พี่จะตีนะเนย

ทันที เราสองคนกอดกันอยู่อย่างนั ้น ไม่สนแล้วว่าตอนนี ้จะอยู่ข้างถนน จะอยู่หน้าหอ หรือจะมีคนมอง ผมกอดตอบน้องเนยแล้วลูบแผ่นหลังของเขาไปมา น้องเนยทิ ้งหัวลงบนไหล่ เขาถอนหายใจยาว‚มั่นใจในเราไหมยัยพี่‛‚อื ้อ‛‚ปี หน้าเธอก็จะไม่อยู่แล้วใช่ไหม‛‚อาจจะ…มั ้ง..ไม่รู้‛‚ทําไมเราไม่เกิดให้เร็วกว่านี ้วะ‛“…”‚เฮ้อ…เอาเถอะ‛ น้องเนยค่อยๆผละออก เขาจ้องมองดูหน้าผม ก่อนที่จะคลี่ยิ ้มบางออกมา มือหนาๆของเด็กอายุน้อยกว่าเลื่อนขึ ้นมาวางบนหัว ผมไม่ว่าอะไรเขา ปล่อยให้น้องเนยทําไป‚อย่าทําหน้าเศร้างั ้นดิ‛‚เนยก็อย่าคิดมาก‛‚คิดว่าจะเครียดเรื่องพ่อแม่เธอเหรอ ปัญหาขี ้ปะติ๋ว‛“…”‚นี่เครียดเรื่องเธอมากกว่า‛‚เครียดเรื่องพี่?‛ ผมขมวดคิ ้ว น้องเนยไม่เครียดเรื่องพ่อแม่ผมจริงๆน่ะเหรอ‚เออ น่ารักขนาดนี ้ปล่อยไปเรียนนอกเดี๋ยวโดนใจฝรั่งเข้า ให้เราทําไงอ่ะ‛‚นี่‛

‚นอนร้องไห้ในปลักควายเลยนะเว้ยถ้าเธอทิ ้งเราไปเอาฝรั่งอ่ะ โอ้ย!” ผมตีแขนของน้องเนยไปที โทษฐานที่เขาพูดอะไรก็ไม่รู้ พอได้ตีไปทีหนึ่งผมก็อดไม่ได้ที่จะตีเขาซํ ้าอีกทีเพราะหมั่นไส้เขาเหลือเกิน น้องเนยนะน้องเนย มาถึงขนาดนี ้แล้วยังพูดเล่นอยู่ได้ ให้ตายสิ‚ยัยพี่ เราใช้แขนนี ้เขียนหนังสือนะเว้ย เธอตีมางี ้แขนเราหักให้ทําไง‛‚อย่ามาเว่อร์ พี่ไม่ได้ตีเราแรงขนาดนั ้นสักหน่อย‛‚แรงดิ เนี่ย เขียวแล้ว‛น้องเนยนะน้องเนย เลิกเล่นสักทีจะได้ไหม เฮ้อ‚บอกแล้ว ไม่ต้องเครียด‛ น้องเนยยื่นมือมาจับแก้มแล้วออกแรงดึงมัน จนผมต้องได้ตีมือเขาไปเบาๆเป็ นการปราม น้องเนยหัวเราะออกมาเบาๆ แต่ผมรู้สึกได้เลยว่าตอนนี ้เรื่องราวที่หนักหนามันค่อยๆหายไปบ้างแล้ว แววตาของน้องเนยตอนนี ้ดีกว่าตอนแรกที่เจอเยอะ‚เป็ นแฟนเนยวัดพลุ มีอะไรให้เครียดวะ‛เครียดเพราะเราเป็ นเนยวัดพลุนั่นแหละ‚ฝาบาตรเราก็ผ่านมาแล้ว ดงตีนก็ผ่านมาแล้ว มีดก็ผ่านมาแล้ว พ่อแม่เธอทําไรเราไม่ได้หรอกว่ะ‛‚ขี ้โม้‛‚ไม่ได้โม้‛‚เนี่ยแหละ โม้‛‚เฮ้ย ก็บอกไม่ได้โม้‛‚โม้ๆ อื ้อ!”

พอแกล้งจะเถียงเขาหน่อยน้องเนยก็หยุดทุกอย่างโดยการดึงผมเข้าไปกอดอีกครั ้ง ผมหัวเราะออกมาเบาๆพร้อมลูบหลังอีกฝ่ ายไปด้วย แกล้งตบปุๆในบางจังหวะเหมือนกล่อมเด็ก โยกเขาไปมา น้องเนยตอนนี ้อายุกี่ขวบกันนะเนี่ย‚โตขึ ้นมากๆเลยนะน้องเนย‛‚เหรอ‛‚ถ้าเหนื่อยก็โทรมาหาพี่ก็ได้พี่รอรับสายเราตลอด เข้าใจไหม‛‚อือ‛‚พี่รู้ว่าเราพยายาม เราตั ้งใจอยู่แล้ว แต่อย่าโหม อย่าทําอะไรเกินตัวจนเกินไป พี่เป็ นห่วง รู้ไหม‛‚รู้แล้ว‛‚รู้แล้วก็ปล่อยพี่ได้แล้ว กลับบ้านไปนอนได้แล้วเด็ก‛‚ไม่ ไม่ปล่อย‛‚เนย‛‚เธอแม่ง ทําให้เรากลายเป็ นหมาวัดเลยนะยัยดอกฟ้ า‛ น้องเนยพูดออกมาแบบนั ้นผมเลยได้แต่หัวเราะ อะไรกัน ดูวันนี ้เขาเรียกผมสิ‚วันๆเอาแต่นั่งเหม่อมองเครื่องบิน หัวเราะแห้งๆกับใบตอง โคตรหมาเลยเธอตอนนี ้‛‚เว่อร์อีกแล้ว‛‚เฮ้ย ไม่ได้เว่อร์ อย่างหมาอ่ะพี่เธอตอนนี ้ ไม่ได้เห็นหน้าเธอตั ้งหลายวันใจมันจะขาด‛ ผมยิ ้มขํา ก่อนที่จะค่อยๆดันตัวเองออก ตอนนี ้ผมว่าคงต้องพอแค่นี ้ก่อน ปล่อยให้น้องเนยเขากลับไปนอนที่บ้านเถอะ ดึกดื่นแล้ว วันนี ้

เติมพลังไปเท่านี ้ก่อน พอผละออกมาได้ น้องเนยก็เอาแต่มองหน้า เขาไม่ยอมปล่อยมือผมสักที จับเอาไว้อย่างนั ้นจนผมต้องขําออกมาอีกรอบ พอจะดึงมือออกหน่อยก็เบะปาก‚กลับบ้านไปได้แล้วไป วันนี ้เหนื่อยมากแล้วไม่ใช่เหรอ‛‚เจอเธอหายเหนื่อยแล้ว‛‚กลับบ้านได้แล้ว เดี๋ยวป้ าติ๋มถามหา‛‚เธอ‛‚หือ‛ ผมชะงัก ยืนรอดูว่าน้องเนยเขาจะทําอะไรต่อ น้องเนยปล่อยมือผม แล้วเขาก็หันกลับไปเปิ ดกระเป๋ าเป้ ตัวเอง แต่สักพักน้องเนยก็ทําท่าเหมือนกับว่าเขากําลังหาอะไรสักอย่าง แต่ดันหาไม่เจอ น้องเนยเกาหัวตัวเองอย่างแรง‚เนย‛‚ไอ้เหี ้ย หายไปไหนวะ ช่างมัน กูทําเองแม่ง‛ผมยืนนิ่ง มองดูเด็กตรงหน้า น้องเนยหยิบเอาสมุดออกมา ฉีกกระดาษจนเป็ นแผ่นสี่เหลี่ยมเล็กๆ เขาดึงเอาปากกาที่เสียบอยู่บนกระเป๋ าเสื ้อมาเขียนอะไรสักอย่างยุกยิกๆอยู่บนนั ้น ไม่นานนักกระดาษน้อยใบนั ้นก็ถูกส่งมาให้‘บัตรอยากบอกรัก ตั้งแต่เจอเธอวันนั้นใจของฉันก็เหมือนหมา พอเจอตัวจริงกลับไม่กล้า อยากบอกเธอจังว่าน่ารักจัง’‚แนะ ชอบก็ยิ ้ม กลั ้นทําพระแสงอะไร‛

น้องเนย…ไอ้...เด็กบ้าเอ้ย‚บัตรจีบ เดี๋ยวจะเอามาให้บ่อยๆ อย่าใจอ่อนไปหาใครก่อนนะจําเนียร‛‚พอได้แล้วเนย‛‚เธอน่ะ…”‚อะไรอีก‛‚ของรัก…ของข้า‛แล้วทําไมต้องทําเสียงแล้วก็หน้าเหมือนกอลลัมตอนพูดด้วย! โอ้ย ไม่เขินแล้วเนย♡♡♡‚เนย มึงไหวไหม‛‚ไหว‛‚มึงนอนพักก่อนไป เดี๋ยวแม่งวูบอีก‛‚กูบอกว่าไหวไง‛‚ไหวก็เหี ้ย มึงได้นอนบ้างไหมเนย‛เสียงบ่นของทิวดังขึ ้น เรียกให้คนอื่นๆในห้องหันหน้ามามองเป็ นตาเดียว เด็กหนุ่มตัวสูงที่สุดของห้องกําลังนอนฟุบอยู่กับโต๊ะ สีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีนักของเขาทําให้อีกหลายๆคนในห้องเริ่มที่จะไม่สบายใจไปด้วย นานมากแล้วที่เนยไม่ได้มีท่าทีแบบนี ้

‚กูรู้ว่ามึงรักพี่เขามาก แต่มึงจะมาโหมอ่านหนังสือ โหมเรียนหนักขนาดนี ้ไปทําไมวะเนย‛‚กูไม่ได้โหม‛‚มึงแหกตาดูหน่อยเถอะเนย! ทุกวันนี ้มึงจะตายห่าเพราะเรียนอยู่แล้ว‛‚กูไม่เป็ นไรหรอกน่า ของแค่นี ้ โดนตีนมาตั ้งเท่าไหร่จะให้กูมาตายกับหนังสือหนังหา อุบาทว์เสียชาติเกิดเนยวัดพลุหมด‛เนยบ่นเพื่อนตัวเองกลับ ก่อนที่จะยืดตัวกลับขึ ้นมานั่งตามเดิม เขาตบหน้าตัวเองสองสามทีแล้วเริ่มเปิ ดหนังสือกลับมาอ่านต่อ ทิวยืนมองดูเพื่อนตัวเองแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา เขาไม่รู้แล้วว่าจะพูดอย่างไรดีอีกฝ่ ายถึงจะยอมลดพฤติกรรมนี ้ เนยช่วงนี ้เปลี่ยนไปราวกับไม่ใช่คนเดิมที่เขาเคยรู้จัก เนยออกหาที่เรียนพิเศษ ทําการบ้านอ่านหนังสือทุกวันจนพวกเขาต่างก็พากันไม่สบายใจที่เห็นอีกฝ่ ายทําขนาดนี ้ทิวเองก็ยังจําได้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ ้นหน้าบ้านเนยวันนั ้นมันเกิดอะไรขึ ้นบ้าง‚กูรู้ว่ามึงรักพี่เขามาก แต่ถ้าพี่เขารู้ว่ามึงโหมขนาดนี ้พี่เขาจะไม่สบายใจเอานะเว้ย‛‚กูบอกว่ากูไม่ได้โหมอะไร กูไหว‛‚เฮ้อ เนยเอ้ย‛‚ลูกพี่! ได้แล้วๆ มาแล้ว!”

