พี่จะตีนะเนย

[ยัย…ยัย...แม่งเอ้ย]น้องเนยโวยวายใส่ผม ก่อนที่สายจะตัดไป ผมมองดูจอภาพที่ดํามืดแล้วก็ได้แต่ขมวดคิ ้ว หรือน้องเนยจะไม่ชอบคําว่าน่ารักกันนะ เขาดูท่าทางอารมณ์เสียหรือเปล่าเมื่อกี ้นี ้น่ะ โอย ทินะทิ นี่ก็ลืมไป เด็กผู้ชายแมนๆอย่างเขาจะไปชอบให้ใครมาชมว่าน่ารักได้ยังไงกัน เนยคงไม่ชอบแหละถึงได้ตัดสายไปแบบนี ้ผมตัดสินใจที่จะกลับมาอ่านสไลด์ต่อ แต่พอเหลือบไปมองดูเวลาก็พอว่าตอนนี ้มันก็ดึกมากแล้ว ผมว่าวันนี ้นอนเร็วๆสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน วันนี ้อ่านแค่นี ้ก็พอแล้วมั ้ง คิดได้ดังนั ้นผมก็เลยตัดสินใจที่จะกดออกจากทุกอย่าง เดินไปเก็บของให้เรียบร้อย ปิ ดไฟ แล้วกลับมานอนบนเตียง ก่อนจะนอนผมก็สวดมนต์ไหว้พระเล็กๆน้อยๆอย่างที่ทําทุกวัน แต่แล้วหลังจากที่ไหว้เสร็จ กําลังจะล้มตัวลงนอนโทรศัพท์อยู่ข้างๆตัวก็สั่นครืดๆ ผมหยิบมันขึ ้นมาดู น้องเนยโทรมาเลยทีนี ้ โทรมาเข้าเบอร์โทรศัพท์ผมเลย นี่เขามีอะไรจะพูดอีกหรือเปล่านะ ผมหยิบมันขึ ้นมาก่อนที่จะตัดสินใจกดรับ‚ว่ายังไงเนย พี่จะนอนแล้ว‛[จะนอนแล้วเหรอ]‚อื ้อ‛[เออ งั ้นนอนฟังไป เดี๋ยวกล่อม]‚หืม‛ผมได้ยินน้องเนยพูดมาแบบนั ้นก็ชักจะสงสัย น้องเนยบอกให้ผมนอน แล้วเขาจะกล่อมอย่างนั ้นเหรอ นี่เขาจะกล่อมผมให้นอนหลับว่างั ้น โทรมาจะทําอะไรนะ อยากรู้แล้วสิ

แต่แล้วในขณะที่ผมนอนนิ่งๆ รอฟังว่าอีกคนจะพูดอะไร เสียงของกีตาร์โปร่งก็ดังขึ ้น ลอดมาจากอีกฟาก ผมเม้มปากแน่นเมื่อรู้ว่าอีกคนกําลังดีดกีตาร์อยู่แน่ๆ ให้ตายสิ ผมกําลังกลั ้นยิ ้มนะเนี่ย[ฉันคิดว่าฝันกลางวันทันทีที่เห็นเธอ ฉันนึกว่าเจอนางฟ้ า ไม่รู้ว่าเป็ นอะไรไม่อาจหลบสายตา มองแต่เธอไม่หยุด เพ้อสุดสุด เกือบลืมหายใจ]ผมกําผ้าห่มแน่นเมื่อได้ยินเสียงทุ้มๆของใครบางคนดังแข่งขึ ้นกับเสียงกีตาร์ ไม่อยากเชื่อเลย นี่เขากําลังร้องเพลงให้ผมฟังอย่างนั ้นเหรอ ผมควรจะดีใจใช่ไหมนะที่ได้ฟังเนยวัดพลุผู้โด่งดังร้องเพลงกล่อมนอนเนี่ย ผมนอนฟังเงียบๆ เพลงนี ้เก่าอยู่นะเนี่ย แต่ก็ดูสมกับเป็ นเขาดี เสียดายของ Basher ผมไม่ได้ฟังมานานแล้วเหมือนกัน[นี่เธอดูดีไปหรือเปล่า หรือเดินออกมาจากฝันของใคร…]“…”[อย่างเธอแค่มองไม่ได้หรอก ให้มองอย่างเดียวไม่ได้หรอก พบคนโดนใจอย่างเธอ ถ้าไม่คุยกับเธอ ฉันเสียดายของ…]ผมหลุดยิ ้มออกมาจนได้ผมนอนยิ ้มกว้างเมื่อได้ยินเสียงทุ้มๆนั่น อดจินตนาการถึงภาพของน้องเนยตอนที่เขากําลังร้องเพลงนี ้ไม่ได้เลย อยากเห็นเขาร้องเพลงจัง เด็กอะไรเนี่ย ทําไมถึงทําให้ผมตื่นเต้นกับเขาได้ตลอดแบบนี ้นะ นิสัยไม่ดีจริงๆเลยเนย เฮ้อ[ปล่อยเธอผ่านไปไม่ได้หรอก ไม่รู้จักเธอไม่ได้หรอก แม้เราเพิ่งเคยพบกัน แต่เธอได้ใจฉันไปครอบครอง…]

ตึกตัก….อะ…อะไรกัน…ผมนอนนิ่ง ลืมตามองดูเพดานผ่านความมืด เสียงจากอีกฝั่งเงียบไปแล้ว ดูท่าทางเพลงจะจบลงแค่นั ้น ผมเลื่อนมือที่กําผ้าห่มมาจับหัวใจตัวเองก่อนที่จะรู้สึกว่ามันเต้นเร็วมากๆ เต้นเร็วจนผมรู้สึกได้เลย ผมเม้มปากตัวเองอีกครั ้งเพื่อกลั ้นไม่ให้หลุดยิ ้มออกมา เสียงกุกกักๆดังขึ ้นมาจากปลายสาย ผมนอนเงียบ รอฟังว่าจะได้ยินอะไรอีก[ชอบไหม]“…” ผมได้แต่เงียบ เพราะไม่รู้จะตอบอะไรเขากลับไปดี[ยัยเธอ]‚อือ‛[อือคือ]‚ก็...เพราะดี เพิ่งรู้ว่าเราร้องเพลง เล่นกีตาร์เป็ น‛[ยัยเธอ]‚หือ‛[ชอบไหม]‚ก็บอกไปแล้วไง‛[ไม่ได้หมายถึงเพลง]‚?‛[หมายถึงเรา ชอบเรายังยัยพี่ทิ]เอาล่ะ…

ผมว่า…ไอ้เรื่องที่น้องเนยบอกว่าผมชอบเขา…มันอาจจะไม่ใช่เรื่องหลงตัวเองก็ได้♡♡♡‚แม่‛‚อะไรเนย‛‚ตอนพ่อจีบแม่ พ่อทําไร‛‚มึงถามกูทําไมอีก‛‚เออน่า ตอบมา‛‚ก็ธรรมดาทั่วไปนั่นแหละ ไปเที่ยว ให้ดอกไม้ ร้องเพลงจีบ อะไรพวกนั ้น มึงถามทําไม‛‚เปล่า‛‚จะเอาไปจีบคนนั ้นของมึงล่ะสิ‛‚ไม่ต้องจีบเหอะแม่ อยู่เฉยๆเขาก็เข้ามาหาเองป่ ะวะ‛‚มั่นหน้าให้ได้ตลอดนะมึงนะ‛‚ลูกแม่หล่อขนาดนี ้ ไม่เห็นจะเคยชมสักที‛‚เอาเถอะเนย‛‚เฮ้อ‛‚อะไรของมึงอีก‛‚คนเรามันจะน่ารักไปได้ขนาดไหนวะแม่ แบบ แก่แล้วก็ยังน่ารักได้เหรอ งง‛

ตีครั้งที่18นี่เพราะว่าบุญหนุนพา‚เนย‛เสียงเรียกดังขึ ้นจากทางด้านหลัง ส่งผลให้คนที่เป็ นเจ้าของชื่อค่อยๆหันไปมอง ทิวเป็ นคนเรียก และเดินเข้ามาหา ไม่กี่วินาทีต่อมา เด็กผู้ชายสองคนก็มายืนอยู่ข้างๆกัน ลมจากบนดาดฟ้ าตึกพัดไปมา เนยเท้าแขนลงกับกําแพงเตี ้ยๆ ก่อนที่จะมองลงไปทางด้านล่าง‚มึงแน่ใจเหรอที่ทําแบบนี ้‛‚อืม‛‚เนย กูถามจริงๆ‛‚กูก็ตอบจริงๆ‛‚ไอ้เหี ้ย…มึงบ้าไปแล้วเนย‛“…”‚คนห่าอะไร สั่งยุบแก๊งตัวเอง‛เนยกระพริบตา ก่อนที่จะดึงสายตาขึ ้นไปมองท้องฟ้ า เสียงถอนหายใจจากเพื่อนสนิทดังลอดมาให้ได้ยิน ทิวมองดูอีกคน ยอมรับเลยว่าวันนี ้เขาตกใจมากถึงมากที่สุด ไม่เคยจะคาดคิดว่าวันหนึ่งหัวหน้าแก๊งของเขาจะ

เดินกลับเข้ามาในโรงเรียนแล้วประกาศกร้าวว่าจะออกจากแก๊ง สั่งให้ทุกคนออกจากแก๊งไปสถานะของเนยวัดพลุตอนนี ้…เป็ นแค่อดีตไปแล้ว‚อะไรทําให้มึงเป็ นไปได้ขนาดนี ้วะเนย‛“…”‚คนพวกนั ้นมันก็เข้ามาหามึงเพราะเขาเคารพ เขาเห็นมึงเป็ นลูกพี่ทั ้งนั ้น พอมึงตัดหางปล่อยวัดพวกแม่งไป ทีนี ้ใครจะอยากรับพวกมันเข้ากลุ่ม มิหนําซํ ้ามันจะโดนแกล้งหนักอีกต่างหาก‛ทิวเอ่ยถามเพื่อนตัวเองออกไปด้วยความไม่เข้าใจ ซึ่งเนยก็มีเพียงความเงียบเป็ นคําตอบ ตอนนี ้ในหัวของทิวมีแต่คําว่าทําไมๆวิ่งวนไปมา เขาไม่เข้าใจเพื่อนคนนี ้ เขารับรู้ได้ว่าอีกฝ่ ายเปลี่ยนไป แต่ไม่คิดว่าการเปลี่ยนแปลงพวกนั ้นจะทําให้เส้นทางของพวกเขาทั ้งสองในฐานะของผู้ก่อตั ้งแก๊งจะมาจบอยู่แค่นี ้จากวันที่เราสองคนไม่มีอะไร มีแค่กําปั ้นกับคําพูดโง่ๆ จนวันนี ้วันที่ทุกคนเกรงกลัว วันที่ทุกคนจดจํา วันที่ทุกคนต้องยอมศิโรราบ ใครบางคนกลับสั่งให้ทําลายมันทิ ้งเสียอย่างนั ้นไป ความรู้สึกทั ้งอึ ้ง ทั ้งช็อกหลังจากที่ได้ยินคําพูดนั ้นยังติดอยู่ในหัวของเขา สีหน้าของคนในแก๊งที่ต่างก็พากันตกใจ บางคนถึงขั ้นรับไม่ได้แล้วขอออกเอง เพราะหมดศรัทธาในตัวตนของเนยวัดพลุไปแล้ว พอมีคนที่หนึ่ง คนที่สองที่สามก็ตามมา และตอนนี ้ทิวก็ขอยอมรับ….เขาเองก็อาจจะเป็ นหนึ่งในนั ้นก็ได้‚มึงตอบกูดิไอ้เหี ้ย‛‚กูเหนื่อยแล้วทิว‛

‚มึงเหนื่อยอะไร ช่วงนี ้มึงไม่ได้ตีอะไรกับใครเลยนะ‛‚กูไม่ได้เหนื่อยเพราะตีกับใคร…กูเหนื่อยเพราะกูมัวแต่ทําเหี ้ยอะไรก็ไม่รู้‛‚อะไรนะ‛‚กูไม่อยากเป็ นแบบนี ้ว่ะทิว มึงดูกูทุกวันนี ้…มีเรื่องดีๆอะไรบ้าง‛เนยยืดตัวตรงแล้วหันกลับมาจ้องหน้าเขา ทั ้งคู่ยืนมองหน้ากัน แววตาของเนยในตอนนี ้บ่งบอกได้เลยว่าอีกฝ่ ายมีเรื่องให้คิดเยอะแยะเหมือนกัน‚ไอ้คนนั ้นใช่ไหม‛‚อะไร‛‚เขาสั่งให้มึงทําแบบนี ้ใช่ไหม พี่คนนั ้นน่ะ‛ ทิวพูดออกไปตรงๆ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ ้นเล็กน้อยก่อนที่จะกลับมาเป็ นปกติ ทิวแค่นหัวเราะออกมาทันทีเมื่อจับสังเกตได้ เขาว่าแล้ว ระหว่างเนยกับพี่ผู้ชายคนนั ้นไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่นอน เขาเห็นเวลาที่เนยอยู่ด้วยกันกับพี่คนนั ้น เขาได้ยินอีกฝ่ ายเอาแต่พูดถึงเรื่องเรียน เอาแต่ทําข้อสอบจากที่พี่คนนั ้นให้มา เอาแต่คิดถึงครูสอนพิเศษของตัวเอง เพื่อนที่สนิทที่สุดอย่างทิวจะไม่สังเกตเห็นได้อย่างไรตอนนี ้ เนยมันไม่ใช่เนยวัดพลุอีกต่อไปแล้ว มันเป็ นแค่เนย เนยธรรมดาๆที่กําลังกลับมาเป็ นเด็กวัยรุ่นทั่วไปคนหนึ่งทิวได้แต่คิดแล้วก็สงสัย ว่าอะไรกัน ที่ทําให้คนอย่างเนยกลับตัวกลับใจได้มากขนาดนี ้ ทั ้งๆที่เมื่อก่อนใครก็ตามที่จะเข้ามาทําลายแก๊ง เข้ามายุ่มย่ามกับเนย เขาไม่เคยจะปล่อยวาง ไม่เคยจะไม่ใส่ใจ แต่วันนี ้ เนยคนนั ้นกลับออกคําสั่งยุบ สั่งไล่ทุกคนให้ออกจากแก๊งได้ง่ายดายราวกับไม่รู้สึกอะไรเลย

