พี่จะตีนะเนย

เป็ นแค่ติวเตอร์ ไม่ใช่คุณครูหรือนักดัดนิสัย คนนี ้หินมาก แข็งมาก ผมคงทนเขาได้ไม่นานหรอกดูทรงแล้ว‚นี่‛‚อะไร‛‚แพมเคยเรียนกับเธอใช่ไหม‛‚ช่วยเรียกพี่ว่าพี่ด้วยจะดีมากนะน้อง พี่อายุมากกว่าตั ้งหลายปี‛ผมเผลอหลุดปากบอกออกไปตามที่คิด น้องเนยถึงกับตวัดตามองผมทันที นาทีนั ้นผมรู้สึกเลยว่าตัวเองเผลอไปกระตุกหนวดเสือเข้าแล้ว น้องเนยถอนหายใจแรงก่อนที่จะสาวเท้าก้าวเข้ามาใกล้ผม ผมยืดตัวเกร็งทันทีเมื่ออีกคนเข้ามาใกล้ ผมนั่งนิ่งอยู่กับเก้าอี ้ นั่งหลบตาเขา ส่วนน้องเนยตอนนี ้ก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าแล้ว เขาเท้ามือลงกับโต๊ะก่อนจะกระดิกนิ ้วเคาะไปมาจนผมชักจะเริ่มหลอนเสียงเคาะแบบนั ้น ผมใจเต้นแรง กลัวมากๆว่าน้องจะโมโห จะต่อยผมหรือเปล่า ได้แต่นั่งหน้าซีดนิ่งๆแบบนี ้อย่าตีพี่เลยน้อง ขอร้องแหละ ไม่ชอบก็แค่บอกมา‚ถามว่าแพมเคยเรียนด้วยใช่ไหม ตอบ‛‚พ…พี่ไม่รู้จักคนชื่อแพม‛‚เธอจะไม่รู้จักแพมได้ไง เธอเคยสอนแพม‛แพมไหนเว้ย! พี่ไม่รู้จักจริงๆ! ตั ้งแต่เกิดมาไม่เคยจะได้สอนคนชื่อแพมเลย แพมไหนก่อน อ๋อ…หรือว่าจะเป็ นแพมคนที่น้องโอเคยพูดถึง คนนั ้นใช่ไหม คนที่น้องเนยชอบ อย่าบอกนะว่าที่เขาตัดสินใจมาเรียนกับผมเพราะคิดว่าคนชื่อแพมเรียนด้วย ให้ตายสิ‚พี่ไม่เคยสอนคนชื่อแพมจริงๆ อ้ะ! …”

‚เอาดีๆ‛ผมตกใจจนเบิกตากว้าง ใจเต้นแรงไปหมดด้วยความกลัว จู่ๆมือของอีกคนก็จับเข้าที่คางแล้วเขาก็จับให้หน้าผมหันไปหาตัวเอง ตอนนี ้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองหดเล็กลงเหลือไม่กี่เซนติเมตร น้องเนยน่ากลัวมากสําหรับผม เขาเป็ นเด็กที่ผมกลัวที่จะเข้าใกล้ เขาทําท่าเหมือนจะตีผมเลยอ่ะตอนนี ้ ผมสู้คนไม่เป็ นนะเว้ย กลัวเจ็บ กลัวโดนต่อยอยู่เหมือนกัน ใครว่าผมป๊ อดผมกากก็ด่ามาเหอะไม่สอนแล้ว! คนนี ้ไม่สอนแล้ว!จะไปโอนเงินคืน!ผมผวาหลับตาปี๋ เมื่ออีกฝ่ ายยกมือข้างหนึ่งขึ ้นมา นาทีนั ้นในหัวผมคิดไปต่างๆนาๆ เขาจะต่อยผมไหม เขาจะตี หรือเขาจะตบ หรือเขาจะบีบคอ ผมกลัวจริงๆนะ‚เธอคิดว่าเราจะทําอะไรเธอ‛‚หะ…”‚หลับตาทําหน้าเป็ นนางเอก เธอคิดว่าเราจะจูบเธอเหมือนในซีรีย์เหรอ ฝันไปป่ ะ‛ห้ะ…คะ…ใครมันจะคิดแบบนั ้น! พี่กลัวจนฉี่จะราดน้องยังมีหน้ามาคิดอีกเหรอว่าพี่อยากเป็ นนางเอกซีรี่ย์!‚มั่นหน้าว่ะ‛อะ…ไอ้น้องเนย!อะไรของน้องอีกแล้วเนี่ย!เนยปล่อยมือจากหน้าผม ก่อนที่เขาจะนั่งลงข้างๆกัน ผมงงไปหมด ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ ้น เมื่อกี ้เขาทําท่าเหมือนจะต่อยผมจริงๆนะ แต่ตอนนี ้กลับ

ยอมนั่งลงข้างๆกันแล้วหยิบเอาสมุดออกมาจากกระเป๋ าเฉยเลย ผมนั่งมองเขางงๆ จนเขาได้ตบโต๊ะเรียกสติ ผมสะดุ้งขึ ้นมาอีกรอบ โอย ใจจะวาย พูดกับพี่ดีๆก็ได้น้อง‚สอนดิ จะสอนอะไร‛‚จะ..จะเรียนกับพี่จริงๆเหรอ คือถ้าเกิดน้องไม่อยากก็ไปคุยกับแม่…”‚จ่ายเงินไปแล้วก็สอนๆมา ไหน จะสอนอะไร‛ เขาตีหน้าหงุดหงิดใส่ผมจนไม่กล้าจะเถียงต่อ โอเค โอเค สอนก็ได้ รับก็ได้คนนี ้อ่ะ ฮือ เกร็งไปหมดเลยผมเหลือบตามองดูอีกคน วันนี ้เป็ นวันที่เพิ่งจะเคยได้สังเกตเขาชัดๆ เพราะทุกครั ้งที่ผ่านมาที่ผมเจอเขา มันเหมือนเป็ นแค่เรื่องบังเอิญ เราเจอกันผ่านๆ ผมไม่มีกะจิตกะใจจะได้สังเกตเขาจริงๆเท่าวันนี ้ น้องเนยเป็ นเด็กผู้ชายตัวสูงมาก เขาไหล่กว้าง หน้าก็ดุ แถมยังชอบพูดห้วนๆ ชอบพูดเหมือนกระชากเสียง แล้วก็ยังชอบทําเสียงดังให้ผมตกใจ ผมมองดูอีกคนด้วยหางตา เนยหยิบเอาสมุดเรียนออกมากาง มันเก่ามาก ขาดหลุดลุ่ยไปหมด มีรอยเปื ้อนแทบจะทุกที่เลย เขาควงปากกาสีนํ ้าเงินในมือไปมา ผมหยิบไอแพดขึ ้นมาด้วยมือสั่นๆก่อนจะเขี่ยมันไปมา‚วันนี ้…เอาเป็ นคณิตศาสตร์ก็แล้วกัน‛สาธุ ขอให้ผมรอดจากวันนี ้ไปด้วยเถอะ

‚ลองดูรูปนี ้ มันคืออินเทอร์เซคหรือยูเนียน‛“….”‚น้อง‛‚วงกลม‛ฮือ ผมจะร้องไห้ ผมอยากร้องไห้จริงๆ ไม่ไหวแล้วนี่นั่งสอนน้องมาได้ชั่วโมงกว่า จากที่แม่เขานัดไว้สามชั่วโมง ผมยังรู้สึกเหมือนมันผ่านไปแล้วประมาณห้าหกชั่วโมงได้ น้องเหมือนจะยอมเรียนกับผม แต่เขากลับไม่ตั ้งใจเรียนเอาเสียเลย นั่งควงปากกาเล่นไปมา บางทีก็เอามือถือขึ ้นมาเล่น บางทีก็เคาะโต๊ะไปมา ผมไม่รู้ว่าเขาจงใจจะกวนประสาทผมหรือยังไง พอถามอะไรไปเขาก็ปล่อยผ่าน ไม่ตอบ ไม่ให้ความร่วมมือใดๆทั ้งสิ ้น บางทีน้องก้ยอมตอบ แต่ตอบอะไรก็ไม่รู้‚น้อง พี่พูดจริงๆนะ ถ้าไม่อยากเรียนกับพี่ก็ไปคุยกับแม่‛ ผมวางแอปเปิ ้ลเพ็นในมือลงก่อนจะทําใจดีสู้เสือพูดคุยกับน้องดูอีกครั ้ง เจ้าตัวถึงได้ละมือออกจากปอยผมของตัวเอง เออ ผมลืมบอกอีกอย่าง น้องเนยไว้ผมทรงประหลาดมาก เคยเห็นพวกจิ๊กโก๋ในหนังจีนหนังเก่าๆไหม นั่นแหละ เขาทําเหมือนเป็ นนักเลงที่หลุดออกมาจากหนังพวกนั ้นเลย ไม่เข้ากับเสื ้อแจ็กเก็ตยีนส์ซีดๆขาดๆของเขาสักนิด‚ก็สอนไปดิ‛‚พี่จะสอนได้ยังไงถ้าเราไม่รับแบบนี ้‛‚ใช่‛‚นั่นไง เพราะอย่างนั ้น…”‚ถามจริง ชอบเรามากขนาดนั ้นเลย?‛

‚ห่ะ?‛‚ถึงขนาดที่จะต้องมาเข้าทางแม่เลยเหรอ เธอร้ายว่ะ‛อะไรเนี่ย เขากําลังพาผมวกมาเรื่องอะไรเนี่ย ชอบเชิบอะไรกันเล่าไอ้เด็กคนนี ้ กลัวจะตายอยู่แล้ว ใครมันจะไปชอบลงกับนักเลงแบบนี ้ ทําไมนะ อะไรที่ทําให้น้องคิดว่าผมไปชอบเขาขนาดนั ้น มันไม่ได้มีเหตุจูงใจอะไรเลยที่จะทําให้ผมชอบเขาเนี่ย เด็กคนนี ้‚น้องเนย พี่มาที่นี่ วันนี ้ ก็เพราะแม่เรานัดพี่มานะ‛‚เธอเคยมาที่นี่แล้ว เธอรู้ว่าเราอยู่นี่ พอแม่บอกไปว่านัดที่ไหน เธอก็เลยรีบมา ดูออกเหอะ‛โอย ช่วยด้วย ผมปวดหัว ขอพาราหน่อย ป้ าติ๋ม ลูกชายป้ าติ๋มเล่นงานผมแรงมาก ชีวิตติวเตอร์ต้องมาเจออะไรชาเลนจ์ขนาดนี ้ไหม‚ฟังนะ พี่ ไม่ ได้ ชอบ เรา ชัดไหม‛ ผมยํ ้าให้เขาฟังช้าๆชัดๆ ด้วยสีหน้าจริงจัง น้องเนยหยุดควงปากกาทันที ก่อนที่เขาจะเท้ามือลงกับโต๊ะแล้วขยับเข้ามาใกล้ผมช้าๆ ผมเบิกตากว้างทันทีเมื่อเห็นเขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ ต้องเอนตัวหนีไปทางด้านหลังทีละนิดๆจะมาจ้องกันแบบนี ้ทําไมเล่า!‚มอง‛ เขาสั่งผม ผมไม่รู้ว่าเขาบอกให้ผมมองอะไร จนกระทั่งเขาสั่งผมอีกครั ้งด้วยนํ ้าเสียงเย็นๆแบบนั ้น ผมถึงได้ค่อยๆดึงสายตาที่มองเท้าตัวเองกลับขึ ้นมามองหน้าอีกคนโอย แกเป็นแคเ่ด็กมอสี่มีสิทธิ์อะไรมาทําให้พี่ปีสามกลวั‚เธอจะปฏิเสธไปมนัก็เปลา่ ประโยชน์ใจเธอมนัไมบ่ริสทุธิ์มนัไมไ่ด้มองเราแค่น้อง‛

‚นี่…”‚เห็นแก่ความพยายามของเธอ เอาเถอะ‛‚?‛‚อยากจีบนักก็จีบ เอาเลย‛‚อะไรนะ‛‚เอาดิ นั่งให้จีบแล้ว‛โอเคทิวา ตั ้งสติ ตั ้งสติไว้ เด็กมันแค่เข้าใจผิด น้องแค่เข้าใจผิด น้องแค่เข้าใจผิด อย่าไปอารมณ์เสีย อย่าไปคิดอะไร ท่องไว้ สอนคือสอน หน้าที่คือหน้าที่ แม่เขาโอนเงินมาให้แล้ว ต้องสอนต่อ‚ไม่ต้องเขิน ทําตัวตามสบาย‛โอเค จบ พอ แยกเถอะ แยกได้แล้ว ไม่ไหวแล้ว สอนคนนี ้ไม่ไหวแน่นอน‚เอาเป็ นว่า…วันนี ้อยากพักไว้แค่นี ้ไหม พี่จะโอนเงินคือให้ก็แล้วกัน พี่จะกลับก่อนละนะ‛‚เขิน?‛‚เนย พี่พูดจริงๆ พี่จะไปคืนเงิน แล้วจะไปแล้ว น้องช่วยลืมพี่ไปเลยก็ได้‛จริงๆ อีกนิดผมจะยกมือไหว้น้องแล้ว เลิกแล้วต่อกันเถอะ ชื่อนี ้พี่จะจําไว้จนตายเลยว่าห้ามเข้าใกล้‚จะเศร้าไปทําไม ให้โอกาสแล้วนี่ไง จะจีบก็จีบ‛‚คือ…”