ทั ้งเนยและทิวหันไปมองตามเสียงเรียก เด็กผู้ชายวัยเดียวกันวิ่งเข้ามาข้างในห้องพร้อมเอกสารในมือ เขาวิ่งมาจนถึงโต๊ะของเนย ก่อนที่จะวางมันเอาไว้ตรงหน้า เนยหยิบมันขึ ้นมาอ่าน ทิวมองดูเพื่อนตัวเอง‚อะไรวะเนย‛‚ไม่มีอะไร‛‚เนย กูคือทิว‛‚ก็…มันไม่มีอะไร‛ สุดท้ายแล้ว ทิวก็ทนไม่ไหว ต้องแย่งเอาเอกสารพวกนั ้นไปดูเอง เขากวาดสายตาไล่อ่านดูคร่าวๆ‚นี่มึง…”‚มองหน้ากูแบบนั ้นทําไม‛‚มึงจะสอบทุนเลยเหรอเนย‛‚อือ‛ทิวอ้าปากค้าง มองหน้าเพื่อนตัวเองสลับกับเอกสารในมือ เขาทั ้งอึ ้ง ทั ้งทึ่งในสิ่งที่เพื่อนรักของตัวเองกําลังจะทํา ตัวอักษรสีดําบนกระดาษยังคงพิสูจน์ให้เขารู้ว่าไม่ได้ฝันไป วันนี ้มาถึงแล้ว วันที่เนยวัดพลุเปลี่ยนแปลงตัวเองขั ้นสุดเพื่อใครสักคน ทิวไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันนี ้ วันที่เนยมันยอมทําเพื่อใครสักคนนอกจากแม่ของตัวเอง เขาพอจะรู้ว่าการสอบอะไรแบบนี ้มันยาก ยากมากๆ แม้แต่เด็กเก่งๆของโรงเรียนยังไม่กล้าที่จะลองสอบกันเลยด้วยซํ ้า‚เนย มันยากมากๆเลยนะไอ้สัส มึงเอาจริงดิ‛‚อือ‛

‚มันไม่ได้สอบแค่โรงเรียนเรานะเว้ย มันสอบทั ้งประเทศ เผื่อมึงได้ยินไม่ชัด ทั ้งประเทศ‛‚เออ กูรู้ มึงไม่ต้องมาห้ามกูหรอกทิว‛‚เฮ้อ กูไม่ได้คิดจะห้ามมึงหรอกเนย มึงจะสอบกูก็ไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว กูแค่อยากถามมึงให้แน่ใจ‛“…”‚กับคนนี ้ มึงจริงจังจริงๆใช่ไหม‛‚มึงเห็นกูเล่นๆเหรอทิว‛เนยเงยหน้าขึ ้นจากหนังสือแล้วหันหน้ามามองเขาทันที ทิวเห็นสีหน้าและแววตาที่แน่วแน่ของเพื่อนตัวเองแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ เขามองดูเพื่อนสลับกับเอกสารในมือไปมาอยู่อย่างนั ้น จนสุดท้ายก็ปลงตก วางเอกสารคืนต่อหน้าเจ้าของ‚เฮ้อ เนยเอ้ย มึงนี่นะ จะไปหาพี่เขาให้ได้ว่างั ้น‛‚กูอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพี่ทิ‛‚กูจะอ้วก‛‚อ้วกไปเลย‛‚มึงหลงเขามากไปป่ ะวะ‛‚เออ กูรู้‛‚แล้วมึงยัง…”‚กูเผลอรักเขาไปขนาดนี ้แล้ว ห้ามกูไม่ทันแล้วไอ้สัส‛ทิวได้แต่ส่ายหน้าไปมา เนยยํ ้ามาขนาดนี ้แล้ว คงเป็ นการยืนยันได้ในระดับหนึ่งว่าอีกฝ่ ายคิดกับใครคนนั ้นขนาดนั ้น เกินขั ้นกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก

แต่ก็ไม่ได้แปลกใจ เนยเป็ นคนที่ถ้ารักอะไรก็จะพร้อมทุ่มเทให้ได้อยู่แล้ว เขาจึงทําได้เพียงตบไหล่ให้กําลังใจอีกฝ่ ายเท่านั ้น‚แต่มึงจะสอบได้ตอนมอหกไม่ใช่หรือไง‛‚เตรียมไว้ไอ้สัส พอเขาจบเขาก็ไป กูรู้ว่าเขาไปไหนจะได้ไปตาม เจอกันอีกทีจะได้โบ๊ะบ๊ะ‛‚สู้เว้ยมึง‛‚ขอบใจ‛‚เฮ้ย!พวกมึง!”‚ว่า มีอะไร‛‚ลูกพี่มึงต้องการข้อสอบไอ้เหี ้ยนี่ ไปหามา! ใครเอามาได้เยอะ กูมีรางวัลให้!”‚จัดให้เลยลูกพี่!”ถา้มึงจะมาขนาดนีแ้ลว้กูคงท าอะไรไม่ไดน้อกจากช่วยมึงแหละไอ้เนยไททานิคก็ไททานิค โรมิโอกบัจูเลียตมนัธรรมดาไป ต านานเนยวัดพลุตามเมียไปนอกนีเ่ด็ด กูจะเล่าใหลู้กหลานฟังเจ็ดชวั่โคตรเลยไอเ้นย

ตีครั้งที่ 29พรหมลิขิตบันดาลทุกอย่าง‚ทิไม่เลิกกับน้องได้ไหมครับแม่‛[ทิ]‚นะครับ‛[แม่พูดยังไงเราก็จะไม่ฟังแม่เลยใช่ไหม]“…”[เอาเถอะทิ โตแล้ว ตัดสินใจเอง]ผมถอนหายใจออกมาหลังจากที่แม่ทิ ้งท้ายไว้แค่นั ้น แม่เดินออกจากเฟรมไปแล้ว เหลือเพียงแค่พื ้นหลังเป็ นบรรยากาศภายในบ้านโล่งๆ วันนี ้ผมตัดสินใจที่จะวิดีโอคอลคุยกับที่บ้านเรื่องน้องเนย ผมพยายามอธิบายให้แม่เข้าใจว่าน้องเขาอุตส่าห์เปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างไรบ้าง น้องเนยตั ้งใจเรียนมากขึ ้นแค่ไหน เขาวางแผนในอนาคตไว้ดีมากมายแค่ไหน ผมรู้ว่าแม่ยอมอ่อนลงบ้างแล้ว เพียงแต่ก็ไม่ได้ยอมรับในตัวน้องเนยเต็มที่นัก ผมเข้าใจ ขอแค่แม่ไม่ได้ห้ามหรือหยุดพวกเรา แค่นี ้ก็ถือว่าดีแล้วผมไม่รู้ว่าเรื่องนี ้จะทําให้ความสัมพันธ์ของผมกับที่บ้านจะเปลี่ยนไปหรือเปล่า[ทิ]

‚ครับ‛ ผมยืดตัวขึ ้นเล็กน้อยเมื่อคราวนี ้คนที่กลับเข้ามาในเฟรมเป็ นพ่อของตัวเอง ผมประหม่าอยู่เหมือนกันที่เห็นว่าพ่อตัวเองเป็ นฝ่ ายมาคุย เราสองคนไม่ได้คุยเรื่องส่วนตัวที่มันจริงจังขนาดนี ้มานานมากๆแล้ว พอโตขึ ้นผมก็ไม่ค่อยได้เล่าเรื่องราวส่วนตัวอะไรให้แม่ฟังนัก กับพ่อยิ่งแล้วใหญ่ เพราะเขาทํางานตลอด ยุ่งตลอด นานๆทีถึงจะได้ว่างกลับมาที่ไทย[พ่อไม่อยากจะห้ามเราหรอก พ่อรู้ว่าเราโตมากพอที่จะคิดเองได้แล้ว]‚ครับ…”[ถ้าเราว่าดี…พ่อกับแม่ก็ไม่ว่าอะไร]‚จริงเหรอครับ‛ ผมใจเต้นขึ ้นมานิดหน่อยเมื่อได้ยินสิ่งที่พ่อพูดออกมา แบบนี ้ แปลว่าพ่อยอมรับแล้วใช่ไหมนะ เขาโอเคแล้วใช่ไหม[เรื่องแม่ ไม่ต้องห่วงเขาหรอก เขาก็ดุไปเพราะห่วงเราทั ้งนั ้น อีกแปบๆก็กลับมาอารมณ์ดีเหมือนเดิมนั่นแหละ]‚ครับ‛[ไม่ได้คุยกันนานเลยนะลูก…โตขึ ้นเยอะแล้วนะ] พ่อพูดออกมาพร้อมรอยยิ ้มบาง เสียงหัวเราะเบาๆของพ่อทําให้ผมรู้สึกผ่อนคลายขึ ้นมา นานมากจริงๆอย่างที่พ่อว่า ผมจึงยิ ้มตอบกลับไป‚พ่อก็…สบายดีใช่ไหมครับ กลับบ้านมารอบนี ้ทิไม่ได้ไปอยู่ด้วยเลย‛[ไม่เป็ นไร พ่อกลับมาแปบเดียว เดี๋ยวอีกสองสามวันก็ไปต่อแล้ว] ผมเม้มปาก พยักหน้าเล็กน้อย[ไม่อยู่บ้านแปบเดียว ลูกชายพ่อมีความรักแล้วเหรอ] พ่อพูดติดขําๆ ผมเองก็ไม่รู้จะตอบอะไรเลยได้แต่นั่งฟังอีกคนไปเรื่อยๆ ได้ฟังเสียงพ่อนานขึ ้นอีกนิดก็ยังดี

[พ่อไม่ได้มีเวลาว่างมาดูแลเรา ปล่อยให้แม่ดูแลมาคนเดียว]‚ไม่เป็ นไรครับ ทิเข้าใจ‛[พ่อคิดถึงทินะลูก]‚ครับ เหมือนกัน‛ ผมได้ยินพ่อบอกคิดถึงแบบนั ้นก็รู้สึกอุ่นวาบในใจขึ ้นมา มันเหมือนกับว่าความสัมพันธ์ภายในครอบครัวของเรามันค่อยๆกลับเข้ามาชิดกันเหมือนเดิมทีละนิดๆ[ทิไม่ต้องคิดมาก เราจะทําอะไรเราก็ทําเถอะ พ่อกับแม่ก็อายุมากแล้ว จะไปบ่นจะไปอะไรกับลูกเอาตอนนี ้มันก็คงจะไม่ใช่ ทิโตแล้ว ทิควรรู้ว่าอะไรถูกผิด ควรรู้ด้วยตัวเองบ้าง ไม่ใช่พ่อแม่สอนอย่างเดียว เข้าใจไหม]‚ครับ‛[ส่วนเรื่องเด็กคนนั ้น ถ้าเขาดีจริงอย่างที่ทิว่า อีกไม่นานก็คงได้เห็นดีกัน แต่ถ้าไม่ พ่อก็หวังว่าคนต่อไปทิจะเรียนรู้มากกว่านี ้นะ]‚ครับ ขอบคุณมากๆนะพ่อที่เข้าใจ ทิว่าน้องเขาก็พยายามอยู่‛[ชอบเขามากล่ะสิเรา] พ่อมองกลับมายิ ้มๆ ผมรู้สึกเหมือนกลับไปเป็ นเด็กอีกครั ้งเลยพอโดนพ่อมองแบบนี ้ เมื่อก่อนเวลาที่พ่อรู้ทันก็มักจะโดนมองด้วยสีหน้าแบบนี ้อยู่บ่อยๆ ผมโล่งใจค่อนข้างมากที่วันนี ้ดูเหมือนเรื่องราวทุกอย่างจะค่อยๆคลี่คลายไปได้ แม่ผมอาจจะยังมึนตึงอยู่บ้าง แต่ขอแค่พวกเขาเปิ ดโอกาสให้น้องเนย แค่นี ้ผมก็รู้สึกดีใจแทนน้องมากๆแล้ว[น้องเขายังเด็ก ถ้าน้องทําอะไรไม่ดีทิก็เตือนน้องไปเลย เข้าใจไหม สอนเขาไปด้วย]‚รู้แล้วครับ จริงๆน้องก็ไม่ได้แย่อะไรขนาดนั ้นครับพ่อ‛

[ทิ ลูก…/ตัวเองกําลังจะต่อโท แต่แฟนยังเป็ นเด็กเต้นหน้านาคอยู่เลย] เสียงแม่ลอดเข้ามาในสายทําให้ผมหุบยิ ้มลงไป พอพ่อเห็นผมทําหน้าเจื่อนเขาก็เลยส่งยิ ้มมาให้อีกที เฮ้อ กับแม่นี่ยังคงต้องใช้เวลาสินะ[เดี๋ยวทางนี ้พ่อจะช่วยจัดการเอง]‚ครับ ขอบคุณที่เข้าใจทินะครับพ่อ‛สรุปแล้ววันนี ้ผมก็สามารถที่จะเคลียร์ปัญหาไปได้อีกเรื่อง ผมรู้สึกโล่งไปหมดจนอยากจะโทรไปหาน้องเนย อยากบอกเขากับตัวเลยว่าตอนนี ้พ่อกับแม่โอเคแล้ว เผื่อน้องเขาจะได้เลิกเครียดแล้วก็สบายใจเหมือนกัน ผมหันไปมองดูเวลา ตอนนี ้ยังไม่เย็นมาก หรือจะออกไปคุยเรื่องนี ้ที่บ้านน้องเนยเลยดีไหมนะ พูดคุยกับแม่น้องเนยด้วย ป้าติ๋มจะได้สบายใจ เพราะตั ้งแต่วันที่คุยกันวันนั ้น ผมเองก็ยังไม่ได้ไปคุยกับป้ าติ๋มอีกเลย ผมไม่รู้ว่าเหตุการณ์วันนั ้นจะทําให้ป้ าติ๋มรู้สึกไม่สบายใจหรือไม่พอใจในตัวพ่อกับแม่ผมหรือเปล่า คิดได้ดังนั ้น ผมเลยลงมาจากห้อง ไปจัดการซื ้อข้าวของเตรียมไปขอโทษป้ าติ๋มแทนพ่อแม่ตัวเอง จะได้เข้าไปพูดคุยกับคนบ้านนู้นไปในตัว ผมใช้เวลาเดินทางโดยรถแท็กซี่ ไม่นานก็มาถึงบ้านของสองแม่ลูก ผมยืนรออยู่หน้าบ้าน แต่ยังไม่ทันที่จะได้กดออด จู่ๆผมก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายดังมาจากด้านใน ไหนจะมีเสียงของแตกอีก ผมเบิกตากว้างเมื่อได้ยินเสียงดาทอ นึกกลัวไปหมดว่าข้างในจะเกิดอะไรไม่ดีขึ ้นหรือเปล่า แต่ยังไม่ทันที่จะได้ทําอะไรมากกว่านั ้น จู่ๆประตูหน้าบ้านก็เปิ ดออก เผยให้เห็นร่างของชายอายุราวๆสี่สิบเกือบหน้าสิบยืนอยู่ตรงหน้า เขายืนโงนเงนไปมา ดวงตาลอยๆ ไม่ได้โฟกัสอะไรทั ้งสิ ้น กลิ่นแปลกๆลอยโชยมาจากตัวอีกคน ผมค่อยๆถอยหลังออกห่าง แต่เหมือนคราวนี ้

