เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็นสไลม์ไปซะแล้ว - 04

ในระหว่างนน้ั --------
การโจมตีของคู่กับชิออนของสเฟียร์ ทวีความดุเดือดย่ิงข้ึน
ราวกับจะวดั กน้ บง้ึ ของกันและกัน...

“ฮะฮะฮะ! ไมน่ กึ ว่าจะทา� ใหข้ า้ สนุกได้ถึงเพยี งน้เี ลยนะน่”ี
“ฮึ อย่าได้มาหยามขา้ เจ้ามนุษยส์ ัตว!์ บัดนีแ้ หละขา้ จะแสดงให้
เจ้าเห็น ถึงพลงั ของคจิ ินที่ผา่ ฟา้ ทลายปฐพีได้!!”
“ฮ่าฮา่ ฮา่ ฮา่ ฮ่า เอาสิแสดงใหข้ า้ เหน็ เลย! แล้วก ็ ท�าให้ขา้ สนุก
ข้ึนกว่านซี้ ะเถอะ!”
เวลาตัดสินใกล้เขา้ มาแล้ว
สเฟียร์หัวเราะ ขณะใช้เล็บท้ังสองข้างที่งอกยาวออกมาข่วนใส่
ชอิ อน เลบ็ เหล่าน้ันเปลง่ แสงสขี าวอ่อน และปล่อยกระแสไฟฟ้าออกมา
ด้วยความที่เป็นเจ้าของธันเดอร์ไทเกอร์ จึงไม่แปลกที่สเฟียร์จะมีความ
สามารถในการควบคมุ สายฟ้าไดด้ ว้ ย
ทวา่ ชอิ อนเองก็ไม่แพก้ นั
เธอใชส้ องมอื รบั การโจมตจี ากเลบ็ กระแสไฟฟา้ ของสเฟยี รเ์ อาไว ้
โดยท่ียังคงไม่ได้ชักโอดาจิออกมา และในเสี้ยววินาทีนั้น กระแสไฟฟ้า
แล่นผ่านรา่ งของชอิ อนไป ประดุจสายฟา้ ทไ่ี หลผ่านสายล่อฟ้า
เล็บของสเฟียร์ถูกชิออนหยุดเอาไว้โดยท่ีไม่อาจเฉือนผิวหนัง
ของชอิ อนได ้ อกี ทงั้ กระแสไฟฟา้ ยงั แลน่ ผา่ นลงดนิ ทา� ใหไ้ มส่ ามารถสรา้ ง
ความเสยี หายท่เี ด็ดขาดแก่ชอิ อนได้
เม่อื รวู้ ่าไม่สามารถท�าอะไรชอิ อนได้ สเฟยี รก์ ็รอ้ งออกมาว่า โฮ ่
พรอ้ มหรี่ตาดว้ ยความช่ืนชม
ท่ีชอิ อนใช้ไปเมอื่ ครนู่ ้ัน เปน็ หนึง่ ใน <วิชายุทธ> เรียกว่า “วชิ า
กายาเหล็กไหล” เป็นวิชาที่ควบคุมปราณเพ่ือท�าให้ร่างกายแข็งประดุจ
เหลก็ ไหล อกี ท้งั ยงั ใชป้ ราณต่อสปู้ กปอ้ งผวิ กาย และท�าให้การโจมตีจาก
ศัตรสู ลายไป

52

ไมต่ อ้ งบอกกค็ งจะรกู้ นั วา่ มนั ไมใ่ ชว่ ชิ าทจ่ี ะทา� ไดง้ า่ ยๆ ซง่ึ ชอิ อน
กลบั ใชว้ ชิ านน้ั ใหด้ เู ปน็ ขวญั ตาในการตอ่ สจู้ รงิ ไดอ้ ยา่ งยอดเยยี่ มและชา่� ชอง
เลยทีเดยี ว

“เอา้ เตรียมตัวไว้ให้ดี! ต่อไปถงึ ตาของขา้ แล้วค่ะ------”
“อา เขา้ มาเลย! เลอื ดในกายข้ากช็ กั จะสูบฉีดแล้วส!ิ !”
ถัดจากสเฟยี ร์กถ็ ึงทีของชิออนบา้ ง
ท้ังที่ไม่ได้ตกลงกันไว้แบบน้ันแท้ๆ แต่ชิออนกลับต้ังท่าพร้อม
ราวกับเป็นเรอื่ งปกติ
ฮาคุโรสอนวิชาการต่อสู้ด้วยมือเปล่าตามปกติให้เหมือนกัน
แต่น่ีไม่ใช่ ชิออนตั้งท่าเหมือนกับจะยิงลูกกระสุนพลังเวทลูกใหญ่สุดขั้ว
ซึ่งเหมือนจะเน้นไปท่ีพลังท�าลายเพียงอย่างเดียว ไม่รู้ว่าหล่อนบ้าอะไร
ไปแลว้ ถงึ ได้เรม่ิ รวบรวมออร่าดว้ ยกา� ลงั และวญิ ญาณท้ังหมดที่มี
หากนเี่ ปน็ ทา่ ของฮาคโุ รละก ็ จะถอื เปน็ ทา่ ทใี่ ชเ้ ผดจ็ ศกึ ในระหวา่ ง
ตอ่ สอู้ ยา่ งเปน็ ธรรมชาต ิ ไมม่ ที างทา� เรอ่ื งอยา่ งการรวบรวมออรา่ จากทว่ั รา่ ง
แล้วปล่อยออกไปอย่างเปิดเผยแบบนั้น เพราะหากเผยช่องโหว่แบบน้ัน
ในระหว่างต่อสู้ มนั กเ็ ปน็ ไดแ้ ค่การมอบโอกาสโจมตีใหอ้ กี ฝ่ายเท่าน้นั
แต่กระน้ันแล้ว สเฟียร์กลับอ้าแขนรอรับการโจมตีราวกับเป็น
เรื่องปกติเสยี อย่างนน้ั
ผมละไมเ่ ขา้ ใจความคดิ ความอา่ นของพวกบา้ การตอ่ สเู้ สยี จรงิ ๆ
ดเู หมือนวา่ ชิออนจะเตรยี มพรอ้ มแล้ว
ถึงแม้ว่าจะเป็นจุดอ่อนช้ีเป็นชี้ตายในระหว่างการต่อสู้ แต่นั่น
เปน็ เพียงเวลาที่ผา่ นไปสั้นๆ สา� หรบั ผู้ก�าลังรบั ชม
ในระหวา่ งน้นั สเฟียร์ย้ิมดว้ ยท่าทางสนุกโดยไม่ขยบั เขย้อื น
ชอิ อนส่งยิม้ ใหส้ เฟยี ร์

“ขอโทษที่ให้รอนะ ถ้าอย่างนัน้ เอานี่ไปกินซะ!”
ออรา่ กระจกุ รวมกนั อยตู่ รงระหวา่ งฝา่ มอื ทงั้ สองของชอิ อน และ

บทที่ 1 การเชือ่ มสัมพันธก์ ับอาณาจกั รสัตว์ 53

ในตอนทเ่ี ธอทา� ทา่ จะปลอ่ ยออรา่ ทเี่ กบ็ งา� พลงั ทา� ลายลา้ งอนั รา้ ยกาจออก
ไปน้นั เอง-------

