เพรียวของเด็กสาวผหู้ น่ึงกค็ อ่ ย ๆ ยอ่ งออกมา โดยท่ีเจา้ ตวั
ยงั กม้ หนา้ กม้ ตาจดจอ้ งตาราในมือไมว่ างตา วายถุ ึงกบั ยก
มือข้ึนข้ีตาตวั เอง

"เฮ้ คุณ!"
พอพล้งั ปากเรียก ออกไปแลว้ กใ็ หน้ ึกเสียดายเป็ น
กาลงั เขาควรจะทาอะไรท่ีมนั แนบเนียนกว่าน้ีสักนิดแต่ก็
ช้าไปเสียแล้วเพราะฝ่ ายน้ันกาลังยืนทาตาขุ่นคลัก จึง
จาตอ้ งร้องทกั วา่
"พบกนั อีกจนได.้ ..มาทาอะไรท่ีน่ีหรือคุณ ?"
"เขา้ มาทาไม?"
หล่ อ น ก ร ะช า ก เ สี ยง ถ า ม เ ขา จึ ง ยิ้ม ไม่ อ อ ก อี ก
ตอ่ ไป
"กแ็ ลว้ คุณล่ะ เขา้ มาทาไม เร่ร่อนอยา่ งน้ีเองหรือ

๑๗๘ มาลยั รกั

หรื อเห็ นว่าเข้าข อง บ้า นเขาไ ม่อยู่เลย ถื อโอก าส เข้าม า
ลอยชาย มิน่า....ตะก้ีทายอ่ งเงียบเชียว !"

คร้ังแรก เด็กขมวดคิ้วอย่างงงๆ แต่พอระลึกถึง
เหตุการณ์วนั ก่อน เธอก็แทบจะยิ้มออกมาแต่เสียงกลบั
กระชากกวา่ ที่แรกอีกวา่

"คุณไมถ่ ือโอกาสง้นั ซิ แลว้ รู้ไดย้ งั ไงวา่ เจา้ ของ
บา้ นไม่อย"ู่

"อ้าว...ก็บ้านปิ ดเงี ยบเชี ยบอย่างน้ี จะใ ห้
หมายความวา่ ยงั ไงว่าแต่คุณยงั ไม่หมดขอ้ หานะเร่ืองรถ
ผมจะวา่ ยงั ไงมิทราบ?"

"นน่ั มนั รถของคุณ !"
"แตค่ ุณทาบุบน้ี ตอ้ งรับผดิ ชอบซิ"
"ก็ฉันบอกให้ไปเอาตารวจมาจบั แล้วคุณก็ไม่
กลา้ เองน่ีนา ช่วยไม่ได"้ ปิ ยภรณ์ชายตามองอยา่ งหมิ่น ๆ
ก่อนก็หันขา้ งให้พลางยกหนงั สือข้ึนท่องปากขมุบขมิบ
วายจุ ึงชะโงกหนา้ ขา้ มไหล่น้นั ไปดูอยา่ งสนใจ
"ออ้ ดูหนงั สือสอบ เอ ขยนั เหมือนกนั น่ี"
ปิ ยาฏรณ์เบ่ียงตัวหลบ เกือบจะทุ่มหนังสือใส่
หนา้ ใหอ้ ยา่ งเคยชิน หากแต่ย้งั มือไวไ้ ดท้ นั

วาสนา ๑๗๙

"นี่ ออกไปนะ ท่ีนี่ไม่ใช่สวนสาธารณะที่คิดจะ
เขา้ มาเม่ือไหร่ก็ไดน้ ะ !"

"แต่คุณก็เขา้ มาเดินเล่น"
ชายหนุ่มต่อปากคาอย่างว่องไวท้งั ๆ ที่แววตามี
ประกายครุ่นคิดอยา่ งเริ่มเขา้ ใจ
"บา้ นคุณหลงั โนน้ ไม่น่าเดินเล่นกวา่ หรือ ถึงตอ้ ง
ถือโอกาสตอนเจา้ ของบา้ นไม่อยมู่ าจุน้ อยา่ งน้ี"
"น้นั มนั เรื่องของฉนั !"
ชายหนุ่มทอดสายตามองร่างระหงตรงหน้า แลว้
ก็ทาตาอยา่ งหน่ึง "ขอโทษ..คุณกาลงั เรียนอะไรมิทราบ? "
แต่พออีกฝ่ ายมีทีท่าส่ันนิด ๆ อยา่ งโกรธจดั เขาก็
รีบโบกไมโ้ บกมือวนุ่
"เปล่า เปล่า ผมไม่ไดค้ ิดหยาบคายวา่ คุณยงั โงน้ ง้ี
เลย ใหต้ าย ที่ผมถามก็เพราะเกิดความรู้สึกวา่ กาลงั ยืนพูด
กบั นักเลงใหญ่คนหน่ึงต่างหาก แทนที่จะเป็ นนักเรียน
ธรรมดา๊ ธรรมดา"
เด็กสาวทามือแน่น แทบว่าจะซัดลงบนใบหน้า
กร่ิมท่ีลอยอยตู่ รงหนา้ เสียใหไ้ ด้
"ออกไป ไอ้ ....!"

