บ้านนี้มีหมอเทวดา เล่ม 3

 
อาหลรู บี เดนิ มาขวางหน้าเจา้ นาย แลว้ ปดแขนของคนผู้นันออก 
“เจ้าทาํ อะไร? ตาบอดหรอื ไง?” 
 
คนผนู้ ันจงึ หนั มามองตรงๆ เห็นหญงิ สาวทมี รี ปู โฉมงดงามคน
หนึงยนื อยู่เบืองหน้า กต็ กใจจนตอ้ งรีบถอยหลงั หลีกทางให้
ทันท ี
 
พอเหน็ การเคลือนไหวทีผดิ ปกติของคนทงั สอง คนอืนๆ ทีตอ่
แถวอยู่กห็ ันหน้ามามอง จากนันทุกคนก็ตกตะลงึ กอ่ นจะรีบหลกี
ทางให้เช่นกนั  
 
สตรีผนู้ ีเปนแม่นางน้อยของบ้านไหนกนั นะ หากดจู ากบุคลิก
และลกั ษณะนางไมใ่ ชค่ นธรรมดาทัวไปแน่นอน แตต่ ามปกติแลว้
คนในตระกลู สูงศักดนิ ัน ถ้าตอ้ งการตรวจโรคกจ็ ะเรียกหมอไป
ตรวจถึงบา้ น ใครจะยอมมาโรงหมอด้วยตัวเองกันเลา่  
 
พอพวกเดก็ ฝกงานของเชียนจินถังเหน็ ฉีเยว่ ตอนแรกก็ตะลงึ
งันกันไปหมด ทว่าเพยี งไมน่ านก็กลายเปนความสับสนวุ่นวาย 
 
“แมน่ างฉี!” พวกเขาร้องตะโกนขึนมาเสียงดงั บางคนก็วงิ เข้ามา
ต้อนรับ บางคนกร็ ีบร้อนเข้าไปรายงานให้หลวิ พเู่ ฉิงทราบ 
 
ยามนีผ้ทู ีรฐู้ านะของฉีเยว่มีเพียงหลวิ พูเ่ ฉิง จางถง แลว้ ก็หซู าน 
แคส่ ามคนเท่านัน คนอนื ๆ รู้แคว่ า่ ฉีเยวเ่ ปนหมอทีอยูใ่ นจวนตงิ
ซโี หว 
 
ฉีเยวย่ มิ พรอ้ มกบั ทกั ทายพวกเขา จากนันก็ไดย้ นิ เสียงลกู ศิษย์

คนหนึงเอย่ ชนื ชมขึนมา 
 
“แม่นางฉี ครงั นีทา่ นเกง่ กาจมากจรงิ ๆ...” 
 
พวกเขารู้วา่ บุตรชายข้าหลวงถูกรกั ษาจนหายทีจวนติงซโี หว และ
ในจวนนันมีแม่นางฉีเปนทา่ นหมออย่คู นเดียว แมพ้ วกเขาจะไม่
ไดเ้ ห็นกับตาตัวเองวา่ หญงิ สาวผา่ ทอ้ งรักษาอย่างไร แต่ว่าพวก
เขาเคยเห็นนางเยบ็ บาดแผลขนาดใหญ่ใหค้ นเจ็บกับตาตัวเอง
มาแล้ว 
 
ฉีเยว่มองแตล่ ะคนซึงส่วนใหญ่นางยงั จาํ หน้าไม่ได้ ทกุ สายตาที
จบั จ้องมาทนี างเตม็ ไปดว้ ยความเคารพยาํ เกรง จนหญงิ สาวอด
เอย่ ออกมาไมไ่ ด ้
 
“ทกุ คนตา่ งมคี วามสามารถเฉพาะตัว บางสิงทพี วกเจ้าทาํ เปนแต่
ขา้ ทําไมเ่ ปนก็มเี ชน่ กนั ดังนันทกุ คนต่างก็เก่งกันหมด” 
 
ทา่ นหมอทีถ่อมตวั และยอมรับฟงขอ้ คดิ เหน็ ของคนอืนเชน่ นีมี
อยู่น้อยมาก ไม่เพยี งนางจะมฝี มอื ยอดเยยี มแตค่ าดไม่ถงึ ว่ายงั
จะกล่าวชมพวกเขาอีก ลกู ศิษยท์ งั หลายทีเขา้ มาลอ้ มรอบเต็ม
ห้องโถงจึงรู้สึกปลาบปลมื กันถ้วนหน้า 
 
“อาจารย์ ทา่ นมาแล้ว” หซู านพุง่ ออกมาจากห้องโถง รอ้ งตะโกน
ทักทายเสียงดงั  
 
ฉีเยวส่ ่งยมิ ให้พรอ้ มกับพยักหน้าน้อยๆ 
 
“อาจารยห์ ลิวซักถามอาการผู้ปวยอยูข่ อรับ ทา่ นเข้ามานังกอ่ น

สักครู่” หซู านบอกพรอ้ มกบั นําทางอยา่ งเคารพนบนอบ 
 
เขาเรยี กนางว่าอาจารย์ได้อยา่ งคล่องปากจรงิ ๆ แตฉ่ ีเยวก่ ไ็ มไ่ ด้
ทกั ท้วงแต่อยา่ งใด 
 
“ไปๆ มองอะไรกนั อยไู่ ด้ ไปทํางาน” หูซานตะโกนใส่บรรดาลกู
ศิษยท์ ยี ังเดนิ ตามมาพร้อมกับโบกไมโ้ บกมือเหมือนกบั ไล่ลกู ไก่
อยา่ งไรอย่างนัน 
 
คาํ พดู และทา่ ทางแบบนีบรรดาลูกศิษยข์ องเชียนจินถงั ตา่ งกค็ ้นุ
เคยเปนอย่างมาก เพยี งแตท่ ีไม่ค้นุ เคยก็คอื คนทเี คยเปนผู้ถกู
ขับไล่นันในตอนนีกลายเปนผทู้ ีไลค่ นอืนไปแลว้  
 
นีเปนการเปลยี นแปลงชัวพรบิ ตาเดยี ว ในใจของทกุ คนคาดไม่
ถงึ จงึ ยงั ไมช่ นิ  
 
แล้วจะใหช้ ินไดอ้ ย่างไรเล่า! ลองฟงคําวา่ อาจารยท์ ีเขาเพิงพูด
ไปสิ! หากวา่ เจา้ สามารถเรียกอาจารย์ได้ เจา้ กส็ ามารถโอ้อวดไป
ทัวเหมอื นอยา่ งเขาได้เชน่ กัน 
 
เพราะหลวิ พเู่ ฉิงตดิ รกั ษาคนไข้อยู่ ฉีเยว่จึงเดินตามหูซานไปยงั
หอ้ งทีอยดู่ ้านข้าง 
 
ไมน่ านจางถงกถ็ ือถ้วยชามาใหด้ ว้ ยตัวเอง 
 
“ไม่ใช่ชาดีเลศิ หรอกนะขอรบั ขอฮูหยนิ น้อยโปรดอภัยดว้ ย” เขา
กลา่ วขึนมาอยา่ งเก้อเขิน 
 

ฉีเยวย่ ิมในขณะทยี กถว้ ยชาขนึ มาดมื  
 
ขนึ ชือว่าชา นางแยกแยะไดท้ ไี หนวา่ แบบใดดหี รือไมด่ ี พอดมื
เข้าไปกร็ สชาติเหมอื นๆ กนั ทงั นัน กระทงั พอ่ ของนางยงั เคยเอย่
ปากว่าสินเปลอื งชาดที เี ก็บไว้ในต ู้
 
ส่วนหูซาน เขาขยับเข้าไปใกล้อาหลอู ยา่ งเงยี บๆ พร้อมกบั หยบิ
สิงของอย่างหนึงออกมา แล้วเอย่ เสียงเบา 
 
“แม่นางหลู เจ้าดูอนั นีสิ” 
 
อาหลมู องเขาอย่างไมใ่ ส่ใจ แล้วเอย่ ถาม “นีคืออะไร?” 
 
“ตอนทฮี ูหยินน้อยสังให้เจ้าจัดการเรืองช่องปาก ข้าดแู ล้ววา่ มัน
ลาํ บากเกินไป หลายวันนีจงึ คดิ วธิ ีการได้อย่างหนึงจึงลองทํา
ของสิงนีขนึ มา...” หูซานหวั เราะแหะแหะแล้วพูดต่อ “ครังตอ่ ไป
หากมเี รืองแบบนันอีกก็คงจะพอช่วยไดบ้ า้ ง” 
 
อาหลูมองของทอี ยู่ในมอื เขาแวบหนึง “ข้าทาํ เองไดไ้ ม่ลําบาก
หรอก” 
 
หซู านอยากเอาใจนางแตด่ เู หมือนจะไมไ่ ด้ผล ทว่าเขาก็เรมิ
เคยชนิ แลว้ จงึ ไดแ้ ต่หัวเราะจดื เจอื น พร้อมกบั โน้มน้าวให้อาหลู
ลองด ู
 
“ของอะไร เอามาใหข้ ้าดหู น่อย” ฉีเยวห่ ันหน้ามาถาม 
 
หูซานจึงรบี ส่งของในมือให้ “อาจารย์ ขา้ แค่ทดลองทําออกมา 

ท่านอยา่ หวั เราะขา้ ละ่ ” 
 
ฉีเยวม่ องของทีเขาส่ง แววตาสวา่ งวาบทนั ท ี
 
“นีมัน? อุปกรณล์ ้างทาํ ความสะอาดร?ึ ” 
 
แค่ไดย้ ินนางเอย่ ใบหน้าของหูซานก็แดงกาํ ทันควนั ดสู ิ! ไม่
ต้องให้เขาแนะนําเลย อาจารย์ก็รู้ถึงประโยชน์ใช้สอยของมัน
แล้ว สมกบั เปนอาจารย์ของเขาจรงิ ๆ 
 
ฉีเยว่มองของขนาดเทา่ ฝามือทีอย่ใู นมือ หากจะเรยี กวา่ เปน
ภาชนะใส่นําก็พอได้ รปู ทรงของภาชนะใส่นํานีมลี ักษณะยน่ ๆ 
แบนๆ สามารถบีบได้ ปากของภาชนะสําหรับให้นําออกมีขนาด
ยาวและแคบ 
 
“ขา้ เหน็ ถงุ ฉีดในร้านชา่ งเหลก็ ก็เลยนึกถงึ เจ้าสิงนี แต่กย็ ังไม่ร้วู า่
จะสามารถใชไ้ ด้จรงิ หรือไม่ แคล่ องทําออกมาน่ะขอรับ” ปากหู
ซานพดู ถ่อมตัว แต่รอยยิมนันกว้างจนแทบจะไปถงึ ใบหูอยแู่ ลว้  
 
“เอานํามา” ฉีเยวเ่ กิดความสนใจอยากจะทดสอบขึนมา 
 
จางถงรีบออกไปเอานํามาให้ เพียงไมน่ านก็กลบั เข้ามา 
 
ฉีเยว่มว้ นแขนเสือขึน ใชถ้ ุงฉีดขนาดเลก็ ดดู นําขึนมาแล้วลองฉีด
นําสองสามครงั จากนันนางก็ยมิ กว้างด้วยความดีใจ 
 
“เจ้าสิงนีดมี ากๆ” นางเอย่ เสียงดงั สายตาทมี องหูซานเตม็ ไป
ด้วยความชนื ชม “มนั ไม่เพยี งแค่ใช้ล้างทําความสะอาดช่องปาก

ได้ จุดต่างๆ ทีต้องการล้างทาํ ความสะอาดกส็ ามารถใชไ้ ด้ด้วย 
ถา้ เชน่ นันก็เทา่ กบั สามารถหลกี เลียงการใช้มอื สัมผัสได้แล้ว ซํา
ยังไม่เปลืองแรงแมแ้ ต่นิดเดยี ว” 
 
ในขณะทีพดู ฉีเยว่กม็ องถุงฉีดขนาดเลก็ ทอี ยู่ในมือ อดไม่ไดท้ ีจะ
เปรียบเทียบกบั อปุ กรณล์ า้ งทีเคยใช้ในยคุ ปจจุบนั  
 
“มีความคล้ายกนั อยู่บ้างจรงิ ๆ...” นางพึมพาํ  
 
“อาจารย์ มันใช้ไดจ้ ริงๆ หรือขอรบั ?” หูซานถามดว้ ยสีหน้า
ปลาบปลมื  
 
“ได.้ ..” ฉีเยวพ่ ยักหน้ายนื ยนั “เจ้าทําสํารองไวใ้ ช้อีกมากๆ 
หน่อย” 
 
หซู านตอบรบั เสียงดงั อยา่ งเตม็ ใจอยา่ งยิง 
 
“อ้อ... จริงด้วย อาหลู” ฉีเยวน่ ึกถึงกําลังทรพั ยข์ องเจ้าเด็กนี จงึ
รีบหนั ไปหาอาหลู “เจ้าเอาเงินมาด้วยใชไ่ หม?” 
 