“พอเทา่ น้นั ค่ะ!”
น่นั เป็นเสียงประกาศส้นิ สดุ การต่อสู้
จู่ๆ กม็ ีไมเ้ ท้าสีทองปักลงตรงหน้าชิออน
อารบ์ ิสเขา้ มาหา้ มทพั เอาไวน้ ่นั เอง

*

ไมไ่ ดม้ แี คช่ อิ อนคนเดยี วเทา่ นน้ั ทก่ี า� ลงั จะยงิ กระสนุ ออรา่ ออกไป
ดา้ นหนา้ ของสเฟียร์กม็ ีหางของอาร์บิสชขู ึ้นสงู อยเู่ ช่นกนั
หาง
ใช่ อารบ์ สิ เป็นมนุษยส์ ัตวร์ ปู แบบคร่ึงคนคร่ึงงู ร่างทอ่ นบนยงั
คงเปน็ หญงิ สาวรปู งาม มีแตท่ อ่ นลา่ งเทา่ นนั้ ท่แี ปรสภาพเป็นงูยกั ษส์ ดี �า
หลอ่ นคง 『แปลงรา่ ง』------- หรอื กค็ อื 『กลายรา่ งสตั ว』์ ไป
สรู่ า่ งดง้ั เดมิ โดยทไี่ มม่ ใี ครทนั สงั เกต และจากนนั้ กท็ า� การเคลอ่ื นไหวอยา่ ง
ไรส้ ุ้มเสียง เข้าไปแทรกกลางการตอ่ สู้ของชิออนกับสเฟยี ร์
ไมม่ อี อรา่ รว่ั ไหลออกมาจากรา่ งของเธอเลยแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว ขนาด
ผมยังไม่สามารถควบคุมออร่าได้อยา่ งสมบรู ณแ์ บบเลยแท้ๆ นบั วา่ เธอมี
เทคนิคทยี่ อดเย่ยี มมาก
สมกับเป็นสามทหารเสือ ต้องขอคารวะให้อย่างตรงไปตรงมา
เลยละงานน้ี
เมื่อได้ยินเสียงตะโกนห้ามทัพของอาร์บิส กรูซิสเองก็หยุดการ
ตอ่ ส้เู ชน่ กัน ทา� ให้ยอหม์ หยุดมอื ตาม ก่อนจะส่งสายตางนุ งงมาทางผม
ผมเองกย็ กมอื ขึ้นขา้ งหนง่ึ แล้วพยกั หนา้ ใหแ้ ก่ยอหม์

“เท่าน้กี พ็ อใจแลว้ ใชไ่ หม? แล้วพวกเราสอบผ่านรึเปล่าละ่ ?”

54

“คะ่ ข้าพึงพอใจเป็นอยา่ งยงิ่ เลยละคะ่ เนอะ สเฟียร ์ เท่าน้ีเจา้
เองก็ยอมรับแล้วใชไ่ หม?”
“อา ขา้ เองกไ็ มม่ อี ะไรทไ่ี มพ่ อใจเชน่ กนั อสรู เหลา่ นม้ี คี า่ มากพอ
แก่การทพ่ี วกเราจะคบคา้ สมาคมดว้ ยอย่างเท่าเทยี ม ข้าแนใ่ จเช่นน้ัน”
สเฟียร์ตอบ ด้วยรอยย้มิ ท่ีไม่มีความขุน่ เคืองเลยแม้แตจ่ ุดเดยี ว
อกี ท้ัง------

“พวกเจา้ เองกย็ อมรบั แลว้ สนิ ะ? หากยังมีปญั หาเพราะอีกฝ่าย
เปน็ มนษุ ย์ไปมากกว่านล้ี ะก็ ข้าคนนไ้ี ม่ยอมยกโทษให้แน!่ ”
ยงั ประกาศกร้าวกบั เหล่าพ่ีน้องเผ่ามนุษยส์ ตั วใ์ หอ้ ีกดว้ ย
กรูซสิ ท่ตี ่อส้กู ับยอห์มเองกพ็ ยักหน้าแลว้ กลา่ ว

“ดังท่ีท่านสเฟียร์ว่าไว้ แทบจะไม่มีมนุษย์คนใดเลยที่สามารถ
ประหตั ประหารกับข้าคนนีไ้ ด้ถึงเพียงน้ี พวกเจ้า จงตระหนักถึงเรอ่ื งน้นั
แลว้ ปฏิบตั ิตวั อยา่ งมีมารยาทซะ!”
ว่าแลว้ เขากห็ วั เราะเสยี งดังล่ัน จากนั้นกรูซิสกย็ นื่ มอื ใหย้ อหม์
ยอห์มย้ิมเฝื่อนแล้วจับมือตอบกลับไป ท้ังสองจับมือกันอย่าง
แนบแน่น

------- นน่ั เปน็ วนิ าทแี ห่งการสมานฉันท์
เมอ่ื ไดเ้ หน็ ปฏกิ ริ ยิ าของอารบ์ สิ ผมกม็ นั่ ใจ ความคดิ ความอา่ นของ
เจ้าพวกนี้เป็นอย่างท่ผี มคาดการณ์เอาไว้เลย
สรุปคือ พวกเขาก�าลังทดสอบพวกเรายังไงล่ะ จงใจหาเร่ือง
พวกเรา แล้วดปู ฏิกริ ยิ าตอบโต้ของพวกเรา
ซงึ่ ทผี่ มคดิ วา่ มนั แปลกๆ คอื ตอนทสี่ เฟยี รด์ หู มนิ่ วา่ ผมเปน็ สไลม์
นั่นแหละ
นั่นก็เพราะ ราชาปิศาจคาริออนได้เห็นและรู้จักร่างสไลม์ของ
ผมแลว้ จึงไม่มีทางเลยท่ีจะไมบ่ อกเรื่องนนั้ ใหล้ กู นอ้ งของตนไดร้ บั รู้
นอกจากนี้-------