เขาจะหันมาสนใจผมแล้ว อีกฝ่ ายเลยเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่พูดอะไร ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่ามือข้างหนึ่งของเขาถือมีดเอาไว้ใครเนี่ย ลุงคนนี ้เป็ นใคร!‚ละ..ลุง! เดี๋ยว!” ผมตกใจสุดขีดจนทําของที่ถือมาด้วยหล่นไปอยู่กับพื ้นเมื่อลุงแกพุ่งเข้ามาหาพร้อมมีดในมือ ผมถอยหลังหลบหนีใบมีดนั ้น กลัวไปหมด ลุงตอนนี ้น่ากลัวมากๆ ตั ้งแต่เกิดมาผมไม่เคยเจอใครที่น่ากลัวขนาดนี ้มาก่อนเลย‚พี่ทิ! ไอ้เหี ้ยเอ้ย!”‚เนย!”ผมรีบร้องตะโกนบอกคนด้านในบ้านทันที น้องเนยรีบวิ่งตามออกมา พร้อมกันกับป้ าติ๋มแล้วก็เพื่อนของน้องเขา ทุกคนมีท่าทีตกใจอย่างเห็นได้ชัด เสียงจากตรงนี ้ดังขึ ้นเรื่อยๆ จนเรียกให้ชาวบ้านที่อยู่ละแวกนั ้นต่างก็พากันวิ่งออกมาดู ผมยังคงหลบลุงคนนั ้นไปเรื่อยๆ แต่โชคร้ายที่ลุงดันไวกว่า ผมไม่รู้ว่าลุงเขาเมาเหล้าอย่างเดียวหรือจะมีอย่างอื่นด้วย เขาคว้าหมับเข้าที่คอเสื ้อผมก่อนจะดึงเข้าไปใกล้ ผมกลัวมาก กลัวมากๆ ยิ่งได้จ้องหน้าลุงตอนนี ้ผมก็ยิ่งกลัวไปหมด มีดที่ลุงถืออยู่จ่ออยู่ที่ท้อง ผมสั่นไปทั ้งตัว ไม่รู้ว่าลุงแกจะแทงไหม สายตาลุงตอนนี ้ผมไม่กล้าจ้องเลย‚ไอ้สัส มึงปล่อยเขา!”‚เนย!ไอ้เหี ้ยมึงอย่าเพิ่ง!”‚มันจะแทงพี่ทิแล้วไอ้สัส!”ผมปรายตามองดูน้องเนย เขาทําท่าจะพุ่งเข้ามาหา เพื่อนของเขาช่วยรั ้งเอาไว้ ซึ่งผมก็คิดว่าแบบนี ้อาจจะดีกว่าการที่น้องเนยพุ่งเข้ามาเลย เพราะ

ไม่อย่างนั ้นลุงคงสติแตกกว่านี ้แล้วแทงผมแน่ๆ ผมไม่รู้ว่าลุงคนนี ้เป็ นใคร ทําไมถึงออกมาจากบ้านน้องเนย แถมยังจะมาแทงกันอีก ผมไม่เคยทําอะไรให้เลยด้วยซํ ้า‚ลุง..ลุงครับ ใจเย็นก่อน…จะ…ใจเย็นก่อนนะครับ‛ผมพยายามพูดกับเขา ผมเดาแล้วล่ะว่าลุงคนนี ้ต้องไม่ปกติแน่นอน ไมร่ ู้ว่าจะเป็นเพราะฤทธิ์เหล้า ยา หรือจะอย่างอื่นก็เถอะ นาทีนีค้ือผมต้องทําใจดีสู้เสือสุดๆ มีดยังจ่ออยู่ที่ท้องอยู่เลย กลัวไปหมดจนแทบจะขาอ่อนล้มลงไป เกิดมายังไม่เคยเจออะไรที่มันหนักหนาแล้วก็เสี่ยงตายขนาดนี ้มาก่อน รอบข้างตอนนี ้เต็มไปด้วยชาวบ้าน แก๊งของน้องเนย สักพักก็เริ่มมีตํารวจตามมา ทุกคนมองมาที่ผมกับลุงคนนี ้เป็ นตาเดียว‚ไอ้ชัย มึงอย่าทําอะไรเขา เขาไม่เกี่ยว‛ เสียงป้ าติ๋มตะโกนแทรกเข้ามา แต่ดูท่าทางลุงคนนี ้จะไม่ฟังไม่ได้ยินอะไรแล้ว‚ละ..ลุง ลุงครับ‛ลุงแกไม่พูดอะไร ดวงตาที่เลื่อนลอยค่อยๆกลับมาจ้องหน้าผม ตอนนั ้นเองที่แรงที่จับเสื ้อค่อยๆคลายออก ผมหายใจโล่งขึ ้นมานิดหน่อย ลุงแกคงกําลังสงบลงสินะ ผมยืนนิ่งๆ เพราะเห็นว่าลุงแกค่อยๆผละออก‚เฮ้ย!จับมัน!”‚เดี๋ยว! เดี๋ยว!”แต่ยังไม่ทันที่ลุงจะได้ลดมีดลง จู่ๆก็มีชาวบ้านตะโกนขึ ้นมา ก่อนที่พวกเขาจะวิ่งกรูกันเข้ามาช่วยจับ นาทีนั ้นลุงแกเลยกลับมาคลุ้มคลั่งอีกรอบ คราวนี ้ผมนี่แหละที่ตกเป็ นเหยื่อ ลุงแกว่งมีดทันทีด้วยความตกใจ ผมหนีไม่

ทัน จึงได้รับแผลตรงช่วงแขนมา ชาวบ้านผู้ชายรีบวิ่งเข้ามาจับตัวไว้แล้วกดลงกับพื ้นทันที‚พี่ทิ!‛ เสียงน้องเนยดังขึ ้น ไม่กี่วินาทีต่อมาเขาก็มาหยุดยืนอยู่ข้างผม สีหน้าน้องเนยดูตกใจ กลัว แล้วก็เป็ นห่วงจนผมเห็นมันทั ้งหมด ผมกําแขนตัวเองเอาไว้ ไม่รู้ว่ามันจะลงมาลึกไหม ผมตกใจจนพูดอะไรไม่ออก เสียงลุงยังคงตะโกนออกมาเรื่อยๆ ตอนนี ้ทั ้งชาวบ้านทั ้งตํารวจต่างก็พากันช่วยจับ‚พี่ พี่ เนยอยู่นี่ พี่ทิเนยอยู่นี่‛‚เนย…”‚เนยอยู่นี่‛น้องเนยรีบดึงผมเข้าไปกอด เขาลูบหลังผมไปมาเหมือนจะปลอบประโลมกัน เอาจริงๆผมก็ยังช็อกไม่หายจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะต้องมาเจอกับตัวเอง ทั ้งตกใจ ทั ้งกลัว โชคดีขนาดไหนที่ผมอยู่ใกล้มีดขนาดนั ้นแต่ได้แผลแค่นี ้ ถือว่าดีมากแล้วที่ไม่โดนแทงเข้า น้องเนยสั่นไปหมดทั ้งตัวจนผมรู้สึกได้ ต้องจับแขนเขาคืนแล้วลูบไปมา น้องเองก็คงกลัวไม่ต่างกัน‚เนย พี่ไม่เป็ นไร‛‚น้องทิ! เป็ นอะไรมากไหมลูก‛‚ผมไม่เป็ นไรครับป้ าติ๋ม‛‚แม่ พาพี่ทิไปโรงพยาบาล เร็วๆเลยแม่‛ป้ าติ๋มรีบเดินเข้ามาดูอาการผม ก้มลงดูแขนตัวเองตอนนี ้ก็ตกใจเพราะเลือดมันเต็มแขนเสื ้อไปหมด มันเริ่มชาๆขึ ้นมาแล้วด้วย หลังจากนั ้นผมก็ถูกสองแม่ลูกพาตัวส่งโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ที่สุด จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ ้น ผล

ก็คือผมได้รับบาดแผลจากการโดนมีด โชคดีที่มันไม่ลึกมากเท่าไหร่ แต่ยาวอยู่เหมือนกัน ผมนั่งนิ่งๆให้หมอทําแผลจนเสร็จก่อนจะออกมาด้านนอก น้องเนยเห็นผมออกมาเขาก็รีบเดินเข้ามาหาทันที‚เป็ นยังไงบ้าง เจ็บไหม แผลใหญ่ไหม‛‚ใจเย็นๆเนย ไม่มีอะไรร้ายแรง แผลนิดเดียว‛‚ไอ้เหี ้ยนั่น แม่ง แม่ง‛‚เนย ใจเย็นก่อน‛‚คนอย่างมัน ทําไมคนอย่างมันต้องอยู่บนโลกนี ้ด้วยวะ สัสเอ้ย!” น้องเนยในตอนนี ้ดูท่าทางโกรธจัดจนผมเองก็ยังแอบกลัวที่จะเข้าใกล้ เขาถอนหายใจแรงๆก่อนจะเดินหลบไปยืนสงบสติอารมณ์คนเดียว พอผมจะเดินเข้าไปหาป้ าติ๋มแกก็เดินมาจับแขนเอาไว้เสียก่อน‚ปล่อยเนยมันไปก่อนน้องทิ ตอนนี ้มันกําลังโมโห‛‚แต่…”‚เชื่อป้ า เดี๋ยวเนยมันก็เย็นลง‛ผมฟังคําพูดของป้ าติ๋ม ก่อนจะหันกลับไปมองดูเด็กผู้ชายคนนั ้นอีกครั ้ง น้องเนยกําลังจัดการกับความรู้สึกของตัวเองอยู่ ผมรู้ว่าน้องเป็ นคนใจร้อน เขาคงใช้วิธีนี ้ในการสงบสติอารมณ์ของตัวเองสินะ ป้ าติ๋มจับแขนผมแล้วพามานั่งกับเก้าอี ้พลาสติกที่อยู่ไม่ไกลจากที่เดิม‚ป้ าติ๋มครับ พอจะเล่าให้ฟังได้ไหมว่าผู้ชายคนนั ้นคือใคร‛ ผมตัดสินใจที่จะเอ่ยปากถามออกไป‚เขาชื่อชัย เป็ นสามีป้าเอง‛ พอได้ยินแบบนั ้นผมก็เบิกตากว้าง อย่าบอกนะว่าคนนั ้นคือพ่อของน้องเนย

‚เขาไม่ใช่พ่อของเนยหรอก ผัวใหม่ป้ าเอง พ่อเนยตายไปนานแล้ว‛ ดูเหมือนป้ าติ๋มจะรู้ว่าผมกําลังคิดอะไร ป้ าติ๋มถึงได้อธิบายออกมา ผมได้ยินแบบนั ้นก็เลยยื่นมือไปจับมือป้ าติ๋มเอาไว้ เรื่องแบบนี ้คงไม่มีใครยากให้มันเกิดขึ ้นหรอก‚เนยไม่ชอบไอ้ชัยมาตั ้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ป้ าเองก็เลิกกับมันไปนานแล้วเหมือนกัน มันมาที่บ้านหลายที มาปล้นบ้างล่ะ มาขู่เอาเงินเอาทองบ้างล่ะ วันนี ้ป้ าเองก็ตกใจ มันเมายาแล้วมันก็เข้ามาในบ้าน ดีที่เนยมันอยู่ ไม่อย่างนั ้นป้ าก็คงแย่เหมือนกัน‛ผมนั่งฟังสิ่งที่ป้ าติ๋มพูด สรุปก็คือลุงคนนั ้นเข้าไปในบ้านของเนยก่อนสินะ ตอนที่ผมไปถึงก็คือเขาโดนไล่ออกมาแล้วใช่ไหม ผมดวงซวยจริงๆ ถ้าช้ากว่านั ้นอีกสักนิดก็คงไม่ต้องเจอเหตุการณ์นี ้เข้า‚เจ็บมากไหมลูก‛‚ไม่ครับ แผลนิดเดียว‛‚เนยมันจะตายเอาเสียให้ได้เลยรู้ไหม‛ ป้ าติ๋มว่าออกมายิ ้ม ผมพยักหน้าเล็กน้อย น้องเนยเองก็คงจะตกใจไม่น้อยไปกว่าผม‚มันเอาแต่ปกป้ องคนอื่น ปกป้ องแม่ ปกป้ องเพื่อน แต่ไม่มีใครคอยปกป้ องมัน‛“…”‚ทิ แม่ฝากน้องไว้กับทิได้ไหมลูก‛ ป้ าติ๋มจับมือผมกลับ มองหน้าผมพร้อมเอ่ยขอร้องมาแบบนั ้น ผมจึงบีบมืออีกฝ่ ายเบาๆเพื่อแสดงความมั่นใจ‚ครับ ขอบคุณที่ไว้ใจผมนะครับป้ าติ๋ม‛