เพียงแคน่ ีทุกคนกเ็ ขา้ ใจความหมายของนางแลว้ อาหลหู ยบิ ถุง
เงนิ ออกมา ทว่าหูซานรีบโบกมือปฏิเสธ 
 
“เอาไปเถดิ นีเปนของทขี า้ ใช้ แน่นอนว่าข้ายอ่ มตอ้ งเปนคนออก
เงนิ ” ฉีเยวใ่ ห้เหตผุ ลแบบไม่ยอมให้ปฏเิ สธ 
 
อาหลูเอาเงนิ ยัดใส่มือให้หูซานแลว้ สําทบั เสียงเบา “ฮูหยนิ น้อย
ให้เจ้ากเ็ อาไปเถอะ จะเกรงใจทาํ ไมกนั ” 

 
หซู านจึงจะหวั เราะแหะแหะแล้วรบั เงนิ ไว้ ทวา่ ฉีเยว่กลบั นึกบาง
อยา่ งไดจ้ ึงรบี ถามออกมา 
 
“เจ้าทาํ สิงนีได้ ถ้าเชน่ นันเจ้าสามารถทาํ ของอยา่ งอนื ได้ด้วย
ไหม?” นางถามเสียงกระซิบ ยงิ คดิ หญงิ สาวก็ยิงรสู้ ึกตนื เต้น อด
ไม่ไดท้ ีจะประกบฝามอื แล้วถูไปมา 
 
“ของอะไรหรือขอรับ?” หซู านรีบถามอย่างสนใจ 
 
“อยา่ งเช่นครงั กอ่ นตอนทเี ปดทอ้ งจําเปนตอ้ งใช้กาลักนําในการ
ดดู เลือดคงั ในอวัยวะภายในออก แล้วยงั พวกเครอื งมือเครอื งใช้
พนื ฐานในการผ่าตดั อยา่ งพวกตะขอดงึ เครืองถา่ งแผล หลอด
ฉีดยา…” ฉีเยวก่ ลา่ วอย่างตืนเตน้  
 
“ก็คอื ของทที า่ นต้องการใชห้ รือขอรับ?” หซู านถามเพราะวา่ ฟง
คําพูดของฉีเยว่ไมเ่ ข้าใจเลยสักอยา่ ง 
 
ฉีเยวพ่ ยักหน้ารบั จังหวะนันเองก็มีเสียงหนึงดังขนึ มา 
 
“ขา้ เคยเห็นมีดของแม่นางฉีแลว้ ช่างงดงามและละเอียดอ่อน
มาก พวกเราทีอย่ทู ีนี ตีมดี แบบนันออกมาไม่ได้” หลวิ พูเ่ ฉิงเอ่ย
ออกมา 
 
เพราะทุกคนพูดคยุ กันอย่างเพลดิ เพลิน จงึ ไมท่ ันสังเกตว่าเขา
ไดเ้ ดนิ เข้ามาแลว้ พอได้ยนิ เสียงทกุ คนจงึ หนั ไปมองกอ่ นจะเอ่ย
ทกั ทาย จากนันฉีเยวก่ เ็ อย่ ขนึ มาตอ่  
 

“มดี นันไม่เปนไรหรอก สิงทสี ําคญั ทีสุดก็คือของทใี ช้แลว้ คอ่ ยๆ 
หมดไปอย่างเชน่ ท่อใหน้ ําเกลือ หลอดฉีดยา ขวดให้นําเกลอื …” 
 
“ท่องันหรือ... ขอเพยี งไมร่ วั ไหลกน็ ่าจะใช้ได้ ถา้ งนั ลองใชห้ นัง
สัตว์เยบ็ เขา้ ด้วยกัน...” หลวิ พูเ่ ฉิงครุ่นคดิ อยคู่ รูห่ นึงกอ่ นเสนอ
ขึนมา 
 
“เหมือนกบั ถุงหนังทีใช้ใส่เหลา้ งนั รึ?” หูซานถาม 
 
“กลัวแค่จะทําออกมาไมล่ ะเอียดเหมอื นท่อนันของฮูหยนิ น้อย
น่ะสิ” จางถงคดิ ตามจากนันก็ตอ้ งขมวดคิว 
 
“ข้าร้จู ักชา่ งทาํ เครอื งหนังคนหนึง ถ้าเชน่ นันข้าจะลองไปถาม
เขาด”ู หซู านบอก 
 
“ด!ี ” ฉีเยว่พยกั หน้าใหอ้ ย่างยากจะปกปดความตนื เต้นดใี จเอา
ไวไ้ ด้ “ให้ข้าวาดรปู ให้ดูดีหรอื ไม่? จะไดช้ ่วยให้เขาเขา้ ใจไดง้ า่ ย
ขนึ วา่ ตอ้ งการความยาวแคไ่ หนและกข็ นาดเท่าไร” 
 
“เยยี ม!” หลิวพู่เฉิงได้ฟงก็รสู้ ึกตืนเต้นขนึ มาบา้ งแลว้  
 
เขายงั จําตอนทีฉีเยวใ่ ช้ท่อนันถ่ายเลอื ดจากคนคนหนึงไปยังอกี
คนได้ หากสามารถทําของแบบนันออกมาได้จรงิ ในภายภาค
หน้าหากรา่ งกายไดร้ บั การบาดเจบ็ รนุ แรงแล้วตอ้ งสูญเสียเลือด
มาก ก็ใชว่ ่าจะไมม่ ที างรกั ษาอกี แล้วสินะ 
 
 

บทที 98 แผนชวั  
 
ฉีเยวฟ่ งการคาดคะเนของหลวิ พู่เฉิงแล้วกย็ มิ เจอื น 
 
“การจะทาํ แบบนันจะใชเ้ พียงท่ออยา่ งเดยี วไมไ่ ด้ ยงั มีของสิง
หนึงทีสําคญั ทีสุด” 
 
หลวิ พเู่ ฉิงและคนอนื ๆ ต่างกม็ องนางดว้ ยความอยากร ู้
 
“กระดาษสําหรบั ตรวจสอบเลอื ด” ฉีเยว่พูดต่อพลางส่ายหน้า “
ข้าเกรงวา่ เจ้าสิงนีคงไม่อาจทําออกมาได”้  
 
หากไมส่ ามารถระบหุ มู่เลือดได้ชัดเจน การถา่ ยเลอื ดจะไม่ใชก่ าร
ชว่ ยชวี ิตแล้ว แตจ่ ะกลายเปนการเอาชีวิตไปแทน 
 
เมือได้ยนิ หญิงสาวพดู เช่นนี หลิวพู่เฉิงกไ็ ม่ได้ประหลาดใจแต่
อยา่ งใด อกี ทังไมใ่ ส่ใจอีกดว้ ย 
 
“ขนาดยาชาทคี ุณหนูอยา่ งเจา้ บอกวา่ ทําออกมาไมไ่ ด้ กย็ งั ทํา
ออกมาไดเ้ ลย” 
 
“คุณหนู?” พอหซู านได้ยนิ หลวิ พูเ่ ฉิงเรียกขานฉีเยว่ดว้ ยถอ้ ยคํา
นีกม็ ีสีหน้างุนงง 
 
หลวิ พูเ่ ฉิงกระแอมเสียงหนึง รู้วา่ ตวั เองหลุดคาํ พดู คลุมเครอื
ออกไปแล้ว 
 
ผหู้ ญิงคนหนึงยังคงเปนหญงิ สาวหรอื เปนหญิงทผี า่ นคืนววิ าห์

มาแล้ว คนเปนหมอมองออกไดง้ า่ ยมาก 
 
ทาํ ไมแมน่ างฉีคนนีถงึ ... 
 
ช่างเถอะ เรอื งนีไม่เกยี วข้องกับเขา หลวิ พเู่ ฉิงปดประเด็นนีออก
ไปจากหวั อยา่ งรวดเรว็  
 
จงั หวะนันเองกม็ คี นหยบิ กระดาษและพูก่ ันมาให้ ทว่าฉีเยว่กลับ
ใชไ้ มค่ ลอ่ งมือ 
 
“หาขนหา่ นหรอื ขนเปดมาให้ขา้ สักหน่อยเถอะ” หญิงสาวร้องขอ 
นางไม่ถนัดใชพ้ ูก่ ันจริงๆ 
 
ถงึ คนในหอ้ งจะไม่รวู้ า่ นางต้องการขนหา่ นหรอื ขนเปดมาทํา
อะไร แต่ปกตสิ ิงทนี างร้องขอย่อมมีเหตุกลเสมอ ดงั นันทงั หู
ซานละจางถงจึงวิงออกไป เพยี งไม่นานชายหนุ่มทังค่กู ็กาํ ขน
หา่ นกบั ขนเปนเขา้ มา ฉีเยว่หยิบมีดสันมาตดั ตรงปลาย แลว้ ใช้
มันจุ่มลงในนําหมกึ จากนันกเ็ ขียนลงบนกระดาษ ทกุ คนในหอ้ ง
ถึงกับเบิกตาโพลง 
 
“นี...นี...นีทา่ นเขยี นหนังสือไดร้ ึ?” หซู านถามเสียงตะกกุ ตะกกั  
 
“ทําไมหรอื ? เชวยี จือกเ็ ขียนได้เหมือนกนั ” ฉีเยวเ่ อ่ยโดยไมเ่ งย
หน้า ก้มหน้าวาดภาพอุปกรณ์อย่างจรงิ จงั  
 
ตอนแรกนางวาดทอ่ ถุงใหน้ ําเกลือ และกาลักนําออกมากอ่ น 
พอวาดเสร็จก็อธบิ ายใหห้ ซู านฟงวา่ ของเหลา่ นีใชง้ านอย่างไร 
ตอ้ งการให้มปี ระสิทธภิ าพแบบไหน 

 
หลิวพู่เฉิงและคนอนื ๆ กเ็ ดนิ เข้ามาฟงด้วยความสนใจ 
 
“ทา่ นหมายถึงหากมีของสิงนีแลว้ ตอนทีผ่าตดั ในคราก่อนก็จะ
ประหยดั เวลาไปไดม้ ากอยา่ งนันหรือ?” เขาถาม 
 
ครังก่อนทคี นเจ็บมเี ลือดออกในอวยั วะภายใน ฉีเยว่ใชผ้ ้าฝาย
สําหรับพันแผลดดู ซับเลือด หากเปรยี บเทยี บกับกาลักนํา
แน่นอนว่าต้องชา้ กวา่ มาก 
 
รูปทีหญงิ สาววาดนันเพยี งอา้ งอิงหลกั การใช้แบบในยคุ ปจจุบนั  
แลว้ วาดเปนเค้าโครงในแบบง่ายทสี ุดออกมาเพือใหท้ าํ ตามได ้
แตถ่ ึงอย่างไรก็ยังเหนือกว่าการใชผ้ ้าซับเลือดอยู่ด ี
 
“สามารถลดเวลาลงได้มากเทา่ ไรกย็ งิ ด”ี ฉีเยวเ่ อ่ยพลางพยกั
หน้า 
 
นางมองภาพทตี ัวเองวาดอยา่ งยากทจี ะปกปดความตืนเตน้ เอา
ไวไ้ ดแ้ ลว้ เอย่ ต่อ 
 
“ลองทาํ ของเหลา่ นีดกู ่อนแล้วกัน” ในแววตาหญงิ สาวฉายแวว
ตืนเตน้ หากทาํ ของพวกนีได้ ถ้าเชน่ นันอปุ กรณอ์ กี มากมายกม็ ี
ความเปนไปได้ทจี ะทาํ ออกมาได้เช่นกนั  
 
หูซานวางกระดาษทีมรี ูปวาดลงอย่างระมดั ระวงั  
 
“เก็บไว้ใหด้ ”ี หลวิ พ่เู ฉิงกาํ ชับ 
 

หซู านพยักหน้า ตอบด้วยสีหน้าและทา่ ทางเอาจริงเอาจังเหมือน
กบั ตัวเองกาํ ลงั แบกรับภารกิจทีสําคัญมาก 
 
“ขอรบั ขา้ รดู้ ี ท่านอาจารยว์ างใจเถอะ” 
 
หลวิ พเู่ ฉิงพยกั หน้าอย่างพอใจแล้วหนั ไปมองฉีเยว่ “ยงั ไม่ได้
ถามเลยว่าวันนีทฮี ูหยินน้อยมามีธรุ ะอะไรรึ?” 
 
“ข้าอยากเรยี นการแพทยแ์ ผนจีน ดงั นันจึงมากราบทา่ นเปน
อาจารย”์ หญงิ สาวตอบพลางยมิ แย้ม 
 
“ไมก่ ล้า ไม่กลา้ ” หลิวพเู่ ฉิงยิม ยกมือขึนลูบเคราแลว้ ถามตอ่ “ฮู
หยินน้อยเรียนถึงขนั ไหนแลว้ ?” 
 