บทที่ 1 การเช่ือมสมั พันธก์ บั อาณาจกั รสัตว์ 55

ราชาปศิ าจคารอิ อนซง่ึ ลน่ั วาจาสาบานโดยเอาชอื่ ของตวั เองเปน็
ประกันว่าจะผูกสัมพันธ์ฉันท์มิตร คงไม่กลับค�าพูดเพราะดูถูกว่าผมเป็น
สไลมอ์ ย่แู ล้ว
ผมเลยเอะใจขนึ้ มาไดว้ า่ สเฟยี รอ์ าจพดู ทา้ ทายพวกเรากเ็ ปน็ ได้
คงคดิ วา่ หากพดู จาวา่ รา้ ยผเู้ ปน็ นายของอกี ฝา่ ย จะตอ้ งมคี นระเบดิ อารมณ์
ออกมาแทบจะแน่นอนน่นั แหละ
และยังมเี หตผุ ลอีกขอ้ หน่ึง
มนุษย์สัตว์เหล่านี้... เท่าท่ีผมคิดดูแล้ว พวกเขาซ่ือตรงมาก
เกินไป
อยา่ งเชน่ เรอ่ื งฉายา
อาร์บิสประกาศนามของตนพร้อมฉายา “อสรพิษเขาเหลือง”
เม่อื ไดเ้ หน็ รา่ งเมอ่ื ครู่ผมกท็ ราบเหตผุ ลนนั้ ได้ นัน่ เพราะ ร่างทอ่ นล่างของ
เธอเป็นงูและบนหัวมีเขางอกออกมา 2 ข้างยังไงล่ะ เขาท่ีแยกออกมา
เหมอื นมังกรนั่นเปลง่ แสงสีเหลืองอรา่ ม เปน็ ลักษณะพเิ ศษท่ดี ูทา่ ทางจะ
มคี วามลับบางอย่าง
และสเฟยี ร์เองก็เช่นกนั
ถ้าให้จินตนาการจากฉายา “กรงเล็บพยัคฆ์ขาว” เธอจะต้อง
เป็นมนุษย์สัตว์รูปแบบเสือไม่ผิดแน่ แล้วยังใช้กรงเล็บสายฟ้าเป็นอาวุธ
ในการต่อสู้เมอ่ื ครนู่ ด้ี ้วย ฉะนน้ั ความคดิ ของผมจะตอ้ งถกู ต้องแนๆ่
บางที “คมเข้ียวพยัคฆด์ Ó” ฟอบโิ อ ้ ที่มาทน่ี ่ีเมือ่ กอ่ นหน้านี ้ ก็
คงเปน็ มนษุ ยส์ ตั วร์ ปู แบบเสอื ด�าและถนัดการโจมตีโดยใชเ้ ขี้ยว หรือไม่ก็
เปน็ มนษุ ยส์ ตั วร์ ูปแบบเสือดาวที่ใชเ้ ขี้ยวสีดา� เป็นอาวธุ ก็เป็นได.้ ..
ซง่ึ ชวนใหผ้ มคดิ วา่ พวกเขาตอ้ งเปน็ เผา่ พนั ธท์ุ ต่ี รงไปตรงมา ถงึ
ขนาดท่ีเอาลักษณะพิเศษที่สมควรเก็บซ่อนเอาไว้มาต้ังเป็นฉายากันเลย
ทเี ดยี ว
ว่ายังไงดลี ะ่ -------เผา่ มนุษย์สตั ว์น ่ี เป็นเผ่าพนั ธ์ุที่ภูมิใจในการ

56

ตอ่ สแู้ บบซ่ึงๆ หนา้ อย่างตรงไปตรงมาจรงิ ๆ นั่นแหละ
ฉะนน้ั คนอยา่ งพวกเขา ไมม่ ที างขดั บญั ชาของราชาปศิ าจคารอิ อน
ผู้เป็นนายอยแู่ ลว้
และความคิดของผมท่คี าดเดาไวแ้ บบนน้ั กถ็ กู ต้อง

เอาละ เหลืออกี 1 คู่
“ชิออน เธอเองกไ็ ม่มีปัญหาใชไ่ หม?”

เมอ่ื เอย่ ทกั ชอิ อนทย่ี งั คงเปลง่ กระสนุ พลงั เวทลกู ใหญพ่ เิ ศษออก
มาอย่เู ช่นเดิม เธอก็หันมามองผมดว้ ยความล�าบากใจ

“เร่ืองน้ันไม่มีปัญหาค่ะ... แต่ว่าท่านริมุรุ จะท�าเช่นไรกับเจ้าน่ี
ดีคะ?”
เจ้าน่ีทวี่ า่ คงจะหมายถงึ กระสุนพลงั เวทนัน่ แหละ

“ทา� ให้หายไปไมไ่ ดเ้ หรอ?”
“-------ไม่ไหวค่ะ หรือตอ้ งบอกว่า พลงั ถงึ ขีดจ�ากดั แล้วค่ะ”
พอดดู ๆี ชอิ อนกา� ลงั สน่ั เลก็ นอ้ ยไปทงั้ รา่ ง ทา� ทา่ จะปลอ่ ยกระสนุ
พลังเวทออกมาเสียเด๋ยี วน ี้ แถมยังน�า้ ตาคลอเบา้ อกี ดว้ ย
มองปราดเดียวกร็ ูว้ ่าถึงขีดจ�ากดั แลว้
พร่บึ ทกุ คนถอยหา่ งจากรอบตัวชอิ อนในทันที
“ฮะ เฮ ้ ใจเย็นไว ้ คอ่ ยๆ นะ ค่อยๆ คอ่ ยๆ หนั เจา้ น่นั ขึน้ ด้าน
บนนะ”
คนทร่ี ้อนรนมากทสี่ ดุ คือสเฟยี ร์ที่กา� ลงั ตกเปน็ เป้า
ส่วนอาร์บิสรีบหยิบไม้เท้าคืน แล้วท�าการล้ีภัยเสร็จสิ้นไป
เรียบร้อย เป็นความเรว็ ในการสับเท้าโกยแนบ่ ทยี่ อดเยี่ยมยิ่งนกั
-------แตเ่ ปน็ งู เลยสบั เทา้ ไม่ไดน้ ะ่ นะ
สเฟยี รเ์ องกท็ า� ทา่ จะถอยกรดู เหมอื นกนั แตก่ ลบั มกี ระแสไฟฟา้
แลน่ เปรยี๊ ะอยรู่ ะหวา่ งเธอและชอิ อน ทา� ใหไ้ มส่ ามารถขยบั ได ้ ดเู หมอื นวา่

บทที่ 1 การเชือ่ มสมั พนั ธ์กบั อาณาจกั รสัตว์ 57

กระแสไฟฟา้ ของสเฟียรก์ ับออร่าของชอิ อนจะทา� ปฏิกริ ยิ ากนั กอ่ ใหเ้ กิด
สนามพลงั อันร้ายกาจขนึ้

“เฮ้ ฮึดสเู้ ขา้ ไว้!”
สเฟียร์ส่งเสียงเชียร์ชิออนสุดแรงเกิด ด้วยความท่ีชีวิตของ
ตัวเองก�าลังเส่ียงเป็นเสี่ยงตาย เลยสัมผัสได้ถึงความเอาเป็นเอาตาย
จากนา�้ เสียงนน้ั
ใหต้ ายส ิ ชว่ ยไมไ่ ด้เลยนา้ ชอิ อนเนย่ี
เล่นเค้นพลังออกมาสุดแรงเกิด จนถึงขนาดที่ตัวเองก็ควบคุม
ไมไ่ ด้ซะง้นั ...