แล้วสิ่งที่ท ามาด้วยกันล่ะวะไอ้เหี้ย! มึงไม่เสียดายหรือไง!‚กูรู้มึงโกรธกูทิว‛‚เออ‛‚แต่...กูเป็ นเนยวัดพลุต่อไปไม่ได้‛‚มันเหี ้ยอะไรนักหนาวะ! มึงปล่อยใครคนอื่นเข้ามาควบคุมมึงได้ขนาดนี ้เลยเหรอวะเนย! มึงมีสติหน่อยสิ!”‚เพราะกูมีสติแล้วไง กูเลยคิดได้‛‚เนย!”‚เราจะเป็ นนักเลงไปไม่ได้ตลอดไอ้ทิว ต่อให้ตอนนี ้มึงจะรักแก๊งมาก แต่วันหนึ่ง มึงก็ต้องโต คนใหม่ๆก็จะมาแทนที่มึง มึงทนได้เหรอ มึงมองดูดิ มึงมองดู‛“…”‚ทุกวันนี ้ เราสองคนนอกจากไอ้เรื่องนี ้ก็แม่งไม่มีอะไรเลยนะทิว‛‚ก็เพราะกูมีแค่นี ้ไง!”ทิวตวาดใส่เพื่อนตัวเอง ก่อนที่จะพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื ้อของเนยอย่างแรง อีกฝ่ ายเอาแต่ยืนนิ่ง มองดูเพื่อนตัวเองที่กําลังเดือดเป็ นไฟเนยรู้ เนยรู้ดีว่าคนตรงหน้ารักแก๊งนี ้ รักความเป็ นใหญ่มากขนาดไหน‚กูมีแค่มึง แล้วก็แก๊งนี ้ วันนี ้มึงพังมันลงทั ้งสองอย่างว่ะไอ้สัส กูจะทํายังไง กูจะทํายังไงไอ้เหี ้ย!”‚มึงไม่ได้เสียกูไอ้ทิว‛‚ไอ้!”

‚เพราะกูเห็นมึงเป็ นเพื่อน กูเลยทําอย่างนี ้ไง กูอยากเห็นมึงมีอนาคตที่ดีเหมือนกัน‛“…” ทิวชะงักไป เขาได้ยินที่เพื่อนคนเดียวพูดออกมาแบบนั ้น มือที่กําเสื ้อของเพื่อนสั่นไปหมด เด็กตัวสูงมองดูเพื่อนตัวเอง เขากับทิวเป็ นเพื่อนกันมาตั ้งแต่เท้ายังเท่าฝาหอย ทั ้งคู่รู้เรื่องราวต่างๆของกันและกัน ทิวเสียพ่อแม่ไปตั ้งแต่ยังเด็ก จึงได้ตาที่ตอนนี ้เป็ นเจ้าอาวาสวัดคอยดูแล หลวงตาตอนนี ้ก็อายุมากขึ ้นทุกวันๆการที่ทิวเป็ นเด็กไม่มีพ่อไม่มีแม่ นั่นทําให้ปมเล็กๆของเด็กชายค่อยๆโตขึ ้นจนในที่สุดก็แปรมาเป็ นแรงขับเคลื่อนให้เด็กคนนั ้นรู้จักป้ องกันตัวเองจากการโดนล้อเลียน รู้จักการเอาคืน รู้จักการแก้แค้น เนยและทิวต่างก็มีปมที่เกิดขึ ้นเหมือนๆกัน ดังนั ้น พอมีความคิดที่จะสร้างมันขึ ้นมา พวกเขาสองคนก็ลงแรงช่วยกันเต็มที่ จนในที่สุดจากเด็กผู้ชาแค่สองคนก็สามารถรวบรวมคนเข้ามาได้อีกเป็ นสิบๆ และกลายเป็ นกลุ่มคนที่ใครๆที่เห็นก็ต้องพากันเกรงกลัวถ้าวันนี ้ ทิวเสียทั ้งสองอย่างไป…เขาก็ไม่รู้แล้วว่าจะต้องทําตัวอย่างไร การที่อยู่จุดสูงสุดแล้วต้องกระโดดลงไปที่ศูนย์อีกครั ้ง มันยากที่จะยอมรับ‚กูก็มีแค่มึงไอ้ทิว เพราะแบบนี ้ กูถึงอยากให้มึงได้ดีได้แล้ว‛‚มึงหุบปาก‛‚กูหวังดีกับมึง กูถึงทําแบบนี ้‛‚ไอ้เนย‛‚มึงเป็ นเพื่อนกู กูทิ ้งมึงให้เจออะไรเหี ้ยๆแล้วไปเอาอะไรดีๆคนเดียวไม่ได้หรอกทิว เพราะอย่างนั ้น มึงฟังกูดิ‛“…”

‚โตได้แล้วทิว ทั ้งมึงทั ้งกู พวกเราต้องโตได้แล้ว‛“…‛ ริมฝี ปากของทิวเม้มแน่นจนมันชาไปหมด ก่อนที่มือทั ้งสองข้างจะออกแรงผลักเด็กตัวสูงจนอีกฝ่ ายเซไปเล็กน้อย ทิวตอนนี ้ดูจะอารมณ์เย็นลงมาบ้างเล็กน้อย เนยมองดูเพื่อนตัวเอง เขาเท้าเอว หันไปยังข้างๆตัวเห็นปี ้บเก่าๆวางอยู่ ทิวจึงเดินไปเตะมันจนเกิดเสียงดัง ปี ้บเก่าๆอันนั ้นลอยละลิ่วไปกระแทกกับผนังตึกจนเกิดเสียงดังก้อง‚ไอ้เหี ้ยเนย มึงแม่ง…”‚มึงเคยบอกกูนี่…มึงอยากเรียนมหาวิทยาลัย‛“…”‚มึงเคยบอกกู ว่าอยากจะทํางานดีๆ หาเงินมาทํากุฏิใหม่ให้หลวงตา‛“...”‚ถ้ามึงยังยึดติดกับแก๊งนี ้ มึงลืมความฝันของมึงไปเถอะทิว‛ คําพูดนิ่งๆจากปากของเพื่อนสนิทลอยเข้าหูของทิว เด็กหนุ่มยืนกํามือแน่น สูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ ทั ้งคู่ยืนนิ่งเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา เนิ่นนานอยู่อย่างนั ้นเป็ นนาทีๆ จนในที่สุด มือของทิวที่กําแน่นก็ค่อยๆคลายออก‚มึงแม่ง..เหี ้ยฉิบหาย‛‚อืม‛‚ไอ้เนย ไอ้เหี ้ย‛‚กูยอมรับ‛‚มึงตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม ว่าจะทําแบบนี ้‛‚กูคิดดีแล้ว‛

‚พี่คนนั ้นน่ะ…สําหรับมึงเขามีค่าพอที่จะทําให้มึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี ้เลยเหรอวะเนย‛ ทิวถอนหายใจ เขาหันกลับมามองดูใบหน้าของเพื่อนตัวเอง เนยค่อยๆคลี่ยิ ้มบางออกมา อีกฝ่ ายหันหน้ามองออกไปไกลๆ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ก้อนเมฆสีขาว มองมันอยู่อย่างนั ้นราวกับกําลังนึกถึงใครบางคน‚สําหรับกู เขาคือสิ่งที่ดีที่สุดที่กูเคยเจอเลย‛‚มึงหลง‛‚โคตรหลง‛‚ไอ้สัส‛ทิวอดไม่ได้ที่จะออกปากด่าเพื่อนตัวเอง เสียงหัวเราะเบาๆจากเด็กตัวสูงทําให้บรรยากาศที่มันตึงเครียดค่อยๆผ่อนคลายลง ทิวถอนหายใจยาวๆ แล้วขยับไปยืนข้างเพื่อนตัวเอง พวกเขาทั ้งสองคนเหม่อมองไปยังวิวข้างหน้าด้วยกัน สายลมพัดเอาผมเผ้าของเด็กหนุ่มทั ้งคู่เสียจนไม่เป็ นทรง ทั ้งคู่ยืนนิ่งเงียบอยู่ด้วยกันอย่างนั ้นราวกับกําลังทบทวนกับตัวเองมึงน่ะ….โตแล้วสินะไอ้เนย‚มึงจะอยากไปจากกูก็ได้ทิว กูรู้มึงผิดหวังที่กูเป็ นแบบนี ้‛‚มึงพูดเหี ้ยอะไรไอ้เนย‛“…”‚กูกับมึง เพื่อนกันจนวันตาย‛‚ทิว‛‚ก็ไอ้เหี ้ยคนไหนมันเอาธูปมาจี ้เสื ้อกูก่อนอ่ะ แม่ง...กูจํายันวันตาย‛‚ฮ่าฮ่า‛

เสียงหัวเราะดังๆของเด็กตัวสูงดังขึ ้น เรียกเอารอยยิ ้มจากใครอีกคนได้ง่ายๆ ทั ้งคู่ค่อยๆหันหน้ากลับมามองกันและกัน เนยยกมือขึ ้นมา ชูกําปั ้นที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็ นต่อหน้าของทิว ทิวมองดูมือข้างนั ้นแล้วดึงสายตากลับขึ ้นมามองเพื่อนตัวเอง‚กูสัญญา มึงได้ดีแน่นอนไอ้ทิว‛‚สัส‛‚เชื่อกู เดินตามแม่จําเนียรหมาไม่กัด‛‚ไอ้เหี ้ยเอ้ย‛‚โตไปด้วยกันหน่อยทิว กูไม่มีเพื่อน‛‚เออ ไอ้ห่า‛สุดท้ายแล้วรอยยิ ้มบางจากทิวก็ค่อยๆเผยออกมาให้เห็น กําปั ้นอีกข้างคนทิวค่อยๆยกขึ ้นไปชนกัน ก่อนที่เนยจะเป็ นฝ่ ายยกแขนขึ ้นมากอดรอบคอของเพื่อนเขาไปหา ทิวหัวเราะออกมาก่อนที่จะกอดคอเพื่อนตัวเองกลับ พวกเขามองออกไปไกลจนสุดสายตาอีกครั ้งเอาวะ ไหนๆก็ไหนๆ มาขนาดนี้แล้ว กลับไม่ได้แล้วสินะถา้มึงว่าดีกูก็ว่าดีเอา้ไอเ้นยลงเหวก็ลงมาดว้ยกนัแลว้มึงจะพาไปไหนกูก็ไปวะไอส้ สัเอย้‚กูไปกับมึงตลอดอยู่แล้วไอ้ห่าเนย‛ ♡♡♡‚หมดเวลาสอบค่ะ วางปากกาค่ะทุกคน‛

หลังหมดเวลาสอบ เด็กๆทุกคนก็ต่างพากันค่อยๆลุกออกมาจากโต๊ะแล้วทยอยเดินกลับออกมาข้างนอกห้อง พอเจอหน้าเพื่อนก็ต่างพากันส่งเสียงจอแจ บ้างก็ลากกันไปพูดคุย บ้างก็ลากไปที่อื่นทันที บ้างก็ยืนล้อมกันเป็ นวงแล้วปรบมือเฮฮาเสียงดังเมื่อพบว่าตัวเองตอบถูก‚ไอ้สัสเนย‛‚ทําได้ไหมมึง‛‚เออ มันก็ได้บ้างไม่ได้บ้าง‛‚กลับเถอะ กูอยากไปหาแม่จําเนียรจะแย่‛‚ไอ้ควาย หายใจเข้าก็เธอ หายใจออกก็เธอ‛ทิวแขวะเพื่อนพลางทําหน้าปุเลี่ยนใส่ เนยมันเอาแต่ยักคิ ้วกวนตีนจนเขาต้องเตะก้นมันไปที ทิวยอมรับเลยว่ารุ่นพี่คนนั ้นมีความสามารถจริงๆที่ทําให้เด็กนักเลงอย่างไอ้เนยกลับกลายมาเป็นเด็กดีตั ้งใจอ่านหนังสือสอบภายในระยะเวลาไม่นาน เชื่อไหม พอเข้าใกล้ช่วงสอบ เนยมันก็เอาแต่อ่านหนังสือ ทบทวน ทําการบ้าน ทําแบบฝึ กหัดจนเขาเองยังอึ ้งที่เห็นเพื่อนตัวเองเป็ นถึงขนาดนั ้น มันอ่านหนังสือเรียนเป็ นตั ้งๆ ทั ้งๆที่เมื่อก่อนหนังสือการ์ตูนสองสามเล่มมันยังขี ้เกียจจะเปิ ด มันเคยบอกเขาด้วยซํ ้าว่ามันเป็ นโรคแพ้กลิ่นหนังสือ นี่อะไร นี่อะไรจนกระทั่งวันหนึ่ง เขาก็ได้รู้ ว่าสาเหตุที่ทําให้เนยวัดพลุกลับใจแล้วมานั่งอ่านหนังสือหลังคดหลังงอแบบนี ้ มันก็เพราะว่าอีกฝ่ ายดันไปบอกรุ่นพี่คนนั ้นไว้ว่าถ้าได้ที่หนึ่งสายชั ้นจะขอรางวัลจากคนพี่ไอห้่า มึงนีก่็พูดอะไรเกินตวัสายชนั้มนัไม่ไดม้ีแค่หอ้งเราไอส้ สัมึงจะเอาชนะพวกห้องต้นๆได้ไงไอ้เนย