พอไดย้ ินมมุ ปากฉีเยว่ก็ถงึ กบั กระตกุ  
 
ไม่มีขนั … 
 
“อมื ...” หลิวพู่เฉิงครุ่นคิดอย่คู รหู่ นึง “ถ้าเช่นนันก็เริมตงั แตแ่ รก
เลยแลว้ กนั ” 
 
ตอนทีฉีเยวน่ ําหนังสือทหี ลิวพเู่ ฉิงมอบให้กลับเรอื นฟากใ็ กล้จะ
มืดแลว้  
 
คนเฝาหน้าประตทู กั ทายนางด้วยความสุภาพนอบน้อม นางเอง
กต็ อบกลบั ไปด้วยรอยยมิ  
 
“วนั นีข้าดีใจจริงๆ” นางเอ่ยกบั อาหลู กอ่ นจะหนั ไปเห็นเชวียจอื

ทนี ําบา่ วรบั ใช้เด็กมายืนรอตอ้ นรบั  
 
“ฮหู ยนิ น้อยมเี รืองดงี ามอะไรหรอื เจ้าคะ?” เชวยี จือยมิ ขณะทซี ัก
ถาม กอ่ นจะยนื มอื มารบั ของทอี ยใู่ นมือเจ้านายเปนการหยังเชิง 
 
ทว่าฉีเยว่กลบั ยืนให้นางโดยไมม่ ที ่าทางลงั เล ทาํ ให้เชวยี จอื ถอน
หายใจโล่งอก 
 
โชคดีจริงทฮี หู ยนิ น้อยปฏบิ ัติตอ่ นางเหมอื นเมอื ก่อน 
 
“เรืองทคี ิดไว้สมดงั ใจปรารถนา ส่วนเรอื งทไี มไ่ ดค้ ิดไว้ก็สมดงั ใจ
ปรารถนาเหมอื นกนั ” ฉีเยว่ตอบยมิ ๆ 
 
เชวียจือไม่รูว้ ่าอีกฝายพดู ถงึ อะไร จงึ ได้แตย่ มิ ตามเท่านัน จาก
นันก็เอย่ อย่างประจบประแจง 
 
“เรอื งตอ้ งเปนเชน่ นันอยแู่ ล้ว ฮหู ยนิ น้อยเปนคนทีมีโชค 
แน่นอนว่าเรืองทีคิดไว้ต้องสมดังใจปรารถนาอยู่แล้วเจ้าค่ะ” เอ่ย
มาถงึ ตรงนีนางกย็ ิมกว้างแล้วพูดตอ่ “ข้าทาํ ตามทฮี ูหยนิ น้อยสัง
เรียบร้อยแล้วเจ้าคะ่ เรยี กแม่นางหา่ วกลับมาแล้ว” 
 
ฉีเยวก่ ้าวเทา้ เข้าประตจู ึงมองเหน็ อาห่าวทยี นื อยขู่ ้างกาํ แพง
อยา่ งประหม่า ชว่ งเวลาสันๆ ทีไมไ่ ด้พบหน้าเดก็ สาวคนนีเปลยี น
ไปเปนคนละคน จากเดก็ สาวทีเหมือนนกกางเขนตวั น้อยๆ แสน
ร่าเรงิ ไดก้ ลายเปนกระต่ายน้อยทีตืนตระหนกไปเสียแลว้  
 
เมอื เดก็ สาวเห็นฉีเยวเ่ ดินเข้ามา กท็ รุดตวั ลงไปคุกเข่า 
 

ฉีเยวเ่ ดินเข้าไปหาแลว้ ยืนมอื ดึงอีกฝายให้ลกุ ขึน กอ่ นจะกลา่ ว
พรอ้ มดวงตาแดงระเรือเหมือนคนกําลงั จะร้องไห ้
 
“อาห่าว ข้าขอโทษ” 
 
ขอโทษทไี ลเ่ จา้ ไปงา่ ยๆ... 
 
ขอโทษทคี ิดไปเองวา่ สิงทีข้าทาํ มนั ดตี ่อเจา้ ... 
 
ขอโทษทที าํ ให้เจา้ ตกใจ... 
 
คําพดู ของเจา้ นายทําใหอ้ าหา่ วตนื ตกใจมากยิงขึน จะรอ้ งไหก้ ็
ไม่กล้ารอ้ งเสียงดัง ได้แตน่ ําตาไหลพรังพรอู อกมาไมห่ ยุด 
 
“บ่าว...บ่าว...บ่าวก่อเรอื งวุ่นวายใหฮ้ หู ยนิ น้อย…” นางร้องไหไ้ ป
พลางพูดไปพลาง 
 
“ไมเ่ ลย เจ้าไมไ่ ด้ก่อเรอื งวนุ่ วายเลย” ฉีเยว่ชว่ ยนางเชด็ นําตา
พร้อมกับเอ่ยปลอบใจ “หากเจา้ อยากจะร้องไห้ก็ร้องออกมา
ดงั ๆ ไดเ้ ลย หลังจากรอ้ งไห้ครงั นีแลว้ ต่อไปข้าจะไมท่ ําให้พวก
เจา้ รอ้ งไหอ้ ีก” 
 
อาห่าวมองฮูหยินน้อยดว้ ยแววตาสันไหว ในทีสุดกป็ ลอ่ ยโฮ
เสียงดังลัน 
 
ยามรุง่ อรณุ ทแี สงแดดสาดส่อง 
 
ตอนทเี ชวยี จือยกนํารอ้ นเข้ามาในหอ้ ง ฉีเยวก่ เ็ กลา้ ผมเรียบรอ้ ย

แลว้  
 
ในคันฉ่องทองแดงบานใหญส่ ่องสะทอ้ นภาพผมทถี กู เกลา้ สูง
ซอ้ นกนั เปนชนั ๆ ประดับด้วยปนปกผมลาํ คา่ ทีส่องแสงสีทองจน
เปนประกายวาววับ 
 
“พหี ่าวทําผมได้สวยงามจรงิ ๆ เจ้าคะ่ ” เชวียจืออุทานออกมา
อยา่ งตืนตะลงึ พร้อมกบั เดินเข้ามามองซา้ ยมองขวา “มนิ ่าล่ะ ฮู
หยินน้อยถงึ เรยี กเจา้ กลับมา” 
 
อาห่าวทสี วมเสือกันหนาวสีเรยี บสะอาดตายนื อย่ขู า้ งๆ กม้ หน้า
ลงอย่างเขนิ อายเลก็ น้อย แล้วตอบเสียงเบา 
 
“เปนเพราะฮูหยนิ น้อยรปู โฉมงดงามอยแู่ ลว้ ” 
 
“แตก่ ต็ อ้ งใชช้ ่างทมี ฝี มือถงึ จะเจยี ระไนหยกทีดอี อกมาได้นะ” 
ฉีเยวเ่ อย่ ยิมๆ ขณะทหี ยิบตา่ งหทู บั ทมิ แวววาวขนึ มาใส่ 
 
เชวยี จือไมก่ ลา้ คยุ เล่นอีก จงึ หนั ไปเตรียมผ้าเนือนุ่มไว้ให้ฉีเยว่
ซบั หน้า 
 
ตอนทีฮูหยนิ น้อยหวีผมและลา้ งหน้าเสร็จเรยี บร้อยเดนิ ออกมา 
อาหลูกจ็ ดั การให้บ่าวรับใช้เด็กจัดวางอาหารลงบนโต๊ะเรยี บร้อย
แล้ว 
 
หลังกินข้าวเสรจ็ ก็เหน็ ชดั เจนว่าด้านนอกไมม่ บี รรดาบ่าวอาวโุ ส
คมุ งานมารออยู่เหมือนวันก่อน แสดงว่าโหวฮูหยินรับช่วงดูแล
จวนไปแล้ว 

 
แสงอาทิตย์ทีอบอุ่นสาดส่องไปยังเตยี งขนาดใหญ่ทอี ยู่ชิด
หน้าต่าง 
 
ในห้องมีเตาถ่านตงั อยูส่ องเตา ถงึ จะเทยี บไมไ่ ดก้ ับเครอื งให้
ความรอ้ นในยุคปจจบุ นั แตก่ ถ็ ือว่าสบายมากแล้ว 
 
ฉีเยวน่ ังเอนหลังอย่บู นเตยี งขณะทีมือเปดหนังสือทีหลวิ พ่เู ฉิงม
อบให ้
 
“ดีจริง ในทสี ุดกอ็ า่ นหนังสือเงียบๆ ได้แลว้ ” นางทอดถอนใจ 
 
เพงิ จะเรมิ อ่านไดไ้ ม่นาน ก็ไดย้ ินเสียงพูดคุยมาจากนอกหอ้ ง 
 
“เกดิ เรอื งแลว้ ...” 
 
พอได้ยนิ คาํ นีแวว่ เขา้ มาฉีเยว่ก็อดไม่ไดท้ จี ะถอนหายใจ แล้ว
มองออกไปนอกหน้าตา่ ง เหน็ บา่ วรับใชส้ องคนกาํ ลังพูดคุยอยู่
กบั อาหลแู ละเชวยี จอื ดว้ ยสีหน้าตนื ตกใจ 
 
ทว่ายงิ คุยกันนานเทา่ ไรก็ดูเหมอื นวา่ เสียงพวกนางจะยงิ เบาลง
เรอื ยๆ แตส่ ีหน้ากลบั เปลียนเปนตนื ตระหนกมากยิงขนึ บา่ ว
ทังหมดพดู คยุ กันสลับกับหนั มามองห้องทีนางอย ู่
 
“เกดิ อะไรขนึ งนั ร?ึ ” ฉีเยวต่ ะโกนถามออกไป 
 
“ฮูหยนิ น้อย เสียวโหวเหยเ่ ชิญท่านไปทีเรือนโหวฮูหยินเจ้าคะ่ ” 
บา่ วรบั ใช้สองคนทีมาเยือนรีบรายงาน 

 
“มธี ุระอะไรรึ?” ฉีเยว่ยงั คงถามตอ่  
 
สามีเชญิ ท่านไป ยังจาํ เปนตอ้ งถามหาเหตผุ ลดว้ ยร?ึ บา่ วรับใช้
ทังสองนิงงนั อย่คู ร่หู นึง 
 
“พวกบ่าวก็ไม่รู้รายละเอยี ดเหมือนกันเจา้ ค่ะ รเู้ พยี งวา่ เกิดเรอื ง
วนุ่ วายบางอยา่ งขนึ ” บ่าวคนหนึงตอบ 
 
ฉีเยว่พ่นลมหายใจออกมา ไมร่ ู้ว่าเหตุใดตวั เองจงึ รู้สึกไม่
สบายใจเอาเสียเลย นางปดหนังสือแล้ววางลงบนโต๊ะ 
 
ตอนทีฉีเยวเ่ ดินมาถึงเรือนหรงอนั ก็เห็นบ่าวรับใชก้ ลมุ่ หนึงยนื
รออย่กู อ่ นแล้ว 
 
พอแตล่ ะคนเหน็ นางเดินมาก็ทาํ ความเคารพอย่างนอบน้อม เมือ
ฉีเยว่เดนิ ไปถงึ หน้าประตกู ไ็ ดย้ นิ เสียงรอ้ งไห้ดงั ออกมาจากด้าน
ใน 
 
“ทาํ ไมพวกเจ้าถงึ พงุ่ เปาไปทีนาง เหตุใดไม่จัดการข้าตรงๆ…” 
 
“ข้าเปนคนทําเอง...เปนข้าทีวางเพลิง...เปนขา้ ทีตอ้ งการจะฆา่
เยว่เออ๋ ...” 
 
ขณะทีฉีเยว่ก้าวเท้าเข้าประตกู ็ถกู คาํ พูดประโยคนีทําให้ถงึ กับ
ตอ้ งหยุดชะงัก นางเหน็ อนุโจวคกุ เข่าเอามอื กุมอกพลางรอ้ งไห้
เสียงดังอย่บู นพนื  
 

ในห้องมีตงิ ซโี หวและเซียซือนังอยู่ ส่วนฉางอวนิ เฉิงรวมทงั พี
น้องอีกมากมายตา่ งยืนอยรู่ ิมผนังห้อง คนทีคุกเข่าอย่บู นพืน
ด้านล่างคอื อนุโจว 
 
“ของทีค้นออกมาไดจ้ ากในหอ้ งของบา่ วรบั ใชค้ นนัน เจา้ จะว่า
อย่างไร?” ตงิ ซีโหวมองเศษกระดาษทีไหมไ้ ฟด้วยสีหน้า
เครง่ ขรึมพร้อมกบั อ่านออกเสียงขึนมา “ขา้ จะดแู ลคนใน
ครอบครวั ของเจ้าใหเ้ อง…ไมต่ ้องเปนห่วง...” 
 
จากนันกต็ บโต๊ะดังปง แล้วตะคอกเสียงดงั  
 
“แลว้ ยงั มตี า่ งหทู ีเก็บได้ทีมมุ กําแพงในคืนวนั ทีเกดิ ไฟไหมด้ ว้ ย 
นางเองก็ยอมรับออกมาแล้ว เจา้ ยังจะพดู แก้ตัวอะไรอีก!” 
 
เซียซือหมนุ ประคําพรอ้ มกับยิมเยาะ นําเสียงทีเอย่ เยน็ ชา 
 
“พวกสุนัขรบั ใช้ หากไมม่ คี ําสังเจา้ นายจะกลา้ ทาํ เรอื งเหล่านีรึ?” 
นางเหลือบมองติงซโี หวแวบหนึง “นายทา่ นเชือนางดว้ ยร?ึ ” 
 
แน่นอนวา่ ติงซโี หวยอ่ มไมเ่ ชืออย่แู ลว้  
 
“เสียวโหวเหย่ หากทา่ นไม่มหี ลักฐานกไ็ ม่สามารถสาดนํา
สกปรกใส่พวกข้าได”้ อนุโจวยกผ้าเช็ดหน้าขนึ มาซับนําตาพลาง
หันไปมองฉางอวนิ เฉิง 
 
ทว่าชายหนุ่มกลับไมแ่ มแ้ ต่จะปรายตามองนางเลยสักนิด อนุโจ
วจงึ โวยวายตอ่  
 

“เจา้ กล่าวหาว่าขา้ ตอ้ งการทาํ ร้ายเยวเ่ ออ๋ งนั ร?ึ ขา้ นีนะทีต้องการ
ทําร้ายเยวเ่ อ๋อ” อนุโจวตบหน้าอกตัวเอง สีหน้าเศรา้ เสียใจเปน
ทีสุด นางมองไปทางฉีเยวท่ ีเดนิ เขา้ มา “เยว่เออ๋ เจา้ เองกค็ ดิ ว่า
ข้าต้องการทําร้ายเจา้ ร?ึ ในจวนนีเปนข้าเองทีต้องการทาํ ร้ายเจ้า
งนั ร?ึ ” 
 
ในจวนติงซโี หวนีอนุโจวมีความสัมพันธฉ์ ันเครือญาตกิ ับฮหู ยิน
ผูเ้ ฒ่า และฉีเยวเ่ ปนคนทฮี ูหยนิ ผู้เฒา่ พาเข้ามา ดงั นันหากจะ
พูดถึงญาติพีน้องทีสนิทสนมกบั ฉีเยวล่ ะก็ แน่นอนวา่ นอกจากฮู
หยินผู้เฒา่ ก็ตอ้ งเปนอนุโจวแล้ว 
 
“เฉิงเออ๋ เจ้าเข้าใจผิดไปหรือเปล่า?” ตงิ ซโี หวเองพอคดิ ถงึ เรอื ง
นีจึงอดถามบตุ รชายขึนมาไมไ่ ด ้
 
