พี่จะตีนะเนย

ขนาดนั ้นมีแค่กลุ่มของผมที่ยืนกันอยู่ เพราะส่วนมากต่างก็กระจายไปถ่ายรูปกันตามซุ้มเสียมากกว่า แต่พอเขาได้ยินเสียงโห่ฮิ ้วดังขึ ้นทุกคนจึงหันหน้ามามองด้วยความสนใจทันทีน้องเนยจะทําอะไรของเขา! ละ…แล้วนั่นอะไร ต้นกล้วยเหรอ! หมอนเหรอ! กลองยาวอีก อะไรนั่น‚ขันหมากมาแล้ว ขันหมากมาแล้ว มาแล้ว น้องแก้วรับด้วย วันนี้คนสวย แต่งชุดอะไร‛‚ขบวนขันหมากเว้ยเฮ้ย!ไอ้น้องเนยมึงอย่างสุด!”ผมยืนเอ๋อไปเลยเมื่อเห็นว่าน้องๆที่ยืนเรียงแถวค่อยๆถอยห่างออก เว้นพื ้นที่ตรงกลางให้ใครบางคนเดินตรงมาข้างหน้าเรื่อยๆ ผมมองดูคนคนนั ้น เสื ้อเชิ ้ตสีแดง แจ็กเก็ตยีนส์สีซีดตัวคุ้นตา กับกางเกงยีนส์เอวสูงพร้อมหัวเข็มขัดเงาวับเช่นเดียวกับทรงผม ปอยผมด้านหน้าสะบัดไปมารับกับแว่นดําทรงเก่า ข้างหูของเขาทัดเอาไว้ด้วยช่อดอกแก้ว ขายาวๆก้าวย่องตามจังหวะกลองโอ้ย เนย“ทีแรก พี่คิดจะพาน้องหนีแต่พอคิดอีกทีก็กลัวน้องพี่อับอาย พี่เป็ นชาย ชาติทหาร พี่ขอรับประกนัวา่พี่ยงัรักศกัดิ์ชาย‛ผมจะยิ ้มก็ยิ ้มไม่สุดเพราะค่อนข้างจะทําตัวไม่ถูกกับสถานการณ์นี ้ หลายๆคนให้ความสนใจ บางรายก็หยิบเอามือถือขึ ้นมาถ่าย ผมว่ามันดูตลกมากๆในสายตาคนอื่น เรียกเสียงหัวเราะและรอยยิ ้มได้เป็ นอย่างดีแต่สําหรับผม…เขาได้แต่คําว่าไอ้น้องเนย ไอ้เด็กเนย ไอ้น้องเน๊ยยยยยยย

‚เรื่องพาหนี พี่ไม่เอาแล้วน้อง เรื่องพาหนี พี่ไม่เอาแล้วน้อง พี่มาตรองคิดดูมันอดสูแก่ใจ‛‚เอาว่ะ กูยอมเด็กมึงมากไอ้ทิ มึงไปขุดมาจากไหนคนนี ้‛ผมยืนนิ่ง มองดูน้องเนยที่ก้าวย่างมาข้างหน้าสาม ถอยหลังสอง ในมือของเขาถือช่อดอกมะลิมาด้วย มัดใส่โบว์มาอย่างสวยเลย“พี่เป็ นชาย ชาตรีควรหรือจะขยี ้ประเพณีของไทย รักน้อง จึงต้องมาขอแต่ง ถึงสินสอดจะแพง พี่ก็ยอมถวาย” เสียงกลุ่มของน้องเนยยังคงร้องให้จังหวะอยู่อย่างนั ้น จนกระทั่งน้องเนยมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม เขาถอดแว่นดําออกช้าๆ แล้วขยิบตาส่งให้ น้องเนยยกมือขึ ้นข้างหนึ่ง จากนั ้นก็กํามือ เสียงร้องเพลงจึงเงียบไป‚อะไรเนี่ยเนย‛“พี่พกเงิน มาหลายหมื่น เพื่อมาให้ทรามชื่น ใส่ตู้เซฟไว้บอกกับพี่ สินวลน้อง ประตูเงินประตูทองน้องอยู่ทางไหน‛ คราวนี ้น้องเนยร้องเพลงเอง ลูกคอเขาอย่างกับยอดรัก สลักใจเลยมั ้งนั่น อะไรกันนะเด็กคนนี ้ มีอะไรให้แปลกใจได้เรื่อยๆเลย‚อยู่นี่ๆ กูประตูทอง ไอ้พัชประตูเงินเว้ยเนย‛‚โต้ง‛ ผมหันไปปรามเพื่อนตัวเองเล็กน้อย ส่ายหัวเบาๆ โต้งยังจะไปเล่นกับน้องเนยอีก ชักอายๆแล้วนะเนี่ยที่โดนน้องเนยเซอร์ไพรส์อะไรแบบนี ้ จริงก็ไม่ค่อยชอบเป็ นจุดสนใจนักหรอก แต่พอคิดว่าเด็กคนนี ้อุตส่าห์เตรียมมาให้ อุตส่าห์กล้าทําก็ไม่อยากจะว่าเพื่อหักหาญนํ ้าใจน้อง จะอายก็อายไปด้วยกันให้หมดนี่แหละเอ้า

‚จะได้จ่าย เพื่อเปิ ดทาง เข้าไปหานวลนาง แม่ผิวสีไข่จะได้จูบน้อง ให้ชื่นหัวใจจะได้จูบน้อง ให้ชื่นหัวใจ ให้สมกับที่ได้ ยกขันหมากมา‛‚พอได้แล้ว‛ ผมบอกเขา น้องเนยถอนหายใจ ก่อนที่จะกลับมายืนตรงตามปกติ เขายื่นช่อดอกมะลิมาให้ ผมรับมายิ ้มๆ‚อ่ะ‛‚ดอกมะลิเนี่ยนะ‛ ผมก้มลงมองดูช่อดอกมะลิ ก่อนจะยกมันขึ ้นมาดม กลิ่นหอมอันเป็ นเอกลักษณ์ทําให้ผมยิ ้มบางออกมา‚เออ แม่นี ้มีบุญคุณอันใหญ่หลวง‛‚นี่‛ ผมโวยเขาไปเมื่อน้องเนยกวนประสาท‚ใครบอกให้เอาดอกมะลิมาให้เนี่ย‛‚เอามาให้เอง‛‚ทําไมล่ะ‛‚เธอเหมือนแม่‛‚พี่เหมือนป้ าติ๋มเหรอ‛‚อือ ทดแทนนมแม่ที่กลั่นมาจากอก‛‚นะ….เนย!”‚กูว่าเราไปจากตรงนี ้เถอะพัช‛ โต้งกับพัชพากันออกไปจากตรงนี ้ ผมหน้าเห่อร้อนไปหมดเมื่อจู่ๆน้องเนยก็มาพูดอะไรเพ้อเจ้อ เขาอมยิ ้มเมื่อเห็นว่าแกล้งผมได้สําเร็จ ให้ตาย ทําไมเป็ นคนแบบนี ้เนี่ย น่าตีชะมัดเลย‚พอเลยนะ บอกเพื่อนๆเรากลับไปได้แล้ว คนมองเนี่ยเห็นไหม‛ ผมบอกเขาก่อนที่จะชี ้ให้มองดูรอบๆ ถึงแม้ว่าตอนนี ้คนจะสนใจน้อยลงแล้ว

เพราะไม่มีเสียงดังอะไรให้ติดตามต่อ น้องเนยล้วงกระเป๋ าแล้วยักไหล่เบาๆราวกับไม่หยี่ระที่มีคนสนใจ‚ขอบคุณนะ‛ ผมยิ ้มกว้างพร้อมชูช่อดอกมะลิเล็กน้อย น้องเนยเลยค่อยๆยิ ้มออกมา‚เฮ้ย ชูป้ าย‛พอน้องเนยสั่งให้ลูกน้องตัวเองชูป้ าย ป้ ายสีขาวพวกนั ้นก็ถูกชูขึ ้นมาทันที ผมเพ่งตามองดูเพื่อที่จะอ่านตัวอักษรเหล่านั ้นอ่านว่าอะไร คําว่าอะไร‚มันอ่านว่าอะไรเนย‛‚ไอ้ตี๋!ไอ้ยศ! พวกมึงสองตัวยืนสลับกันทําพระแสงอะไร!” น้องเนยหันไปมองก่อนที่จะออกคําสั่ง คนที่ถูกทักว่ายืนสลับกันจึงรีบเปลี่ยนที่ทันที‘โชคดีที่มีเมียแก่’นะ….เนย! เด็กคนนี ้ ไอ้เด็กคนนี ้!“ฉันชอบ ที่มีเมียแก่ ฉันไม่แคร์ ใครจะว่าไง ใครมี ขอให้จงภูมิใจ ภูมิใจ หละที่ได้เมียแก่ โอ้ย! พี่!ตีทําไม เจ็บ โอ้ย!แม่!พี่ทิตี!\"‛จะตี!จะตีให้กลับไปเกิดเป็ นสมบัติ เมทะนีเลย! กลับยุคของแกไปเลยนะเนย!

ตีครั้งที่ 32น าเนื้อคู่มาเปรอปรน[เก็บของใกล้เสร็จหรือยังล่ะทิ]‚คงอีกสักสองสามวันครับพ่อ‛[อ่าๆ เก็บเสร็จแล้วค่อยมาเตรียมตัวที่บ้านนั่นแหละ อยู่บ้านไป]‚ครับ‛[ไปเก็บของต่อเถอะไป เดี๋ยวถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรมานะลูก]‚ครับ สวัสดีครับพ่อ‛หลังจากวางสายจากพ่อ ผมก็ค่อยๆหันกลับเข้าไปมองข้างในห้องตัวเอง ผมเรียนจบปริญญาตรีแล้วเรียบร้อย ตอนนี ้ก็กําลังเตรียมตัวที่จะไปต่อ แน่นอนว่าที่พักของผมที่นี่ก็จําเป็ นที่จะต้องจัดการย้ายออกไป เตรียมให้คนอื่นเข้ามาอยู่แทนที่ ความจริงมันก็แอบรู้สึกโหวงๆอยู่เหมือนกันนะ ผมเริ่มย้ายมาอยู่ที่นี่ ที่ห้องนี ้เมื่อหลายปี มาแล้ว พอคิดว่าจะมีคนอื่นเข้ามาอยู่แทนมันก็แอบไม่ชินอยู่เหมือนกันแต่ดูท่าทาง การที่ผมไม่อยู่ห้องนี ้ จะไม่ใช่แค่ผมคนเดียวที่ไม่ชินผมยืนกอดอก มองดูร่างของใครบางคนที่นอนอยู่บนเตียง เขากอดหมอนข้างของผมนิ่งๆอยู่อย่างนั ้นมาได้สักพักแล้ว ผมคลี่ยิ ้มออกมา ก่อนที่จะ

เดินไปนั่งลงข้างๆ ตอนนี ้เป็ นเวลาทุ่มเกือบจะสองทุ่มแล้ว แสงสว่างภายในห้องมีเพียงแค่แสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงเท่านั ้น‚เนย‛‚ไร‛‚ง่วงเหรอ จะนอนก็ได้นะ เดี๋ยวพี่ปิ ดไฟให้‛‚ไม่ได้ง่วง‛ น้องเนยตอบสั ้นๆ แล้วพลิกตัวนอนหงาย‚เหงา เธอจะไม่อยู่แล้ว‛โธ่เอ้ย เด็กน้อยผมยกยิ ้ม ยื่นมือไปจับมือน้องเนยเอาไว้ ตั ้งแต่วันที่เขารู้ข่าวว่าผมกําลังเก็บของเตรียมจะย้ายออกจากที่นี่ น้องเนยก็ติดผมแจ ขอป้ าติ๋มมาอยู่กับผมทุกวันเลย ผมเลยต้องขออนุญาตป้ าติ๋มอีกแรง เพราะน้องเนยคงไม่ฟังใครแล้วตอนนี ้ เขาอยากจะอยู่กับผมให้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้ อันนี ้ผมเข้าใจ เข้าใจมากๆเพราะว่าจริงๆแล้ว…ใครบางคนก็ขาดน้องไม่ได้เหมือนกัน‚ไหนบอกทําใจได้แล้วไง‛‚ใครจะไปทําได้‛‚สมัยนี ้มันไม่ได้ติดต่อกันยากเสียหน่อย‛‚ก็รู้ แต่เจอผ่านโทรศัพท์มัน…ช่างเถอะ‛ เขาบ่นออกมายังไม่ทันจะจบ ก็พลิกตัวหันหน้าหนีไปอีกข้าง ผมหัวเราะเบาๆออกมากับท่าทางนั ้น แผ่นหลังกว้างในชุดนักเรียนทําเอาผมแอบไม่ชิน วันนี ้น้องเนยโตขึ ้นมากกว่าวันแรกที่เจอมากๆเลย เห็นแล้วก็ยังแอบนึกถึงวันพวกนั ้น วันที่น้องเนยเป็ น

