พี่จะตีนะเนย

พอผ่านโซนของกิน ก็มาโซนไหว้พระ ไหว้พระทําบุญกันเสร็จสรรพ พ่อแดงไบเล่ก็พาผมมาจนถึงโซนของเล่น เด็กน้อยวัยรุ่นพากันมากระจุกอยู่ตรงนี ้กันทั ้งนั ้น ไม่ว่าจะมอต้นมอปลาย ผมเดินมองดูพลางๆ ร้านของเล่นเยอะมาก ไหนจะทั ้งปาโป่ ง โยนขวด ยิงปื น ปากระป๋ อง โยนห่วง โห สารพัดเลย ผมเดินข้างน้องเนย มองไปเรื่อยๆ แต่แล้วจู่ๆคนข้างตัวก็หยุดชะงักไป‚เฮ้ย นั่นมันไอ้เนยนี่หว่า‛“…”‚วันนี ้ลูกน้องมึงไปไหนซะล่ะ ฉายเดี่ยวเหรอ‛จู่ๆน้องเนยก็ถูกใครบางคนเรียกเอาไว้ เขายืนนิ่ง หน้าน้องเนยตึงทันที อีกฝ่ ายเดินเข้ามาหาพร้อมปื นจากร้านยิงปื น พวกเขามากันราวๆเกือบสิบคน ยืนล้อมเราสองคนเอาไว้ ผมกลืนนํ ้าลายลงคอดังเอื ้อก ก่อนจะค่อยๆพาตัวเองถอยออกมายืนหลบอยู่ข้างหลังน้องเนยน้องเนย อย่านะ อย่าตีกันนะ พี่ขอร้อง อย่างน้อยๆก็ไปส่งพี่ก่อนแล้วค่อยกลับมาตีกันก็ได้‚วันนี ้กูได้เจอมึงสักที ได้ข่าวว่ามึงเป็ นมือหนึ่งยิงปื น เหอะ กูอยากจะรู้เหลือเกินนะว่ามึงจะเก่งอย่างที่เขาลือกันไหม‛‚เหี ้ยอะไร‛ เสียงทุ้มของน้องเนยด่ากลับ อีกฝ่ ายชูปลายกระบอกปื นมาทางน้อง ก่อนจะยิ ้มเยาะออกมา‚มึงกับกู มาลองกันสักตั ้ง ใครแพ้ ยุบแก๊งไป‛ หลังจากที่น้องคนนั ้นพูดจบ เสียงโห่เชียร์ก็ดังขึ ้นรอบตัว ผมมองดูพวกเขา จะพูดอะไรตอนนี ้ไปมันก็คงจะไม่ดีแน่ๆ ผมกําลังอยู่ในดงนักเลง อยู่คนเดียวด้วย เกิดจะมาสวม

บทบาทสอนปรัชญาชีวิตเอาตอนนี ้ ผมว่าผมโดนปื นนี่ฟาดปากแน่นอน ผมจึงยื่นมือตัวเองไปกระตุกชายเสื ้อน้องเนยเบาๆ‚เนย‛‚เอาไง หรือมึงกากวะ ฮ่าฮ่าฮ่า‛‚เออ‛ ผมอ้าปากเหวอเมื่ออีกฝ่ ายดันตอบรับคําท้านั่น เจ้าตัวจ้องมองไปที่อีกฝ่ ายด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ผมไม่รู้ว่าตอนนี ้เขาคิดอะไรอยู่ ไม่ยอมเสียหน้าหรือไง โดนเขาท้าแค่นี ้ปฏิเสธไม่เป็ นสินะ‚เออ! ดี! กูอยากงัดกับมึงมานานแล้วไอ้เนย!‛ เด็กคนนั ้นชี ้หน้าน้องเนยก่อนจะเดินชนไหล่ผ่านกลับไปยืนหน้าร้านยิงปื นเหมือนเดิม ดูท่าทางคําท้าเมื่อครู่จะเป็ นจุดสนใจของเด็กวัยรุ่นที่ยืนอยู่แถวนี ้ พวกเขาต่างพากันมายืนมุงดู การแข่งขันยิงปื นระหว่างน้องเนยกับเด็กคนนั ้น ผมรีบเดินเข้าไปยืนข้างๆน้องเนยแล้วพูดกับอีกฝ่ ายทันที‚เนย พี่ว่าเรา…”‚หุบปากไปวัลลภา‛‚นี่‛‚อยากกินนํ ้าส้ม หรือจะเอาตุ๊กตา‛ เขาพูดโดยที่มองไปยังเป้ าตรงหน้า น้องคนที่ท้าเนยเดินไปจ่ายเงินแล้วเดินกลับมายืนข้างๆกัน เนยดันให้ผมออกห่าง ทั ้งสองคนยืนข้างกัน เล็งปื นไปยังเป้ าตรงหน้า ตอนนี ้คนกําลังมามุงดูทั ้งคู่ยิงปื นแข่งกัน โห นี่น้องเนยมีคนรู้จักขนาดนี ้เลยเหรอ ทําไมพวกเขาดูสนใจการแข่งขันอะไรนี่จังเด็กน้อยเอ้ย เฮ้อ…‚ถ้าแก๊งมึงโดนยุบ อย่าร้องไห้นะไอ้เนย‛

‚มึงบอกตัวเองเถอะ‛หลังจากนั ้น การแข่งขันก็เริ่มต้นขึ ้น พวกเขาดวลกันโดยการยิงกระสุนเท่าๆกัน แล้วแข่งกันว่าใครจะยิงโดนตุ๊กตามากที่สุด เสียงปังดังขึ ้นพร้อมกับตุ๊กตาที่ค่อยๆร่วงลงไป น้องคนท้าเป็ นฝ่ ายเริ่มยิงก่อน ผมมองดูก่อนจะร้องโหออกมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ ายยิงได้ถึงแปดนัดจากสิบนัด‚วัลลภา เธอปรบมือให้มันเหรอ‛‚หะ...หา‛ ผมเพิ่งจะรู้ว่าตอนนี ้ตัวเองเผลอปรบมือไปตามคนรอบข้าง หลังจากที่น้องคนนั ้นเพิ่งยิงเสร็จ เอ้า ก็น้องเขาเก่ง ผมปรบมือให้จะแปลกตรงไหน คนปรบมือให้ก็เยอะ ยิงแม่นมากๆเลยนะนั่น น้องเนยจ้องหน้าผมดุๆจนผมต้องลดมือไปเอง เขาดูท่าทางจะหัวเสียเมื่อเห็นผมปรบมือ ทําไมอ่ะ‚มึงแพ้แล้วไอ้เนยวัดพลุ‛‚กูยังไม่ได้ยิงเลย ไอ้…มึงชื่ออะไรก็ช่างมึงเถอะ กูไม่อยากจะจํา รกสมอง‛‚ไอ้!”‚ทุกวันนี ้กูจําแค่โจทย์กับหน้าคนสอนก็พอ‛ปัง!น้องเนยยกปื นขึ ้นมาก่อนที่จะยิงมันออกไป โห นัดแรกโดนไปแล้ว นัดที่สองนัดที่สามก็ค่อยๆตามมา ผมอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าน้องเนยเองก็จะยิงแม่น เขาไล่ยิงไปเรื่อยๆโดยที่ไม่พลาดแม้แต่นัดเดียว ผมมองดูน้องเนยตอนนี ้ โห เขาเหมือนนักเลงที่ออกมาจากหนังจริงๆ ท่ายิงปื นอย่างเป๊ ะ น้องเนยยิงไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ครบสิบนัดหะ...โห น้องไม่พลาดเลย น้องเนยไม่พลาดเลยแม้แต่นัดเดียว

‚เฮ!”‚สุดยอดเลยลูกพี่ สมแล้ว!”เสียงเฮดังขึ ้นจากกองเชียร์รอบข้าง น้องเนยพาดปื นไว้บนไหล่ก่อนจะหันกลับไปมองดูคนที่ท้าน้อง เขาช็อกไปแล้ว น้องเขายังไม่ได้พูดอะไร เสียงโห่ไล่ก็ดังขึ ้นมา คนในแก๊งจึงค่อยๆทยอยเดินหลบออกไป คนเริ่มโห่ไล่กลุ่มนั ้น น้องคนที่ท้าเดินเข้ามาจะต่อยเนย แต่ก็โดนอีกฝ่ ายใช้เท้ายันจนเซถอยหลังไป เขาทําท่าโมโหจะพุ่งเข้ามา แต่ก็โดนแก๊งของน้องเนยที่อยู่แถวนี ้มาลากตัวออกไป‚เธอไม่ปรบมือให้เราหรือไง ยัยนี่ ไม่รู้จักหน้าที่‛ เอ้า อะไร แล้วนี ้หันมาว่าผมแล้วงั ้นเหรอ‚อยากลองไหม‛‚หะ…หา ไม่ พี่ไม่เคยยิง‛‚มันไม่เป็ นไรหรอก มานี่‛‚เนย!” ผมโดนเขาดึงเข้าไปใกล้ น้องเนยยัดปื นใส่มือผม ก่อนที่จะเดินไปสั่งซื ้อลูกกระสุนมาให้เพิ่ม ผมมองดูปื นในมือตัวเอง ให้ตาย ตั ้งแต่เกิดมาไม่เคยจะจับมันมาก่อนเลย สั่นไปหมดแล้วเนี่ย มันจะลั่นไหม ผมกลัวจริงๆนะ‚ใส่ลูกปื น‛ น้องเนยหยิบเอาลูกกระสุนสีแดงยื่นมาให้ผม‚สะ...ใส่ยังไง‛‚แบบนี ้‛ เขาสอนวิธีใส่ให้ผม พอใส่กระสุนที่ปลายปื นเสร็จ เขาก็เดินมาซ้อนหลังแล้วพยุงแขนผมเอาไว้ ผมเอาแต่จ้องปื นในมือ ลนไปหมด ไม่รู้จะต้องทํายังไง ก็คนมันไม่เคยจะยิงมาก่อนนี่หว่า น้องเนยจิ ้ปาก เขาบ่นผม

เมื่อเห็นว่ามือของผมสั่น เขาพยายามที่จะช่วยผมเล็งไปยังตุ๊กตาข้างหน้า เสียงทุ้มกระซิบอยู่ไม่ไกลจากหูตัวเอง‚ดูปลายปื น อย่าเอาลงแบบนั ้น ดี ที่นี ้ก็กดนิ ้ว‛ ผมกดนิ ้วตามที่น้องเนยบอก แต่มันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ ้นเลย นอกจากปลายปื นที่สั่นไปมาแบบนั ้น‚กดแล้ว‛‚กดแรงๆ มีแรงเท่านั ้นหรือไง‛ปัง!ผมหลับตาปี๋ เมื่อออกแรงกดมากๆตามที่น้องเนยบอก สะดุ้งเลย ตกใจหมด จู่ๆจะปังก็ปัง ลูกกระสุนพุ่งออกไปเฉี่ยวชนโดนขวดนํ ้าส้ม มันเอียงไปมาทําท่าจะหล่นลงจนผมอดลุ้นไปด้วยไม่ได้ แต่แล้วไม่นานมันก็หล่นตุ้บลงไปกับพื ้นหะ..ให้ตายสิ! ผมยิงโดนขวดนํ ้าส้มด้วย!‚เออ วัลลภามันเก่งว่ะ‛‚ไม่เคยยิงมาก่อนเลย‛‚แบบนี ้น่ากลัว‛‚น่ากลัวยังไง‛‚เธอยิงปื นแม่นแบบนี ้ เราจะไปไหนรอดล่ะ‛“…”‚ไม่มีเสน่ห์ปลายจวักก็ใช้เสน่ห์ปลายปื นเนอะ แม่วัลลภา‛

ตีครั้งที่11มุ่งหวังสมดังอุรา ไม่ว่าใครใคร‚ …จิตใจตรงกนัผูกพนัรกัใหม่สขุใจเหลือเกิน รกัเพลินสดใสมอบรักให้เธอ ใจฉันเหม่อลอย หากเธอยังคอย ฉันพลอยอิ่มใจหกนาฬิกา แอบมาพบเธอ เจอะกนัทกุทีโสภีงามแท้ไม่แพ้เทวี จันทร์ศรีผ่องเพ็ญ เธอคงมองเห็น ฉันเป็นยอดชาย….‛‚ไอ้เนย!สายแล้ว!มันแปดโมงแล้ว!ไปเรียน!”‚เออๆ รู้แล้วน่าแม่‛‚มึงมัวทําอะไรอยู่! กูจะออกไปร้าน จะล็อกบ้านแล้วเนย! มัวแต่ฟังเพลงอยู่นั่น!”หลังจากเสียงของหญิงผู้เป็ นแม่ดังขึ ้น ประตูห้องก็ถูกเปิ ดออกอย่างกะทันหัน จนเผยให้เห็นร่างของเด็กผู้ชายตัวโตกําลังจัดแต่งทรงผมอยู่หน้ากระจก เธอมองแล้วจึงเดินเข้าไปจับที่หูของลูกชายตัวเองแล้วออกแรงบิดทันที จนเด็กวัยสิบหกทําหน้าหงิกหน้างอออกมา‚อะไรแม่!”‚ลีลาอะไรนัก! ไปเรียนได้แล้วไอ้ลูกคนนี ้!”