“ข้าไมร่ ”ู้ ฉางอวนิ เฉิงตอบเสียงเรียบ “ข้าเพียงแคด่ ูจากหลกั
ฐานทเี ปนวัตถุ ไม่ไดด้ ูคน” 
 
“วตั ถหุ ลักฐานเปนสิงไมม่ ชี ีวิตย่อมเดินไปเองไม่ได้ ส่วนคนนัน
มชี ีวิต อาจจะมีคนตังใจเอาของเหล่านันไปวางไวใ้ นหอ้ งของอา
จนิ ก็เปนได้?” ฉางอวนิ ฉีเอ่ยด้วยนําเสียงเยยี บเย็น 
 
“ในจวนมีคนตังมากมายแตไ่ ม่วางไวท้ ีอืน กลับเฉพาะเจาะจง
วางไว้ในห้องบ่าวของอนุโจวอยา่ งนันรึ” ฉางอวนิ หลงกล่าวขนึ
มาพรอ้ มกบั มองไปทางฉางอวนิ เฉิง “ใครๆ ก็รู้เรืองความ
สัมพนั ธ์ระหวา่ งอนุโจวกบั พสี ะใภใ้ หญเ่ ปนอยา่ งดี เรืองนี
ประหลาดมาก มัน...มันไมน่ ่าเปนไปได้” 
 
“ยิงเปนเรอื งทเี ปนไปไมไ่ ด้ก็จะยงิ ไม่มคี นสงสัยไมใ่ ชร่ ?ึ ” ฉางอ

วนิ เฉิงเอย่ พลางมองชายทงั สอง 
 
“หากพีชายใหญพ่ ดู เช่นนี คนทนี ่าสงสัยก็คงจะมากเหลือเกิน
ขอรบั ” ฉางหยินฉีเอ่ยเสียงเยาะ 
 
ทันใดนันบรรยากาศในห้องกเ็ ปลยี นเปนตึงเครยี ดทนั ท ี
 
“การทอี าจนิ ไปทีบา้ นในชนบท เปนขา้ เองทใี ห้นางไป ขา้ เพยี ง
แคเ่ ปนห่วงเยวเ่ อ๋อ เพราะนางไปอย่ทู นี ันคนเดยี วอาจจะหวาด
กลัวแลว้ ทําเรืองทีปลงไมต่ กขึนมาได้ แลว้ ทาํ ไมถึงต้องใส่รา้ ยว่า
นางรู้เหน็ เปนใจกบั บา่ วชวั ทที ํารา้ ยเยว่เออ๋ ด้วย?” อนุโจวนําตา
ไหลพราก รอ้ งครําครวญพลางตบหน้าอกตัวเองอกี ครงั “นีดี
จริงๆ ดีเหลือเกนิ ไม่เพียงเจตนาจะฆ่าเยวเ่ ออ๋ แต่ตังใจทําร้าย
พวกข้าใหต้ ้องตายตกตามไปด้วย จดั การไดเ้ กลียงเกลาหมดจด
จรงิ !” 
 
พอนางพูดถงึ ตรงนีก็มองไปทางเซยี ซือดว้ ยสายตากราดเกรียว 
 
“ทาํ ร้ายพวกเจา้ รึ? เจา้ ชา่ งให้เกียรติตัวเองเสียจริง” เซียซอื
หวั เราะเยาะ “ขา้ เองยงั กลวั วา่ มอื ของข้าจะสกปรกเลย” 
 
ติงซโี หวรู้สึกปวดหัวจนหัวแทบจะแตกเปนเสียง เขาตังทา่ จะพดู
บางอยา่ ง แตก่ ลบั ได้ยนิ เสียงลกุ ลลี กุ ลนของบ่าวรับใชด้ ังมาจาก
ด้านนอกเสียก่อน 
 
“แย่แล้วๆ...” บา่ วรับใช้คนหนึงถลาเข้ามาในห้องแลว้ คกุ เขา่
คาํ นับ “อาจนิ ตายแล้วเจ้าค่ะ…” 
 

พอประโยคนีหลุดออกมา คนทีอยู่เต็มหอ้ งตา่ งก็ตืนตะลงึ  
 
ตายแล้ว... 
 
ตอนทีคนอืนๆ ยังไมม่ ปี ฏกิ ริ ยิ าตอบรบั กลบั มา ฉีเยวก่ พ็ ุ่งตวั
ออกไปเปนคนแรกแลว้ มีฉางอวินเฉิงเดนิ ตามไปติดๆ 
 
“อยทู่ ไี หน?” ฉีเยวม่ องฉางอวินเฉิงทสี าวเทา้ ผ่านหน้าตวั เองไป
แล้วรอ้ งถาม 
 
ชายหนุ่มหยดุ ชะงักแลว้ หนั ไปคว้าแขนนางเอาไว้ จากนันกก็ ลัว
ว่าจะเปนการฉวยโอกาส กเ็ ลยเลอื นลงไปเปนจบั มอื แทน 
 
ฉีเยว่ตกใจกบั การกระทําของอีกฝาย ทวา่ ยงั ไม่ทันไดพ้ ูดอะไร 
ฉางอวนิ เฉิงก็จูงมอื นางพรอ้ มกับกา้ วเทา้ เดนิ นําไปอย่างรวดเร็ว
แลว้  

บทที 99 เงือนงาํ จากศพ 
 
ในหอ้ งหนึง อาจนิ นอนควําหน้าไมไ่ หวติงอยบู่ นแผ่นไม ้
 
“เสียวโหวเหย่ ฮหู ยนิ น้อย เขา้ ไม่ได้นะเจ้าคะ คนเพงิ จะตาย ไม่
สะอาดเจา้ ค่ะ” บรรดาบา่ วรบั ใชห้ ญงิ ต่างหวาดผวา รีบพากนั เข้า
มาขวาง ทว่าเพียงฉางอวินเฉิงตวดั สายตามอง ทกุ คนก็ถอยกรูด
แลว้ ก้มหน้างุด 
 
ฉีเยวเ่ ร่งฝเท้าเดนิ เขา้ ไปใกล้แล้วนังยองๆ ข้างคนทนี อนหน้าควาํ  
กอ่ นจะลงมอื ตรวจ จากนันก็เงียบไป 
 
“เปนอย่างไรบ้าง?” ฉางอวินเฉิงถามเมือเห็นอกี ฝายไม่พูดอะไร 
 
หญงิ สาวส่ายหน้า “ช่วยไม่ได้แล้ว” 
 
ฉีเยว่มองอาจิน ผมรุ่ยร่ายตกลงมาปดใบหน้าบางส่วนของอีก
ฝายไว้ รา่ งนอนแน่นิงไร้ชวี ิตชีวา ทิงไว้เพียงความรู้สึกหดหใู่ จ 
 
“จๆู่ นางก็ไมห่ ายใจ ทงั ทีโบยไปแค่ไมก่ ีครงั เอง...” บ่าวทีอยู่
ด้านข้างเอ่ยกับเสียวโหวเหย่ด้วยนําเสียงสันเทา “หากเสียวโหว
เหยไ่ ม่เชอื กส็ ามารถพสิ ูจนร์ อ่ งรอยบนตวั นางไดเ้ จ้าคะ่ ข้าเพงิ
โบยไมก่ ีครงั หนําซาํ ยังลงนําหนักมือไม่มาก แค่ตอ้ งการจะขู่ให้
นางกลัวเท่านัน แตไ่ ม่รูท้ ําไมนางถงึ ตายได”้  
 
เสียงฝเทา้ หลายคู่ดังมาจากด้านนอก พรอ้ มกับมีเสียงร้องไห้
ของอนุโจวรวมอยู่ในนันดว้ ย 
 

“อาจิน อาจิน” นางพุง่ ตวั เขา้ มาแลว้ จับประตูไว้ พอเหน็ คนสนิท
ทีนอนนิงอยบู่ นแผ่นไมก้ ระดานกน็ ําตาไหลพราก 
 
พวกบ่าวเห็นทา่ ทางของอนุโจวก็จะเข้ามาชว่ ยประคองเพราะกลัว
อกี ฝายจะทรดุ ลงไป แตน่ างกลบั ผลกั คนทจี ะมาช่วยออก แล้ว
ถลาไปหาศพคนสนิทด้วยสองขาทีสันสะท้าน 
 
“อาจนิ อาจิน” นางเรยี กด้วยนําเสียงแหบแหง้ ยกหัวอีกฝายขึน
มาแล้วตบหน้าหมายจะใหฟ้ น “เจ้าอย่าทาํ ใหข้ า้ ตกใจสิ ขา้ มแี ต่
เจ้าคนเดยี วแลว้ หลงั จากฮหู ยินผูเ้ ฒา่ จากไปก็มีเพียงเจ้าทีอยู่
เปนเพือนข้ามาหลายป เจ้าเคยบอกวา่ จะอยูเ่ ปนเพือนข้าไปชัว
ชวี ติ เจ้ากลา้ ไม่เชือฟงงนั รึ? บ่าวผู้นีทาํ ไมถึงกล้าไม่เชอื ฟง!” 
 
พอนางรอ้ งตะโกนมาถึงตรงนีกย็ กมอื ตบใบหน้าของอาจนิ อยา่ ง
แรงดว้ ยท่าทางคลมุ้ คลัง 
 
บ่าวรับใชห้ ญงิ ทังหลายถึงกบั ตกใจรบี เขา้ มากอดแขนของอนุ
โจวไว ้
 
“บ่าวคนนีกลา้ ไม่เชือฟง! นางกลา้ ไม่เชือฟงคําพดู ฮหู ยนิ ผู้เฒา่ !” 
อนุโจวคล้ายกับเสียสติไปแล้ว ทงั ตะโกนทงั ยืนมอื ไปตบตคี น
ตายไม่หยดุ พวกบา่ วจงึ รีบดงึ ตวั นางออกมา 
 
ผู้คนทเี ห็นฉากตรงหน้าต่างรสู้ ึกเศรา้ สลด ติงซโี หวทีเพงิ ตามเข้า
มามสี ีหน้าไมส่ บายใจ 
 
“นีมันเกิดอะไรขนึ ?” เขาพุ่งอารมณ์โกรธไปทีฉางอวินเฉิง 
ตะคอกถามดว้ ยนําเสียงกราดเกรยี ว “เจา้ ตงั ใจจบั คนมาโบยจน

ตายเลยรึ ทําแบบนีจะให้ข้าเอาหน้าไปไวท้ ีไหน!” 
 
ฉางอวินเฉิงไม่ตอบโต้ กลบั ยนื เงยี บอย่ทู เี ดิม อนุโจวเหน็ ชาย
หนุ่มก็รีบโผเขา้ ไปหา 
 
“เจ้าเอานางไปโบยจนตายแลว้ ตอนนีก็เอาขา้ ไปโบยใหต้ ายดว้ ย
เถอะ” นางจับแขนฉางอวินเฉิงแน่นพลางพูดพรําเพอ้ “เปนขา้ ที
ทําร้ายเยวเ่ อ๋อ เปนข้าเองทวี างเพลิง ขา้ เปนคนทาํ ! ขา้ ทําเอง
ทังหมด!” 
 
ฉางอวินเฉิงยนื มือไปปดมอื นางออก 
 
“นางบ้าไปแล้ว จับนางไว”้ เซียซอื ร้องสังเสียงดัง พวกบา่ วกรูกนั
เขา้ มาจับตัวอนุโจวทนั ท ี
 
“เจา้ ! เจา้ !” ติงซีโหวโกรธจัดจนใบหน้าแดงกํา พูดไมอ่ อก ได้
แตก่ วาดตามองรอบดา้ น สุดท้ายกค็ วา้ ไมเ้ รยี วมาอนั หนึงแล้ว
ตรงไปหาฉางอวินเฉิง 
 
พอเซียซือเหน็ ท่าทางสามีก็รบี เอาตัวมาขวางตรงหน้าบตุ รชาย 
ไม้ในมือตงิ ซีโหวฟาดลงมาเตม็ แรง ฉางอวนิ เฉิงรีบหมุนตวั มารับ
แล้วกอดเซียซอื ไว้เปนการปกปอง 
 
ขวบั ! 
 
เสียงไม้ฟาดลงบนหลงั ชายหนุ่มดังแทรกเสียงจ้อกแจก้ จอแจที
ดังทัวหอ้ ง ถึงจะตบี ุตรชายไปครังหนึงแลว้ แตก่ ็เหมือนยงั ไม่
สามารถระบายความโกรธออกไปได้ ตงิ ซีโหวจึงตซี าํ  

 
“หากเจา้ ตีเขาอกี ขา้ จะสู้กบั เจ้าแลว้ ...” เซยี ซือทถี ูกฉางอวินเฉิ
งบังเอาไวก้ รีดร้องเสียงแหลม พยายามดินจะออกจากอ้อมแขน
บุตรชายแตก่ ็ไม่หลุด 
 
ผคู้ นทอี ยรู่ อบด้านตา่ งมองมาอย่างทาํ ตวั ไมถ่ กู แมแ้ ต่อนุโจวที
ร้องไหโ้ วยวายกก็ ลบั เงียบไป 
 
“ท่านพ่อ... ทา่ นพ่อ...” ฉางอวนิ ฉีเดนิ มาคุกเขา่ ตรงหน้าตงิ ซโี หว
แล้วเอย่ ขอรอ้ ง “หยุดโมโหเถอะขอรบั ท่านพ่อหยุดโมโหนะ
ขอรับ มีอะไรกพ็ ูดคุยกนั ดีๆ” 
 
ฉางอวินหลงยนื มองอยา่ งลังเลครูห่ นึง จากนันกค็ กุ เขา่ ตามลง
มาแล้วดึงแขนของตงิ ซีโหวเอาไว ้
 
ตงิ ซีโหวเองกต็ จี นเหนือยแล้ว เขาเอาไม้ยนั พนื เพือทรงตวั พลาง
หอบหายใจ เสียงทีถามจึงขาดเปนชว่ งๆ 
 
“เจา้ ... เจา้ สืบมา... สืบได้ความมาว่าอย่างไร?” 
 