‚วันนี ้กูจะใส่ชุดอะไรไปหาวัลลภาดีนะ‛‚ดีๆเถอะไอ้เนย พี่เขาชื่อทิไม่ใช่หรือไง‛‚กูจะเรียกอะไรก็เรื่องของกู‛‚มึงหลงพี่เขาไปแล้ว‛‚ทํามาเป็ นไม่บ่นกู สักวันมึงเจอบ้างแล้วจะรู้สึก‛เออ ไอห้่า จะรอดูกูจะรอดูเลย ถึงวนันนั้กูคงไม่ท าตวัเป็นหมาเมากัญชาเหมือนที่มึงท าตอนนี้หรอกไอ้เนยเอ้ยทั ้งคู่เดินสะพายเป้ กลับออกมาจากโรงเรียนด้วยกันหลังสอบเสร็จ วันนี ้เป็ นวันสอบวันสุดท้ายแล้ว ตั ้งแต่พรุ่งนี ้ไปก็ปิ ดเทอมเป็ นเดือนๆ ทิวนึกครึ ้มอกครึ ้มใจเมื่อระยะเวลาที่รอคอยกําลังจะมาถึง แต่แล้วก็ต้องหงุดหงิดเมื่อไอ้เพื่อนตัวดีดันชวนไปเรียนพิเศษกับติวเตอร์ของมันกูจะบา้ตาย! ไม่ไปโว้ย! กูจะไปเทีย่ว!ตั ้งแต่เลิกเป็ นนักเลง ชีวิตของพวกเขาสองคนก็เหมือนเป็ นกราฟเส้นตรง เรียบนิ่ง ไม่มีอะไรให้น่าสนใจเท่าไหร่ คนในแก๊งทยอยออกไปหมด ห้องที่เคยมีคนมากมายในตอนนี ้กลับเหลือแค่ไม่ถึงสิบคน ข่าวว่าส่วนมากพากันแตกไปเข้ากลุ่มนั ้นกลุ่มนี ้หมดแล้ว ไอ้พวกแก๊งที่เป็ นคู่อริต่างก็พากันแย่งกันขึ ้นเป็ นใหญ่ ตีกันไปเรื่อยเพื่อที่จะได้ขึ ้นมาแทนที่ไอ้เนยวัดพลุ ตัดภาพมาที่อดีตโจ๋ชื่อดังตอนนี ้ เดินกลับบ้านไปพับดาวกระดาษไปโอย ไอ้เนยเอ้ย มึงก็ไว้ลายสักหน่อยเถอะ!แต่แล้วในขณะที่พวกเขาทั ้งคู่กําลังเดินกลับบ้าน จู่ๆก็ต้องชะงักไปเมื่อด้านหน้ามีกลุ่มคนราวๆสิบกว่าคนเดินมาขวางเอาไว้ ทิวกับเนยหยุดนิ่ง มองดูกลุ่มคนเหล่านั ้นที่เดินเข้ามาหาพร้อมอาวุธในมือคนทุกคน และเช่นกัน

ตอนนี ้ด้านหลังของพวกเขาก็มีอีกกลุ่มเดินมาดักเอาไว้ ตอนนี ้เลยกลายเป็ นว่า ทั ้งเขาและเนยต่างก็กําลังติดอยู่ในดงของเหล่าอริที่คุ้นหน้าคุ้นตา‚ไง สละบัลลังก์มันสบายไหมไอ้เนย‛“…” คิ ้วหนาเลิกขึ ้นเล็กน้อยเมื่อมองดูอีกฝ่ าย‚พวกมึงนี่นะ ทํากูอึ ้งจริงๆ‛‚ไอ้บาส‛ ทิวเรียกชื่อของอริที่ตีกันมาตั ้งแต่ไหนแต่ไร อีกฝ่ ายจึงดึงสายตามาที่เขาทันที แก๊งของบาสเป็ นอีกแก๊งที่เรียกได้ว่าขึ ้นชื่อพอๆกับเนยวัดพลุเลย พยายามที่จะหาเรื่องมาถล่มหาเรื่องมาตีเพื่อที่จะเอาชนะเนยวัดพลุอยู่ตลอด ไม่รู้มันเคียดแค้นอะไรนัก นี่ขนาดยุบแก๊งให้แล้วก็ยังตามมาตีกันอีก‚เนย มึงเอาไง‛ เขาขยับเข้าไปใกล้เพื่อนตัวสูง กระซิบเบาๆ ถ้าเป็ นเมื่อก่อนการถูกห้อมล้อมแบบนี ้คงไม่ทําให้พวกเขาระแคะระคายสักเท่าไหร่ แต่สําหรับตอนนี ้ มันเหลือแค่เขากับเนยแค่สองคนเท่านั ้น อาวุธที่มีก็มีเพียงหนังสือในกระเป๋ ากับปากกาที่เอามาสอบ แถมซอยนี ้ก็ยังเปลี่ยว ไม่มีใครผ่านมาช่วยได้ และไม่สามารถที่จะหนีไปได้ง่ายๆแน่นอน ทิวไล่สายตามองดูรอบตัวคร่าวๆ ก่อนที่จะพบว่าคนที่เคยอยู่ด้วยกัน ตอนนี ้ดันแปรพักตร์มาดักตีกันเสียแล้ว เขาหัวเราะออกมาทันที‚ไอ้ห่าเอ้ย พวกมึงแม่งทุเรศฉิบหาย!”‚มึงปากดีนะไอ้ทิว‛‚นี่นะเหรอคนที่เคยบอกว่าไอ้เนยมันอย่างนั ้น ไอ้เนยมันอย่างนี ้! ตอนเข้ามาก็เลียตีนมันซะดิบดี! พวกมึงมีปัญหามันก็ช่วยมึงตลอด แต่ตอนนี ้กลับถือไม้จะมาตีมัน กูโคตรทึ่งในตัวพวกมึงเลยว่ะ‛

เนยปรายตามองดูเพื่อนตัวเองที่หัวเราะแบบนั ้น เขาเหลือบตามองไปรอบๆ พวกนั ้นกําไม้แน่นแล้วค่อยๆขยับเข้ามา เนยกับทิวจึงพยักหน้าแล้วหันหลังชนกันทันที กระเป๋ านักเรียนถูกโยนไปข้างๆ พวกเขาทั ้งคู่ยืนจ้องไปยังกลุ่มคนตรงหน้า ไม่นานนักการต่อสู่ก็เริ่มขึ ้น เสียงเอะอะโวยวายดังลั่นซอย สารพัดอาวุธถาโถมเข้ามาใส่ แต่ทั ้งเนยและทิวผู้ที่เจนสนามมาไม่น้อยก็สามารถที่จะสวนกลับแล้วแย่งชิงเอาอาวะมาได้ง่ายๆ ตอนนี ้พวกเขาตะลุมบอนใส่กันราวกับเป็ นหมาบ้า เรื่องจํานวนคนทิวและเนยอาจจะแพ้ แต่สําหรับเรื่องกลยุทธ์และความคล่องตัว ทั ้งสองเป็ นต่อในด้านนี ้เอามากๆเนยฟาดไม้ไปยังกลุ่มคนที่เข้ามาหาเขาโดยไม่ยั ้งมือ เสียงอาวุธกระทบผิวเนื ้อดังขึ ้นทั่วทุกสารทิศ ในขณะที่กําลังสู้กันอยู่นั ้น ทิวก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นอาวุธแวววาวที่ใครบางคนชักออกมา เขารีบวิ่งเข้าไปแล้วกระโดดถีบทันทีจนมีดหลุดมืออีกฝ่ ายไปยังป่ าข้างทาง‚เนย! มึง!มานี่!”เมื่อรู้ว่าตอนนี ้ความเก่งกาจไม่อาจจะเอาชนะจํานวนคนได้ ทิวจึงรีบชิงเตือนเพื่อนตัวเองทันที เนยใส่แรงไม่ยั ้งเพื่อจัดการกับคนที่เข้ามาหา ทิวรีบเข้าไปหาเพื่อช่วยเหลือให้อีกฝ่ ายทันที ทั ้งคู่พยายามที่จะต้านเอาไว้ แต่แล้วในขณะนั ้นเอง เนยก็ถูกรุมโดยกลุ่มคนราวๆเกือบสิบคน มุ่งไปที่เขาคนเดียว เนยจึงเผลอปล่อยช่องว่างให้เข้าไปโจมตีได้ อาการปวดร้าวแล่นทั่วตัวเมื่อพลาดพลั ้งให้อริเข้ามาทําร้าย ทิวเรียกเนยเสียงดังเมื่อเห็นว่าเพื่อนตัวเองโดนรุม‚ไอ้สัสเอ้ย!”

ทิวตะโกนเสียงดังก่อนที่จะรีบวิ่งเข้าไปในดงนั ้น เขาออกแรงถีบทีละคนจนกระเด็นออกไป เนยตอนนี ้เลือดท่วมตัว โดยเฉพาะหัว อีกฝ่ ายสภาพยับเยินหลังจากที่โดนรุมไปขนาดนั ้น เขารีบออกแรงดึงเพื่อนให้ลุกขึ ้นมา เนยยังพอที่จะยืนไหว อีกฝ่ ายกุมท้องตัวเองแล้วถ่มเลือดลงกับพื ้น‚ไอ้เนย!มึง!”เสียงของใครบางคนดังขึ ้นมาจากทางด้านหลัง ทิวรีบหันกลับไปยันเอาไว้ให้มันเข้ามาใกล้ได้ แต่นั่นก็ทําให้อีกฝ่ ายคลาดสายตาจากเพื่อนตัวเองไปชั่วขณะ แต่ชั่วขณะนั ้น กลับทําให้เกิดเรื่องที่เลวร้ายกับใครบางคน ทิวเบิกตากว้างเมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า‚ไอ้เนย!!”เขาร้องเสียงดังเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของเพื่อนเซลงไป เขารีบเข้าไปประคองอีกฝ่ ายทันที ทิวขมวดคิ ้วมองหน้าเพื่อนก่อนที่จะเบิกตากว้างเมื่อเห็นเลือดไหลหยดลงมาบนพื ้น เสื ้อนักเรียนของอีกคนแดงฉานไปด้วยเลือด เนยยกมือไปกดมันเอาไว้อะ...ไอ้เนยโดนแทง เหี้ย!เนยกัดฟันข่มความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วตัวจนแทบจะก้าวขาไม่ออก ภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปหมดจนเขามองไม่ออกว่าอะไรเป็ นอะไร กลิ่นคาวคละคลุ้งจนเขาเวียนหัว ได้ยินแต่เสียงเรียกจากเพื่อนตัวเองอยู่ไม่ไกล เมื่อครู่ ในขณะที่ทิวหันหลังกลับไปจัดการคนที่จะเข้ามาตีเขา อีกฝ่ ายกลับกําลังกลายเป็ นฝ่ ายโดนเล่นงานโดยที่ไม่ทันรู้ตัว มองปราดเดียวเนยก็เห็นว่ามีใครบางคนกําลังยื่นอาวุธสีเงินมาใส่เพื่อนตัวเอง นาทีนั ้นเขาคิดอะไรไม่ออก

นอกจากดันให้เพื่อนคนเดียวหลบรัศมีใบมีด จนสุดท้าย ตัวเองก็เป็ นฝ่ ายรับกรรมนั ้นแทนใครอีกคนเรี่ยวแรงของเนยไม่เหลืออีกต่อไป เข่าของเนยค่อยๆทรุดลงไปกับพื ้นเมื่อความปวดร้าวมันเกินจุดที่จะทนไหว วันนี ้นับได้ว่าพวกเขาเป็ นรองอยู่มาก แม้จะมีประสบการณ์มากมายขนาดไหน แต่พอเจอข้อได้เปรียบเรื่องจํานวน พวกเขาทั ้งคู่ก็ต้องยอมรับว่าไม่ไหวจริงๆ เนยค่อยๆทรุดลงโดยที่มีทิวคอยพยุงอยู่ข้างๆ ท่ามกลางกลุ่มคนมากมาย เนยทิ ้งร่างลงไปกับสติที่ยังพอหลงเหลืออยู่ ภาพตรงหน้าค่อยๆดับมืดลงไปพร้อมๆกับความเจ็บปวดที่ค่อยๆหายไปเช่นกันจ าเนียร…ไปหาไม่ได้แล้วว่ะ ขอโทษ‚ไอ้เนย!ไอ้เหี ้ย!มึงอย่าเป็ นอะไรนะเว้ย!”