๑๘๐ มาลยั รกั

"อ๊ะ อ๊ะ เล่นไอเ้ ชียว ไม่ยอมนะมาวา่ เขาหยาบ ๆ
คาย ๆ ทีทารถเขาเสียยงั ไม่วา่ สักนิด แต่ เอ... ทางเหนือเขา
วา่ เรียกไอ้ ...น่ีแปลวา่ เรียกพ่ีน่ีนา"

"นี่คุณ ...!"
เธอเรียกเขาเสียงหนกั ๆ ตาวาววบั ราวกบั จะเผา
ใหม้ อดไหมเ้ ป็นจุณ
"ฉนั จะพูดอีกคาเดียว ไม่ง้นั เป็ นไดเ้ กิดเรื่องแน่ ...
ออกไป ! "
"แหม แหม ไล่.....ทาอยา่ งกบั เจา้ ของบา้ น"
วายุบ่น พลางถอยห่างออกมาอย่างไม่ไวใ้ จนัก
แลว้ กท็ าเสียงซื่อ ๆ พูดวา่
"ท่ีมานี่ก็ไม่ใช่อะไรหรอก แขกที่มาที่บ้าน เขา
วานใหผ้ มมาตามลูกสาวบา้ นน้ีวา่ ใหไ้ ปหาเขาที... "
"หา....วา่ ไงนะ ? "
เด็กสาวทาตาโต ละล่าละลกั ถามแทบไม่หายใจ
"ใครนะ ที่วา่ น่ะ ?"
"คุณปิ ยะ นามสกุลอะไรก็จาไม่ค่อยได้เสียแล้ว
เขาใหผ้ มมาตามลูกสาวเขา แต่ช่างเถอะ ผมจะไปบอกเขา
วา่ ไมอ่ ย"ู่
"อย.ู่ ...อยกู่ ็ฉนั นี่ไงล่ะ"

วาสนา ๑๘๑

เดก็ เอานิ้วจิ้มท่ีอกตวั เองพลางพยกั พเยดิ ราวกบั
จะยนื ยนั วายสุ นั่ หนา้

"อยา่ ลอ้ เล่นน่าคุณ เรื่องอยา่ งน้ีลอ้ กนั ไม่ไดน้ า"
"เอ๊ะ ! ก็ใครไปล้อเล่นกบั คุณ ฉันว่าฉันเป็ นลูก
คุณปิ ยะก็ตอ้ งใช่ซี่"
"เอ๊ะ! แลว้ ก็ไอบ้ า้ นยายยกั ษข์ มูขีน้นั ก็ไม่ใช่บา้ น
คุณซิ?"
เขาทาเสียงฉุนเฉียวไดไ้ ม่แพก้ นั จนเด็กตอ้ งลด
เสียงลงโดยไม่รู้ตวั
"ก็ใครวา่ ใช่ล่ะ.....คุณ คุณพอ่ สั่งมาวา่ ไงนะ ทาไม
ท่านไมม่ าเอง?"
"แหมคุณ ผมไม่ใช่เบ๊นา คิดจะวา่ ยงั ไงก็ได้ ท่าน
ส่ังวา่ ถา้ คุณวา่ งให้แวะเขา้ ไปที ท่านไม่กลา้ เขา้ มากลวั คุณ
แมค่ ุณจะวา่ "
"โอเค นาไปซิ"
ท่าทางที่วางหนังสือลงบนนบนั ไดอย่างว่องไว
พลางหันมาพยกั หน้าให้ บอกถึงการตัดสินใจอย่าง
รวดเร็วทาเอาชายหนุ่มตอ้ งมองอยา่ งท่ึง
"คุณไมก่ ลวั แน่นะ ? "
"กลวั อะไร ?"

๑๘๒ มาลยั รกั

"ก็... "
เขายิ้มนิดหน่ึง ขณะแกล้งลากเสียงให้อีกฝ่ าย
เขา้ ใจเอง แตด่ วงตามีแววหมายมาดไวอ้ ยา่ งเงียบเชียบ
"คุณจะตอ้ งเขา้ ไปในบา้ นผม"
"ก็เหมือนท่ีคุณกลา้ เขา้ มาในบา้ นฉนั น่ะแหละ"
เด็กสาวตอบไดท้ นั ควนั พลางหมุนตวั นาออกไป
วายุยกั ไหล่ก้าวตามไปแทบจะเป็ นคลอเคลีย แต่ฝ่ ายน้นั
ไม่สะทกสะท้าน และดูราวกับว่ากาลังใจจดจ่อต่อผูท้ ่ี
กาลงั จะไปหาจนลืมเอาใจใส่ ท่าทางกา้ วเดินฉบั ๆ แมจ้ ะ
นุ่งซิ่นยาวถึงคร่ึงน่อง ทาใหค้ าประมาทหนา้ แต่แรกที่เห็น
ใกล้ ๆ อีกคร้ังวา่
"ไมไ่ ดค้ วาม ลูกสาวนายปิ ยะ"
ลดนอ้ ยลงทีละนิด และยง่ิ ไดป้ ระคารมกนั เมื่อครู่
เขาก็ชักแน่ใจว่า เด็กสาวน้ีมิได้ย่ิงหย่อนกว่าผูเ้ ป็ นบิดา
เทา่ ที่รู้ จกั เลย
มารุต ทาตาหยีมองผทู้ ี่เดินตวั ตรงมากบั พี่ชาย ชวั่
ครู่ ต่อมาเขาก็เบิกตากวา้ ง ราวกบั ไดพ้ บกบั ส่ิงมหศั จรรย์
ข้ึนใหม่ ของโลกเขา้ ให้
"ไงอูด๊ ? "