หัวหน้าแก๊งนักเลง วันที่เขากร่างไปทั่ว ไม่น่าเชื่อว่านักเลงคนที่ผมกลัวจนตัวสั่นคนนั ้นจะมานอนถอนหายใจบนเตียงของผมตอนนี ้ผมค่อยๆโถมตัวลงไปแล้วกอดเขาเอาไว้จากทางด้านหลัง น้องเนยชะงักไปเล็กน้อยที่ผมกอดเขาก่อน ผมกระชับอ้อมแขนเพื่อทําให้เราทั ้งคู่ใกล้ชิดกันมากกว่าเดิม‚สองปี ไม่นานหรอกเนย‛“…”‚ตอนนั ้นเราก็จะโตเป็ นหนุ่มแล้วสินะ‛“…”‚อย่าเอาแต่คิดว่าพี่จะไม่รอ เนยเองก็อย่าใจร้ายกับพี่ก่อนนะ เข้าใจไหม อ้ะ…”‚ทําไมพูดงั ้น‛ น้องเนยพลิกตัวหันกลับมาหา เขาออกแรงดึงให้เข้าไปใกล้มากกว่าเดิม แววตาคมจ้องกลับมานิ่งๆ อะไรกัน ผมเผอลพูดให้เขาไม่พอใจอีกเหรอ‚ก็…ก็…”‚เธอ จนป่ านนั ้นพี่เธอยังไม่มั่นใจในตัวเราอีกเหรอ‛‚มั่นใจครับ‛‚เรารอเธออยู่แล้ว จะกี่ปี เราก็รอได้‛‚อือ‛‚เพราะเราเป็ นของเธอไงยัยพี่ เราเป็ นของเธอ อีกกี่ปี ที่เรามี เราก็อยากให้เธอหมดเลย รู้ไหม‛ น้องเนยว่าออกมาพร้อมยกมือขึ ้นมาลูบใบหน้า ผมไม่รู้จะตอบอะไรกลับไปก็เลยได้แต่นอนนิ่งๆ ความจริงแล้วต่อให้น้องเนย

จะมีความกวนประสาท จะชอบบังคับ ชอบเอาแต่ใจก็เถอะ แต่สําหรับผมนะ คารมกับความโรแมนติกนี่น้องมีไม่แพ้พระเอกหนังเรื่องไหนเลย เกี ้ยวกันเก่งเหลือเกินนักนะไอ้เด็ก‚พี่‛‚หือ‛‚ถ้าเราจะจูบ พี่จะตีเราไหม ตอนนี ้เลย‛จู่ๆเขาก็เอ่ยปากขอมาก่อน ผมหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อน้องเนยเอ่ยปากขอจูบ จะให้ผมพูดอย่างไรดีล่ะ ก็น้องเนยขอทีไรไม่เห็นจะเคยฟังคําตอบกันก่อนเลย เอะอะจะจูบเขาก็พูดแล้วก็พุ่งเข้ามา มีวันนี ้นี่แหละที่มองด้วยสายตาอ้อนวอนกันขนาดนี ้‚แล้วถ้าพี่บอกว่าไม่ล่ะ‛“…” น้องเนยทําหน้าเศร้าจนผมนึกเอ็นดูไปหมด สุดท้ายก็ได้แต่หัวเราะเบาๆแล้วขยับหน้าขึ ้นไปมอบจูบให้ก่อน น้องเนยดูจะตกใจที่ผมเริ่มก่อน แต่ไม่กี่วินาทีต่อมาเขาก็ตั ้งตัวทัน แล้วกลับมาเป็ นฝ่ ายนําทางให้ผม แอบแปลกใจเหมือนกันที่เด็กอายุแค่นี ้มีลีลาในการจูบมากมายจนผมนึกอยากจะฟาดสักที ผมเคยถามเขานะ ว่าทําไมน้องเนยถึงได้รู้เรื่องอะไรพวกนี ้‘เรื่องเรียนเรายงัอยู่มอปลาย แต่เรื่องบางเรื่อง เราว่าเราจบปอเอกแลว้เธอรู้ป่ะ’คําตอบที่แสนกํากวมนั่นถูกมอบให้กับผม ยอมรับว่าตอนนี ้ก็ยังไม่เข้าใจสักเท่าไหร่น้องเนยค่อยๆพลิกตัวขึ ้นมาคร่อมทับกันตั ้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แขนแกร่งเท้าอยู่ข้างๆตัวผม ริมฝี ปากหนายังคงแนบชิดไม่ห่าง ผมเลื่อนมือขึ ้นไปจับเสื ้อ

น้องเอาไว้ เสียงอื ้ออึงดังขึ ้นเมื่อน้องเนยขบกัดริมฝี ปาก ตอนแรกก็ไม่อะไร แต่พอเขาทําแบบนั ้นมากๆผมก็รู้สึกเจ็บนิดๆจนต้องได้ร้องท้วง แต่พอเปิ ดช่องว่างให้อีกฝ่ ายได้เข้ามาโจมตีกันเขาก็ไม่ยอมหยุดรอ ผมหอบหายใจแรงขึ ้นอีกระดับเมื่อน้องเนยรุกลํ ้าเข้ามา ลมหายใจร้อนขึ ้นเรื่อยๆ เรียวลิ ้นเกี่ยวกระหวัดกัน น้องเนยไล่ต้อนจนผมไม่รู้จะหลบหนีไปจากเขาได้อย่างไร‚อึก…นะ…เนย…”ผมพยายามที่จะส่งเสียงเตือนเขา แต่ดูท่าทางน้องเนยจะไม่ฟังอะไรแล้ว เขายังคงระดมจูบผมอยู่อย่างนั ้น เสียงเฉอะฉะดังลอดเข้าหูเป็ นระยะจนผมนึกเขินอายไปเสียหมด แล้วพอถึงจุดๆหนึ่งที่เริ่มจะหายใจไม่ออก ผมก็ต้องทุบเขารัวๆเพื่อให้ปล่อยกัน น้องเนยจูบหนักๆอีกทีแล้วผละออกมาคลอเคลียแถวๆแก้ม‚นะ..เนย พอแล้ว อึก‛‚พี่‛“…”‚พี่‛‚อะไร…”‚เนยขอได้ไหมวะ‛ผมเบิกตากว้างทันทีเมื่อได้ยินน้องเนยพูดประโยคนั ้นออกมา ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าวันหนึ่งจะมีใครสักคนพูดเรื่องนี ้ต่อหน้าขนาดนี ้ ผมเม้มปาก นึกเขินอายไปหมดที่จะต้องมาพูดเรื่องนี ้ แววตาของน้องเนยที่มองมาทําให้ผมรู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่นเหมือนอย่างทุกครั ้งตะ…แต่ น้องยังเด็กอยู่เลยนะ

‚ได้ไหมพี่‛‚เรายังเด็กอยู่เลยนะเนย‛‚เรารู้หมดแล้วเธอ เรารู้ทุกอย่างแล้ว เราว่าเราพร้อม เราว่าเราจัดการมันได้‛‚เนย‛‚เรามีการฝึ กฝน เราฝึ กซ้อมเธอ เราทําได้‛ผมล่ะอยากจะตีเขาจริงๆ อย่าบอกนะว่าน้องเนยไปศึกษาเรื่องอะไรแบบนั ้นมาหมดแล้ว ผมล่ะทึ่งเขาจริงๆ ป้ าติ๋มจะรู้ไหมเนี่ยว่าน้องเนยเขาสนใจเหลือเกินกับเรื่องพวกนี ้ ดูแววตาของเขาที่มองผมตอนนี ้สิ น้องเนยรอแค่คําๆเดียวเท่านั ้น เขาก็จะพุ่งเข้าใส่ผมทันทีโดยไม่รั ้งรออีกแล้วผมรู้ว่าการมีอะไรแบบนั ้นมันเป็ นเรื่องธรรมดามากๆสําหรับคนที่เป็ นแฟนกัน แต่นี่คือน้องเนยยังเด็ก อายุเขายังไม่ถึงยี่สิบเลยนะ คําว่าคุกลอยเต็มหน้าผมแล้วตอนนี ้ จะไปเรียนต่อได้ไหมเนี่ย โอ้ย เนยนะเนย‚นะ พี่ทิ‛‚แต่…แต่‛‚นะ‛ น้องเนยสะกดจิตผมเอาไว้อีกครั ้งด้วยนํ ้าเสียงนุ่มทุ้ม เขาขยับเข้ามาใกล้แล้วใช้ดวงตาสีดําสนิทจ้องมองกันตรงๆ ผมละสายตาจากดวงตาคู่นั ้นตอนนี ้ไม่ได้เลย น้องเหมือนล็อกเอาไว้หมดแล้ว มือน้องเนยอีกข้างเลื่อนมาจับเอวกันเอาไว้แล้วออกแรงบีบเบาๆ หัวใจเต้นแรงและเร็วไปหมดเลยไม่รู้ว่าด้วยอะไร ผมถึงได้พยักหน้าตอบกลับไปจนได้ น้องเนยเลยพุ่งกลับเข้ามาจูบทันทีผมไม่รู้ ผมไม่รู้แล้ว

น้องเนยค่อยๆหลอมสติของผมจนมันเหลวทีละนิดๆ จากตอนแรกก็พยายามจะหาข้ออ้างมากมายมาเพื่อจะหยุดยั ้งเขาเอาไว้ แต่พอมือที่จับเอวค่อยๆเลื่อนไปอีกจุด สติที่เหลืออยู่น้อยนิดของผมก็เหมือนถูกดีดกระเจิง ผมหลับตาปี๋ เมื่อน้องเนยออกแรงนวดผ่านเนื ้อผ้า จู่ๆขาทั ้งสองข้างก็ค่อยๆตั ้งขึ ้นมาโดยอัตโนมัติ‚นะ..เนย‛ ผมพยายามที่จะร้องท้วง แต่ตอนนี ้น้องเนยเองก็ไม่ฟังแล้ว ริมฝี ปากน้องยังคงคลอเคลียไม่ห่าง ส่วนมือของน้องก็เลื่อนไปจัดการส่วนล่างให้ ผมได้แต่นอนอยู่ใต้ร่างเขาแบบนี ้ ไม่นานนัก กางเกงของผมก็ถูกน้องเนยค่อยๆดึงออกไป พอจะถดขาหนีน้องก็ดึงมันกลับคืน อากาศเย็นภายในห้องโดนผิวกายแต่มันกลับไม่ได้รู้สึกเย็นตามไปด้วย สายตาน้องเนยที่มองทั่วตัวทําให้ผมร้อนไปหมด‚เนย…แต่พี่…พี่ไม่ได้เตรียมเลยอะไรนะ‛‚ไม่ต้องหรอก เราเตรียมมาแล้ว‛‚อะ..อะไรนะ‛‚เราพร้อมตลอดอ่ะ ยัยพี่‛‚นี่ เป็ นเด็กเป็ นเล็ก ทําไม…”‚ใครมันจะอยากเป็ นเด็ก เธอถามเรายังเถอะ‛‚แต่เรายังอายุไม่เท่าไหร่นะเนย…ถ้าทํา พี่แค่กลัว…”‚กลัวอะไร‛‚เรา…จะไม่เจ็บเหรอ‛‚นี่…เธอคิดว่า..โอ้ย ยัยพี่ ยัยพี่เอ้ย ยัยบ๊องเอ้ย‛ น้องเนยโวยวายใส่ผม ก่อนที่เขาจะขยุ้มผิวเนื ้อตรงขาอ่อนอย่างแรงจนผมสะดุ้ง อะไรของเขา ผม