‚เออๆ อย่าจับผมนะแม่!อุตส่าห์ทํา!” พอเอื ้อมมือจะจับหัวเข้าหน่อยอีกฝ่ ายก็โวยวายแล้วมุดตัวหนี ไม่รู้จะหวงอะไรนัก หวงเหลือเกินกับทรงผมทรงนี ้ ไม่รู้ว่าเด็กคนนี ้ไปได้แบบอย่างมาจากใคร ถึงได้คลั่งไคล้สไตล์เก่าๆแบบนี ้ นับๆดูอีกฝ่ ายก็เริ่มทําตัวย้อนยุคไปทุกวันๆ ตอนแรกเธอก็แค่คิดว่าลูกชายจะแต่งตัวเอาเท่ เอาโก้ เพื่อที่จะไปอวดเพื่อนเฉยๆ แต่ตอนนี ้ก็ผ่านมาหลายปี แล้ว เนยก็ยังคงสไตล์นี ้เอาไว้ แถมยังดูท่าทางจะหนักขึ ้นๆทุกวันเสียด้วยเฮ้อ เนยเอย้ถา้พ่อเอ็งรู้ว่าเป็นคนแบบนีเ้ขาจะเหนือ่ยใจแบบทีแ่ม่ก าลงัเป็นไหมนะ แต่เอาเถอะ ชอบอะไรก็ท าไป แลว้แต่สะดวกเลยพ่อลูกชาย‚ภูมิใจฉันได้เธอมา จะถนอมกล่อมเธอ ยามมอง ช่างซึ ้งเลิศเลอ ยามเธอ โปรยยิ ้มให้มา แก้มเธอแดงหนักหนา…”‚เนย มึงร้องเพลงเหรอ?‛‚อะไร‛‚มึงร้องเพลง‛ คิ ้วหนาขมวดมุ่นเมื่อจู่ๆก็โดนเพื่อนสนิทตัวเองชี ้หน้าแล้วบอกมาแบบนั ้น เขาจ้องมองหน้าอีกฝ่ ายกลับ ทิวพยักหน้าหงึกหงักเพื่อยืนยันคําพูดของตัวเอง เด็กผู้ชายตัวสูงจึงนั่งนิ่ง ราวกับเพิ่งจะดึงสติกลับเข้าตัวได้ เมื่อครู่ดูท่าทางเขาจะเอาแต่คิดอะไรไม่รู้ไปเรื่อยเปื่ อย จนถึงขั ้นเผลอร้องเพลงออกมา มือหนาที่กําลังจับปอยผมตัวเองชะงักไปทันที ก่อนที่เขาจะหันหน้ามามองดูคนที่ถามตัวเอง‚มึงเปลี่ยนไปป่ ะวะเนย อันนี ้กูถามจริงๆ‛

‚เปลี่ยนยังไง‛‚ก็เนี่ย มึงแบบ มึงทําการบ้านอ่ะ! มึงมาเรียนอ่ะเนย! มันไม่ใช่มึง‛‚แล้วกูจะทําบ้างไม่ได้หรือไง‛‚ไหนจะชอบวาดรูป นั่งวาดรูปใครก็ไม่รู้เนี่ย พอกูจะดูหน่อยก็ไม่ให้กูดู ใครไอ้สัส บอกมา‛ ทิวชี ้ไปยังสมุดปกสีนํ ้าตาลที่ดูจะสภาพดูดีที่สุดตั ้งแต่ที่อีกฝ่ ายมีสมุดมา เขาไม่รู้ว่าทําไมเนยวัดพลุถึงอารมณ์ดีนักช่วงนี ้ เมื่อก่อนมันเป็ นเด็กหัวร้อนง่าย ขี ้โมโห ชอบปะทะ วันไหนเข้าเรียนก็คือวันที่เขาไม่มีที่จะไปเที่ยวก็แค่นั ้น โดยเฉลี่ยแล้ววันที่เนยวัดพลุจะมานั่งกระดิกเท้าอยู่ที่โรงเรียนแบบนี ้มีเพียงแค่วันสองวัน แถมมาก็ยังมานอนอีกต่างหากแต่นี่อะไร มาแล้วกลับเอาแต่นั่งทําการบ้าน อ่านหนังสือ พอเบื่อก็หยิบเอาสมุดเล่มนั ้นขึ ้นมานั่งวาดรูป วาดไป อมยิ ้มไป วันนี ้ยังเผลอร้องเพลงออกมาอีกต่างหากหรือมัน…จะอินเลิฟ?‚ไอ้เนย มึงมีความรักใช่ไหม‛ หลังจากที่เขาทักออกไป มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็ นก็ชะงักกึก เนยหยุดวาดรูปแล้วหันหน้ามามองเขาทันที‚รักเหี ้ยอะไร ไม่มี‛‚ก็ดูมึงทําตัว กูรู้ละ!แม่จําเนียรอะไรนั่นของมึงใช่ไหม! ใครไอ้สัส บอกกูมา กูเพื่อนมึงนะไอ้เนย‛ ทิวตบเข่าฉาดใหญ่ก่อนที่จะยิ ้มร่าออกมาเมื่อจับสังเกตเพื่อนของตัวเองได้ ทิวกับเนยเป็ นเพื่อนกันมาตั ้งแต่ไหนแต่ไร ร่วมหัวจมทายมาด้วยกันมานักต่อนัก เรื่องดีเรื่องไม่ดีก็ผ่านมาด้วยกัน ของแค่นี ้ มีหรือที่เพื่อนสนิทอย่างเขาจะมองไม่ออกว่าตอนนี ้เจ้าเพื่อนตัวโตกําลังเหม่อลอยหาใครสักคน และคนที่เขากําลังรู้สึกสงสัยอยู่ตอนนี ้ ก็คือคนที่ชื่อว่า

จําเนียร เขาได้ยินเนยเคยพูดถึงชื่อนี ้ เขาสงสัยเหลือเกินว่าจําเนียรนี่คือใครกันแน่ ทําไมถึงมีอิทธิพลมากมายนักกับเพื่อนนักเลงของเขามนัชอบใครกูก็ไม่ยกักะเคยเห็นมนัหลงเขาหนกัขนาดนี!้‚แม่จําเนียรคือใคร‛‚เสือก‛‚แน๊ มีพิรุธ‛‚ไม่มีแม่จําเนียรที่ไหนทั ้งนั ้น‛‚มึงเคยบอกกูว่าแม่จําเนียรดุมึง มึงเลยตั ้งใจเรียน‛“…”‚ขนาดแม่มึงยังสั่งมึงไม่ได้ คนนี ้เป็ นใครวะเนย อํานาจบาตรใหญ่มาจากไหนถึงกุมมึงเอาไว้ได้ขนาดนี ้‛‚เขาไม่ได้กุมอะไรกูทั ้งนั ้น‛ ยิ่งพูดไปเรื่อยๆ ทิวก็สัมผัสได้ว่าอีกฝ่ ายเริ่มมีสีหน้าเหมือนสับสนในตัวเอง เนยดูจะหงุดหงิดขึ ้นมาเมื่อถูกจี ้ด้วยคําว่าแม่จําเนียรมากเข้าๆนั่นไง นั่น นั่น! มันมีปฏิกิริยา คนไม่คิดอะไรที่ไหนเขาจะมีอาการแบบมึง! คนเขาดูออก!‚คนอย่างกูเนี่ยนะ จะให้ใครมาสั่ง เหอะ‛‚เออ ก็คนอย่างมึงนั่นแหละ‛‚กูแค่…รําคาญเฉยๆหรอก‛‚รําคาญเขา? รําคาญแม่จําเนียร?‛‚รําคาญมึงนี่แหละไอ้สัส! มึงเลิกเสือกเรื่องนี ้สักทีไอ้ทิว! ไปไหนก็ไป!”‚อย่านะ!ไอ้เหี ้ยเน๊ยยยย!”

ให้ตายสิ ทําไมคนนี ้เนยถึงได้พูดยากพูดเย็นนัก ทีคนก่อนๆเป็ นต้องอวดเขาเช้าเย็นแล้วนะ ว่าน่ารักอย่างนั ้นอย่างนี ้ ไม่เคยจะมาแอบยิ ้มคนเดียวเงียบๆแบบนี ้สักนิดเขาจะต้องรู้ให้ได้เลยว่าแม่จําเนียรของเพื่อนเขาคือใคร! ♡♡♡‚ฮัดชิ่ว!”‚ทิ นํ ้าลายมึงลงแก้วกู‛‚ห้ะ เฮ้ย ขอโทษๆ‛‚ฮ่าฮ่า โอ้ย กูล้อเล่น มึงนี่นะ‛‚ตกใจหมดเลย‛ผมนั่งมองดูหน้าพัช เมื่อครู่จู่ๆผมก็จามออกมา ไอ้เราโดนเพื่อนทักมาแบบนั ้นก็คิดว่ามันจะลงจริงๆ ถึงได้กังวล เฮ้อ เอาเถอะ ไม่ลงก็ดีแล้ว ผมถูปลายจมูกตัวเองไปมา ก่อนที่จะก้มอ่านสไลด์ในไอแพดของตัวเองต่อ วันนี ้ผมกับเพื่อนๆมานั่งอ่านหนังสือกันที่ร้านกาแฟเล็กๆที่อยู่ในซอยข้างๆมหาวิทยาลัย ร้านนี ้พัชแนะนํามาว่าบรรยากาศดี เหมาะกับการนั่งถ่ายรูป อันที่จริงผมเองก็ไม่ใช่สายถ่ายรูปอะไรหรอก จะมีก็แต่คนข้างหน้าผมนี่แหละ พัชเป็ นคนที่ถ่ายรูปสวยมากนะ ในไอจีของเขาแต่ละรูปมันสวยมากๆ เข้าไปส่องแล้วเพลินเลยแหละ‚ไอ้สัสโต้ง ออกจากเฟรมกู‛‚ถ่ายกูๆ กูหล่อนะไอ้สัส‛

‚กูไม่ได้อยากถ่ายมึงเลยโต้ง ไสหัวของมึงออกไป‛‚ใจร้ายจังวะเพื่อนคนนี ้‛ โต้งหน้างอเดินมานั่งลงข้างๆผม ก่อนที่จะทําปากขมุบขิมบมองไปยังพัช ที่ตอนนี ้เขากําลังเล็งกล้องโทรศัพท์มือถือ ถ่ายรูปไปรอบๆร้าน ผมปล่อยให้เพื่อนอยู่ในกิจกรรมของตัวเอง ส่วนผมก็ก้มหน้าอ่านสไลด์ต่อไป เสียงพูดคุยระหว่างพัชกับโต้งดังขึ ้นเป็ นระยะ ตอนนี ้ในร้านมีคนยังไม่มาก มีแค่กลุ่มพวกผมสามคนกับลูกค้าอีกสองคนที่นั่งอยู่ตรงมุมนู้นเท่านั ้นกรุ้งกริ้ง…‚เอ้า ไอ้ยุ!”‚พัช? ไงมึง‛ผมชะงักมือที่กําลังเขียน ก่อนที่จะเงยหน้ามองดูเพื่อนตัวเอง พัชกําลังยกมือทักทายใครบางคน ผมจึงหันหลังกลับไปมองดูว่าใครกันที่เพื่อนผมกําลังทัก ก่อนที่จะได้เห็นใบหน้าคุ้นตาของคนที่ชื่อว่าพายุยังจํากันได้ใช่ไหม คนนี ้ที่อยู่ในวงดนตรีที่คลับวันนั ้นนี่เอง เขาเองพอเลื่อนสายตามาเจอผมเขาก็ชะงักไปเหมือนกัน ผมจึงส่งยิ ้มบางก่อนจะพยักหัวให้เล็กน้อย ก่อนจะกลับมานั่งเหมือนเดิม พายุมาที่ร้านนี ้คนเดียว เขาเดินมาหาพัชที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับผม พอมาถึงอีกฝ่ ายก็ยืนล้วงกระเป๋ าตัวเองคุยกับพัช‚ไงไอ้หล่อ วันนี ้มึงฉายเดี่ยวเหรอ‛‚ใครจะเหมือนมึงไอ้พัช‛‚อะไร‛

‚เปล่านี่‛‚เอ้อ นี่เพื่อนกู ไอ้นี่ไอ้โต้ง ส่วนไอ้นี่ชื่อทิ‛ พัชชี ้ไปที่โต้งแล้วค่อยๆชี ้มาที่ผม พายุมองมาก่อนจะส่งยิ ้มบางให้‚มึงขยับไป กูจะนั่งด้วย‛‚เอ้าไอ้ห่า มานั่งอะไรตรงนี ้ ไปหาที่อื่น‛‚เออ กูจะนั่งตรงนี ้‛ผมนั่งมองดูพัชที่ตอนนี ้ยอมขยับไปนั่งเก้าอี ้อีกตัว ส่วนพายุก็มานั่งแทนที่ ผมเห็นว่าตัวเองไม่รู้จะคุยอะไรก็เลยก้มหน้าเขี่ยไอแพดตัวเองต่อ ผมนั่งฟังพวกเขาสามคนคุยกัน ดูท่าทางพายุจะสนิทกับคนง่ายอยู่พอสมควร นั่งกันไม่ทันไรก็พากันคุยนํ ้าไหลไฟดับเลย‚มึงไม่มีสอบเหรอพัช‛‚อะไรที่ทําให้มึงคิดว่ากูมีสอบ‛‚เพื่อนมึงอ่านสไลด์มาตั ้งนานแล้ว‛ผมเงยหน้าขึ ้นมาเมื่อรู้สึกว่ามีใครบางคนกําลังพูดถึงตัวเอง เป็ นพายุนั่นเอง เขาหันหน้าไปถามพัชก่อนจะค่อยๆหันหน้ามาทางผม ผมเลิกคิ ้วเล็กน้อย รอฟังว่าพวกเขาจะพูดอะไรกัน‚ไอ้ทิมันเป็ นติวเตอร์ มันสอนพิเศษเด็ก มันเลยต้องทวนตลอดแหละ ไม่เกี่ยวกับสอบ ใช่ไหมมึง‛‚อื ้อ แต่จริงๆตอนนี ้ก็ดูสไลด์อาจารย์วิภาอยู่‛‚มันเป็ นตัวแบกกลุ่ม‛ โต้งเสริมขึ ้นมาอีกคนก่อนที่จะยกแก้วมาชนกับแก้วกาแฟของผม ผมส่ายหัวให้เพื่อนตัวเอง นั่งเขี่ยไอแพดไปเรื่อยๆ เงยหน้าขึ ้นมาอีกทีก็เห็นโต้งกับพัชเดินไปข้างนอกร้าน โต้งดูท่าทางกําลังงอแงให้