วาสนา ๑๘๓

"พี่ชายทกั พลางแอบหรี่ตาให้อย่างว่องไว" ลูก
สาวนายปิ ยะไงล่ะ น่ีนายอูด๊ นอ้ งชายผมครับ"

เดก็ พยกั หนา้ นิด ๆ แต่ตาสอดส่ายข้ึนไปอยา่ ง
กระวนกระวายใจ

"ไหนล่ะ คุณพอ่ ฉนั ? "
มารุตทาหนา้ เหลอ พช่ี ายชะเงอ้ คอมองเขา้ ไป
พลางพดู เรื่อย ๆ วา่
"เอ... หรือวา่ กลบั ไปแลว้ ? เชิญข้ึนไปนงั่ ก่อนซิ
ฮะ... "
เด็กขมวดคิ้ว ลงั เลเลก็ นอ้ ยแต่พอเงยหนา้ ข้ึนเห็น
ใบหนา้ ยมิ้ ๆ ของคนที่ยนื จนใกล้ ก็กา้ วข้ึนไปทนั ที ฝ่ าย
น้นั รีบกุลีกุจอเลื่อนเกา้ อ้ีให้ ปากกพ็ ดู จอ้
"แหม คุณปิ ยะไม่น่าใจร้อน น่าจะคอยสกั นิด คุณ
ไม่ไดโ้ อเ้ อเ้ ลยน่ีนา"
"ทา่ นใหไ้ ปตามฉนั ทาไมคะ? "
เด็กสาวถามเรียบ ๆ แต่ตาจอ้ งเป๋ ง อย่างรอฟัง
คาตอบ วายทุ ายมิ้ ไม่สนิทนกั เม่ือสบตากบั นอ้ งชายท่ีมอง
เขมง็ มาอยา่ งรู้ทนั

๑๘๔ มาลยั รกั

" เอ... ความจริง ท่านกไ็ มไ่ ดเ้ จาะจงใหผ้ มไปตาม
หรอกครับ ท่านเพียงแตป่ รารภวา่ อยากพบคุณ ผมก็เห็นวา่
แต่น้ีเองเลยวงิ่ ไปตามให"้

"อา้ ว ....ไหนคุณวา่ ท่านใช้ ?"
"แหม ก็ตอนน้นั ผมพูดรวบรัดน่ีนา ผมยงั ไม่ทนั
อธิบายเลยคุณก็ใจร้อนมาเสียก่อน แต่....แลว้ ก็ดีน่ีฮะ เรา
จะไดฉ้ ลองมิตรภาพกนั ดว้ ย"
"ขอบคุณ แตฉ่ นั ยงั มีธุระที่ตอ้ งทาอีก"
ปิ ยภรณ์เมม้ ปาก ทาท่าจะลุกข้ึนยืน หากแต่ชาย
หนุ่มรีบร้องหา้ มเสียงหลง
"โธ่ เดียวซิฮะ หนงั สือเดี๋ยวค่อยท่องก็ได้ ไหน ๆ
กม็ าถึงน่ีแลว้ อยคู่ ุยกนั หน่อยเป็นไร"
คราวน้ีเด็กมองหนา้ ระร่ืนน้นั อยา่ งเพิ่งนึกได้ จอ้ ง
หนา้ เขาขณะถามเสียงแขง็ วา่
"คุณยงั ติดใจเรื่องรถอยใู่ ช่ไหม ?"
"อา้ ว แลว้ กนั ... "
วายทุ าคอออ่ น "ทาไมคิดหาเรื่องนกั ล่ะครับ เร่ือง
น้ันยุติได้แล้ว ผมล้อเล่นน่ะ โธ่ บา้ นใกล้เรือนเคียงกัน
ใครจะทาน่าเกลียดอย่างน้นั ไดล้ งคอเฮ้ นายอู๊ด ไม่ลงไป
หาอะไรมาเล้ียงเพอื่ นใหม่เราที รึ ?"

วาสนา ๑๘๕

มารุตทาเฉย มองสบตาพ่ีชายขรึม ๆ
"คุณ...แกอาจจะติดธุระจริงๆ กไ็ ดฮ้ ะ ผมวา่ เอาไว้
โอกาสท่ีเตม็ ใจกวา่ น่าจะดีกวา่ "
เด็กหนั ขวบั มาทนั ควนั แต่พอเห็นแววตาซ่ือๆ ที่
จบั จอ้ งอยบู่ อกถึงความเป็นมิตรเตม็ ท่ี จึงยมิ้ ใหน้ ิดหน่ึง
"ฉนั จะกลบั ละ ขอบคุณท่ีกรุณา"
"ผมจะไปส่ง"
ใบหน้าคล้าน้ันเรียบเฉย ขณะที่ค้อมศีรษะให้
อยา่ งสุภาพแต่พอพ่ีหร่ีตาลอ้ ก็แดงวาบข้ึนมาอยา่ งปิ ดไม่
มิด เด็กสั่นหนา้
"ไมต่ อ้ ง....ค่ะ แคน่ ้ีเอง"
"ไมเ่ ป็นไรฮะ"
เขายืนยนั พลางถอยออกมายืนคอย เด็กสาวจึง
จาตอ้ งหนั มาทาอาการอยา่ งหน่ึงคลา้ ยบอกลาชายหนุ่มที่
นง่ั เอน ๆ มองยิม้ กริ่มอยูฝ่ ่ ายน้นั รีบผุดลุกข้ึนยืนแลว้ โคง้
ให้เธอจึง หนั หลงั กลบั ไปอยา่ งรวดเร็วในใจนึกชิงชงั เป็ น
ท่ีสุด
"เจา้ โก๋ ระวงั ตวั ไวใ้ ห้ดีก็แลว้ กนั !"
"น่าเสียดายท่ีคุณพ่อคุณท่านกลบั เร็วไปนิด คุณ
เลยมาไม่พบ