“ชิออน ยงิ เลย!”
ผมกระโดดออกจากอ้อมแขนของชูนะ แล้วอ้อมไปอยู่ระหว่าง
ชอิ อนกับสเฟยี ร์อย่างรวดเร็ว จากนั้นกแ็ ปลงเป็นร่างมนษุ ย ์ กอ่ นจะยน่ื
แขนซ้ายไปทางชอิ อนแล้วตะโกนล่นั

“แต่วา่ -------”
“ไมเ่ ปน็ ไร เชอ่ื ใจฉนั สิ!”
“ค่ะ!”
ชิออนออกอาการลุกล้ีลุกลน แต่ไม่ว่าทางไหน เธอก็มาถึง
ขดี จ�ากัดแล้ว
กระสนุ พลังเวทลกู ใหญถ่ ูกยิงออกมา ทวา่ มนั ก็ถกู มือซ้ายของ
ผมสบู หายเขา้ ไป เหลือไว้เพยี งประกายแสงสน้ั ๆ
ผมใช้ยูนีคสกลิ 『กลัทโทน』ี กินมันเขา้ ไป
คณะมนษุ ย์สัตวท์ ้ังหลายต่างตะลึงงันไปตามๆ กนั
ชอิ อนน่ังลงไปกบั พื้นดว้ ยความโล่งอก
ผมถอนหายใจดว้ ยความระอา
จากนน้ั เสียงแซซ่ อ้ งก็ดังขึน้ อย่างยง่ิ ใหญ่
และแล้ว สมรภมู กิ ็กลบั สคู่ วามสงบเชน่ นี้

58

อนง่ึ ผมสงสยั ขนึ้ มาเลก็ นอ้ ยวา่ ในกรณที ผ่ี มไมเ่ ลน่ ตามคา� ทา้ ทาย
พวกเธอจะท�ายงั ไงกนั

“ถ้าพวกเราไม่รบั ค�าท้าขึน้ มาคดิ จะท�ายังไงกนั ?”
“หอื ? แบบนนั้ คงลา� บากใจน่าดูละนะ แต่ว่า พวกเราไม่มที าง
ยอมรับพวกเซ่อท่ีต่อสู้ไม่เป็นว่าเป็นมิตรหรอก ถึงแม้ว่าจะท�าให้เรื่องน้ี
ถือว่าไม่เคยเกิดข้ึนแล้วก็เถอะ แต่ท่านคาริออนก็คงยอมอภัยให้อยู่ดี
เปน็ แน่”
ผมลองถามดรู ะหว่างก�าลงั นา� ทางไปทเี่ มอื ง แต่เลน่ ตอบกันมา
ง่ายๆ แบบนีเ้ ลยแฮะ
ชา่ งเปน็ กลมุ่ คนทตี่ รงไปตรงมา ไมม่ คี วามจา� เปน็ ตอ้ งอา่ นเบอื้ ง-
หลงั เลย
ถ้าเปน็ แบบนี ้ ดทู ่าการเจรญิ สมั พนั ธไมตรีหลังจากนีค้ งดา� เนนิ
ไปอยา่ งราบรืน่ ละนะ
พอคดิ เช่นนั้น ผมกร็ ู้สกึ สบายใจขนึ้ มา

*

คืนนั้นพวกเราไดจ้ ดั งานเล้ียงต้อนรับข้นึ
ชนู ะเปน็ คนชว่ ยเตรยี มอาหารฝมี อื ตวั เองให ้ เลยทา� ใหผ้ มตนื่ เตน้
เป็นอย่างมาก
เมอ่ื อาหารทท่ี า� เสรจ็ แลว้ ถกู นา� มาวางเรยี งกนั งานฉลองกเ็ รมิ่ ขน้ึ
กอ็ บตะซง่ึ กลบั มาจากลาดตระเวนเตน้ แรง้ เตน้ กาอยา่ งตลกขบขนั
สร้างเสียงหวั เราะให้แก่ทกุ คน
ฮาคุโรแสดงการรา� ดาบ และชนะใจจนไดร้ ับการคารวะจากเผ่า
มนุษย์สัตว์ท้งั หลาย

บทท่ี 1 การเช่ือมสมั พนั ธก์ บั อาณาจักรสตั ว์ 59

พวกคนแคระสง่ เสยี งเรยี กชนู ะ จากนนั้ กเ็ รมิ่ ดม่ื กนั จนตายไปขา้ ง
ตามสตู ร
ส่วนพวกยอหม์ เร่ิมตง้ั วงพนนั กันอยา่ งโจ่งคร่มึ โดยผมสอนไพ่
นกกระจอกใหพ้ วกเขาไวเ้ ลน่ เป็นเกมฆ่าเวลา
และดเู หมอื นวา่ มนษุ ยม์ ารกรซู สิ ทสี่ กู้ บั ยอหม์ เมอ่ื ครเู่ องกเ็ ขา้ รว่ ม
วงพนนั ด้วยความสนอกสนใจเช่นกัน
ถ้าอย่างนั้นผมก็ว่าจะเข้าไปร่วมแจมกับเขาด้วยเหมือนกัน
แต่กลับโดนชูนะเอ็ดเสยี อยา่ งน้ัน
ชูนะกลา่ วว่า “ทา่ นรมิ รุ ุไม่เกง่ เร่อื งพนัน ฉะน้นั อยา่ ดกี ว่าคะ่ ”
ผมกร็ ู้ตวั ดี
ว่าเวลาเครอ่ื งตดิ ขึ้นมาจะเร่ิมแยกแยะอะไรไม่ออก
แมว้ า่ ในสมอง 『มหาปราชญ』์ จะชว่ ยเตอื นมาวา่ 《อตั ราทไ่ี พ่
ตวั นนั้ จะอยู่ในสÓรบั ของผเู้ ล่นฝงั่ ใต-้ -------มีอยู่ 99 เปอร์เซ็นต》์ แต่
ผมกลบั เลือกท่จี ะทิง้ ไพ่แล้วรบั การโจมตีตรงๆ ตามความคดิ ทีว่ า่ ‘ตรงน้ี
มนั ต้องชนซงึ่ ๆ หน้าไปเลยสถิ ึงจะเปน็ ลกู ผ้ชู าย! เปอรเ์ ซน็ ตอ์ ะไรนัน่
ไปกนิ ข้ีตายซ้า’
เป็นเรื่องทมี่ ีออกถมไป
คงจะเป็นสง่ิ ทเี่ รียกวา่ งานอดเิ รกทชี่ อบท้งั ท่ที �าไดไ้ ม่เอาไหน
อยา่ งน้อยๆ ถา้ หากใช้ 『มหาปราชญ』์ ผมกค็ งเลน่ 100 คร้งั
ชนะ 100 คร้งั ไปแลว้ แท้ๆ...
ในการพนนั นนั้ ถา้ หากเครอ่ื งติดกจ็ ะแพ ้ แม้ว่าจะเข้าใจด ี แตก่ ็
ไม่อาจหา้ มใจได้
เป็นแบบนีท้ ุกครง้ั นนั่ แหละ

แต่อยา่ งน้อยครั้งนี ้ เรามีเป้าหมายอยู่ท่ีการรบั รองแขก
ผมเชอ่ื ฟงั คา� ของชนู ะ แลว้ ทา� หนา้ ทเี่ ปน็ ผฟู้ งั ของเหลา่ มนษุ ยส์ ตั ว์

60

ในวันน้ี เมื่อคิดไดเ้ ช่นน้นั ผมก็หันไปทางอารบ์ สิ กับสเฟยี ร-์ -------
แลว้ เจอเขา้ กบั ทงั้ สองคนซง่ึ เมาแอเ๋ ปน็ ทเ่ี รยี บรอ้ ยแลว้ อยตู่ รงนน้ั
บรรดาข้ารับใช้เข้าปรามอย่างเอาเป็นเอาตายว่า “อย่าด่ืมไป
มากกวา่ นนั้ เลยครบั !” แตด่ ทู า่ นายเหนอื ของพวกเขาไมค่ ดิ จะรบั ฟงั คา� เตอื น
เช่นนน้ั เลย
อาร์บสิ ใช้หางยกถงั เหล้าข้ึนมา แล้วเอาหัวจมุ่ เข้าไปซดโดยตรง
น่นั เป็นบร่นั ดแี อปเปิ้ล และเป็นตัวทม่ี ีดกี รีสูงมากเลยดว้ ย
เปน็ เหลา้ คณุ ภาพชนั้ สงู รสหวานกลมกลอ่ มทผ่ี มตง้ั ใจจะเกบ็ เอา
ไว้คอ่ ยๆ ล้ิมลองทีหลัง