พัชถ่ายรูปให้แน่ๆเลย ผมยิ ้มขํา เห็นโต้งกําลังแอคชั่นด้วยท่าทางเท่ๆแบบนั ้นแล้วมันหมั่นไส้ชะมัด‚เป็ นติวเตอร์ ไม่เหนื่อยเหรอ‛‚หือ‛ ผมหันหน้ากลับมามองใครอีกคนที่ยังนั่งอยู่ ตอนนี ้เหลือผมกับพายุนั่งอยู่ที่โต๊ะกันสองคน พายุเอ่ยถามผมขึ ้นมา ผมหัวเราะก่อนที่จะตอบกลับเพื่อนใหม่ออกไป‚ก็ไม่เท่าไหร่ มีเด็กดื ้ออยู่คนหนึ่ง อันนี ้เหนื่อยใจ‛ ผมยิ ้ม ในขณะนั ้นก็เหมือนภาพของแดงไบเล่วัยสิบหกแทรกขึ ้นมาในหัวทันที‚สอนชั่วโมงละเท่าไหร่ล่ะ‛‚สองร้อย ถูกไหม‛‚อือ ก็ถูก‛‚แล้วพายุไปร้องเพลง ได้เงินดีไหม‛ ผมเอ่ยถามเขากลับบ้าง‚ก็ พอใช้นั่นและ‛‚แต่เสียงเพราะมากเลยนะ เคยไปฟังอยู่ครั ้งหนึ่ง‛‚วันนั ้นใช่ไหม‛‚อ่อ ฮ่าฮ่า ใช่ๆ วันนั ้นหลังจากกลับก็เมาเละเลย หลับไม่รู้เรื่อง เกือบไปสอนเด็กไม่ได้‛ ผมนึกถึงวันที่ตัวเองแฮงค์แล้วก็ขําออกมาอย่างอดไม่ได้ วันนั ้นหนักมากจริงๆ ต้องไปสอนน้องเนยต่อ ผมสอนเขาไปก็หาวนอนไปด้วยจนโดนน้องเหน็บด่าไปตั ้งเยอะ พายุเห็นผมขําเขาก็เลยขําตาม‚ไอ้ห่า!ร้อนก็ร้อน มึงจะแอคท่าเยอะอะไรนักวะ‛‚เอ้า ก็กูอยากได้รูปโปรไฟล์ใหม่อ่ะ มึงเป็ นคนที่ถ่ายรูปออกมาอย่างสวยไง‛

‚รําคาญมึง‛ ผมกับพายุเงียบกันทั ้งคู่ เมื่ออีกสองคนเดินกลับเข้ามาในร้าน พวกเขาคุยกันเสียงดังจนผมต้องหันหน้ากลับไปมอง พัชบ่นโต้งใหญ่เลย ทั ้งคู่เดินมานั่งที่โต๊ะเหมือนเดิม ก่อนที่โต้งจะขยับมาใกล้แล้วสะกิดแขนของผมเบาๆ‚ตอนนี ้กี่โมงแล้ววะ เอ้อ! ไอ้ทิ มึงจะไปสอนน้องต่อไหม‛‚ไปๆ วันนี ้มีสอน‛ ผมก้มลงมองดูเวลาบนข้อมือตัวเอง ใกล้จะได้เวลาที่จะต้องไปที่ร้านป้ าติ๋มแล้วสิ เผื่อเวลาเดินทางไว้ด้วย ผมเก็บของใส่ลงใบกระเป๋ า พับเก็บไอแพด ก่อนที่จะหย่อนมันลงไปตาม โต้งทําท่าจะลุกขึ ้น อันที่จริง โต้งบอกว่าจะไปส่งผมนั่นแหละ เขาบอกว่าเห็นผมนั่งรถโดยสารไปๆมาๆแบบนั ้นแล้วเขาสงสารผม ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะมาสงสารทําไม คิดๆไปแล้วก็ขํา โต้งนี่จริงๆแล้วขาก็เป็ นเพื่อนที่ดีคนหนึ่งนะ เขาคอยช่วยเหลือผมอยู่เรื่อยเลย ไอ้เรื่องไปส่งที่ร้านป้ าติ๋มนี่ก็เหมือนกัน เจ้าตัวบอกจะไปส่งให้ได้ เพราะเห็นว่าผมเริ่มโทรมขึ ้นๆหลังจากที่รับสอนเพิ่ม เขากลับผมจะป่ วยตายเสียก่อน ว่างั ้นน่ะนะ‚มึงจะไปส่งไอ้ทิมันแล้วใช่ไหม‛ พัชเอ่ยถามโต้ง‚อือ เดี๋ยวไปส่งมัน แล้วจะกลับมารับมึง รออยู่นี่แหละ‛‚เคๆ‛‚ทิจะไปสอนที่ไหนเหรอ‛ คราวนี ้เป็ นพายุที่เอ่ยปากถามขึ ้นมา ผมชะงักมือที่กําลังจะหยิบกระเป๋ าแล้วมองหน้าอีกคน‚อ๋อ ไปสอนที่ร้านป้ าติ๋ม มึงรู้จักป้ าติ๋มป่ ะ ร้านข้าวที่ดังๆอ่ะ‛ โต้งเป็ นฝ่ ายตอบแทนผม

‚อ๋อ รู้ๆ เคยไปกินหลายครั ้งอยู่เหมือนกัน‛ พายุพอได้ยินคําตอบแล้วก็พยักหน้าเบาๆ‚เออ นั่นแหละ ไปล่ะ เดี๋ยวไอ้นี่มันจะไปสอนเด็กเลท‛‚เดี๋ยวก่อน‛‚?‛“…คือ…พอดีว่าจะผ่านทางนั ้นพอดี ให้ทิไปกับกูก็ได้‛ แต่แล้วในขณะที่ผมกําลังจะออกจากร้าน จู่ๆพายุเขาก็โพล่งออกมา ผมหันหน้าไปมองโต้ง ทั ้งผมและเขาหยุดยืน โต้งทําสีหน้าเหมือนกําลังใช้ความคิด พายุจึงเก็บกระเป๋ าเงินกับโทรศัพท์ใส่กระเป๋ าแล้วลุกเดินมายืนข้างๆผมกับโต้ง‚เอารถมา เดี๋ยวให้ทิไปกับกูก็ได้ ผ่านทางนั ้นอยู่ มึงจะได้กลับกับพัชเลย‛ พายุว่าก่อนที่จะชี ้ไปยังพัช ตอนนี ้เขากําลังตั ้งหน้าตั ้งตาแต่งรูปในมือถืออยู่ โต้งพยักหน้าเบาๆก่อนที่จะหันหน้ามามองผม‚มึงโอเคไหมทิ ถ้าเกิดจะไปกับไอ้ยุมัน‛‚ได้ดิ โอเค อันที่จริง ไม่เห็นต้องลําบากกันเลย เดี๋ยวนั่งรถโดยสารไปก็ได้‛‚นั่งรถโดยสารจากมอไปร้านนั ้นมันนานอยู่นะทิ‛ พายุหันมาพูดกับผม อันที่จริง ที่เขาพูดมาน่ะมันก็ใช่นั่นแหละ ก็นานจริงๆ แต่จะมาให้เป็ นภาระพวกเขาแบบนี ้มันก็ไม่ใช่ ยิ่งตอนนี ้ผมจะต้องไปกับพายุ ผมเองก็ไม่ได้สนิทกับเขาสักเท่าไหร่ เกรงใจอยู่เหมือนกัน‚เอายังไงทิ ไปไหม‛ โต้งว่า ก่อนที่จะตบไหล่ของผมกับพายุพร้อมๆกัน‚โอเค ไปก็ได้ ขอบคุณครับ‛

‚มึงไม่ต้องพูดเพราะขนาดนั ้นกับมันก็ได้ทิ‛ โต้งยิ ้มขําออกมา ก่อนที่จะปล่อยให้ผมกับพายุเดินออกมาจากร้าน สรุปแล้ว ผมก็ต้องไปกับพายุจนได้สินะวันนี ้ ผมเดินตามอีกคนมาเรื่อยๆจนกระทั่งถึงรถของพายุ โห นี่มันเบนซ์เลยเหรอ เบนซ์รุ่นอะไรเนี่ย สวยจัง รถสวยมาก ผมมองดูรถของเขาด้วยความรู้สึกสนใจ ส่วนพายุเดินไปเปิ ดประตูรถให้ผม ผมจึงรีบปรามเขาทันทีเฮ้อ จะมาเปิ ดประตูให้ผมทําไมกัน ขนาดนี ้เลยเหรอเนี่ย เกรงใจจังพอได้เข้ามานั่งในรถ ผมก็แอบรู้สึกเกร็งขึ ้นมาที่ต้องขึ ้นรถกับคนที่ไม่สนิท ภายในรถของพายุใหม่มากๆเลย แถมยังมีกลิ่นหอมๆด้วย‚คาดเข็มขัดด้วยนะ‛‚อื ้อ‛ ผมพยักหน้า ก่อนที่จะรีบคาดเข็มขัดตามที่เขาบอก แต่ไม่รู้ทําไม เข็มขัดรถคันนี ้มันถึงได้เสียบยากเย็นขนาดนี ้ ผมจิ ้มๆมันลงไป มันก็ยังไม่เข้าล็อกสักที จนกระทั่งได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆจากเจ้าของรถ ก่อนที่ไม่นานนัก มือของอีกฝ่ ายจะจับมันใส่ลงล็อกให้ ผมรีบดึงมือตัวเองออกมาทันที แล้วก็ได้แต่หัวเราะแห้งๆให้‚โอเคไหม‛ เขาถามผม ผมพยักหน้าหงึกหงัก พายุสตาร์ทรถก่อนที่จะพาขับออกมา ระหว่างทางเขาก็เปิ ดเพลงเบาๆให้ฟังไปด้วย ผมไม่ค่อยกล้าที่จะชวนเขาคุยสักเท่าไหร่ ส่วนมากจึงเป็ นอีกฝ่ ายนั่นแหละที่หาเรื่องมาถามผม เราสองคนจึงได้คุยกันมากขึ ้น จนในที่สุดพวกเราก็มาถึงร้านป้ าติ๋มจนได้ วันนี ้ร้านก็ยงัคนเยอะเหมือนเดิมเลยสินะ ผมก้มลงมองดเูวลาบนนาฬิกาข้อมือ ตอนนี ้น่าจะเป็ นเวลาที่น้องเนยน่าจะเลิกเรียนแล้ว อีกไม่นานเขาก็คงจะมาถึงที่นี่

‚ไม่ลืมอะไรนะ‛ พายุเอ่ยถามผม ผมจึงก้มลงมอง เช็คของดีๆ ก่อนที่จะยิ ้มยืนยัน ผมค่อยๆเปิ ดประตูอย่างระมัดระวังแล้วลงมาจากรถของอีกฝ่ าย แต่ยังไม่ทันที่จะได้ปิ ดประตู ผมก็ต้องสะดุ้งเพราะได้ยินเสียงบีบแตรดังขึ ้นไม่ไกล ผมสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่จะมองหาต้นเสียงนะ..น้องเนยเหรอ ตกใจหมด จะบีบแตรทําไมกัน แล้วนี่เขาเลิกเรียนแล้วเหรอ มาถึงไวจัง ปกติจะต้องมาช้ากว่านี ้นี่นาผมมองดูเขา น้องเนยขี่รถมอเตอร์ไซค์ ตามหลังมาด้วยคนในแก๊งอีกราวๆเกือบสิบคัน จอดอยู่ท้ายจากรถยนต์ที่ผมนั่งมา ผมมองดูพวกเขา น้องเนยมีสีหน้าหงุดหงิด เขามองผมเหมือนกับกําลังอารมณ์เสียเลย ผมเองก็ไม่รู้ น้องเนยปกติเขาก็หน้าดุอยู่แล้วนี่‚ทิ‛ผมดึงสายตากลับมาที่พายุอีกครั ้ง หลังจากที่พายุเรียกผม เขาเปิ ดประตูลงมา ก่อนที่จะเดินเข้ามาหา ผมชะงักไปเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ ายยื่นขนมปังห่อเล็กๆมาให้ห่อหนึ่ง ผมรับมาแบบงงๆ‚ให้ เอาไว้กิน‛‚อะ…อ่อ ขอบคุณมากนะ ขับรถดีๆ ขอบคุณที่มาส่ง‛‚ตั ้งใจสอนนะครับคุณทิวา‛ผมอึ ้งไปนิดหน่อยที่จู่ๆพายุก็เรียกผมแบบนั ้น เขาชูกําปั ้นน้อยๆเป็ นเชิงให้กําลังใจ เขาส่งยิ ้มกว้างมาให้ผม ก่อนที่จะขึ ้นไปบนรถแล้วขับออกไป ทิ ้งให้ผมยืนอยู่ตรงนั ้น ผมโคลงหัวไปมา ก่อนจะก้มลงมองดูห่อขนมในมือ แต่ยังไม่ทันไร จู่ๆขนมห่อนั ้นก็ถูกแย่งไปโดยใครบางคน ผมหันไปมองทันทีก่อนจะพบว่าน้องเนยลงจากรถมอเตอร์ไซค์แล้วเดินมาแย่งมันไป

น้องเนยเขาฉีกซองก่อนที่จะยัดมันเข้าปาก กินมันต่อหน้าต่อตาผม ได้แต่อ้าปากค้าง ไม่คิดว่าน้องจะทําแบบนี ้ น้องเนยเขายัดขนมปังทั ้งก้อนเข้าปากโดยที่ไม่กลัวเลยว่าจะติดคอหรือเปล่า ผมล่ะกลัวแทน‚เนย นั่นมันขนมพี่นะ ทําแบบนี ้ไม่ดีเลย‛‚อําไอ อีใออากอื๋อไอไอ้อะอ๋ม‛‚เนย กลืนก่อนค่อยพูด ขนมเต็มปากแล้ว‛ ผมท้วงอีกฝ่ าย น้องเนยเท้าเอว ก่อนที่จะยืนคืนเคี ้ยวขนมตุ้ยๆ สีหน้าเขาตอนนี ้ดูเคร่งเครียดมากๆ ไม่รู้ไปหัวเสียอะไรมา พอเขากินมันจนเสร็จ เขาก็หันไปตะโกนใส่ลูกน้องตัวเองบอกให้หานํ ้ามาให้ ผมมองดูการกระทํานั ้นของน้องเนย‚เนย‛‚วัลลภา‛‚พี่ชื่อทิ‛‚ไอ้หมอนั่นน่ะใคร‛‚อย่าไปเรียกเขาแบบนั ้นนะ เขาอายุมากกว่าเรา อย่างน้อยๆเราก็ไม่ได้รู้จักเขาเป็ นการส่วนตัวนะเนย ห้ามขึ ้นไอ้ใส่คนอื่นเขาแบบนั ้น‛ ผมปรามน้องเนยเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ ายกําลังพูดถึงพายุ เขาขึ ้นไอ้ใส่พายุด้วย ผมได้ยินแล้วไม่ค่อยรื่นหูเท่าไหร่นัก นี่ถ้าพายุมาได้ยินเข้าเองก็คงไม่ชอบเหมือนกัน น้องเนยรับนํ ้ามาจากเด็กในแก๊ง เขากระดกไม่กี่ครั ้งนํ ้าก็หมดขวด น้องเนยดื่มเสร็จแล้วเขาก็บิดมันจนบู้บี ้ ก่อนที่จะโยนไปให้เด็กๆในแก๊ง เขาเท้าเอว หันหน้ามามองผม เป่ าลมออกมจากปากแรงๆจนทําให้ปอยผมด้านหน้าขยับเอาล่ะ ทําไมผมรู้สึกได้เลยว่าเรื่องยาวๆกําลังจะตามมาแน่‚นั่งมอเตอร์ไซค์แล้วมันทําไม มันปวดตูดเหรอ‛