‚ตอนแรกก็เฉยๆ คิดไปคิดมาเธอก็พอใช้ได้ ก็โอเคแหละ เห็นแก่ความพยายาม‛‚โอเค พี่ขอตัวกลับก่อนนะ‛ ผมหยิบเอาไอแพดยัดใส่กระเป๋ า ก่อนที่จะค่อยๆลุกออกมาจากตรงนั ้น ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวมากๆ น้องเนยเข้าใจผมผิดไปใหญ่แล้ว มั่วไปหมด กลายเป็ นว่าตอนนี ้เขาคิดว่าผมชอบเขาไปแล้วจริงๆ มิหนําซํ ้ายังหาว่าผมมาที่นี่เพื่อจะตื ้อ จะจีบเขาอีก โอย อะไรมันทําให้น้องคิดแบบนั ้นนะสาธุเถอะ ผมต้องไปทําบุญที่ไหนถึงจะหนีจากเด็กคนนี ้พ้น‚เฮ้ย เธอน่ะ‛‚มีอะไรอีก‛‚ถึงเราจะเหงา แต่เราก็ไม่ง่าย ดีด้วยหน่อยอย่าได้ใจไปก็แล้วกัน‛ชีวิตผมจะเจออะไรชาเลนจ์ๆแบบนี ้ไปอีกนานแค่ไหนกันนะ มันเกิดอะไรขึ ้นนะ ทําไมดวงของผมถึงได้เจออะไรแบบนี ้นะ ทําไมถึงเหวี่ยงเด็กคนนี ้เข้ามาในชีวิตของผมตอนนี ้นะ เทวดากําลังทําอะไร บุญก็ทําให้ ทําไมไม่ยอมลงมาคุ้มครองกัน

ตีครั้งที่4พรหมลิขิตดลจิตใจ‚สําหรับข้อนี ้นะ มันอาจจะดูงงสักนิดนึง แต่ถ้าพวกเราจับจุดได้ มันก็จะง่ายขึ ้นเยอะเลย โอเคไหม‛‚พี่ทิดูตรงนี ้ให้หนูหน่อยได้ไหมคะ‛‚เราแทนค่าผิด ดูดีๆ‛‚อ๋อ ใช่จริงๆด้วย แง‛ผมอมยิ ้มมองดูน้องๆ วันนี ้ก็สอนเสร็จไปอีกเรื่อง เนี่ย ผมเหมาะที่จะสอนเด็กกลุ่มนี ้มากกว่าน้องเนยเป็ นไหนๆ ผมชอบเวลาที่พวกเขาตั ้งใจฟัง น้องๆที่อยู่ในกลุ่มนี ้ตั ้งใจเรียนกันทุกคน ผมสอนแล้วก็รู้สึกเอ็นดูเด็กๆไปหมด เด็กกลุ่มนี ้นี่แหละที่ทําให้ผมรู้สึกอยากสอนไปเรื่อยๆ สอนอะไรไปเขาก็รับๆ ไม่เข้าใจเขาก็ถาม ผมชอบที่พวกเขาให้ความร่วมมือกันแบบนี ้‚งั ้นพี่ให้พักสักสิบนาทีก็แล้วกัน เดี๋ยวจะได้สอนเรื่องต่อไป‛ผมก้มลงมองดนูาฬิกาข้อมือตวัเอง ก่อนจะปลอ่ยให้น้องๆได้ผ่อนคลายสมองกันสักหน่อย หลังจากนั่งเรียนมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว ผมเอนหลังพิงพนักพิงเก้าอี ้ก่อนจะยกเอาแก้วกาแฟขึ ้นมาดูด บางคนก็ลุกไปเข้าห้องนํ ้า บางคนก็ลุกไปหาของกิน มีเหลืออยู่นั่งกับโต๊ะอีกแค่ไม่กี่คน ผมนั่งเขี่ยไอแพดไปมาเตรียมเนื ้อหาสําหรับหัวข้อถัดไปรอน้องๆ

เรื่องน้องเนย หลังจากวันนั ้นผมก็ตัดสินใจที่จะติดต่อกลับไปยังคุณแม่ของน้อง คืนเงินให้ทุกบาททุกสตางค์ ตัดสินใจปฏิเสธรายนั ้นไปเพราะไม่ไหวจริงๆ น้องเนยเองก็ไม่ได้อยากเรียนกับผม ผมเองก็ไม่ได้อยากจะสอนเขา ไม่รู้จะฝื นกันไปทั ้งสองฝ่ ายทําไม ถ้าเขาอยากจะเรียนก็หาติวเตอร์คนอื่นเอาก็ได้ มีอีกเยอะแยะไป ไม่จําเป็ นต้องเป็ นผมผมกับน้องเนยน่ะ ห่างๆกันเถอะ ไม่ควรเจอกันเลยจะดีกว่า‚ส้ม ดูนี่ดิ‛‚อีกแล้วเหรอ‛‚เขาบอกเย็บไปตั ้งหลายเข็ม เหมือนมีแทงกันด้วย‛‚น่ากลัวอ่ะ แก๊งนี ้น่ากลัวมากๆ‛‚มีอะไรกันหรือเปล่า‛ ผมเอ่ยถามน้องผู้หญิงสองคนที่กําลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ตรงข้าม แอบได้ยินน้องเขาคุยกันก็แค่ลองถามดูไปอย่างนั ้น ชวนน้องคุยไปเรื่อย น้องๆเลยหันหน้าจอโทรศัพท์มาให้ผมดู‚เด็กแถวโรงเรียนหนูมันตีกันอ่ะพี่ เห็นว่าเรื่องผู้หญิง ยกพวกตีกัน‛‚เขาอยู่โรงเรียนพวกหนูเอง หัวหน้าแก๊งอ่ะ‛‚หัวหน้าแก๊ง?‛‚ใช่ค่ะ เขาชื่อเนยวัดพลุ คนนี ้อย่างน่ากลัวเลย‛เอาอีกแล้ว ผมได้ยินเรื่องของเด็กคนนี ้อีกแล้ว ให้ตายสิ พอๆ ไม่เอา เลิกยุ่งเรื่องของเด็กคนนี ้เดี๋ยวนี ้เลยทิวาแต่….จากข่าวที่น้องเอาให้ดูเมื่อกี ้นี ้ เอาเรื่องอยู่นะ แล้วป่ านนี ้น้องเนยจะเป็ นยังไง จะโดนใครจัดการอะไรไหม หรือเขาจะยังอยู่เฉยๆ ไม่โดน

อะไร รอดตัวทุกครั ้งอย่างที่ใครๆเขาว่ากัน เฮ้อ ไม่น่าเลย แม่ก็ดูเป็ นคนดีแท้ๆ ทําไมลูกชายถึงได้มีนิสัยแบบนี ้กันนะ ไม่เข้าใจเลย‚เห็นว่าเนยชอบแพมมาก แต่แพมไม่ชอบเนยนี่‛‚ใครจะไปชอบคนแบบนั ้น ถามก่อน‛‚สงสารแพมเลยอ่ะ‛‚นี่แค่มอสี่นะยังเป็ นขนาดนี ้ ถ้าเนยโตกว่านี ้คงอันตรายกว่านี ้แน่ๆเลย‛ผมนั่งฟังน้องๆเขาเล่าเรื่องเด็กชื่อเนย ฟังไปก็พยายามที่จะไม่เอากลับมาคิด แต่มันก็อดไม่ได้ หวนนึกถึงอีกคนตลอด ผมอยากรู้มากๆว่าอะไรที่ทําให้น้องเนยเขากลายเป็ นคนแบบนี ้ มีปัญหาครอบครัวหรือยังไง หรือแค่อยากโก้แค่นั ้น แต่ทําแบบนี ้มันมีแต่เสียกับเสีย ไม่เห็นจะมีอะไรดีสักอย่างเลย เป็ นนักเลงตีกันไปวันๆเนี่ยนะ แล้วถ้าเกิดเขาเรียนจบแล้วเขาจะทํายังไง จะเป็ นนักเลงต่อไปน่ะเหรอเอ้า แล้วนี่ผมจะมาคิดมากเรื่องเขาทําไมกัน มันไม่ใช่เรื่องของผมสักหน่อย พอๆทิ เลิกคิดถึงเรื่องนี ้ไปเลยผมปัดเรื่องพวกนั ้นออกจากหัว ก่อนจะรอน้องๆกลับมานั่งต่อที่โต๊ะ พอน้องทุกคนกลับมานั่งโต๊ะผมก็ถึงได้เริ่มสอนอีกครั ้ง นั่งสอนนั่งอธิบาย พาน้องๆทําโจทย์ไปเรื่อยๆ จนใกล้จะถึงเวลาเลิกอย่างทุกวัน ผมเขียนสมการยึกๆยือๆลงในไอแพดให้น้องๆทุกคนดู แต่ในขณะนั ้นเอง ก็มีอะไรบางอย่างที่เรียกความสนใจจากผมให้หันไปมองไม่…ขอร้อง ไม่ใช่วันนี ้ ไม่ใช่สิ ต้องไม่ใช่คนคนนี ้สิ

ผมเม้มปากแล้วรีบหลบหน้าคนที่เพิ่งจะเข้ามาในร้านทันที ใจผมเต้นตึ ้กตั ้กด้วยความตื่นเต้นระคนตกใจ ไม่คิดว่าผมจะต้องมาเจอเขาอีกครั ้งในรอบหลายวัน ร้อยวันพันปี สอนที่นี่ไม่เคยจะเจอเขาสักครั ้งเดียว ไหงวันนี ้ถึงโผล่มาได้ แถมไม่ได้มาคนเดียวเสียด้วย มาทั ้งแก๊งเลยมั ้งนั่น กลุ่มของเนยเดินเข้ามาข้างในเรียกความสนใจจากคนทั ้งร้านให้หันไปมอง โดยเฉพาะเด็กหนุ่มในแจ็กเก็ตยีนส์สีซีดนั่นที่ดูจะโดดเด่นที่สุด ผมไม่รู้ว่าน้องเนยเขาจะสังเกตเห็นผมไหม แต่สาธุเถอะ ถ้าผมยังพอมีบุญอยู่ ได้โปรดช่วยให้น้องเขาไม่เห็นผมที่นั่งอยู่ตรงนี ้ที‚ส้ม นั่นมันเนยวัดพลุป่ ะ‛‚เชี่ย น่ากลัวอ่ะ ไม่กล้ามอง‛‚อย่ามองสิ!”เสียงน้องๆกลุ่มติวของผมส่งเสียงซุบซิบกันทันที พวกเขาเองก็ดูท่าทางจะกลัวแก๊งเนยอยู่เหมือนกัน ทุกคนไม่มีใครกล้าหันหน้าไปมองเลย รีบพากันหลบหน้าหลบตากลุ่มคนที่เพิ่งจะเข้ามาใหม่ ผมเผลอพูดเสียงเบาลงโดยไม่รู้ตัว หางตาก็แอบเหล่มองดูว่ากลุ่มนั ้นกําลังจะทําอะไร พวกเขาเดินเข้ามาข้างในก่อนที่จะมองซ้ายขวาเหมือนจะหาที่นั่งไม่ อย่า อย่ามานั่งใกล้ๆนะ ไปไกลๆเลย ไปนั่งตรงไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ข้างๆกันนี่‚ตรงไหนดีลูกพี่‛‚ตรงนั ้น‛โอ้ย อยากร้องไห้ อยากลุกแล้ววิ่งหนีกลับบ้าน ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว วันหลังนัดน้องๆไปร้านอื่นได้ไหม ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว

ผมรู้สึกเหมือนเหงื่อซึมทั่วตัว พยายามที่จะโฟกัสไอแพดของตัวเอง ไม่สนใจกลุ่มคนที่กําลังเดินมานั่งโต๊ะข้างๆ เดาว่าตอนนี ้เขาอาจจะเห็นผมแล้วก็เป็ นได้ ผมไม่เงยหน้าขึ ้นเลย เช่นเดียวกับน้องๆกลุ่มติวที่เงียบเสียงกันลงไปทันที ทุกคนมีสีหน้าเดียวกันกับผม‚ข้อนี ้ต้องตอบข้อสามนะ เพราะจากโจทย์เขากําหนดมาว่าเซตของหนึ่งสองสาม เป็ นสมาชิกของเซต…”‚ฮ้าว….”‚เอ‛ผมสะดุดไปทันทีเมื่อจู่ๆก็ได้ยินเสียงหาวดังขึ ้นมาจากโต๊ะข้างๆ ผมไม่รู้ว่าเขาจงใจหรือแค่หาวเฉยๆตามปกติของเขา แต่นั่นมันทําให้ผมเสียสมาธิสุดๆ‚ดังนั ้น ถ้าเราดูดีๆ จะเห็นว่าข้อนี ้มันมีเซตของหนึ่งสองสาม แต่สําหรับข้อที่เหลือมันไม่มี ดูเครื่องหมายวงเล็บดีๆ‛‚ฮ้าว…”เอาอีกแล้ว อีกรอบแล้วนะ ผมกําแอปเปิ ลเพ็นในมือ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ น้องๆทุกคนก็หน้าซีดลงทันทีเมื่อเห็นว่ากลุ่มของเนยกําลังจับจ้องมาที่โต๊ะติวของพวกเรา‚พี่ทิคะ กลับก่อนได้ไหมคะ‛ น้องผู้หญิงคนหนึ่งกระซิบเสียงเบา สีหน้าเว้าวอนของน้องทําเอาผมเห็นใจสุดๆ เข้าใจสถานการณ์ในตอนนี ้ดีมากๆ เข้าใจเลยว่าทําไมทุกคนถึงได้มองผม แล้วอ้อนวอนถึงขนาดนี ้ โอเค กลับกันเถอะเด็กๆ กลับกัน ไม่ต้องอยู่ที่นี่แล้ว เอาชีวิตรอดกันเถอะ