พูดผิดตรงไหน ก็แค่กลัวแค่นั ้นแหละ ถ้าเกิดจะทําเรื่องพวกนั ้นจริงๆ มันก็ต้องมี…เอ่อ.. เอาเข้าไป ใช่ไหมล่ะ… แล้วถ้าเป็ นแบบนั ้น น้องเนยจะโอเคเหรอ‚เธอนอนนิ่งๆไปเลยไป เงียบไปเลย‛‚เนย‛‚จุดยืนเราชัดเจนขนาดนี ้ เธอไม่รู้ได้ไงวะ‛‚เนย เดี๋ยว อ้ะ!” ผมยังไม่ทันจะได้ทักท้วงอะไร เขาก็ดึงขาทั ้งสองข้างเข้าไปหาจนผมลอยหวือเข้าไปใกล้มากกว่าเดิม ขาทั ้งสองข้างถูกจับแยกออก ผมหน้าเห่อร้อนทันทีเมื่อพบว่าน้องเนยกําลังจะดึงผ้าชิ ้นน้อยออก ไม่กี่วินาทีต่อมา ท่อนล่างผมก็เปล่าเปลือยต่อหน้าน้องเนยอีกครั ้ง รีบยกมือขึ ้นมาปิ ดหน้าปิ ดตาตัวเองทันที อายไปหมด ร้อนไปหมดเลยพอรู้ว่าน้องเนยมอง สัมผัสจากมือน้องเนยค่อยๆไต่ขึ ้นมาตามหน้าท้อง ก่อนที่เขาจะจัดการเสื ้อเชิ ้ตสีอ่อนที่ผมสวมอยู่ ไม่กี่วินาทีต่อมา มันก็ถูกปลดกระดุมออกจนหมด น้องเนยดึงเอาสาบเสื ้ออกไปจากตัว ไม่เปลือยก็เหมือนเปลือยแล้วตอนนี ้‚โอย เธอจะฆ่าเราแล้วยัยพี่‛ เสียงน้องโอดครวญเบาๆ ยังไม่ทันที่จะได้ตอบโต้อะไร มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่ส่วนกลางลําตัว ผมเม้มปากแน่นกลั ้นเสียงไม่ให้หลุดรอดออกไป น้องเนยก็ขยับมันไปมาอยู่อย่างนั ้นจนผมเริ่มรู้สึกแปลกๆขึ ้นมาบ้างแล้ว ขาทั ้งสองข้างเริ่มเกร็งขึ ้นเรื่อยๆ‚พี่ทิ อย่าปิ ดตา‛‚ไม่..ไม่เอา ปิ ดไฟได้ไหมเนย‛‚ไม่เอา มองเรา มองเราหน่อย‛‚อื ้อ‛‚เราอยากจําเธอ นะพี่นะ‛

น้องเนยอ้อนวอนมา ก่อนที่จะยื่นมือมาดึงมือของผมออก นาทีนั ้นถึงได้เห็นน้องเนยอีกครั ้ง ใบหน้าผมเห่อร้อนไปหมด มือน้องเนยจับอยู่ตรงนั ้น เขาขยับมันขึ ้นลงช้าๆพลางนวดไปมาจนมันชูชันแล้วก็เปี ยกชื ้นไปหมดอย่างที่ไม่เคยเป็ น ผมทั ้งรู้สึกอึดอัด ทั ้งรู้สึกไม่ชินเอามากๆ‚อ้ะ!อย…อย่า…เนย อย่า อ้ะ!” ผมอยากจะห้ามเขา เมื่อมืออีกข้างเลื่อนขึ ้นมาจับยอดอกของตัวเอง น้องเนยใช้นิ ้วกดนวดคลึงมันไปมา ไม่คิดว่าจุดนี ้จะให้ความรู้สึกแบบนี ้เหมือนกัน แผ่นอกลอยหวือขึ ้นมาจากเตียงทันที มันเหมือนไฟฟ้ าแล่นไปทั่วร่าง ปลายเท้าของผมจิกเกร็ง ขาทั ้งสองข้างก็เหมือนจะหนีบเข้าหากัน น้องเนยเลยต้องกันมันเอาไว้‚เนย อ้ะ อ้ะ‛‚เชี่ย ไม่ไหวว่ะ‛น้องเนยสบถ ก่อนที่จะผละออกจากตัวผม จึงได้แต่นอนหอบหายใจแรงอยู่อย่างนั ้น ผมอึดอัดไปหมด ส่วนกลางกายชูชัน มันขึ ้นสีกํ่าไปหมดจนน่ากลัวว่ามันจะเป็ นอะไร ผมรู้สึกทรมานไปทั ้งตัว ไม่รู้ว่าควรจะทํายังไงต่อดี ได้แต่นอนบิดไปมาแบบนั ้น น้องเนยผละออกไปแล้วถอดเสื ้อนักเรียนออก ไม่นานนักผิวเนื ้อใต้ร่มผ้าของน้องเนยก็เผยให้ผมเห็น น้องเนยมีกล้ามเนื ้อมากว่าผมเสียอีก ตามเนื ้อตัวเขามีรอยแผลเป็ นอยู่ประปราย บางจุดก็เด่นชัดเลย‚เราเซ็กซี่อ่ะดิยัยพี่‛‚พูดอะไร‛‚มองไปเถอะ มันเป็ นของเธอทั ้งตัวทั ้งใจอ่ะ‛น้องเนยพูดยิ ้มๆ แล้วทําท่าจะจัดการท่อนล่างตัวเอง ผมรีบหันหน้าหนี ไม่รู้ว่าทําไมต้องอาย รู้แค่ว่าไม่กล้าที่จะมอง เสียงน้องเนยหัวเราะเบาๆ

ก่อนที่เขาจะผละออกไปไหนสักที ผมมองตาม เขาไปเปิ ดกระเป๋ าเป้ ตัวเอง ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเขากลับมาพร้อมอะไรในมือโอ้ย เนย พี่จะตีแล้วจริงๆนะ พี่จะตีเราแล้ว ทําไมถึงได้รู้ดี ทําไมถึงได้เตรียมพร้อมขนาดนี ้‚เราบอกแล้วยัยพี่ เราแม่นมากๆในด้านนี ้‛ผมใจเต้นแรงขึ ้นเรื่อยๆ น้องเนยขยับขึ ้นมานั่งบนเตียงเหมือนเดิม เสียงเข็มขัดนักเรียนหล่นลงกระทบพื ้น ไม่นานนักกางเกงของน้องก็หายไป ผมเม้มปากแน่นเมื่อได้เห็น ‘อะไร’ของน้องชัดๆฮือ ทําไมโตเกินวัยไปทั ้งตัวแบบนี ้นะน้องเนย‚พี่ทิ พลิกตัว‛‚พล…พลิกทําไม‛‚เชื่อเรา พลิกตัว‛ผมลังเลใจอยู่สักพัก แต่พอน้องเนยจ้องเข้ามากๆ ผมก็ค่อยๆยันตัวขึ ้น น้องเนยช่วยจับตัวแล้วพลิกให้ ผมหันหลังให้น้องเนยแล้ว มือข้างหนึ่งของน้องเองกดเอวเอาไว้ราวกับจะยึดไม่ให้ผมหนีไปไหนได้ ผมไม่รู้ว่าน้องเนยเขาจะทําอะไร เขาจัดวางท่าทางให้ผม ขาทั ้งสองข้างค่อยๆถูกจับให้อยู่ห่างจากกันเล็กน้อย‚เนย! เดี๋ยว!”‚ใจเย็น‛‚เนย!”

ผมร้องเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจ เมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่เปี ยกชื ้นราดลงมาทางด้านหลัง ผมสะดุ้งแล้วเอี ้ยวตัวกลับไปมอง น้องเนยล็อกเอวเอาไว้ทันที ผมขยับหนีไม่ได้เลยไม่นะ…นี่…นี่อย่าบอกว่าเขา เขาจะทําผมอย่างนั ้นเหรอ‚ใจเย็น พี่ทิ ใจเย็น‛‚เนย เดี๋ยวก่อน อะ…อื ้อ!อื ้อ!” ยังไม่ทันที่จะได้ทักท้วงอะไรเพิ่มเติม น้องเนยก็ค่อยๆดันนิ ้วที่เปี ยกชุ่มไปด้วยเจลเข้ามาในร่างกายของผม มือทั ้งสองข้างที่ยันอยู่กับเตียงจึงได้จิกเกร็งทันที ผมหอบหายใจแรง ทิ ้งหัวลงไปตามแรงโน้มถ่วงของโลก สัมผัสแปลกใหม่ที่ผมไม่เคยจะได้รับมาก่อนทําเอาปั่นป่ วนไปหมด นิ ้วที่อยู่ในตัวค่อยๆขยับช้าๆโอ้ย นี่น้องเนยจะทําจริงๆเหรอ ผมกําลังจะถูกเด็กทําอย่างนั ้นเหรอเนี่ย โอ้ย ถ้ามีคนรู้เรื่องนี ้เข้าผมไม่รู้จะทํายังไงเลยนะ‚อ้ะ อ้ะ อย่า เนยอย่า…” ผมอยากจะบอกให้เขาหยุด แต่เปล่าเลย น้องเนยเพิ่มนิ ้วเข้ามาเพิ่มจนมันเริ่มเจ็บตึง ผมไม่รู้ว่าตอนนี ้มันกี่นิ ้ว หางตาผมเริ่มมีนํ ้าตาซึมออกมาเรื่อยๆ น้องเนยควานมันไปมา กระทุ้งเข้าออกเร็วขึ ้นเรื่อยๆจนผมสติไม่อยู่กับเนื ้อกับตัวแล้ว ขาทั ้งสองข้างที่พยุงตัวเองสั่นไปหมด‚อ้า อ้า! เนย ฮึก เนย อย่าทําแบบนั ้น ฮึก‛น้องเนยขยับรัวเร็วจนผมรู้สึกเสียวปลาบไปทั่วร่าง แขนที่พยุงตัวเองค่อยๆอ่อนแรงลง จนในที่สุดผมก็ทิ ้งตัวลงไปนอนกับเตียง มือทั ้งสองข้างขยุ้มผ้าปูที่นอนจนมันยับคามือ นํ ้าตาผมไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ พยายามที่จะถดสะโพกหนีจากการรุกรานนั ้น แต่น้องเนยก็ไม่ยอมปล่อย เขาล็อกเอวของผมเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็ยังคงจู่โจมกันด้วยจังหวะถี่รัว ผม

อ้าปากร้องออกมา สะอื ้นไห้เพราะจัดการอะไรไม่ถูก เสียงที่ออกมาจึงมีเพียงเสียครวญคราง อ้อนวอนให้คนอายุน้อยกว่าเห็นใจกัน‚เนย ฮึก อ๊า พี่…พี่…พี่ยอมแล้ว พี่ยอมแล้ว‛“…”‚พี่ ฮึก…ยอมแล้ว อ้ะ อ้ะ อ๊า!”ผมหลับตาปี๋ เมื่อจู่ๆทั ้งร่างก็เหมือนจะกระตุกเกร็ง ขาทั ้งสองข้างถดเข้ามาหากันทันที ผมหอบหายใจแรงจนทั ้งตัวสั่นไปหมด เสียงลมหายใจดังลั่นห้อง ผ่านไปสักพักก็ถึงค่อยๆลืมตาขึ ้น น้องเนยลูบสะโพกไปมาพลางบีบนวด ผมค่อยๆถูกจับให้นอนหงายอีกครั ้งผมเสร็จไปแล้ว เมื่อกี ้นี ้เลย…เขายังไม่ได้จับมันเลยด้วยซํ ้าเมื่อครู่นี ้อาย อายมากๆเลย น่าอายมากๆ‚พี่ร้องเสียงหลงเลย โคตรน่ารัก‛‚ฮึก…”‚โคตรน่ารัก‛ เขาเอ่ยสั ้นๆ ก่อนที่จะโถมตัวเข้ามาจูบกัน แขนทั ้งสองข้างถูกจับให้คล้องคอน้องเนยเอาไว้ ผมเหนื่อยไปหมด อ่อนแรงไปหมดทั ้งๆที่ยังไม่ได้ทําอะไรมากมาย เสียงของซองอะไรบางอย่างถูกฉีก ผมไม่รู้ว่าน้องเนยกําลังทําอะไรกับมันริมฝี ปากน้องเนยกดจูบไปทั่ว เขาไต่ไปตามแนวสันกราม ก่อนที่จะเลื่อนไปยังซอกคอ ฝากฝังรอยสีเข้มไปทั่ว เนื ้อตัวผมแดงกํ่าไปหมด เหงื่อไหลซึมออกมาเรื่อยๆจนมันรู้สึกเหนอะหนะ ทําตัวไม่ค่อยจะถูกเมื่ออีกฝ่ ายเลื่อนใบหน้าไปยังแผ่นอก น้องเนยแลบลิ ้นออกมาเล็มเลียมัน ผมจะถดตัวหนีน้องเนยก็ใช้มือข้างหนึ่งรองหลังแล้วดันมันขึ ้นไปให้ชิดใบหน้าคมมากกว่าเดิม