“ใครเปน็ คนยกมาใหท้ ้ังถงั แบบน้ีฟะ...”
ผมชกั จะเร่มิ เศร้าขนึ้ มาเรือ่ ยๆ ขณะหันมองไปทางขีเ้ มาอกี ราย
สงิ่ ทเี่ หน็ ตรงนน้ั คอื เสอื ขาวยกั ษ ์ ไมไ่ ดอ้ ปุ มาอปุ มยั แตเ่ ปน็ ตาม
ทเ่ี หน็ จริงๆ
นน่ั ไมใ่ ชร่ ะดบั ทเี่ รยี กไดว้ า่ เปน็ มนษุ ยส์ ตั ว ์ แตส่ เฟยี รไ์ ดก้ ลายรา่ ง
เปน็ สัตวไ์ ปโดยสิ้นเชิงเสยี แลว้
ทางนีเ้ องกพ็ อกนั เธอก�าลังเลยี มีด้ (เหล้าน้า� ผ้ึง) ซึ่งใส่อยใู่ น
แก้วยกั ษ์ท่ีเรียงกนั มากมาย
หนา� ซ�้า ยังเลียแบบขะมกั เขมน้ ไมว่ อกแวกอกี ต่างหาก

-------- อีแบบนีไ้ มไ่ หวฟ่ะ!
นั่นเป็นความรู้สึกของผม
ถงั ทกี่ ลงิ้ อยดู่ า้ นขา้ งนบั จา� นวนไดเ้ กนิ กวา่ 10 ถงั มองแวบเดยี ว
ก็รแู้ ล้วว่าสองคนน้ดี ื่มไปมากขนาดไหน
แต่วา่ เร่อื งนัน้ ไม่เปน็ ปัญหาแตอ่ ย่างใด ถึงจะเป็นนา�้ ผ้ึง ทวา่
ไม่ใช่น้�าผ้ึงหายากท่ีได้มาจากอาปิโตะ แต่ผมใช้น�้าหวานที่เก็บได้จากรัง
ของไจแอนทฮ์ นั นบี่ ี ดว้ ยความทใ่ี ชว้ ตั ถดุ บิ จากธรรมชาตเิ ลยทา� ใหม้ นั เปน็
เหล้าที่ผลิตได้จ�านวนไม่มาก แต่ถึงอย่างนั้นแค่เราท�าขึ้นมาใหม่ซะก็

บทที่ 1 การเชอื่ มสมั พันธก์ ับอาณาจกั รสัตว์ 61

พอแลว้
ปญั หาคือ การทท่ี ้งั สองคนเผยรา่ งดงั้ เดมิ ซึง่ ตามจริงแลว้ มนุษย์
สัตว์ควรปิดบังเอาไว้กันอยา่ งเตม็ ที่ตา่ งหาก
“เฮย้ เฮย้ มนษุ ยส์ ตั วจ์ ะไมค่ อ่ ยใหค้ นอนื่ เหน็ รา่ งท ี่ 『แปลงรา่ ง』
ไมใ่ ชร่ ไึ ง?”
ผมถามอยา่ งร้อนรน
ผมได้ยินมาจากมิลมิ เลยคิดว่าไม่นา่ จะพลาด... แตค่ �าตอบท่ไี ด้
รบั กลับเปน็ อะไรทนี่ ่าตกใจเลยทีเดยี ว

“อ้าวท่านริมุรุ ต้องขออภัยที่ท�าตัวน่าขายหน้าให้เห็นด้วยนะ
ครบั --------”
ผทู้ เ่ี อย่ ตอบอยา่ งอายๆ คอื มนษุ ยส์ ตั วน์ ามเอนรโิ อ ้ เขาเปน็ ลกู นอ้ ง
คนสนิทของฟอบิโอ้ และเห็นว่าในคร้ังนี้มาเพื่อขอบคุณผม เขาก้มหัว
ขอบคณุ ทผ่ี มชว่ ยชวี ติ ฟอบโิ อเ้ อาไวอ้ ยหู่ ลายครง้ั เลยทีเดยี ว
เอนรโิ อก้ ลา่ ว

“จริงอยู่ว่า ร่างสัตว์จะมีความต่างไปตามแต่ละคน แต่ ไม่มี
กฎว่าจะให้ใครเห็นไม่ได้หรอกนะครับ แต่ว่าแหม มันก็เป็นร่างที่จะให้
ผู้อื่นนอกเหนือจากผู้ท่ียอมเปิดใจด้วยเห็นไม่ได้นักอย่างท่ีท่านว่าจริงๆ
ละนะครบั ”
แล้วปลอ่ ยผ่านราวกับไมใ่ ชเ่ รือ่ งสลกั ส�าคัญอะไร
จากนัน้ เอนริโอก้ ็ไดอ้ ธิบายเรื่องท่ีมลิ ิมเคยบอกผมใหฟ้ งั อยา่ ง
ละเอียดและนอบนอ้ ม

“เฮเ้ ฮ ้ ไอ้น่ันมนั เป็นความลับของเผ่ามนุษยส์ ตั วไ์ ม่ใชร่ ไึ ง...”
“เปลา่ ไมใ่ ชอ่ ยา่ งนน้ั เสยี หนอ่ ยนค่ี รบั ? เรอื่ งนไี้ มใ่ ชค่ วามลบั พเิ ศษ
อะไรเลย แต่เป็นความจรงิ ทห่ี ากเป็นมนษุ ยม์ ารชั้นสงู ใครๆ ก็รู้กันทั้งน้นั
นะ่ ครบั ”
กพ็ วกเราไมถ่ นดั เรอ่ื งเกบ็ ความลบั นน่ี ะครบั เอนรโิ อว้ า่ ตอ่ พลาง

62

หวั เราะ ดเู หมอื นวา่ ส�าหรบั มนษุ ยส์ ัตว์แลว้ เรื่องนีจ้ ะไม่ใชค่ วามลับหรอื
อะไรทง้ั นน้ั จรงิ ๆ
เทา่ กบั วา่ ยยั มลิ มิ ------- ทงั้ ทไี่ มใ่ ชเ่ รอ่ื งสลกั สา� คญั อะไรเลยแทๆ้
แตแ่ ค่หลอกฉันโดยการแสร้งทา� เหมือนเปดิ โปงความลบั งัน้ เรอะ...
ดูท่าทาง ผมจะโดนหลอกต้มเอาขนมน�้าตาลไปซะเปื่อยเลย
ไอเ้ รากช็ ะลา่ ใจเพราะเหน็ วา่ หลอกงา่ ย แตด่ ทู า่ มลิ มิ จะถอื ไพเ่ หนอื กวา่ เสยี
อยา่ งน้ัน
คราวหนา้ พยายามไมป่ ระมาทเธอดกี วา่ ผมปฏญิ าณในใจเชน่ นน้ั