‚หะ…หา ไม่ คือพอดีพายุเขาผ่านทางนี ้ไง พี่ก็เลยติดรถเขามา‛‚เบอร์เราเธอก็มีไหมยัยซื่อบื ้อ‛‚เกี่ยวอะไรกัน‛‚ทีหลังอยากไปไหนก็โทรมาดิวะ จะประชดแบบนี ้ทําไม‛‚ห้ะ‛‚ก็ปกติเราเป็ นคนงี ้ ไม่เอาใจใส่ไม่ดูแลแค่นี ้ถึงกับต้องประชดหาคนใหม่มาเย้ยถึงที่เลยเหรอ เฮ้ยเธอ‛ผมหลับตาลงเรียกสติตัวเอง ก่อนที่จะยกมือเบรกน้องเนย พอก่อน เนยต้องพอก่อน‚เนย คือ มันไม่ใช่แบบนั ้นเลยนะ‛‚วัลลภา‛‚จะให้พี่ทํายังไงเราถึงจะเลิกพูดเรื่องนี ้‛‚ส่งตารางเรียนมา‛‚หา‛‚จิ ้! ส่งมา จะได้รู้ว่าเธอเลิกตอนไหน จะได้ไปรับไงยัยเฉิ่ม!”‚ไม่ต้อง ไม่ต้องก็ได้เนย…”‚ใจนักเลงมันโดนหยามขนาดนี ้ เธอยังจะให้เราใจเย็นยังไงไหววะ‛“…”‚เฮ้ย จําทะเบียนรถไว้แล้วใช่ไหมพวกมึง!ถ้าไอ้คันนั ้นมาจอดหน้าร้านกูอีก เอาให้ยับ เข้าใจไหม! เอา!ให้!ยับ!”‚ครับลูกพี่!!!”

โอ้ยตาย ไม่ไหวแล้ว เครียดมากๆ ปวดหัวเลย สงสารพายุแล้วนะเนี่ย เขายังไม่ได้ทําอะไรเธอเลยหรือเปล่าพ่อนักเลงใหญ่ ทําไมเป็ นคนแบบนี ้นะเนย เฮ้อ สงสัยต้องไปบอกพายุแล้วแหละ ลูกเจ้าของร้านเขาเดือดร้อนขนาดนี ้เลยนะพายุ นายไปทําอะไรเขาไว้หรือเปล่าเนี่ย ทําไมเขาถึงได้หัวร้อนรุนแรงขนาดนี ้นะ

ตีครั้งที่12หากมิใช่คู่ครองแท้จริง‚สําหรับตรงนี ้นะ ทุกคนดูดีๆนะ พี่จะอธิบายช้าๆ เขาบอกว่าให้ใช้เหตุผลแบบอุปนัยใช่ไหม‛ผมลากเส้น วาดขีดเขียนอธิบายให้น้องๆทุกคนได้ดู พวกเขาขยับเข้ามาใกล้ มองดูสิ่งที่ผมกําลังสอน วันนี ้เป็ นวันที่ผมต้องมาสอนให้กับกลุ่มเด็กขยัน ผมจึงสอนเข้มกว่าที่สอนน้องเนย นี่ก็สอนมาได้ชั่วโมงกว่าแล้ว พวกเขาก็ยังเปี่ ยมล้นไปด้วยความอยากเรียนกันอย่างไม่ลดลงไปเลย บางคนก็อยู่มอสี่แท้ๆ แต่ข้ามขั ้นไปทําโจทย์สําหรับเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว ผมล่ะทึ่งในเด็กสมัยนี ้จริงๆ‚พี่ทิคะ หนูทําถูกไหม‛‚ไหน…อืม…ถูกแล้วครับ‛‚นั่นไง บอกแล้วว่าแบบนี ้ถูก ส้มมึงเถียงกู‛ผมยิ ้มขํา มองดูเด็กๆนั่งทําโจทย์ที่ตัวเองให้เป็ นแบบทดสอบพอเป็ นการทบทวนสักสี่ห้าข้อ ผมอนุญาตให้พวกเขาเปิ ดดูสูตรเปิ ดดูตัวอย่างได้ เพราะเห็นว่าน้องๆเขาเพิ่งจะเรียนเสร็จกันไป แต่ถึงอย่างนั ้น น้องๆก็ยังพยายามที่จะทําเองโดยที่ไม่เปิ ดดูอะไร ผมเห็นความพยายามนั ้นของพวกเขาแล้วก็ได้แต่ยิ ้มออกมา

ผมรู้ว่าพวกเขากําลังเหนื่อย แต่สู้ๆกันอีกนิดนะทุกคนผมแจกชีทสรุปที่เตรียมมาให้กับน้องๆเอาไว้ให้พวกเขากลับไปทําที่บ้าน ข้อสอบพวกนี ้รวบรวมมาจากหลายๆแหล่ง บางอันผมก็คิดขึ ้นมาเองแล้วเพิ่มลงไป เป็ นโจทย์ที่ลองดัดแปลงขึ ้นเอง มีทั ้งข้อยากข้อง่ายสลับกันไป น้องๆเอาไปดูก่อนที่จะพากันยิ ้มแห้งๆให้กับผม‚พี่ทิ พักก่อนได้ไหมคะ หนูหิวอ่ะ อยากไปซื ้อของกิน‛‚เอาสิ ถ้าอย่างนั ้นก็พักก่อนก็ได้ สิบนาทีพอไหม‛‚ขอบคุณค่าา‛ น้องกล่าวขอบคุณผมก่อนที่จะลุกขึ ้นแล้วเดินออกไปจากโต๊ะ น้องๆทยอยเดินออกไปพักผ่อนกัน เหลือก็แต่น้องโอที่นั่งทําชีทข้อสอบของผมไม่ไปไหน‚ไม่พักเหรอโอ‛‚อ๋อ ผมนั่งอยู่นี่ดีกว่าครับ‛‚โอ พี่ถามอะไรหน่อยสิ‛ ผมนั่งมองหน้าน้องโอ ก่อนที่จะนึกอะไรขึ ้นมาได้เลยเอ่ยถามเจ้าตัว น้องโอเงยหน้าขึ ้นมาจากชีทแล้วมองมาที่ผม‚มีอะไรหรือเปล่าครับ‛‚ตอนนี ้น้องเนยได้แกล้งเราอยู่ไหม‛น้องโอส่ายหน้าไปมา ผมโล่งใจขึ ้นเล็กน้อยที่รู้ว่าเขาไม่โดนแกล้งแล้ว‚นึกถึงตอนนั ้นแล้วก็ต้องขอบคุณพี่ทิจริงๆนะครับที่ช่วยผมไว้‛‚ไม่เป็ นไรหรอก‛‚ช่วงนี ้ผมไม่ค่อยเห็นเนยสักเท่าไหร่ แต่นั่นแหละครับ เขาไม่ค่อยจะไปโรงเรียนอยู่แล้ว‛‚หือ‛ ผมเลิกคิ ้วเล็กน้อยเมื่อได้รับรู้เรื่องนี ้จากน้องโอ

‚เนยไม่ค่อยเข้าโรงเรียนครับ อาทิตย์หนึ่งเขามาเรียนแค่ไม่กี่วัน วันไหนที่มาก็ชอบพาแก๊งตัวเองไปแกล้ง…เอ่อเหมือนผมนั่นแหละครับ เหยื่อของเนยไม่ได้มีแค่ผมหรอก‛‚เขาเกเรขนาดนั ้นเลยเหรอ‛‚อย่าเรียกว่าเกเรเลยครับ เนยน่ะ ปี ศาจเลย ผมไม่เคยเห็นใครน่ากลัวเท่าเขามาก่อน เป็ นแค่เด็กมอสี่แต่มีประวัติขนาดนั ้น ไม่ธรรมดาเลยนะครับพี่ เห็นหน้าเขาทีไรผมขนลุกตลอดเลย‛ น้องโอพูดด้วยสีหน้าที่บ่งบอกได้เต็มที่ว่าอีกฝ่ ายรู้สึกยังไงกับน้องเนย ผมยิ ้มแห้งๆ พลันหวนนึกถึงเด็กตัวโตคนนั ้น เนยเอ้ย แกทําให้เด็กคนอื่นกลัวแกขนาดนี ้เลยนะ นิสัยของน้องเนยจะสามารถเปลี่ยนได้ไหมนะ จริงๆผมก็แอบเป็ นห่วงอนาคตเด็กคนนี ้ กลัวมากๆว่าถ้าโตไปแล้วเขาทําอะไรที่มันหนักหนากว่านี ้เขาคงไม่ใช่ที่ยอมรับของสังคมแน่ๆแต่ก็นะ ผมเป็ นแค่ครูสอนพิเศษชั่วคราวของเขา จะไปสั่งสอนอะไรได้ครืดดด ครืดดดผมชะงักมือที่กําลังจับหลอดกาแฟ ก่อนจะก้มลงมองดูโทรศัพท์ตัวเอง ผมจับมันขึ ้นมาก่อนที่จะเบิกตาเพราะเบอร์ที่โทรมาโชว์หราว่า ‘น้องเนย’ ให้ตายสิ ช่วงนี ้เขาจะโทรหาผมบ่อยขนาดนี ้ทําไมกันนะ แล้วโทรมาทีไรไม่เคยจะเป็ นเรื่องเกี่ยวกับการเรียนเลย เด็กคนนี ้นี่

ผมมองดูน้องโอที่นั่งทําโจทย์อยู่ ก่อนที่จะตัดสินใจลุกขึ ้นแล้วเดินไปรับโทรศัพท์ไกลๆ เพราะกลัวว่าถ้าน้องโอรู้เข้าว่าผมคุยสายกับใครแล้วเขาจะตกใจเอา ผมกดรับ ก่อนที่จะตอบกลับเสียงเบา‚ว่ายังไง โทรมาทําไม‛[วันนี ้เธอสอนร้านเดิมใช่ไหม]‚วันนี ้พี่มาสอนน้องอีกกลุ่ม วันอาทิตย์ถึงจะถึงคิวเรา‛[เปลี่ยนละ]‚เปลี่ยนอะไร‛ ผมขมวดคิ ้ว เมื่อจู่ๆน้องเนยก็พูดมาแบบนั ้น[ไม่เรียนวันอาทิตย์แล้ว จะเรียนวันนี ้]อะ…อะไรนะ ไม่ได้นะเนย ไม่ได้ จะมาเรียนวันนี ้ไม่ได้‚วันนี ้ไม่ได้ พี่บอกไปแล้วไงเนยว่าวันนี ้พี่ต้องสอนคนอื่น ยังไม่ถึงคิวเรา‛ ผมตอบกลับเขาไป เอาจริงๆผมตกใจมากๆนะที่น้องเนยโทรมาบอกแบบนี ้ จู่ๆจะเลื่อนมาเรียนวันนี ้ก็ได้เหรอ แล้วนี่เขาอยากเรียนกับผมแล้วหรือยังไงกัน เมื่อก่อนเห็นเอาแต่จะหนีๆ จะเลื่อน ทําไมวันนี ้ถึงมาขอให้สอนให้[จะเรียนวันนี ้]‚เนย อย่าดื ้อสิ วันนี ้พี่มีสอนคนอื่นไง‛[เรียนไปพร้อมกันนั่นแหละ]‚ห้ะ‛[เออ เธอสอนเหี ้ยอะไรมัน เราก็จะเรียนไปพร้อมมัน แค่นี ้มันจะไปยากอะไร]‚นะ..เนยจะเรียนพร้อมกลุ่มนี ้เหรอ‛[ถ้าเธอเข้าใจภาษาไทย เธอจะรู้ว่ามันหมายความว่าอะไรยัยวัลลภา]