ยอมอกถูกอีกคนรังแกจนมันเจ็บแล้วก็ขึ ้นสีชัดกว่าเดิม เสียงสะอื ้นไห้ของผมยังไม่ได้หายไปไหน มันรู้สึกแปลกไปหมด ส่วนกลางลําตัวที่สงบไปค่อยๆชูชันขึ ้นมาอีกครั ้งเมื่อมันเสียดสีเข้ากับหน้าท้องของใครอีกคน‚เนย ฮึก เนย‛‚โอเคนะ ไหวนะพี่‛‚พอแล้ว…”‚พอไม่ได้ เนยพอไม่ได้‛‚ฮึก‛‚ยิ่งเห็นพี่ตอนนี ้ ยิ่งพอไม่ได้‛ เขาผละออกมาจ้องหน้ากัน ผมเดาว่าตอนนี ้ใบหน้าผมคงจะแดงกํ่าไปหมด น้องเนยเลื่อนมืออีกข้างมาเช็ดนํ ้าตาออกให้ ผมเหมือนถูกสายตาคู่นั ้นหลอกให้สงบ มัวแต่จ้องหน้าน้อง เลยไม่ได้ทันได้ระวังช่องทางด้านล่าง ผมสะดุ้งเฮือก มือที่จับแขนแกร่งก็จิกลงไปทันทีเมื่อรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างกําลังคืบคลานเข้ามาในร่างกาย มันทั ้งเจ็บ ทั ้งฝื ดเคือง อึดอัดไปหมด นํ ้าตาไหลออกมาอีกรอบ หยดแหมะลงกับหมอน‚ฮึก เนย พี่เจ็บ พี่เจ็บ เนยพี่เจ็บ‛ ผมบอกน้องออกไปตามตรง รู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออกเลย‚ชู่ว ใจเย็น พี่ทิใจเย็น แปบเดียว…อึก‛‚เนย ฮึก พี่เจ็บ เอาออก เอาออกก่อน‛‚เนยก็เจ็บ พี่อย่าบีบ‛‚ฮึก‛‚อีกนิดเดียวครับ อีกนิดเดียว‛‚ฮึก พอ‛

‚เข้าไปหมดแล้วพี่ทิ เข้าไปหมดแล้วครับคนเก่ง‛ผมไม่ได้ยินอะไรทั ้งนั ้น รู้แค่ว่ามันอึดอัดไปหมด มันเข้ามาลึกจนผมไม่กล้าจะขยับตัว สั่นไปหมดเพราะน้องเนยแช่ค้างทิ ้งเอาไว้แบบนั ้น เขายันตัวเองขึ ้น แขนทั ้งสองข้างของน้องยันกับเตียง น้องเนยหอบหายใจแรงแล้วมองหน้ากันตรงๆ เขาหยิบเอาหมอนมารองใต้เอวให้ ผมเบ้หน้าเมื่ออีกฝ่ ายขยับตัว‚เจ็บมากเหรอพี่‛‚อือ‛‚เดี๋ยวก็หาย เนยขอโทษที่ทําเจ็บครับ‛ น้องเนยโน้มตัวลงมาใกล้ แล้วกดจูบลงบนแผ่นอกยํ ้าๆ ความรู้สึกแปลกๆตีขึ ้นมาอีกครั ้ง ผมใจเต้นแรงเมื่อเห็นการกระทําที่แสนจะอ่อนโยนของน้อง รู้ว่าน้องก็คงเข้าใจว่าผมเจ็บ สายตาที่มองมายังรู้สึกผิดไม่หาย เนยพยายามที่จะจับตรงนั ้น ลูบตรงนี ้เพื่อหวังให้ผมลืมเลือนความเจ็บปวดไป‚อื ้อ‛‚เนยไปได้หรือยัง เนยไม่ไหวแล้วพี่‛‚อ้ะ!อย่าเพิ่ง!อื ้อ‛‚แม่ง..เอ้ย‛‚เนย ฮึก เดี๋ยวอื ้อ! มัน มัน อื ้อ!‛ ผมหลับตาปี๋ มือทั ้งสองข้างรีบยื่นไปจับแขนน้องเอาไว้แน่น น้องเนยค่อยๆขยับกายช้าๆ มันถูกดึงออกไป แล้วใส่กลับเข้ามาใหม่ ทุกจังหวะผมสะดุ้งไปทั ้งตัว จากจังหวะเนิบๆ ก็ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็ นจังหวะที่เร็วขึ ้น เร็วขึ ้นตามแรงอารมณ์ของน้อง ผมไม่รู้แล้วว่าควรจะต้องทํายังไงดี ความเจ็บปวดค่อยๆแปรเปลี่ยนไปเป็ นอีกความรู้สึกที่ไม่เคย

จะได้รับมาก่อน เสียงหอบหายใจของน้องเนยดังขึ ้นลั่นห้อง พอๆกันกับเสียงผิวเนื ้อที่กระทบกัน‚อ๊า อ๊า!เนย ฮึก เบา!ฮึก เบาหน่อย‛‚อือ‛‚ไม่เอาตรงนั ้น ไม่ อย่าโดน อื ้อ!ฮึก เบา เบาหน่อย‛เหมือนเสียงของผมไม่เข้าหัวของน้องเนยเลยสักนิด ผมลืมตามองดูเขา มองผ่านม่านนํ ้าตาออกไปก็เห็นใบหน้าที่กําลังแสดงอารมณ์ของเด็กอายุน้อยกว่า เขาดูร้อนแรงแล้วก็เซ็กซี่เกินวัยจนทําเอาผมละสายตาแทบไม่ได้ นํ ้าเสียงทุ้มตํ่าดังขึ ้นสลับกับเสียงหายใจ พอน้องเนยรู้ว่าผมมอง เขาก็เลยมองกลับมา มือหนากดขาข้างหนึ่งเอาไว้กับเตียง ส่วนอีกข้างก็ถูกเขาจับข้อเท้าแล้วแยกออกกว้าง ท่วงท่านี ้ทําให้น้องเนยขยับเข้ามาได้ลึกกว่าเดิมจนนํ ้าตาหยดใหญ่ไหลหล่นลงมาจากหางตา แท่งเนื ้อร้อนโจมตีเข้ามาในช่องทางด้านหลังไม่หยุด ผมรู้สึกได้เลยว่าตัวเองทั ้งบีบรัดเขากลับไม่แพ้กัน จังหวะของน้องเนยเร็วจนผมตามไม่ทัน มันหายใจยากไปหด ปั่นป่ วนไปหมดจนไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกแบบไหนก่อน ส่วนหน้าชูชันเปี ยกชื ้น มันถูเข้ากับหน้าท้องของน้องเนย เสียดสีเข้ากับลอนกล้ามเนื ้อทุกครั ้งที่อีกฝ่ ายขยับตัว ยิ่งเขาขยับเร็ว ผมก็ยิ่งรู้สึกมากขึ ้นไปอีกเนย วันนี ้เราจะฆ่าพี่หรือไง‚พี่ ไม่ไหว ฮึก ไม่ไหวแล้ว ฮึก‛‚อา‛‚เบา เบาหน่อย พี่จะ…แฮ่ก…พี่จะ..”‚พี่ทิ‛

‚ฮึก ขอร้องเนย…เบา อ้ะ อ้ะ‛‚เชี่ย ไม่ไหวแล้ว…ไม่ไหวแล้วพี่‛‚พี่จะ เนย พี่…พี่…อ๊า!ฮึก….” ผมผวาหวีดร้องเสียงดังแล้วรีบดึงเขาเข้ามาหาตัวเอง ผมกระตุกเกร็งไปทั ้งตัวจนน่ากลัวว่าจะเป็ นอะไรไป สั่นไปหมด ของเหลวถูกปลดปล่อยออกมาอีกครั ้ง มันกระเด็นมาโดนช่วงอกบางส่วน เลอะไปหมด เสียงหอบหายใจผมดังสลับกับเสียงสะอื ้นไห้ น้องเนยยิ่งขยับเร็วขึ ้นจนผมสั่นไปทั ้งตัวตามแรงของเขา น้องเนยโน้มตัวลงมา ขบกัดลงบนซอกคอแรงๆ เสียงหอบหายใจเขาดังขึ ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดเขาก็ขยับกายเข้ามาหนักๆอีกครั ้ง น้องเนยถึงได้ส่งเสียงคํารามเสียงดังออกมาเราสองคน…เรา… พวกเราทําแบบนั ้นไปแล้วโอ้ย คุกแน่ๆ คุกแน่ๆ คุกแน่เลย ไม่ได้เรียนต่อแล้วแน่เลย‚ฮึก‛‚เนยรักพี่ทิครับ‛‚เนย‛‚เนยรักพี่ทิครับ‛ เขาเอ่ยออกมาพร้อมมองตาผมไปด้วย ความรู้สึกอบอุ่นค่อยๆเกิดขึ ้นในหัวใจ อกข้างซ้ายสั่นไหวอย่างรุนแรง น้องเนยกดจูบผมอีกครั ้ง รสชาติจูบหวานๆทําให้ผมรู้สึกเหมือนถูกเขาถนอม ไม่รู้ว่าทําไมเด็กคนนี ้ถึงได้เก่งไปหมด เขาค่อยๆจับผมพลิกตัวขึ ้นมา น้องเนยเปลี่ยนท่าอีกแล้ว คราวนี ้ผมขึ ้นมานั่งบนตัวน้อง ส่วนนั ้นที่ยังเชื่อมต่อกันเข้ามาลึกกว่าเดิมจนต้องตีน้องเนยไปที ผมงอตัวไปทางด้านหน้า อ่อนแรงไปหมด กอดน้องเนยเอาไว้ น้องเนยหัวเราเบาๆแล้วกอดกลับคืน เขาลูบแผ่นหลังของผมไปมา

เสื ้อเชิ ้ตที่สวมอยู่ร่นไปติดอยู่ตรงข้อพับ น้องเนยเลยดึงมันออกให้ ริมฝี ปากหนากดจูบไปมาอยู่แถวๆพวงแก้ม‚เนยรักพี่นะ ได้ยินไหม‚อือ‛‚รีบๆกลับมาหากัน รีบๆกลับมา เนยจะรอ เนยจะไม่ไปไหน เนยเป็ นของพี่ทิ ได้ยินไหม‛‚อื ้อ‛‚เราเจอกันอีกครั ้ง เนยสัญญาว่าจะโตกว่านี ้ จะเป็ นคนที่ดีพร้อมกว่านี ้นะพี่ทิ‛“…”‚ขอบคุณที่ทําให้เนยโตขึ ้นนะ ถ้าไม่เจอพี่ เนยก็คงไม่ได้เจออะไรดีๆในชีวิต‛‚อื ้อ เหมือนกันครับ‛‚ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ‛“…”‚รอเนยด้วยนะ‛‚อ้ะ!”‚แต่ตอนนี ้…เนยขอไม่รอแล้วนะพี่ทิ‛‚อ๊า!อย่า…อย่าเพิ่ง…อื ้อ!อย่าสวนขึ ้นมา อ๊า!”‚อู้หู้ว พวงชมพูเด้งปั ้บๆเลยเว้ย‛ฮือฮือ ช่วยผมด้วย ช่วยผมด้วย ใครก็ได้โทรหาป้ าติ๋มให้ที

ตีครั้งสุดท้ายทั้งยังดลเธอให้กับฉัน“See you tomorrow”“Hey! Titi Don’t forget your wallet (เฮ้ ทิทิ นายอย่าลืมกระเป๋ าสตางค์สิ)‛“Oh! Thanks, bye”ผมรับเอากระเป๋ าสตางค์สีเข้มมาจากเพื่อน โบกมือลาเล็กน้อยก่อนจะเดินออกมาจากคาเฟ่ อากาศข้างนอกหนาวกว่าในร้านเยอะเลย ผมกระชับโค้ทที่สวมอยู่ ถึงแม้จะสวมโค้ท สวมเสื ้อสองชั ้น ก็ยังแอบทําให้ผมรู้สึกหนาวได้อยู่ดี วันนี ้ผมกับเพื่อนๆนัดกันมาทํางาน ทําตั ้งแต่เช้าแล้ว ผ่านมาหลายชั่วโมงก็เป็ นรูปเป็ นร่างขึ ้นมาบ้าง ออกมาจากร้านอีกทีฟ้ าก็มืดไปแล้วเรียบร้อยผมย้ายมาเรียนต่อที่ประเทศโซนยุโรป ตอนแรกที่มาอยู่ยอมรับเลยว่าอาจจะยังปรับตัวไม่ค่อยได้ ของแบบนี ้มันต้องใช้เวลา แต่พอผ่านสามเดือนแรกไปได้ ผมก็รู้สึกว่าอะไรมันเข้าที่เข้าทางมากขึ ้น โชคดีที่ผมเจอเพื่อนดีๆ คอยให้คําแนะนําอยู่เสมอ พวกเขาดีกับผมมากๆเลยล่ะผมย้ายมาอยู่ที่นี่ นับๆดูก็คงเป็ นปี ๆแล้วล่ะมั ้ง ใครบางคนที่อยู่ที่ไทย ป่ านนี ้คงจะโตเป็ นหนุ่มแล้วเรียบร้อย