‚โอเค สําหรับวันนี ้ก็พอแค่นี ้นะ อย่าลืมทําการบ้านที่พี่ให้ไปด้วย แล้วเจอกันอีกทีนะเด็กๆ‛‚พี่ทิสวัสดีค่ะ/พี่ทิสวัสดีครับ‛หลังจากที่ผมพูดออกไป มันเก็เหมือนปลดล็อกสวิทซ์การเอาตัวรอดของทุกคน น้องๆรีบเก็บข้าวของแล้วลุกออกไปจากร้านทันที ผมเองก็ต้องรีบเก็บด้วย ไม่อยากจะอยู่ที่นี่นาน มันรู้สึกไม่อุ่นใจยังไงก็ไม่รู้ แต่ดูเหมือนผมจะรีบเก็บของจนเกินไปจนเผลอปัดแอปเปิ ้ลเพ็นกระเด็นหล่นจากโต๊ะ มันกลิ ้งไปยังโต๊ะข้างๆ ผมมองตามก่อนจะอ้าปากค้างเมื่อแอปเปิ ้ลเพ็นด้ามสีขาวกลิ ้งหลุนๆไปอยู่ข้างเท้าของใครบางคน ผมกลืนนํ ้าลายลงคอดังเอื ้อกก่อนจะค่อยๆไล่สายตาขึ ้นไปแย่แล้วทิ แย่แล้ว ทําไมช่วงนี ้ดวงแกมันตกขนาดนี ้ แกไปทํากรรมอะไรไว้ทิ ไปทําอะไรไว้ผมชะงักไปทั ้งตัวทันทีเมื่อเด็กหนุ่มแจ็กเก็ตยีนส์สีซีดก้มลงไปเก็บแอปเปิ ้ลเพ็นขึ ้นมาก่อนจะควงมันเล่นต่อหน้าต่อตา เขามองมาที่ผมนิ่งๆ ใจผมตอนนี ้ร่วงไปอยู่ตรงตาตุ่มแล้ว‚ลูกพี่ คนนี ้น่ะเหรอ‛‚เออ‛‚เขาอายุมากกว่าพวกเรานี่‛‚เออ‛‚แล้ว…”‚มึงจะเงียบเองหรือจะให้กูทําให้มึงเงียบ‛

พอน้องเนยสั่งเสียงเขียวคนที่จู้จี ้เอามากๆก็หุบปากฉับไปในทันที ผมมองดูกลุ่มของพวกเขา ก่อนที่จะทําใจกล้าจ้องหน้าดูหัวหน้าแก๊งตัวโข่งที่นั่งควงแอปเปิ ้ลเพ็นของผมไปมา‚พี่ขอคืนได้ไหม‛ ผมพูดออกไป พยายามใช้ซอฟต์โทนที่สุด‚มาคุยกันสักหน่อย‛‚พี่จะกลับแล้ว‛‚นั่งลง‛เขาสั่งผมอ่ะ โอ้ยเนี่ย แล้วพอหัวหน้าสั่ง ผมไม่ยอมนั่งลงสักทีพวกเขาก็เลยพากันจ้องผมกันทั ้งกลุ่ม จนสุดท้ายผมก็ทนสายตาพวกนั ้นไม่ได้ ค่อยๆนั่งลงในที่สุด อยากร้องไห้ ใครก็ได้มาพาผมออกไปจากร้านนี ้สักที‚มีอะไร พี่รีบกลับแล้ว‛เขานั่งมองหน้าผม มือที่ควงแอปเปิ ้ลเพ็นหยุดไป ก่อนที่เขาจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ าเสื ้อนักเรียน ผมลุ้นมากๆว่าเขาจะหยิบอะไรออกมา แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ ้วเมื่อสิ่งที่อีกฝ่ ายหยิบออกมาแล้วยื่นให้ตัวเองคือเงินหนึ่งพันบาทค่าอะไร?‚อะไร‛‚เงินไง เป็ นติวเตอร์ไม่รู้จักเหรอ‛ ให้ตายสิ น้องเนยกวนประสาทผมเหรอไงกัน‚แล้วเอามาให้พี่ทําไม‛‚แม่ให้มา‛‚อะไรนะ‛

‚เธอหูหนวกเหรอ‛ เขาดูจะหงุดหงิดที่ผมถามนั่นถามนี่เยอะเกินไป เลยเผลอใช้เสียงแข็งกับผม เอาจริงๆนะ ผมไม่ชอบเลยเวลาโดนคนที่ไม่สนิทมาทําตัวแบบนี ้ใส่ ผมอยากจะเตือน อยากจะปรามเขาออกไปมากๆ แต่ก็ยังห่วงสุขภาพและความปลอดภัยของตัวเอง เลยได้แต่นั่งทนแบบนี ้‚พี่ตัดสินใจจะเลิกสอนน้องแล้ว คืนเงินให้แม่น้องไปแล้วด้วย‛‚ก็แม่ให้มา‛‚พี่ไม่สอน‛‚อะไรของเธอวะ‛‚ไม่สอน เข้าใจไหม พี่ไม่สอนเรา ขอปากกาพี่คืนด้วย พี่จะกลับแล้ว‛ ผมปฏิเสธเขา แล้วยื่นมือไปจะเอาแอปเปิ ้ลเพ็นคืน แต่อีกฝ่ ายก็ดันไวกว่า เอามันหนีผมไปซ่อนไว้ทางด้านหลัง ให้ตายสิ นี่ผมกําลังเล่นอะไรกับน้องอยูหรือเปล่าเนี่ย‚ลูกพี่ ลูกพี่จะยอมแพ้เหรอ‛‚ไอ้เนย ถ้ามึงง้อเขาไม่ได้ แม่มึงไม่ให้มึงเข้าบ้านนะ‛‚ไอ้สัส เงียบไป‛ผมไม่รู้ว่าในกลุ่มนั ้นคุยซุบซิบอะไรกัน พอทําหน้าสงสัยเข้าหน่อยเนยก็หันขวับกลับมามองผมจนอดสะดุ้งน้อยๆไม่ได้ ให้ตายสิ ทําไมต้องมองกันแบบนั ้นด้วย แค่อยากรู้ว่าคุยอะไรกันแค่นี ้เอง‚จะเอาให้พี่ได้หรือยัง‛‚สอนก่อน‛‚ห้ะ‛‚ก็บอกให้สอนก่อนไง‛

‚พี่ไม่สอน‛‚จะสอนดีๆมันไม่ได้เลยใช่ไหม‛ เขาขมวดคิ ้วแล้วพูดกับผม‚ก็พี่บอกว่าพี่ไม่สอนไง พี่ไม่อยากสอนเรา เราเองก็ไม่อยากเรียนกับพี่ ฝื นเรียนกันไปก็เท่านั ้น‛ ผมเถียงเขา เริ่มจะหัวร้อนขึ ้นมาบ้างเหมือนกัน ผมก็คนนะ ต่อให้จะกลัวเขามากแค่ไหนก็เถอะ แต่มาโดนบังคับโดนตะคอดเสียงแข็งแบบนี ้ใครมันจะชอบ ใครมันจะไปอยากทําตามคําขอกัน‚แล้วทําไมรับไอ้ลูกหมา‛‚ลูกหมาไหน‛‚ไอ้นั่นมันชื่ออะไร‛ เขาหันหน้ากลับไปถามแก๊งของพวกเขา‚ชื่อโอ‛‚เออ ไอ้นั่นแหละ‛‚ก็น้องโอเขาเป็ นเด็กดี ตั ้งใจเรียน ใครๆก็อยากสอนคนแบบนั ้น‛ ผมตอบกลับเขาออกไป รู้สึกได้เลยว่าอีกฝ่ ายไม่ค่อยพอใจกับคําตอบของผม แต่จะให้ทํายังไง ก็ผมพูดความจริง น้องโอน่ะตรงข้ามกับน้องเนยทุกอย่าง ทุกอย่างจริงๆ‚สรุปจะสอนไม่สอน‛‚ไม่สอน ขอปากกาคืนด้วย‛‚เฮ้ย‛พอผมปฏิเสธไป เสียงของน้องเนยก็ดังขึ ้นสวนทันที ทันใดนั ้น กลุ่มคนที่อยู่ในแก๊งของพวกเขาก็พากันมองมาที่ผมเป็ นตาเดียว บางคนก็หักข้อมือกร้อบแกร้บ บางคนก็ขยับตัวกระชับเสื ้อ เปลี่ยนท่าทางเหมือนจะพุ่งมาหาผม

ผมเบิกตากว้างทันที สายตาล่อกแล่กมองไปยังเจ้าของร้านที่ยืนอยู่ตรงเคาท์เตอร์ชะ..ช่วยผมด้วย‚จัดเลยไหมลูกพี่‛‚ไม่ต้อง‛ น้องเนยยกมือขึ ้นห้ามแก๊งของเขา ผมแอบโล่งใจขึ ้นมา แต่มันก็ยังไม่สุด ผมนั่งมองดูว่าเขาจะทํายังไงกับผมต่อ เจ้าตัวเสยปอยผมที่ปรกหน้าอยู่ให้มันขึ ้นไป ก่อนที่จะยื่นเอาแบงค์พันมาให้ผมเหมือนเดิม สีหน้าและแววตาของเขาคราวนี ้ทําเอาผมเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องขึ ้นมาทันที‚จะสอนไม่สอน เลือกมา‛“…”‚ถ้าสอนดี เดี๋ยวเลี ้ยงไอติมกะทิ นี่ง้อสุดๆแล้ว‛แล้วผมเลือกอะไรได้ไหม….‚เธอจะย้ายข้างหาพระแสงอะไรถ้าสุดท้ายจะเอามาทําแบบนี ้เหมือนเดิม‛‚จะ…ใจเย็นสิ มันต้องคิดแยกกันอยู่แล้ว‛‚แล้วไอ้นี่มันมาจากไหน‛‚พี่บอกเราแล้วไงว่ามันเป็ นสูตร‛‚ไอ้เหี ้ยนี่แม่งยาก ไม่เรียน เปลี่ยนเรื่องใหม่‛‚แต่…”‚ก็บอกว่ามันยาก‛“…”

‚จะเปลี่ยนเรื่อง หรือจะเปลี่ยนกระดูก เลือก‛ผมจะทําอะไรได้ล่ะ ฮือ อยากกลับหอแล้ว ใครก็มารับผมกลับที สอนคนนี ้ต่อไม่ไหวแล้วนะน้องเนยบังคับผมให้สอนเขาจนได้ น้องปล่อยให้บรรดาแก๊งของพวกเขานั่งจ้องผม คอยควบคุมอยู่อีกโต๊ะ ส่วนน้องก็ขยับมานั่งเรียนแทนที่กลุ่มติว กลายเป็ นว่าตอนนี ้ผมกับเนยกําลังนั่งอยู่ที่โต๊ะนี ้กันแค่สองคน เชื่อไหม มันก็ดีที่วันนี ้เขายอมเรียน เขายอมมีปฏิกิริยาโต้ตอบกับผม แต่ไอ้ปฏิกิริยาโต้ตอบของเขานี่แหละที่ทําผมหนักใจ เพราะน้องไม่ถูกใจ ไม่ชอบอะไรก็สั่งเปลี่ยนๆลูกเดียว ไม่อดทนเรียนต่อเลย พอขึ ้นเรื่องยากหน่อยเขาก็บ่นแล้วสั่งให้ผมสอนเรื่องใหม่ เป็ นแบบนี ้แล้วผมจะสอนอะไรเขาได้ผมก้มลงมองดูเวลาบนข้อมือ ตอนนี ้ก็ล่วงเลยมาจะสามทุ่มแล้ว ผมยังนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟร้านเดิม เพราะไปไหนไม่ได้จนกว่าน้องเนยจะสั่งปล่อยตัว ผมอยากจะร้องไห้ ผมล่ะไม่เข้าใจเขาจริงๆ อยากเรียนกับผมไหมก็ไม่ ทําไมต้องมาบังคับกันอ๋อ พอจะเดาๆออกละ ผมว่าน่าจะเป็ นเพราะแม่เขาสั่งมาแน่ๆ‚น้อง พี่ว่าน้องกลับไปคุยกับแม่ดีๆเถอะ‛‚เลิกพูดเรื่องนี ้ถ้าไม่อยากเจ็บตัว‛‚ก็เนี่ย เราสองคนจะมานั่งทนทรมานกันทําไม‛‚มีหน้าที่สอนก็สอนไป‛‚พี่จะสอนยังไง ก็สอนแล้วแต่เราไม่เรียน ไม่เอาแบบนี ้‛‚เธอนี่เรื่องมากชะมัด‛‚ก็พี่ไม่อยากสอนเรา‛