เด็กคนนั ้น ผมรับรองว่าจะไม่ทําให้เขาต้องเจ็บปวด จะไม่ทําให้เขาเสียใจเลยที่พยายามให้ผมมากมายขนาดนี ้ต่อให้จะทําอะไรไม่ได้มาก…แต่พี่จะอยู่ข้างๆเราไปแบบนี ้ก็แล้วกันนะเนย♡♡♡‚เนย‛“…”ผมเรียกชื่อของใครบางคน ก่อนที่จะค่อยๆเปิ ดประตูห้องเข้าไปช้าๆ ตอนนี ้ผมกลับมาจากโรงพยาบาลแล้ว ตั ้งแต่กลับมา น้องเนยก็เอาแต่เงียบ ไม่พูดไม่จากับใคร พอมาถึงที่บ้านเขาก็ลงจากรถแล้วขึ ้นมาหลบตัวอยู่ในห้องของตัวเองแบบนี ้ ตอนแรกผมก็ว่าจะกลับหอเลย แต่เป็ นห่วงน้องเนยมากกว่า เลยตัดสินใจเดินขึ ้นมาดู ผมค่อยๆปิ ดประตูแล้วเดินเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่ตรงปลายเตียง เขายังคงนั่งก้มหน้าจ้องมองดูมือตัวเองแบบนั ้น ผมย่อตัวลงนั่งตรงหน้าเขา ค่อยๆเลื่อนมือไปจับมือสั่นๆของน้องเนยเอาไว้‚เนย มองพี่‛“…”พอผมพูดไปแบบนั ้น ใบหน้าของเนยก็ค่อยๆเงยขึ ้นตามที่บอก‚เราแม่ง…โคตรตันเลยเธอ‛“…”‚ถ้าเราไป แม่เราก็อยู่ไม่ได้‛

‚ไปไหน‛ น้องเนยไม้ได้ตอบผม เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนที่ดึงมือออก‚เนย ไปไหน‛‚เราทิ ้งแม่ไปไม่ได้ แต่เราก็ปล่อยเธอไปไม่ได้‛‚จริงๆ…วันนี ้พี่มีข่าวดีจะมาบอก‛ ผมตัดสินใจที่จะหยิบเอาเรื่องดีๆที่เพิ่งจะเจอมาขึ ้นมาเล่าให้น้องเนยฟัง เผื่อเขาจะได้รู้สึกดีขึ ้นมาบ้าง‚พ่อกับแม่พี่…เขายอมเราแล้วนะ รู้ไหม เก่งมากๆเลย เห็นไหม พี่บอกแล้วว่าเราทําได้‛ ผมเอ่ยชมน้องเนย ก่อนจะดึงมือเขามาจับไว้อีกครั ้ง น้องเนยก้มลงมามอง เขาค่อยๆเลื่อนสายตาไปยังแผลของผม พยายามที่จะเบี่ยงตัวหลบ แต่มันก็ไม่รอดพ้นสายตาของน้องเนยอยู่ดี‚พี่ทิ‛‚ว่ายังไง‛‚เราดีพอยังวะ‛ น้องเนยเอ่ยถามผมออกมาด้วยนํ ้าเสียงเหนื่อยอ่อน จนผมอดไม่ได้ที่จะต้องขยับขึ ้นไปกอดเขาเอาไว้แน่นๆ ผมลูบหลังเขาไปมา หวังว่าจะให้เรื่องร้ายออกจากตัวน้องเนยไปสักที‚ดีแล้ว ดีมากๆแล้ว‛“…”‚ตัวแค่นี ้เจอเรื่องขนาดนี ้ เราเก่งมากๆแล้วเนย‛น้องเนยค่อยๆสวมกอดผมกลับ น้องเพิ่มแรงกอดรัดขึ ้นเรื่อยๆ ถึงแม้จะเริ่มรู้สึกอึดอัดขึ ้นมา แต่ผมก็ยอมให้น้องเนยกอดอยู่อย่างนั ้น ยังไม่ทันไร ประตูห้องของน้องเนยก็เปิ ดออก เผยให้เห็นแม่ของเขายืนอยู่ ผมอายขึ ้นมาเล็กน้อยที่ต้องให้ป้ าติ๋มมาเห็นผมกับน้องเนยอยู่ในท่าทางนี ้

‚เนย ไอ้ชัยมันถูกจับแล้วนะลูก‛“…”‚แม่ปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องห่วงแม่หรอก‛‚แม่‛‚แกอยากทําอะไร แกทําอย่างที่แกอยากทําเถอะ‛“…”‚ชาวบ้านชาวช่องเขาคอยจะช่วยแม่อีกเยอะน่า ขาดไอ้บ้าพลังอย่างแกไปคนเดียวแม่ไม่เหงาหรอก‛พอป้ าติ๋มพูดจบ ป้ าก็แค่ส่งยิ ้มบางๆให้ทั ้งผมกับน้องเนย ก่อนที่ป้ าติ๋มจะค่อยๆกลับออกไป เหลือแค่ผมกับเขาสองคนเหมือนเดิม ถึงแม้ป้ าติ๋มจะไปแล้วแต่เรื่องที่ว่าจะไปไม่ไปอะไรนั่นยังคงติดอยู่ในความคิดของผม ผมจึงค่อยๆผละออก แล้วมองหน้าน้องเนยทันที‚เนย เรากําลังคิดจะทําอะไร‛ พอผมจ้องเข้ามากๆ น้องเนยก็ถอนหายใจออกมา เขาดึงเอามือข้างหนึ่งไปจับไว้ สายตาคู่นั ้นเลือกที่จะหลบหน้าผมแล้วมองไปที่มือข้างนั ้นแทน‚ขอโทษพี่ทิ…เนยทิ ้งแม่ไม่ได้‛‚พี่เข้าใจ เรารักแม่มากนี่‛‚ให้ตายสิวะ...อุตส่าห์คิดเอาไว้แล้วแท้ๆ‛‚คิดอะไร‛‚เราว่าเราจะหนีตามเธออ่ะ‛‚หนีตาม?‛ ผมเลิกคิ ้วขึ ้นเมื่อได้ยินคําคํานี ้หลุดออกมาจากปากของน้องเนย เขายอมเลื่อนสายตากลับมาอีกครั ้ง น้องเนยมองหน้าผมอยู่นาน

เกือบนาทีโดยไม่พูดอะไร แต่แล้วรอยยิ ้มบางก็ค่อยๆจุดขึ ้นมาบนใบหน้าของอีกคน‚อย่าลืมเรานะพี่ทิ‛‚พูดอะไรเนี่ย‛‚จูบได้ไหม‛ผมตกใจเมื่อจู่ๆน้องเนยก็เอ่ยขอออกมาตรงๆแบบนั ้น ผมเม้มปากตัวเองทันที ไม่รู้สิ ยังแอบรู้สึกเขินๆอยู่เลย ตั ้งแต่ครั ้งนั ้น ยอมรับเลยว่าพอนึกถึงแล้วก็ยังเขินไม่หาย น้องเนยจ้องหน้าผมนานจนเริ่มรู้สึกได้ว่าหน้ามันร้อนขึ ้นเรื่อยๆ ยิ่งพอเห็นผมทําตัวไม่ถูกก็เหมือนน้องเนยจะอารมณ์ดีขึ ้นมาบ้าง‚ค..ครั ้งเดียว‛‚อะไรนะ‛‚ให้…ครั ้งเดียว‛‚ใจร้ายว่ะ‛‚จะเอาไม่เอา‛‚เอาดิ‛‚อื ้อ‛ผมตัวเกร็งทันทีเมื่อจู่ๆอีกฝ่ ายก็ดึงเข้าไปหาแล้วประทับริมฝี ปากลงมาหนักๆ หลับตาปี๋ เมื่อน้องเนยปรับเอียงใบหน้าให้มันเข้าใกล้กันได้มากขึ ้น ลมหายใจร้อนๆของเราสองคนปะทะกันอยู่อย่างนั ้น มือของผมที่กําเสื ้ออีกฝ่ ายแน่นค่อยๆคลายออก ยอมปล่อยให้คนอายุน้อยกว่าเป็ นคนควบคุมทุกอย่าง วันนี ้จะปล่อยน้องทําตามใจสักวัน เห็นว่าเขาทําตัวดีเลยต้องให้รางวัลน้องสักหน่อย แต่ดูท่าทางจูบครั ้งนี ้เขาจะเอากําไรไปค่อนข้างเยอะ แม้ว่าผมจะบอก

น้องไปว่าแค่ครั ้งเดียวแต่น้องเนยก็กลับใช้ครั ้งเดียวได้คุ้มค่ามากๆ เขาทั ้งบดเบียด ทั ้งดูดดึงจนริมฝี ปากของผมเริ่มเจ็บเริ่มชา ตอนแรกก็ออกแรงตีเบาๆให้น้องเนยปล่อย แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจอะไรแล้ว‚อื ้อ!”จู่ๆผมก็ถูกยกตัวขึ ้นมานั่งบนตัวของน้องเนย เขาทําอย่างนั ้นโดยที่ไม่ผละออกจากผมเลย ผมตกใจจนเผลอปล่อยปาก เป็ นอีกครั ้งที่น้องเนยทําให้รู้สึกอยากจะเอาหน้ามุดดินไปซะ เขาใช้มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ ้นมาจับท้ายทอย ล็อกเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้ เรียวลิ ้นจู่โจมจนผมเริ่มที่จะเบลอ มีบ้างบางจังหวะที่เผลอเลียนแบบกลับ เรียกเสียงหัวเราะแผ่วเบาจากคนอายุน้อยกว่าได้เป็ นอย่างดีเราสองคนจูบกันเนิ่นนาน จนในที่สุดน้องเนยก็ค่อยๆผละออก เขายังคงจ้องตาผมในระยะประชิด ลมหายใจร้อนๆของน้องเนยเป่ ารดบนหน้าผม จนเหมือนโดนเอาเตารีดทาบเอาไว้ ผมปากสั่นเล็กน้อย น้องเนยแลบลิ ้นเลียริมฝี ปากตัวเองเพื่อเก็บหยาดใสที่ติดอยู่ เขาขยับเข้ามาใกล้ก่อนที่จะกัดริมฝี ปากล่างเบาๆอีกที‚นะ…เนย‛‚อย่าทําหน้างี ้ดิ‛‚พอได้แล้ว…”‚เซ็กซี่จังวะยัยพี่‛‚พอเลย!”‚อ่ะ…”

ผมดันตัวน้องออกแล้วจะขยับลง แต่แล้วจู่ๆก็ได้ยินเสียงแปลกๆหลุดมาจากปากของน้องเนย ผมหันหน้ากลับไปมองทันที เขาทําหน้าตาตื่น ดวงตาคมเบิกกว้าง‚อ..อะไร‛‚ยัยพี่…แย่แล้ว‛‚อะไรแย่‛น้องเนยไม่ได้ตอบผมในทันที เขากลืนนํ ้าลายลงคอก่อนที่จะค่อยๆกดสายตาลง ผมจึงมองตาม ก่อนที่สายตาของเราทั ้งคู่จะมองไปยังจุดเดียวกัน ผมอ้าปากค้างเมื่อเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ ้นต..ตายแล้ว ตายแล้ว‚มันโด่เด่เพราะเธออ่ะยัยพี่ เอาลงไงล่ะทีนี ้‛\"!!\"\"เฮ้ย พี่ สมองสั่งให้หยุด แต่หัวใจสั่งให้โบ๊ะบ๊ะว่ะ\"

ตีครั้งที่ 30เป็นผู้วางหนทางปวงชน‚เฮ้ย พี่ สมองสั่งให้หยุด แต่หัวใจสั่งให้โบ๊ะบ๊ะว่ะ‛บะ…โบ๊ะบ๊ะอะไรของเขาล่ะ!ผมเหวออกมาทันที น้องเนยกระตุกยิ ้มแปลกๆจนทําให้อยากจะลุกหนีจากตรงนี ้ซะ แต่เจ้าตัวก็ไม่ยอมให้ผมอย่างนั ้นได้ง่ายๆ แขนทั ้งสองข้างรีบรวบเอวเอาไว้แล้วดึงให้เข้าไปใกล้ พยายามที่จะดิ ้นเพื่อที่จะได้หลุด แต่เหมือนยิ่งขยับตัวมันก็ยิ่งไปกระตุ้นน้องเนยเข้าผมจะร้องไห้แล้วนะ ป้าติ๋มอยู่ไหน มาช่วยผมก่อน‚เนย ปล่อยพี่เลย ไม่เล่น‛‚ใครบอกว่าเล่น‛‚เนย‛‚อย่าดิ ้นมากดิจําเนียร มันสะเทือนเลื่อนลั่นอ่ะเธอรู้ไหม‛ผมทําตัวไม่ถูกเมื่อน้องเนยพูดมาแบบนั ้น ไอ้ตอนแรกก็ดิ ้นหนีอยู่หรอก แต่พอรู้สึกได้ถึงสัมผัสที่แข็งขืนขึ ้นมาก็จําเป็ นที่จะต้องนิ่งไปเพราะกลัวว่ามันจะเกิดอะไรมากไปกว่านี ้ ให้ตาย ทําไมผมกับน้องเนยต้องมาอยู่ในสภาวะนี ้ด้วยนะ‚ยัยพี่ จูบอีกหน่อย‛