๑๘๖ มาลยั รกั

มารุตอึกอกั อยู่เป็ นนาน จึงเอ่ยข้ึนเบา ๆ เด็กส่ัน
หนา้ พลางกา้ วยาว ๆ

"ไม่เป็ นไร ท่านคงไม่มีธุระสาคญั อะไร หรอก
ตอนแรก ฉนั เขา้ ใจผดิ คิดวา่ ท่านมีธุระจะใช้ เลยรีบมา"

"ความจริง พี่อ๊อดเข้าใจผิดมากกว่านึกว่าท่าน
อยากพบคุณจริงๆ

เขาพดู คลา้ ยแกห้ นา้ ใหพ้ ี่ชายท้งั ๆ ที่พอจะรู้ซ้ึงถึง
เจตนาท่ีแทจ้ ริงน้นั ได้ เด็กน่ิงเงียบอยา่ งคร้านจะต่อความ
พอถึงประตูใหญ่ เธอจึงหยดุ หนั มาผชิญหนา้ เขาตรง ๆ

"ขอบคุณมาก.... "
แลว้ ก็ทาท่าจะผละไป หากแต่เด็กหนุ่มร้องเรียก
ไวเ้ สียก่อน
"เดี๋ยว....ฮะ !"'
พอเธอหนั มาขมวดคิ้ว ใบหน้าคล้าน้นั จึงปรากฎ
ร่องรอยขวยเขินข้ึนมาอยา่ งชดั เจน
"ผมยงั ไม่รู้จกั ชื่อคุณเลย"
"คงไม่จาเป็ นหรอก...."
เธอทอดหางเสียงตอนทา้ ย จึงดูไม่ตดั รอนเกินไป
นกั มารุตจึงทาใจกลา้ อีกวา่

วาสนา ๑๘๗

"คง....จาเป็ นฮะ.....เพราะเราก็เป็ นเพ่ือนบา้ นกนั
แลว้ ..... "

เด็กยิม้ นิดหน่ึง แลว้ ก็ทาท่าจะผละไปอีก แต่เด็ก
หนุ่มกา้ วตามมาติด ๆ กม้ ลงพูดเสียงรัวราวกบั ลิ้นพนั กนั
วา่

"แล้วถ้าผมจะเขา้ ไปเท่ียวที่บา้ นคุณจะ ได้ไหม
ฮะ?"

เห็นจะเป็ นเพราะท่าทางซ่ือ ๆ และรอยยมิ้ ท่ีบอก
ความจริงใจมากกวา่ จะเป็นการและโลม เดก็ จึงพยกั หนา้

"ก็ได้ !"
พอกลับเข้ามาอีกทีก็ปรากฏว่าผู้เป็ นพ่ีชายนั่ง
หลบั ไปเสียแลว้ โดยเอนกายซบพนกั เกา้ อ้ี วางเทา้ พาดไว้
บนโตะ๊ อยา่ งสุขารมณ์ แต่พอชยบั ออกห่าง ก็มีเสียงพูดข้ึน
ลอย ๆ วา่
"สามะคญั เหมือนกนั นะ...ส่งถึงบา้ นหรือเปล่า ?"
"พอ่ี อ๊ ดนึกยงั ไงถึงได้ ไปหลอกเขามาอยา่ งน้นั ?"
น้องชายยอ้ นมาทรุดตวั ลงนังพลางถามเรียบ ๆ
พีช่ ายลืมตาข้ึนทาตาโต
"อุวะ จะนึกยงั ไง.....กน็ ึกอยากจะช่วยนายน่ะซิ"
"ช่วยผม ?"