ผมรู้สึกเหมือนเส้นประสาทกําลังเต้นตุบๆ ผมอ้าปากค้าง หันหน้ากลับไปมองกลุ่มเด็กๆที่กลับมานั่งที่โต๊ะกันแล้ว พวกเขากําลังตั ้งใจทํางาน บางคนก็นั่งอ่านสไลด์ อ่านชีท พวกเขาดูกําลังรู้สึกผ่อนคลายขึ ้นหลังจากที่ผมให้พักผ่อนสิบนาทีไม่ น้องเนยจะมาที่นี่ตอนนี ้ไม่ได้ เด็กๆของผมต้องตกใจกันมากแน่ๆ‚เนย วันนี่พี่ไม่สะดวกจริงๆ‛[ก็บอกว่าจะเรียนด้วย]‚เฮ้อ…พี่พูดจริงๆนะ เนยเรียนไม่ไหวหรอก กลุ่มนี ้เขาเรียนไปไกลกว่าเราเยอะ‛ ผมพูดออกไปตามความจริง คือกลุ่มนี ้น่ะ ผมอัดความรู้ให้แบบเน้นๆเลย เอาโจทย์ข้อสอบมหาวิทยาลัยมาให้ทํา โจทย์ยากๆ โจทย์ประยุกต์ แถมยังไปไวอีกต่างหาก ต่างกันกับการสอนน้องเนยลิบลับเลย รายนั ้นผมเอาแค่พื ้นฐานในเขาแม่นๆ ให้เขาพอทําข้อสอบในโรงเรียนได้ ถึงเนยจะหัวไว แต่บางเรื่องผมก็ต้องอธิบายหลายๆรอบ ต้องอธิบายละเอียดแทบจะทุกขั ้นตอน ขืนเขามาเรียนกับกลุ่มนี ้เจอโจทย์ที่ยากกว่า ผมว่าเขาต้องไม่ไหวแน่ๆ[อย่ามาพูดงี ้นะวัลลภา เธอดูถูกเราเหรอ]‚พ...พี่เปล่านะเนย พี่แค่อยากให้เราเข้าใจว่าเวลาที่พี่สอนกลุ่มนี ้กับที่พี่สอนเรามันต่างกัน‛ใช่ ต่างกันมากๆ แล้วที่สําคัญ ถ้าน้องเนยมาเรียนด้วย ลูกศิษย์ผมหายหมดแน่ๆ[เธอคิดว่าเราโง่ขนาดนั ้นเลยเหรอ]‚พี่ไม่ได้คิดว่าน้องโง่เลยนะ‛[แล้วเราจะโชว์ให้เธอดู ยัยวัลลภา]

‚นี่ เนย! เนย!” ผมอ้าปากค้าง ก่อนที่จะกุมโทรศัพท์แน่นเมื่อเห็นว่าน้องเนยตัดสายทิ ้งไปแล้ว ผมกัดริมฝี ปากตัวเอง หันหน้ากลับไปมองดูน้องๆ โอ้ย น้องเนยจะต้องโผล่มาที่นี่แน่ๆเลย ผมจะทํายังไงดี เครียดมากๆ รับมือไม่ถูก ตอนนี ้ที่กลัวที่สุดก็คือ ถ้าน้องๆพวกนี ้เห็นเนย พวกเขาต้องกลัวจนหน้าซีดเหมือนวันนั ้นแน่นอน เรียนกันไม่ได้พอดีเอายังไงดีทิ เรื่องใหญ่เลยนะเนี่ยหรือผมจะเปลี่ยนร้านตอนนี ้เลย พาน้องๆไปนั่งร้านอื่นดีไหมนะแล้วถ้าน้องๆถามผมว่าเปลี่ยนทําไม ผมจะตอบเขาไปว่ายังไงดีล่ะ เนยวัดพลุจะขอเรียนด้วยแบบนี ้น่ะเหรอ ผมเดาออกเลยว่าถ้าพูดไปแบบนี ้พวกน้องๆเขาจะต้องช็อกคาโต๊ะกันแน่ๆผมเดินกลับมานั่งที่เดิมช้าๆ ก่อนที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กวาดสายตามองดูน้องๆทุกคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ เอายังไงดีทิ จะบอกยังไงดีนะ ผมคิดว่าอีกไม่นานน้องเนยต้องมาแน่ๆ เขาพูดมาแบบนั ้น เขาอาจจะรู้แล้วว่าผมอยู่ที่ไหน อีกไม่นานเขาจะต้องมาปรากฏตัวขึ ้นตรงนี ้แน่นอน ผมล่ะเครียด ช่วงนี ้น้องเนยเหมือนติดแท็กเอาไว้กับตัวผมเลย เขาหาผมเจอได้ตลอดเลย ไม่รู้ทําไม‚พี่ทิมีอะไรหรือเปล่าคะ‛‚คือ…พวกเราจะโอเคไหมถ้าเกิดมีใครอีกคนจะมาเรียนด้วย‛‚ก็…โอเคค่ะพี่ สบายมาก‛‚ผู้ชายหรือผู้หญิงคะพี่ทิ แงงง‛‚ส้มมึงก็ เฮ้อ‛ให้ตายสิ ผมไม่กล้าบอกน้องๆไปเลยว่าใคร

กรุ้งกริ้ง…‚วัลลภา มาให้สอนแล้ว‛ไม่อยากจะใช้คําหยาบ แต่วันนี ้ขอหน่อยเถอะโคตรซวยเลย ♡♡♡‚น้องๆจะเห็นว่า จํานวนที่อยู่ทางด้านขวาของเครื่องหมายเท่ากับ จะมีสามเป็ นตัวประกอบทุกจํานวน เห็นไหม‛“…”‚ไม่เห็น‛‚คะ...คือ…โอเค เนยลองดูนะ อันนี ้สมการ ฝั่งนี ้ก็คือสามคูณหนึ่ง สามคูณห้า สามคูณยี่สิบเอ็ด สามคูณเจ็ดสิบห้า เห็นไหมว่ามันมีสามคูณทุกจํานวนเลย‛‚เห็นแล้วก็ได้‛‚งั ้นพี่ไปต่อเลยนะ‛‚เรื่องของเธอ‛โอเคทิ ตอนนี ้ยังไหว ยังไหว ยังประคองสถานการณ์ได้ ยังโอเคผมอยากจะร้องไห้ เป็ นอย่างที่คิดจริงๆ น้องเนยโผล่มาแล้ว เขาโผล่มาเรียนด้วย เดินเข้ามาในร้านน้องๆที่เหลือก็พากันตกใจแล้ว แต่พอเห็นว่าเนยเดินมานั่งที่โต๊ะด้วยกันพวกเขาถึงกับช็อก น้องบางคนส่งแววตาน่าสงสาร

มาให้เลยด้วยซํ ้าไป ผมเองก็เห็นใจ รู้เลยว่าพวกเขากลัวเนยกันมากขนาดไหน ตอนนี ้ทั ้งโต๊ะมีแต่เสียงของผมที่สอน คนที่เหลือพากันนั่งเงียบกริบ ส่วนเนยก็นั่งอมกิ๊บสีเหลืองไปมา เขามานั่งเรียนก็จริง แต่ไม่ตั ้งใจเอาเสียเลย พอผมอธิบายเร็วไปจนเขาไม่ทันก็ต้องกลับมาทวนให้ใหม่ นี่ถ้าเกิดน้องเนยไม่มา ป่ านนี ้คงจะได้อีกบทไปแล้ว‚แผนภาพที่สอง คืออันนี ้ เราจะสรุปได้ว่าสุภิตาไม่คุยระหว่างเรียน แต่สุภิตาไม่ตั ้งใจเรียน ดูนะ เพราะมันขัดแย้งกัน เห็นไหม เพราะฉะนั ้น จึงสรุปไม่ได้ว่าสุภิตาตั ้งใจเรียน‛‚เฮ้ย มึงอ่ะ‛‚หะ...หะ‛‚ตั ้งใจเรียน เอาแต่นั่งก้มหน้ามองตีนทําไม‛ผมหันขวับไปมองน้องเนยทันที ที่จู่ๆเขาก็พูดมาแบบนั ้น เนยชี ้ไปยังน้องนักเรียนอีกคน เขาเงยหน้าขึ ้นมาด้วยสีหน้ากลัวจนจะร้องไห้อยู่แล้ว น้องหันหน้ามามองผมก่อนจะส่งแววตาขอความช่วยเหลือ เนย!จะไปดุเขาทําไมล่ะ‚เนย เงียบๆ‛‚มันไม่ตั ้งใจฟังเธอสอนว่ะวัลลภา‛ นี่น้องเนยกําลังฟ้ องผมเหรอ ว่าเขาไม่ตั ้งใจเรียนก็ดูตัวเองหน่อยเนย‚เงียบๆ พี่จะสอนต่อแล้ว ห้ามชี ้หน้าเพื่อน‛ ผมมองไปที่แขนของเขาที่กําลังชี ้หน้าเพื่อน เนยขมวดคิ ้วใส่ผม แต่เขาก็ยอมลดแขนให้ น้องเนยกอดอกก่อนจะส่งเสียงฟึ ดฟัด เฮ้อ ช่วยอยู่เงียบๆไปอีกแค่ชั่วโมงกว่าๆได้ไหมเนย ขอร้อง

‚โอเค เดี๋ยวพี่จะส่งไฟล์แบบฝึ กหัดไปในไลน์นะ อีกแค่สองข้อ ลองทําดู‛ ผมบอกน้องๆ ก่อนที่จะจัดการส่งไฟล์PDF เข้าไปในไลน์กลุ่มให้น้องๆได้โหลดไปทํา น้องๆทุกคนมีไอแพดกัน พวกเขาเลยโหลดแล้วทํากันในนั ้นได้เลย มันเป็ นเรื่องปกติที่ผมใช้วิธีนี ้สอน แต่ดูท่าทางจะมีเด็กใหม่อยู่คนหนึ่งที่เกิด culture shockขึ ้นมา‚ไม่มีไลน์ เอามาทํา‛‚อ้ะ!เนย!”‚สองข้อนี ้อ่ะนะ กระจอก‛น้องเนยดึงเอาไอแพดของผมกับแอปเปิ ้ลเพ็นซิลในมือไป เขาเอาไปขีดๆเขียนๆทําโจทย์ที่ผมเปิ ดค้างเอาไว้ น้องๆคนอื่นมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ ้น ผมรู้ว่าพวกเขาเองก็เป็ นห่วงผม จึงได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ แล้วบอกให้น้องๆทํากันต่อ ผมถอนหายใจ ก่อนที่จะมองดูน้องเนย‚มานี่ ทําได้ไหม‛‚ไอ้เหี ้ยนี่มันอะไร‛‚โจทย์ไง‛‚ของขี ้หมา บอลไม่เรียน เอมก็ไม่เรียนดิ เพราะเอมมันไม่มีเพื่อน มันจะไปเรียนทําขี ้ครอกอะไร‛โอ้ย คิดแบบนั ้นไม่ได้นะ ใครเขาให้ใช้เซนส์ทําข้อสอบคณิตกันเนย!‚ไม่ได้ จําที่พี่สอนได้ไหม เราต้องดูไง ว่าอันไหนเป็ นเหตุ อันไหนเป็ นผล แล้วค่อยมาหาส่วนสรุปของมัน แบบนี ้‛ ผมทนไม่ไหว ขยับเข้าไปใกล้ก่อนที่จะดึงเอาแอปเปิ ้ลเพ็นซิลมา ผมจับไอแพดเอียงเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆสอนอีกคน ผมพยายามที่จะไม่เฉลยอะไรออกไป เพราะเดี๋ยวจะโดนน้องๆคน

อื่นมองว่าผมช่วยเนยทําแบบฝึ กหัด ผมทําแค่อธิบายกับทวนสิ่งที่สอนไปให้เขาฟังก็เท่านั ้น‚เข้าใจไหม ทีนี ้ลองทําเอง‛ผมยื่นแอปเปิ ้ลเพ็นซิลในมือให้น้องเนย แต่เขาเอาแต่นั่งนิ่งแล้วจ้องหน้าผมอยู่อย่างนั ้น อะไร มีอะไร ผมทําอะไร‚เนย ทําสิ‛“…”‚เนย?‛‚ห้ะ‛‚พี่บอกให้เราทํา เดี๋ยวจะหมดเวลาก่อน พี่จับเวลาให้ทําอยู่นะ‛ ผมขมวดคิ ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ ายเหม่อๆไป จนถึงขั ้นที่ผมต้องเรียกชื่อของเขา น้องเนยเป็ นอะไร เหนื่อยหรือเปล่า เขาเรียนไหวไหมนะ วันนี ้นับว่าขึ ้นเรื่องยากเลยนะสําหรับน้องเนยน่ะ ข้ามขั ้นมาเยอะเลย‚พูดมากว่ะ‛‚เราก็ทําสักที เห็นเพื่อนไหม เขาตั ้งใจทํากัน‛‚ก็ตั ้งใจป่ ะวะ มองไม่เห็นเหรอ‛‚เราเอาแต่เหม่อ เมื่อกี ้ก็เหม่อ‛‚เฮ้ย โทษเราเหรอวะ‛‚เนย เบาๆ‛ ผมปรามน้องเมื่อเนยเริ่มเสียงดังขึ ้นมาอีกครั ้ง น้องๆคนอื่นที่กําลังทํางานอยู่ก็รีบเงยหน้าขึ ้นมามองทันที‚คนที่ทําเราเหม่อ มันก็เธอต่างหากยัยจารุณี‛สักทีเหอะเนย สักทีเหอะ ขอร้อง

ผมเหนื่อยเกินกว่าจะเถียงกับน้อง เลยเงียบไป แล้วปล่อยให้ทั ้งโต๊ะทํางานกัน พอผมเงียบ น้องเนยก็ถึงได้หันหน้ากลับไปทําแบบทดสอบต่อ ตอนนี ้ทุกคนดูจะจมอยู่กับความเครียด น้องเนยเองก็เป็ นไปกับเข้าด้วย สีหน้าของน้องเนยตอนนี ้จู่ๆก็ดูจริงจังขึ ้นมานี่เขา…กําลังตั ้งใจทําข้อสอบของผมใช่ไหมบางที นี่อาจจะเป็ นสัญญาณว่าน้องเนยเขากําลังดีขึ ้นก็ได้นะ‚หมดเวลาแล้วครับ มา เดี๋ยวจะเฉลยแล้วนะ‛ ผมบอกน้องๆเมื่อหมดเวลาที่ให้พวกเขา กะว่าจะเฉลยแล้วก็คงจะเลิกแล้ว ครบชั่วโมงที่พวกเขาจ้างผม บางคนถอนหายใจออกมา ผมอมยิ ้ม มองดูพวกเขา รู้ถึงความพยายามที่จะทําข้อสอบ ผมหันไปมองน้องเนย เขายังคงขีดๆเขียนๆอยู่‚เนย พี่ขอไอแพดคืนหน่อย พี่จะเฉลยแล้ว‛‚เดี๋ยว อีกนิด‛‚หมดเวลาแล้ว ไม่เสร็จก็ไม่เป็ นไร‛‚ใจเย็นเป็ นป่ ะ‛เฮ้อ โอเค คนนี ้ต้องดูแลพิเศษหน่อยนะทินะ ใจเย็นๆ‚อ่ะ เอาไป‛ไม่นานนัก น้องเนยก็ยื่นไอแพดมาให้ผม เขายักคิ ้วตัวเองสองสามที ผมจึงก้มลงมองดูหน้าจอก่อนที่จะตกใจจนต้องหันขวับไปมองเขาเนยถ่ายรูปผมแล้ววาดเติมอะไรน่าเกลียดๆอีกแล้ว! โอ้ย! เด็กคนนี ้ผมถอนหายใจ มองดูเขาด้วยสีหน้าเหนื่อยๆ เหนื่อยใจชะมัด แล้วดูเจ้าตัว ดูแววตาพอใจแบบนั ้นสิ สนุกใหญ่เลยสินะพ่อนักเลง ได้ทําให้พี่ปวดหัวเนี่ย