แลว้ ผมก็ให้คณะของมนุษยส์ ตั วย์ ้ายไปอกี หอ้ ง
ซง่ึ ทหี่ อ้ งนน้ั เองกม็ ถี งั เหลา้ เตรยี มเอาไวเ้ หมอื นกนั ถงึ จะบอกวา่
ไม่ใชค่ วามลับ แต่ก็ไม่ใช่รา่ งทสี่ ภุ าพสตรีควรใหใ้ ครเห็น แลว้ ผมก็อยาก
จะให้ผู้ติดตามทกุ คนได้พักผอ่ นกันตามสบายด้วย
และแล้ว งานเลย้ี งตอ้ นรับกส็ นิ้ สุดลงโดยสวัสดภิ าพ

เช้าวนั ตอ่ มา
สาวงามทัง้ สองนั่งอย่บู นโต๊ะอาหารเช้าด้วยสหี น้าสดช่ืน
ดูเหมือนท้ังสเฟียร์และอาร์บิสจะไม่มีอาการเมาค้างจากเหล้า
เมอ่ื คนื เลยสกั นดิ นมี่ นั ไมใ่ ชร่ ะดบั คอเหลา้ ธรรมดาแลว้ ผมเกบ็ ซอ่ นอาการ
ตกใจเอาไว้

“เมอื่ คนื ช่างเปน็ ช่วงเวลาท่เี หมอื นฝันจริงๆ คะ่ เป็นงานเลี้ยงท่ี
วเิ ศษมาก พวกเราตงั้ ใจจะนา� ความประทบั ใจนไี้ ปแจง้ ใหแ้ กน่ ายของพวกเรา
เชน่ กันค่ะ”
“โอ้ ข้าเองก็เพ่ิงจะเคยดื่มเหล้าที่อร่อยขนาดนั้นเป็นคร้ังแรก
เหมอื นกนั เพียงแคไ่ ด้ลมิ้ ลองรสชาตนิ น้ั ก็ทา� ใหข้ ้าคดิ วา่ ทา� ถกู แล้วทจี่ ะ
เชื่อมความสมั พนั ธก์ ับประเทศน้ีนะ่ ”

บทที่ 1 การเชอื่ มสมั พันธ์กบั อาณาจกั รสตั ว์ 63

“เด๋ียวเถอะ สเฟียร์ ค�าพูดค�าจาเช่นน้ันมันเสียมารยาทนะคะ
แตว่ ่า... เหล้าพวกนน้ั อร่อยจรงิ ๆ ค่ะ ใช ่ รสชาตแิ รงกระแทกใจเช่นนน้ั
ไม่เคยมอี ยู่ในความทรงจา� ในช่วงชีวติ ของข้าเลยคะ่ อ๋อ แนน่ อนว่าอาหาร
เองกอ็ ร่อยเช่นกัน แตอ่ ย่างไรเหลา้ กอ็ ร่อย-------”
ทัง้ สองคน ไมไ่ ด้เอ่ยปากชมอาหารแต่กลบั ชมเหล้ากนั
ในระหว่างท่ีพูดคุยกัน ก็มีประเด็นเก่ียวกับเร่ืองท่ีไม่สามารถ
เพาะปลูกพวกผลไม้ และไมส่ ามารถเก็บเก่ยี วในปรมิ าณมากได้
ในความเปน็ จริง สถานการณ์ด้านอาหารการกนิ ในตอนนไี้ ดร้ บั
การปรบั ปรงุ ให้ดีขน้ึ อย่างมาก แต่ทเี่ ป็นแบบนน้ั เป็นเพราะเราให้ความ
ส�าคัญกับการปลูกธัญพืชท่ีเป็นอาหารหลักอย่างข้าวสาลีกับข้าวบาร์เลย์
และการเพาะปลกู หวั มันซึง่ เป็นอาหารรองและมีอตั ราการเพาะปลกู ท่ดี ี
นอกเหนอื จากน้นั ผมยังได้ทา� การทดลองปลกู ขา้ วสวย ซ่ึงสิ่ง
สา� คัญที่ควรทา� ก่อนเป็นอนั ดับแรกคือการปรบั ปรงุ พันธขุ์ า้ ว
ผมเคยถามพวกฟิวส์แล้วเหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะ
ไมร่ จู้ กั ดนิ แดนทเ่ี พาะปลกู ขา้ วสวยเลย เทา่ กบั วา่ มแี ตต่ อ้ งปลกู เองเทา่ นนั้
เม่ือตั้งเป้าหมายท่ีจะปลูกข้าวอร่อยๆ ได้แล้ว ผมก็เร่ิมวางก�าหนดการ
จะปลูกข้าวในโครงการขนาดใหญ่ โดยใช้พ้ืนท่ีเพาะปลูกข้าวสาลีมาท�า
เป็นนาด�า
น่ีไม่ใช่แผนท่ีด�าเนินเพียงเพราะความต้องการส่วนตัวของผม
เทา่ นน้ั ขา้ วสวยนนั้ มคี า่ สารอาหารทสี่ งู มาก และเมอื่ นา� ไปผสมกบั ขา้ วสาล ี
จะทา� ใหส้ มดุลของอาหารการกนิ ดีข้นึ อกี ดว้ ย
ผมรู้แล้วว่าเหล่าอสูรที่มีร่างเนื้อนั้นมีโครงสร้างร่างกายไม่ต่าง
กับมนุษย์ ผมจึงตัดสินใจมุ่งท�าส่ิงท่ีเรียกว่าอาหารการกินที่มีสมดุลทาง
สารอาหารท่ดี ขี ึ้นมา
แหม ผมกม็ คี วามหวงั เลก็ ๆ นอ้ ยๆ วา่ หากมขี า้ วจะสามารถสรา้ ง
ของจา� พวกเหลา้ ญีป่ นุ่ ในปริมาณมากไดด้ ้วยอะนะ

64

และดว้ ยเหตผุ ลเชน่ นนั้ ทา� ใหผ้ มไมส่ ามารถทา� การเพาะพนั ธผ์ุ ล
ไม้ได้ และไม่ว่างพอจะไปแผ้วถางป่าท�าพ้ืนท่ีเพาะปลูกใหม่ อีกทั้งยังมี
กา� หนดการก่อสร้างเพมิ่ ข้ึนมาไม่ขาดสาย ผมจงึ ไม่อาจใหเ้ กลโดต้ ้องฝนื
ตวั เองได้
ผมเองก็อยากได้พวกผลไม้รสหวานๆ เหมือนกัน แต่ในเมื่อ
การเตรยี มความพรอ้ มตอ่ ภาวะอดอยากยงั ไมส่ มบรู ณพ์ รอ้ ม ผมเลยจา� ตอ้ ง
ปลงวา่ ตวั เองไมอ่ าจเรอื่ งมากได้

ผมอธบิ ายไปตามน้นั อย่างครา่ วๆ
แล้วทันใดนัน้ อารบ์ ิสก็-------

“อย่างนนี้ ีเ่ อง เป็นเชน่ นนั้ เองหรือคะ ถ้าเช่นนัน้ ข้าจะด�าเนิน
การนา� ผลไมอ้ นั เปน็ บรรณาการในยรู าซาเนยี ของเรามายงั ประเทศน ี้ เพราะ
ฉะนัน้ -------”