“ข้าสืบมาแล้วว่าบ่าวในจวนมสี ่วนเกยี วข้องจรงิ ๆ ขอรับ” ฉางอ
วนิ เฉิงตอบดว้ ยนําเสียงเดด็ เดยี ว ทา่ ทางยนื หยัดหลงั ตรงราวกบั
ไม้ทีเพงิ ฟาดลงมาเมอื ครู่ไมร่ ะคายผวิ แม้แต่น้อย 
 
ตงิ ซโี หวเห็นทา่ ทางยโสของบุตรชายก็โมโหจนพดู ไม่ออก 
 
“ข้าไมอ่ ยากมชี ีวิตแล้ว” อนุโจวร้องไห้พรอ้ มกับตะโกนขนึ มาอกี
ครัง พยายามจะดินให้หลดุ จากมอื บ่าว ตังท่าจะวงิ ชนกําแพง ใน

ห้องพลนั เกดิ ความวุน่ วายขึนมาอีกรอบ 
 
ทังเสียงรอ้ งไห้ของอนุโจว เสียงดา่ ทอของติงซีโหว เสียงโตต้ อบ
ของเซยี ซือ เสียงห้ามปรามของฉางอวินฉีและคนอืนๆ ดงั ผสม
ผสานกนั ออื อึง ทว่าฉางอวินเฉิงเพยี งยืนตวั ตรงเหมือนกบั ไม่
ไดย้ นิ เสียงเหลา่ นี ทนั ใดนันเองเขาก็นึกขนึ มาไดว้ า่ ตงั แตเ่ รมิ ตน้
จนถึงตอนนีก็ไม่ไดย้ นิ เสียงของคนคนหนึงเลย จงึ อดไม่ได้ทีจะ
หันไปมอง 
 
ฉีเยวย่ ังคงนังยองๆ ในท่าเดิมอยู่หน้าแผ่นกระดานไมม้ าโดย
ตลอด เหมือนกับนางไม่เหน็ และไมไ่ ด้ยินเหตกุ ารณว์ ุ่นวาย
ทังหมดทเี กดิ ขนึ ในหอ้ ง 
 
“ชีวิตของคนช่างเปราะบางเหลอื เกนิ ” นางเอย่ ขนึ มาเมอื รสู้ ึกวา่
มีคนเดินมาหยดุ อยดู่ า้ นหลงั  
 
ฉางอวนิ เฉิงยืนนิงโดยไมพ่ ูดไม่จา ได้ยนิ เสียงหญงิ สาวเอย่ ขึน
มาอกี ครัง 
 
“ไมใ่ ช่นางทที ํารา้ ยข้า” 
 
นางมองหญิงตรงหน้า ทว่าในหวั กลับผดุ ภาพทอี าจนิ เคยส่งยิม
มาให ้
 
ช่วงระยะเวลาสันๆ ทีพบหน้ากัน ครังนันเปนครงั แรกทพี วกนาง
พดู คยุ กันมากทีสุด ความร้สู ึกจริงใจทีไดร้ บั ความร้สู ึกที
แสดงออกมาจากใจแบบนัน... 
 

“ไมใ่ ชน่ าง” ฉีเยวก่ ล่าวยาํ อีกครังอยา่ งมันใจ 
 
มบี างคนเห็นความเคลอื นไหวทางด้านทีสองหนุ่มสาวอย ู่
สายตาหลายคจู่ งึ เรมิ หนั มามอง บา้ งก็เดินมาทางฉางอวนิ เฉิงจงึ
ไดย้ นิ คาํ พดู ประโยคนีของฉีเยวพ่ อด ี
 
อนุโจวปดหน้าร้องไห้ เอ่ยเสียงสะอึกสะอืน “อาจิน เจ้าตายตา
หลับได้แล้ว ไมว่ ่าคนอนื จะมองเจา้ อยา่ งไร แต่เยวเ่ อ๋อเชือใจเจา้
” 
 
ประโยคนีเทา่ กบั เปนการบง่ บอกอยา่ งชดั เจนว่าฉางอวนิ เฉิง
ทําให้คนตายโดยไรค้ วามผิด เซียซอื เนือตัวสันเทาไปทวั ทังร่าง 
 
“แตว่ า่ ...” ฉีเยว่ยนื ขึนมา แล้วหนั ไปทางทุกคนดว้ ยสีหน้า
เคร่งเครียด “เรียกเจา้ หน้าทีมาเถอะ” 
 
อะไรนะ? 
 
คาํ พูดนีทาํ ใหท้ กุ คนถึงกบั ตะลึงงัน เสียงร้องไห้สะอึกสะอนื ของ
อนุโจวกเ็ บาลง ในแววตาปรากฏความแปลกใจเหมอื นเกินความ
คาดหมายขนึ มาแวบหนึง 
 
“เจา้ ! นังเด็กตําต้อย! เจ้าจะฟองศาลรึ?” เซียซือรอ้ งเสียงดัง 
จอ้ งฉีเยวด่ ้วยสายตาดุดนั  
 
แมจ้ ะมีสถานะเปนบา่ ว แตใ่ นกฎหมายกม็ ขี ้อกําหนดถงึ สิงทีไม่
ควรก้าวล่วง แน่นอนวา่ ทงั หมดนีก็เปนเพยี งหลักการเทา่ นัน 
เพราะไมค่ อ่ ยมคี นนํามาใช้จรงิ เพราะถ้ามกี ารฟองศาลเกดิ ขึน 

ขา่ วยอ่ มต้องแพร่กระจายออกไป ผลทตี ามมาคอื เสียชอื เสียง 
ทําลายศักดศิ รแี ละหน้าตาอยา่ งแน่นอน 
 
“เจ้า... พวกเจา้ รอสิงนีกนั อยูล่ ะ่ สิ?” เซยี ซือชหี น้าฉีเยวแ่ ละอนุโจ
วด้วยมอื ทสี ันเทา “พวกเจ้าสมร้รู ่วมคิดกนั …” 
 
“พอแลว้ เจ้าหบุ ปากซะ!” ติงซีโหวตะคอกเสียงดงั ชีหน้าเซยี ซอื
และฉางอวินเฉิงบ้าง “ตอ้ งพดู วา่ พวกเจา้ สมรรู้ ่วมคิดกันต่างหาก
...” 
 
“ทา่ นพอ่ ...” ฉีเยว่เอย่ ขดั จังหวะคําพดู ของตงิ ซีโหว “ทขี ้าบอกวา่
ให้เรยี กเจา้ หน้าที นันเพราะอาจินไม่ได้ตายเพราะถกู โบยเจา้ ค่ะ” 
 
ทกุ คนทอี ยใู่ นห้องตะลงึ งนั ในทนั ที หันขวบั กลับไปมองนาง 
 
“นีไมใ่ ช่ลกั ษณะการตายทีเกิดจากการถกู ตีดว้ ยไม้” ฉีเยวพ่ ูดขึน
พลางเบนสายตาไปมองอาจิน ก่อนจะหันมาอธิบายตอ่ “จาก
การตรวจสอบเหมอื นระบบทางเดนิ หายใจเกิดการตดิ ขดั แตข่ ้า
ยังบอกชดั เจนไมไ่ ด้วา่ เกดิ จากอะไร อีกทังขา้ กไ็ ม่ควรทาํ อะไร
มากไปกวา่ นีเนืองจากอาจเปนการทําลายสถานทเี กดิ เหตุได้ แต่
ขา้ ยนื ยันได้ว่าไมใ่ ชก่ ารตายเพราะถกู ไมโ้ บยอยา่ งแน่นอน ดงั นัน
ขอใหท้ ่านพ่อเชญิ เจ้าหน้าทีสักคน...กค็ ือเจา้ หน้าทีชันสูตรศพที
มีความเชียวชาญเรืองนีมา พวกเขาน่าจะบอกไดอ้ ยา่ งชดั เจน
มากกวา่ เจา้ ค่ะ” 
 
ภายในหอ้ งเงียบกนั เปนแถว ทกุ คนต่างมองฉีเยว่อย่างอึงๆ 
 
รา่ งอนุโจวพลนั ทรุดฮวบลงไปกองกับพืน ยามนีเหงือเยน็ เยยี บ

เรมิ หลงั ไหลแทนทีนําตาแล้ว 
 
ทําไมต้องมนี ังเด็กนีเขา้ มายงุ่ ว่นุ วายใหม้ ากเรอื งดว้ ย? 
 
ทงั ทีนางวางแผนไว้เรยี บรอ้ ยแล้ว แน่นอนวา่ นางย่อมร้ดู ีวา่ ไม่
สามารถปกปดเรืองราวทีเกิดขนึ ได้ ไมน่ านจะต้องมกี ารตรวจ
สอบอยา่ งแน่นอน นางจงึ ตงั ใจหาคนทีมีรูปร่างคลา้ ยกบั อาจิน
ไปจัดการเรอื งนี จากนันเงอื นงาํ ทงั หมดกจ็ ะไปตกอยู่ทีตวั ของ
อาจนิ แต่อาจินยอ่ มไม่ใชค่ นทีทําเรอื งแบบนีแน่นอน ดังนัน
ฉีเยวย่ อ่ มออกหน้ามาเปนพยานให้ เมืออาจนิ ตายเทา่ กบั ผตู้ อ้ ง
สงสัยตาย ไมส่ ามารถจับมือใครดมได้ ในทสี ุดนางกจ็ ะได้รับ
ความเหน็ อกเหน็ ใจ เรืองแบบนีเปนเรืองปกตทิ เี กดิ ขนึ ในตระกลู
ใหญ่ ทกุ ครอบครวั ทีมเี งินและอิทธิพลตา่ งก็มีด้านมดื ด้วยกันทงั
นัน สุดทา้ ยเรอื งราวก็จะต่อยๆ สาบสูญไปตามกาลเวลาและไม่
ถูกเอ่ยถึงอกี ... 
 
นางคิดว่าตวั เองวางแผนอยา่ งรอบคอบแล้ว แตก่ ลับเกดิ ความ
ผิดพลาดจนได!้  
 
เพราะจะมผี ู้หญิงทไี หนจะมานังจอ้ งคนตาย หนําซาํ จอ้ งแล้วยัง
ได้เบาะแสออกมาจรงิ ๆ... 
 
อนุโจวหลบุ ตาลง นางไมไ่ ดม้ องบา่ วรบั ใช้ว่าออกไปทําตามคําสัง
ฉีเยว่หรือไม่ เพราะยามนีทงั หมดล้วนไม่มคี วามหมายแล้ว 
 
ช่วงเวลาทีท้องฟาค่อยๆ เปลยี นเปนสีดาํ  
 
มีบา่ วรับใชห้ ญงิ สีห้าคนมุ่งหน้าไปทเี รอื นของอนุโจวด้วยท่าทาง

ขึงขงั ทวา่ พวกนางยงั ไม่ทนั ได้พดู อะไร ก็เห็นอนุโจวนังรออยใู่ น
ห้องโถงแลว้ โดยมีหอ่ ผ้าหอ่ หนึงวางอย่ขู ้างๆ 
 
“พวกเจ้ามาแลว้ ” นางเอย่ เสียงเรยี บพลางใช้นิวมอื สางผม 
 
“อนุโจวคงรู้แลว้ ว่าพวกเรามาทําไมใช่ไหมเจา้ คะ” หญงิ นางหนึง
ทเี ปนผูน้ ําเอย่ ขึนด้วยนําเสียงเยน็ ชา “ถา้ เชน่ นันก็ดขี า้ จะไดไ้ ม่
ต้องพดู มาก 
 
นายท่านบอกว่า ท่านเปนคนของฮหู ยินผ้เู ฒ่าและปรนนิบตั ริ ับ
ใช้เขามาหลายป อกี ทังเหน็ แกห่ น้าคณุ ชายสามกับคณุ หนูรอง
ด้วย จงึ ให้ส่งทา่ นไปสวดภาวนาทวี ดั ” 
 
อนุโจวยิมน้อยๆ “ขอบคณุ นายทา่ นเหลอื เกนิ ทีเมตตา” 
 
“อนุโจวจะไม่ขอพบหน้านายทา่ นสักหน่อยหรือเจา้ คะ?” บา่ วคน
หนึงเหน็ ทา่ ทางอนุโจวก็ถามขนึ อย่างแปลกใจ 
 
อนุโจวลกุ ขึนยืน ก่อนจะตอบโดยมรี อยยิมประดับบนใบหน้า
เหมือนเช่นเคย 
 
“นายท่านไม่ชอบหญิงงามทมี ีจติ ใจอาํ มหิตเปนทสี ุด พวกเจ้ายงั
ไมร่ ้กู นั อีกหรอื ? สิงทีเขากลวั ทีสุดคอื กลัวจะมองคนผิด เพราะ
เท่ากับเปนการตบหน้าตัวเอง นายท่านเปนผ้ทู รี กั ตวั เองยงิ กว่า
อะไร” 
 
คําพดู นีฟงแล้วแปลกๆ ทกุ คนนิงงันอยา่ งสับสน จากนันบา่ วที
เปนผู้นําก็เอ่ยตัดบท 

 
“ช่างเถอะ ไปกนั ได้แล้ว หากท่านมอี ะไรอยากจะพูด ไปพดู ตอ่
หน้าพระพุทธรูปเถอะ” 
 
ความมืดยามราตรีปกคลุมทวั ทงั จวนตงิ ซีโหว 
 
ทวา่ แสงไฟในเรอื นหรงอนั กลับสวา่ งจา้ ยามนีเซียซือนังอยใู่ น
หอ้ ง โดยมฉี างอวินเฉิงและฉีเยวย่ ืนอย่ดู ้านขา้ ง 
 