ตีครั้งที่19พรหมลิขิตขีดเส้นมาวันนี ้น้องเนยสอบเป็ นวันสุดท้ายแล้วผมชะเง้อมองดูหน้าจอโทรศัพท์ตัวเองมาตั ้งแต่เช้า ตั ้งแต่เข้าช่วงสอบเด็กน้อยคนหนึ่งก็โทรมาหาผมทุกวัน เมื่อวานที่สอบไปเขาก็โทรมาอวดว่าตัวเองทําได้อย่างนั ้นอย่างนี ้ ผมได้ยินแบบนั ้นแล้วก็ชื่นใจ รู้ว่าตอนนี ้น้องเนยกลับมาเข้าที่เข้าทางแล้ว ผมล่ะอยากรู้จริงๆว่าถ้าเกิดเขาทําสําเร็จอย่างที่เขาว่าไว้ ไอ้ที่ว่าเป็ นที่หนึ่งของสายชั ้นน่ะ เขาจะขออะไร ทําไมมันถึงได้เป็ นตัวกระตุ้นให้อีกฝ่ ายมีไฟที่จะทําขนาดนั ้นตอนนี ้ก็เป็ นเวลาหกโมงเย็นแล้ว น้องเนยน่าจะสอบเสร็จนานแล้วนะ ทําไมถึงยังไม่โทรมาอีก ปกติวันอื่นๆ หลังสอบเสร็จทีไรน้องเนยจะต้องโทรมาแล้วนี่ผมตัดสินใจที่จะหยิบเอาโทรศัพท์ขึ ้นมา แล้วกดเข้าไปดูยังเบอร์โทรศัพท์ของใครอีกคน ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ โอเคทิ ไม่เห็นจะต้องตื่นเต้นเลย แค่นี ้เอง แค่โทรไปหาเขา ก็ถามเฉยๆว่าสอบวันนี ้เป็ นยังไงบ้าง แค่นั ้นเองผมกดโทรออกหาอีกคน ผมขมวดคิ ้วเล็กน้อยที่พอรู้ว่าอีกฝ่ ายไม่ยอมรับสายสักที แปลกจัง ผมถือสายรอไปเรื่อยๆจนสายตัดไปเอง น้องเนยลืมโทรศัพท์หรือยังไง ทําไมโทรไปแล้วไม่รับนะ ผมส่ายหน้าไปมา แล้วตัดสินใจที่

จะกดโทรออกอีกครั ้ง คราวนี ้ก็ยังมีแต่เสียงตู้ด ตู้ด ดังอยู่อย่างนั ้น จนผมเกือบจะตัดสินใจที่จะวางสายไปเสีย แต่แล้วในขณะนั ้นอีกฝ่ ายก็กดรับก่อน‚ฮัลโหล เนย?‛[…]‚เนย สอบวันนี ้เป็ นยังไงบ้าง ไม่เห็นโทรมาเล่าให้พี่ฟังเลย‛[ไม่ใช่เนย…//ฮือ เนย!ฮือ]ผมชะงักไปทันทีเมื่อเสียงที่ตอบกลับมาดันไม่ใช่เสียงของน้องเนย แถมยังมีเสียงร้องห่มร้องไห้ของผู้หญิงลอดเข้ามาในสายด้วย เกิดอะไรขึ ้น นี่ใคร คนที่รับสายคือใคร แล้วน้องเนยไปไหน‚น้องเนยอยู่ไหนครับ‛[เนยโดนแทง]‚อะ...อะไรนะ‛มือที่กําลังจะหยิบของถึงกับชะงักไปทันที ผมยืนนิ่ง ช็อก ไม่รู้ว่าเรื่องแบบนี ้เกิดขึ ้นกับน้องเนยได้ยังไง เขาโดนแทง โดนแทงอย่างนั ้นเหรอ จริงๆน่ะเหรออย่าบอกนะว่าเสียงร้องไห้นั่นคือของป้ าติ๋มใจผมหล่นร่วงไปอยู่กับพื ้นทันทีพอคิดว่าจะเกิดอะไรไม่ดีๆขึ ้นมา ผมจึงรีบตั ้งสติ ก่อนจะเอ่ยถามคนในสายว่าโรงพยาบาลที่น้องเนยอยู่คือที่ไหน ผมรีบคว้าเอาของที่จําเป็ นแล้ววิ่งลงมาเรียกแท็กซี่ทันที ผมใจร้อนไปหมด นั่งแทบไม่ติดเบาะเมื่อได้ยินข่าวนั ้น ผมเร่งพี่คนขับยิกๆจนตอนแรกแกก็อาจจะอารมณ์เสียอยู่เหมือนกัน แต่พอผมบอกว่าผมต้องรีบไปโรงพยาบาลเพราะอะไร พี่แกก็เหมือนจะเข้าใจหัวอกผมขึ ้นมา พอมาถึงโรงพยาบาลผมก็รีบลง

รถแล้วเดินขึ ้นไปบนตึกทันที จากสายที่เพิ่งวางไปเขาบอกให้ผมมาที่ตึกนี ้ชั ้นนี ้ ผมก็รีบขึ ้นมา จนในที่สุดผมก็มาถึงจนได้ ภาพที่ผมเห็นตรงหน้าคือป้ าติ๋มที่กําลังร้องไห้ทรุดอยู่กับพื ้นโดยมีคนอื่นคอยนั่งกอดปลอบอยู่ ผมรีบวิ่งเข้าไปหาทันทีแล้วใคร? ใครที่ถือโทรศัพท์ของน้องเนยผมไม่กล้าที่จะเข้าไปหาป้ าติ๋มตอนนี ้เพราะป้ าแกคงยังไม่พร้อมที่จะพูดคุยกับใคร ข้างหน้าเป็ นห้อง ICU ผมมองดูแล้วก็รู้สึกกลัวขึ ้นมาทันที ผมไม่รู้ว่าน้องเนยจะสาหัสมากมายแค่ไหน ครั ้งนี ้เขาถึงได้เข้าโรงพยาบาลขนาดนี ้ ผมกําโทรศัพท์ในมือแน่น ก่อนที่จะมองดูรอบๆ ผมเอะใจเล็กน้อยเมื่อพบว่าห่างไปอีกไกลๆมีกลุ่มของเด็กนักเรียนนั่งอยู่ตรงนั ้นราวๆสิบคน ผมขมวดคิ ้วเมื่อพบว่านั่นคือแก๊งของน้องเนย ผมจึงรีบสาวเท้าเข้าไปหาทันที ผมเดินเข้าไปจนเจอว่ามีใครคนหนึ่งกําลังนั่งนิ่ง เขากําโทรศัพท์ในมือแน่น ผมจําได้ว่านี่คือเพื่อนคนที่น้องเนยสนิทด้วย เหมือนจะชื่อทิวหรือเปล่านะ น้องๆหลายคนพอเห็นผมก็พอจะจําได้พวกเขาเลยหันหน้ามามองผม ทุกคนต่างก็อยู่ในสภาพที่ไม่สู้ดีกันนัก เพียงแต่ดูท่าทางน้องทิวน่าจะหนักที่สุด เสื ้อนักเรียนสีขาวของเขาเปื ้อนด้วยเลือดจนมันแดงฉาน มือของเขาก็เปื ้อนเลือด ผมขยับเข้าไปอย่างกล้าๆกลัวๆ แล้วนั่งยองๆลงตรงหน้าน้องทิว เขาเอาแต่เหม่อลอย ไม่จับจ้องใบหน้าของผมเลยสักนิดเดียว‚เราเป็ นเพื่อนเนยใช่ไหม‛“…”‚ไม่เป็ นไรนะ น้องเนยไม่เป็ นไรอยู่แล้ว‛

พอผมพูดจบ เขาก็สะอื ้นออกมา อีกฝ่ ายนั่งกอดเข่าตัวเองแล้วซบหน้าลงไป ผมมองดูน้อง เขาเองก็คงจะเสียใจที่เกิดเรื่องนี ้ขึ ้น ผมทําใจกล้าค่อยๆยื่นมือไปจับไหล่สั่นๆของน้องเอาไว้ ตอนแรกก็กลัวว่าน้องจะปัดออกหรือเปล่า แต่น้องทิวก็ทําเพียงนั่งซบหน้าร้องไห้เงียบๆแบบนั ้น ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วลูบเขาไปมา‚เล่าให้พี่ฟังได้ไหม เกิดอะไรขึ ้น‛ ผมหันไปถามน้องๆคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมเขาพากันมองหน้ากันไปมา ก่อนที่ใครบางคนจะเดินเข้ามาพูดกับผม‚ลูกพี่เนยสั่งยุบแก๊ง คนในแก๊งก็เลยออกไปหมด บางคนก็ไปเข้าแก๊งอื่น วันนี ้พวกไอ้บาสมันเล่นสกปรก เหี ้ยเอ้ย ลูกพี่เนยอุตส่าห์ออกมาเงียบๆแล้ว แม่ง‛‚ไอ้บาสมันเหี ้ยไง มันเกลียดลูกพี่มาตั ้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว พอตอนนี ้ลูกพี่ไม่มีแก๊ง มันก็คงอยากจัดการลูกพี่เอาสะใจแม่งแหละ‛‚แต่ดีที่พวกเราตามไปช่วย ไม่อย่างนั ้นลูกพี่จะเป็ นยังไงบ้างก็ไม่รู้‛‚เนยนะไอ้เนย กูจะทิ ้งหัวโจกอย่างมึงไปได้ไงวะ‛ผมนั่งฟังพวกเขาคร่าวๆพอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ ้น น้องเนยสั่งยุบแก๊งของเขา เพราะแบบนี ้คนในแก๊งก็เลยออกไปหมด พอไม่มีใครอยู่ข้างๆ น้องก็เลยโดนคู่อริเล่นงานเอาสินะ โธ่เนย ทําไมเรื่องแบบนี ้ถึงได้เกิดกับน้อง ทําไมนะ น้องเนยเขาอุตส่าห์กําลังที่จะกลับตัว กําลังที่จะเริ่มทําอะไรใหม่ๆ พวกนั ้นก็กลับมาทําร้ายเขาแบบนี ้ แย่มาก แย่มากๆ‚ไอ้เนย…”‚?‛‚ไอ้เนยมันตั ้งใจจะไปหาพี่ วันนี ้‛

น้องทิวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาค่อยๆเงยหน้ากลับขึ ้นมามองผม ผมรู้ว่าตอนนี ้ทิวเองก็คงไม่ไหว สภาพเขาไม่ควรที่จะมานั่งอยู่ตรงนี ้ด้วยซํ ้า ทําไมถึงไม่ไปหาหมอ ไม่ไปทําแผล ผมมองดูเด็กน้อยตรงหน้า สงสารก็สงสาร น้องทิวยังขนาดนี ้ น้องเนยจะขนาดไหน‚มันบอกว่ามันจะไปหาพี่‛‚อืม‛‚แต่…แต่..แม่ง ความจริงกูควรจะเป็ นที่อยู่ในห้องนั ้นด้วยซํ ้า!‛ น้องทิวพูดออกมา ผมเห็นเขาโทษตัวเองแบบนั ้นก็ทนฟังต่อไม่ได้ ต้องบอกให้เขาพอก่อน‚ทําไมวะเนย…ทําไมมึงต้องมาช่วยคนไม่มีอะไรแบบกู‛‚ทิว ไม่คิดแบบนั ้นสิ‛‚พี่ดูดิ! ดู!แม่มันนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั ้นมานานแค่ไหนแล้ว ไอ้เนยมันยังมีคนที่รอมันตั ้งเยอะ พี่ก็เป็ นอีกคนของมัน…แต่ผม…ผมไม่มีใคร ทําไมวะทําไมไม่ใช่ผม คนอย่างไอ้เนย…”‚ทิว พอ อย่าคิดแบบนั ้นสิ‛ ผมรีบปรามน้องทันที ตอนนี ้น้องทิวดูจะรู้สึกผิดมากๆกับเหตุการณ์นี ้ ผมขยับเข้าไปใกล้แล้วจับแขนทั ้งสองข้างของน้องเอาไว้ น้องทิวเงยหน้าขึ ้นมามองผมอีกครั ้ง‚คิดว่าถ้าเกิดคนที่อยู่ในนั ้นเป็ นเรา แล้วเนยมานั่งตรงนี ้ น้องว่าเนยเขาจะเสียใจเหมือนกันไหม เผลอๆเขาเองก็คงจะเสียใจมากกว่านี ้อีกนะถ้าเราเป็ นอะไรไป‛“…”

‚ที่เนยเขาช่วยน้อง นั่นก็เพราะน้องเป็ นคนสําคัญของเขาคนหนึ่ง เขายอมเอาตัวเองมาเสี่ยงก็เพื่อน้อง น้องอย่าคิดอะไรแบบนี ้นะ‛“…”‚เรายังมีเนย แล้วก็...ยังมีพี่อีกคนนะที่ห่วงเรา ยังไงๆเราก็เหมือนน้องพี่คนหนึ่งไปแล้ว เข้าใจไหม‛ผมปลอบอีกคนไป น้องทิวก็เลยยกมือขึ ้นมาปิ ดหน้าปิ ดตาตัวเองแล้วร้องไห้โฮ ผมตัดสินใจที่จะดึงเด็กน้อยคนนี ้เข้ามากอดแล้วลูบหลังเขาไปมา นั่งปลอบน้องทิวอยู่อย่างนั ้น คนอื่นๆในแก๊งพอเห็นสถานการณ์นี ้พวกเขาก็มีท่าทีรู้สึกเสียใจอย่างเห็นได้ชัดเนย น้องเห็นไหม ทุกคนยังรอเราอยู่นะ ต้องไม่เป็ นอะไรนะเนย ต้องไม่เป็ นอะไรนะ♡♡♡ตอนนี ้ก็เป็ นเวลาดึกมาแล้ว ผมยังคงนั่งรออยู่ที่หน้าห้องห้องเดิม ไม่มีวี่แววเลยว่าจะได้เห็นหมอเดินออกมา ตอนนี ้เด็กคนอื่นในแก๊งเริ่มที่จะทยอยกันกลับไปแล้ว น้องทิวเองหลังจากที่รู้สึกโอเคขึ ้นผมก็พาเขาไปหาหมอ พาไปทําแผล ตอนแรกเขายืนยันที่จะอยู่รอ แต่ผมเห็นสภาพน้องตอนนี ้แล้วก็จําเป็ นที่จะต้องให้เขากลับไป เพราะถ้าให้เขามานั่งรอด้วยกันในสภาพนั ้น เขาไม่ไหวแน่ๆ ทิวเองก็บาดเจ็บไม่ใช่น้อย เพราะฉะนั ้น ตอนนี ้จึงเหลือแค่ผมกับป้ าติ๋มแล้วก็บรรดาญาติๆอีกสามสี่คนเท่านั ้น