‚พอเลยเนย ปล่อยพี่ เดี๋ยวแม่เราขึ ้นมาเห็นแล้วมันจะเป็ นเรื่องนะ‛‚แม่ไม่ขึ ้นมาหรอก‛‚เนย อย่าดื ้อ‛‚จูบอีกที นะ‛‚พี่บอกว่าครั ้งเดียว‛‚นะ เดี๋ยวปล่อย จูบอีกทีแล้วจะไม่แกล้งเธอเลย‛น้องเนยพูดออกมาพร้อมสีหน้าอ้อนวอน เขากระพริบตาปริบๆ เห็นแล้วก็ชักนึกหมั่นไส้ขึ ้นมา เมื่อก่อนไม่เห็นจะเป็ นแบบนี ้เลย เอาแต่คอยจะทําให้พี่กลัว ตัดภาพมาตอนนี ้สิ ทําตัวเกาะแกะจนพี่แทบจะไม่ได้ทําอะไรอยู่แล้วเนย ผมนั่งนิ่งอยู่อย่างนั ้น น้องเนยก็พยายามอ้อนวอนที่จะขอจูบอีกครั ้งให้ได้ จนแล้วจนรอด อาการใจออ่นก็สําแดงฤทธิ์อีกครัง้พอน้องเนยเหน็ผมพยกัหน้าเบาๆแบบนั ้นเขาก็พุ่งเข้ามาจูบอีกทันที คราวนี ้น้องเนยไม่ได้ทําแค่จูบ เขาออกแรงดันตัวผมให้นอนหงายไปกับเตียง ส่วนตัวเองก็เปลี่ยนท่าทางขึ ้นมาทาบทับกันเอาไว้ ผมเบิกตากว้างทันที น้องเนยยังคงบดเบียดริมฝี ปากร้อนๆลงมา พอจะยกมือดันเขา น้องเนยก็จับข้อมือทั ้งสองข้างยึดไว้ แอบเจ็บแผลน้อยๆจนต้องเบ้หน้าออกมา‚อื ้อ‛ น้องเนยทั ้งจูบทั ้งขบกัดริมฝี ปาก จนเดาได้เลยว่าตอนนี ้มันน่าจะบวมเจ่อไปหมดแล้ว ผมหายใจแทบไม่ทันเมื่อโดนเด็กไล่ต้อนเข้าหนักๆ ไม่รู้ว่าทําเด็กสิบหกถึงได้มีชั ้นเชิงมากมายขนาดนี ้ ผมโตกว่าเขาตั ้งหลายปีกลับทําอะไรไม่ถูกเลยนอกจากนอนดิ ้นอยู่ใต้ร่างแบบนี ้‚อึก…”

ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อน้องเนยโน้มตัวลงมาใกล้ ร่างกายของเขาบดเบียดลงมาจนรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ชนอยู่แถวๆหน้าท้อง ผมเบิกตากว้าง พยายามที่จะดิ ้นหนี แต่แล้วน้องเนยก็ทําในสิ่งที่ไม่คาดคิด เขาค่อยๆขยับตัวลงไปแล้วค่อยๆจงใจใช้ส่วนล่างของตัวเองบดเบียดเข้ากับผม ราวกับจะกลั่นแกล้งกัน ริมฝี ปากน้องเนยยังไม่ได้ผละออกไปไหน เขายังคงพยายามที่จะแทรกลิ ้นเข้ามาอีกครั ้ง แต่คราวนี ้ผมไม่ยอมง่ายๆ น้องเนยเลยเปลี่ยนเป้ าหมายไปเล่นงานเบื ้องล่างแทน ผมส่งเสียงออกมาไม่ได้มากเพราะน้องเนยปิ ดปากเอาไว้ สัมผัสแปลกๆที่เพิ่งจะเคยได้รับทําเอาสติผมเตลิดไปหมด ยิ่งพอน้องเนยเห็นว่าผมเริ่มสับสนแล้วเขาก็ยิ่งแกล้งหนักขึ ้นกว่าเดิม เขาขยับตัวให้มันเสียดสีกันไปมา ผมหลับตาปี๋ เมื่อรู้สึกแปลกๆขึ ้นมาบ้างแล้ว‚ให้ตาย…ยัยพี่‛‚อึก…เนย…อย่าแกล้งพี่‛‚โด่เด่เหมือนกันแล้วว่ะ‛ผมอยากจะร้องไห้ออกมาเมื่อเห็นรอยยิ ้มร้ายๆแบบนั ้นของแดงไบเล่วัยสิบหก เขาผละออก แขนแกร่งยังคงคํ ้ายันอยู่ข้างตัว น้องเนยกดสายตามองดูผม สายตาของเขาตอนนี ้ทําให้ผมรู้สึกร้อนๆหนาวๆไปหมด พอจะพลิกตัวหนีน้องเนยก็ใช้มือข้างหนึ่งกดไหล่ให้กลับมานอนหงายเหมือนเดิม ผมร้อนไปหมดทั ้งหน้า มือทั ้งสองข้างรีบยกมาดันตัวน้องเนยเอาไว้ทันที‚เนย เลิกแกล้งพี่‛‚เธอจะไปไหน‛‚พี่…พี่จะกลับแล้ว พอ พี่จะกลับแล้ว‛‚จะกลับยังไง เธอตัวงอแล้วยัยพี่‛

‚นี่!”‚ยัยพี่‛“…”‚รับติวเพศศึกษาป่ ะวะ‛‚เนย! พี่ไม่เล่นนะ‛ ผมโวยวายใส่เขาทันที น้องเนยหัวเราะออกมาเบาๆ ผมปรายตามองไปยังประตูห้องของเขา กลัวมากๆว่าถ้าป้ าติ๋มมาเห็นผมตอนนี ้จะเกิดอะไรขึ ้น ดูเหมือนน้องเนยเองก็จะรู้ว่าผมกําลังกังวลอะไร เขาเลยผละออกแล้วเดินไปล็อกประตูให้ ผมอาศัยจังหวะนั ้นรีบลุกขึ ้นมาจากเตียงแล้วขยับหนีน้องเนยไปยืนอยู่ตรงมุมห้องทันที เขาเอียงคอ เลิกคิ ้วมองดู ก่อนที่จะหัวเราะออกมาเบาๆไม่ปลอดภัย อยู่กับน้องเนยตอนนี ้ไม่ปลอดภัย!‚พี่อยากเล่นไล่จับเหรอ‛‚เนย พอเลยนะ เลิกเล่นเดี๋ยวนี ้ พี่สั่ง‛‚เธอกลัวตํารวจใช่ป่ ะยัยเสาวนีย์‛“…”‚บอกแล้วไง เด็กมันอยากได้ เด็กมันสมยอม เธอไม่ต้องกลัว ติดคุกแม่ย่าก็พาเธอออกมาได้สบายๆ‛ให้ตายสิ! ผมไม่ได้กังวลเรื่องนั ้นเลยนะ!‚เนย!”ผมโวยวายใส่เขาอีกรอบเมื่อน้องเนยเดินเข้ามาหา ตอนนี ้จะหนีไปไหนก็คงจะไม่รอดแล้ว น้องเนยต้อนมาจนจนมุมขนาดนี ้ มีทางเดียวที่จะออกไปได้ก็คือเปิ ดหน้าต่างนี่แล้วกระโดดลงไปซะ แต่มันคงไม่ใช่ความคิดที่ดี

สักเท่าไหร่ น้องเนยมาถึงตัวผมแล้ว เขาจับแขนแล้วดึงเข้าไปใกล้ๆ พอจะออกแรงขัดขืนหน่อย น้องเนยก็เลื่อนมือมาบีบบั ้นท้ายของผมจนต้องสะดุ้งตาโต ผมตีเขาไปที กะแรงว่าน่าจะพอให้น้องเนยเจ็บ แต่ดูท่าทางเขาจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย ยังบีบมันเล่นอยู่อย่างนั ้นเนย! โอ้ย! ไม่น่าขึ ้นมาหาน้องเลย ไม่น่าเลยทิ!‚เฮ้ย นุ่ม‛‚อย่ามาลวนลามพี่‛‚ไม่ได้ลวนลาม ทําไมใช้คําพูดอย่างกับเราเป็ นตัวร้าย‛ผมจับมือเขาแล้วดึงออกมาจากด้านหลัง น้องเนยยังคงพยายามที่จะเข้ามาชาร์จตัว จนในที่สุดลมหายใจร้อนๆของน้องก็ขยับเข้ามารดบนใบหน้าอีกครั ้ง ผมหันหน้าหนีเขาทันที ใบหูก็เลยกลายเป็ นจุดสนใจใหม่ของน้องเนย สัมผัสเปี ยกชื ้นที่เกิดขึ ้นทําให้รู้เลยว่าน้องเนยกําลังทําอะไรกับหูของผม‚อยะ..อย่า‛‚เนยช่วย‛‚ไม่..ไม่ต้อง เนย! หยุดเดี๋ยวนี ้‛‚เนยช่วย‛ไม่ต้องมาช่วยพี่เลยเนย!ออกไปเดี๋ยวนี ้เลยฮือ คําว่าคุกลอยเต็มหัวผมแล้วตอนนี ้‚นะ..เนย หยุด…อึก‛‚เนยช่วย‛เขายังคงเอาแต่พูดคําเดิมซํ ้าๆข้างหูผม นํ ้าเสียงทุ้มตํ่าเริ่มทําให้ผมรําคาญ ริมฝี ปากน้องเนยยังคงกลั่นแกล้งใบหูของผมอยู่อย่างนั ้น ส่วนมือทั ้ง

สองข้างของเขาก็เลื่อนลงมาจับกางเกงของผม น้องเนยลูบไปทั่วจนผมสติแตกกระเจิงไปหมดแล้ว เขาจงใจปัดผ่านส่วนกลางลําตัวเหมือนจะแกล้งกัน พอโดนเข้ามากๆแรงที่มีก็เริ่มเหลือน้อยลง อาการต่อต้านค่อยๆหายไป ผมทําได้แค่ยืนหอบหายใจแรงอยู่แบบนั ้น‚เนย…หยุด…ทําไม่ได้‛‚ทําไม‛‚บอกว่าทําไม่ได้ไง..”‚เธอกลัวโดนพรากผู้เยาว์จริงๆสินะ‛‚อึก…”‚ถ้าโดนจับก็บอกตํารวจไป…ผู้เยาว์ต่างหากที่พรากเธอ‛‚นะ..เนย…อื ้อ‛สิ ้นเสียงของน้องเนย กระดุมกางเกงของผมก็โดนเขาปลดออก ตามมาด้วยการรูดซิป ไม่กี่วินาทีต่อมากางเกงสีเข้มก็หล่นลงไปกองอยู่กับข้อเท้า ผมก้มลงมองดูน้องเนยที่กําลังแกล้งตัวเอง ผมเหลือแค่บ็อกเซอร์กับชั ้นในเท่านั ้น ตอนนี ้ผมร้อนไปหมดทั ้งหน้า น้องเนยแกล้งผม แกล้งกันแรงเกินไปแล้ว ผมเม้มปากแน่นเมื่อเห็นว่าตัวเองเริ่มมีปฏิกิริยากับการกระทําพวกนั ้นของน้องเนย กางเกงบ็อกเซอร์ตัวบางไม่ได้ช่วยบดบังเลยว่าตอนนี ้ผมรู้สึกมากมายขนาดไหน‚พี่ทิน้อย‛อย่ามาเรียกแบบนั ้นนะ‚เนย…อย่า‛

ผมส่งเสียงท้วงน้องเนย พยายามที่จะห้ามเขาถึงแม้ว่าตอนนี ้ตัวเองจะเป็ นรองไปมากแล้ว น้องเนยไม่ได้ตอบ แต่กลับค่อยๆจับเอวแล้วหมุนตัวผมให้หันหลังให้ ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าตอนนี ้ตัวเองกําลังหันหน้าเข้าหากระตกตู้เสื ้อผ้าของน้องเนย ภาพของผู้ร้ายวัยเยาว์ยืนซ้อนทับอยู่ด้านหลัง น้องเนยสอดมือลอดใต้แขนผมแล้วอ้อมมาทางด้านหน้า เขาฝังใบหน้าลงกับซอกคอ แววตาคมมองสะท้อนกลับมาจนรู้สึกร้อนไปหมด ผมแดงไปทั ้งตัวเลย โดยเฉพาะใบหน้า‚โคตรน่ารักเลยยัยเธอ‛‚นะ..เนย‛‚เนยช่วย‛ผมยื่นมือจะไปดึงมือน้องเนยออก แต่กลับเป็ นว่าน้องเนยตีมือผม แล้วก็ปัดมือผมออกเสียก่อน เขาตัดสินใจที่จะดึงเอาผ้าส่วนที่ยังเหลืออยู่บนร่างกายให้หลุดลงไปด้วย ผมหลับตาปี๋ เมื่อเห็นว่าตอนนี ้ช่วงล่างตัวเองเปลือยเปล่าไปหมดแล้วโอย โอยไม่ไหว ไม่ไหวแล้ว ทําไมวันนี ้ถึงได้เกิดเรื่องแบบนี ้ขึ ้นล่ะ‚สวัสดี พวงชมพู‛‚อื ้อ!อย…อย่า‛‚พวงชมพูจริงๆด้วย‛‚เนย!”ผมถูกน้องเนยควบคุมไปแล้ว เขาใช้มือข้างหนึ่งจับเข้าที่ส่วนหน้าแล้วลูบไปมา ผมเหมือนโดนสูบแรงไปจนหมด ได้ยืนสั่นๆอยู่อย่างนั ้น ปล่อยให้