‚ทําไม สอนคนที่ชอบมันแย่ขนาดนั ้นเลย?‛ผมอยากพ่นไฟใส่มากๆ ตอนนี ้ นาทีนี ้เลย มันกลับมาอีกแล้ว ไอ้ประเด็นนี ้ โอเค ผมจะตั ้งสติ ผมจะไม่เถียงเขา ปล่อยน้องมันไปเถอะทิ ยิ่งเถียงยิ่งมีแต่หนักขึ ้นเรื่อยๆ แล้วแต่น้องจะคิดเลย เอาที่สบายใจ เอาที่คิดว่าดี‚เธอกลัวหวั่นไหวหรือไง‛‚จะเรียนบทใหม่ใช่ไหม โอเค งั ้นพี่จะเปลี่ยนให้‛‚เราให้เธอเปลี่ยนบท แต่ไม่ได้ให้เปลี่ยนเรื่อง‛โอ้ย เนย พอก่อน อย่าทําพี่ประสาทกินไปมากกว่านี ้เลย จะไหว้แล้วนะ เลิกคิดว่าพี่ชอบน้องสักทีจะได้ไหม‚แค่ยอมรับออกมาว่าชอบนี่มันจะอะไรขนาดนั ้น‛‚น้อง…”‚เธอนี่มันเข้าใจยากจังวะ ชอบแล้วตีมึนไปเรื่อย เป็ นบ้าอะไรนัก‛‚นี่‛‚รู้ไหมว่าคนโดนชอบมันอึดอัด มันหงุดหงิด‛ผมจะหลุดจากสถานการณ์นี ้ยังไงดีนะ จะตอบกลับไปว่ายังไงดี ให้ตายสิ ชักจะหงุดหงิดขึ ้นมาบ้างเหมือนกันแล้วนะ คิดว่าเขาเป็ นคนเดียวหรือไงที่อึดอัดที่รําคาญน่ะ เคยถามผมสักคําไหมว่าจริงๆผมรู้สึกยังไง หน้าผมมันบ่งบอกขนาดนั ้นเลยเหรอว่าชอบเขาน่ะ ดู ดูหน้าพี่สิ นี่คือสีหน้าของคนที่เจอคนที่ชอบเหรอ นี่คือหน้าของคนมีความสุขไหมน้อง‚นี่ น้อง‛‚อะไร‛‚ทําไมถึงคิดว่าพี่ชอบเรา ถามจริงๆ‛

‚ถามตัวเองดิ ทําไมถึงมาชอบเรา‛‚พี่ไม่ได้ชอบเรา‛‚เธอชอบ‛‚น้องนั่นแหละที่ชอบพี่‛‚อะไรนะ!”‚คนที่ตามอ่ะ ไม่ใช่พี่ แต่เป็ นเรามากกว่าไหม‛‚โฮกปิ้ บ….”‚ปิ ้บพ่อมึงอ่ะสัสทิว!”พอผมยิงคําพูดนั ้นออกไปน้องเนยก็ถึงกับชะงัก ก่อนที่แก๊งของเขาจะเงียบเสียงลงไปทันทีทั ้งๆที่ก่อนหน้านั ้นก็ยังคุยกันจ้อกแจ้กจอแจ ผมชะงักหันหน้าไปมองดูพวกเขา พวกนั ้นมองมาที่ผมสลับกับน้องเนยอย่างอึ ้งๆ บางคนนั่งอ้าปากค้าง ตาจะถลนแล้วด้วยซํ ้า แล้วก็มีเสียงเพื่อนคนหนึ่งของเขาพูดขึ ้นมา เนยก็เลยหันหน้าไปตวาดใส่อะ…อันที่จริง ผมก็พูดไปแบบไม่ได้คิดอ่ะ ไม่ได้คิดอะไรเลย แค่พูดไปงั ้นๆเพื่อที่จะได้เถียงกลับ อยากลองเอาชนะเขาสักที หมั่นไส้ ชอบพูดดีนักว่าผมชอบเขา เนี่ย พอผมบอกว่าเขาต่างหากที่ชอบผม เขาก็ยังตกใจเลย เข้าใจความรู้สึกของผมหรือยังล่ะตะ…แต่ผมแค่พูดว่าเขาชอบผมเองนะ แค่นั ้นเอง ทําไมพวกเขาต้องมองผมกันด้วยล่ะ ดูน้องเนยตอนนี ้ดิ มองผมตาเขียวเลย ผมเริ่มรู้สึกร้อนๆหนาวๆแล้ว เสียวสันหลังวาบๆ เหยียบหางเสืออีกแล้วไอ้ทิเอ้ย วันนี ้จะได้กลับหอไหม หรือจะต้องไปแอทมิทโรงพยาบาลแทน เห็นไฟรถแอมบูแลนซ์มาแต่ไกลเลย

‚เธอเอาอะไรมาคิดว่าคนอย่างเราจะชอบเธอ‛‚แล้วน้องเอาอะไรมาคิดว่าคนอย่างพี่จะชอบน้อง‛‚เธออย่ามั่นหน้า‛‚น้องนั่นแหละอย่ามั่นหน้า‛‚เฮ้ย‛‚จะทําไม‛‚เห็นใจดีด้วยหน่อยก็เลยกล้าเถียงเหรอ‛‚นี่คือดีแล้วเหรอ‛‚นี่…”‚จะบอกอะไรให้ น้องคือคนที่ห่วยที่สุดตั ้งแต่ที่เคยมาจีบพี่เลย‛ตาย…ตายแน่ไอ้ทิ ไอ้ทิตายแน่…จบเกมแล้วครับ บ๊ายบายโลกมนุษย์โอ้โห……นี่ผมเพิ่งจะพูดอะไรออกไป เดี๋ยวก่อน ผมพูดอะไรออกไป เฮ้ย เมื่อกี ้ไม่ทันได้คิด ปากไปไวกว่าสมอง ผมหุบปากฉับทันทีที่นึกได้ว่าตัวเองหลุดปากตอบกลับเขาไปแบบนั ้น ใจผมเต้นตึกตั ้กไปด้วยความกลัว เมื่อกี ้คือไม่รู้ว่าองค์ไหนมาสิงร่างถึงได้ฝี ปากกล้า พูดอะไรไม่รู้ออกไป นาทีนั ้นรู้แค่ว่าต้องชนะน้องเนยให้ได้ก็เท่านั ้นแย่แล้ว แย่แล้ว!แม่ช่วยทิด้วย! ทิลืมตัว! โอ้ยยยยยยยย เผลอทําเขาอารมณ์เสียแล้วไหม น้องเนยจะพุ่งมาบีบคอผมแล้วแม่ ช่วยด้วย ทิยังอยากรับปริญญา‚นี่เธอคิดว่าเราจีบเธอ?‛“…”

‚เอาจริงดิ? เฮ้ย‛‚คือ..คือ…”‚ว่าเราห่วย เคยโดนเราจีบแล้วเหรอ? นี่ยังไม่ได้จีบเธอก็หาว่าเราจีบเธออ่ะนะ นี่เหรอห่วย‛‚ไม่ คือพี่….”‚เธอนี่มันวอนแล้วว่ะ‛แม่ เอาจี ้หยกมาให้ทิด่วน ขอร้อง เอามาให้ทิด่วนๆ เอามาเลย ขอแบบคุ้มครองป้ องกันภัย พระรอด พระอะไรก็หาเช่ามาให้ทิหน่อย ช่วงนี ้ชะตาจะขาดแล้วแม่ ช่วยทิด้วย

ตีครั้งที่5ฉันจึงได้มาใกล้กับเธอ‚ทิ ช่วงนี ้มึงดูหมองไปป่ ะวะ‛‚เออ มึงรับสอนพิเศษหนักไปหรือเปล่า‛ใช่ สอนพิเศษหนักไป แต่ไม่ได้หนักที่การสอน หนักที่คนผมถอนหายใจแรง ก่อนที่จะไถตัวลงไปกับโต๊ะหินอ่อน ปล่อยให้พัชกับโต้งมองมางงๆ ผมไม่รู้แล้วว่าจะทํายังไงดี อยากจะตะโกนออกไปดังๆเพื่อระบายความคับแค้นใจนี ้ ช่วงนี ้ผมจะต้องนัดเจอน้องเนยสามครั ้งต่อสัปดาห์ ตอนแรกน้องบังคับให้ผมสอนน้องทุกวัน แต่ผมเองก็มีลูกศิษย์กลุ่มอื่นด้วย ถ้าหากจะให้สอนด้วยกันคงไม่ได้เป็ นอันสอนแน่ๆ ผมเลยเจรจากับเขาอยู่นานสองนาน กว่าเจ้าตัวจะยอมตกลง ยอมที่จะมาเรียนกับผมแค่สามวันต่อสัปดาห์ ดูท่าทางเจ้าตัวน่าจะโดนป้ าติ๋มบังคับให้มาเรียนแน่ๆ เขาเองเวลาที่มาเรียนกับผมก็ไม่เคยจะยอมมาคนเดียว แบกลูกน้องมาด้วยตลอดจนผมเกร็งไปหมด จะดุจะบ่นอะไรเขาก็ไม่ได้ ชีวิตเหมือนมีเจ้ากรรมนายเวรตามจองล้างจองผลาญไม่มีที่สิ ้นสุด‚วันนี ้มึงมีสอนไหมทิ‛

‚อือ‛ ผมครางยานรับ โชคดีที่วันนี ้เป็ นกลุ่มของน้องเด็กดี ผมเลยได้พักสมองไปวันหนึ่ง ผมนัดสอนน้องเนยสามวัน คือวันจันทร์ พฤหัสบดี แล้วก็วันอาทิตย์ วันนี ้ก็วันศุกร์แล้ว เหลือเวลาให้ได้ทําใจอีกแค่สองวันเท่านั ้น‚มึงเอาแต่สอนพิเศษ เรียน กลับหอ ไม่เบื่อเหรอทิ‛ โต้งเอ่ยถามผม เขาขมวดคิ ้วแล้วจิ ้มไหล่ผมไปมาอยู่อย่างนั ้น‚ทําไม‛‚มึงไม่คิดอยากจะมีแฟนกับเขาบ้างเหรอ กูไม่ยักเห็นมึงจะบ่นเรื่องนี ้เลย‛‚ขี ้เกียจหาอ่ะ‛ ผมพูดออกไปตามความจริง คือเรื่องนี ้สําหรับผมน่ะ ผมคิดว่ายังไงก็คงไม่มีหวังแล้วแหละ ผมจีบใครไม่เป็ น แถมสเปคก็ไม่มี ผมไม่รู้เลยว่าตัวเองชอบคนแบบไหน ถามว่าเวลาเห็นคนอื่นเขามีแฟนนั่นนี่ผมเคยอิจฉาอยากมีไหม มันก็มีบ้างแหละ ไอ้ความรู้สึกที่มันอยากจะลองมีแฟนน่ะ ผมเองก็อยากลองอยู่ในโลกแห่งความรักบ้าง แต่ดูท่าทางมันจะยากมากๆสําหรับผมโสดมันก็ไม่ได้แย่นักหรอกมั ้ง‚ถึงเวลาแล้ว ไปละนะ‛ ผมมองดูเวลาบนข้อมือ ก่อนจะยืดตัวลุกขึ ้นมาจากโต๊ะ แงะร่างตัวเองให้ลุกขึ ้นยืน ก่อนจะสะพายกระเป๋ าขึ ้นไหล่ วันนี ้ผมเปลี่ยนสถานที่ นัดน้องๆที่โรงอาหารแถวๆมหาวิทยาลัย พวกเขาเองก็เห็นด้วยเพราะต่างก็พากันระแวงน้องเนยจะมานั่งข้างๆอีกกันทั ้งนั ้นผมเข้าใจที่พวกเขากลัว เข้าใจมากๆผมแยกจากเพื่อนๆก่อนที่จะมานั่งรอสอนน้องๆ มีหลายคนที่มาไม่ถูกจนต้องได้โทรถามกัน สรุปวันนี ้กว่าผมจะได้เริ่มสอนก็ช้ากว่าเวลาปกติไป

เกือบครึ่งชั่วโมง ผมเลยต้องเข้มนิดหน่อยสําหรับวันนี ้ มันเลยเป็ นผลดี น้องๆเขาเองก็ไม่ขัดอยู่แล้ว ทุกคนพร้อมที่จะเรียน เลยเป็ นผลให้พวกเราไปบทต่อไปได้อย่างรวดเร็ว ผมคอยถามน้องอยู่เป็ นระยะๆ กันน้องไม่เข้าใจ เพราะฉะนั ้น กว่าการสอนพิเศษวันนี ้จะจบลงไปก็ปาไปหลายชั่วโมง น้องๆหลายคนมีสีหน้าเหนื่อยอย่างเห็นได้ชัด ผมปล่อยให้พวกเขาพักกันเล็กน้อย ก่อนจะทวนแล้วค่อยปล่อยกลับบ้าน‚พี่ทิครับ ผมส่งข้อความไปในไลน์พี่ มีข้อที่สงสัยน่ะครับ‛‚อ้อ เดี๋ยวพี่จะส่งวิธีคิดไปให้นะ‛‚โอเคครับ‛‚กลับบ้านดีๆนะทุกคน‛ผมโบกมือลาเด็กๆ พวกเขาสะพายกระเป๋าแล้วเดินกลับบ้านกันเป็ นกลุ่มใหญ่ พอพ้นน้องๆไปแล้วผมถึงได้พรูลมหายใจออกมา ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเดิม ตรงนี ้คนน้อย เหมาะกับการติว เสียตรงที่มันร้อน แล้วก็มียุง นั่งสอนไปเห็นเขาก็บ่นกันหลายคนแล้ว สงสัยครั ้งหน้าคงต้องหาร้านดีๆพาเด็กๆไปนั่งแล้วครืดดด ครืดดดในขณะที่ผมกําลังลุกเก็บข้าวของของตัวเอง จู่ๆโทรศัพท์ที่เหลือแบตน้อยเต็มทีก็สั่นครืดๆ ผมชะงักมือที่กําลังเก็บของก่อนจะหยิบมันขึ ้นมาดู หน้าจอโชว์เบอร์แปลก ผมขมวดคิ ้ว สงสัยอาจจะเป็ นคนติดต่อมาเรื่องสอนพิเศษก็เป็ นได้ ผมจึงตัดสินใจกดรับทันที