--------ให้ใชผ้ ลไมน้ น้ั ทา� เหลา้ แล้วสง่ มาให้ทางนีด้ ว้ ย-------
ผมรูส้ ึกเหมอื นจะไดย้ ินเสยี งพูดเสรมิ มาแบบนั้นพกิ ล

“--------อตั ราสว่ นล่ะ?”
สเฟียร์แสยะยิม้ และตอบค�าถามของผม

“ท่านเป็นคนจัดการเรื่องยิบย่อยเถอะ! ขอเพียงข้าได้ด่ืมสุรา
เลิศรสเท่าน้ันก็พอแล้ว ผลไม้ในเขตของราชาปิศาจมีแต่ของคุณภาพดี
ท้งั น้นั ฉะนั้นท่านคาดหวงั ได้เลย!”
วา่ แล้ว งานเบ็ดเตลด็ ท้ังหมดกถ็ ูกโบ้ยมาใหผ้ มแบบเตม็ ๆ
โดยสว่ นตวั แลว้ ผมเองกไ็ มส่ ามารถตอบกลบั ได้อยา่ งงา่ ยๆ อยู่
พอดี เรียกวา่ ช่วยไดม้ ากเลยทีเดยี ว
ตอ่ ใหเ้ ปน็ แคส่ ว่ นสา� หรบั นา� ไปดม่ื เอง ไมใ่ ชส่ ง่ ออกไปขายกต็ าม
แต่การจะขนส่งเหล้าปริมาณมากที่ท�าเสร็จแล้วก็เป็นเรื่องล�าบาก
เหมอื นกัน

บทท่ี 1 การเชือ่ มสัมพนั ธ์กบั อาณาจกั รสตั ว์ 65

หากทา� การคา้ ขายโดยใชเ้ งนิ แลกเปลย่ี น กค็ งไมต่ อ้ งมานงั่ ปวดหวั
เร่อื งการแลกสิ่งของกันไปมาแบบน้หี รอก...
เหน็ วา่ ทอ่ี าณาจกั รสตั วม์ คี วามเขา้ ใจในเศรษฐกจิ การซอ้ื ขายแลก
เปลยี่ นด้วยเงินตรา แต่ไม่ไดน้ �ามาใชเ้ พราะไมเ่ หน็ ถึงความจา� เปน็ นัน้
ทา� ไมการซอ้ื ขายตอ่ รองโดยไมใ่ ชเ้ งนิ ตราถงึ ไดย้ งุ่ ยากแบบนล้ี ะเนย่ี
จู่ๆ ในตอนนั้นเอง ผมก็นึกถึงผู้เชี่ยวชาญงานยุ่งยากแบบนี้
ขึ้นมาได้
จะวา่ ไปแลว้ ถา้ เปน็ พวกพอ่ คา้ โคโบลต-์ -------ซงึ่ มตี วั แทนทชี่ อ่ื
โคบ้ี-------- ถา้ เปน็ พวกเขาละก็ เหน็ บอกวา่ เคยโผลห่ น้าไปค้าขายทเ่ี ขต
ของราชาปศิ าจอยบู่ อ่ ยครั้งดว้ ยนนี่ า ดทู ่าตรงนีเ้ ราปรึกษากับพวกเขาท่า
จะดีกว่าแฮะ
ผมตัดสินใจเชิญเขามาอยา่ งรวดเร็ว
โคบน้ี นั้ ทา� งานอยทู่ สี่ า� นกั งานของพอ่ คา้ พอเรยี กปบุ๊ กเ็ ลยมาปบ๊ั

“ทะ ทา่ นริมรุ ุ ท่านมีเหตุอันใด--------”
“ถา้ งน้ั ฉนั จะใหเ้ หลา่ พอ่ คา้ โคโบลตท์ นี่ า� โดยโคบจี้ งั คนนมี้ งุ่ หนา้
ไปทางฝั่งน้นั จะชว่ ยได้มากถา้ เธอชว่ ยอนญุ าตให้ผ่านทางได้นะ”
“ย่อมได้ ข้าขอรบั รองความปลอดภัยในยูราซาเนยี ก็แล้วกัน”
“หะ้ เอ๋ อะไรเหรอครบั !? เอย๊ ทา่ นสามทหารเสอื !?”
“งั้นกข็ อบคณุ มาก จรงิ ดว้ ย ไหนๆ แลว้ ถา้ มสี ินคา้ ที่สนใจนอก
เหนอื จากเหล้าละก็ จะขายให้กไ็ ด้นะ?”
ผมส่งสายตาถามเป็นเชิงวา่ ว่าไง? อารบ์ ิสก็เอย่ ขึน้ มาในทนั ที
ประหนง่ึ กา� ลังรออยแู่ ล้ว

“ถ้าเช่นนั้น ข้าก็มีสินค้าที่สนใจอยู่ค่ะ คือเส้ือผ้าท่ีพวกท่าน
ทัง้ หลายสวมใสน่ ะ่ คะ่ ดเู ป็นผา้ ทม่ี ีคณุ ภาพสูงมากเลยนะคะ เครอื่ งนอน
เมื่อคืนเองก็เป็นฟูกนอนที่มีคุณภาพสูง ให้สัมผัสนุ่มสบายถูกใจข้าเป็น
อย่างมาก จงึ อยากจะขอซื้อให้ได้เลยน่ะค่ะ”

66

ดทู า่ อารบ์ สิ จะถกู ใจเสน้ ไหมเวทมนตรข์ องเฮลมอธทผี่ มประสบ
ความส�าเร็จในการผลิตจ�านวนมากเม่ือไม่นานมาน้ีเข้าให้ พอผมสั่งให้
น�าผ้าท�าจากเส้นไหมเวทมนตร์มาให้ อาร์บิสก็ออกอาการหลงใหลด้วย
นัยน์ตาทอประกาย

“กรุณาขายสิง่ นใ้ี หเ้ ถิดคะ่ !”
เจา้ นเี่ ปน็ วตั ถดุ บิ ทไี่ มไ่ ดม้ คี วามงดงามและมสี มั ผสั นมุ่ อยา่ งเดยี ว
แต่ยังมีพลังป้องกันท่ีสูงอีกด้วย อันท่ีจริงผมก็ไม่อาจอนุญาตได้อย่าง
ง่ายดายนักหรอก------- แตต่ อนน้คี อื การค้าขาย

“ดทู า่ เธอจะอยากได้เจา้ นแ่ี น่ะโคบจี้ งั สมกบั เปน็ สตรผี ู้เลอโฉม
จริงๆ ดูเหมือนว่าเธอจะโปรดปรานสินค้าจ�าพวกนี้เป็นอย่างมากเลย
ละนะ!”
“เอ่อ ไมใ่ ชอ่ ย่างน้นั ! กะ กรณุ ารอประเด๋ยี วกอ่ นครบั ! ตกลง
นมี่ นั เกดิ อะไรขึน้ กนั แนค่ รับ-------”
“ก็อย่างที่โคบ้ีจังว่าไว้ ส่ิงนั้นเป็นสินค้าพิเศษของประเทศเรา
หายากและมรี าคาแพงมาก เธอพอจะมสี นิ คา้ อะไรสกั อยา่ งทคี่ คู่ วรกบั มนั
ไหมล่ะ?”
จะให้จ่ายแบบค่าผลไม้ด้วยเหล้าในปริมาณท่ีเหมาะสมกับไหม
เวทมนตรม์ ันกไ็ ดอ้ ยหู่ รอก แต่ผมลองรกุ ใสอ่ ยา่ งไมล่ ดละด ู ถา้ เปน็ เจ้าน่ี
ละก็ โคบีค้ งุ ที่หลกั แหลมในเร่อื งกา� ไรจะต้องรับไดแ้ นๆ่