“เรยี นโหวฮหู ยิน ส่งนางไปแล้วเจ้าค่ะ” บา่ วรับใชห้ ญงิ เข้ามา
รายงาน 
 
เซยี ซือถอนหายใจยาว สีหน้ายงั คงแขง็ กรา้ ว 
 
“คนในตระกูลโจวลว้ นใจดําอํามหติ เหมอื นกันจริงๆ” นางเคน้
เสียงลอดไรฟน 
 
จงั หวะนันเองผา้ มา่ นประตูก็ขยบั เมือติงซีโหวเดินเขา้ มา สีหน้า
ของเขาไมน่ ่าดูเปนอย่างยงิ  
 
“เลอื ดครึงหนึงในร่างกายข้าก็เปนของตระกูลโจว หรอื เจา้ จะ
บอกวา่ ข้ากเ็ ปนคนใจดําอํามหติ ด้วย?” เขามองเซยี ซือ แลว้ เอ่ย
เสียงแข็งอย่างไมพ่ อใจ 
 
“จนถงึ ตอนนีท่านยังปกปองนังนันอยูอ่ กี รึ!” เซยี ซือร้องกรดี
ร้องเสียงดังลัน ผดุ ลกุ ขนึ ยืน สองมือจบั ขอบโตะ๊ แน่น 
 
“เอาเถอะ เรืองนีตอ่ ไปไม่ต้องพดู อีกแล้ว” ตงิ ซีโหวเอ่ยแทรกขนึ

มาแล้วนังลงหน้าโต๊ะ จากนันกห็ ยิบถว้ ยชาขนึ มาดมื คาํ หนึง 
 
ฉางอวนิ เฉิงส่ายหน้าใหม้ ารดาเปนการห้ามปราม เซยี ซือจึงนัง
ลงทเี ดมิ ช้าๆ โดยไมพ่ ูดไมจ่ าอีก 
 
ทงั หอ้ งตกอยใู่ นความเงียบอยพู่ ักใหญ่ กระทงั บรรดาบา่ วอาวโุ ส
ก็ไมก่ ลา้ เขา้ มาปรนนิบัตเิ หมือนปกต ิ
 
“นางพดู อะไรหรือไม่?” จ่ๆู ติงซีโหวก็ถามขนึ มา 
 
บา่ วรับใช้อาวุโสทีมารายงานสถานการณ์ก่อนหน้าถึงกบั ตะลงึ
งัน 
 
“พะ... พดู ... พูดเจา้ คะ่ ” นางเอย่ เสียงอึกอกั เหมือนคนติดอา่ ง “
อนุโจวบอกวา่ อาจนิ ทาํ เรอื งพวกนีก็เพอื นาง ถึงนางจะไม่ร้เู บือง
หน้าเบอื งหลงั แตค่ วามผดิ นีก็มอิ าจยกโทษใหไ้ ด้ หวงั เพียงแค่
ให้นายทา่ นลมื นางไป…” 
 
สีหน้าติงซีโหวเปลียนเปนตะลึงงัน แตเ่ ซยี ซือกลับยมิ เยาะอยู่
ข้างๆ 
 
“พยานหลกั ฐานล้วนชดั เจนแน่นอนแลว้ นางยงั กลา้ ดนิ รนก่อน
ตาย คาํ พูดแบบนียังจะมคี นโง่หลงเชืออกี หรอื ?” นางกล่าวขึน
มาอยา่ งเยน็ ชา 
 
ติงซีโหวเหลอื บมองเซอี ซือแวบหนึง แลว้ โบกมอื ไล่พวกบ่าวให้
ออกไป 
 

เมอื บรรดาบา่ วอาวุโสออกไปหมดแล้ว ตงิ ซีโหวกม็ องไปทีฉีเยว่
พลางถอนใจยาว แลว้ เอย่ ออกมา 
 
“เยวเ่ ออ๋ เจ้าคงตกใจมาก เปนเพราะขา้ ไมไ่ ด้ดแู ลเจา้ ใหด้ ๆี เอง” 
 
“ทา่ นพอ่ กล่าวหนักเกินไปแลว้ สะใภ้ไม่กลา้ รบั เจ้าค่ะ” ฉีเยว่เอ่ย
เสียงนุ่มนวล “เปนความคิดของคนอืน ไม่เกียวข้องกบั ท่านพอ่
เลยเจ้าค่ะ” 
 
ติงซีโหวมองนางพร้อมกบั ถอนหายใจอกี ครัง สีหน้าแฝงแวว
ปลาบปลมื ใจในตวั ลกู สะใภ ้
 
“เจา้ ไมต่ ้องกลวั ตอ่ ไปจะไม่มีเรอื งอยา่ งนีเกิดขนึ อีกเด็ดขาด” 
เขาเอย่ ดว้ ยนําเสียงจรงิ จงั  
 
ฉีเยวค่ ้อมตัวคารวะเพอื แสดงความขอบคุณ แลว้ กม้ หน้าลง 
 
“เจา้ เดก็ น่ารงั เกียจนี!” ตงิ ซีโหวหันขวบั ไปทางฉางอวนิ เฉิง 
ด่าทอเสียงดงั ลัน 
 
ฉางอวนิ เฉิงยังคงมีสีหน้าเรยี บนิงเหมือนเช่นเคย เซียซือขมวด
ควิ แน่น พยายามอดทนไมพ่ ูดคําใดออกมา 
 
“หากไม่ใชเ่ พราะเยวเ่ อ๋อ ข้าก็อยากจะรู้นักว่าคราวนีเจา้ จะทํา
อย่างไร!” ตงิ ซโี หวตาํ หนิดว้ ยทา่ ทางไม่พอใจอย่างแรงกลา้ “มี
ภรรยาดีขนาดนี เจา้ ยังกล้าสรา้ งปญหาอกี ไล่บา่ วคนนันออก
ไปซะ ใครกลา้ เข้ามาใกล้เจ้า มาหนึงให้กําจัดหนึง หากมาสองก็
กําจัดสอง!” 

 
คาํ พูดนีทําใหค้ นทงั สามทีอยู่ในหอ้ งถงึ กับหน้าถอดสี 
 
สีหน้าฉางอวินเฉิงเปลียนเปนแข็งทอื ส่วนเซียซือมสี ีหน้าโมโห
เล็กน้อย ฉีเยวเ่ องก็มีทา่ ทางกระอกั กระอ่วน ดอู ดึ อัดใจทังพดู ไม่
ออกและวางตัวไม่ถูก แตว่ า่ นียังไม่จบเพราะติงซีโหวยังพูดออก
มาอีกประโยคอยา่ งเดือดจดั  
 
“สิงของทังหมดของเยวเ่ ออ๋ ขา้ ได้ใหค้ นส่งกลับไปทีเรอื นแล้ว 
หากขา้ ไดย้ นิ วา่ เจา้ กลา้ ไลเ่ ยว่เออ๋ ออกไปอกี เจา้ กไ็ สหัวไปแล้ว
อยา่ กลบั มาให้ขา้ เห็นหน้า!” 
 
ฉีเยวเ่ งยหน้ามองตงิ ซโี หวอยา่ งตนื ตะลงึ  
 
คงไม่ใช่อย่างทขี ้าคดิ หรอกมงั ... 

บทที 100 หลบั ไหลไปดว้ ยกนั  
 
ในความมดื มิดยามราตร ี
 
แสงจากตะเกยี งตามเรือนต่างๆ ในจวนตงิ ซโี หวค่อยๆ ดบั ลง 
เหลือเพยี งคนทีอยเู่ วรกะดึกทังในเรอื นด้านหน้าและเรือนดา้ น
หลัง คนเหลา่ นีใส่เสือนวมหนาเพือให้ความอบอนุ่ เดนิ เคาะ
เกราะพร้อมกับรอ้ งตะโกนบอกเวลาขณะทเี ฝายามไปดว้ ย 
 
ทวา่ ในเรือนของเสียวโหวเหย่กลบั มแี สงไฟสวา่ งจ้า ทงั ทใี นเรือน
มบี า่ วรับใช้เพมิ ขนึ มาก แต่กลบั ดูสงบเงยี บกว่าปกต ิ
 
ยามนีฉีเยว่กําลงั ยืนอยู่ในห้องของฉางอวินเฉิง 
 
“นีเปนครงั ทีสามหรอื ครงั ทีสีทขี ้าเขา้ มานะ” นางมองไปรอบๆ 
พร้อมกบั อทุ านขนึ มา 
 
ฉางอวินเฉิงยืนอยู่ข้างๆ ดว้ ยใบหน้าบึงตงึ ทา่ ทางเหมือน
อารมณ์ไมด่ ีเปนอย่างมาก แน่นอนว่าเขาย่อมไม่ตอบนางอยู่
แลว้  
 
และความจริงฉีเยวก่ ไ็ ม่ได้ตอ้ งการคาํ ตอบเชน่ กนั  
 
หญิงสาวกวาดตามองไปรอบหอ้ ง กระทงั สายตาไปตกอยู่บน
เตียงขนาดใหญ่ เหน็ เปดแมนดารนิ สีแดงเข้มคู่หนึงถกู วางเรยี ง
อยู่บนทีนอน ลกั ษณะการจัดเหมอื นกับเตียงบา่ วสาวทีเพิง
แต่งงานใหม่อยา่ งไรอยา่ งนัน 
 

ติงซโี หวนีจริงๆ เลย... 
 
“เรืองนีเจา้ จะโทษข้าไมไ่ ด้” ฉีเยว่เอ่ยอยา่ งจนใจ ก่อนจะถอน
หายใจยาว แล้วมองไปทางฉางอวินเฉิง 
 
ชายหนุ่มนังอยูบ่ นเกา้ อีด้านขา้ งดว้ ยใบหน้าไร้อารมณ์ ทว่ามอื ที
กาํ แน่นบง่ บอกใหร้ วู้ า่ ภายในใจไมไ่ ดส้ งบเหมือนกับทา่ ทาง
ภายนอกทแี สดงออกมา 
 
“เจา้ เคยใชช้ ีวติ อย่างไรกท็ าํ เหมอื นเดิมไปเถอะ แลว้ ข้าคอ่ ยคิด
หาวธิ เี อง” ฉีเยว่เอย่ ตอ่ ขณะเดนิ กลับไปกลับมาดว้ ยท่าทาง
ครุ่นคิด กอ่ นจะมองไปทีเตยี งนันอกี ครงั “ว่าแต่คืนนีจะนอน
อย่างไรดี?” 
 
ฉางอวินเฉิงได้ยินกต็ วั แข็งทือทันท ี
 
“ถึงประโยคทขี า้ จะพูดตอ่ ไปอาจจะฟงดูไมม่ ีมารยาท แต่ว่าขา้
เปนผ้หู ญิง ขอขา้ นอนในห้องนีเถอะ ทนี ีอยใู่ กล้กบั หอ้ งนํา หาก
ข้าจะล้างหน้าบว้ นปากจะไดส้ ะดวกหน่อย” พอนางพดู มาถึงตรง
นีกห็ ันมามองฉางอวินเฉิง เห็นชายหนุ่มมีสีหน้าแปลกๆ “เจา้ …
ไม่เห็นด้วยร?ึ ” 
 
ฉางอวินเฉิงจอ้ งมองนาง แสงสว่างจากตะเกียงเผยใหเ้ ห็น
สีหน้าไมย่ นิ ดยี นิ ร้ายของคนพดู นางทําราวกบั กาํ ลงั บอกว่า... 
วันนีอากาศด ี
 
ชายหนุ่มอดไม่ไดท้ ีจะกําหมดั แน่นขึน แล้วตอบสันๆ 
 

“ไมเ่ ห็นด้วย” 
 
พอคาํ พูดหลุดออกมาจากปาก ตอนแรกเขาก็เสียใจอยบู่ า้ ง แต่
เมอื เหน็ สตรตี รงหน้าขมวดควิ ทว่าสีหน้าไมไ่ ด้ดูห่างเหนิ เหมอื น
เดิม ในใจกร็ ู้สึกผ่อนคลายลง 
 
“นีเปนห้องนอนของขา้ มีเหตุผลอะไรทีข้าตอ้ งออกไป” ฉางอ
วินเฉิงเอนตัวพิงพนักเกา้ อี เอย่ เสียงเนิบชา้ “เจา้ ยังอยากจะ
นอนอกี ไหม” 
 
ฉีเยวม่ องอกี ฝายอยู่ครู่หนึง กอ่ นยกมืออยา่ งจํายอม 
 
“ไดๆ้ ข้าหลบให้ ไม่อยากมเี รอื งกบั เจา้ มเี รืองเพิมขนึ หนึงเรอื ง 
ไมส่ ู้ให้ลดลงไปหนึงเรือง ความจริงขา้ ไม่อยากจะเสวนากับพวก
เจ้าแลว้ ” นางเอ่ยตามตรง จากนันก็หนั ไปเรยี กอาหล ู
 
สองสามีภรรยายนื อยใู่ นหอ้ งตรงหน้าเตยี ง มีชิวเซยี งยืนเงยี บๆ 
เหมือนไมม่ ีตวั ตนอยู่ในห้องโถงใกลๆ้  
 
ชวิ เซียงเข้าใจดีว่าครงั นีนางโชคดมี าก เดิมทตี งิ ซีโหวตอ้ งการจะ
ขายนางออกไปเหมอื นกับทีขายอนุโชคร้ายสองคนนัน แต่เพ
ราะฮหู ยินน้อยออกหน้าให้ นางจงึ รอดพ้นวิบากกรรมนันมาได ้
 
‘บา่ วรบั ใช้คนนีไม่ใช่ผ้หู ญิงเชน่ นัน นางปฏิบัติหน้าทไี ด้เปน
อยา่ งดีทงั ยังฉลาดหลกั แหลม เสียวโหวเหยเ่ พยี งเห็นว่าบา่ วรบั
ใช้หลายคนอยู่เบยี ดกนั ในห้องเดยี ว พอดมี หี ้องวา่ งก็เลยยกให้
นางเปนรางวลั เมือทําแบบนีพวกบ่าวกอ็ ยกู่ นั ไม่แออดั เรืองนี
เสียวโหวเหยไ่ ม่ไดท้ ําเพือนางคนเดยี ว นางไมใ่ ชค่ นทเี หิมเกรมิ

กล้าคดิ เรืองทไี ม่สมควรหรอกเจ้าค่ะ’ 
 
ประโยคเหล่านีเปนคาํ พูดทฮี หู ยนิ น้อยบอกกบั ตงิ ซีโหว และนาย
ท่านใหค้ นมาถ่ายทอดให้นางฟงทุกถอ้ ยคาํ  
 
บา่ วไม่ได้คดิ ! ไมไ่ ดค้ ิดอะไรทังนันแลว้ ! ยามนันนางคกุ เข่าคํานับ
กบั พืน พร้อมกบั ตะโกนอย่างบ้าคลังในใจ 
 
น้อยครงั ทตี งิ ซีโหวจะตดั สินใจในเรืองใดเรืองหนึง ทวา่ เมือเขา
ตดั สินใจแล้วกย็ ิงน้อยมากทีจะมีคนทําใหเ้ ปลียนใจได้ ครังนี
นางรอดมาไดเ้ พราะฮหู ยนิ น้อย และทําให้นางตาสว่างจริงๆ... 
 