‚ครับ สวัสดีครับ ทิวาครับ‛[เธอ อยู่ไหน]‚ใครครับ?‛[จําไม่ได้?]ผมยืนนิ่งพยายามนึกว่าคนที่โทรมาน่าจะเป็ นใคร เสียงคุ้นๆหูอยู่เหมือนกันนะ ใครกันที่เรียกผมว่าเธอ….มะ…มีอยู่คนเดียวนี่หว่า….‚นะ..เนยเหรอ?‛[เออ]นี่ขนาดไม่ใช่วันนัด เขาก็ยังจะรังควานผมได้อย่างนั ้นเหรอ โอ้ย… แล้วนี่เขาไปเอาเบอร์โทรศัพท์ผมมาได้ยังไง อย่าบอกนะว่าขอมาจากป้ าติ๋ม หรือว่าเขาไปเอามาจากใบปลิว? หรือยังไง‚โทรมาทําไม‛[อยู่ที่ไหน]เขาจะโทรมาถามผมแบบนี ้ไปทําไม ไม่เอา ไม่อยากเจอ‚อยู่หอ‛‚โกหก‛‚เฮ้ย!”ผมสะดุ้งสุดตัว ร้องเฮ้ยออกมาด้วยความตกใจ ผมรีบขยับหนีทันที ให้ตายสิ! ใจหายหมด!อยู่ดีจะมาโผล่แบบนี ้ก็ได้เหรอ จะมาแบบนี ้ก็ได้เหรอ แล้วมายังไงเนี่ย โอ้ย น้องเนยรู้ได้ยังไงว่าผมอยู่ที่นี่ ผมเครียดแล้วนะ เขาตามผมถูกได้ยังไงกัน เขาจะมาหาผมทําไม ไป๊ ไปไหนก็ไปสิน้อง ผมกุมโทรศัพท์แนบ

อก ก่อนจะมองดูอีกคน น้องเนยยังคงอยู่ในชุดนักเรียนผิดระเบียบ เสื ้อแจ็กเก็ตยีนส์สีซีดตัวเดิม แล้วก็กิ๊บสีเหลืองที่ติดไขว้บนผมทรงเดิม ผมมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ‚จะตกใจอะไรขนาดนั ้น‛‚ก็อยู่ดีๆโผล่มาแบบนั ้น ใครบ้างจะไม่ตกใจ‛ผมยืนเว้นระยะห่างจากอีกคน ลอบชะเง้อมองดูว่าวันนี ้เขาพาแก๊งของเขามาไหม แต่ดูเหมือนวันนี ้น้องเนยจะมาหาผมแค่คนเดียว เขามองหน้าผมก่อนจะตีหน้าหงุดหงิดใส่ ก่อนที่เจ้าตัวจะวางกระเป๋ ากระแทกลงกับโต๊ะอย่างแรง‚นั่งลง‛‚พี่จะกลับแล้ว‛‚บอกให้นั่ง‛จ้า นั่งแล้วจ้าผมจําใจที่จะต้องนั่งลงไปอีกครั ้ง น้องเนยเปิ ดกระเป๋ าตัวเอง เขาดูเหมือนหงุดหงิดอะไรมาก็ไม่รู้ เขาเปิ ดกระเป๋ าตัวเองแต่ดูท่าทางมันจะติดอะไรสักอย่าง เขารูดซิปขึ ้นๆลงๆสองสามทีก่อนที่จะกระชากมันอย่างแรง ผมอ้าปากค้างเมื่อเห็นการกระทําสุดห่ามของเขา‚ซิปแตกอีกละ‛ก็เล่นกระชากขนาดนั ้นมันจะไม่พังได้ยังไง!‚ช่างแม่ง‛‚ทําเบาๆสิ กระชากแบบนั ้นมันก็พังหมด‛‚อย่ายุ่ง‛

อ่ะ โอเค๊ พี่จะนั่งนิ่งๆ นั่งเงียบๆอยู่อย่างนี ้ก็ได้ ให้ตายสิ เด็กคนนี ้ ทําไมเป็ นคนแบบนี ้กัน‚เอาไป‛‚ห้ะ‛‚รีบทําให้เสร็จ จะได้กลับสักที‛ ผมอ้าปากค้าง มองดูอีกคน น้องเนยหยิบเอาสมุดกับหนังสือที่มันยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋ า แล้วโยนมันลงตรงหน้าผม ผมก้มลงมองดูหนังสือคณิตศาสตร์มอสี่กับสมุดโรงเรียนแบบงงๆอะไร นี่เขา….อย่าบอกนะว่าเขาจะให้ผมทําการบ้านให้? ไม่ใช่แล้ว นี่มันไม่ใช่แล้ว‚นั่งนิ่งทําไม ทําดิ‛‚น้อง พี่ไม่ใช่คนรับใช้เรานะ การบ้านเรา เราต้องรับผิดชอบเองสิ‛‚จะไม่ทํา?‛ เขาหันหน้ามามองผมก่อนจะเลิกคิ ้วใส่ ผมเองก็จ้องมองเขากลับ เด็กคนนี ้ ชักจะเกินไปแล้ว มีอย่างที่ไหนเอาการบ้านตัวเองมาโยนใส่ผมแล้วสั่งให้ทําให้ นิสัยแย่มากๆ‚อย่ามาทําตัวแบบนี ้กับพี่นะ พี่ไม่ชอบ‛‚ทําการบ้านให้แค่นี ้ไม่ได้ใช่ไหม‛‚การบ้านเรา เราก็ทําเองสิ‛‚ถ้าทําเป็ นแล้วจะเอามาให้ทําป่ ะ‛‚ถ้าทําไม่เป็ นเดี๋ยวพี่จะสอน‛‚แล้วมันต่างอะไรจากการที่เธอทําให้‛ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะดันหนังสือกับสมุดคืนให้น้อง เนยมองผมสลับกับหนังสือตรงหน้า

‚พี่เป็ นติวเตอร์ หน้าที่ของพี่คือสอน ไม่ใช่เรียนแทนเด็ก‛พอผมพูดออกไปแบบนั ้น น้องเนยก็มองผมตาเขียวเลย เอาจริงๆผมก็ยังกลัวเขาอยู่นะ เกิดเขาโมโหแล้วซัดหน้าผมตรงนี ้ผมก็นอนหมอบได้เลยแหละ แต่จะให้ทํายังไง ผมทนเด็กคนนี ้ไม่ไหวจริงๆ ผมไม่รู้ว่าป้ าติ๋มเขาจัดการลูกชายเขายังไง ผมไม่รู้ว่าสําหรับป้ าติ๋มเขาจะเป็ นเด็กดีหรือเปล่า แต่สําหรับผมเด็กคนนี ้นิสัยเข้าขั ้นหนักแล้ว ไหนจะทั ้งชอบพูดจากระโชกโฮกฮาก ทําตัวกร่าง แล้วยังไม่ตั ้งใจเรียน ชอบมีเรื่องชกต่อยอีก มองหาข้อดีของเขาแทบจะไม่เจอเลย‚ถ้าจะให้พี่สอน พี่จะสอน แต่พูดดีๆ‛‚เฮ้ย‛‚พี่จะไม่ทําการบ้านให้เรา ไม่ทํา‛ ผมยํ ้าให้เขาได้ยินชัดๆ น้องเนยกําหมัดขึ ้นมาทันที ผมใจร่วงไปถึงตาตุ่มเมื่อเห็นแววตาแข็งกร้าวของเขา ตายๆ ไอ้ทิตายแน่ ตายแน่ๆแต่แล้วผมก็ต้องแปลกใจ เมื่อน้องเนยไม่ได้คุกคามผมอย่างที่คิดเอาไว้ เขาทําหน้าเหมือนกําลังอดทนอะไรสักอย่าง เขาคลายมือออก หลับตาลงก่อนที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาลืมตาขึ ้นก่อนจะมองหน้าผมอีกครั ้ง‚เออ จะสอนก็สอนมา อย่าลีลา เอาให้เข้าใจด้วย‛‚ดู ข้อนี ้มันเป็ นยูเนียน แปลว่าเอามารวมกัน‛‚อือ แล้วไงต่อ‛‚ถ้ามันเป็ นแบบนี ้ เราก็วาดวงกลมขึ ้นมาก็ได้ จะได้เข้าใจง่ายๆ แล้วค่อยเขียนตัวเลขลงไป อันนี ้คือเซตเอ อันนี ้เซตบี เข้าใจไหม‛“…”

‚เข้าใจที่พี่บอกไหม‛“…”‚เนย?‛‚อะไร‛‚เข้าใจไหม‛‚เออ สอนไปดิ‛เฮ้อ ผมจะแก้นิสัยการพูดของเขายังไงดีนะผมส่ายหัวไปมา ก่อนที่จะก้มลงมองดูไอแพดของตัวเอง สรุปแล้วก็กลายเป็ นว่าวันนี ้ผมต้องมาสอนน้องเนยแบบงงๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาหาผมเจอได้ยังไง แล้วก็ยังงงว่าทําไมเขายอมให้ผมสอนการบ้าน ทั ้งๆที่ตอนแรกยังดูเหมือนจะเอาสมุดมาฟาดหน้าผมอยู่เลย ผมนั่งสอนน้องเนยไปเรื่อยๆ เอาจริงๆวันนี ้ถือว่าดีขึ ้น น้องเนยยอมเรียนกับผมมากขึ ้นมานิดนึง ถ้าเทียบกับทุกครั ้งที่สอนเขาน่ะนะ‚ไหนลองทําข้อนี ้‛‚ไม่ทํา‛‚เนย ทําเดี๋ยวนี ้‛‚สั่งเก่งจังวะ‛‚ทํา เราให้พี่สอนแล้ว อยากทําได้ก็ต้องฝึ กกันบ้าง สักข้อสองข้อก็ยังดี‛‚พูดมาก‛ เขาบ่นผม แต่เจ้าตัวก็ยอมเอาสมุดไปขีดๆเขียนๆ ผมนั่งมองดูเขาทําการบ้าน ก็เลยเผลอสังเกตอีกคนไปในตัว ผมมองดูน้องเนยเวลาที่เขาตั ้งใจคิดเลข อันที่จริงผมแอบรู้สึกว่าเด็กคนนี ้หัวไวนะ เพราะสอนอะไรๆ

ไปแป๊ บๆ ไม่ต้องอธิบายเยอะเขาก็ทําได้ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยยอมทําก็เถอะ ต้องสั่ง ต้องพูดหลายๆรอบๆกว่าเขาจะยอมลงมือทําให้ ผมนั่งมองดูอีกคนไปเรื่อยๆ มือน้องเนยมีแต่รอยแผลจนผมนึกขนลุก ไม่รู้ว่าไปโดนอะไรมาบ้าง คิ ้วเขาก็เหมือนมีรอยแผลเป็ น‚มองทําไม‛‚คะ...ใครมอง‛ ผมชะงักไปทันทีเมื่อจู่ๆอีกฝ่ ายก็ส่งเสียงทักขึ ้นมา น้องเนยยังคงนั่งทําการบ้านต่อ เขาถามโดยที่ไม่เงยหน้าขึ ้นมามองผม ตกใจหมด นี่รู้ด้วยเหรอว่าผมมอง‚คิดว่าเราโง่เหรอไง‛‚นี่‛‚จะมองก็มอง คนอื่นเขาก็มองกันทั ้งนั ้น‛อะไรของน้องเนยเนี่ย มองเพราะไม่รู้จะทําอะไรเฉยๆเหอะ ไม่ได้มองเพราะพิศวาสสักหน่อย‚ชอบกินเด็กเหรอเธอน่ะ‛‚อะไรนะ‛ ผมถามเขาเสียงหลงทันที บ้าอะไรเนี่ย จู่ๆน้องเนยก็โพล่งขึ ้นมา หาว่าผมชอบเด็กซะงั ้นไป ผมเนี่ยนะ ทิวาเนี่ยนะ ทิวาคนนี ้เนี่ยนะจะพรากผู้เยาว์ น้องเอ้ย ผมนิ่งอึ ้ง น้องเนยหยุดมือที่กําลังเขียนการบ้านแล้วเงยหน้าขึ ้นมามองผมแล้วคราวนี ้ ผมกลืนนํ ้าลายลงคออึกหนึ่งเมื่อเห็นสีหน้าแววตาของน้อง‚พรากผู้เยาว์‛‚น้อง…พี่ไม่ได้คิดอะไรเลย‛ ใช่ ไม่เคยมีความคิดนี ้ในหัวเลยด้วยซํ ้า