น้องเนยแกล้งได้ตามอําเภอใจ เสียงหัวเราะดังขึ ้นข้างหูจนทําเอารู้สึกทั ้งเขินทั ้งอาย พอจะยื่นมือไปดึงมือน้องเนยออก เขาก็ปัดมือผมทิ ้งทันที ก่อนที่จะค่อยๆขยับมือเร็วขึ ้น‚เนย ไม่‛ผมค่อยๆลืมตามองดู ภาพที่น้องเนยกําลังกอบกุมตัวตนของตัวเองฉายชัดจนทําให้รู้สึกอายจนอยากจะมุดดินหนีไปซะให้รู้แล้วรู้รอด ตั ้งแต่เกิดมาเวลาที่ผมมีอารมณ์ผมไม่เคยที่จะต้องมาทําอะไรแบบนี ้เลยนะ ผมเป็ นเด็กที่ไม่เคยจะสุงสิงกับเรื่องพวกนี ้เลย ตั ้งใจเรียนมาโดยตลอด เคยอ่านเจอก็แค่ทฤษฎี พอวันนี ้มาเจอเด็กสอนภาคปฏิบัติให้ ผมเองก็ไปไม่เป็ นเหมือนกัน‚พี่ทิ เคยทําป่ ะ‛‚อื ้อ‛‚ถามว่าเคยไหม‛‚มะ…ไม่‛‚จริงอ่ะ จริงดิเธอ‛‚อึก…”‚เดี๋ยวสอน ตั ้งใจฟังครูนะนักเรียน‛ให้ตายสิ! น้องเนย พี่จะไม่ไหวแล้วนะ ทําไมวันนี ้ถึงได้เล่นกันแรงขนาดนี ้‚เธอเห็นนี่ไหม ถ้าเธอถูมัน…”‚อ้า! เนย…เนย อย่า…”‚ถูมันไปเรื่อยๆ‛

ผมขาสั่นไปหมดจนแทบจะยืนไม่อยู่ น้องเนยกระซิบเสียงเบาอยู่ข้างหู มือข้างหนึ่งของเขาก็กลั่นแกล้งผม ส่วนอีกข้างก็ล็อกเอวเอาไว้ไม่ให้ทรุดลงไปกองกับพื ้น ผมยกมือข้างหนึ่งขึ ้นมาปิ ดปากตัวเองเพราะกลัวว่าเสียงจะหลุดออกไป หอบหายใจแรงจนเจ็บไปหมด โพรงจมูกร้อน พอลืมตามองดูตัวเองในกระจกก็ยิ่งอาย ตัวผมแดงไปหมดเลย น้องเนยยังคงแกล้งกันอยู่อย่างนั ้น ทั ้งถู ทั ้งออกแรงบีบ ขยับมือจนผมเสียสติไปหมดแล้ว‚ถ้าขยับเร็วๆ ก็จะเป็ นแบบนี ้‛‚อื ้อ อื ้อ!‛ ผมดิ ้นพล่าน พยายามที่จะหลุดออกจากวงแขนของน้องเนย แต่พอผมยิ่งดิ ้นแบบนั ้นน้องเนยก็กลับออกแรงรัดมากขึ ้น ผมหลับหูหลับตา สติถูกดึงไปรวมอยู่ที่จุดเดียว น้องเนยขยับมือเร็วขึ ้น เร็วขึ ้นเรื่อยๆ ผมเผลอไผลไปกับสัมผัสนั ้นจนเผลอสวนสะโพกใส่ในบางจังหวะ ขาสั่นไปหมดจนน่ากลัวว่าถ้าน้องเนยปล่อยตอนนี ้ผมคงล้มไปกองกับพื ้นแน่ๆ‚นะ…เนย ฮึก..เนย‛ ผมกําแขนน้องเนยแน่น ออกแรงบีบตามอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ ้นเรื่อยๆ น้องเนยไม่ได้ฟังผมแล้ว เขายังคงขยับมือให้อยู่อย่างนั ้น จนกระทั่งถึงจุดๆหนึ่ง ผมก็รู้สึกเหมือนตัวเองคิดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ สะโพกถดหนีสัมผัสด้านหน้าจนไปชนกับอะไรบางอย่างที่อยู่ด้านหลัง ได้แต่หลับตาปี๋ เกร็งไปทั ้งตัว ลมหายใจผมขาดห้วงไป ไม่กี่วินาทีตัวผมก็กระตุกอย่างแรงจนน่ากลัวว่าจะเป็ นอะไรไป นํ ้าตาผมไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่‚อื ้อ!”‚ใจเย็น…ชู่ว‛ผมอุดปากตัวเองแน่น ตอนนี ้ไม่มีสติจะรับรู้อะไรอีกแล้ว เมื่อครู่มันเหมือนหลงลืมไปหมดเลยว่าเกิดอะไรขึ ้น ผมเหมือนหายไปที่ไหนสักที เสียง

หายใจของผมดังขึ ้นทั่วห้อง เนิ่นนานกว่าจะได้สติกลับคืนมา ผมไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี ้ทั ้งผมทั ้งน้องเนยทรุดลงมานั่งกับพื ้นตั ้งแต่เมื่อไหร่ ผมกระพริบตาสองสามที่เพื่อไล่หยาดนํ ้าตาออก พอมองเห็นชัดขึ ้นผมก็อ้าปากค้าง ของเหลวสีขาวขุ่นเปรอะเปื ้อนอยู่กับต้นขาตัวเอง บนมือน้องเนยก็มี ที่มากไปกว่านั ้น กระจกที่อยู่ตรงหน้าก็มีคราบติดอยู่เหมือนกัน ผมหน้าเห่อร้อนขึ ้นมาทันทีหะ…ให้ตาย ให้ตายสิ น้องเนย!‚หายใจช้าๆพี่ทิ‛ เขายังคงปลอบประโลมอยู่ข้างๆกัน มือข้างหนึ่งเลื่อนไปลูบขาที่ยังสั่นอยู่‚จะหัวใจวายตายไหมวะ…”‚เนย ปล่อยพี่เดี๋ยวนี ้‛ ผมเอ่ยปากบอกเขา แต่ตอนนี ้แม้แต่เสียงจะสั่งก็ยังสั่นไปหมด‚หืดหาดเลยว่ะเธอ‛‚หยุดพูด…”‚แบบ วันนี ้เธอแบบ โอ้ย‛‚บอกให้หยุดพูด‛‚เด็ดงี ้เราไม่อยากรอบรรลุนิติภาวะแล้วว่ะเธอ เมื่อไหร่เธอจะทําเรา เด็กอยากโดนพรากอ่ะยัยพี่‛ฮือ น้องเนยนะน้องเนย แกพูดมาแบบนี ้ต้องการอะไรจากพี่ อยากให้พี่ตอบอะไร ต้องการคําตอบแบบไหนกันจําไว้เลยทิ ทีหลังจะไม่ขึ ้นห้องน้องเนยอีกแล้ว ห้ามขึ ้นเด็ดขาดเลย!

‚หลับแล้วเหรอ‛“…”‚เธอ‛“…”‚วันนี ้อย่างเอาเลยว่ะ เธอทําเราเมื่อยไปหมดเลยยัยพี่‛“…”‚ปวดแขนเลย‛“…”‚แต่แม่ง…คุ้มสัส พวงชมพูของกู ยังไม่โบ๊ะบ๊ะก็ได้วะ กูรอได้ กูไหว‛♡♡♡ความสัมพันธ์ของผมกับน้องเนยยังคงดําเนินมาเรื่อยๆ พอขึ ้นปี สี่ ปีสุดท้าย งานก็เยอะขึ ้น เรียนก็มากขึ ้นเป็ นธรรมดา แต่สําหรับผมก็จะหนักหน่อยตรงที่ต้องไปนั่นไปนี่ตลอด ไม่ค่อยที่จะได้ใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยเหมือนแต่ก่อนแล้ว อย่างวันนี ้ ผมก็เพิ่งจะไปเข้าฟังสัมมนาวิชาการกับเพื่อนอีกสองสามคน เหนื่อยมากๆ วันนี ้เหนื่อยไปหมดเลย‚เฮ้อ‛กว่าจะถึงเวลาพักผ่อนก็ปาไปสองทุ่มแล้ว ผมกลับมาจนถึงโรงแรมได้ก็โถมตัวลงกับเตียงทันที ยังไม่ทันที่จะได้หลับตา จู่ๆก็รู้สึกเหมือนโทรศัพท์สั่น ผมควักมันออกมา พอเห็นว่าใครโทรมา อาการหงุดหงิดก็หายไปเล็กน้อย

‚ครับ‛[วันนี ้เป็ นยังไงบ้างยัยเธอ]‚เหนื่อยมากเลย‛[เหนื่อยมากเลยเหรอ]‚อือ อยากกลับแล้ว‛ผมถอนหายใจออกมาก่อนที่จะทิ ้งหัวลงไปกับเตียง นอนคุยกับน้องเนยอยู่อย่างนั ้น[อ้อนเหรอเธอ]‚ไม่ได้อ้อน‛[เนี่ย อ้อน] เอาเถอะ แล้วแต่เราจะคิดเลยน้องเนย[วันนี ้เราก็เหนื่อย เรียนเยอะมากๆเลย จะอ้วก]‚ตั ้งใจเรียนเป็ นด้วยเหรอเรา‛[อย่ามาดูถูกเราวัลลภา]‚เป็ นนักเลงไม่ใช่เหรอไง‛[เฮ้ย นักเลงแล้วมันทําไม มันเรียนไม่ได้เหรอ อย่ามาประเมินเราตํ่านะเว้ยยัยคนนี ้]‚จริงอ่ะ‛[เออ]‚เด็กจริงๆเลยน้องเนย‛ ผมหัวเราะออกมาเบาๆกับความขี ้เถียงของน้องเนย[เด็กแล้วไง ทําเธอทรุดได้ก็แล้วกัน ขาสั่นพั่บๆเลยไม่ใช่หรือไงยัยแก่]‚นะ..เนย!”

โอ้ย ให้ตายสิ เมื่อไหร่น้องเนยจะลืมเรื่องพวกนั ้นไปสักที ทําไมเป็ นเด็กแบบนี ้นะ ถ้าอยู่ใกล้ๆจะตีสักที[ถ้ามีโอกาสอีกเราจะเบามือ สัญญา เห็นเธอเป็ นงั ้นอย่างกลัวเธอจะหัวใจวายตาย]‚เนย หยุดพูดเดี๋ยวนี ้‛[แต่แก่แล้วเธอยังแซ่บซี ้ดอยู่เลยอ่ะ]“…” ผมเม้มปาก เงียบ ไม่ส่งเสียงอะไร เพราะเขินอายไปหมด เหตุการณ์วันนั ้นแม้จะผ่านมาได้สักพักแล้วแต่ผมก็ยังคงเขินอยู่ มันทําตัวไม่ถูกเลยพอโดนน้องเนยหยิบเรื่องนี ้ขึ ้นมาพูด ผมยกมือข้างหนึ่งขึ ้นมาจับหน้าตัวเอง มันร้อนไปหมดจนอยากจะวางสายน้องเนยแล้วไปตั ้งสติ[เธอ]“…”[พี่เธอ]“…”[เธอโกรธเราเหรอ พี่ทิโกรธเหรอ]“…”[เฮ้ย เราขอโทษ พี่ทิ]‚อื ้อ‛ ผมเห็นว่าน้องเนยเริ่มที่จะเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วก็เลยตั ้งสติแล้วตอบกลับไป‚พี่ไม่ได้โกรธ…แต่อย่าพูดเรื่องนี ้อีกได้ไหม‛[ทําไมอ่ะ]ก็มันเขินไงไอ้เด็กคนนี ้นี่!

‚พอแล้ว วันนี ้คุยแค่นี ้ พี่จะวางสายแล้วนะ‛[เดี๋ยวดิๆ!]‚อะไร‛[เหลือเวลาอีกกี่เดือนอ่ะพี่เธอ]‚หมายถึง?‛[เหลืออีกกี่เดือนพี่เธอจะเรียนจบ อีกกี่เดือนพี่เธอจะไป]‚ไม่รู้สิ นานอยู่มั ้ง‛[พี่ทิ]‚ว่า‛[รอเราโตได้ไหมยัยพี่]“…”[รอเราหน่อย]‚อือ‛[อย่าเพิ่งไปหาใครได้ไหม รอเราหน่อย ไม่กี่ปี เอง]‚อื ้อ รู้แล้ว…รีบโตก็แล้วกัน‛[อือ อยากโบ๊ะบ๊ะใจจะขาด]ติ้ด!วางสาย! ไม่คุย! พอ! เลิก!