‚ติ๋ม ไอ้พวกนั ้นโดนจับแล้วนะ ผัวกูเพิ่งโทรมาบอก‛ ป้ าคนหนึ่งเดินเข้ามาแล้วพูดขึ ้น ป้ าติ๋มพยักหน้าเบาๆ เหมือนป้ าติ๋มตอนนี ้จะไม่มีแรงแล้ว ได้แต่นั่งหมดอาลัยตาอยากอยู่อย่างนั ้น ตาป้ าติ๋มบวมชํ ้าไปหมดเลย‚มันไม่เป็ นอะไรหรอกมึง ไอ้เนยลูกมึงมันแข็งแรงได้พ่อมัน‛‚ป้ าเพ็ญจะกลับเลยก็ได้ เดี๋ยวหนูจะนั่งรออยู่นี่แหละ‛ถึงแม้ว่าป้ าติ๋มจะบอกให้ทุกคนกลับ แต่ก็ยังมีบางคนที่ยังนั่งรออยู่ด้วยกัน ผมตัดสินใจที่จะลุกขึ ้นแล้วขยับเดินเข้าไปนั่งข้างๆป้ าติ๋ม เธอหันหน้ามามองแล้วทําท่าจะยกมือไหว้ ผมต้องรีบห้ามเอาไว้ทันที‚ป้ าครับ‛‚ป้ าไม่รู้จะขอบใจเรายังไงดี ไอ้เนยมันดีขึ ้นๆแบบนี ้ก็เพราะเรา ป้ าดีใจจริงๆที่เราช่วยลูกชายป้ าได้‛‚ครับ ผมเองก็ดีใจ‛ผมยิ ้มรับ ในขณะนั ้นเองประตูห้องตรงหน้าก็ค่อยๆเปิ ดออก เผยให้เห็นคนด้านในออกมาข้างนอก สีหน้าป้ าติ๋มฉายแววกังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด ผมรีบพยุงแล้วพาเข้าไปฟังทันทีว่าหมอพูดว่าอะไร ทุกคนที่อยู่ตรงนี ้ต่างก็พากันลุ้น ผมเองก็พลอยกังวลไปด้วย ในหัวเริ่มมีความคิดตีกันวุ่นวาย แต่สุดท้ายแล้วความคิดลบๆทุกอย่างก็หายไปเมื่อหมอพูดออกมาว่าน้องเนยปลอดภัยแล้ว ป้ าติ๋มร้องไห้โฮพุ่งเข้าไปจะกราบเท้าคุณหมอจนผมต้องคอยจับเอาไว้ ผมรู้ว่าคราวนี ้ที่ป้ าติ๋มร้องไห้ไม่ได้เป็ นเพราะว่าเสียใจหรือกังวลอะไร ป้ าติ๋มกําลังดีใจ และดีใจมากๆทีรู้ว่าลูกชายตัวเองพ้นขีดอันตรายแล้วซึ่งผมเองก็เหมือนกันรอดแล้วนะเนย เก่งมาก เก่งมากๆน้องเนย

ทีนี ้ก็รีบๆฟื ้นสักทีนะเนย ทุกคนรอเราอยู่นะรู้ไหม ♡♡♡น้องเนยไม่ได้สติมาสองวันแล้ว เขายังคงพักอยู่ในโรงพยาบาล ผมกับป้ าติ๋มเข้าไปเยี่ยมน้องทุกวัน หลังเลิกเรียนผมก็รีบขึ ้นรถตรงดิ่งมาที่โรงพยาบาลทันทีเพื่อที่จะมาดูอาการของน้องเนยว่าเขาใกล้จะฟื ้นหรือยัง ยอมรับเลยว่าตอนแรกที่ผมเห็นน้องเนยผมใจร่วงไปหมด สภาพเขาแย่กว่าที่ผมเคยคิดเอาไว้เสียอีก น้องเนยมีแผลแทบจะทุกจุดทั่วร่างกายเลย หัวก็โดนเอาผ้าขาวพันไว้ แขนก็หัก ไหนจะแผลโดนแทงอีก เขาโดนแทงตรงช่วงท้อง น้องเนยเสียเลือดไปมาก แต่โชคดีที่ไม่โดนอวัยวะสําคัญอะไร‚ทิ เราเฝ้ าน้องให้ป้ าแทนสักพักได้ไหม ป้ าต้องไปจัดการธุระให้เนยก่อน‛‚ครับ ได้ครับ‛‚ดีที่ตอนนี ้ตํารวจรวบแก๊งนั ้นได้ น่าจะโดนส่งไปสถานพินิจแหละเพราะอายุยังไม่เยอะ เฮ้อ ป้ าว่าแล้ว วันหนึ่งเนยมันต้องนอนโรงพยาบาลเข้าสักวัน ป้ ากลัวจริงๆนะ‛‚ตอนนี ้น้องเนยก็ปลอดภัยแล้ว ป้ าติ๋มไม่ต้องกลัวแล้วครับ‛‚ขอบคุณมากนะน้องทิ‛ผมยิ ้มรับคําขอบคุณจากแม่น้องเนย ตอนนี ้ป้ าติ๋มออกไปแล้ว เหลือแค่ผมที่ยังคงอยู่ในห้องกับผู้ป่ วยที่นอนเป็ นผักอยู่บนเตียง ผมหันหน้ากลับมา

มองดูน้องเนย เขายังคงนอนนิ่ง หลับใหลไม่ได้สติ ผมตัดสินใจที่จะขยับเข้าไปใกล้แล้วสอดมือเข้ากับมือเย็นๆของน้องเนยเอาไว้เบาๆ ผมจับมันอยู่อย่างนั ้น‚เนย‛“…”‚ฟื ้นได้แล้วนะ หลับไปนานแล้ว‛“…”ผมรู้ว่าพูดไปน้องเนยก็คงไม่ได้ยินหรอก แต่มันก็อยากจะพูดผมนั่งเฝ้ าน้องเนยอยู่อย่างนั ้นจนกระทั่งรู้สึกหิว เลยผละออกจากเตียง แล้วเดินไปเปิ ดดูถุงที่หิ ้วมาด้วย มีทั ้งของกินที่เอามาฝากป้ าติ๋ม แล้วก็ของกินของตัวเอง ผมค้นหาขนมปังห่อเล็กๆที่ติดมาด้วย แต่แล้วในขณะนั ้นเอง ผมก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกว่ามีการเคลื่อนไหวของอะไรบางอย่างทางด้านหลัง ผมรีบหันกลับไปมองทันที ก่อนที่จะพบว่าน้องเนยฟื ้นแล้ว เขาค่อยๆขยับมือขึ ้นมาวางบนหน้าท้อง ผมรีบวางของในมือแล้ววิ่งรุดเข้าไปดูเขาทันที ผมดีใจมากๆ ดีใจจนทําอะไรแทบจะไม่ถูก น้องเนยค่อยๆลืมตา เขากระพริบตาถี่ๆหลายๆครั ้ง ก่อนจะมองหน้าผมเต็มๆตาจนได้ในที่สุดผมดีใจ ผมดีใจจริงๆนะที่น้องฟื ้นแล้ว มือผมสั่นไปหมดเลย‚เนย เนย‛ ผมเรียกชื่ออีกฝ่ าย สายตาคู่นั ้นถึงได้ค่อยๆลากกลับมาที่ตัวเอง ผมยิ ้มกว้างมองดูน้องเนย เขาจ้องมองมาที่ผมนิ่ง เนยไม่พูดอะไร เอาแต่มองอยู่อย่างนั ้นจนผมเริ่มรู้สึกแปลกๆขึ ้นมา‚เนย…”‚ใครวะ…”อะ…อะไรนะ

ผมยืนนิ่งค้างเติ่งอยู่อย่างนั ้น ช็อกไปแล้วกับคําถามสั ้นๆที่หลุดมาจากปากอีกฝ่ ายนี่...นี่อย่าบอกนะว่าเขาจําผมไม่ได้เหรอ เขาโดนตีที่หัวเลยความจําเสื่อมเหมือนในหนังเหรอ ความคิดของผมตอนนี ้มันวิ่งพล่านไปหมดจนรู้สึกกลัวขึ ้นมา ผมจ้องมองดูหน้าน้องเนย เขายังคงมองหน้าที่ผม ผมไม่รู้ว่าตอนนี ้ควรจะทํายังไง ผมช็อกไปแล้ว ยอมรับเลย‚ใครวะ…ทําไมน่ารักขนาดนี ้‛น้องเนยพูดจบก็ยิ ้มกว้างออกมา ผมที่ยืนช็อกอยู่ในตอนแรกก็พอที่จะเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ ้น ผมโดนน้องเนยแกล้งอีกแล้ว ผมโดนแกล้งอีกแล้ว ความรู้สึกกลัวเมื่อครู่เปลี่ยนกลับมาเป็ นอารมณ์ขุ่นมัวทันที ผมมองดูน้องเนยยิ ้มขําแบบนั ้น ดูท่าทางเขาจะดีใจที่แกล้งผมได้แต่ผมไม่ตลก ไม่ตลกสักนิดเขาเอาเรื่องแบบนี ้มาแกล้งผมได้ยังไง เขาเอามาทําเป็ นเรื่องสนุกได้ยังไงกัน‚เธอ‛‚สนุกมากใช่ไหม‛“…จําเนียร‛‚เห็นพี่เป็ นแบบนี ้แล้วมันสนุกมากใช่ไหมเนย‛ ผมเอ่ยถามเขาออกไป ไม่คิดว่านํ ้าเสียงมันจะดูเย็นชาขนาดนั ้น ผมมองดูน้องเนยนิ่งๆ จนในที่สุดรอยยิ ้มบนหน้าของเด็กขี ้แกล้งก็ค่อยๆหายไป ผมว่าตอนนี ้เขาคงพอจะรู้แล้วว่าผมไม่เล่นด้วย ผมไม่รู้สึกดีกับการที่เขาเล่นแบบนั ้นมากๆ ผมเป็ นห่วงเขาจนแทบบ้า นั่งรอนั่งเฝ้ าว่าเมื่อไหร่เขาจะฟื ้นขึ ้นมาสักที แล้วพอน้องเนยฟื ้นก็

กลับทําเหมือนจะจํากันไม่ได้แบบนั ้น ใครบ้างจะไม่เสียความรู้สึก ใครบ้างจะไม่กลัวผมกลัวมากนะ ผมกลัวจริงๆนะตอนนั ้น‚เห็นความรู้สึกพี่เป็ นเรื่องตลกเหรอเนย‛ ผมพูดออกไป รู้สึกว่าตอนนี ้ขอบตามันร้อนผ่าวไปหมด ผมพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆระงับอารมณ์ของตัว นานมากแล้วที่ผมไม่ได้รู้สึกอะไรแบบนี ้‚เราขอโทษ‛“...”‚ไม่เล่นแล้ว ไม่แกล้งแล้ว‛ผมยืนฟังน้องเนยบอกขอโทษ เจ้าตัวเองก็กําลังรู้สึกผิดที่เห็นผมเสียใจ ผมมองดูสีหน้านั ้น ก่อนที่จะหันหลังให้ ผมปาดนํ ้าตาออกลวกๆ แล้วเดินกลับไปยังถุงของกินต่อ ผมทําเป็ นค้นมันอยู่อย่างนั ้น ทั ้งๆที่ตอนนี ้ไม่มีกระจิตกระใจจะกินอะไรแล้ว ผมแค่อยากจะหาอะไรสักอย่างทําไปก่อน รอให้อารมณ์มันกลับไปเป็ นปกติ‚เธอ...ยัยเธอ โอ้ย!”พอได้ยินเสียงร้องโอ้ยดังขึ ้น ผมก็รีบวางมือแล้วเดินกลับไปที่เตียงทันที น้องเนยทําท่าจะยันตัวลุกขึ ้น สงสัยมันคงกระทบกระเทือนแผลจนเจ้าตัวร้องออกมา ผมต้องรีบจับให้เขานอนลงเหมือนเดิม พอผมจะผละออก น้องเนยก็รีบจับแขนผมเอาไว้ทันที ผมมองดูมือที่จับแขนตัวเองความจริงจะสะบัดออกเลยก็ได้เพราะตอนนี ้แรงน้องเนยคงสู้อะไรผมไม่ได้อยู่แล้วแต่ผมก็ตัดสินใจที่จะหยุดยืนนิ่งๆ มองดูเขา อยากรู้ว่าน้องเนยจะพูดอะไร

‚เราล้อเล่น อย่าโกรธเราเลยเธอ‛“…” เอาจริงๆตอนนี ้น่ะผมก็ไม่ได้โกรธอะไรเท่าตอนแรกแล้ว เข้าใจดีว่าน้องเนยเป็ นคนชอบล้อเล่น ชอบกวนประสาท แค่เห็นว่าน้องเนยฟื ้นกลับมา สามารถที่จะพูดคุยกันได้แบบนี ้ ผมก็โล่งใจขึ ้นมาเยอะ แต่ยอมรับว่าก็ยังแอบโมโหนิดหน่อยที่พอคิดถึงเรื่องที่เขาแกล้งผมแบบนั ้นน่ะ ใจหายหมดเลยนะรู้ไหม ไอ้เราก็กลัวว่าจะเป็ นอะไรมากมาย‚ขอโทษ จะไม่ทําแบบนั ้นอีกแล้ว‛“…”‚เธอ เป็ นงี ้เราใจเสียนะ‛“…”‚ขอโทษ‛“…”‚พี่ทิ เนยขอโทษ‛สุดท้ายผมก็ใจอ่อนให้เขาอีกครั ้ง ผมขยับตัวหันหน้าเข้าไปหาเขา ความรู้สึกโกรธ โมโหเมื่อครู่หายไปเกือบหมดเพียงแค่น้องเนยเอ่ยขอโทษออกมา ผมรู้ว่าเขารู้สึกผิดจริงๆ สีหน้าและแววตาของน้องเนยมันไม่ได้อ่านยากอะไรเลยตอนนี ้‚อย่าทําแบบนี ้อีก คนอื่นเขาเป็ นห่วงเรากันทั ้งนั ้น‛‚อืม ไม่เอาแล้ว ไม่ทําแล้ว‛‚เนยนะเนย…”ผมชะงักไปเมื่ออีกฝ่ ายออกแรงอันน้อยนิดดึงให้มือของผมไปวางอยู่บนอกของตัวเอง น้องเนยมองมาที่ผม เขาออกแรงบีบเบาๆบนมือ