๑๘๘ มาลยั รกั

มารุตทาหนา้ งง "ช่วยยงั ไง ?"'
"อา้ ว ก็ช่วยใหน้ ายไดไ้ ปส่งเขาถึงบา้ นน่ะซิ"
"โธ่ พี่อ๊อด" น้องชายทาท่าอ่อนใจ แต่หน้ากลบั
แดงข้ึนอีก คิดอะไรบา้ ๆ ผมไมไ่ ดอ้ ะไรเขาสักนิด....."
"อยา่ ปากแขง็ ฉนั อาบน้าร้อนมาก่อนหรอกน่า"
พลางมองหนา้ แดง ๆ น้นั แลว้ กห็ วั เราะ "เอาไวว้ า่ ง ๆ จะ
พาไปอาบน้าม้งั จะไดเ้ ลิกทาหนา้ แดง ๆ เสียที"
"ม่ายละ ผมข้ีเกียจไปน่ังจั๊กจ้ีเม่ือก็ผมพอจะรู้
หรอกน่า พ่ีอ๊อดตอ้ งการแกแ้ คน้ ท่ีเขาทารถบุบไช่ไหมล่ะ
?"
"ใครบอก.....?"
วายุหวั เราะชอบใจ เรื่องข้ีปะตว๋ั แค่น้นั ฉนั ไม่เก็บ
เอามา ใส่ใจหรอก ตอนแรกก็ไม่ไดต้ ้งั ใจเหมือนกนั เห็น
พอ่ หนา้ ตากวนกิเลสดี ก็เลยอยากเห็นลูกสาววา่ จะแค่ไหน
แลว้ ก็ไม่ผิดกนั เลย แม่ลูกสาวน่ีดูจะร้ายกวา่ เสียอีก ข้ีเต๊ะ
อยา่ งวายร้าย....."
"เออ"
น้องชายดีดนิ้วมือแปะ พลางชะโงกหน้าเขา้ ไป
อยา่ งกระตือรือร้น

วาสนา ๑๘๙

"ผมเคยบอกแลว้ ใช่ไหมฮะ วา่ คนที่เตะรถพี่อ๊อด
คงเป็นคนเดียวกบั คนท่ีอยขู่ า้ งบา้ นเรา แลว้ ทาไมพ่ีอ๊อดถึง
วา่ อยปู่ ากซอยล่ะฮะ? "

"ไม่รู้ซี ก็ตอนน้นั เห็นหล่อนชะแงม้ องบา้ นนนั่ น่ี
หว่า ไอเ้ ราก็ต้ืนไปนิด ชิ...แม่คงหัวเราะเยอะเราจม ร้าย
เป็นบา้ ลูกสาวอีตาพอ่ คา้ ของเถื่อน! "

๑๔...

"เอย๊ ....จะไปไหนฮะ ?"
เสียงรถเบรคกะทนั หนั แลว้ ใบหนา้ สดใสของคน
ขบั ท่ียนื่ ออกมายมิ้ กวา้ งขวาง ทาใหค้ นท่ีโดดหลบถึงกบั
เมม้ ปากอยา่ งข่นุ เคือง
"นี่คุณ อยา่ คิดวา่ มีรถแลว้ จะ ขม่ ขวญั ใคร ๆ กไ็ ด้
นะ"
"ไหน?" เขาทาหนา้ เหลอ "คุณตกใจหรือฮะ ?
ง้นั โทษที ตอนแรกไม่ทนั เห็นหนา้ พอเห็นเลยหยดุ
กะทนั หนั ไปหน่อย โทษที โทษที น่ีจะไปไหนฮะ ข้ึนมาซิ
ผมจะ ไปส่ง.... "

วาสนา ๑๙๑

วา่ แลว้ ก็เล่ือนตวั ไปเปิ ดประตูรถอีก ดา้ นใหอ้ ยา่ ง
คล่องแคล่ว เดก็ สั่นหนา้ แต่ตายงั ขนุ่ อยู่

"ไม.่ ....ขอบคุณ ฉนั เดินไปได.้ ...."
"โธ่ จะเป็ นไรไปฮะ ไหน ๆ ผมก็ตอ้ งออกไปอยู่
แลว้ ข้ึนมาเถอะฮะ"
เด็กสาวขมวดคิ้ว ต้งั ท่าจะกล่าวถ้อยคารุนแรง
โตต้ อบแต่พอเห็นแววตาข้ีเล่นน้นั มีแววสงบกวา่ เคย แถม
ยงั เหลือบแลไปทางดา้ นหน้าอย่างครุ่นคิดอีก จึงเงยหน้า
ข้ึนมองตามแลว้ ก็ไดเ้ ห็นบุคคลกลุ่มหน่ึงที่ยนื บา้ ง นง่ั บา้ ง
บนราวสะพาน แต่ละคนมีท่าทีชอบกล เพราะบางคนก็
ลอบชาเลืองมา แต่บางคนมองตรง ๆ มาเลยทีเดียว ดงั น้นั
เม่ือชายหนุ่มย้าวา่
"ข้ึนมาซิ"
เธอจึงกา้ วข้ึนไปโดยดี
"กไ็ ด้ ขอบคุณมาก"
"วนั น้ีพอ่ ลาดยาวเล่น ไมซ่ ่ือ เล่นยกมาต้งั โขลง"
เขาพดู เบา ๆ แต่พอเคล่ือนรถผา่ นคนกลุ่มน้นั ซ่ึง
พากนั ลุกฮือข้ึนชะโชกมองเขา้ มา เขาก็ยิม้ ร่าพลางโบกมือ
ให้
"ขอทางหน่อยคร้าบ...ครับขอบคุณมาก !"