ตีครั้งที่ 31ได้ลิขิตชีวิตคนเหนื่อย…เหนื่อยจนไม่อยากจะทําอะไรอีกแล้วผมวางหัวลงไปกับหนังสือที่เปิ ดอยู่ตรงหน้า หลับตาแล้วพักหัวไว้นิ่งๆแบบนั ้น ช่วงนี ้ผมกําลังเตรียมตัวสําหรับการสอบวัดระดับภาษาอังกฤษที่จะสอบปลายเดือน ผมจําเป็ นที่จะต้องสอบถ้าหากว่าจะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ อันที่จริงถ้าหากว่าผมมีเวลามากกว่านี ้อีกสักหน่อยมันก็คงไม่หนักหนาอะไร เพียงแต่ช่วงนี ้มันค่อนข้างที่จะวุ่นวายไปหมด ไหนจะต้องแก้วิจัยตามความคิดเห็นของอาจารย์อีก นั่นก็ยังขาด นี่ก็ยังดีไม่พอ เหนื่อยไปหมด ท้อไปหมดจนอยากจะโยนเรื่องพวกนี ้ทิ ้งไปแล้วหายไปอยู่ที่ไหนสักที่ นั่งโง่ๆ หายใจทิ ้งไปวันๆ บางวันก็เครียดจนนอนไม่หลับ กว่าจะหลับลงก็ราวๆตีสามตีสี่ บางวันก็ปาไปตีห้าเลย ช่วงนี ้ผมเหนื่อยไปหมดทั ้งกายทั ้งใจ อยากได้ตัวเองตอนปี หนึ่งกลับคืนมามากๆผมว่าผมกําลังเข้าใกล้คําว่าหมดไฟ ทุกอย่างมันเหมือนน่าเบื่อ น่าเหนื่อยใจไปเสียหมด อะไรที่เคยรู้สึกดีที่ได้ทําก็กลับรู้สึกอยากวางมือจากมันสักพัก

ผมนอนเอาหัววางเกยบนโต๊ะอยู่อย่างนั ้นนานเป็ นสิบนาที ก่อนที่จะรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์ข้างๆตัว ผมค่อยๆยันหัวขึ ้นมา น้องเนยเป็ นคนโทรเข้ามาหาผม ทํายังไงดีนะ ผมยังไม่อยากคุยกับน้องตอนนี ้เลย กลัวจะไปแสดงความเหนื่อย กลัวเขาจะรู้ว่าตอนนี ้ผมอยู่ในสภาพหมดอาลัยตายอยากขนาดไหนผมจําเป็ นที่ต้องเก็บเอาความเหนื่อยล้าพวกนั ้นลงไป เหยียบมันให้มิดแล้วค่อยๆรับสายอีกฝ่ าย‚ว่าไง วันนี ้สอบวันสุดท้ายใช่ไหม‛ ผมเอ่ยถามน้องออกไปด้วยนํ ้าเสียงที่คิดว่าน่าจะเป็ นปกติที่สุด[อื ้อ ลงมาหาหน่อยดิ อยากเจอเธอ วันนี ้ไม่ได้คุยกันทั ้งวันเลย]ตายล่ะ…‚เราอยู่ด้านล่างเหรอ…”[เออ ลงมาหาหน่อย]ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่จะตัดสินใจพับหน้าจอโน๊ตบุ๊คลง แล้วลุกขึ ้น เดินไปสวมรองเท้า เดินออกมาจากห้องตัวเอง น้องเนยเล่าถึงเรื่องที่เขาทําข้อสอบวันนี ้ให้ผมฟัง ได้ยินนํ ้าเสียงแบบนั ้นของเขาผมก็ชักอิจฉาขึ ้นมา เป็ นเด็กที่ดูจะมีความสุขกับชีวิตจริงๆนะพอลงมาจนถึงหน้าหอพัก ผมก็ต้องปรับสีหน้าตัวเองให้เป็ นปกติ เก็บความเหนื่อยล้าเอาไว้แล้วเดินเข้าไปหาน้องเนยที่ยืนรออยู่กับรถมอเตอร์ไซค์คันโก้ เขากลับมาผมยาวเหมือนเดิมแล้ว ผมทรงปอมปาดัวร์กลับมาให้เห็นอีก

ครั ้ง วันนี ้เขาสวมใส่ชุดนักเรียนเรียบร้อย ถึงแม้จะมีเสื ้อยีนส์ตัวเดิมก็เถอะ คงเพราะวันนี ้เขามีสอบ แต่ผมก็แปลกใจว่าทําไมป่ านนี ้น้องยังไม่เปลี่ยนชุดอีก‚กินข้าวยัง เดี๋ยวออกไปหาข้าวกินกัน‛ เขาหันหน้ามามองแล้วออกปากชวน ผมส่ายหน้าน้อยๆ งานยังไม่เสร็จ หนังสือก็ยังอ่านไม่ถึงไหนเลย‚พี่ยุ่งๆน่ะ วันนี ้คงยังไม่ได้‛‚ยัยพี่‛‚หืม‛‚ทําไมตาบวม‛‚อ่า…”พอโดนน้องเนยทักผมก็ยกมือขึ ้นมาเกามันแก้เก้อ น้องเนยเลยขยับเข้ามาใกล้ทันที แขนข้างหนึ่งถูกน้องเนยดึงไปดู เขาขมวดคิ ้วทันทีเมื่อเห็นความผิดปกติบนร่างกาย ผมเม้มปาก มือหนาๆของน้องจับลงบนผื่นสีแดงที่ขึ ้นตามท้องแขน ผมพยายาจะดึงแขนกลับแต่น้องเนยก็ไม่ยอมปล่อย‚เธอเป็ นไรเนี่ย ผื่นเหรอ ไม่ใช่ป่ ะวะ‛‚พี่…ยุงกัดเฉยๆ‛‚ยุงกัดไม่เป็ นงี ้ เธอ อะไรเนี่ย แขนนี ้ก็เป็ น เฮ้ย‛ เขาจับแขนอีกข้างไปดูก่อนที่จะขมวดคิ ้วมุ่น ผมเม้มปากแน่น ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร แต่เหมือนมันจะขึ ้นมาได้สักพักแล้ว คันๆอยู่บ้างเหมือนกัน แต่ก็ปล่อยผ่านมาโดยตลอด ไม่คิดว่ามันจะหนักหนาอะไร เดี๋ยวมันก็คงหายๆไปเองล่ะมั ้ง‚ไปหาหมอ มานี่‛‚เนย พี่ไม่เป็ นไรหรอก‛‚ยัยนี่ อย่าดื ้อ แขนเธอเป็ นขนาดนี ้แล้วนะ‛

‚เดี๋ยวมันก็หาย‛‚เราเป็ นห่วงเธอไงพี่ อย่าขัดเราได้ไหมเรื่องนี ้‛“…”‚เราเป็ นแฟนเธอนะเว้ย ไม่ให้ห่วงเธอแล้วจะไปห่วงนางรําที่ไหน‛น้องเนยเอ่ยด้วยนํ ้าเสียงแบบนั ้นผมก็ดันใจอ่อนขึ ้นมาจนได้ พยักหน้าเบาๆแล้วเดินตามขึ ้นไปนั่งซ้อนบนรถมอเตอร์ไซค์อย่างว่าง่าย น้อยเนยหยิบเอาหมวกกันน็อกใบเดียวที่มีมาสวมให้ ผมเหนื่อยเกินกว่าที่จะขัดเขา ก็เลยยอมๆน้องไปก่อน น้องเนยขี่รถมอเตอร์ไซค์พามายังโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ที่สุด ระหว่างทางผมก็กอดเอวน้องเอาไว้ ซุกหน้าลงไปกับเสื ้อแจ็กเก๊ตยีนส์ของน้องเนยพิเศษจริงๆนะ ได้กอดหลังแค่นี ้ก็รู้สึกเหมือนได้พลังมาเลย♡♡♡‚ภูมิคมุ้กนัเป็นพิษเลยนะเธอ เฮ้ย‛“…”‚ยัยพี่ ขนาดนี ้แล้วนะ ทําไมเธอไม่มาหาหมอ‛ผมนั่งฟังน้องเนยเงียบๆ วันนี ้หลังจากที่น้องเนยพามาหาหมอที่โรงพยาบาล ผมก็ได้เข้ารับการตรวจร่างกาย จนในที่สุดก็ได้รู้ว่าไอ้ผื่นแดงๆที่ขึ ้นตามตัวนี่มันไม่ใช่ผื่นธรรมดา เป็ นดันเป็ นอาการที่เกิดมาจากการนอนน้อย แล้วก็กินอาหารไม่ตรงเวลา ขาดสารอาหารอีก ร่างกายอ่อนเพลีย แถมยังมีความเครียด จนหมอเองก็ยังเอ่ยปากเป็ นห่วง ความลับทุกอย่างที่ผมซ่อนเอาไว้แตกหมดเมื่อถูกหมอวินิจฉัย น้องเนยที่นั่งฟังอยู่ข้างๆเลยรู้หมดทุกอย่าง

‚ก็พี่…ไม่รู้ว่ามันจะเป็ นขนาดนี ้‛‚เธอ ดูแลตัวเองหน่อยดิ เราห่วงนะเว้ย‛‚อือ‛‚นอนน้อยเหรอยัยพี่ เครียดมากไหม‛ เขาย่อตัวนั่งลง ดึงมือไปจับไว้ น้องเนยช้อนตามองผมด้วยสายตาที่เป็ นห่วงอย่างปิ ดไม่มิด เห็นแบบนี ้แล้วก็ไม่สบายใจที่ทําให้น้องเนยต้องมาวิตกไปด้วย ผมค่อยๆคลี่ยิ ้มบางให้ แล้วลูบหัวเขาไปมา‚พี่ไม่เป็ นไรหรอก เดี๋ยวก็หาย เนยพาพี่มาหาหมอแล้วนี่ไง‛‚ไม่ต้องเลย วันนี ้กลับไปไปนอนเลยนะ‛ผมหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อได้ยินน้องเนยออกคําสั่งผมแบบนั ้น‚ถ้าวันนี ้เธอไม่นอน จะตีให้ตัวแดงเลยยัยพี่‛‚ถ้าพี่ไม่นอนแล้วเราจะรู้ได้ไง‛‚เพราะเราจะดูเธอไง‛‚หือ?‛‚ไป กลับห้องกัน‛‚ดะ..เดี๋ยวสิ เนย‛ผมเหวอเล็กน้อยเมื่อน้องเนยพูดราวกับว่าวันนี ้เขาจะจับตาดู น้องเนยพาผมกลับมาที่หอตัวเอง ตอนแรกก็นึกว่าเขาจะแค่กลับมาส่งแล้วก็กลับบ้านไปซะ แต่มันไม่ใช่ ไอ้ที่เขาพูดไว้ว่าจะดูอะไรนั่นน่ะ มันหมายความว่าเขาจะมานอนเฝ้ าผมที่ห้องเลยต่างหากให้ตาย น้องเนยดื ้อชะมัดเลย

แล้วผมจะขัดอะไรเขาได้ล่ะ พอน้องเนยอยากจะบังคับ อยากจะเอาแต่ใจขึ ้นมา เขาก็ไม่สนใจอะไรทั ้งนั ้นแหละ น้องเนยโทรบอกแม่ตัวเองเรียบร้อยว่าจะมานอนเฝ้ าผม เขาเดินจูงแขนผมขึ ้นมาจนถึงห้องตัวเอง พอปิ ดประตูห้อง น้องเนยก็ดันแผ่นหลังผมไปยังเตียงทันที‚เนย เดี๋ยวสิ‛‚นอนไปเลย นอน‛‚เนย‛‚เธอทําอะไรของเธอเนี่ยยัยพี่‛ น้องเนยเท้าเอวมองไปรอบๆห้อง เขาขมวดคิ ้วออกมาทันทีเมื่อเห็นว่าภายในห้องผมรกไปหมด ไหนจะทั ้งหนังสือ ทั ้งชีท แล้วก็ยังจะกองเอกสารต่างๆนาๆที่วางกระจัดกระจายไปทั่ว ผมไม่ค่อยจะมีเวลาได้เก็บนัก ปกติกลับมาแล้วก็เทตัวลงบนเตียงเลย ตื่นขึ ้นมาอีกทีก็ไปนั่งอ่านหนังสือตรงโต๊ะ น้องเนยจับไหล่ทั ้งสองข้างแล้วกดให้นั่งลงไปกับเตียง เขาชี ้หน้าขู่เลยพอเห็นผมจะลุก‚ตัวร้อนแล้วยัยพี่‛‚ไม่ร้อนสักหน่อย‛‚หมอฉีดยาให้แล้ว เดี๋ยวก็หาย‛‚อือ‛ ผมพยักหน้าฟังที่น้องเนยบอก เขานั่งลงข้างๆกันแล้วยื่นมือมาวัดอุณหภูมิตัวเอง สีหน้าเคร่งเครียดของเขาทําให้ผมเอ็นดูขึ ้นมาหน่อยๆ น้องเนยคงเป็ นห่วงกันมากจริงๆ ผมนั่งมองดูน้องเนย ก่อนที่จะค่อยๆเอนตัวซบลงไปกับตัวอีกคน น้องเนยนิ่งไปเมื่อผมทําแบบนั ้นเหนื่อย ไม่ไหวแล้ว‚พี่‛