เรื่องราวของผมกับน้องเนย ก็ยังคงราบรื่น ไปได้ด้วยดี ช่วงแรกๆที่ย้ายมา น้องเนยโทรหาแทบจะทุกวัน ส่งเสียงออดอ้อนจนผมนึกอย่างจะฝากป้ าติ๋มตีให้สักทีสองที เชื่อไหม วันที่น้องมาส่งผมที่สนามบินเขานํ ้าตาคลอเลยด้วยซํ ้า ผมนึกถึงแล้วยังขําไม่หาย เนยวัดพลุคนโก้นํ ้าตาหยดแหมะๆเพราะผมไม่อยู่ด้วย เหมือนจะโต แต่จริงๆก็ยังแอบเด็กอยู่สินะล่าสุดที่ผมรู้ข่าวน้องเนย เขาเพิ่งจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ผมเคยบอกให้เขาคอลมาหาเพื่อที่จะได้ช่วยติวให้ แต่น้องเนยกลับไม่ทําอย่างนั ้น เขาเอาแต่ห่วง กลัวว่าจะไปทําให้ผมยุ่งวุ่นวาย เจ้าตัวเลยไม่ยอมให้ผมสอน มีแค่ถามในส่วนที่ไม่เข้าใจเท่านั ้น หลังจากวันที่เขาสอบเสร็จ ผมก็ไม่ค่อยจะได้ตามข่าวเขาสักเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าป่ านนี ้ผลจะออกหรือยัง ผมกลัวน้องจะกังวล กลัวว่าเขาจะเครียดจริงๆนะ น้องเนยไม่ยอมบอกอะไรเกี่ยวกับเรื่องการเข้ามหาวิทยาลัยให้ผมรู้เลย ยิ่งช่วงหลังๆมานี ้ ผมก็รู้สึกว่าเขาติดต่อมาน้อยลงด้วยซํ ้าไปผมนั่งมองดูหนังสือตรงหน้า ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยแล้วมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง หิมะหล่นโปรยปราย จนถนนเส้นต่างๆขาวโพลนไปหมด ขอบหน้าต่างมีหิมะเกาะอยู่ ยิ่งทําให้ผมรู้สึกเปล่าเปลี่ยวขึ ้นไปอีก ไม่ได้คุยกับน้องเนยมาสามสี่วันแล้วผมหยิบเอามือถือขึ ้นมาดู ข้อความล่าสุดที่คุยกัน คืออีกฝ่ ายถามที่อยู่ของผม ตอนแรกผมก็เดาว่าน้องอาจจะอยากส่งของอะไรมาให้ แต่เปล่าเลย เขาแค่ถามที่อยู่ของผม จากนั ้นก็เงียบไป ไม่ได้ตอบอะไรกลับมาอีก‚เฮ้อ‛ ผมถอนหายใจออกมา ลุกขึ ้น เดินไปนอนลงบนเตียงของตัวเอง นอนไปได้ไม่นาน จู่ๆโทรศัพท์ก็สว่างวาบขึ ้น ผมจึงหยิบมันขึ ้นมาดูอีกครั ้ง

แอบแปลกใจเล็กน้อยที่คราวนี ้เป็ นเบอร์แปลกโทรเข้ามา ผมนั่งชั่งใจสักพักก่อนที่จะตัดสินใจกดรับ“Hello”[Hey, he’s here]เสียงที่ผมได้ยินเป็ นเหมือนเสียงทุ้มๆของผู้ชาย เขาเหมือนเรียกหาใครสักคน ก่อนที่จะมีเสียงกุกๆกักๆดังขึ ้น ไม่นานนัก เสียงของผู้ชายคนนั ้นที่พูดภาษาอังกฤษก็หายไป แล้วแทนที่ด้วยภาษาไทยแทน“Hello?”[ฮัลโหล]“Who’s that?”[พี่ เนย เนยเอง]‚นะ…เนย?‛ผมเบิกตากว้าง ผุดลุกขึ ้นนั่งบนเตียงทันทีเมื่อได้ยินว่าเสียงคุ้นหูคือของใคร นี่น้องเนยเอาเบอร์ใครโทรมาหาเนี่ย แล้วตอนแรกดันเป็ นเหมือนชาวต่างชาติพูดด้วย‚เนยเอาเบอร์ใครโทรมา‛[เธอ ช่วยด้วยดิ]‚เกิดอะไรขึ ้น มีอะไรหรือเปล่า‛ ผมถามน้องออกไปด้วยความร้อนรน ไม่รู้ว่าน้องมีเรื่องอะไรถึงได้โทรมาขอความช่วยเหลือกันข้ามชาติแบบนี ้[เราว่าเราหลงว่ะเธอ]‚ห้ะ‛

[เราอยู่ ซอย…อ่านว่าอะไรวะ…ไม่รู้ อ่านไม่ออก มันมีร้านเบอร์เกอร์ป้ ายชมพูๆอ่ะ]‚เนย เราหลงทางเหรอ โทรถามพี่ทําไมเนี่ย พี่จะไปรู้กับเราไหม เราอยู่คนละที่กันเลยนะ‛[แม่ง เซ็ง ต้องบอกจนได้สินะ ว่าจะเซอร์ไพรส์สักหน่อย…]‚อะไรนะเนย พี่ไม่ค่อยได้ยิน‛ ผมถามเขาออกไป เพราะไม่ได้ยินประโยคที่น้องพูด รู้แค่ว่าได้ยินเสียงพึมพําๆอยู่อย่างนั ้น[เธอ มาหาเราหน่อย]‚พี่ไปหาเราได้ซะที่ไหนล่ะ‛ ผมขําออกมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงหงอยๆของน้องเนย[มาได้ ไอ้ตาลุงนี ้บอกว่ามันอยู่ใกล้ๆ]‚หือ?‛[เฮ้ๆ ยูเซดว้อท อ่าๆ ไร้ท์เฮีย? อ่าๆ โอเค ไฟน์ๆ ไอโนว์!] สําเนียงการพูดภาษาอังกฤษแปร่งๆลอดมา เดาว่าน้องเนยจะเป็ นคนพูดนั่นแหละ แต่ที่ทําให้ผมงงสุดๆก็คือดันมีคนตอบกลับเขาด้วยภาษาอังกฤษเหมือนกัน ผมไม่เข้าใจ ตอนนี ้น้องเนยอยู่ที่ไหนนะ เขาบอกเขาหลงทางเหรอ‚เนย เราอยู่ที่ไหน‛[Double Burger ที่มีป้ ายสีชมพู]“!‛ ผมขมวดคิ ้วมุ่น ในหัวก็พลันนึกถึงร้านเบอร์เกอร์ที่อยู่ไม่ไกลจากหอพักของตัวเองขึ ้นมาโดยอัตโนมัติ รู้ว่ามันอาจจะเป็ นไปไม่ได้ แต่ผมก็เผลอนึกถึงไปแล้ว เดาว่าน้องเนยคงไปเที่ยวแน่ๆ เขาคงไปหลงอยู่ที่ร้านนี ้ในสาขาประเทศไทยที่ไหนสักที

‚เราทําไมไม่เปิ ดแมปดู มีใครมาด้วยไหม‛[ไม่ แบตจะหมด ไม่มีใครมาด้วย เราเบียว เรามาเอง]‚เนย‛[จําเนียร มารับเราหน่อย]‚พี่จะไปหาเราได้ยังไง…”[เร็วๆ หนาว]‚?‛[ไอ้เหี ้ย หิมะแม่งเย็นฉิบหาย ขาแข็งแล้วเธอ รีบๆม…/ตู้ด ตู้ด]‚เนย เนย?!” ผมเรียกชื่อน้องเนย สัญญาณถูกตัดขาดไปทั ้งๆที่ยังคุยกันไม่รู้เรื่อง ผมร้อนใจไปหมด น้องเนยกําลังหลงทางอยู่ที่ไหนสักที่แต่เดี๋ยวนะ…เมื่อครู่นี ้ เขาพูดว่าหิมะใช่ไหม…ใจผมเต้นรัวขึ ้นมาทันที ไม่รู้ว่ามันจะมีความเป็ นได้ไหม ไม่รู้ว่ามันจะเกิดขึ ้นจริงไหม รู้แค่ว่าสัญชาตญาณของผมมันบอกว่าให้ลงไปข้างล่าง ผมพาตัวเองออกมาเจอกับอากาศหนาวเย็นอีกครั ้ง รีบเดินไปตามเส้นตามที่คุ้นเคย สับขาทั ้งสองข้างรัวๆ จนพอพ้นหัวมุมตึก ผมก็มาถึงร้านแฮมเบอร์เกอร์ร้านนั ้น ป้ ายสีชมพูยังคงเปิ ดไฟโชว์หราอยู่ ผมรีบเดินข้ามถนนแล้วไปที่ร้านนั ้น พลันสายตาของผมก้มองเห็นใครบางคนที่กําลังนั่งยองๆอยู่แถวๆหน้าร้าน ไฟสลัวๆทําให้ผมมองเห็นไม่ชัดนัก ผมลดความเร็วลงแล้วค่อยๆเดินเข้าไปใกล้คนคนนั ้นไม่….ไม่จริง ไม่จริงน่า‚เนย‛

ผมเรียกชื่อของคนตรงหน้าออกไป มือทั ้งสองข้างของเขาที่กําลังถูกันไปมาก็เลยหยุดชะงัก เขาค่อยๆเงยหน้าขึ ้นมามอง ก่อนที่จะยืนขึ ้น นาทีนั ้นผมเหมือนโดนซานตาคลอสทุ่มด้วยของขวัญวันคริสต์มาสเลย ผมยิ ้มกว้างแล้วพุ่งเข้าไปกอดน้องเนยทันทีให้ตายสิ นี่เขามาหาผมเหรอ น้องเนยมาหาผมเลยเหรอ มาหาถึงที่นี่เลยเหรอเด็กคนนี ้ เด็กคนนี ้‚กว่าจะมานะแตงอ่อน เรารอเป็ นชาติแล้ว ไข่แข็งแล้วเธอ‛‚ใครใช้ให้มาไม่บอกไม่กล่าว แล้วนี่หลงทางเหรอ ให้ตายสิเนย ทําไมไม่บอกพี่ นี่ถ้าเกิดเราหลงไปไกลกว่านี ้จะทํายังไง ใครจะช่วยเราได้ ทําไมถึง…”‚อ่าๆ อย่าบ่น อุตส่าห์มาหา‛ผมค่อยๆผละออก จ้องมองดูน้องเนยชัดๆ เขาตัวสูงกว่าครั ้งทีจากกันอยู่ ลักษณะภายนอกเปลี่ยนไปเล็กน้อย น้องเนยยังคงไว้ผมทรงปอมปาดัวร์ แต่ตัดทรงให้เข้ากับใบหน้ามากกว่าเดิม ปอยผมของเขายังคงอยู่ หายไปไหน ผมอมยิ ้มออกมาที่เห็นน้องเนยตัวเป็ นๆ ไม่ใช่เห็นผ่านโทรศัพท์จะมีอะไรเซอร์ไพรส์ไปกว่าการที่แฟนเด็กบินมาหาถึงที่ขนาดนี ้ แถมยังหลงจนแผนโป๊ ะ ต้องตามมาช่วยอีก เนยนะเนย‚เราอยากมาบอกเธอด้วยตัวเอง‛‚บอกอะไร‛‚เราทําได้แล้ว‛“…”