๑๙๒ มาลยั รกั

พอผ่านไปไดเ้ ขาก็เหยียบนเร่งเต็มที่ราวกบั เกรง
กลวั

"เฮอ้ ...โล่งอก ขืนชกั ชา้ มีหวงั ...ประจญั บาน...เออ
ทาอยา่ งก๊ะเมืองเทก็ ซสั "

"คุณรับฉนั เพราะเห็นไอพ้ วกบา้ นน่ั หรือ ?"
ท่าทางคนถามครุ่นคิดอยา่ งหนกั เพราะเหตุการณ์
เม่ือครู่ก็เรียกวา่ ไม่ปลอดภยั นกั หากบงั เอิญหลุดเขา้ ไปใน
กลุ่มของมนั ความไม่เฉลี่ยวใจบวกกบั ความประมาท ไม่
คิดวา่ เจา้ น้นั จะยงั ผกู ใจเจ็บอยจู่ ึงมิไดค้ ิดระวงั ตวั หากชาย
หนุ่มผนู้ ้ีมิไดผ้ า่ น บางที...เธออาจจะไดร้ ับการตอบแทนที่
จะต้องอับอายไปอีกนานก็ได้ แต่ความคิดท่ีจะบอก
ขอบใจก็มีอนั ตอ้ งพบั ไปเม่ือเสียงท่ีพูดกล้วั หวั เราะ ๆ ข้ึน
วา่
"น้นั น่ะซิ ไอผ้ มก็ลืมไปวา่ คุณเองก็มีสีมือไมน่ อ้ ย
บงั อาจไปทาเป็นพระเอกเสีย ไอพ้ วกน้นั ก็ไม่เจียมตวั เล่น
กบั ใครไม่เล่น มาเล่นกบั แมเ่ สือประจาตรอกไม่รู้จกั ที่ตาย
เสียแลว้ ...! "
"ช่วยจอดตรงน้ีหน่อย ...ฉนั จะลง... "
เด็กบอกเรียบ ๆ ตามองตรงไปขา้ งหนา้ พยายาม
กล้ากลืนความโกรธเตม็ ท่ี ฝ่ ายน้นั เลิกคิ้ว

วาสนา ๑๙๓

"อา้ ว ทาไมรีบลง ไอพ้ วกน้นั ยงั เห็นทา้ ยรถเราอยู่
นา ?"

"คุณคิดวา่ ฉนั กลวั มนั รึ ?"
"เธอหนั มาถามเสียงแข็งขณะมองหน้าเขาตรง ๆ
วายสุ นั่ หนา้ ปฏิเสธพลั วนั
"เปล่า เปล่า กผ็ มบอกแลว้ ไงฮะ มีแตม่ นั จะกลวั
คุณ... โธ่ ระแวงไปได้ จะไปไหนฮะนี่ ผมจะไปส่งถึงท่ี
เลย? "
"ขอบคุณ อยา่ ใหร้ บกวนเลยขอลงตรงน้ีแหละ"
"กลวั ผมทวงค่าซ่อมรถหรือไง? "
ชายหนุ่มทาเสียงเยา้ ๆ พอเธอขยบั ปากจะโตต้ อบ
เขาก็รีบพูดตอ่ เร็วปร้ือ
"สญั ญากไ็ ด้ สัญญาวา่ ต่อไปน้ีจะเลิกพูดเรื่องน้ีอีก
เด็ดขาด โนทว์ อรี่... "
"คุณกาลงั ดูถูกฉนั นะ ถึงฉนั จะจน แตถ่ า้ ฉนั ผิด
จริง ฉนั ก็จะใชใ้ หแ้ น่ ๆ ไม่ทนใหค้ ุณตอ้ งทวงหรอก วา่ แต่
หาหลกั ฐานใหพ้ ร้อมก็แลว้ กนั "
"แหม แหม...! "
เขาทาเสียงบ่นในลาคอ แต่ตาพราวอยา่ งสนุก
"เป็น ลูกสาวพอ่ คา้ ใหญ่ ยงั วา่ จน... "

๑๙๔ มาลยั รกั

"ฉนั ขอลงตรงน้ี ! "
เธอพดู เสียงเฉียบขาด วายจุ ึงยกั ไหล่พลางเหยยี บ
เบรคป้ัม
"ตามใจ เมื่อไม่อยากให้ส่งก็ไม่ว่า แต่หวงั ว่าคง
ไม่ใช่เพราะกลวั ผมหรอกนะฮะ... "
มือที่กาลงั กดป่ ุมลอ็ คชะงกั กึก เธอหนั มายมิ้ เยาะ
"กลวั คุณ ? ทาไมฉนั จะตอ้ งกลวั คุณ คุณวิเศษมา
จากไหนกนั ต่อให้คุณร่ารวยล้นฟ้าย่ิงกว่าน้ีก็เถอะ ขอ
โทษ !"
วา่ แลว้ ก็กา้ วลงไปอยา่ งรวดเร็ว หากฝ่ ายน้นั ไม่
ยอมแพร้ ีบยนื่ หนา้ ออกมาสาทบั วา่
"แต่ผมจะทาใหค้ ุณกลวั ใหไ้ ด"้
"กล็ องดู !"
ชว่ั ขณะที่ตาท้งั สองสบกนั อยา่ งทา้ ทาย ฝ่ ายหน่ึง
พราวระยบั เต็มไปด้วยความหมายโลมเลียม แต่อีกฝ่ าย
วาววบั แทบวา่ ถา้ เป็นไฟก็คงเผาไหมเ้ ป็นจุณไปแลว้ !"
หญิงสาวร่างบอบบาง นงั่ พบั เพียบทา้ วแขนมอง
อ่างดินตรงหนา้ อย่างเพลิดเพลิน บางคร้ังก็ชะโงกมองลง
ไปจนชิด บางคร้ังก็หันมาตะโกนเสียงแจ๋ว ๆ กบั ผูท้ ่ียืน
ดอ้ ม ๆ มอง ๆ อ่างใบอ่ืน ๆ ท่ีเรียงรายอยยู่ าวเหยยี ดวา่