‚เผลอคิดไปแล้วว่าคงไม่ได้เจอเธออีก‛“…”‚กลัวเหมือนกันนะเว้ยตอนนั ้นน่ะ‛‚ตอนนี ้เราก็ได้เจอพี่แล้วไง‛‚แต่รู้อะไรไหม‛“…”‚เราว่าเราตอนนั ้นเรากลัวแล้ว เมื่อกี ้ตอนเธอหันหลังไปเราแม่งโคตรกลัวเลย‛‚เนย‛‚อย่าไปไหนนะจําเนียร อย่าไปไหนเลย‛ให้ตายสิ เด็กคนนี ้…เฮ้อ แล้วผมจะไปไหนได้ล่ะ ไม่ใช่ไม่อยากไป แต่ไปไหนไม่ได้แล้วต่างหาก

ตีครั้งที่20ชี้ชะตาให้มาร่วมกัน‚วัลลภา เอาแอปเปิ้ ล‛‚โอเค เดี๋ยวพี่ปอกให้‛‚จ าเนียร หิวน ้า‛‚อ่ะ‛‚เสาวนีย์ เสาวนีย์ไปไหน‛‚พีอ่ยู่นี่เข้าหอ้งน ้าไง มีอะไรหรือเปล่าเนย‛‚หยิบมือถือให้หน่อย‛‚เราหยิบเองได้นะเนย‛‚หยิบให้หน่อย‛‚พจมาน เปิ ดช่องอื่นให้หน่อย‛ผมกํามือแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วเงยหน้ามองดูคนที่นอนอยู่บนเตียง น้องเนยชี ้ไปที่จอโทรทัศน์ ให้ตายสิ วันนี ้ทั ้งวันผมมาขลุกอยู่กับเขาเพราะป้ าติ๋มขอร้องให้ผมมาดูแลเนยแทนสักวัน ป้ าแกต้องไปจัดการธุระ ไอ้

ผมก็โอเค ได้ เดี๋ยวดูน้องเนยให้เอง แต่พอเอาเข้าจริงๆผมกลับรู้สึกว่าการดูแลน้องเนยมันสาหัสกว่าที่คิด น้องเนยเรียกใช้งานผมทั ้งวัน ทํานี่ทํานั่นให้ เพราะเจ้าตัวไม่สามารถที่จะขยับไปไหนมาไหนได้เอง ต่อให้ร่างกายเขาจะไม่เต็มร้อยเขาก็ยังสามารถที่จะแกล้งผมได้ ผมล่ะเชื่อเลยเด็กคนนี ้ตอนนี ้เป็ นเวลาห้าทุ่มแล้ว แต่คนไข้ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะง่วงนอนเลย เขาเอาแต่กวนผมจนผมต้องเปิ ดโทรทัศน์ให้อีกฝ่ ายดูแก้ขัดไป ส่วนผมก็หนีมานั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงโต๊ะไม่ไกล ช่วงนี ้ใกล้ช่วงสอบของผมแล้ว ผมเองก็ต้องอ่านหนังสือ ต้องทบทวนเนื ้อหาเตรียมสอบเหมือนกัน วันนี ้ผมหอบเอาหนังสือหนังมหามาเต็มที่เพราะเดาว่าคงจะใช้เวลาที่นี่นาน แล้วก็เป็ นไปตามที่คิด ผมคงจะต้องนอนค้างที่นี่หนึ่งคืนเพื่อเฝ้ าน้องเนยแทนป้ าติ๋มไปก่อน จริงๆป้ าติ๋มแกก็เกรงใจนั่นแหละ แต่ผมก็ขออาสาเอง ผมทั ้งต้องอ่านหนังสือ ต้องทบทวนเนื ้อหา พักผ่อนก็น้อย ดูท่าทางน้องเนยจะไม่เห็นใจผมเลยผมตัดสินใจที่จะลุกขึ ้น แล้วเดินไปปิ ดทีวีซะ น้องเนยร้องเฮ้ยออกมาทันที‚นอนได้แล้วเนย‛‚ก็มันไม่ง่วงไงเธอ‛ พอน้องเนยไม่ง่วงแล้วเขาก็กวนผม ผมอยากให้เขานอนๆไปซะ‚นอนๆไปเดี๋ยวก็หลับเอง‛‚เธอยังไม่นอนแล้วเราจะนอนได้ไง‛‚พี่ต้องอ่านหนังสือ‛‚เธออ่านมาทั ้งวันแล้วนะ‛อ่านมาทั ้งวันแต่เราก็เอาแต่กวนอยู่นั่น มันไม่ได้ประติดประต่อกันเลยไงเนย

ผมส่ายหัว เลิกฟังน้องเนยแล้วเดินกลับไปอ่านหนังสือต่อ แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าโทรศัพท์ตัวเองมีข้อความไลน์เด้งขึ ้นมา จะใครเสียอีกล่ะ เด็กบนเตียงนั่นไงที่เป็ นคนไลน์มาหาผม นั่งใกล้กันแค่นี ้ก็ยังจะต้องส่งข้อความมาหากันอีกนะเนย จะกวนอะไรอีกวัดพลุอยู่บนหน้า : เธอวัดพลุอยู่บนหน้า :อยากดูหนัง‚นอนได้แล้ว‛‚อยากดูหนัง‛‚เนย‛‚อยากดูหนัง‛“…”‚ดูด้วยกันหน่อยแม่จําเนียร‛ผมถอนหายใจ หันกลับไปมองดูคนไข้ที่นั่งโวยวายอยู่บนเตียงคนเดียว น้องเนยเรียกร้องให้ผมไปดูหนังด้วยกัน พอผมทําเป็ นเมินไม่สนใจเขาก็ยิ่งเอาใหญ่ จนสุดท้ายผมก็ต้องยอมน้องเนยไปก่อน ไม่อย่างนั ้นน้องเนยไม่หยุดแน่นอน ผมก็จะไม่ได้อ่านหนังสืออีก พาน้องเนยดูหนังเผื่อบางทีเขาอาจจะหลับก็ได้‚ไม่ดูในทีวี‛ พอผมจะเดินไปเปิ ดทีวีน้องเนยก็บอกมาแบบนั ้น อะไร ไม่ดูทีวีแล้วจะดูยังไง

‚เธอเอาไอ้เครื่องแผ่นๆนั่นของเธอมาเปิ ด มานอนดูบนนี ้‛ เขาว่าพลางตบเตียงปุๆบะ…บ้าเหรอน้องเนย นั่นมันเตียงคนไข้ จะให้คนอื่นขึ ้นไปได้ยังไงกัน‚เนย เข้าห้ามขึ ้นไมใช่หรือไง‛‚ใครห้าม ไม่เคยได้ยิน หมอก็ไม่เห็นบอก‛‚เนย‛‚จะกลัวอะไร หมอมาด่าเดี๋ยวจะด่าหมอให้ ตัวเธอเบาฉิบหายตายห่า ขึ ้นมาแค่นี ้มันไม่หักหรอก‛ พอฟื ้นขึ ้นมาได้ร่างของเนยวัดพลุก็เขาสิงเลยหรือไงกัน สั่งเอาๆ ดูน้องเนยตอนนี ้สิ ไม่เคยจะยอมลงให้ใครหรอก บทจะเถียงก็เอาเสียคอเป็ นเอ็น ผมเหลือบมองดูประตูสักพัก ก่อนที่จะตัดสินใจเดินไปหยิบเอาไอแพด เดินไปลากเก้าอี ้มานั่งข้างๆเตียงคนไข้ พอเห็นผมทําแบบนั ้นน้องเนยก็จิ ้ปากเสียงดัง เขาใช้มืออีกข้างที่ยังว่างดึงแขนผมจนเซไปบนเตียงจนได้‚เนย!ปล่อยพี่เลยนะ‛‚นอนตรงนี ้ เร็วๆ เอามา จะดู‛ตอนนี ้ผมกําลังนั่งอยู่บนเตียง น้องเนยยึดเอาไอแพดไปแล้ว พอทําท่าจะลงมาจากเตียง ก็โดนน้องเนยออกแรงดึงจนหงายลงไปนอนข้างๆกันจนได้ พอจะลุกน้องเนยก็วาดขามาวางทับตัวผม ผมตกใจเบิกตากว้าง แต่ดูท่าทางเขาจะไม่สนใจเลย ไล่หาดูหนังที่เขาอยากจะดูไปเรื่อยๆให้ตายสิเนย เอาแต่ใจจังเลยเราสุดท้ายผมก็ยอมเขา พักฟื ้นไปไม่กี่วันแรงน้องเนยกลับคืนมาเยอะเลย วันแรกตอนที่น้องเนยฟื ้นนะ อ่อนแรงยิ่งกว่าผมเสียอีก แต่ดูเขาตอนนี ้สิ ดึงผมทีเดียวผมก็เซลงมานอนแบบนี ้แล้ว คนป่ วยจริงๆเหรอ

‚จะดูเรื่องอะไร‛ ผมเอ่ยถามเขา น้องเนยเลื่อนไปเลื่อนมา เขาไม่ชอบสักเรื่องเลยหรือยังไงกัน น้องเนยกําลังจะวางไอแพดไว้บนหน้าท้อง ผมจึงรีบแย่งมาถือเองทันที เพราะถ้าเกิดวางตรงนั ้นมันต้องโดนแผลเขาแน่ๆ‚อยากดูเรื่องอะไร‛‚คมแฝก‛‚ห้ะ‛‚ไม่รู้จัก? หักปี กปักษา นาคาพ่นไฟ กงจักนารายณ์?‛ เขาเอ่ยถามผม สีหน้าเขาดูจะจริงจังมากๆ เอาจริงๆนะ ผมไม่รู้ว่าเขาพูดถึงเรื่องอะไรกันแน่ มันคือหนังใช่ไหม ผมไม่ค่อยได้ดูหนังไทยสักเท่าไหร่เลยไม่ค่อยรู้‚แล้วสิงห์ล่าสิงห์?‛‚หนังปี ไหน‛“2507”นะ…เนย เนย พี่ถามจริง พี่ถามจริงๆ แกไปรู้จักหนังเรื่องนี ้ได้ยังไงกัน‚สมบัติ เมทะนี กับมิตร ชัยบัญชาแสดงเลยนะเว้ยเธอ‛“..เอ่อ‛‚สู้กันถึงเลือด เชือดกันถึงใจ ให้เขาลือกันว่าข้านี่แหละคือยอดสิงห์ที่ยิ่งยง? เฮ้ย ถามจริง‛ เขายังคงทําสีหน้าเหมือนไม่เชื่อว่าผมจะเคยดู ผมอยากจะกุมขมับจริงๆนะตอนนี ้ ให้ตายสิ อายุอานามก็เพิ่งจะสิบหกไม่ใช่หรือไงเรา ทําไมถึงรู้จักอะไรพวกนี ้ด้วย ใครพาดูเนี่ย มันเก่าไปไหม‚ดูสิงห์ล่าสิงห์‛‚อะ...เอาจริงเหรอเนย‛‚เออ จะดู‛

สุดท้ายแล้วผมก็ต้องยอมตามใจเขา เลือกเปิ ดกูเกิ ้ลหาดูหนังเรื่องนี ้จนเจอ โห เก่ามาก เก่ามากๆ แม่ผมจะทันหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย ผมนอนดูไปเรื่อยๆ ความจริงมันออกแนวเป็ นหนังบู๊ หนังแอคชั่น แต่ก็ยังพอมีเรื่องราวรักๆใคร่ๆของพระนางอยู่บ้าง ผมแอบเหล่มองดูน้องเนยเป็ นระยะๆ เขาตั ้งใจดูมากๆ ตั ้งใจดูจริงๆ ตาใสแป๋ วเลย สงสัยไอ้ความคิดที่ว่าจะเปิ ดหนังกล่อมคงจะใช้ไม่ได้กับน้องเนยสินะเมื่อตอนกลางวันเปิ ดหนังใหม่ๆให้ดู เห็นเอาแต่ทําหน้าง่วง พอได้ดูหนังเก่าดันชอบเสียอย่างนั ้นไป แปลกคน‚คนนี ้ชื่ออะไรนะ‛‚ชื่อจริงหรือชื่อในหนัง‛‚ทั ้งคู่‛‚สมบัติ สมบัติเล่นเป็ นพระเอกชื่ออินทรเดช ผู้หญิงคนที่เธอเพิ่งเห็นฉากที่แล้วชื่อเพชรา เล่นเป็ นแตงอ่อน แตงอ่อนคือนางเอก‛ น้องเนยชี ้ให้ผมดู ผมนอนดูไปเรื่อยๆ มีบางทีที่น้องจะอธิบายเรื่องราวมาให้ฟัง มิหนําซํ ้ายังเล่าเรื่องของนักแสดงที่อยู่ในหนังเรื่องนี ้ด้วย ผมทึ่งมากๆเลยเวลาที่ได้ยินเขาเล่าเรื่องราวพวกนี ้ให้ฟัง เขาอ่อนกว่าผมตั ้งหลายปี แต่กลับรู้เรื่องพวกนี ้หมดเลย‚เราชอบคนไหนนะ สมบัติหรือมิตร‛‚ตอนแรกชอบมิตร แล้วก็มาชอบสมบัติ แต่ตอนนี ้ไม่ชอบแล้ว‛‚หือ แล้วชอบใคร‛