‚พี่ขออยู่อย่างนี ้สักพักนะ‛‚จะอยู่นานๆก็ได้‛ เขาตอบกลับพร้อมสัมผัสแผ่วเบาที่แผ่นหลัง น้องเนยกอดตอบเบาๆ ลูบหลังผมไปมา ผมค่อยๆหลับตาลง เทนํ ้าหนักใส่น้อง แต่ถึงอย่างนั ้นเนยก็ไม่ได้บ่นอะไร‚พี่เธอนอนน้อยเพราะอ่านหนังสือใช่ไหม‛‚อืม มีงานวิจัยด้วย‛‚อย่าทําแบบนี ้อีกนะพี่เธอ เข้าใจไหม‛“…”‚ตอนนี ้เธอยังมีเราคอยดูแล แต่ถ้าเธอไปไกลๆแล้ว เราตามไปกอดเธอไม่ได้นะพี่‛ น้องเนยพูดเสียงเบา แรงกอดรัดแน่นขึ ้นอีก‚เครียดใช่ไหม‛‚อืม‛‚ไม่เอา ไม่เครียด‛‚ก็ไม่อยากเครียด‛‚เนยอยู่นี่‛“…”‚เนยอยู่นี่พี่ทิ‛ผมคลี่ยิ ้มบางออกมาจนได้ ก่อนที่จะกอดตอบน้องเนยกลับไป เขากดจูบลงบนศีรษะของผมหลายๆที ราวกับจะเป็ นการยืนยันว่าเขาอยู่ที่นี่จริงๆ เขาคอยอยู่ข้างกันแบบนี ้จริงๆ น้องเนยเป็ นเหมือนเพาเวอร์แบงค์เลยตอนนี ้ แค่ได้กอดเขา แค่ได้อยู่กับเขา ผมก็รู้สึกเหมือนสิ่งร้ายๆมันค่อยๆถูกน้อยเนย

โยนออกไปทีละนิดๆ แม้ว่ามันจะไม่ได้หายไปในทันที แต่การที่มีใครสักคนอยู่ข้างกันในเวลานี ้ ผมก็ว่ามันดีมากๆแล้วขอบคุณนะเนย ขอบคุณที่อยู่ข้างๆพี่ตอนนี ้‚เธอเก่ง เรารู้ แฟนเราเก่งที่สุด แต่เธอไม่จําเป็ นที่จะต้องเก็บอะไรแบบนี ้เอาไว้คนเดียว เข้าใจไหม‛“…”‚แฟนมันไม่ได้มีเอาไว้แค่พาไปกินข้าว พาไปดูหนังนะยัยพี่ มีอะไรก็บอกกันหน่อยดิ‛‚อือ‛‚จําได้ไหม ที่เธอเคยบอกว่าจะให้รางวัลเรา ตอนนั ้น‛‚หือ‛ ผมเลิกคิ ้วขึ ้นมาเล็กน้อย ก่อนที่จะค่อยๆผละออกมาจ้องหน้าน้องเนย เขาเลื่อนมือขึ ้นมาลูบแก้มเบาๆ สายตาของน้องเนยตอนนี ้ผมทนมองแทบไม่ได้เลย‚เธอบอกว่า เธอจะให้รางวัลที่เราได้คะแนนเยอะ‛‚อ้อ จะเอาอะไรล่ะ‛ ผมพยักหน้าเบาๆ เพราะนึกถึงเรื่องที่ตัวเองเคยพูดเอาไว้ มันผ่านมานานแล้วนะเรื่องนี ้ ไม่คิดว่าเด็กคนนี ้จะยังจําได้ สงสัยจะอยากได้รางวัลจริงๆ เด็กหนอเด็ก‚รางวัลที่เราอยากได้‛‚อือ จะเอาอะไร ว่ามาสิ‛ น้องเนยไม่ได้ตอบผมในทันที เขาค่อยๆเลื่อนหน้าเขามาจูบอย่างแผ่วเบา ไม่มีการรุกลํ ้า ไม่มีการทําอะไรมากมายไปกว่าส่งถ่ายความรู้สึกอบอุ่นบางอย่างให้กัน เขาจูบค้างเอาไว้ไม่กี่วินาทีก่อนที่จะค่อยๆผละออกมาจ้องตากันในระยะประชิด ใจผมเต้นแรงขึ ้นมาทันที

‚เราอยากให้เธอมีความสุข‛“…”‚ไม่ป่ วย ไม่ไข้‛“…”‚เป็ นพี่ทิคนที่ยิ ้มสวยๆ‛“…”‚ไม่เอารางวัลอะไรมาก เนยขอแค่นี ้แหละ‛ เขาพูดออกมาแบบนั ้นพร้อมรอยยิ ้ม ผมเม้มปากแน่น พลันรู้สึกถึงความร้อนผ่าวบริเวณดวงตาจนต้องยกมือขึ ้นไปขยี ้มัน น้องเนยจับมือเอาไว้แล้วดึงออก เขาดึงผมเข้าไปในอ้อมกอดอีกครั ้ง คราวนี ้มันแน่นกว่าเดิม แต่กลับไม่ได้รู้สึกอึดอัดเลย ผมกลับอยากอยู่นิ่งๆให้เขากอดแบบนี ้ไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ ไม่อยากลุกไปไหนเลยผมเริ่มกลับมาคิดอะไรบางอย่างได้ ผมว่าความจริงแล้ว ความสัมพันธ์ที่ผมต้องการ มันอาจจะไม่ใช่ความรู้สึกหวือหวา โรแมนติก หรือเร่าร้อนอะไร ผมต้องการแค่นี ้…แค่ความรู้สึกสบายใจที่ได้อยู่ด้วยกัน ความรู้สึกที่เหมือนเราได้พักพิง ได้อาศัยใครสักคน เป็ นเหมือนบ้านหลังเล็กๆสําหรับปัดเป่ าความทุกข์ต่างๆให้หายไป ความรูสึกที่ธรรมดาแต่แสนจะพิเศษแบบนี ้ ผมชอบมันจริงๆเด็กอายุแค่นี ้ ทําไมถึงได้พึ่งพิงได้มากขนาดนี ้นะ‚เล่าให้เนยฟังหน่อยพี่‛‚เหนื่อย…มันเหนื่อย‛‚เหนื่อยก็พักก่อน พักกับเนยก่อน‛‚มันเยอะไปหมดเลย ไม่อยากทําอะไรเลย‛

‚งั ้นก็อย่าเพิ่งทํา พักไปกับเนยก่อน‛“…”‚ถ้าทําได้ เนยก็จะทําแทนพี่แล้ว‛‚เก่งนักนะเรา‛‚เออ ไอ้อะไรที่มันทําให้พี่ทิของกูเหนื่อยนะ จะไล่ตีให้แม่ง‛‚ขอบคุณนะ‛‚เธอเหนื่อยกับเรียนเราไม่ชอบ เราอยากเห็นเธอเหนื่อยแค่ตอนที่เราโบ๊ะบ๊ะกันแค่นั ้น‛‚เนย!”ให้ตายสิ เด็กคนนี ้ ทําไมช่วงนี ้ถึงได้มีแต่เรื่องแบบนี ้ในหัวกันนะ น่าตีจริงๆเลยแต่ไม่น่าเชื่อ…ผมยิ ้มออกมาจนได้ น้องเนยทําให้ผมยิ ้มออกมาจริงๆขอบคุณนะเนย ขอบคุณที่อยู่ตรงนี ้ ตอนนี ้ ขอบคุณมากๆเลย♡♡♡‚จบแล้วเว้ยยยยย!!!”‚อาจารย์ธีระเล่นอะไรกูไม่ไดแ้ลว้ววว!”‚กูจบแลว้โวย้!”ท่ามกลางเสียงตะโกนดีใจ ผมยืนมองดูภาพเพื่อนๆตัวเองยิ ้มร่า วันนี ้เป็นวันที่ค่อนข้างจะสําคัญกับพวกเรา เป็ นวันที่หลายๆคนรอคอย เป็ นวันที่ไม่ใช่แค่พวกเราที่มีความสุข แต่ยังรวมไปถึงคนที่อยู่ข้างๆพวกเราด้วย

ผมอยู่ในชุดครุยประจําสถาบัน ยืนอยู่ข้างๆเพื่อนตัวเองวันนี ้เป็ นวันที่เหมือนยกทุกอย่างออกไป ผมเรียนจบแล้ว ระยะเวลาที่อยู่ที่นี่มาถึงสี่ปี ทําให้ผมได้เรียนรู้อะไรมากมาย ได้เจออะไรใหม่ๆ ได้เจอสังคม เจอสิ่งแวดล้อม เจอเพื่อน เจอสิ่งต่างๆที่ไม่เคยจะได้พบมาก่อนในชีวิต มหาวิทยาลัยสอนอะไรผมมากกว่าที่คิดไว้เสียอีก‚ของเต็มเลยนะพี่ทิ‛‚โต้งได้เยอะกว่าอีก‛‚แน่ล่ะ คนมันฮอต‛ ผมกับพัชหันหน้ามามองกันทันทีเมื่อเพื่อนของตัวเองยักคิ ้วแบบนั ้น แต่จะว่าก็ไม่ได้ เพราะที่โต้งพูดมามันก็ความจริงทั ้งนั ้น ทั ้งรุ่นน้อง ทั ้งเพื่อนต่างคณะก็พากันเอาของมาให้จนเจ้าตัวของล้นมือไปหมด‚ทิ‛ผมหันไปตามเสียงเรียก ไม่ไกลเป็ นใครบางคนที่เดินเข้ามาหา เขาเดินมาพร้อมกันกับตุ๊กตาสีขาวในมือ พัชกับโต้งเดินเข้ามายืนข้างๆกันทันที‚ดีใจด้วยนะ เรามาแสดงความยินดีด้วย‛‚ขอบคุณมากเลยนะ‛ผมรับตุ๊กตามาจากอีกคน ก่อนที่จะส่งรอยยิ ้มไปให้กับพายุเป็ นของตอบแทน นับว่าอย่างน้อยผมกับเขาก็เป็ นเพื่อนกันมาจนถึงวันนี ้ ดีใจจริงๆนะที่มีเพื่อนอย่างพายุ มีหลายครั ้งเหมือนกันที่ให้พายุช่วยเหลือ เพราะจําเป็ นจริงๆ แต่พอใครบางคนมารู้เอาทีหลังว่าผมคุยหรือติดต่อกับพายุ เขาก็งอนไปสามวันเจ็ดวันเลยล่ะ พายุถ่ายรูปคู่กับผมเล็กน้อย พูดคุยกันอีกหน่อย ก่อนที่เขาจะอวยพรแล้วเดินกลับออกไป

‚กูบอกตามตรงนะทิ มึงพลาดมากที่เทพายุแล้วไปเอาเด็กกะโปกนั่น‛ พัชกระซิบข้างหูผม ผมเลยต้องส่ายหัวเล็กน้อย พัชยังคงไม่ค่อยจะชอบหน้าน้องเนย เพราะน้องเนยกับพัชมักจะกวนประสาทกันและกันอยู่เสมอ จะมีโต้งนี่แหละที่เริ่มจะสนิทกับน้องเนยบ้างแล้ว ถึงขั ้นเอ่ยปากชวนน้องไปกินเหล้าด้วยกัน น่าตีทั ้งคู่นั่นแหละ‚พูดถึงแม่ง แม่งก็มานู่นละ‛ พัชพูดสีหน้าเหนื่อยหน่าย แล้วชี ้ไปยังไกลๆนั่น ผมหันไปมองตามแล้วก็ต้องยิ ้มกว้างออกมาทันทีอะ..เอ๊ะ เดี๋ยวนะ นั่น…นั่นมัน…‚เรียงแถวหนา้กระดานใหลู้กพี่เร็ว!”‚ไอ้สัสๆ ซ้ายๆ มึงมายืนตรงนี้‛‚กลับข้าง!”ผม โต้ง พัช แล้วก็ทุกคนในบริเวณนี ้ต่างก็พากันจับจ้องไปยังลานกว้างๆเป็ นตาเดียว ผมยืนนิ่ง มองดูความรู้สึกหลากหลาย กลุ่มของน้องเนยที่ผมคุ้นหน้าคุ้นตาหลายสิบคนพากันเดินเรียงแถวหน้ากระดาน พร้อมกับถือแผ่นอะไรไม่รู้ขาวๆมาด้วย ยังไม่ทันที่จะได้เข้าใจอะไรเพิ่มเติม จู่ๆพวกเขาก็พากันชูแผ่นป้ ายสีขาวนั ้นขึ ้นฟ้ า“โห่........ฮิ ้ว‛‚เหี ้ยแล้วทิ ไอ้เด็กนั่นมันเล่นมึงแล้ว‛ผมอ้าปากค้างเมื่อจู่ๆน้องๆก็พากันโห่ฮากันราวๆสองสามรอบ คนรอบข้างที่ยืนอยู่บริเวณกลางลานกว้างๆ ตอนแรกก็ไม่ได้มีมากมายอะไร