ผมกดออก แล้วเข้าแอพสอนต่อ ผมเฉลยแบบทดสอบให้น้องๆดู จนในที่สุดก็สิ ้นสุดการเรียนในวันนี ้ หลังจากที่ผมบอกปล่อย น้องๆก็รีบพากันเก็บข้าวของแล้วออกไปจากร้านทันที รีบกลับบ้านกันมากๆ เหลือแค่ผมกับน้องเนยยังนั่งอยู่ที่เดิม ผมวางของในมือก่อนที่จะนวดมือไปมา ผมเขียนมาหลายชั่วโมงติดมันก็เมื่อยมือเป็ นธรรมดา‚เนย กลับบ้านได้แล้วไป หมดเวลาแล้ว‛‚มือเป็ นไร‛‚ไม่ได้เป็ นอะไร นี่!”ผมโวยออกมาเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ ายดึงมือผมไป ผมพยายามที่จะดึงกลับแต่ก็ถูกอีกฝ่ ายจับเอาไว้ ผมถอนหายใจออกมา เฮ้อ ยังไงๆเขาก็ไม่ปล่อยสินะ จะจับไปทําไม จะดูอะไร มันไม่มีอะไรเลยนะนั่น เนยจ้องมองดูมือผม ก่อนที่เขาจะพลิกมันไปมาอย่าหักข้อมือพี่นะ พี่ใช้มันหากิน‚พอได้แล้วเนย ปล่อยมือพี่ได้แล้ว‛‚แผลอะไรวัลลภา‛ เขาถามผมก่อนที่จะหันหน้ามามอง อ้อ น้องเนยคงจะเห็นแผลที่อยู่ตรงหลังมือของผมสินะ แผลนั ้นเป็ นรอยแผลเป็ น ผมเป็ นมาตั ้งแต่เด็กๆแล้ว โดนเตารีดที่แม่ทิ ้งไว้น่ะ มันเลยเป็ นรอยแผลติดตัว‚โดนเตารีด‛‚ไปทํายังไงให้โดน โง่‛เอ้า โดนด่าเฉยเลย‚ไม่มีกระดูกหรือไงวะ‛ น้องเนยทําการวิเคราะห์มือผม เขาจับมือผมกางออก ก่อนที่จะพลิกไปมาอยู่อย่างนั ้น ผมไม่รู้เขาจะสนใจอะไรนักกับมือ

ผม ตอนนี ้เลิกขัดขืนน้องแล้ว เนยจะทําอะไรก็ทําเถอะ ยังไงพี่ก็ห้ามแกไม่ได้อยู่แล้ว‚มือแค่นี ้เหรอ‛‚ใครมันจะไปมือใหญ่ตัวใหญ่เหมือนน้องล่ะ‛ น้องเนยวางทาบมือของตัวเองกับมือของผม ขนาดมือที่ต่างกันทําให้ผมส่ายหัวเบาๆ นึกอายเล็กๆ ไม่คิดว่าตัวเองที่เกิดก่อนเนยตั ้งหลายปี กลับเล็กกว่าเขาไปเสียทุกส่วนเลยเหอะ ดูไว้ นี่มือเด็กเรียน ไม่ใช่เด็กนักเลงแบบน้อง‚เฮ้ย‛‚มีอะไร‛ ผมเอ่ยถามเขา เมื่อจู่ๆอีกฝ่ ายมองดูฝ่ ามือของผมแล้วก็ร้องเฮ้ยออกมาแบบนั ้น เขาจับมือกางดูชัดๆ ก่อนที่จะแบมือของตัวเองดูด้วย สายตาคมมองดูสลับกันไปมาระหว่างฝ่ ามือของผมและเขา สีหน้าน้องเนยตอนนี ้ดูจริงจังมากๆ ผมขมวดคิ ้วมองดูการกระทําของพ่อหัวโจกนักเลง อะไร เขาเพ่งดูอะไรอยู่‚ยัย…เฮ้ย เฮ้ย‛‚อะไรเนย มันมีอะไร‛‚ไอ้เหี ้ย ฉิบหายแล้ว จริงๆเหรอวะ‛ เขาบ่นพึมพํากับตัวเอง ผมเลยดึงมือตัวเองมาดู คราวนี ้น้องเนยปล่อยมือผมแล้ว ผมก้มลงมองดูมือตัวเองก็ยังไม่เห็นอะไรผิดปกติ น้องเนยเจออะไร เขาตกใจอะไรกัน ทําไมดูตกใจขนาดนั ้น ตาจะถลนออกมาอยู่แล้วนะนั่น‚ไอ้เหี ้ย คนนี ้เหรอ‛ น้องเนยพูดกับตัวเองก่อนที่จะหันหน้ามาทางผม ผมเลิกคิ ้วขึ ้นเพราะตอนนี ้ฟังที่เขาพูดไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าใจเลย‚เนย มีอะไร พี่ตามเราไม่ทันแล้วนะ‛

‚เธอ‛‚หือ ว่า‛‚เอามือมาดูอีกทีดิ ้‛ เขาพูด ก่อนที่จะถือวิสาสะดึงมือผมไป ผมถอนหายใจ มองดูน้องเนยที่ตอนนี ้หยิบเอาโทรศัพท์ขึ ้นมาถ่ายรูปฝ่ ามือผม อะไร เขาจะถ่ายรูปมือผมไปทําไมเนี่ย โอ้ย ไอ้เด็กคนนี ้นี่ ทําอะไรของเขากันนะ‚ดูทําไม‛‚มันคาใจว่ะ‛‚คาใจอะไร‛‚คาใจ คนอย่างเธอมันจะบารมีสูงพอกันกับเราเลยเหรอวะ เชี่ย‛อะไรของเขากันนะเด็กคนนี ้ ผมไม่เข้าใจเขาเลยเอาตรงๆ♡♡♡‚แม่‛‚อะไรของมึงไอ้เนย‛‚ตําราแม่แม่งมั่วเปล่า‛‚ตําราอะไรของแกอีก‛‚ลายเส้นเนี่ย มันใช่เหรอแม่‛‚กูใช้หากินมาสามสิบจะสี่สิบปี มึงกล้าดูถูกของกูเหรอเนย! วางมันลงดีๆ!ไอ้ลูกคนนี ้นี่ แล้วมึงตื่นมาอ่านอะไรตอนตีสี่ตีห้า กูลงมาต้มแกงเห็นมึงนั่งคนเดียว ตกใจหมด‛‚ยังไม่ได้นอนต่างหาก‛

‚อะไรนะ นี่มึงนั่งอ่านเล่มนี ้จนเช้าเหรอไอ้เนย!”‚แม่มั่นใจไหมว่ามันแม่น‛‚เออ ดูกี่รายๆก็แม่นหมด ชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์‛‚แล้วไอ้หน้านี ้นี่มันใช่ไหม‛‚ทําไม‛‚เส้นแบบนี ้จะได้เนื ้อคู่อายุมากกว่า ส่วนเส้นแบบนี ้ได้เนื ้อคู่อายุน้อยกว่า แถมยังจะได้แต่งก่อนสามสิบ‛‚มันว่าอย่างไงก็อย่างนั ้นแหละ แล้วมึงไปถ่ายรูปมือใครมาดู นี่มึงรับจ้างดูมือแล้วเรอะไอ้เนย‛‚มือลูกสะใภ้‛เพล้ง!‚ห้ะ!”‚ให้ตายสิ ไม่อยากได้คนนี ้เลยว่ะ หน้าตาน่าชังฉิบหาย แต่คงหนีฟ้ าดินไม่ได้ เออๆ เอาก็เอา‛

ตีครั้งที่ 13จะแอบอิงรักยิ่งปานใด‚ไอ้ฉิบหาย กูได้แค่สาม สาม!”‚กูอ่านมาทั ้งคืนยังได้ห้า มึงจะเอาอะไร‛‚เฮ้อ ควิซวิชานี ้แม่งท็อปฟอร์มอีกแล้ว จารย์แก้วเล่นแรงอีกแล้ว‛‚เฮ้ย ทิ มึงไหวไหม‛‚หะ..ว่า‛ผมชะงักไปเล็กน้อยเมื่อจู่ๆก็ถูกเพื่อนตัวเองโยกหัวไปมา พัชเป็ นคนทํา เขามองมาที่ผมด้วยแววตาสงสัย‚มึงไหวไหมเนี่ย‛‚อือ‛ ผมตอบเขากลับ ทั ้งๆที่ความจริงตอนนี ้แอบรู้สึกเวียนหัว หลังจากที่เพิ่งสอบควิซวิชาล่าสุดมา เซคพวกผมก็พากันร้องโอดโอย เพราะคะแนนแค่สิบคะแนนทําพิษ ผมตั ้งใจอ่านวิชานี ้มากๆ เมื่อคืนก็อ่านทั ้งคืนเลย แต่ผลที่ออกมาผมก็ได้ไปแค่หก มันน่าเสียดายมากๆ ผมคิดว่าผมควรจะได้มากกว่านี ้‚มึงง่วงมึงก็นอนก่อนก็ได้ วันนี ้ไปสอนเลทหน่อยก็ได้มั ้งทิ‛‚เออ มึงโหมแล้วนะทินะ กูห่วงมึงแล้วนะเนี่ย‛‚ไหวๆ ยังไหวจริงๆ‛ ผมตอบแล้วส่งยิ ้มให้ พวกเขาจะได้สบายใจกันสักที ผมดีใจนะที่เพื่อนๆห่วงผมแบบนี ้

ตอนนี ้เหลือเวลาอีกราวๆชั่วโมงจะถึงเวลาที่จะต้องไปที่ร้านป้ าติ๋ม ผมว่าผมคงจะหาที่นอนพักผ่อน หาที่งีบสักสามสิบสี่สิบนาทีก่อน แล้วค่อยไปสอนน้องเนย เพราะถ้าเกิดให้ไปสอนตอนนี ้ผมว่าอาการเวียนหัวนี่จะทําให้ผมสอนน้องเขาได้ไม่เต็มที่แน่นอน เดี๋ยวน้องเนยเขาจะพาลด่าผมอีกผมตัดสินใจที่จะไปหาโต๊ะไม้หินอ่อนใต้ร่มไม้ ไปนั่งงีบอยู่ตรงนั ้น โต้งกับพัชก็เลยมานั่งเฝ้ าด้วยกัน ผมทิ ้งหัวไปได้แค่แปบเดียวก็ผล็อยหลับไป ดูท่าทางผมคงจะเพลียมากจริงๆ ผมนั่งหลับอยู่อย่างนั ้น จนกระทั่งรับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์ตัวเอง ผมค่อยยันหัวขึ ้น ตอนนี ้ถึงเวลาที่ตั ้งปลุกไว้แล้วสินะโอย ยังเวียนหัวอยู่เลย แอบมีปวดตุบๆด้วย‚ทิ มึงไหวไหม‛‚วันนี ้ลาเขาสักวันไม่ได้เหรอ มึงกลับหอไปนอนดีกว่านะกูว่า‛‚ไม่เป็ นไร แค่นี ้เอง ไหวอยู่ๆ‛ ผมสํารวจร่างกายตัวเองก่อนที่จะลุกขึ ้น แล้วหยิบเอากระเป๋ ามาสะพาย อาการเวียนหัวเดี๋ยวมาเดี๋วหายเป็ นระยะๆ โต้งตัดสินใจที่จะขี่รถมอเตอร์ไซค์มาส่งผมที่ร้าน เขาบ่นผมตลอดทางเลย ถามผมอยู่นั่นว่ากลับหอไหมๆ ผมยิ ้มขํากับความเป็ นห่วงของเพื่อน เฮ้อ ก็บอกแล้วไงว่าไหวๆ ได้นํ ้าเย็นสักแก้วหัวก็โล่งแล้ว‚ทิ‛‚พอแล้ว ถึงร้านแล้วเนี่ย ขอบคุณที่มาส่ง‛ ผมตบไหล่โต้งเบาๆ ก่อนจะลงมาจากรถ โต้งขมวดคิ ้วบ่นผมงึมงําๆ แต่เขาก็ยอมที่จะขี่มอเตอร์ไซค์กลับไป ผมถอนหายใจเล็กน้อย แล้วเดินเข้าไปข้างในร้าน วันนี ้คนก็ยังเยอะเหมือนเคย ผมยกมือไหว้ป้ าๆที่อยู่ในร้าน ป้ าแกตอนนี ้น่าจะชินกับผมแล้ว