ตอนนีสายตาชวิ เซยี งจบั จอ้ งอยู่ทรี ่างของฉีเยว่ตลอดเวลา นาง
เห็นฮูหยินน้อยเหมือนกําลงั ตรวจสอบหอ้ งนอนอยู่ จากนันก็
เอย่ กบั เสียวโหวเหยอ่ กี หลายประโยคด้วยทา่ ทางเหมือนไม่มี
ความสุขสักเทา่ ไร 
 
จงั หวะนันเอง ฮูหยนิ น้อยก็ตะโกนเรียกอาหลู ชิวเซียงได้ยนิ กร็ ีบ
เข้าไปรับหน้าก่อนแล้ว 
 
“ฮหู ยนิ น้อย พีหลูไปจดั การสังงานเชวียจือกับอาหา่ วเจา้ คะ่ ให้
บ่าวชว่ ยปรนนิบตั ใิ ห้ท่านลา้ งหน้าบว้ นปากหรือไมเ่ จา้ คะ” 
 
นางเอ่ยอยา่ งเอาอกเอาใจด้วยนําเสียงนอบน้อมอย่างคนทมี ี
ฐานะตาํ ต้อยกว่า ขณะทเี อ่ยคาํ พดู เหล่านีกไ็ ม่ไดม้ องฉางอวนิ
เฉิงแม้แตน่ ้อย เหมือนกับวา่ นอกจากฉีเยวก่ ็ไมม่ ีคนอืนอยใู่ น
สายตาอีกแล้ว 
 

“ขา้ ล้างเองได้ เจ้าช่วยขา้ ปูเตยี งเล็กทางดา้ นนันให้สักหน่อย
เถอะ” ฉีเยวม่ องนางแล้วกล่าวขนึ มาพร้อมใบหน้าออ่ นโยน 
 
ชวิ เซยี งยืนตะลึงงันอยู่ทเี ดมิ  
 
อะไรนะ! 
 
ไอร้อนปกคลมุ ตวั ฉีเยวท่ ีอยใู่ นถังอาบนํา 
 
อาหลทู ชี ว่ ยเชด็ ผมใหเ้ จ้านายอยูด่ ้านขา้ งไม่ไดย้ นิ เสียงฮูหยนิ
น้อยมาพกั หนึงแล้ว จึงมองอีกฝายด้วยความเปนหว่ ง เหน็ ฉีเยว่
หลับตา แหงนหน้าพงิ อยกู่ ับขอบถงั คล้ายกับว่านอนหลับไป
แล้ว 
 
“ฮหู ยินน้อยเจ้าคะ นอนตรงนีไม่ไดน้ ะเจา้ คะ” นางรบี เตอื นขนึ
มา 
 
ฉีเยว่จึงลืมตาก่อนจะลุกจากถังอาบนํามาใส่เสือตวั ใน แลว้ เดนิ
ออกมา จงึ เหน็ ว่าตอนนีในหอ้ งเหลอื ฉางอวนิ เฉิงอยู่คนเดียว 
ชายหนุ่มนังอยูห่ น้าโต๊ะ ในมือถือหนังสืออยู่เลม่ หนึง 
 
กลินหอมสดชืนหลังการอาบนําของหญิงสาวอบอวลอยู่ในห้อง 
ทาํ ใหฉ้ างอวนิ เฉิงทีถอื หนังสืออยถู่ ึงกับขมวดควิ  
 
ถงึ ดวงตาของเขาจะอยู่ทหี นังสือ แต่กลับสามารถมองเห็นว่า
สตรีผู้นันสวมเสือตวั ในสีขาวก๊นุ ขอบสีชมพูเข้มแบบสีลกู ท้อได้
อย่างชดั เจน ยามนีนางปล่อยผมยาวสยายคล้ายกับนําตก หญิง
สาวเดินผ่านหน้าเขาไปอยา่ งเชืองชา้ แล้วพูดคยุ กับบา่ วรับใช้

เบาๆ เพียงไม่นานบา่ วรับใชก้ ็ถอยออกไป กอ่ นจะปดประตตู าม
หลัง 
 
ในทีสุดในหอ้ งก็เหลือเพยี งพวกเขาสองคน 
 
ฉางอวนิ เฉิงรสู้ ึกวา่ รา่ งกายพลนั ผอ่ นคลายลง เขายนื ขึนแลว้ เดนิ
ไปทางห้องนําบ้าง 
 
ทุกสิงอย่างในหอ้ งนําเหมอื นไมม่ อี ะไรต่างไปจากเดิม นอกจาก
มถี งั อาบนําเพิมมาหนึงใบ ซึงตอนนีถังนันกว็ า่ งเปล่าแลว้ ส่วน
ถังอาบนําของเขากลับมนี ําอ่นุ อยเู่ ต็ม ทวา่ ในอากาศกลับมกี ลิน
อายทีเขาไมค่ ุ้นเคยอบอวลอยู่ เปนกลินอายของคนแปลกหน้าที
มาบกุ รกุ ฐานทมี นั ซึงไม่เคยมใี ครได้กลํากรายมาก่อน จงึ นับเปน
ครงั แรกทีฐานทมี ันของเขามีกลินอายของคนอืน… 
 
รู้สึกไม่คอ่ ยสบายใจเลย! 
 
ตอนทีฉางอวินเฉิงเดินออกมา กเ็ ห็นตะเกยี งด้านทีนางอย่ดู บั
ไปแลว้ เพราะหญิงสาวนอนอยู่หลงั ฉากกนั เขาจึงมองเห็นรูปร่าง
ของคนทีอยู่ภายใตผ้ ้าห่มบนเตียงนอนเลก็ ได้เตม็ ตา ร่างเลก็ ๆ 
นอนตะแคงอยู่ ราวกบั วา่ หญงิ สาวรู้วา่ มคี นจอ้ งมองเพราะจ่ๆู  
นางก็พลิกตวั กลบั มา 
 
ฉางอวนิ เฉิงรบี เกบ็ สายตากลับ รับรไู้ ด้ถงึ หวั ใจตนเองทีเต้นแรง 
จึงอดไมไ่ ดท้ จี ะเยย้ หยันตัวเองในใจ 
 
เฮอะ! จะเตน้ อะไรนักหนา ทําอยา่ งกับวา่ ไมเ่ คยเหน็ ผ้หู ญงิ ! 
 

เขาเดินไปปดประตูอย่างรวดเรว็ แล้วหมุนตวั มาเปาไฟใหด้ ับ ใน
ห้องพลันตกอย่ใู นความมดื มดิ  
 
ฉางอวินเฉิงเอนตัวลงบนเตียง ทวา่ ดวงตากลบั เบกิ โพลง 
 
เรืองทีเกดิ ขนึ ในวันนีเกินความคาดคดิ อย่างมาก บา่ วรับใชค้ น
นันตายไปแลว้ ซาํ ยงั ตายด้วยฝมืออนุโจวทเี ปนเจ้านาย เขาคาด
ไมถ่ งึ วา่ คนทตี อ้ งการจะทําร้ายฉีเยวก่ ็คอื อนุโจว… 
 
ไม่ว่าจะเปนอนุคนไหนของบิดา เขากไ็ มเ่ คยมีความประทับใจให้
สักเทา่ ไร แต่ไมร่ ทู้ ําไมตอนนีจงึ นึกถึงอดตี ขนึ มา ครงั หนึงตอน
ทีเขาเดินผา่ นเรอื นฮหู ยินผเู้ ฒ่า เห็นอนุโจวจูงมอื ฉีเยว่ ไมร่ ูว้ า่
ทังสองพดู อะไรกัน เขาเห็นเพียงรอยยมิ ทอี บอนุ่ แฝงความ
หว่ งใย และสิงทเี ห็นทาํ ใหเ้ ขาต้องชะงักฝเท้า เพราะทงั ความ
อบอุ่นและความหว่ งใยนันเปนสิงทเี ขาเคยเหน็ จากทา่ นแม่ แม้
จะจําไมว่ า่ มารดาของตนมหี น้าตาอย่างไร แต่เมือใดทนี ึกถึงทา่ น
แม่ ก้นบึงในหวั ใจกจ็ ะปรากฏรอยยมิ อบอุน่ และความหว่ งใยให้
เห็น… 
 
ฉางอวนิ เฉิงผดุ ลกุ ขึนนังอยา่ งรวดเร็วพลางเงยี หูฟง 
 
เขาไดย้ ินเสียงลมหายใจของอีกคนทะลุผ่านประตเู ขา้ มา เสียง
คลา้ ยกบั คนกําลังรอ้ งไห.้ .. 
 
คนทไี ด้ร้วู ่าผ้ทู ปี ระดุจญาตสิ นิทตอ้ งการจะเอาชีวติ ของตวั เอง… 
 
ฉางอวินเฉิงดึงผ้าหม่ ออกจากตัว ลงจากเตียงแล้วเดินไปเปด
ประตหู ้อง 

 
ท่ามกลางความมดื มิดทีเงียบสนิท ได้ยินเพียงเสียงหายใจสะอนื  
 
นางหาเรอื งเองทงั นัน! ใครใชใ้ หน้ างเปนคนทฮี หู ยนิ ผูเ้ ฒ่าพา
เขา้ มาเล่า ต้องโทษชะตาชวี ิตตัวเองแล้ว… 
 
ฉางอวนิ เฉิงยืนนิงงนั อยหู่ น้าประตคู รหู่ นึง กอ่ นจะดงึ ประตปู ด 
เขาหมนุ ตัวมารนิ นําใส่ถว้ ยแลว้ จบิ ช้าๆ 
 
แต่ตอนทเี กิดเหตกุ ารณ์นัน ทงั ทีทกุ คนล้วนคดิ วา่ เขาเปนฆาตกร 
มเี พยี งนางทีเห็นความจริงทคี นอืนไม่เหน็ ... 
 
สตรีผ้นู ี... นางเชอื ในตัวเขาอยา่ งนันหรือ… 
 
ชายหนุ่มกําถว้ ยนําในมือแน่น 
 
เมือตอนกลางวันทบี า่ วคนนันตาย กม็ เี พียงนางทนี ังจอ้ งศพ
อยา่ งจริงจงั ถ้าไมเ่ ชน่ นันกค็ งจะไมค่ น้ พบสาเหตกุ ารตายทผี ดิ
ปกติ… 
 
ถึงอยา่ งไรผหู้ ญงิ ก็คอื ผู้หญิงอยู่วนั ยังคํา หนําซําคนร้ายยังเปน
คนทีตัวเองคนุ้ เคย อกี ทังคนทีไวว้ างใจได้ก็ตายไปแลว้ ในใจ
นางคงจะหวาดกลวั มากอยา่ งแน่นอน… 
 
ฉางอวนิ เฉิงวางถ้วยนําลงแล้วเดนิ ไปเปดประตหู อ้ งอกี ครงั  
 
“พีชาย…” 
 

เสียงผหู้ ญงิ ถอนหายใจดังขึนเบาๆ จากดา้ นนอก 
 
เสียงทีจูๆ่ กด็ งั ขึนเมอื รวมกบั เรอื งทชี ายหนุ่มเพิงนึกถึง ทาํ ให้
ฉางอวนิ เฉิงขนลุกซ ู่
 
“เจ้าจะทําอะไร?” ฉีเยว่ถามมาจากฝงตรงขา้ ม 
 
ท่าทางของฉางอวินเฉิงจึงผอ่ นคลายลง ก่อนจะแสรง้ เอ่ยอยา่ ง
เกรยี วกราด 
 
“ดกึ ดืนขนาดนี เจา้ จะรอ้ งทาํ ไม!” 
 
มีเสียงการเคลือนไหวดงั มาจากด้านนอก ฉางอวนิ เฉิงทีเพิงปรบั
สายตาให้เข้ากบั ความมืดได้ เห็นฉีเยวพ่ ลิกตัวกลับมาในทา่
ตะแคง 
 
“พชี าย เจ้าเองกร็ วู้ ่าดึกแล้วนีนา” นางกลา่ วขึนมาด้วยความรูส้ ึก
จนใจ “ถา้ เปดปดประตมู นั สนุกขนาดนัน กลางวนั เจา้ ค่อยเล่น
ให้พอ จะดีไหม?” 
 