‚เราสอบติดแล้วพี่เธอ‛‚จริงเหรอ‛ ผมดีใจมากๆที่ได้ยินข่าวนี ้ ยิ ้มกว้างออกมาโดยอัตโนมัติ น้องเนยส่งยิ ้มกลับมา ในที่สุด ในที่สุดเขาก็ทําได้จริงๆสินะ ดีใจจริงที่น้องเนยโตขึ ้นมาบ้างแล้ว นี่นับได้ว่าเป็ นข่าวดีที่สุดของเดือนนี ้เลย ผมดีใจแทนน้องจริงๆ ดูก็รู้ว่าเนยคงจะภูมิใจมาก ถึงมาที่นี่เพื่อบอกมันกับผมเองสินะ‚เราเลยใส่ชุดนักศึกษามาให้เธอดูไง‛ น้องเนยตอบกลับยิ ้มๆ ก่อนที่จะเปิ ดเสื ้อโค้ทสีเทาตัวใหญ่ออก ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นชุดนักศึกษาเต็มยศด้านใน เขาใส่มัน เขาใส่มันมาหาผม มาให้ผมดูกับตาที่นี่เลยเหรอ‚ผ้าก็โคตรบาง อย่างหนาวเลย แต่อยากใส่ให้เธอดู‛ผมเดินเข้าไปใกล้ แล้วโผเข้ากอดน้องเนยทันที เสียงหัวเราะเบาๆจากเขาดังขึ ้น น้องเนยกอดตอบ พร้อมห่อตัวของผมเอาไว้ด้วยโค้ทตัวหนา ผมฝังตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา สัมผัสอบอุ่นทําให้ผมยิ ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ ดีใจจริงๆนะ‚เก่งมากๆเลยเนย‛‚ขอบคุณครับ‛‚ให้ตายสิ…ทําขนาดนี ้เลยหรือไง ตัวแสบ‛‚ตัวแสบเลยเหรอพี่เธอ‛‚อื ้อ ตัวแสบ ป้ าติ๋มไม่ว่าเอาหรือไง‛‚แม่ออกค่าตั๋วให้เป็ นรางวัล‛‚จริงอ่ะ‛‚แม่บอกสอบเข้ามหาลัยได้ เลยขอรางวัลเป็ นเธอ‛

“…‛ ผมค่อยๆเงยหน้าขึ ้นมองดูเขา น้องเนยก้มลงมองพร้อมส่งรอยยิ ้มบางให้ แก้มเขาแดง ปลายจมูกก็แดงไปหมดจนน่าเอ็นดู เกล็ดหิมะติดบนเส้นผมของเขาประปราย ผมยิ ้มกว้างออกมาเมื่อได้ยินว่าน้องเนยขอป้ าติ๋มมาหาผมถึงที่นี่ เป็ นรางวัลที่เขาสอบติดมหาวิทยาลัยได้สินะ จริงๆเลยเด็กคนนี ้‚นี่ยอมไม่เอาเบนซ์แบบไอ้เจ๊กเลยนะเว้ย‛‚ไม่อยากได้รถเหรอ‛‚ถ้าให้เลือกเธอกับรถ เอาเธออ่ะ‛‚ปากหวาน‛‚ไม่ได้หวานแค่ปาก‛‚อย่ามา‛‚โคตรคิดถึงเธอเลย‛ เขาโอบกอดให้แน่นมากขึ ้น จนผมจมเข้าไปในอกของน้องอีกครั ้ง เสียงหัวเราะเบาๆของเราทั ้งสองคนดังขึ ้น น้องเนยกอดผมแล้วโยกไปมาพลางกดจูบลงบนศีรษะเบาๆ ดูท่าทางน้องคงจะคิดถึงกันมากจริงๆ แต่จะไปพูดแบบนั ้นก็ไม่ถูก การที่ผมกอดเขาไม่ยอมปล่อยแบบนี ้มันก็ตีความได้ไม่ต่างกันขอบคุณมากๆเลยนะเนยที่เป็ นเด็กดีของพี่ขนาดนี ้‚หนาวว่ะพี่ ไม่คิดว่าที่นี่จะหนาวขนาดนี ้‛‚เราใส่เสื ้อบางไง ไปเถอะ เดี๋ยวพาไปหากินอะไรอุ่นๆ‛ ผมค่อยๆผละออก แล้วจับมือน้องเนยให้เดินตามกัน น้องเนยลากกระเป๋ าเดินทางใบโตไปด้วย มือหนากํามือผมแน่น มือเขาเย็นไปหมดจนน่าสงสาร เวลาเขาพูดแต่ละทีปากน้องสั่นไปหมดเลย สงสัยเนยคงยังไม่เคยเจอที่หนาวขนาดนี ้

น่ารัก‚ไม่ไปไหนแล้วเธอ ไปห้องเธอเหอะ หนาวแล้ว เหนื่อยด้วย เดินหาเธอทั ้งวัน‛‚โอเค ได้‛ผมหัวเราะเบาๆ ก่อนที่จะพาน้องเนยเดินกลับมายังห้องพักของตัวเอง พอเข้ามาถึงในห้องได้น้องเนยก็รีบเดินเข้าไปที่เตียง หยิบเอาผ้าห่มบนเตียงมาห่อตัวเองไว้อีกชั ้นทันที ผมอมยิ ้มแล้วเดินไปเปิ ดฮีทเตอร์ให้ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งลงข้างๆเขา น้องเนยรีบเอนตัวลงนอนตักทันที เหมือนหมาตัวใหญ่ๆเลยนะเรา‚ไอ้เหี ้ย หนาวยันไข่‛‚เอาเสื ้อกันหนาวเพิ่มไหม เดี๋ยวไปเอามาให้ใส่‛‚ไม่ อย่าเพิ่งลุก‛‚โอเค‛‚อยากอยู่แบบนี ้ อยากอยู่ใกล้ๆเธอ‛‚อ้ะ‛ ผมร้องท้วงเล็กน้อยเมื่อน้องเนยดันตัวให้นอนหงายลงไปกับเตียง ผมหัวเราะเมื่อเขาจัดท่าทางให้เราทั ้งคู่ น้องดึงผ้าห่มมาห่มให้ทั ้งผมแล้วก็ตัวเอง แขนแกร่งรวบเอาตัวผมให้ขยับเข้าไปใกล้ ผมกอดตอบน้องเนยกลับแล้วลูบหลังเขาไปมา แววตาคมจ้องมองใบหน้าอยู่อย่างนั ้นจนเริ่มรู้สึกเขินขึ ้นมาไม่ว่าจะมองผ่านกล้องหรือจะมองตัวจริง น้องเนยก็โจมตีกันได้สินะ‚โคตรคิดถึงเธอเลย‛ เขาว่าก่อนที่จะกดจูบหนักๆลงบนหน้าผาก น้องเนยถูริมฝี ปากไปมากับหน้าผากผม

‚อือ พี่ก็คิดถึง‛‚เราโตหรือยัง‛‚โตแล้วครับ‛‚เราหล่อไหม‛‚ก็…โอเค เข้ามหาวิทยาลัยไปสาวคงตามเยอะ‛‚เราไม่สน เรามีพี่เธอแล้ว‛ ผมยิ ้มออกมาเมื่อได้ยินอะไรน่ารักๆจากปากน้องเนย ผมมองดูใบหน้าเขาอีกครั ้ง ยิ่งโตก็ยิ่งมีเค้าหล่อ จากอดีตเนยวัดพลุนักเลงคุมซอยชื่อดัง ตอนนี ้อาจจะลงประกวดดาวเดือนมหาวิทยาลัยก็ยังได้เลยล่ะมั ้ง มาไกลจริงๆเด็กคนนี ้‚เราดีพอสําหรับเธอแล้วใช่ไหม‛‚อื ้อ‛‚โคตรดีใจเลย ดีใจมากๆ‛‚พี่รู้‛‚เหนื่อยมันก็เหนื่อย แต่ท่องไว้ว่าเพื่อเธอ‛“…”‚รักมากนะเนี่ย รู้ไหม‛‚รู้ครับ‛ ผมตอบกลับเสยงเบา หัวใจเต้นแรงขึ ้นมาเมื่ออีกฝ่ ายบอกมาโต้งๆด้วยคําคํานั ้น แววตาที่จ้องมองมาเพิ่มความจริงจัง หนักแน่นเข้าไปอีกจนไม่กล้าที่จะพูดอะไร ได้แต่ปล่อยให้ความคิดถึงทําหน้าที่ของมัน‚มีฝรั่งมาจีบยัง‛ น้องเนยเอ่ยถามมาแบบนั ้น คิ ้วหนาเริ่มขมวดเป็ นปมเมื่อเห็นว่าผมตอบช้า จริงๆคนเข้ามาคุย เข้ามาจีบผมมันก็มี ถึงแม้

ส่วนมากจะเป็ นหนุ่มเอเชียด้วยกันเสียมากกว่า แต่ผมก็ไม่ได้สนใจหรืออะไรพวกเขาสักหน่อย ก็มีใครบางคนรออยู่แล้ว‚ยัยพี่ มีจริงดิ มีมาจีบจริงๆเหรอ โอ้ย‛ เขาเบ้หน้าแล้วออกแรงดึงเข้าไปใกล้มากกว่าเดิม ผมหัวเราะให้กับเด็กขี ้หึง‚ช่างแม่ง นี่มาเฝ้ าละ ใครเข้ามาจีบนะพ่อจะเอาคมแฝกฟาดหน้าสักทีสองที‛‚เก่งไปแล้ว‛‚เออ ใครมองจะเอาหนังสติ ้กยิงตาแตก‛‚โหดไปแล้ว‛‚โหดดิ เมียทั ้งคน‛‚นะ..นี่!” ผมโวยใส่น้องเนย ใบหน้าร้อนผ่าวขึ ้นมาทันที น้องเนยยกยิ ้มมุมปาก ก่อนที่จะขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจที่เริ่มอุ่นขึ ้นรดอยู่ไม่ไกล เขาค่อยๆเลื่อนใบหน้าเข้ามาหา จนในที่สุดริมฝีปากเย็นชืดก็ประทับลงบนริมฝี ปากของผม น้องเนยไม่ได้ทําอะไรมากมาย แค่จูบค้างเอาไว้ ราวกับจะส่งผ่านความรู้สึกให้รู้ว่าเขาคิดถึงมากมายแค่ไหนผมเองก็รู้สึกมากไม่ต่างกัน คิดถึงน้องเนยมากๆไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี ๆ ผมก็ยังรู้สึกว่าเด็กคนนี ้ยังคงเป็ นน้องเนยอยู่ บางครั ้งเขาอาจจะทําตัวให้ดูโต แต่ก็ยังแอบซ่อนความเป็ นน้องเนยเอาไว้ แม้จะดูไม่เอาไหนในบางครั ้ง แต่พอเอาเข้าจริงๆกลับพึ่งพามากกว่าที่คิด แม้จะชอบกวนประสาท แต่พอเราต้องการที่พักพิง น้องเนยก็จะกางแขนรอรับอยู่เสมอ เป็ นคนที่รักใครแล้วจะทุ่มเทเพื่อคนคนนั ้นสินะ ไม่ว่าจะแม่หรือจะเพื่อนก็ตาม

บางครั ้งผมก็อิจฉาความแข็งแกร่ง อิจฉาความกล้าหาญ อิจฉาความหนักแน่นมั่นคงของเขาเคยคิดมาตลอด ว่าวันหนึ่งจะต้องเจอคนที่ตัวเองรัก แล้วก็รักตัวเอง แต่พอมานึกย้อนดูแล้วก็ไม่คิดเลยจริงๆว่าจะเป็ นคนคนนี ้ จะเป็ นเด็กผู้ชายหน้าโหดคนนี ้ก็นั่นแหละนะ ถ้าจะให้โทษอะไรสักอย่างที่ทําให้เราสองคนเจอกัน คงหนีไม่พ้นไอ้สิ่งที่เรียกว่าพรหมลิขิตล่ะมั ้งแต่ไม่ว่าอะไรก็ตาม จะพรหมลิขิต เทวดา ความบังเอิญ หรือจะพลังจากจี ้หยกอันนั ้นก็เถอะ ผมขอขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณมากๆที่ดลให้ผมมาเจอกับเขาคนนี ้ไม่รู้หรอกนะว่าเรื่องราวระหว่างผมกับน้องจะอยู่ไปอีกนานเท่าไหร่…แต่ถ้าเป็ นไปได้ ก็ไม่อยากจะให้มันจบลงเลย ยังอยากอยู่กับเขา อยากดูเขาเติบโตไปพร้อมๆกันแบบนี ้ อยากอยู่ด้วยไปไปเรื่อยๆนี่สินะ…ความรู้สึกทีไ่ดร้กัใครสกัคนขอบคุณนะเนย ขอบคุณมากๆเลย‚พี่‛‚หือ อื ้อ พอได้แล้ว จูบเยอะไปแล้ว‛‚พี่‛‚อะไร เรียกแล้วไม่พูด‛‚พี่เธอ‛‚อะไร‛‚เลิกกอดกันแล้วโบ๊ะบ๊ะได้ไหม เผื่อหายหนาวเร็วขึ ้น‛