‚มาตรา 318 ผู้ใดพรากผู้เยาว์อายุกว่าสิบห้าปี แต่ยังไม่เกินสิบแปดปีโดยผู้เยาว์นั ้นไม่เต็มใจไป ด้วยต้องระวางโทษจําคุกตั ้งแต่สองปี ถึงสิบปี และปรับตั ้งแต่สี่พันบาท ถึงสองหมื่นบาท‛อะ…ไอ้น้องเน๊ยยยย เดี๋ยวก่อนโว้ย! ใครจะพรากผู้เยาว์กัน ไปกันใหญ่แล้วเนี่ยแล้วรู้กฎหมายอะไรแบบนี ้กับเขาด้วยเหรอ นึกว่าเอาแต่ตีแต่ต่อยเสียอีก มั่วมาป่ ะเนี่ยที่พูดมาน่ะ เชื่อได้ไหมก็ไม่รู้ ไอ้เด็กคนนี ้ทําผมเซอร์ไพรส์หลายหนแล้วนะ‚ถ้าพี่จะพราก พี่ไม่พรากเด็กอย่างเราหรอก‛‚เธอยอมรับแล้ว เธอจะพรากผู้เยาว์‛โอย เออ เอาเถอะ พี่พูดอะไรมันก็ไปคนละความหมายตลอดแหละ มันเป็ นอะไรหือ ไอ้ระบบแปลภาษาในหัวน้องน่ะ มันพังเหรอ มันยังไง ลองไปหาหมอดูไหมน้อง เผื่อแกโดนตีบ่อยแล้วมันกลับกัน‚เห็นหน้าใสๆ ร้ายว่ะ‛‚พอหรือยัง เลิกเล่นแล้วทําการบ้านสักที มันจะดึกแล้ว พี่เองก็มีหนังสือต้องกลับไปอ่านนะ‛ ผมบ่นเขาออกไปอย่างไม่จริงจังนัก นี่เขาคิดว่าผมว่างมากมั ้ง ผมเองก็ยังเป็ นนักศึกษานะเผื่อลืม ผมเองก็ยังมีเรียน มีทํางานเหมือนๆน้องนั่นแหละ การบ้านก็มี ใจคอเขาจะเข้าใจผมสักนิดไม่ได้หรือไง‚บ่น‛‚ก็รีบๆทํา จะได้รีบกลับบ้าน รีบแยกกันสักที‛‚รู้แล้ว พูดมาก‛ พอน้องบ่นกลับมาแบบนั ้นผมก็ได้แต่ถอนหายใจแล้วนั่งเงียบๆ ปล่อยให้อีกฝ่ ายทําการบ้านไปเรื่อยๆ ผมเผลอหาวออกมาสอง

สามครั ้ง นั่งมองเขาเฉยๆแบบนี ้มันก็เบื่อ อยากกลับหอแล้ว อยากอาบนํ ้า เหนียวตัวไปหมดแล้วเนี่ย ผมก้มลงมองดูเวลาบนข้อมือ ความจริงเวลานี ้ผมควรจะได้นั่งอ่านชีทที่หอแล้วสิ ทําไมผมถึงยังอยู่ที่โรงอาหารนี่อยู่ผมนั่งตบยุงที่มาเกาะแขนตัวเอง คันไปหมดแล้วและในขณะที่ผมกําลังเกาแขนตัวเองนั ้น จู่ๆก็มีซองยากันยุงสีชมพูซองน้อยๆถูกโยนมาวางไว้ตรงหน้า ผมชะงักไปก่อนจะมองดูคนที่โยนมันมาให้‚เอามาจากไหน‛‚เก็บมาจากถังขยะ‛‚ห้ะ‛‚ใจคอจะซื่อบื ้อเชื่อทุกอย่างที่พูดเลยใช่ป่ ะ‛เขาขมวดคิ ้วก่อนที่จะเงยหน้าขึ ้นมาดุใส่ผม เอ้า แค่ถามแค่นี ้ก็ไม่ได้ อะไรก็ไม่รู้ ดุชะมัด‚ไม่เป็ นไร กัดนิดเดียว คันเฉยๆ ไม่ต้องทาหรอก‛ ผมปฏิเสธเขาไป ก่อนที่จะเมินซองยากันยุงอันนั ้น นั่งมองดูน้องเนยทําการบ้านต่อ เขาก็นั่งขีดเขียนไปเงียบๆ ผมนั่งมองเขาไปเรื่อยๆ ยุงก็บินมากัด ผมตบแขนตัวเองเปาะแปะๆ เริ่มคันแขนแล้วว่ะ ผมเกาแขนตัวเองจนมันแดงเป็ นหย่อมๆแล้ว ให้ตายสิ ยุงเยอะชะมัดเลยตรงนี ้ ไม่น่ามานั่งเลย สงสัยคงจะต้องได้หาที่ติวใหม่ให้น้องๆแล้ว‚น่ารําคาญ หยุดเกาสักที‛‚เอ้า…อ้ะ! ดะ…เดี๋ยว…!”‚โง่นักไอ้เรื่องนี ้ สมแล้วที่ยุงมันแดกเลือดไป‛

‚ปล่อยนะ‛‚อยู่นิ่งๆ‛ให้ตายสิ ผมควรทํายังไงดีในขณะที่ผมกําลังนั่งเกาแขนตัวเอง จู่ๆน้องเนยก็บ่นผม เขาหยุดเขียน วางปากกากระแทกลงกับโต๊ะอย่างแรง ก่อนที่เขาจะดึงเอาแขนของผมไป ผมใจเต้นเร็วเพราะตื่นเต้นปนตกใจ ผมไม่คิดว่าน้องเขาจะจับตัวก่อน น้องเนยดึงแขนผมไปก่อนที่เขาจะหยิบเอาซองยากันยุงขึ ้นมา เขาใช้ปากกัดมุมซองก่อนจะถุยมันไปยังต้นไม้ข้างๆ ผมกําลังจะอ้าปากบ่นในสิ่งที่เขาทํา แต่แล้วการกระทําต่อมาของเขาก็ทําผมอึ ้ง น้องเนยบีบครีมในซองเล็กๆลงบนแขนของผมเป็ นทางยาว ก่อนที่จะทามันให้แบบลวกๆ ผมพยายามที่จะดึงแขนตัวเองกลับ แต่เนยก็ไม่ยอมปล่อย เขาจับแขนผมแน่นเลยนะ…นี่เขาทาครีมให้ผมงั ้นเหรอ‚เนย…เดี๋ยวพี่ทําเอง‛‚อยู่เฉยๆ เอาแขนอีกข้างมา‛‚พี่บอกว่าเดี๋ยวพี่ทาเอง‛‚จะเอามาดีๆหรือจะให้หักแขนนี ้ทิ ้ง‛‚อย่า..อย่านะ โอเค‛ เขาขู่ผมพร้อมกับกําแขนแน่นขึ ้น ผมกลัวเขาจริงๆนะกับคําพูดเมื่อกี ้นี ้น่ะ ก็คนอย่างเขาดูท่าทางจะทําเรื่องพวกนี ้ได้ง่ายๆสบายๆอยู่แล้ว ผมไม่รู้หรอกว่าเขาจะแค่ขู่หรือจะทําจริง ผมค่อยๆยื่นแขนอีกข้างไปให้คนหน้าดุ เขาเห็นผมยื่นไปช้าๆแบบนั ้นก็จิ๊ปากหงุดหงิด ก่อนที่จะเป็ นฝ่ ายออกแรงดึงไปเอง เขาบีบครีมราดลงบนแขนผมอีกข้างจนซองครีมมัน

แบนบี ้ไปหมด เขาทําท่าจะโยนมันทิ ้งลงบนกระถางต้นไม้ ผมเลยต้องรีบแย่งซองในมืออีกคนมาไว้กับตัวเอง‚อย่าทิ ้งไปทั่วแบบนี ้สิ‛‚เธอนี่มัน…”‚อะไร‛‚จะนางเอกซีรี่ย์ไปไหนวะ‛‚อะไร พี่ทําอะไรอีก‛‚ไอ้มุกเก็บของจากพระเอกไปแปะสมุด มาอีกละ จะเอาขี ้ยางลบเราไปด้วยเลยไหมล่ะ‛ น้องเนยมันพูดออกมา ผมได้แต่นั่งอึ ้ง เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ ายจะมีความคิดลํ ้าลึกคิดไปไกลได้ถึงขนาดนั ้น เขาทาครีมที่แขนอีกข้างของผมลวกๆ ก่อนที่จะปัดแขนผมทิ ้งเมื่อเขาทาเสร็จผมไม่รู้ว่าที่เขาทาให้ผมนี่เขาจะทาให้ทําไม เขารําคาญที่ผมเอาแต่นั่งเกา หรือเขาแค่อยากใช้ครีมให้มันหมดๆไปแต่ก็…ถือว่าเป็ นสิ่งๆดีครั ้งแรกของเขาที่เคยเกิดขึ ้นกับผมก็แล้วกัน‚ใกล้เสร็จหรือยัง‛ ผมถามเขาออกไปพลางชะโงกมองดูสมุดการบ้านของอีกคน อยากจะกลับหอแล้วเนี่ย อยู่กับเด็กคนนี ้ปวดหัวทุกทีเลย เหมือนไมเกรนจะขึ ้นตลอดเวลา‚เออ ก็ไม่ได้อยากจะอยู่กับเธอนานๆหรอก‛‚พี่ก็เหมือนกันแหละ‛‚ใครมันจะชอบอยู่กับพวกพรากผู้เยาว์‛‚นี่‛ ผมแหวใส่เขาทันที อะไร กลายมาเป็ นคิดว่าผมเป้ นพวกพรากผู้เยาว์เข้าไปอีก หนักเข้าไปใหญ่เลยทีนี ้ โอ้ย น้องเนย ใจเย็นดิ

‚จะกินเด็ก ก็ให้มันฉลาดๆหน่อย‛‚จะว่าอะไรพี่อีก‛ ผมถอนหายใจก่อนที่จะมองดูอีกฝ่ าย นี่เขาจะหาเรื่องมาด่ามาโจมตีผมจนได้สินะ อยากรู้เหลือเกินว่าสําหรับน้องแล้วผมมันเป็ นตัวอะไรในสายตาเขา ถึงได้ฝังหัวขนาดนั ้นว่าผมไปชอบเขาเนี่ยน้องเนยหยุดมือที่กําลังเขียน ก่อนจะเงยหน้าขึ ้นมามองผมอีกครั ้ง เขาจ้องมองผมนิ่งๆโดยที่ไม่พูดอะไร จนผมเกือบจะตัดสินใจบ่นเขาออกไปแล้ว แต่เจ้าตัวก็ดันชิงพูดออกมาเสียก่อน‚เหอะ‛‚จะอะไรกับพี่นักเนย‛‚แค่จะเตือน‛‚เตือนอะไร‛‚ชอบกินเด็กนัก ระวังเหอะ‛‚ระวังอะไร‛‚โดนเด็กกินบ้างแล้วจะรู้สึก‛“!”‚เด็กสิบหกสิบเจ็ดก็ยังจะชอบ เธอโคตรเอาเลยว่ะ‛ว้อท….อะไรนะ ไอ้น้อง ไอ้ ไอ้….นะ…เน๊ยยยยยย! โอ้ย!

ตีครั้งที่6เออชะรอยจะเป็นเนื้อคู่ผมในเช้าวันอาทิตย์ เป็ นอะไรที่ไม่สัมพันธ์กันมากๆ‚ฮ้าว…”ปกติแล้ววันอาทิตย์จะเป็ นวันแสนสุขสบาย เป็ นวันที่ผมได้พักผ่อนเต็มที่หลังจากที่ผจญภัยมาทั ้งอาทิตย์ แต่พอมาถึงวันนี ้ของอาทิตย์นี ้ ผมกลับต้องแหกขี ้ตาตื่นขึ ้นมาเตรียมของยัดใส่กระเป๋ า ก่อนจะเดินทางออกมายังร้านอาหารร้านเดิมที่คุ้นตา เป็ นร้านที่อร่อยที่สุดเท่าที่เคยกินมาแต่เชื่อเถอะว่าถ้าเลือกได้ผมก็ไม่อยากจะมาที่นี่อีก แน่ล่ะ ผมมาที่นี่เพราะมากินอาหารเสียที่ไหน ผมมาเพื่อสอนพิเศษลูกชายเจ้าของร้านนี ้ต่างหากผมจําเป็ นที่จะต้องเจอน้องเนยบ่อยขนาดนี ้ไหมนะ‚ไป พี่เขารอแกอยู่นั่น!”‚แม่!”‚สวัสดีพี่เขาด้วย! พี่เขาเป็ นคนเดียวที่รับสอนแกน่ะ! รู้ตัวเสียบ้าง!”ผมชะงักมือที่กําลังเล่นโทรศัพท์ก่อนที่จะหันกลับไปมองดูต้นเสียง เป็ นป้ าติ๋มกับน้องเนยที่ยื ้อยุดกันอยู่ไม่ไกล ผมขมวดคิ ้ว น้องเนยกลอกตาใส่แม่ตัวเอง ก่อนที่เขาจะโดนผลักให้เดินเข้ามาหาผม คล้อยหลังป้ าติ๋ม เนยก็

กระชับปกคอเสื ้อให้ตั ้งแล้วเดาะลิ ้นไปมา เขามองผมนิ่งๆเหมือนกําลังไม่สบอารมณ์ ผมมองดูการแต่งตัวของเขาในวันนี ้ก่อนจะตั ้งคําถามกับตัวเองจริงๆแล้ว น้องเนยเป็ นคนยุคไหน ผมถามจริงๆ ผมอยากรู้มากๆว่าอะไรดลใจให้เขาแต่งตัวรีโทรขนาดนี ้ กางเกงขาม้ากับเสื ้อลายเนี่ยนะ ไหนจะทรงผมแบบนั ้นอีก นี่เขาคิดว่าเขาหลุดมาจากหนังเก่าหรือยังไง ผมไม่เข้าใจ เข้าไม่ถึงการแต่งตัวของเขาจริงๆ‚มองอะไร รู้ว่าวันนี ้หล่อ แต่เราไม่ได้แต่งมาให้เธอตาค้างขนาดนี ้‛เฮ้อ เอาเถอะ เอาเลยน้อง เอาที่สบายใจ นี่ถ้าแกรู้ว่าความจริงพี่มองแกด้วยฟิ ลเตอร์แบบไหน ระวังจะพูดไม่ออก‚มาแล้วก็มาเรียน‛‚นี่‛‚อะไรเนย‛‚วันนี ้ไปสอนหลังร้าน‛‚หือ‛‚ตามมา เร็วๆ‛ เขาเร่งผมยิกๆ ทําท่าหันกลับไปมองแม่ตัวเอง ผมขมวดคิ ้ว มองดูท่าทางนั ้นของน้องเนย น้องเดินออกไปแล้ว ผมเลยจําเป็ นที่จะต้องเก็บของใส่กระเป๋ าแล้วสะพายตามเขาออกไปด้านหลังร้าน พอผมเดินช้าจู่ๆน้องเนยก็จิ ้ปากแล้วเดินสาวเท้าเข้ามาหาผม ผมชะงัก สะดุ้งเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ ายจับแขนแล้วลากให้เดินตามไปยังกําแพงหลังร้าน‚นะ…เนย!จะทําอะไร‛‚มานี่‛‚เดี๋ยว! เดี๋ยวสิ! เนย!”