คราวนีฉางอวินเฉิงเดอื ดดาลขึนมาจรงิ ๆ ทวา่ ฉีเยว่ทอี ยู่อกี ดา้ น
ยังพูดไม่จบ 
 
“หรอื วา่ เจา้ มคี วามชอบทีไม่ด.ี ..บางอย่าง?” นางเอย่ อยา่ งคาด
คะเน “อย่างเช่นชอบแอบดูตอนผูห้ ญงิ หลบั ?” 
 
เสียงทีตอบกลับกลายเปนเสียงปดประตูดงั ปง พร้อมกบั เสียง
ร้องลันอยา่ งไม่พอใจ 

 
“ไมร่ จู้ ักผดิ ชอบชัวด!ี ” 
 
ฉีเยวข่ มวดควิ เจา้ หนุ่มนีพูดอะไรน่ะ ชา่ งเข้าใจยากจริงๆ แตโ่ ชค
ดที ีในทีสุดเขากเ็ งยี บสงบลงได้ นางเปลยี นท่าเปนนอนหงาย
แลว้ มองเพดานหอ้ ง กอ่ นจะถอนหายใจเบาๆ 
 
พอบอกว่าคนคนหนึงตาย ก็ตายกนั งา่ ยๆ แบบนีน่ะหรือ? 
 
ตายไปอยา่ งเงียบๆ เลยเหรอ? 
 
นางจะร้ไู หมวา่ ทาํ ไมตวั เองถงึ ตอ้ งตาย? 
 
แต่ใหไ้ ม่รคู้ งจะดีกวา่ ... 
 
ผู้คนในจวนโหวแหง่ นี มกี ินมีใช้ แถมยังสวมใส่เสือผ้าสวยงาม 
ถือวา่ มสี ิงทีควรมีครบถว้ น แล้วพวกเขายังไมพ่ อใจอะไรอีก? คน
พวกนีคดิ อะไรกนั อย?ู่  
 
ฉีเยวจ่ ับผ้าห่มในมือแน่นกอ่ นจะดงึ ขนึ มาปดหน้าตวั เองช้าๆ 
 
ฉีเยว่ตนื มาตอนฟาสางตามปกต ิ
 
นางลกุ ขนึ จากเตยี งแลว้ เดินไปทางหอ้ งนําตามความเคยชิน พอ
หวั ชนกบั ฉากกนั หอ้ งจึงเพงิ นึกได้วา่ ตวั เองเปลยี นทอี ย่แู ล้ว 
 
ผชู้ ายคนนัน... 
 

หญงิ สาวชะโงกหน้ามองไปทางด้านนันแวบหนึง เหน็ ประตหู อ้ ง
นอนเปดกว้างอยู่ นางลงั เลอยูค่ รูห่ นึงก่อนจะตดั สินใจเดินไปด ู
 
ผ้าหม่ กองอยูบ่ นเตียงแต่ไม่มีคน 
 
“ฉางอวินเฉิง?” นางส่งเสียงเรียก 
 
ไม่มีคนตอบกลับมา 
 
“เสียวโหวเหย่?” หญิงสาวรอ้ งเรียกอกี ครงั  
 
ภายในหอ้ งก็ยังคงเงียบกรบิ เหมือนเชน่ เคย 
 
ผูช้ ายคนนีเปนทหาร คาดวา่ เขาคงไปฝกวิทยายทุ ธแตเ่ ชา้ กระมัง 
 
ฉีเยว่ถอนหายใจ ทา่ ทางผ่อนคลายลงมาก จากนันนางกม็ ุง่ หน้า
ไปห้องนํา เพงิ จะเดนิ พ้นประตูห้องนําก็เหน็ ผูช้ ายคนหนึงยืน
เปลือยแผน่ หลงั อยู่ ขณะทีใช้นําถงั หนึงราดตวั  
 
“กรดี !” ฉีเยวร่ อ้ งอย่างตกใจพร้อมกับรบี หลับตา เอ่ยอยา่ งโมโห 
“เจา้ บา้ ไปแล้วร!ึ ขา้ เรียกเจา้ ตงั นาน ตอบกลับมาสักคาํ มนั จะ
ตายรึไง!” 
 
“ข้าไมไ่ ด้ยนิ ” ฉางอวินเฉิงตอบเสียงเนือย แล้วราดนําลงบนตวั
อกี ถงั จากนันก็หันมา 
 
หญิงสาวหรีตามองแวบหนึงแลว้ หลบั ตาป รีบร้อนถอยออกไป 
 

ชายหนุ่มยังลา้ งหน้าบว้ นปากตอ่ อีกนาน ตอนทเี ขาจัดการตวั
เองเรยี บร้อยดแี ล้วและเดนิ ออกมานัน ฉีเยวก่ ็นังอยูบ่ นเกา้ อ ี
จอ้ งมองมาด้วยสีหน้าแบบไม่มคี วามสุข 
 
อีกดา้ นหนึงมอี าหลกู บั ชวิ เซียงชว่ ยกนั พบั ผ้าหม่ บนเตยี งอยา่ ง
เงยี บๆ ยามนีประตหู ้องถกู เปดออกแล้ว แสงรุ่งอรณุ ของฤดู
หนาวทําใหห้ อ้ งดูสวา่ งไสว 
 
เมอื เห็นใบหน้าบงึ ตึงของฉีเยว่ ฉางอวนิ เฉิงกย็ ิมมุมปากอยา่ ง
ไมร่ ู้ตัว แลว้ เอ่ยลอยๆ 
 
“ดจู ากเมอื กีนี… ใครกนั แน่ทีมคี วามชอบทีไมด่ ี?” 
 
ฉีเยวร่ ูว้ า่ เขาพูดถึงอะไร จึงจอ้ งอีกฝายด้วยสายตาถมึงทงึ จาก
นันก็พยายามสูดหายใจลกึ ๆ เพอื ข่มอารมณใ์ ห้กลบั เปนปกต ิ
 
ฉางอวนิ เฉิงเหน็ สีหน้าทา่ ทางของนาง รอยยิมมมุ ปากกห็ ายวบั
ไปกบั ตา 
 
“ขา้ รวู้ า่ เจา้ ไมช่ ิน ข้าเองกไ็ มช่ นิ ” ฉีเยว่เอย่ เมือสงบใจได้บ้างแลว้  
“แต่วา่ ตอนนีหากขา้ ไปพูดกับท่านพอ่ ว่าตอ้ งการจะย้ายออกไป
อยทู่ ีอืน คาดวา่ เจ้าตอ้ งถกู ตียกหนึงแน่ๆ…” 
 
ฉางอวนิ เฉิงทีเดมิ ทชี กั สีหน้าอยู่ เมอื ไดย้ ินประโยคนี มุมปากก็
ยกขนึ มาอย่างกลนั เอาไว้ไม่อย ู่
 
เฮอะ! ใชค้ ําพดู น่าฟงพวกนีกับขา้ ไมม่ ปี ระโยชน์หรอก 
 

ทว่าหญิงสาวยังคงพูดตอ่  
 
“แน่นอนวา่ เรอื งทเี จ้าถูกตนี ันไมใ่ ช่สิงทีสําคัญ ทสี ําคญั ก็คือพอ
ท่านพ่อตเี จ้าเสรจ็ เพอื เปนการระบายแคน้ ให้ข้าแลว้ สุดทา้ ยเขา
กอ็ าจไม่ยอมให้ขา้ ยา้ ยออกไป แล้วเขาอาจตอ้ งสินเปลือง
เรยี วแรงปนเรอื งเพือมาอธิบายใหข้ ้าฟง บอกตามตรงนะ ตอนนี
ขา้ ก็ไมอ่ ยากพูดกบั พวกเจา้ เลยสักนิด” พดู จบ ฉีเยว่กถ็ อน
หายใจอย่างกลัดกลมุ้  
 
ทนั ใดนันมุมปากของฉางอวินเฉิงพลันกระตุก 
 
เจ้า... 
 
สตรที ีน่ารังเกียจนี! 

บทที 101 ไมช่ นิ  
 
ตอนทีฉีเยว่นังลงทีโตะ๊ อาหาร ฉางอวินเฉิงก็กินขา้ วอย่กู ่อนแล้ว 
 
เนืองจากเปนมอื เชา้ อาหารทจี ดั วางจงึ เปนจานเล็กๆ มที งั เนือ
ตากแห้ง ปลานึง นําแกงกงุ้ เสียวหลงเปา ไข่แผน่ และขา้ วต้ม
เนือ 
 
ฉีเยว่เหน็ อาหารก็ถึงกบั ขมวดควิ เพราะไมค่ ่อยถูกปากนางสัก
เทา่ ไร จงึ หนั ไปสังบา่ ว 
 
“ไปเอาข้าวตม้ ขาวมาให้ข้าสักชาม แลว้ กเ็ อาแตงกวากับผักกาด
ดองมาดว้ ยนะ” 
 
ชวิ เซยี งไดย้ นิ กเ็ ตรยี มจะไปทําตามคาํ สัง ทว่าอาหลูกลบั เดนิ ไป
ขวางแลว้ เอ่ยยมิ ๆ 
 
“ขา้ ไปเองดกี วา่ ขา้ รวู้ ่าฮูหยินน้อยชอบกินอะไร” จากนันนางก็
เดินออกไป 
 
ส่วนฉีเยว่ทีนังรอขา้ วต้มกห็ นั ไปมองฉางอวนิ เฉิง เมอื ชายหนุ่ม
ถกู จ้องมองกร็ สู้ ึกอึดอดั จนกนิ ไมเ่ ปนสุข สุดท้ายเขากว็ าง
ตะเกียบลงแล้วถามด้วยสีหน้าบงึ ตงึ  
 
“เจ้ามีอะไรก็พดู มา!” 
 
“ไม่มี” ฉีเยว่โบกมอื ปฏิเสธแลว้ พดู ต่อ “เจา้ กินไปเถอะ เวลากิน
ขา้ วห้ามพดู เดยี วจะตดิ คอนะ” 

 
ฉางอวินเฉิงจึงหยิบตะเกยี บขึนมาใหม่ ฉีเยวก่ ็นังจ้องเขาอีกครงั  
ราวกบั กําลงั ศึกษาวิธีจบั ตะเกียบของเขาว่าแตกตา่ งจากคนอืน
ไหม 
 
พอถึงตอนนีชายหนุ่มก็วางตะเกียบลง ผลักถ้วยออกแลว้ ลกุ ขนึ
เดนิ ออกไปเลย 
 
เสรจ็ ขา้ ละ่ ! ถึงเวลาข้ากนิ บา้ งแลว้ ... 
 
ฉีเยวห่ ยิบตะเกยี บขนึ ชวิ เซียงทยี นื อยใู่ กลๆ้ รบี กลุ ีกจุ อมา
ปรนนิบัติอย่างเอาใจใส่ 
 
“ฮหู ยินน้อย ท่านลองชิมนําแกงกุง้ สักหน่อยไหม” 
 
หญงิ สาวส่งยิมให้ แล้วกินตามคาํ ชวน 
 
จงั หวะนันเองเสียงฉางอวนิ เฉิงก็ดังขึนมาจากนอกหอ้ ง นําเสียง
แฝงความไมพ่ อใจชดั เจน 
 
“ชิวเซียง!” 
 
เจา้ นายของเจ้าอยนู่ ีตา่ งหาก! เขาคดิ ไม่ถงึ เลยวา่ ตอนทีเขาเดิน
ออกไป บา่ วรบั ใชใ้ หญผ่ ู้นีจะไม่เดนิ ตามมาดว้ ย 
 
ยามนีฉางอวินเฉิงยืนอย่ใู ตช้ ายคาเรอื น มองบรรดาบา่ วรบั ใช้
เดก็ และบ่าวอาวโุ สทกี ําลงั ว่นุ วายกนั อยู่อยา่ งอารมณไ์ ม่ดีมากขนึ
เรือยๆ 

 
“ทาํ อะไรอย่?ู ” เขาถามเสียงดัง 
 
พวกบา่ วรบั ใช้ทยี นื อยใู่ นเรอื นรบี วงิ มาหา แลว้ รายงานดว้ ยนํา
เสียงหวาดหวัน 
 
“ปายทีแขวนดา้ นหน้าเรือนน่ะเจา้ ค่ะ... พวกมามาบอกวา่ ไม่น่าดู
...” 
 
เพราะหลังจากฮูหยินน้อยถกู ไลใ่ ห้ไปอยู่ทหี มบู่ า้ นชนบท ปาย
ชือเรือนทีฮหู ยนิ น้อยตงั ใหโ้ ดยทีมนี ายทา่ นเปนคนเขียนกถ็ กู
เสียวโหวเหย่สังใหป้ ลดลงมาแลว้ เปลียนเปนปายอืน… 
 
คนเหล่านีตาไวมือไวเสียจริง… 
 
นีเปนเรอื นของข้าหรอื ว่าเรอื นของผูห้ ญงิ คนนันกันแน่? 
 
ฉางอวินเฉิงอดไม่ได้ทจี ะหนั กลับไปมองด้านหลงั แวบหนึง เมอื
มองผ่านหน้าต่างทีฉลลุ าย กเ็ หน็ สตรผี นู้ ันกําลงั กินขา้ วพร้อม
กบั ยมิ ไปด้วย โดยมบี ่าวรบั ใชส้ องสามคนคอยปรนนิบัตอิ ยใู่ กลๆ้  
ทังเตมิ ข้าวทงั จดั วางอาหารให้ เสียงหัวเราะอยา่ งสนุกสนานดงั
ขึนมาไมข่ าดสาย 
 
เฮอะ! เวลากินขา้ วหา้ มพดู เดียวขา้ วตดิ คองันร?ึ  
 
เมือฉีเยว่กินข้าวเสรจ็ ก็เดนิ เลน่ อยู่ในเรอื นก่อนจะเดนิ กลบั เขา้ ไป
ในหอ้ ง เพือเตรียมตวั อ่านหนังสือ