ผมเอ่ยถามเขาก่อนที่จะหันหน้าไปมอง น้องเนยมองมาที่ผมอยู่ก่อนแล้ว ผมเลิกคิ ้วน้อยๆ น้องเนยทําเพียงแค่ส่งรอยยิ ้มบางมาให้ เขาไม่ได้ตอบอะไร ผมยู่ปากเล็กน้อยที่เขาไม่ยอมบอก โอเค ไม่อยากรู้ก็ได้ผมนอนดูหนังไปเรื่อยๆ ก็เริ่มรู้สึกว่าหนังตามันเริ่มหนัก ปกติดูหนังมีไม่กี่เรื่องหรอกที่จะดูจนจบ เรื่องนี ้มันนานมากๆ แล้วผมก็ไม่ใช่สายหนังเก่าด้วย มันเป็ นแอคชั่น เป็ นบู๊ก็เถอะ แต่ผมไม่ไหวจริงๆ ง่วงนอนมากๆ สุดท้ายแล้วผมก็ทนฝื นกระพริบตาต่อไปไม่ไหว เผลอหลับไปทั ้งอย่างนั ้นไม่รู้สึกตัวเลยว่าตัวเองอยู่ในสายตาของใครบางคนตลอดเวลา‚เธอ‛“…”‚หลับแล้วเหรอ‛“…”‚เราไม่ชอบสมบัติ ไม่ชอบมิตรแล้ว‛“…”‚เพราะเราชอบเธอไง ยัยแตงอ่อน‛♡♡♡‚เบื่อ‛‚เนย‛‚อยากออกไปจากที่นี่‛‚เนย‛

‚ไอ้เหี ้ยกูเบื่อ!”ช่วยผมรับมือกับน้องเนยด้วย ช่วยผมด้วยน้องเนยเอาแต่บ่นอยากออกจากโรงพยาบาลมาตั ้งแต่เช้าแล้ว ป้ าติ๋มที่มาเยี่ยมก็ยังบ่นจนไม่รู้จะบ่นยังไง ตอนนี ้ป้ าติ๋มขอปลีกตัวลงไปหาของกินด้านล่างแล้ว เหลือแค่ผมยังนั่งเฝ้ าน้องเนยอยู่ในห้องนี ้คนเดียว เมื่อคืนผมเผลอหลับไปบนเตียงคนไข้ทั ้งอย่างนั ้น โชคดีที่สะดุ้งตื่นก่อนคนอื่นจะเข้ามาหาเห็น น้องเนยพาผมดูหนังเก่า เอาจริงๆผมดูไปได้สักครึ่งชั่วโมงเองมั ้ง ไม่รู้ว่าน้องเนยเขาดูจนจบไหม เพราะตอนที่ผมตื่นขึ ้นมาเขาก็หลับไปแล้วพอคิดถึงเรื่องเมื่อคืนผมก็ต้องกระแอมกระไอออกมาเล็กน้อย เมื่อภาพที่เพิ่งเจอเมื่อเช้ามันไหลกลับเข้ามาในหัวผมตื่นขึ ้นมาก็พบตัวตัวเองนอนกอดน้องเนย ใช่ ผมกอดน้องเนยผมอยากจะเอาหน้ามุดดิน ดีที่น้องตื่นช้ากว่า ถ้าเกิดเขารู้นะว่าผมกอดเขา ผมว่าเขาคงต้องรู้สึกแปลกๆแน่ๆ ผมตกใจมากนะที่รู้ว่ามันเกิดอะไรแบบนี ้ขึ ้น ปกติผมนอนนิ่งจะตายไป นอนท่าไหนก็ตื่นมาท่านั ้น นี่ยังแปลกใจอยู่เลยว่ามันไปกอดน้องขนาดนั ้นได้ยังไงกันเอาเถอะทิ ช่างมัน ลืมๆมันไปเถอะ‚ปวดฉี่‛ผมเงยหน้าขึ ้นจากชีทตัวเองเมื่อน้องเนยพูดออกมา โอเค ผมต้องพาเขาไปเข้าห้องนํ ้าสินะ ผมวางของลงกับโต๊ะ แล้วเดินไปเข้าไปหาเขา ค่อยๆช่วยน้องเนยลงมาจากเตียง จริงๆเขาก็พอยืนเองได้ แต่ก็ต้องขยับช้าๆอยู่ดีเพราะมันอาจจะกระทบกระเทือนแผลจนน้องเนยอาจจะรู้สึกเจ็บ น้องเนยกอดคอผมเอาไว้ ผมตัวเล็กกว่าน้องอีกนะ แต่ต้องมาคอยประคองคอยพยุง

เขาแบบนี ้น่ะ ผมพาน้องเนยเข้ามาจนถึงในห้องนํ ้า ผมจับมือเขาให้จับยึดราวเหล็กเอาไว้ทรงตัว‚โอเค พี่จะไปรอข้างนอก‛ผมบอกเขาสั ้นๆ ก่อนที่จะออกมายืนรอข้างนอกห้องนํ ้า ผมไม่ได้ล็อกประตู เพราะเผื่อน้องเกิดอุบัติเหตุอะไรจะได้เข้าไปช่วยทัน แต่แล้วในขณะที่ผมยืนอยู่นั ้นก็ได้ยินเสียงสบถดังออกมา ผมเลยเคาะประตูเล็กน้อยเพื่อถามอีกฝ่ าย‚เนย มีอะไรหรือเปล่า‛‚ไม่มี...โอย..” ผมได้ยินเสียงน้องร้องโอดโอยแบบนั ้นก็เลยกังวลขึ ้นมาทันที ผมตัดสินใจที่จะเปิ ดประตูเข้าไปหา น้องเนยยืนอยู่ตรงโถเหมือนเดิม เขาหันหน้ามามองผม เนยตกใจตาโตแล้วรีบดึงชายเสื ้อลงปิ ดทันที ผมยอมรับว่าตกใจที่เห็นว่าตอนนี ้ช่วงล่างเขาเปล่าเปลือยเพราะกางเกงมันหล่นไปกองอยู่ที่ข้อเท้าแบบนั ้น ดูท่าทางที่น้องร้องเมื่อครู่คงเพราะเขาจะก้มลงดึงกางเกงขึ ้นนั่นแหละ‚อย่าเพิ่งเข้า…!!ยัยวัลลภา!ออกไป!‛ เขาโวยวายไล่ให้ผมออกไปจากห้องนํ ้า มือข้างหนึ่งของน้องเนยดึงเอาเสื ้อปิ ดคลุมส่วนสําคัญของเขาเอาไว้ จริงๆผมก็ไม่ได้นึกอายอะไรหรอกนะ ยังไงๆก็ผู้ชายเหมือนกัน‚เธอจะเข้ามาทําไม!เราโป๊ เนี่ย ยัย..ออกไปก่อน!”‚เราจะเอากางเกงขึ ้นยังไง ก้มไม่ได้ไม่ใช่เหรอ‛ ผมบ่นเขาแล้วขมวดคิ ้วใส่ น้องเนยทําท่าเหมือนคนพูดอะไรไม่ออก เขาจะขยับหนี แต่ผมก็ตัดสินใจที่จะเดินเข้าไปใกล้ ผมย่อตัวลงหยิบเอากางเกงที่กองอยู่กับพื ้นขึ ้นมา นึกอยากขําที่เด็กน้อยพยายามปิ ดของสงวนตัวเองเต็มที่

‚พี่จะผูกให้ เราผูกเองไม่ได้‛‚พอแล้วเธอ‛‚เขินหรือไง‛‚แล้วเธอไม่อายบ้างหรือไง เข้ามาจับผ้าจับผ่อนผู้ชายถึงในห้องนํ ้า!”‚พี่ก็ผู้ชายไหมเล่า‛ ผมบอกเขาออกไปก่อนที่จะดึงกางเกงขึ ้นมาจนคิดว่าน่าจะปิ ดหมดแล้ว ผมจัดการผูกเชือกให้น้องเนยคืน แต่งตัวให้น้องเนยจนเรียบร้อยผมถึงได้ผละออก น้องเนยนิ่งเงียบไปเลย เขาหันหน้ามองไปยังผนังห้องนํ ้า ไม่ยอมหันหน้ามามองผม ผมยิ ้มขําออกมา น้องเนยกําลังอายแน่ๆ ไอ้เด็กน้อยเอ้ย ของแค่นี ้เอง‚อายอะไร‛‚ยัย…ให้ตายสิวะ‛‚เรื่องธรรมดาจะตายไป เนยก็มี พี่ก็มีเหมือนๆกัน‛‚คือเธอมาเห็นมันก่อนวันเข้าหอไม่ได้ป่ ะวะ‛‚ห้ะ‛‚ผิดผีเหี ้ยๆ แบบนี ้ต้องรีบแต่ง‛‚ดะ...เดี๋ยวเนย…”‚ไม่ต้องแต่งก่อนอยู่หรอก อยู่ๆแม่งไปเดี๋ยวค่อยแต่งดีกว่า‛ กลายเป็ นว่าคราวนี ้ผมต่างหากที่เป็ นฝ่ ายพูดไม่ออก น้องเนยพล่ามอะไรออกมาก็ไม่รู้ จะแต่ง แต่งอะไรเล่า ใครจะแต่งกัน พูดอะไรออกมาน่ะรู้ตัวบ้างไหม เพ้อเจ้อสุดๆไปเลย‚พอเลย มา พี่จะพากลับออกไปนอนที่เตียง‛‚เดี๋ยวดิ‛

‚เนย!”ผมร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆน้องเนยก็ดึงผมเข้าไปใกล้ ผมย่นคอหนีคนตัวสูงกว่าทันที ไม่เอา อะไรเนี่ย เขาจะแกล้งอะไรผมอีก ผมหลับตาปี๋ หันหน้าหลบน้องเนย เราสองคนตอนนี ้มันใกล้กัน ใกล้กันเกินไปจนทําเอาใจผมเริ่มเต้นผิดจังหวะไม่นะทิ ไม่ อย่าคิดอะไร ห้ามคิดนะ น้องยังสิบหกอยู่เลย‚เก่งนักนะ ตัวแค่นี ้อ่ะ‛‚นะ...เนย ขยับออกห่างหน่อย‛ ผมบอกเขาเสียงเบาแล้วออกแรงดันตัวน้องเนยไว้ แต่ก็ดูจะไม่เป็ นผลสักเท่าไหร่เมื่อน้องเนยเลื่อนมือมาโอบรอบเอวแล้วดึงเข้าไปหาแบบนี ้ ผมอยากจะผละออก อยากจะผลักเขาไปเลย แล้ววิ่งหนีไปซะ แต่ไม่รู้ทําไมผมถึงทําได้แค่ยืนหลับตาปี๋ แบบนี ้‚ชอบพรากผู้เยาว์ไม่ใช่หรือไงเธอน่ะ‛‚เปล่าสักหน่อย‛‚ชอบเด็กกว่าเหรอ‛‚เนย‛‚ชอบมากป่ ะ‛‚พอได้แล้ว อย่าแกล้งพี่ ไม่งั ้น…”‚ไม่งั ้นทําไม‛‚พี่…พี่จะตีเรานะเนย!‛ ผมหลับหูหลับตาพูดออกไปก่อนเผื่อน้องเนยจะกลัวบ้าง แต่พอมาคิดๆดูแล้วมันก็น่าตลกชะมัดเลย คนอย่างผมจะเอาอะไรไปทําให้น้องเนยกลัวแล้วมันก็ผิดคาดเสียที่ไหน น้องเนยหัวเราะแล้วเนี่ย‚จะตีเราเหรอ‛

“…”‚ปากดี‛‚เนย‛‚ปากดีแบบนี ้จะอยู่ทันรับเงินผู้สูงอายุไหมวะ‛‚นี่!”‚ทําไม จะตีเหรอ‛‚ไหนบอกจะเป็ นเด็กดีแล้วไง‛‚ไม่เป็ นอ่ะเด็กดี เป็ นเด็กพี่ดีกว่า‛‚นะ...เนย‛ ผมหันขวับไปมองเขาทันที รู้สึกหน้าร้อนไปหมด น้องเนยยกยิ ้มขึ ้นมุมปาก ผมทําตัวไม่ถูกแล้วตอนนี ้ ได้แต่ยืนให้น้องเนยโอบรัดเอาไว้ ใจผมเต้นแรงมากๆจนน่ากลัวว่าน้องเนยจะรู้สึกถึงมันได้‚ชอบเราอ่ะดิ‛‚มะ...ไม่ใช่นะ!‛ ผมเถียงน้องออกไปทันที เขาเลยขยับหน้าเข้ามาใกล้ เขาจ้องมองมาตรงๆจนผมต้องหลบตาทันที‚คนบริสทุธิ์ใจเขาไมเ่ ป็นอย่างเธออะ่จําเนียร‛‚เนย หยุดได้แล้ว อย่าแกล้งพี่‛ฮือ ผมจะร้องไห้แล้วนะ เด็กคนนี ้จะอะไรกับผมนัก เขาต้องการอะไรจากผมถึงได้มาแกล้งกันแบบนี ้เนี่ย‚เธอกลัวอะไร‛‚พี่เปล่า‛‚เธอชอบเรา‛‚เนย พี่บอกว่าไม่ได้ชอบ‛‚เธอชอบเรา‛