ผมร้องท้วงอีกคนทันทีเมื่อจู่ๆเขาก็จับเข้าที่เอวแล้วออกแรงดันตัวผมขึ ้น ผมดีดดิ ้น พยายามที่จะหลุดจากอีกคน แต่น้องเนยก็ไม่ยอมง่ายๆ เขายังคงพยายามที่จะให้ผมขึ ้นไปบนกําแพงปูนนี่ให้ได้ ผมกลัวตกชะมัด ไม่เข้าใจว่าน้องต้องการอะไรถึงได้ทําแบบนี ้‚ขึ ้นไปสิวะ!”‚ดะ…เดี๋ยวสิ!จะให้พี่ไปไหน บอกมาก่อน!”‚ปี นไปเถอะน่า!”‚พี่จะตก เนย!พี่จะตก!”‚มันไม่ตกหรอก อย่าขี ้กลัวดิ!ขึ ้นไป!”สุดท้ายแล้วด้วยความที่ผมกลัวตก ผมก็ต้องเลือกว่าจะลงไปข้างล่างหรือจะปี นขึ ้นไปด้านบน ซึ่งแน่นอนว่า ณ จุดนั ้นผมเลือกอะไรไม่ได้แล้วนอกจากขึ ้นไปด้านบนกําแพงจนได้ ผมมองลงไปอีกฝั่งก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าแก๊งของน้องเนยกําลังรออยู่ที่อีกฟาก ผมอ้าปากค้าง แต่ยังไม่ทันไรน้องเนยก็กระโดดตามขึ ้นมาบนกําแพง ผมรีบจับเสื ้อเขาทันที‚น้อง นี่จะไปไหน จะทําอะไร‛‚เดี๋ยวก็รู้‛‚เนย!” ผมเรียกชื่ออีกคน มองกลับเข้าไปข้างในก็กลัวเหลือเกินว่าป้ าติ๋มจะออกมาดูหรือเปล่า เขาจะคิดว่าผมพาลูกชายเขาหนีไหม หรือยังไง โอ้ย น้องเนย ทําไมแกทําตัวแบบนี ้ แกกําลังจะทําให้พี่ซวยนะ! มันจะเสียเครดิตเว้ยน้อง

‚ลงมา‛ ผมก้มลงไปมองดูคนด้านล่าง ตอนนี ้น้องเนยกระโดดลงไปแล้ว เหลือแค่ผมคนเดียวที่ยังคงนั่งอยู่บนกําแพง บะ...บ้าเหรอ จะให้ลงไปยังไง มันสูงอยู่เหมือนกันนะ!‚ลงไม่ได้‛‚อย่าโง่ดิ ไหนเป็ นติวเตอร์‛โอ้ยยย แล้วที่ไหนเขาสอนเรื่องการกระโดดกําแพงกัน!อีกอย่าง แกเป็ นคนพาพี่ขึ ้นมานะเว้ย‚มันสูง มันลงไม่ได้‛‚เรื่องมากจังวะ‛‚นี่‛‚ไอ้ทิว เอารถมึงมา‛‚เออๆ สั่งจังนะมึง‛ ผมมองดูน้องเนยสั่งเพื่อนในแก๊ง เขาเข็นรถมอเตอร์ไซค์มาจอดใกล้ๆกําแพง ผมกัดปากชั่งใจ มองดูสองฟากของกําแพงสลับกัน ให้ตายสิ ผมไม่เคยจะทําอะไรแบบนี ้เลย พูดตรงๆ น้องเนยเปิ ดโลกผมมากๆ พอรถมอเตอร์ไซค์มาจอดข้างกําแพง น้องเนยก็กระตุกขาผมให้ลงไปข้างล่างโอย ผมจะรอดไหมนะวันนี ้ ดูท่าทางแล้วผมอยากกลับหอตั ้งแต่ตอนนี ้เลย ทําไมฟ้ าต้องส่งให้ผมมาเจอเด็กคนนี ้ด้วยนะ‚ลงมาสิวะ‛ ดูท่าทางน้องเนยเขาไม่ค่อยอยากจะทนกับผมสักเท่าไหร่แล้ว แววตาหงุดหงิดกับนํ ้าเสียงแข็งๆจึงโผล่มาให้เห็น ผมกลืนนํ ้าลายลงคอดังเอื ้อก ก่อนที่จะทําใจ แล้วค่อยๆเกาะกําแพง พยายามปี นอย่างระมัดระวัง ผมมองดูประตูหลังร้าน กลัวว่าจะมีคนมาเห็นตอนนี ้ชะมัด ผมยื่น

ขาเพื่อจะเหยียบบนเบาะรถมอเตอร์ไซค์ แต่มันก็ดันพลาดจนผมเกือบจะไหลหล่นลงไป นาทีนั ้นผมใจหายแว้บ แต่แล้วในตอนนั ้นเอง น้องเนยก็ขยับเข้ามากอดเอวผมแล้วหิ ้วลงมาจากกําแพงอย่างง่ายดาย เขาทําเหมือนผมเป็ นแค่ตุ๊กตาตัวหนึ่งเท่านั ้น ผมอ้าปากค้างในความแข็งแรงของน้อง นี่เขายกผมลงมาได้สบายๆเลยนะ โห ทําไมแข็งแรงขนาดนั ้น‚กว่าจะลงมาได้ ลีลา‛‚นี่ พี่ยังไม่ได้คําตอบจากเราเลยนะว่าจะไปไหน‛‚ไอ้จิ๋ว เอารถมา‛‚นี่ครับลูกพี่‛ น้องเนยเมินคําพูดของผม เขากระชับปกคอเสื ้อก่อนที่จะเดินไปแย่งรถมอเตอร์ไซค์สีเหลืองเขียวของเด็กอีกคน ผมกํากระเป๋ าแน่น มองดูเขาที่ตอนนี ้กําลังวาดขาขึ ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ เขาบิดเร่งเครื่องจนเกิดเสียงดัง ผมรีบยกมือขึ ้นมาอุดหูทันที‚ขึ ้นมา‛‚หะ…หา?‛‚บอกให้ขึ ้นมา‛ เขาพูดอีกครั ้งก่อนที่จะหันหน้ามามองผมอย่างไม่สบอารมณ์นัก ผมส่ายหัวรัวๆ ไม่เด็ดขาด ผมไม่ไป ผมจะกลับหอ ผมไม่เอาแล้ว‚พี่จะกลับแล้ว วันนี ้ไม่สอนก็ได้‛‚ใครให้กลับ‛เอ้า น้องงง ทําไมถึงทํากับพี่แบบนี ้ล่ะผมอยากจะร้องไห้ พอผมทําท่าจะหนีน้องเนยก็สั่งให้ทุกคนเตรียมจะรุมผม ผมมองดูหน้าของทุกคนตอนนี ้แล้วรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในดงของสุนัข

พันธ์ดุ โดยมีหัวหน้าฝูงคืออเมริกันพิทบูลหน้าดุ ผมกลืนนํ ้าลายลงคอ ก่อนจะมองรอบๆตัว ไม่มีใครมาช่วยผมได้เลยเหรอเนี่ย ให้ตายสิ โอ้ย‚บอกให้ขึ ้นมา‛อะ…โอเค…ยอมแล้ว พี่ยอมแล้ว♡♡♡‚ถึงแล้ว!”“…”‚เฮ้ย! ลงได้แล้ว!จะเกาะอีกนานไหม!”ผมกําลังจะตายแล้ว ช่วยด้วยผมเหมือนสติล่องลอยไม่อยู่กับเนื ้อกับตัว เมื่อครู่เหมือนโดนความเร็วกระชากทิ ้งไปหมด ใจผมจะวาย ผมนั่งซ้อนน้องเนยออกมาจากหลังร้าน เชื่อไหม ผมไม่เคยเจออะไรน่าหวาดเสียวขนาดนี ้มาก่อน ไปนั่งเล่นเครื่องเล่นในสวนสนุกยังรู้สึกหวาดเสียวน้อยกว่านี ้เสียอีก นี่คือกลัวตาย กลัวตายมากๆ ผมไม่รู้ว่าพวกเขาชินกันไปได้ยังไง น้องเนยขี่รถมอเตอร์ไซค์เร็ว เร็วมากๆ เร็วจนผมกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุเอา หมวกกันน็อกก็ไม่ได้ใส่ ไม่เคยเจออะไรไม่ปลอดภัยขนาดนี ้มาก่อน ผมได้แต่กอดเขาแน่น ซุกอยู่กับเสื ้อของเขา เสียงรถเสียงท่อดังจนกลบทุกอย่าง หูผมตอนนี ้คืออื ้อไปหมด‚ไหวไหม เฮ้ย‛ผมไม่ได้ตอบอีกคน น้องเนยจึงดึงแขนผมออกแล้วลงรถ ปล่อยให้ผมนั่งรวบรวมสติอยู่บนเบาะรถมอเตอร์ไซค์ ตอนนี ้ผมยังคงไม่ได้สติอยู่ ยังคง

ตามหาตัวเองที่อยู่ข้างถนน เสียงอะไรก็ไม่เข้าหูอีกต่อไป ผมนั่งกุมหัวใจตัวเองแน่น กลัวไปหมดจนหน้าซีดเผือดไม่เอาแล้ว จะไม่นั่งซ้อนท้ายน้องเนยอีกแล้ว!‚ลูกพี่ พี่เขาไหวไหมนั่น‛‚เหอะ แค่นี ้มาทําตกใจ‛‚มึงก็ไปแกล้งเขาไอ้ห่า‛‚พูดมาก เขาเริ่มวนรอบโบสถ์ยัง‛‚เริ่มแล้วลูกพี่‛‚รอทําเตี่ยอะไรล่ะ ไป!”ผมนั่งสูดลมหายใจเข้าลึกๆจนเริ่มรู้สึกโอเคขึ ้นถึงได้หันมองดูรอบข้าง แก๊งของน้องเนยหายไปแล้ว เหลือเพียงรถมอเตอร์ไซค์ที่จอดเรียงรายกันอยู่ ผมขมวดคิ ้ว ก่อนจะมองดูรอบๆตัว ที่นี่มันคือวัด วัดนี่นา? นี่น้องเนยพาผมมาวัดอย่างนั ้นเหรอ?ในขณะที่ผมกําลังสํารวจรอบตัวอยู่นั ้น ก็ได้ยินเสียงเพลงดังขึ ้นมา ผมหันไปมองตามต้นเสียงก็พบว่ามีขบวนที่กําลังแห่อยู่แถวๆโบสถ์ ผมขมวดคิ ้วมอง ดูท่าทางแล้วน่าจะเป็ นขบวนแห่นาคนะ คนมาเยอะกันอยู่พอสมควร ผมค่อยๆลงจากรถมอเตอร์ไซค์แล้วไปยืนกับพื ้น มองดูขบวนแห่นาคที่กําลังจะวนกลับออกมา เฮ้อ แข้งขาอ่อนไปหมดเลย น้องเนยนะน้องเนย วันนี ้แสบจริงๆ‚เดี๋ยวนะ...”ผมพูดออกมาก่อนที่จะมองไปยังหน้ารถแห่ที่อยู่ในขบวน ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นแก๊งของเด็กผู้ชายที่มาด้วยกันกําลังก้มๆเงยๆอยู่ตรงนั ้น ผม

มองด้วยความสนใจ ก่อนที่จะตกใจมากกว่าเดิมเมื่อเห็นน้องเนย เขาไปเอาร่มสีดํามาจากไหน แล้วเขาจะกางร่มไปทําไมกันผมมองดูน้องเนยด้วยความสงสัย ตอนนี ้เขากําลังเด่นมากๆด้วยร่มสีดําขนาดใหญ่นั่น แต่แล้วในวินาทีต่อมาผมก็ต้องอ้าปากค้าง เมื่อเห็นว่านาคกําลังโปรยเหรียญเป็ นจํานวนมาก น้องเนยรีบยื่นเอาร่มไปรับจนเก็บมันได้เกือบทั ้งหมด ชาวบ้านจึงหันหน้ากลับไปมอง เด็กๆในขบวนแห่ก็มองเขาเป็ นตาเดียวหะ..โห..ที่แท้หนีเรียนพิเศษมาเก็บเหรียญโปรยทานเหรอ เอาจริงดิ เอาจริงดิน้องเนยผมไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง แต่พอดูแล้วทุกคนในแก๊งน้องเนยต่างพากันเก็บเหรียญโปรยทานที่คนเขาโปรยให้ โปรยแจก ผมมองไปแล้วก็นึกตลก เอาจริงๆนะ แอบคิดว่าพวกเขาเป็ นนักเลงที่เอาแต่ต่อยแต่ตี ไม่คิดว่าจะมีโมเมนท์มาตามเก็บเหรียญอะไรแบบนี ้เหมือนกัน แล้วดูสิ ทุกคนช่วยกันเก็บจริงจังมาก บางรายถึงขั ้นกระโดดแย่งเลย‚หนู ไม่ไปร่วมขบวนเขาเหรอลูก‛‚อ้ะ...เอ่อ คือ...”‚มาๆ ไปด้วยกันมาลูก ไปเอาบุญ‛ ผมยืนอยู่เฉยๆจู่ๆก็มียายคนหนึ่งเดินเข้ามาหา ผมไม่รู้จะต้องตอบยังไงดี ยืนมองอยู่เฉยๆก็โดนชวนให้ไปร่วมขบวนแห่เสียอย่างนั ้น ผมมองดูคุณยาย ก่อนที่จะเดินเข้าไปช่วยประคองเขา ค่อยๆพาคุณยายเข้าไปในขบวน คุณยายแกเป็ นชาวบ้านแถวนี ้ แกบอกว่าแกรู้จักกันกับคนที่กําลังจะบวช ผมก็ฟังแกไปเรื่อยๆ ประคองพาเดินร่วมไปกับคนในขบวน จนกระทั่งมาจนถึงรอบสุดท้าย นาคกําลังจะเข้าโบสถ์แล้ว คุณ