วาสนา ๑๙๕

"พ่อขา น้อยเห็นลูกมนั แลว้ ละค่ะ ต๊าย ตวั นิด ๆ
น่ารัก สีทองค่ะ หางสีขาว"

"ง้นั กช็ ่วยพอ่ แยกเลยซิลูก"
ผเู้ ป็นพอ่ ตอบเสียงอ่อนโยน โดยยงั ไม่วางมือจาก
การส่องแวน่ มองตรวจแต่ละอ่างอยา่ งเอาใจใส่ หญิงสาว
จึงรีบกุลีกุจอลุกข้ึนอยา่ งวอ่ งไว
"ง้นั นอ้ ยแยกเลยนะคะ เอาไวอ้ ่างไหนคะ อา่ งไอ้
นี่ไดไ้ หมคะ ?"
"อ่างโนน้ ดีกวา่ ลูก แยกเป็นสี ๆ ไวเ้ ลย เผอ่ื ขายจะ
ไดไ้ ม่ตอ้ งมาแยกอีก หนูดูอางที่มนั ขนาดพอ ๆ กนั ก็แลว้
กนั เด๋ียวพอ่ เช็ดทางน้ีเสร็จแลว้ จะไปดู"
เวลาผา่ นไปครู่ใหญ่ ผูเ้ ป็นพอ่ ชกั เอะใจในเสียงที่
เงียบกริบลง จึงวางมือหนั ไปมอง ปรากฏวา่ ลูกสาวกาลงั
นงั่ เทา้ คางกบั ขอบอา่ งใบโตนิ่ง ทา่ ทางเล่ือนลอยราวกบั มี
ส่ิงหน่ึงในใจ
"ไงลูก?"
ท่านเดินเขา้ ไปใกล้ พลางยกมือข้ึน ลูบศีรษะเล็ก
ๆ น้นั เบาๆ "เหนื่อยหรือถึงนงั่ ใจลอย ?"
พรรณิภาเงยหนา้ ข้ึนยมิ้ พลางส่ันหนา้

๑๙๖ มาลยั รกั

"กาลงั คิดอะไรเล่นน่ะค่ะ ลองสมมติวา่ หากนอ้ ย
เป็นปลาพวกน้ี จะมีความสุขไหม ?"

ดวง ตาสุ ขุม ข อง พ่อมี ริ้ วรอย ครุ่ นคิ ดแว่บ หน่ึ ง
ท่านทรุดกายลงนงั่ เคียงขา้ งบุตรี กม้ ลงพูดเหมือนหน่ึงจะ
ลอ้ วา่

"คงมีความสุ ขไม่เท่าหนูม้ัง หรื อหนู ไม่มี
ความสุข ?"

"ไมท่ ราบคะ่ นอ้ ยวา่ นอ้ ยโชคดีที่เกิดมาเป็ นลูก
พอ่ พอ่ ท่ีแสนดีที่สุดในโลก แตน่ อ้ ยกโ็ ชคร้ายท่ีตอ้ งกินยา
บอ่ ย ๆ"

"ป่ ูโธ่เอ๋ย..."
ทา่ นชายทกั ษพลหวั เราะเสียงกอ้ ง พลางยกมือข้ึน
ขย้ผี มนุ่มน้นั แตเ่ เววตาสลดลง
"ท่ีแทก้ ็เดก็ ข้ีเกียจกินยากลวั หมอเองน่ะแหละ ง้นั
ไอป้ ลาพวกน้ีมนั ก็มีความสุขกวา่ หนูแน่ ๆ ท่ีไมต่ อ้ งกินยา
แต่ท่ีไหนไดพ้ อเป็ นอะไรนิด ลอยทอ้ งป่ องกนั เป็นอา่ ง ๆ
พอ่ แยเ่ ลย"
"พอ่ เคยราคาญนอ้ ยไหมคะ ?"
ดวงตาดาสนิทเงยข้ึนจบั จอ้ งหนา้ บิดาอยา่ ง
คาดค้นั "นอ้ ย ทาใหพ้ อ่ ตอ้ งเสียตงั คบ์ อ่ ย ๆ"