พวกเขาใจดีกับผมกันทุกคนเลย ผมเดินเข้ามายังหลังร้าน มานั่งตรงโต๊ะตัวเดิมรอใครบางคนมานั่งเรียนด้วย ผมดึงเอาไอแพดออกมาจากกระเป๋ า ก่อนที่จะทบทวนเนื ้อหารอน้องเนย อาการเวียนหัวยังคงไม่หายไปไหน มันยังคงทําผมรู้สึกหน่วงๆไปหมด เริ่มคิดช้า วันนี ้ผมเหมือนหมดแบตเลย พลังงานไม่เหลือ ไหนจะยังซึมจากเรื่องคะแนนควิซอีก‚เฮ้ย‛ผมหยุดมือที่นวดขมับตัวเอง แล้วเก็บมันลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงห้าวๆของใครบางคนดังขึ ้นด้านหลัง ไม่นานนักเจ้าของเสียงก็เดินมานั่งลงตรงข้ามกัน เขาโยนกระเป๋ านักเรียนขาดๆลงบนโต๊ะ ก่อนที่จะดึงเอากิ๊บสีเหลืองมาอม เขากอดอกแล้วมองหน้าผม‚วันนี ้จะสอนอะไร‛‚สรุปว่าเราจะให้พี่สอนเรื่องเดียวกันกับกลุ่มนั ้นใช่ไหม‛‚เออ เอาให้เหมือนกันด้วย อย่าลําเอียง‛‚ได้ ถ้าอย่างนั ้นก็ตั ้งใจเรียนด้วยก็แล้วกัน‛ผมเตือนเขา น้องเนยบังคับให้ผมสอนเนื ้อหาเดียวกันกับกลุ่มเด็กที่เรียนไปไกลแล้ว ความจริงสิ่งที่ผมสอนน้องเนยน่ะยังไม่ได้ครึ่งหนึ่งของเด็กกลุ่มนั ้นเลย แต่ตอนนี ้เจ้าตัวดื ้อดึงที่จะให้ผมสอนข้ามขั ้นแบบนั ้นให้ได้ ก็โอเค ได้ แต่ตามให้ทันก็แล้วกัน ให้ไหวนะเนยนะ‚พี่จะขึ ้นเรื่องใหม่แล้วนะ จบเซตไปแล้ว จะขึ ้นเรื่องจํานวนจริงนะ‛‚เออ‛‚อันนี ้เป็ นแผนภูมิคร่าวๆ ดูนะ จํานวนจริงคืออะไร จํานวนจริงก็คือจํานวนใดๆในทางคณิตศาสตร์…”

ผมเริ่มสอนน้องเนย ตอนแรกก็คิดว่าจสอนในรูปแบบเดียวกันกับอีกกลุ่มไปเลย แต่พอเห็นเขาแล้วผมก็ทําไม่ได้ น้องเนยไม่ใช่เด็กแบบนั ้น เขาเป็ นเด็กที่ถ้าเกิดเจออะไรที่ไม่ชอบก็จะไม่เอาเลย น้องเนยจะหันเหความสนใจของเขาไปยังสิ่งอื่นและสิ่งนั่นก็คือผม‚เฮ้ย‛‚เซตของจํานวนเต็ม เราจะนิยมใช้Iแทนสัญลักษณ์นั ้น‛‚นี่ วัลลภา‛“I มีสามรูปแบบด้วยกันคือ..”‚เฮ้ย!”ผมสะดุ้งขึ ้นมาเมื่อจู่ๆน้องเนยก็ส่งเสียงเฮ้ยมาอย่างดัง ผมสะดุ้งจนเผลอออกแรงกดแอปเปิ ้ลเพ็นกระแทกกับจอ น้องเนยจ้องหน้าผมพร้อมขมวดคิ ้วมุ่น อะไร เขาเป็ นอะไรอีก‚สอนอะไรของเธอวะ ไม่เข้าใจ‛‚เนย อันนี ้มันยังไม่ได้เข้าส่วนยากเลยนะ‛‚งึมๆงําๆอยู่นั่น ไม่ได้ยิน‛ น้องเนยเขาท้วงผม เอ้า นี่ผมพูดเสียงเบาไปเหรอ ผมว่าผมก็พูดปกตินะ สงสัยคงจะเพราะอาการเพลียๆนั่นแน่เลย ผมถึงได้เอนเนอร์จี ้ลดลงไปขนาดนั ้น ผมพยักหน้ารับฟังคําติจากน้องเนย วันนี ้ผมผิดเอง ไม่เถียงเขาหรอก‚พี่ขอโทษ เดี๋ยวจะพูดให้ดังขึ ้นนะ ไอจะมีสามแบบด้วยกัน ไอแรกจะเป็ นไอที่เป็ นจํานวนเต็มบวก ไอที่สองจะเป็นไอของจํานวนเต็มลบ แล้วก็ไอศูนย์ เป็ นศูนย์‛

‚แล้วไอค่อกแค่กอ่ะ‛น้อง อะไรของน้องอีกเนี่ย พี่อยากคิดว่าเป็ นมุกนะ แต่แกทําหน้าจริงจังแบบนั ้นพี่ก็ไม่กล้าคิดแล้ว‚ไอฟายแต้งกิ ้วเลิฟยูอีก‛‚เนย พอ อย่านอกเรื่อง พี่กําลังสอน‛‚แล้วไอ นัล นอมู นอมู นอมู นอมู นอมู นอมูคืออะไร‛‚เนย!” ผมวางแอปเปิ ้ลเพ็นในมือลงทันทีก่อนที่จะเรียกชื่อเขา อาการปวดหัวตุ้บๆแรงขึ ้นทุกทีๆ ผมไม่เข้าใจว่าทําไมวันนี ้น้องเนยถึงได้กวนประสาทมากกว่าทุกวัน นี่ผมสอนยังได้ไม่ถึงไหนเลย‚ตั ้งใจเรียนได้ไหม‛ ผมขอร้องเขาออกไป น้องเนยนั่งเงียบแล้วจ้องหน้าผมทันที‚วันนี ้ตั ้งใจเรียนให้พี่หน่อย‛‚นี่เธอเพิ่งจะขึ ้นเสียงใส่เราไปนะ‛‚ก็เรากวนพี่ก่อน‛‚เมื่อคืนไม่ได้นอนหรือไง‛‚นี่! เนย!”‚ตาดําอย่างกับแพนด้า เมื่อคืนเธอทําอะไรของเธอวะวัลลภา‛‚เนย อย่าแกล้งพี่‛ ผมปัดมือน้องเนยออก เขายื่นมือมาจะจับคางผม น้องเนยเริ่มสนใจหน้าผมแล้ว ดูท่าทางเขากําลังเริ่มเอะใจท่าทางเหนื่อยๆของผมแน่นอนเลย ผมเอนตัวจะหนีมือน้อง แต่เนยเขาแขนยาวกว่า เขาก็เลยใช้มือจับไหล่ของผมเอาไว้แล้วดึงเข้าไปหา‚อยู่นิ่งๆ‛

‚เนย พี่จะสอนแล้ว อย่าเล่น‛‚เมื่อคืนทําอะไร ตอบ‛‚อ่านหนังสือ พอใจหรือยัง ปล่อยพี่แล้วกลับไปนั่งที่เดิมเดี๋ยวนี ้‛‚นอนตอนไหน‛ เขาเอ่ยถามผม นํ ้าเสียงของเด็กวัยสิบหกมันจะเข้มได้ขนาดนี ้เลยเหรอ‚ต..ตีหนึ่ง‛ ผมตอบเขาออกไป ความจริงแล้ว นั่นไม่ใช่เวลานอนของผมหรอก วันนี ้ผมมีเรียนวิชาแรกก็สี่โมงเช้า ผมเลยอ่านโต้รุ่งเพื่อจะรอควิซตอนบ่าย‚โกหกไม่เก่งนะวัลลภา‛ผมเม้มปากตัวเองเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าน้องเนยรู้ว่าสิ่งที่ผมพูดไปคือเรื่องโกหก เขายอมปล่อยมือออกจากตัวผมแล้วกลับไปนั่งที่เหมือนเดิม ผมถึงได้หายใจหายคอคล่องขึ ้นมา‚พอได้แล้วนะ พี่จะสอนต่อแล้ว‛ผมเอ่ยปากบอกเขา สูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วตัดสินใจสอนต่อจากที่ค้างเอาไว้ รอบนี ้น้องเนยไม่กวนผมแล้ว เขานั่งฟังผมไปเงียบๆ ผมไม่รู้หรอกว่าเจ้าตัวเขาจะคิดไปตามที่ผมสอนหรือเปล่า หรือเขาเหม่อลอยไปแล้ว ตอนนี ้ผมรู้สึกว่าผมเริ่มจะคิดช้าขึ ้นทุกทีๆ ผมหยิบเอาแก้วนํ ้าที่ถูกเตรียมเอาไว้ขึ ้นมาจิบเป็ นระยะๆเพื่อเพิ่มความสดชื่นให้สมอง‚จากสมการที่เห็นตอนนี ้ อันนี ้เป็ นสมการค่าสัมบูรณ์ใช่ไหม…สมการค่าสัมบูรณ์…มัน เอ่อ…โอเค ดูนะ สมการค่าสมบูรณ์…”‚พอ‛‚เนย เอามา อย่ากวนพี่สิ พี่สอนเราอยู่นะ‛

‚สอนไม่ไหวแล้วยังจะมาฝื นทําพระแสงอะไร‛ น้องเนยบ่นผม ตอนนี ้เขาดึงเอาไอแพดกับแอปเปิ ้ลเพ็นไปจากมือผมแล้ว เขายึดมันเอาไว้แบบนั ้น คิ ้วหนาขมวดมุ่นจ้องมองมาที่ผม‚จะสอนหรือจะตาย ดูตัวเองหน่อย‛ผมฟังสิ่งที่เขาพูด ผมเม้มปากตัวเองแน่น ความรู้สึกผิดค่อยๆก่อตัวขึ ้นมา เฮ้อ ให้ตายสิทิ แกเป็ นติวเตอร์ หน้าที่ของแกคือสอนเขา แม่เขาจ่ายเงินมาให้แกแล้ว แต่นี่แกกําลังทําอะไร ทําไมเป็ นแบบนี ้ สอนน้องเนยไม่คุ้มกับเงินที่แม่เขาให้มาเลย ผมรู้สึกผิดจริงๆนะที่วันนี ้สอนได้ไม่เต็มที่แบบนี ้น่ะ‚พี่ขอโทษ‛‚อะไร‛‚พี่ขอโทษด้วย วันนี ้พี่เพลียๆ เอาไว้พี่จะสอนชดเชยให้ ไม่คิดเงินสักบาทเลย‛ ผมบอกเขาออกไปตามตรง ตอนนี ้รู้สึกผิดกับลูกค้าคนนี ้มากๆ ตั ้งแต่สอนมา ผมไม่เคยจะสอนได้ไม่เต็มที่ขนาดนี ้มาก่อนเลย วันนี ้สงสัยจะเพลียมากจริงๆ‚ให้ตายสิวะ มานี่!”‚นะ…เนย เดี๋ยวสิ จะพาพี่ไปไหน เนย!”ผมเอ่ยปากถามอีกคนทันที เมื่อจู่ๆน้องเนยก็ลุกขึ ้นแล้วเดินมาดึงข้อมือผมให้เดินตามเขากลับเข้าไปข้างในร้าน ผมอ้าปากค้างเมื่อเขาพาผมเดินดุ่มๆกลับเข้ามาแบบนี ้ น้องเนยจูงผมเข้ามาสบจังหวะพอดีกับที่ป้ าติ๋มโผล่มา ทั ้งผมทั ้งน้องเนยเลยชะงักไปทั ้งคู่‚เรียนเสร็จแล้วเหรอ‛‚ยัยนี่จะตายห่าแล้วแม่‛

‚แกเรียกพี่เขาแบบนั ้นได้ยังไงเนย!แล้วพี่ทิเขาเป็ นอะไร เป็ นอะไรมากไหมน้องทิ‛‚เดี๋ยวจัดการเองน่าแม่ ไปขายแกงต่อไป‛น้องเนยตอบแม่ตัวเองลวกๆ ก่อนที่เขาจะจูงผมเดินผ่านป้ าติ๋มไป ผมได้แต่ค้อมหัวให้ป้ าติ๋ม เฮ้อ น้องเนยนะน้องเนย เดี๋ยวป้ าติ๋มเขาจะคิดยังไงล่ะทีนี ้ จ้างให้มาสอนลูกเขาแต่ดันเกิดเรื่องแบบนี ้ขึ ้น น้องเนยพาผมมาที่ห้องๆหนึ่ง มันดูเหมือนเป็ นห้องพักขนาดเล็ก มีของวางเรียงรายอยู่ด้านใน ส่วนมากก็เป็ นลังวัตถุที่จะเอาไว้ทําอาหาร น้องเนยดึงผม ก่อนที่เขาจะจับให้ผมนั่งลงไปกับเก้าอี ้ไม้ตัวยาว‚เนย‛‚นอนไป‛‚ห้ะ‛‚จะนอนดีๆหรือจะให้ตีให้สลบ‛ เขาเดินไปจับเอาพัดลมมาเสียบ ผมมองดูการกระทํานั ้นของน้องเนย ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ ายกําลังจะทําอะไร นี่อย่าบอกนะว่าเขาพาผมมาที่นี่เพื่อจะให้ผมนอนพักผ่อน ไม่ได้หรอก จะไปทําแบบนั ้นได้ยังไงกัน‚เอ้าเฮ้ย ทําไมยังไม่นอนอีกวะยัยนี่‛ น้องเนยหันหน้ากลับมามองผม แล้วก็พูดเสียงดุใส่ พอเห็นผมเอาแต่นั่งนิ่งๆแบบนั ้นน้องเนยก็เลยจิ๊ปาก ละมือออกจากพัดลม เขาเดินเข้ามาใกล้ มองหาดูของรอบๆตัว ผมไม่รู้ว่าเขาหาอะไร‚เนยพี่บอกแล้วว่าพี่โอเค ไม่จําเป็ นต้องทําแบบนี ้‛