‚นะ…เนย!”‚รอมานาน สะบะรึ่มครึ่มครั่มแน่ยัยจําเนียร‛‚เนย เนย!อื ้อ!”โอ้ย! ป้ าติ๋ม ป้ าติ๋มจะรู้ไหมว่าให้รางวัลน้องเนยเยอะเกินไปแล้ววววว ฮือ‚ฉันบินมาเพื่อน้องพวงชมพูนะจ๊ะ‛‚เนย!อื ้อ!อย่ากัด‛‚ครางชื่ออ้ายแน อ๊าๆเลยนะ โอ้ย! พี่ อย่าตี! โอ้ย!อย่าตี เจ็บๆ!”E N D

ตอนพิเศษ วันวาเลนไทน์ตามสไตล์เนยวัดพลุ‚เนย มากินข้าว‛‚...‛‚เนย‛‚...‛เฮ้อ มันจะอะไรนักหนาผมถอนหายใจ ก่อนที่จะหันกลับเข้าไปมองในห้อง ไร้ซึ่งวี่แววของเจ้าของชื่อ ตอนนี ้ก็แปดโมงครึ่งแล้วนะ เขาควรที่จะต้องแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วออกมากินข้าวได้แล้วไหม ไหนบอกมีเรียนเก้าโมงเช้า ดูสิ จนป่ านนี ้ก็ยังไม่ออกมาอีกถ้ายังลีลาอยู่ จะตีให้น่วมเลยผมเดินกลับเข้ามาในห้องนอน เปิ ดประตูเข้าไป ก่อนที่จะต้องหัวร้อนขึ ้นมาเมื่อเห็นว่าน้องเนยยังคงนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง ดูเขาสิ อุตส่าห์ยอมให้มาอยู่ด้วยกัน แต่พอปลุกให้ไปเรียนดันลีลาท่ามากอยู่นั่น ก็บอกไปแล้วว่าไม่ชอบเด็กขี ้เกียจๆ ผมกอดอก จ้องมองดูน้องเนยที่ยังคงไม่รู้สึกตัวว่าผมมายืนมองเขาแบบนี ้

‚เนย‛ ผมเรียกเขาอีกที คราวนี ้ลองใช้นํ ้าเสียงจริงจัง พ่อเนยวัดพลุเขาถึงได้ยอมเงยหน้าขึ ้นมา พอเห็นผมยืนหน้าตึงอยู่น้องเนยก็รีบเก็บโทรศัพท์ลงแล้วยิ ้มแหยๆทันทีให้ตายสิ โตจนเป็ นพี่ปี สามแล้วยังติดเล่นไม่เปลี่ยน‚ออกมากินข้าวได้แล้ว จะได้ออกไปเรียน เดี๋ยวสาย ไม่ทันเช็คชื่อจะแย่เอา‛‚จ๊ะ‛เกลียดนัก ไอ้จ๊ะจ๋าของเขาเนี่ย แต่จะให้ทําอย่างไรได้ ผมเคยขัดน้องเนยได้เสียที่ไหน อยากจะเรียก อยากจะทําอะไรก็เรื่องของน้องเหอะ‚อื ้อ!อย่ามาเล่น ไปกินข้าวเลย‛ ผมดันหน้าน้องออกเมื่อเนยขยับเข้ามาใกล้ กอดรัดแน่นๆแล้วหอมแก้มผมแรงๆจนน่ากลัวว่ามันจะยุบ เด็กคนนี ้นี่ แรงเยอะขึ ้นทุกวันๆ เนยไม่พูดอะไรพอเห็นผมตีหน้านิ่วใส่ แต่แล้วเขาก็อุ้มผมขึ ้นจนลอยหวือจากพื ้น ผมตกใจตาโตทันที อยากตีให้หนังเขียว บทจะอุ้มก็อุ้ม พี่ล่ะจะหัวใจวายตาย‚พอได้แล้ว เลิกเล่น กินข้าวสักที‛‚เธอ‛‚อะไร‛‚วันนี ้วันอะไรเอ่ย‛‚วันศุกร์‛‚ตอบใหม่‛‚ก็วันศุกร์ไง อะไร เลิกเล่นสักที กินข้าวได้แล้ว พี่เองก็จะออกไปที่ทํางานเหมือนกัน‛ พอผมบ่นไปแบบนั ้นเนยก็หน้าตึงขึ ้นมาบ้าง เขาถอน

หายใจฟึ ดฟัดๆก่อนที่จะจ้วงข้าวเข้าปากรัวๆ น่ากลัวว่าน้องจะติดคอจนต้องยื่นแก้วนํ ้าให้ อะไรของเขา ช่วงนี ้ผมยิ่งงานยุ่งๆ ไม่มีเวลามาเอาใจมากหรอกนะ“ไม่โกรธน้อง แต่น้อยใจ นิดนิด ในชั่วชีวิต เกิดมา ก็มีแต่ให้ทําดีมาจัง แต่ไม่ขลัง ฝังใจ ไม่ได้เคือง แค้นใคร แต่น้อยใจ นิดนิด”‚ห้ะ‛‚น้อยใจนิดหน่อย ยอดรัก สลักใจ‛โอย อะไรของน้องอีกล่ะเนี่ยผมทํามึน ตามนํ ้าไปกับน้องเนย เคี่ยวเขาจนในที่สุดเนยก็ไปมหาวิทยาลัยได้สักที ไม่รู้ว่าวันนี ้เจ้าตัวจะมีเรื่องอะไรมาเล่าให้ฟังอีก ตั ้งแต่ที่เริ่มคบกับน้องเนยมา นี่ก็เป็ นเวลาหลายปี แล้ว ผมกลับมาจากต่างประเทศ เริ่มทํางานในตัวบริษัทแห่งหนึ่ง เป็ นพนักงานตัวเล็กๆที่ได้รับค่าตอบแทนเป็ นเงินเดือน ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะมาหยุดที่งานนี ้ แต่สําหรับผม ค่าตอบแทนที่ได้ก็พอใช้จ่ายอยู่พอตัว ส่วนน้องเนย เขาก็ยังคงเป็ นเขา เป็ นเด็กหนุ่มที่มีใจรักในเสียงดนตรี เด็กหนุ่มที่ไม่ว่าจะผ่านปี ใหม่ไปกี่ครั ้งๆ เขาก็ยังคงติดอยู่ใน 2499 ยังคงเป็ นแดงไบเล่วังหลัง ดีขึ ้นมานิดหน่อยตรงที่เขายอมปรับทรงผมให้เขากับยุคปัจจุบัน แม้จะยังมีจงอยผมอันโปรดอยู่ก็ตามเหอะ ถึงแม้เนยจะทําตัวแบบนั ้น เชื่อไหมว่าเขาน่ะฮอตเหลือเกินในหมู่สาวๆที่มหาวิทยาลัย เพื่อนเขาคอยคาบข่าวมาบอกผมอยู่เรื่อย ทุกครั ้งที่เจอกันที่มอ ก็มิวายมีสาวๆเดินเข้ามาทัก ผมบอกแล้วว่าน้องเนยน่ะหน้าตาดีแต่ก็แอบคิดไงว่ามันไม่ได้ตีตลาดขนาดนั ้น จนกระทั่งผมได้มาเจอด้วยตัวเองอืม ยอมรับแหละว่าบางทีก็แอบหวงน้องเหมือนกัน

แต่น้องเนยก็ยังคงเป็ นเนย ขี ้แกล้งยังไงก็ยังงั ้น ทําตัวเข้าใจยากยังไงก็ยังงั ้น ไม่เคยลดสปิ ริตลงเลยสักนิดเดียว นับวันยิ่งหนักข้อขึ ้นเรื่อยๆอีกต่างหากล่าสุดที่ทําผมหนักใจ ก็คือเนยเครียดเรื่องไปงานบวชเพื่อนไม่ทันเพราะติดสอบไฟนอล น้อยใจจนไปกระโดดแม่นํ ้า ดูสิดู ผมใจหายใจควํ่าหมดตอนที่เพื่อนเขาโทรมาบอก รีบวิ่งไปหา เห็นแต่หัวลอยอยู่กลางนํ ้าตุ๊บป่ องๆ ใจร่วงไปอยู่ตรงตาตุ่ม เกือบจะโทรเรียกฮุกแล้วถ้าเพื่อนเขาไม่บอกว่าเนยอยากแช่ตัวเล่นๆแก้เครียดเรื่องพีคๆของน้องเนยน่ะยังมีอีกเยอะ ผมนับไม่หวาดไม่ไหว คําพูดของป้ าติ๋มที่บอกว่าฝากดูแลเนยหน่อยนะยังวนเวียนอยู่ในหัวตลอด‘ป้าเหนือ่ยเหลือเกิน ฝากทิดูต่อทีนะลูก’ป้ าติ๋มครับ ผมเข้าใจคําว่าเหนื่อยเหลือเกินของป้ ามากๆครับผมนั่งเหม่อมองดูเวลา ตอนนี ้ก็บ่ายแล้ว อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะได้กลับไปที่ห้องสักที ผมบิดขี ้เกียจเล็กน้อยก่อนที่จะชะงักไปพอได้มองดูปฏิทินอีกครั ้ง วันนี ้ วันที่ 14 กุมภาพันธ์ ทําไมผมถึงได้วงกลมสีแดงเอาไว้ แต่ไม่เขียนอะไรเลยนะอ๋อ! วันนี ้วันวาเลนไทน์นี่นาเกือบลืมไปเลย ผมมัวแต่ยุ่งจนไม่ได้ตามเทศกาลอะไรกับชาวบ้านชาวช่องเลยเหรอเนี่ย พอเริ่มนึกได้ก็มองดูรอบตัว เดี๋ยวคนนั ้นก็มีดอกกุหลาบบ้าง ดอกนั่นดอกนี่ ไหนจะช็อกโกแล็ตอีก ผมนึกอยากจะทึ ้งหัวตัวเองว่าทําไมจําไม่ได้กันนะวันนี ้วันวาเลนไทน์ พ่อเนยวัดพลุเขาจะอินไหมนะ

ว่าไปนั่น ปี ที่แล้วเขาเย็บตุ๊กตาให้ผมด้วยนะ อย่าถามว่าเป็ นยังไง ยังไม่ทันเย็บเสร็จต้องหามส่งโรงพยาบาลก่อนเพราะเข็มปักเข้าไปในซอกเล็บ เดือดร้อนหมอต้องเอาออกให้ ปากบอกไหวแต่ตาแดงกํ่ามาเลย เนยนะเนยกลับมาที่ปี นี ้เถอะ ผมว่าผมควรที่จะหาซื ้ออะไรสักอย่างให้น้องดีไหมนะ อย่างน้อยๆก็ให้เขาดีใจที่ผมยังจําวันนี ้ได้ ถือเป็ นอีกวันที่จะได้บอกเขาก็แล้วกัน เพราะปกติ ผมเองก็ไม่ใช่คนที่จะพูดบ่อยนักหรอกไอ้พวกคําบอกรักหวานเลี่ยนพวกนั ้นน่ะก็มัน...เขินจะตายไป ใครจะไปกล้าพูดทุกวันกันเอาจริงๆก็แอบกลัวเหมือนกันนะว่าน้องเนยจะคิดว่าผมใส่ใจเขาน้อยลง กลัวว่าเขาจะคิดว่าผมเบื่อน้อง เพราะผมไม่ค่อยแสดงออกอะไรมากมายเท่าไหร่เลย ทั ้งๆที่ความจริงน่ะ...ความรู้สึกของผมที่มีต่อน้องเนยมันยิ่งเพิ่มขึ ้นทุกวันๆ เพิ่มจนไม่รู้จะไปหาจากไหนมาเพิ่มให้แล้ว เต็มไปหมดแล้วมั ้งโอ้ย คิดแค่นี ้ก็ยังจั๊กจี ้เลยในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกงาน ผมตัดสินใจที่จะไปเดินห้างที่อยู่ใกล้ๆ เพื่อเลือกซื ้อของขวัญให้แฟนเด็กตัวโตสักชิ ้นสองชิ ้น เนยไม่ชอบของหวาน เพราะอย่างนั ้นคงไม่เอาช็อกโกแล็ตแน่ๆ ดอกไม้เขาก็คงไม่ชอบ ผมเกาหัวเลย ไม่รู้จะเลือกซื ้ออะไรดีใช่ เห็นช่วงนี ้เขาบอกว่าหูฟังพังนี่นึกขึ ้นแล้วก็สงสาร น้องเนยยังคงอดทนใช้หูฟังเก่าๆอันนั ้น แม้มันจะพังไปแล้วข้างหนึ่ง แต่เนยก็ยังคงถนอมมันเอาไว้ พยายามฟังเพลงจากอีกข้างที่เหลือ เห็นแล้วก็สงสารเหลือเกิน