วาสนา ๑๙๗

"แลว้ นอ้ ยล่ะ เคยราคาญพอ่ ไหม ?"
บิดายอ้ นถาม พอลูกสาวสัน่ หนา้ ทา่ นก็พดู ดว้ ย
น้าเสียงปรานี
"น้อยไม่เคยราคาญพ่อเพราะรักพ่อ ถึงพ่อจะแก่
ไปนิดคุยไม่สนุกเหมือนเพ่ือน ๆ แต่นอ้ ยก็รัก ฉันใดก็ฉนั
น้นั พอ่ อาจจะรักหนูมากกวา่ ตวั พ่อเสียอีก เพราะนอ้ ยเป็ น
เหมือนดวงใจของพ่อ ยิ่งหม่อมแม่ของหนูมาจากไปอยา่ ง
น้ี ก็เหมือนรวมอยู่ในตวั หนูจนหมด แล้วจะให้พ่อเหลือ
ความรักไวใ้ ห้ใครอีก นอกจากหนูแลว้ ก็เจา้ โตเท่าน้นั แต่
นนั่ มนั เป็นผชู้ าย พอ่ จึงไดแ้ ต่รัก แต่ไม่ห่วงใยเท่าหนู"
"นอ้ ยกร็ ักพอ่ คะ"
พ ร ร ณิ ภ า เ ก ลื อ ก ใ บ ห น้ก า บ ตัก ก ว้า ง น้ ัน อ ย่า ง
ซาบซ้ึง " รักมากกวา่ พโ่ี ตเสียอีก"
"แลว้ นึกยงั ไงถึงไดม้ านงั่ อิจฉาปลา ในเมื่อหนู
ออก พร่ังพร้อมดว้ ยคนรักอยา่ งน้ี ยงั พอ่ วายนุ ้นั อีกคน พอ่
วา่ จะไม่พูดถึงแลว้ นา....."
ผเู้ ป็นพอ่ ทาเสียงลอ้ ๆ ลูกสาวจึงเบนหนา้ หนี
ใบหนา้ นวลผอ่ งเป็นสีแดงเร่ือ
"วายไุ ม่ไดร้ ักนอ้ ยหรอกค่ะ"
"จะเป็นไปไดย้ งั ไงเชา้ ถึงเยน็ ถึง"

๑๙๘ มาลยั รกั

คราวน้ีหญิงสาวหนั มาสบตาบิดานิ่งนาน เเลว้ ก็
ถามคอ่ ย ๆ วา่

"พอ่ จะไม่เชื่อหรือคะ ถา้ ในท่ีสุดผลปรากฏวา่ เขา
มาหานอ้ ยเพราะเหตุผลอื่น? "

มือค่อนขา้ งผอมจนเก็นกระดูดโปน เอ้ือมผ่าน
ศีรษะเล็ก ๆ บนตกั ไปหยิบขวดแกว้ ใสท่ีบรรจุปลาตวั เล็ก
ๆ สีแปลกข้ึนมาพินิจดูจนใกล้ น้าเสียงที่ตอบดูเร่ือย ๆ แต่
แฝงความระมดั ระวงั ไวท้ ุกตอน

"เหตุผลอะไรพอ่ กไ็ มอ่ ยากถาม แต่ที่รู้แน่ ๆ กค็ ือ
หนูอยเู่ หนือเหตุผลที่คนอยา่ งเขาตอ้ งการเอากาไร"

"เขาไม่เอากาไรนอ้ ยหรอกค่ะ"
เธอตอบอยา่ งมน่ั ใจ "ถึงใคร ๆ จะวา่ เขาเป็นคน
อยา่ งไรแตส่ าหรับนอ้ ย เขาเป็ นเพอื่ นท่ีดีท่ีสุด"
"ตกลงหนูก็ยงั ไม่คิดจากพ่อไปน่ะซิ อุตส่าห์
นอ้ ยใจแทบเเย"่
"คะ ?"
พรรณิภาทาหน้าฉงน แต่อึดใจต่อมาก็เขา้ ใจ จึง
ร้องวา่

วาสนา ๑๙๙

"แหม น่ีพ่อเก็บเอาน้อยไปคิดแล้วหรือคะ ยงั
หรอกค่ะ นอ้ ยจะอยูก่ บั พอ่ อยา่ งน้ีอีกนาน เผลอ ๆ อาจจะ
อยตู่ ลอดไปเลยก็ได"้

"ขอให้ได้อย่างน้ันจริง ๆ เถอะ" ท่านชายตอบ
คลา้ ยสนุกแลว้ กพ็ ดู ตอ่ เรียบ ๆ จนคนฟังแทบไม่รู้สึกวา่ ได้
ซ่อนความห่วงใยไวอ้ ยา่ งลึกซ้ึงเพียงใด

"ถึงยงั ไงอกพ่อก็ปลอดภยั สาหรับหนูเสมอ.....
แน่ะ ใครมาพอบ่นถึงกม็ าเชียว ตายยากจริงพอ่ วายนุ ี่"

ท่าทีที่หันขวบั ไปอย่างรวดเร็ว ระคนกบั ดวงตา
เจิดจา้ น้นั ทาใหท้ า่ นตอ้ งลอบพนิ ิจร่างสูงท่ีเดินเนิบตรงเขา้
มาดว้ ยความรู้สึกระแวดระวงั เป็นคร้ังแรก

"สวสั ดีครับท่านลุง วนั น้ีขอบุกถึงนี่เลย ขา้ งนอก
ไม่มีใครสกั คน"

"เอาเลย ตามสบาย ธรรมดาตรงน้ีเป็ นเขตหวง
หา้ มนะ ! แต่วนั น้ียอมอนุญาตสักวนั เพราะแม่น้อยก็เพ่ิง
ลงมาประจ๋อประแจ๋กบั พอ่ วนั น้ีเอง"

ท่านเจ้าของบ้านตอบอย่างร่าเริง ลูกสาวจึงทา
หนา้ กระเงากระงอด

"พ่อเอาน้อยมาขายอีกแลว้ น้อยมาให้ลูกน้าปลา
ออกบ่อย ๆ" แล้วก็ลุกข้ึนรอรับเพ่ือนชายที่กาลังเดิน