‚เงียบไป ไม่มีเหรอวะ เชี่ยแม่ง ช่างมัน‛ เขาพึมพําอยู่กับตัวเอง ก่อนที่จู่ๆอีกฝ่ ายจะถอดแจ็กเก็ตยีนส์สีซีดที่เขามักจะใส่ประจําออกมา น้องเนยถอดมันแล้วก็พับๆม้วนๆจนมันเป็ นก้อน เขาวางมันไว้บนโต๊ะไม้ก่อนที่จะออกแรงกดผมให้นอนผมไป ผมพยายามจะขัดขืนเขาแต่แรงน้องเนยเยอะกว่ามากๆ บวกกับตอนนี ้ร่างกายผมมันไม่เต็มร้อยด้วยผมเลยต้องนอนลงไปจนได้ ผมจะดันตัวขึ ้นน้องเนยก็กดผมเอาไว้‚ถ้าเธอลุกจะเตะให้ตัวหักเลย เอาดิ‛ น้องเนยขู่ผมเสียงแข็ง ดูท่าทางตอนนี ้เขาจะรําคาญผมมากๆแล้ว ผมเลยต้องจําใจนอนนิ่งๆแบบนั ้น น้องเนยผละออกแล้วเดินไปยกขาของผมขึ ้นมาจากพื ้นแล้ววางมันราบไปกับเก้าอี ้ ผมเม้มปากตัวเอง มองดูน้องเนยที่ทําแบบนั ้นนี่…เขากําลังดูแลผมอย่างนั ้นเหรอ จะเรียกว่าแบบนั ้นได้ไหมนะ‚นอนไป จะมามองกันทําไม‛‚เนย ตงั้นาฬิกาปลกุให้พี่ได้ไหม ขอพกัแค่สิบนาทีพอ‛ ผมต่อรองกับเขา ไม่อยากจะมานอนแบบนี ้สักเท่าไหร่ เกิดป้ าติ๋มเขาเข้ามาเห็นผมนอนแบบนี ้มันคงจะดูไม่ดีเอาน่ะสิ ผมกังวลจริงๆนะ‚นอน‛ น้องเนยสั่งผมเสียงเข้ม เขายืนเท้าเอวมองดูผม ผถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้ ไม่ว่ายังไงผมก็ขัดขืนเขาไม่ได้สินะ พอได้เอนตัวนอนอาการเวียนหัวก็เริ่มเล่นงานอีกรอบ หัวผมหนักจนมันแทบจะยกไม่ขึ ้นแล้วตอนนี ้ ผมพยายามที่จะไม่หลับตา แต่ก็สู้ไม่ได้เลย ภาพสุดท้ายที่ผมเห็นก็คือน้องเนยกําลังเดินไปขยับพัดลมมาจ่อให้กับผมวันนี ้ น้องเนยได้สิบแต้มก็แล้วกัน♡♡♡

‚เนย‛‚แม่ เบาๆ จะเข้ามาทําไม‛‚พี่ทิเขาไม่สบายเหรอ‛‚อือ จะตายห่าอยู่แล้วยังจะฝื นมาสอนอีก‛ นํ ้าเสียงติดจะบ่นของเด็กตัวสูงดังขึ ้น สายตาของเขามองไปยังคนที่นอนอยู่ตรงหน้า ลมหายใจเข้าออกที่สมํ่าเสมอแบบนั ้นบ่งบอกได้เลยว่าตอนนี ้อีกฝ่ ายหลับไปแล้วเรียบร้อย‚แล้วทําไมเอากระดาษลังมาพัดให้พี่เขา ไม่เปิ ดพัดลมดีๆ‛‚พัดลมแม่เสีย เปิ ดแล้ว ไม่ติด‛‚แกไม่เมื่อยหรือไงมานั่งพัดให้พี่เขาแบบนี ้‛‚ถ้าแค่นี ้เมื่อยลูกแม่จะได้เป็ นเนยวัดพลุไหม‛‚โอย กูล่ะเบื่อกับมึงจริงๆ! ดูแลพี่เขาดีๆ ถ้าพี่เขาตื่นแล้วก็มาบอก แม่จะต้มข้าวต้มแล้วก็หายาไว้ให้‛‚เออ แม่ไปๆได้แล้วไป‛‚ไอ้ลูกคนนี ้‛ หญิงวัยกลางคนถอนหายใจ เธอเท้าเอวมองดูลูกชายคนเดียวของตัวเองอย่างระอา นับวันลูกชายของเธอก็ยิ่งทําตัวให้น่าปวดหัวขึ ้นทุกวันๆ ทั ้งจะต่อยตี ทั ้งหนีเรียน ทั ้งเรื่องรัก มันเยอะไหมด จนเธอเองก็ได้แต่คิดในใจว่าเด็กวัยสิบหกควรที่จะมีประสบการณ์ขนาดนี ้ไหมแต่น่าแปลกใจอยู่อย่างหนึ่ง ช่วงหลังๆมานี ้ลูกชายตัวแสบของเธอไม่ค่อยที่จะมีเรื่องแบบนั ้นมาให้ได้ยินสักเท่าไหร่ รู้สึกว่าเรื่องราวแสบๆของลูกชายเธอเองจะเงียบๆไปได้หลายอาทิตย์แล้วหรือไอ้เนยมันก าลังจะกลับตัววะ

ความคิดที่ผู้เป็ นแม่ก็ถึงกับชะงักเท้า เธอค่อยหันกลับไปมองคนที่อยู่ข้างในห้องเล็กๆนั่นอีกครั ้ง ภาพของลูกชายตัวเองกําลังนั่งเอากล่องลังแบนๆพัดวีให้ใครบางคนที่เพิ่งจะรู้จัก แม้จะมีสีหน้าเบื่อหน่าย แต่ก็ยังพัดวีให้เรื่อยๆ ยอมรับว่าเธอเองค่อนข้างที่จะแปลกใจที่เห็นลูกชายตัวเองรู้จักใส่ใจดูแลใครแบบนี ้ แถมคนคนนั ้นยังเพิ่งจะรู้จักได้ไม่นานเท่าไหร่ด้วยซํ ้าไปทิวาไม่ใช่ติวเตอร์คนแรกที่เธอจ้างมาสอนลูกชายตัวเอง แต่ทิวาเป็ นติวเตอร์คนแรกที่สอนลูกชายตัวเองมากกว่าหนึ่งครั ้งได้ ปกติแล้ว คนอื่นๆที่มาสอน พอเจอเนยวันแรกก็ตัดสินใจยกเลิกกันเสียทุกราย ไม่ว่าใครก็ปฏิเสธกันหมด มีก็แต่คนนี ้ที่ยอมมาสอนให้ ทิวาจะต้องอดทนมากมายขนาดไหนกันเธอมองดูภาพนั ้นอีกครั ้ง ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาน้องทิ เจ้าเนยมันท าไมถึงเป็นแบบนี้กับเรานะ ป้ าล่ะไม่เข้าใจเลย ♡♡♡‚อือ…”‚ตื่นแล้วเหรอ‛‚อือ…”‚ตื่นเหี ้ยไรวะ ละเมอชัดๆ‛“…”‚ร้อนเปล่าวะ ไอ้เหี ้ยเอ้ย แม่กูจะเก็บพัดลมพังๆไว้ทําแกงหรือไงวะ‛“…”‚เธอ เธอ‛

“…”‚เหี ้ยๆ จะพลิกมาทางนี ้ทําไม!จะตกอยู่แล้ว…บ้าเอ้ย นอนดีๆ‛‚อือ…”‚ยัยเธอ‛“…”‚ยัยเธอ‛“….”‚ทีหลังไม่สบายก็บอกกันดิวะ จะได้ไม่กวนตีน เป็ นงี ้แล้วใครจะแกล้งลง มันน่าตีสักทียัยคนนี ้นี่‛

ตีครั้งที่ 14ยากนักที่จะสมใจ คงพบเหตุอาเพทภัย‚น้องทิ ไอ้เนยมันมาหรือยังลูก‛‚เอ่อ..ยังครับ‛‚ให้ตายสิ!ไอ้ลูกคนนี ้ วันนี ้มันหายหัวไปไหนของมัน ปล่อยให้พี่มารอเก้อแบบนี ้ได้ยังไง อย่าให้เจอนะป้ าจะเอาหม้อฟาดหัวมันสักที นี่ป้ าโทรตามมันก็ไม่รับสายสักที ไม่รู้ไปอยู่ไหน‛ผมนั่งยิ ้มแห้งๆ ฟังป้ าติ๋มบ่นลูกชายตัวแสบของตัวเอง ป้ ากูจะอารมณ์เสียพอสมควรที่รู้ว่าตอนนี ้เนยไม่ยอมมาเรียนกับผม เขาหายไปเลย ผมมานั่งรออยู่ตรงนี ้ที่เดิมมาราวๆชั่วโมงกว่าแล้ว มันเป็ นเวลาที่นานมากๆ ผมล่ะแปลกใจ วันนี ้ทําไมน้องเนยถึงหาย ถึงได้โดดแบบนี ้ ไม่ยอมมาเรียน เขาดูเหมือนจะดีขึ ้นแล้วแท้ๆ วันนี ้ไหงกลับมาทําตัวแบบเดิมอีกป้ าติ๋มหายกลับเข้าไปข้างในร้านแล้ว ผมนั่งอยู่ตรงโต๊ะนี ้คนเดียว ผมถอนหายก่อนที่จะหยิบเอาโทรศัพท์ขึ ้นมา นิ ้วมือของผมกดหาเบอร์ของลูกศิษย์ตัวแสบ ผมตัดสินใจที่จะโทรออก รอสายไปเรื่อยก็ดูไม่มีวี่แววว่าอีกฝ่ ายจะรับสายสักที จนในที่สุดสายก็ตัดไปเอง ผมมองดูหน้าจอโทรศัพท์ที่ค่อยๆดับไปโอเค วันนี ้น้องเนยไม่มา งั ้นพี่จะกลับแล้ว พี่ไม่รอแล้ว

‚ป้ าติ๋มครับ ถ้าอย่างนั ้นวันนี ้ผมขออนุญาตกลับก่อนนะครับ‛ผมเดินกลับเข้ามาข้างในร้าน เห็นป้ าติ๋มกําลังคุยกับลูกค้าอยู่ ป้ าติ๋มขอโทษขอโพยผมใหญ่เลย ผมเองก้พอจะเข้าใจแกนั่นแหละ ผมส่งยิ ้มบางให้ ก่อนที่จะเดินออกมาจากร้าน ไหนๆวันนี ้ก็ไม่มีสอนแล้ว จะได้มีเวลากลับไปพักผ่อนเพิ่มอีก ผมเดินยืดเส้นยืดสายตัวเองมาเรื่อยๆจนถึงถนน หยุดมองดูรถเพื่อหาจังหวะข้าม แต่แล้วจู่ๆก็ต้องตกใจ เมื่อมีเด็กผู้ชายในชุดนักเรียน ดูท่าทางจะยังอยู่มอต้นอยู่เลยด้วยซํ ้า เขามีของพะรุงพะรังเต็มรถเลย ส่วนมืออีกข้างก็ต้องเอาไว้จับโทรศัพท์ เขาพูดคุยกับใครก็ไม่รู้ ปั่นจักรยานมาใกล้ๆผมแล้วก็เซถลาลมลงใส่ฟุตบาทจนของหล่นกระจัดกระจายออกมาจากแฮนด์รถจักรยาน ผมรีบเดินเข้าไปดูน้องทันที‚น้อง ไหวไหม โอเคไหม‛ผมเอ่ยถามเด็กตรงหน้าด้วยความเป็ นห่วง ยืนรอรถเฉยๆก็ดันมีเหตุการณ์แบบนี ้เกิดขึ ้นต่อหน้าต่อตาเสียได้ น้องเขาค่อยๆยันตัวขึ ้น ก่อนที่จะรีบเก็บของใส่แฮนด์รถจักรยาน ผมมองดูการกระทํารีบๆแบบนั ้นของน้อง‚ขอบคุณครับพี่‛ น้องยกมือไหว้ผม‚ไม่เป็ นไร ทีหลังอย่าคุยโทรศัพท์แล้วปั่นไปด้วยแบบนี ้จะดีกว่านะ แล้วนี่เราไม่เจ็บอะไรใช่ไหม‛‚ไม่ครับ อ้ะ!ฮัลโหล…อ่า…ครับๆ ผมกําลังจะไป ครับ ใกล้ถึงแล้วครับพี่‛ น้องผู้ชายตรงหน้าเหมือนจะเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองยังคุยสายคาเอาไว้อยู่ เขารีบคุยต่อทันที ผมมองดูอีกคน ทําไมสีหน้าไม่สู้ดีขนาดนั ้น‚มะ..ไม่ใช่นะครับ!ผมซื ้อมาครบ ซื ้อมาครบแน่นอน บอกลูกพี่เนยอย่าเพิ่งทําเลยนะครับ ผมขอร้อง ผมขอร้อง‛

ผมชะงักกึกเมื่อจู่ๆก็ได้ยินบทสนทนาแบบนั ้นลอดออกมาจากปากอีกคน น้องเขาทําหน้าเหมือนจะร้องไห้ ก่อนที่จะรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ า แล้วตั ้งท่าจะปั่นจักรยานออกไปต่อ ผมรีบเดินเข้าไปจับแขนเขาเอาไว้ทันที‚น้อง‛‚พี่ ผมมีธุระต้องรีบไปต่อ‛‚เรารู้จักกับเนยใช่ไหม เนยวัดพลุน่ะ‛ พอผมถามออกไปแบบนั ้นน้องเขาก็เบิกตากว้างทันที เขาทําท่าเหมือนไม่อยากจะพูดให้ผมรู้ แต่พอโดนสายตาผมคาดคั ้นหนักๆเข้า อีกคนก็ก้มหน้ามองพื ้นทันที‚ตอนนี ้เขาอยู่ที่ไหน‛♡♡♡‚ที่นี่แหละครับ ผมโดนใช้ให้ไปซื ้อขนมมา‛‚เอามา เดี๋ยวพี่เอาเข้าไปเอง ส่วนน้องก็กลับบ้านซะเถอะไป‛‚ขอบคุณครับพี่‛ผมมองดูน้องผู้ชายตัวเล็กที่ยกมือไหว้ เขาดูท่าทางจะดีใจมากที่ผมมาอยู่ที่นี่ตอนนี ้ อันที่จริงผมว่านี่มันก็ไม่ใช่เรื่องของผมหรอก แต่จะให้ทําอย่างไรได้ เห็นน้องโดนเนยแกล้งแบบนี ้ผมไม่ชอบเอาเสียเลย น้องเนยเป็ นลูกศิษย์ผม แต่เขากลับทําตัวแบบนี ้ ผมว่าผมคงต้องพูดกับเขาสักหน่อย แถมวันนี ้เจ้าตัวก็ยังไม่ยอมมาเรียน แม่โทรตามก็ไม่ยอมรับสาย ที่แท้ก็มาอยู่ที่ร้านคาราโอเกะตรงหน้านี่เองผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทําใจเอาไว้แล้วแหละว่าเข้าไปไม่น่าจะได้เจอน้องเนยคนเดียว ผมน่าจะได้เจอแก๊งของพวกเขาด้วย แต่ผมทนไม่ไหว