ยายจึงขอแยกไปหาคนรู้จัก ผมเลยยืนอยู่ตัวคนเดียวท่ามกลางคนที่กําลังแออัดกันอยู่ตรงหน้าโบสถ์อะ…เอ่อ ผม..ผมว่าผมควรจะออกไปจากตรงนี ้ดีกว่าแต่แล้วในขณะที่ผมกําลังจะแทรกตัวเดินกลับออกไป จู่ๆก็มีอะไรสักอย่างหล่นมาโดนหัว ผมยกมือขึ ้นลูบป้ อยๆ หันกลับไปมองก็พบว่ามีแต่คนกําลังก้มเก็บเหรียญโปรยทานที่นาคกับญาติกําลังโปรยลงมา โอ้โห เยอะ เยอะมากๆ มองดูตอนนี ้คือเต็มฟ้ าไปหมดเลย ผมมัวแต่ยืนมองภาพนั ้นจนโดนคนที่เขาเก็บเหรียญผลักเอา ผมเซไปข้างๆ กําลังว่าจะแยกตัวออกไป แต่แล้วจู่ๆก็โดนใครบางคนถอยหลังมาเหยียบเท้าเข้าจังๆ‚โอ้ย!” ผมร้องออกมา เขาไม่แม้แต่จะหันมาขอโทษผมเลยแม้แต่น้อย ผมถอนหายใจ ให้ตายสิ แล้วแบบนี ้จะได้บุญกันหรือไง ผมหมุนตัว กําลังว่าจะออกไป แต่แล้วจู่ๆ ขณะนั ้นเองก็มีคนเดินเข้ามาเบียดผมเพื่อจะแย่งเอาเหรียญ เขาเหยียบรองเท้าผมเต็มๆ จนในที่สุดรองเท้าผมก็หลุดเข้าไปในกลุ่มคน ผมเซถลาไปชนเข้ากับศิลาขาวๆที่อยู่หน้าโบสถ์ คนก็แย่งเหรียญกันไปมาโดยไม่สนใจผมที่นั่งหลบอยู่ตรงนี ้แม้แต่น้อยโอย ตาย วันนี ้จะตายไหมทิ ถามหน่อย แกมาทําอะไรที่นี่วะผมนั่งหลบมุมอยู่ตรงนั ้น มองหารองเท้าอีกข้างของตัวเองที่ไม่รู้หายไปไหนแล้ว ผมพยายามมองหา แต่แล้วจู่ๆแขนข้างหนึ่งก็โดนดึงให้ออกมาจากฝูงคนตรงนั ้น ผมชะงักก่อนจะมองว่าคนที่พาออกมาคือใคร‚เป็ นบ้าอะไร! ไปนั่งโง่ๆทําไมตรงนั ้น‛‚นะ...เนย‛

‚แล้วรองเท้าไปไหน‛ เขาถามผมก่อนที่จะก้มลงมองดูเท้าข้างหนึ่งที่ตอนนี ้เหลือแค่ถุงเท้าสีเทา ผมส่ายหัวไปมาก่อนจะมองกลับไปด้านใน น้องเนยตอนนี ้ยังคงถือร่มสีดําเอาไว้ ข้างในร่มมีเหรียญเต็มไปหมด ไม่รู้ว่ากี่บาทเข้าไปแล้ว น้องเนยจิ ้ปากใส่ผมก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในฝูงคนเหมือนเดิม ผมยืนชะเง้อมองดูเขา ร่มสีดําเดินเข้าไปตรงกลางกลุ่มคนก่อนที่จะยื่นเก็บเหรียญที่โปรยลงมาจนเกือบหมด ไม่นานนักก็ดูท่าทางเหมือนเหรียญจะหมดแล้ว นาคโปรยเป็ นครั ้งสุดท้าย ก่อนที่จะเดินกลับเข้าโบสถ์ไป คนถึงได้เริ่มหยุดชิงเหรียญกัน คนค่อยๆเดินกลับออกมา ผมยืนมองดูพวกเขาเหล่านั ้น เด็กน้อยบางคนได้เหรียญไปเต็มเสื ้อเลย บางคนก็ได้เป็ นถุง โอ้โห…‚เฮ้ย นี่‛ ผมหันหน้ามามองตามเสียงของน้องเนย ก่อนที่จะเห็นรองเท้าตัวเองถูกอีกฝ่ ายโยนมาไว้ข้างๆตัว ผมรีบสวมมันคืนทันที น้องเนยถือร่มก่อนที่จะเดินมาหยุดยืนตรงหน้าผม‚ลงมาจากรถทําไม‛‚คือ...มีคนพาพี่มา‛‚แล้วจะมาตามเขาทําไม‛เอ้า แล้วพี่ผิดอะไรล่ะเนี่ย ก็แค่ลงมาเอง‚ลูกพี่ ได้โคตรเยอะเลย‛‚กูได้ตั ้งสามถุง รวยแล้วโว้ย!”ผมหันหน้าไปมองดูน้องๆในแก๊งของเนยที่ตอนนี ้กําลังเดินมาหา พวกเขาทุกคนได้เหรียญเต็มไม้เต็มมือ บางคนก็เสื ้อตุงมาเลย บางคนก็ได้เป็ นถุง ผมมองดูน้องๆเขาด้วยความรู้สึกทึ่ง ตั ้งแต่เกิดมาไม่เคยเห็นใครเก็บเหรียญได้เยอะขนาดนี ้มาก่อน ได้เงินคนละกี่บาทล่ะนั่น

‚เออ ออกไปกันได้แล้ว‛ น้องเนยสั่งให้ทุกคนออกมา ผมเดินตามหลังของเด็กตัวสูง มาจนถึงรถมอเตอร์ไซค์คันเดิม เอาอีกเหรอ ผมต้องนั่งจริงๆเหรอ ผมขอเขากลับเองได้ไหม ไม่อยากจะนั่งเลย น้องเนยพอเห็นว่าผมชะงักไปเขาก็เลยหันหน้ากลับมามอง เขายังคงแบกร่มสีดําคันใหญ่เอาไว้‚อะไร‛‚พี่…กลับเองได้ไหม‛‚ทําไม กลัวเหรอ‛‚อือ‛ ผมยอมรับไปตามตรง ก็มันกลัวจริงๆนี่ ทั ้งกลัวตก กลัวตาย กลัวไปหมด เสียงรถก็ดัง ผมไม่ชอบเลย ไม่มีหมวกกันน็อกให้สวมอีกต่างหาก ใครมันจะไปกล้าขึ ้น‚เดี๋ยวพี่กลับเอง‛‚แล้วจะกลับยังไง‛เออว่ะ…แต่ แถวนี ้มันคงจะมีรถโดยสารมั ้ง วินมอเตอร์ไซค์อะไรพวกนั ้น หรือถ้าไม่มีจริงๆก็เรียกแกรบเอาก็ได้‚อย่าดื ้อ ขึ ้นมา‛‚พี่ไม่ซ้อนเราแล้ว‛ ผมปฏิเสธอีกคนไปทันที แต่ดูท่าทางน้องเนยเขาจะไม่สนใจ เขาเดินมาหาผมก่อนที่จะยัดเอาร่มสีดํามาให้ถือ ร่มมันใหญ่จนถือยากมากๆ ผมไม่รู้ว่าน้องเนยเขาถือเจ้านี่ร่อนไปร่อนมาทั ้งงานได้ยังไงโดยไม่ฟาดหน้าคนอื่นเนี่ยหรือว่าฟาด…แต่น้องไม่สนใจกันแน่‚ขึ ้นมา‛‚ไม่เอา ไม่ขึ ้น‛

‚เฮ้ยเธอ บอกให้ขึ ้นไง‛‚ไม่ขึ ้นกับน้องอ่ะ‛‚พวกมึง จับขึ ้นมาบนรถ‛ พอน้องเนยเห็นว่าผมไม่ยอมขึ ้นรถเขาสักที เขาเลยหันหน้าไปสั่งคนในแก๊งให้มาหาผม ผมเบิกตากว้าง กําร่มแน่นก่อนที่จะเป็ นฝ่ ายขึ ้นไปเอง เนี่ย ทําไมผมจะขัดอะไรเขาหน่อยไม่ได้เลยนะ ทําไมเขาต้องให้คนอื่นในแก๊งมาคอยข่มขู่ผมตลอดเลย รู้ว่าผมกลัวก็ช่วยเข้าใจหัวอกกันหน่อยสิ ผมอยากกลับแล้ว จริงๆนะ ไม่อยากนั่งซ้อนน้องเนยเลย‚ขับช้าๆนะ พี่ขอร้อง‛ อันนี ้ผมขอเขาจริงๆ ผมมองหน้าเขาก่อนจะอ้อนวอนออกไป น้องเนยมองหน้าผมนิ่ง เขาถอนหายใจแรงๆ แล้วค่อยๆสตาร์ทรถ ผมรีบเกาะเสื ้ออีกคนเอาไว้ทันที กลัวตกนี่ ตอนนี ้ผมยิ่งมีมือเดียว มืออีกข้างก็ต้องจับร่มให้เขาน้องเนยค่อยๆขี่รถมอเตอร์ไซค์ออกมาจากวัด ผมแปลกใจเล็กน้อยที่รอบนี ้เขาขี่ช้าลง ช้าลง แบบมากๆ เหมือนขี่ด้วยความเร็วสามสิบสี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงเองมั ้ง ผมขมวดคิ ้ว นี่เขาไม่ได้จะประชดใช่ไหมนะ พอน้องเนยขี่ช้า คนในแก๊งก็ต้องขี่ช้าเหมือนกัน พวกเขาเลยมีท่าทีงงงวยกันทั ้งแก๊งว่าเกิดอะไรขึ ้น‚เฮ้ย รถมึงเป็ นไรวะไอ้เนย‛ เพื่อนน้องคนหนึ่งขี่รถมาเทียบก่อนจะเอ่ยปากถาม‚ไม่เป็ นไร‛‚แล้วทําไม…”‚ยัยนี่มันเรื่องมาก ขี ้กลัว‛‚ห้ะ‛

‚ขับไวเดี๋ยวติวเตอร์กูหัวใจวายตายเอา‛ น้องเนยตอบเพื่อนแค่นั ้น ก่อนที่จะกลับมาโฟกัสการขี่รถต่อ ผมหันไปมองดูหน้าน้องคนที่ขับเข้ามาเทียบ เขาทําหน้าตาตกใจอย่างกับโดนผีหลอก คนอื่นๆที่เหลือก็มีรีแอคชั่นไม่ต่างกัน ผมได้แต่มองพวกเขา พวกเขาทั ้งหมดต่างก็มองหน้ากันไปมาด้วยความงุนงงขั ้นสุด ผมได้แต่กระพริบตาปริบๆ แล้วกลับมามองดูเด็กหนุ่มในเสื ้อลายสีแสบตาตรงหน้าอีกครั ้งเนย แกชอบทําให้คนอื่นเขาตกใจกันบ่อยขนาดนี ้เลยเหรอ ถามจริงเถอะ♡♡♡‚เนย วันนี ้ไปไหนมา‛‚แม่ไม่ต้องถามหรอก ไปทําแกงของแม่ไป‛‚ให้ตายสิ พี่ทิเขาหนีกลับก่อนเลยเห็นไหม!”‚หึ เหรอ‛‚แล้วเป็ นบ้าอะไร นั่งมองจี ้นั่นได้ทั ้งวี่ทั ้งวัน แม่เห็นแกเอาแต่นั่งมองมันอยู่นั่นแหละ!”‚แม่ไม่ต้องยุ่งหรอก เออ แม่ ซื ้อหมวกกันน็อกให้หน่อยดิ‛‚ห้ะ…กูไม่ได้หูฝาดใช่ไหม…นี่ลูกกูขอซื ้อหมวกกันน็อกเหรอ!”‚เออ‛‚ซื ้อไปทําแกงหอยอะไร ปกติแกก็ไม่ใช้อยู่แล้วนี่‛‚เออน่า ซื ้อๆมาเหอะ‛

‚ไอ้ลูกคนนี ้‛‚แม่‛‚อะไรอีก!”‚รู้ป่ ะว่าลูกหล่อจนจะมีคนมาพรากผู้เยาว์ลูกตัวเอง รู้บ้างไหม‛‚กูไม่คุยกับมึงแล้วเนย เฮ้อ ชาติที่แล้วกูทํากรรมอะไรไว้หนอ เขาถึงได้มาลงกับลูกกูแบบนี ้‛