‚ไม่ได้ชอบ‛‚ชอบ‛‚ไม่‛‚เหรอ แต่เราชอบว่ะ‛‚ไม่…หะ…หา‛ผมอ้าปากค้างทันที หันกลับไปมองคนที่เพิ่งพูดออกมาอย่างอึ ้งๆ น้องเนยดูท่าทางจะชอบใจที่ทําเอาผมตกใจได้แบบนี ้ เขายักคิ ้วใส่‚อยะ…อย่ามาพูดอะไรเพ้อเจ้อนะ‛‚เธอไม่ต้องกลัวจะติดคุกหรอก เด็กมันสมยอม เด็กมันอยากได้ เธอก็บอกตํารวจไป‛‚โอ้ย พอ‛ ผมดึงเอามือที่ดันตัวน้องเนยมาปิ ดหน้าตัวเองทันที ตอนนี ้มันทั ้งเขินทั ้งอายไปหมดจนผมทําตัวไม่ถูก ตั ้งแต่เกิดมาไม่เคยจะรู้สึกแบบนี ้มาก่อนเลย ผมไม่รู้ว่าควรจะรับมือกับมันยังไงดี เสียงน้องเนยหัวเราะไปมาดังหลอนหูผมจนนึกกลัว‚เนย เลิกแกล้งพี่ได้แล้ว เด็กนิสัยไม่ดี‛‚นี่ด่าเหรอ‛‚เด็กอะไรก็ไม่รู้‛‚โทรศัพท์มันยั่งมีระบบสั่น เธอคุยกับเราทุกวันไม่ใจสั่นจริงดิ‛‚หยุดพูดเดี๋ยวนี ้‛‚จริงๆก็เคยคบคนแก่กว่าอ่ะ มีแฟนรุ่นพี่มันก็ดี‛“…”

‚แต่จะให้ดีกว่านี ้มันต้องมีพี่เป็ นแฟนว่ะ อยากได้เธอเป็ นสก๊อย นั่งเอาขาแนบท่อไรงี ้เธออยากลองไหม‛♡♡♡วัดพลุอยู่บนหน้า : ได้ส่งรูปภาพวัดพลุอยู่บนหน้า : ได้ส่งรูปภาพวัดพลุอยู่บนหน้า : ได้ส่งรูปภาพTEW107 : มึงจะส่งรูปมาทําไมเยอะแยะไอ้ห่าTEW107 : ไอ้ควาย ทํามาอวด พี่เขากอดมึงแค่นี ้มึงอวดเหรอ กูจะเอาไปบอกพี่เขาให้หนีมึงวัดพลุอยู่บนหน้า : มึงคิดว่าคนอย่างยัยนี่จะกอดกูก่อนเหรอไงTEW107 : หมายความว่าไงวะTEW107 : โอ้โหไอ้เหี ้ยเนย มึงโคตรจัดฉากเลย มึงไปได้นิสัยนางร้ายจากละครเรื่องไหนมาไอ้เวรวัดพลุอยู่บนหน้า : ยัยนี่ไม่รู้เรื่องหรอกTEW107 : กูอยู่ทีมพี่ทิ เด็กอย่างมึงมันเหี ้ย ปากก็บอกเขาจะพรากผู้เยาว์ มึงนั่นแหละตัวแดกผู้ใหญ่วัดพลุอยู่บนหน้า : หึวัดพลุอยู่บนหน้า : เหี่ยวยานไปหน่อยแต่กูไม่ปล่อยแน่ๆคนนี ้

ตีครั้งที่ 21คนบางคนต้องเป็นเนื้อคู่‚แม่‛‚อะไร‛‚เบื่อ‛‚เบื่อก็ไปนอน‛‚เบื่อ‛‚มึงเบื่อแล้วมึงจะทําอะไร‛‚อยากแง้นๆ‛‚แง้นที่หน้ามึงนะเนยนะ ไปนอนเลยไป!”เสียงโวยวายของป้ าติ๋มดังลอกออกมาจากภายในร้าน หลังจากที่รู้ว่าน้องเนยออกโรงพยาบาลแล้ว ผมก็ตัดสินใจที่จะเอาของฝากป้ าติ๋มไปให้น้องเนยสักเล็กน้อย วันนี ้ผมมาที่ร้านอาหารของป้ าติ๋ม แต่แล้วก็ต้องแปลกใจที่เห็นน้องเนยอยู่ที่ร้านด้วยเหมือนกัน นี่นึกว่าเขาจะอยู่ที่บ้านเสียอีก ผมเดินเข้าไปใกล้สองแม่ลูกก็ชะงักไป เขาเลิกคุยกันแล้วหันหน้ามามองที่ผม ผมรีบยกมือไหว้ป้ าติ๋มทันที‚น้องทิซื ้ออะไรมาเยอะแยะลูก‛‚อ๋อ…คือผมว่าจะเอามาฝากป้ าติ๋มไปให้น้องเนยเฉยๆครับ‛

‚เออๆ น้องทิมาก็ดี มาอยู่เป็ นเพื่อนมันหน่อย มันบ่นมาตั ้งแต่เช้าแล้ว ป้ าไม่เป็ นอันจะได้ทํางานทําการก็เพราะมัน‛ ป้ าติ๋มแกดูเหมือนจะเอือมระอาลูกชายตัวเองแล้วถึงได้โยนน้องเนยมาให้ผม ใจจริงก็ไม่อยากจะรับนักหรอก แต่ในเมื่อมาถึงขนาดนี ้แล้วจะให้ทํายังไงได้ ผมถอนหายใจ หันกลับมามองดูน้องเนยอีกครั ้ง เขานั่งอยู่บนเก้าอี ้พลาสติก นั่งเอนหลังพิงพนักแล้วกระดิกเท้ายิกๆ น้องเนยพออกจากโรงพยาบาลมาได้ก็รีบกลับมาแต่งตัวสไตล์เดิมทันที แขนหักไปข้างหนึ่งก็ยังจะเซตผมได้อยู่เหรอไงน้องเนย‚อ่ะ พี่ซื ้อมาฝาก‛‚เธอซื ้อมาฝาก แล้วคิดว่าคนมือเดียวมันจะกินได้ป่ ะ‛ผมยืนถือถุงผลไม้แล้วมองดูน้องเนย เขาทําเป็ นมองไปที่อื่นไม่ยอมหันหน้ามามองผม เหลือบตาไปมองมุมห้องก็เห็นเก้าอี ้หัวกลมตัวเตี ้ยๆวางอยู่ไม่ไกล ผมเลยเดินไปหยิบมันมาก่อนที่จะนั่งลงข้างๆน้องเนย นับตั ้งแต่วันที่ผมมีสอบ ผมก็ไม่ได้มาเยี่ยมน้องเนยเลย จนเขาออกโรงพยาบาลมาอยู่บ้านได้หลายวันแล้ว ผมถึงเพิ่งจะได้มาเยี่ยม ก็จะให้ทํายังไง ผมเองก็มีสอบนะ ต้องห่วงอนาคตตัวเองเป็ นธรรมดาแต่ดูท่าทางเด็กโข่งตรงหน้านี่จะไม่ค่อยชอบใจสักเท่าไหร่ที่ผมไม่ได้มาเยี่ยมเขาขี ้งอน‚พี่เพิ่งสอบเสร็จเมื่อวาน วันนี ้เลยมาเยี่ยมได้‛‚เหอะ‛อะไรกัน เขางอนจริงๆเหรอเนี่ย จริงจังไหม‚เนย‛

“…”‚เอาของกินมาฝาก อยากกินอะไรไหม ผลไม้พี่เอามาเยอะอยู่‛“…”‚ขนมก็มีนะ จะกินไหม‛“…”‚ถ้าอย่างนั ้นพี่จะกลับแล้วนะ‛‚จะกินองุ่น‛ผมกลั ้นยิ ้มเมื่อเห็นว่าใช้ไม้นี ้ได้ผล น้องเนยยอมพูดออกมาสักที เขายังคงมีท่าทีงอนผมอยู่ ถามคําตอบคํา ราวกับกลัวว่าจะหลุดฟอร์ม ผมไปจัดการล้างองุ่นใส่จานมานั่งลงข้างๆเขา‚อ่ะ‛‚จะกินยังไง มีมือเดียวเนี่ย‛‚เราจะให้พี่ป้ อนก็แค่บอกมา‛‚ใครอยากจะให้เธอป้ อนวะ เราไม่ใช่เด็กสามขวบสี่ขวบที่เธอจะต้องมาตบตูดปุๆ‛ ผมแทบจะหลุดขําออกมาอยู่รอมร่อ น้องเนยนะน้องเนย ทําไมถึงได้เป็ นขนาดนี ้ ภายนอกน่ะเป็ นแดงไบเล่ แต่ภายในคือน้อยหน่าแฟนฉันหรือเปล่าเนี่ย ผมก้มลงหยิบองุ่นขึ ้นมาลูกหนึ่ง จ่อมันไปที่ปากของเขา ตอนแรกน้องเนยทําท่าจะไม่กิน แต่พอผมแกว่งมันไปมาต่อหน้า สุดท้ายเขาก็ยอมจนได้ ผมอมยิ ้มเมื่อเห็นแก้มของน้องเนยเคี ้ยวองุ่นตุ้ยๆแบบนั ้น‚สอบเสร็จแล้วรึไง‛‚อืม สอบเสร็จแล้ว‛‚วันมะรืนคะแนนจะออกนะ‛

‚หือ‛‚ก็บอกว่าคะแนนจะออกไง‛ผมเลิกคิ ้วขึ ้นเล็กน้อย แต่ในวินาทีต่อมาก็พอจะเข้าใจที่เขาต้องการจะสื่อ น้องเนยเคยบอกผมไว้นี่นาว่าถ้าเขาได้เป็ นท็อปสายชั ้นเขาจะขอรางวัลจากผม จริงๆก็แอบคิดนะว่าเขาจะลืมไปแล้ว‚เธออย่ากลับคําก็แล้วกัน‛ เขาพูดพลางมองหน้าผมนิ่ง‚เรามั่นใจขนาดนั ้นเลยใช่ไหมเนย‛‚เออ‛นี่น้องจริงจังจริงๆสินะ โอเค ถ้าอย่างนั ้นพี่จะรอดูนะเนย เห็นเราตั ้งใจกับการสอบขนาดนี ้มันก็ดีใจ อยากรู้มากๆว่าอะไรที่เขาอยากได้ ถึงขั ้นยอมกระตุ้นตัวเองขนาดนี ้‚พอ อิ่มแล้ว‛ พอนั่งป้ อนองุ่นไปได้ไม่เท่าไร น้องเนยก็ออกปากบอกพอ จริงๆเขาเองก็กินไปเยอะเหมือนกัน หมดไปหลายพวงเลย ผมตัดสินใจลุกเดินเอาจานไปจัดการให้เรียบร้อยแล้วกลับมานั่งที่เดิม น้องเนยทําท่าจะขยับไปปรับพัดลม ผมเลยเดินไปปรับให้เขาเอง ขยับไปมาเล็กน้อย แล้วกดเลือกเบอร์เพิ่มแรงลมให้น้อง‚สบายหรือยัง‛‚เราไม่ได้เป็ นง่อย เธออย่ามาทําเหมือนเราทําอะไรไม่ได้ดิวะ‛‚โอเค ถ้าอย่างนี ้ทีหลังพี่ไม่ทําก็ได้‛‚ไม่ แต่บางทีคือเราก็ไม่ถนัดไง เธอทําก็ทําไปดิ‛เอ้าเนย ตามน้องไม่ทันอีกแล้วนะรู้ไหม

‚แล้วปิ ดเทอมปกติเราทําอะไร‛ ผมเริ่มชวนน้องคุย เริ่มจากกิจกรรมประจําของเขา ผมว่าถ้าเกิดน้องเนยเป็ นปกติเขาคงไม่ยอมมานั่งนิ่งๆให้พัดลมเป่ าเล่นในห้องนี ้แน่นอน ข้างนอกก็คงวุ่นวายเพราะงานในร้านอาหาร แต่ดูคนตรงนี ้สิ นั่งทําหน้าเบื่อหน่ายตลอดเลย‚ถามทําไม‛‚พี่เห็นเราเบื่อไง‛‚เบื่อแล้วมันทําไม‛‚ก็เผื่อเราอยากจะทําอะไร นี่ไง พี่มาเล่นด้วย‛‚ทําไมชอบพูดเหมือนเราเป็ นเด็กวะจําเนียร‛ น้องเนยขมวดคิ ้วใส่ ก่อนที่เขาจะเป่ าลมใส่ปอยผมตัวเอง‚ผมเรายาวมากแล้วนะเนย ไม่อยากจะเล็มไม่อยากตัดบ้างเหรอ‛‚อย่ามายุ่งกับหัวเรานะยัยนี่‛ดูท่าทางน้องเนยเขาจะหวงทรงผมปอมปาดัวร์นี่มากจริงๆ ไม่ให้แตะ ไม่ให้พูดถึงเลยสักนิด ผมมองดูทรงผมนั ้นของน้องเขา มันไม่ได้เป๊ ะเหมือนอย่างก่อนๆเพราะน้องเนยอาจจะทําไม่ถนัด หรืออาจจะเพราะเขาไม่ได้ใส่เจล แต่ก็ยังเป็ นทรงอยู่ จริงๆผมรู้สึกประหลาดใจมากๆนะที่เห็นเด็กอย่างเขาทําอะไรแบบนี ้ ทรงผมนี ้ไม่ค่อยจะเห็นบ่อยแล้ว เขาน่าจะทําบ่อยมากๆจนมันเข้ารูปเข้ารอยเป็ นทรงสวยขนาดนี ้‚มองทําไม‛ เนยเอ่ยถามผมเมื่อเห็นว่าผมจ้องมองดูทรงผมของน้องเนย‚พี่มองผมเราเฉยๆ‛‚เธอจะพูดอะไร‛