สุดท้ายแล้ว ของขวัญวันแห่งความรักที่ผมเลือกให้น้องเนย ก็มีเพียงหูฟังอันใหม่ แล้วก็เสื ้อใหม่อีกตัว คิดว่าเขาน่าจะชอบ คิดภาพเนยตอนตาเป็ นประกายแบบนั ้นแล้วก็อดยิ ้มออกมาไม่ได้เนยจะชอบไหมนะ ของขวัญที่ผมซื ้อให้วันนี ้น่ะผมกลับมาถึงที่ห้องเวลาเดิมอย่างทุกวัน ดูท่าทางน้องเนยเขายังกลับมาไม่ถึงล่ะมั ้ง ไม่อย่างนั ้นห้องก็คงไม่มืดขนาดนี ้ รายนั ้นกลับมาทีไรต้องเปิ ดไฟเปิ ดแอร์เสียเย็นฉํ่า ผมเดินเข้าไปในความมืด ควานหาตําแหน่งสวิทซ์ไฟที่คุ้นเคย ก่อนจะเปิ ดมันขึ ้นโอ้...มาย...ก้อด“ผมจีบสาวไม่เก่ง ต้องใช้ตู้เพลงจีบให้คุณเอ๋ คุณอี๊ด คุณอ้อย และนั่นคุณหน่อย คุณต้อยใช่ไหมคุณหญิง คุณมากับใคร จําผมได้ไหม ไอ้หนุ่มตู้เพลง....‛ทันทีที่ผมเปิ ดไฟ เสียงเพลงก็ถูกเปิ ดขึ ้น บรรยากาศรอบๆถูกตกแต่งไปด้วยลูกโป่ งที่เยอะแยะมากมายจนไม่รู้มีกี่ลูก ลอยว่อนเต็มห้อง ผมเบิกตากว้างมองดูตามต้นเสียง และแล้วก็เจอเข้ากับชายหนุ่มคุ้นตา สวมใส่เสื ้อสูทวิบวับ เนคไทสีแดง และกางเกงขาบาน เขาถือขวดนํ ้าเป็ นไมโครโฟนก่อนที่จะร้องตามเพลง เดินเข้ามาหาผมทีละก้าวๆ ทรงผมเขามันแผลบเลยโอ้ยยย เน๊ยยยยยยยอม ยอมแล้ว ยอมแล้ว พี่ยอมแล้วผมกลั ้นยิ ้ม กลั ้นขํากับคนตรงหน้าจนเริ่มเจ็บแก้มไปหมด น้องเนยเดินเข้ามาใกล้ แล้วเขาก็ยื่นของที่ซ่อนเอาไว้ทางด้านหลัง คิดว่าน่าจะเป็ นดอกไม้ แต่แล้วผมหัวเราะออกมาจนได้ในที่สุดเมื่อเห็นว่าดอกไม้ที่ว่านั่นเป็ น

เพียงนิ ้วโป้ ง นิ ้วชี ้ และนิ ้วก้อย เขาทํามือเป็ นสัญลักษณ์บอกรักเลี่ยนๆตามสไตล์ตลกคาเฟ่ โบราณที่ผมเคยเห็นพ่อนั่งดู‚พอแล้วเนย ฮ่าๆ‛ ผมยกมือเบรกเขาเอาไว้ทันที โอ้ย อะไรเนี่ย ใครเอาอะไรมายัดใส่หัวน้อง“พอทราบอายุขวัญตา น้องเอ๋ยพี่มานั่งทําตาปริบปริบ น้องอายุสามสิบ สามสิบทําไมยังสวย”‚โอ้ย พอ‛“ยังเต่งยังตึงตึงตัง น้องเอยขาวจัง ขาวดังอาม่วย ยิ ้มยังหวานเสียด้วย ป๋ าป่ วย ยังมองตาแป๋ ว...”‚ไม่เอา พอแล้วๆ ไม่เล่น‛‚มานี่‛ น้องเนยขยับเข้ามาใกล้ ก่อนที่จะโยนขวดนํ ้าในมือทิ ้ง เดินมาดึงกระเป๋ าออกให้ แล้วเขาก็จับมือทั ้งสองข้างของผม ชวนให้เดินไปหน้าทีวีที่ยังคงเปิ ดเอ็มวีเพลง ผมหัวเราะออกมาเสียงดังเมื่อน้องเนยกําลังพาผมเต้นโอ้ยยย เนยวัดพลุ นี่คือวาเลนไทน์ของน้องเหรอ“โถ ใครจะเชื่อว่าแม่บุญเหลือ อายุมากแล้ว สามสิบยังแจ๋ว แน่ะแจ๋วเสียจนน่าจีบ”เขาร้องเพลงไป พร้อมกับพาผมเต้น แล้วไอ้ท่าที่พาเต้นนี่มันคือท่าเต้นลีลาศหรือเปล่าเนี่ย มันเข้าจังหวะเพลงไหมเนย โอ้ย สรุปคือพี่ต้องบ้าจี ้ตามน้องจริงๆใช่ไหม แล้วจะมาสามสิบอะไร ใครสามสิบ น่าหยิกจริงๆ เหลืออีกตั ้งสองสามปี เถอะ

ผมยิ ้มจนเจ็บแก้มไปหมด ตอนน้องเนยขยับแขนขาให้ รู้สึกเหมือนตัวเองกําลังเล่นกับหมาโกลเด้นตัวโตๆเลย อะไรจะดีดขนาดนี ้นะ เขาจับผมขยับซ้ายที ขวาที เดี๋ยวก็จับหมุนบ้างล่ะ โอ้ย‚เนย!” ผมตกใจร้องเรียกชื่อเขาเสียงดังเมื่อจู่ๆเขาอุ้มผมจนตัวลอย เหวี่ยงไปมารอบๆเป็ นวงกลม ก่อนที่จะเซถลาลงไปกับพื ้น ผมใจหายวาบเลย นึกว่าจะล้มกระแทกพื ้นเสียแล้ว ดูสิดู เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง ผมค่อยๆผละออก นั่งจ้องมองดูแฟนเด็กของตัวเองเซอร์ไพรส์วันวาเลนไทน์ที่พิลึกที่สุดเท่าที่เคยเจอมา‚เหนื่อยไหมเนย หือ‛‚ชอบไหม‛‚คิดยังไงจัดแบบนี ้เนี่ย อ้ะ!” ผมถูกน้องเนยรวบเข้าไปนั่งบนตัก ช่วงนี ้ชักจะถึงเนื ้อถึงตัวกันง่ายเกินไปแล้ว! เนยจ้องตากลับ เขายกยิ ้มบางๆ ก่อนจะเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ จงอยผมของเขาจะทิ่มตาผมอยู่แล้ว‚พี่ยังไม่ได้อาบนํ ้า อย่าเพิ่ง อื ้อ!‛ ผมโวยวายใส่เมื่อน้องเนยหอมแก้มท้องสองข้างสลับไปมาหนักๆ‚พอแล้ว!”‚ชอบไหม‛‚อะไร‛‚ชอบไหม‛‚ชอบอะไร‛‚ชอบเราอ่ะ‛‚...‛

‚ยังชอบกันอยู่ใช่ไหม‛เขาถามกลับมาโต้งๆแบบนั ้น กลายเป็ นเองนั่นแหละที่เงียบไป แม้ว่าเขาจะมีท่าทีติดตลก แต่ผมก็รู้ว่าลึกๆน้องเนยเองก็ต้องการที่จะรู้จริงๆว่าตอนนี ้ผมยังเหมือนเดิมอยู่ไหม ผมรู้ว่าเขาเองก็กําลังกลัวว่าผมอาจจะเบื่อ หรือเหนื่อยใจกับเขาเฮ้อ จะให้ทํายังไงได้...ก็รักมาขนาดนี ้แล้ว จะให้ไปไหนได้อีกผมค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ก่อนที่จะมอบจุมพิตให้แฟนเด็กแผ่วเบา ทําเพียงแตะค้างเอาไว้ แล้วค่อยๆผละออกมา น้องเนยยิ ้มจนเห็นเขี ้ยวขาวๆทันที‚อือ พี่ก็รักเนยเหมือนเดิมนั่นแหละ‛‚ใช่ เพราะเธอหลงเรา‛‚อือ ก็หลง‛‚เฮ้ย ทําไมเธอไม่ปฏิเสธ‛‚ก็หลงจริง‛‚ไอ้เหี ้ย สาลิกาวัดพลุได้ผลอีกแล้ว‛เนี่ย ผมจะไม่เหนื่อยใจได้ยังไง เป็ นผู้เป็ นคนได้ไม่เกินสามวินาทีด้วยซํ ้าเพราะแบบนี ้ไง ถึงปล่อยให้ไปบ้าใส่คนอื่นอีกไม่ได้หรอก‚อ่ะ ปล่อยพี่ จะไปเอาของมาให้‛‚มีให้เราด้วยเหรอ!‛ นั่นไง เขาหูตั ้งหางกระดิกอย่างที่ผมคาดไว้จริงๆ‚ปล่อยพี่สิ จะไปเอามาให้‛

‚มีจะให้เธอเหมือนกัน‛ ผมเลิกคิ ้วขึ ้น ก่อนที่จะนั่งรอในอ้อมแขนของน้องเหมือนเดิม เนยผละออกเล็กน้อย ล้วงเข้าไปในกระเป๋ ากางเกงของตัวเอง หยิบเอาอะไรสักอย่างออกมา ก่อนที่เขาจะพนมมือขึ ้นหัว ผมมองอย่างอึ ้งๆ เมื่อพบว่าของขวัญที่น้องเนยให้คืออะไร‚ตะกรุดกันภัยวัดพลุไปให้หลวงตาปลุกเสกมาให้ เธอใส่ไว้นะ จะได้ไม่ต้องโดนเจ้านายด่า‛เนย เนย เน๊ยยยยยยยโอ้ย ไม่รู้จะสรรหาคําไหนมาบ่นมาว่าเลยจริง เหนื่อย เหนื่อยเหลือเกิน ป้ าติ๋ม! มาเอาลูกป้ ากลับไปบวชที่วัดพลุเลยไป จะรักวัดอะไรขนาดนั ้น‚เอ้า ถอดออกทําไม‛ ผมขมวดคิ ้วมองน้องเนยงงๆ ยังไม่ทันที่จะได้ชื่นชมตะกรุดของเขาให้ชัดๆ น้องเนยก็ถอดออก ยกไหว้เหนือหัวแล้ววางไว้ที่หน้าทีวี เนยหันหน้ากลับมามองแล้วยักคิ ้วให้อะไร คิดจะทําอะไรอีก แค่นี ้ก็ควรพอได้แล้วนะเนยนะ‚ถอดออกก่อน หลวงพ่อจะเสื่อม‛‚ทําไมล่ะ‛‚เฮ้ยเธอ จะใส่หลวงพ่อตอนนั ้นไม่ได้‛‚ตอนนั ้น? ตอนไหน‛‚ตอนนี ้‛‚ห้ะ‛‚ซ้ายกับขวา เลือกมา จะเอาอะไร‛‚ยังมีของขวัญอีกเหรอ‛‚ใช่ เลือกมา‛

‚เอา...ซ้ายก็แล้วกัน‛‚หึๆ‛‚อะ...อะไรน่ะ‛‚เธอนี่มือหมานจริงๆ‛‚นะ...เนย!!”‚ซูเปอร์สลิม 0.01ว่ะจําเนียร อุบ้ะ!”‚ปล่อยพี่...ปล่อยเลย บ่อยเกินไปแล้ว!”“ผมผิดตรงไหนที่ยังไม่แก่ ร่างกายยังไม่ผันแปร ผมยังไม่แก่เกินวัย”‚เนย!”‚รักกันไหม หัวใจมันอยากเสนอ ก็รอแต่เธอ เมื่อไหร่จึงจะสนอง โบ๊ะบ๊ะๆๆๆ‛โอ้ยยยยยเนย เนย เน๊ยยยยยยผมอยากจะบ้าตายรายวัน ไม่รู้จะได้ปวดหัวอะไรกันนักกันหนาเนี่ย มาถึงขั ้นนี ้แล้ว น้องเนยเขาคงไม่สนใจเสื ้อกับหูฟังแล้วมั ้ง ให้ตายสิ แล้วเด็กนี่มันจะแรงดีไปไหน! โอ้ย! เบา!HAPPY VALENTINE DAY