“ของที่พวกเราพอจะจ่ายให้ได้ เห็นจะมีเพียงหินท่ีเป็นเครื่อง
ประดับเช่นน้เี ท่านัน้ ค่ะ”
ว่าแลว้ อารบ์ ิสก็ยื่นหินงดงามหลากสีสนั มาให้
รปู ร่างของมันคล้ายกบั “ผลึกเวทมนตร”์ กบั “หินเวทมนตร”์
แต่ในเม่ือไมไ่ ด้เปน็ สดี �าแบบน้ี คงจะไม่ใชล่ ะม้งั
ผมลองหยบิ มา และใช้ 『วิเคราะหป์ ระเมิน』 ดหู นึง่ ก้อน ผล
ออกมาวา่ เปน็ อัญมณี

บทที่ 1 การเชอื่ มสัมพันธก์ บั อาณาจกั รสตั ว์ 67

เป็นเร่ืองแน่นอนมากอยู่แล้วว่าท่ีโลกแห่งน้ีเองก็มีอัญมณีอยู่
เหมือนกัน

“อา อัญมณีงั้นรึ ไหนๆ แล้ว ก็อยากจะได้ทองค�ามากกว่า
น่ะนะ-------”
“ทะ ท่าน ทา่ นรมิ ุร ุ กบั ทา่ นสามทหารเสือแล้วข้าเกรงว่า------”
“ทองคา� งัน้ เหรอ ถา้ จ�าไมผ่ ดิ รสู้ ึกวา่ จะมีนะ”
“ค่ะ เรามีค่ะ เป็นทองค�าทไี่ ด้รับมาเปน็ บรรณาการ ดว้ ยความ
ท่ีไม่มีแนวทางใช้งานอ่ืนนอกเหนือจากน�าไปประดับในวัง เราเลยเก็บ
เอาไวท้ ง้ั แบบนัน้ คะ่ ”
“โอ้ งน้ั รบกวนขอเปน็ ไอ้นนั่ นะ”
ทองค�าน้ันสามารถน�าไปใช้งานได้ค่อนข้างหลายทาง จะน�าไป
ใช้แปรรูปก็ได้ หรือจะส่งต่อไปยังอาณาจักรคนแคระ ให้ใช้เป็นวัสดุท�า
เหรยี ญทองก็ยังได้
แถมโคบี้ยังดูท่าทางออกอาการต่ืนเต้นยกใหญ่ตั้งแต่เม่ือก้ีด้วย
เขาจะตอ้ งพงึ พอใจกับการต่อรองในครงั้ นแ้ี น่ๆ
เหน็ สา่ ยหางทา่ ทางดใี จมาตง้ั แตเ่ มอ่ื กแ้ี ลว้ ตอ้ งเปน็ แบบนนั้ แหง

“พยายามเขา้ ละ่ โคบีจ้ งั นี่งานใหญเ่ ลยนา้ !”
“แต่ว่าท่านริมรุ ุ! นม่ี นั กใ็ หญเ่ กนิ ไปนะครบั !!”
เสียงกรีดร้องของโคบี้ดังสะท้าน แต่ผมก็หัวเราะแล้วท�าหูทวน
ลมไป

*

ผ่านไปสักพักโคบี้ก็ใจเย็นลงได้ สงสยั จะสงบจิตสงบใจไดแ้ ลว้
เมอื่ ตระหนกั ไดว้ า่ เปน็ เรอ่ื งทไ่ี มอ่ าจหลกี เลยี่ ง กเ็ รมิ่ คดิ ในแงบ่ วก
ขนึ้ มา สามารถสับเปลี่ยนอารมณไ์ ดอ้ ยา่ งรวดเรว็ แบบน ้ี คงต้องบอกว่า

68

สมกบั เปน็ พ่อค้าละมัง้
จากน้ันเนื้อหาของบทสนทนาก็เปล่ียนเป็นการนัดแนะราย
ละเอียดยิบย่อย
ดเู หมอื นการตกลงเรอ่ื งยบิ ยอ่ ยจะเปน็ งานของบรวิ าร มนษุ ยม์ าร
ทช่ี อื่ เอนรโิ อจ้ งึ เปน็ คนจดั การ และหลงั จากฮดึ สไู้ ดแ้ ลว้ โคบก้ี แ็ สดงความ
เปน็ พอ่ ค้าใหเ้ ห็นดว้ ยการตอ่ รองอยา่ งไม่เกรงกลัว
สว่ นผมกา� ลงั ถอนหายใจหลงั ดมื่ ชาทชี่ นู ะรนิ ให ้ โดยเฝา้ มองโคบี้
อยขู่ า้ งๆ

เหน็ วา่ พอ่ คา้ โคโบลต ์ จะไมไ่ ดร้ บั อนญุ าตใหเ้ ขา้ ไปยงั อาณาจกั ร
สตั วย์ รู าซาเนียได้ ซ่งึ ไมใ่ ชเ่ ฉพาะโคโบลตอ์ ยา่ งเดยี ว แตเ่ หน็ วา่ อาณาจกั ร
สัตว์ยูราซาเนียจะขึ้นชื่อในฐานะของประเทศแห่งเหล่าอสุรกายท่ีซึ่ง
ผอู้ ่อนแอไมอ่ าจยา่ งกรายเข้าไปได้
ผลผลิตทั้งหมดจากทั่วทั้งเขตราชาปิศาจที่ราชาปิศาจคาริออน
เปน็ ผปู้ กครองจะถกู สง่ ไปยงั สว่ นกลาง ดว้ ยเหตนุ นั้ จงึ เปน็ ธรรมดาทส่ี ว่ น
กลางจะมสี งิ่ ทต่ี ้องการทุกอย่าง
และดเู หมอื นวา่ งานของเหลา่ พอ่ คา้ โคโบลต ์ จะเปน็ การตระเวน
ไปยังเมืองหรือหมู่บ้านของเผ่าในการปกครองนอกเหนือจากส่วนกลาง
และทา� การแจกจ่ายส่ิงของจา� เปน็ ท่ีมีไมเ่ พยี งพอ
การที่อยูๆ่ สามารถเลอื่ นขัน้ จากสภาวะนั้นมาเปน็ ผจู้ ดั ส่งสนิ ค้า
ในรวดเดียวได้แบบน ้ี ผมกพ็ อจะเขา้ ใจสาเหตทุ ีโ่ คบีต้ กใจแลว้ ละ
แลว้ เหน็ วา่ ทเี่ ขตของราชาปศิ าจตนอนื่ เองกค็ ลา้ ยๆ แบบนเ้ี ชน่ กนั
อย่างกรณีในเขตของราชาปิศาจเฟรย์สมญา “สกายควีน”
กระทงั่ เขตเมอื งยังไมอ่ าจเขา้ ใกล้ได้เลยด้วยซา้�
เมอื งหลวงแหง่ ทอ้ งนภา--------อาณาจกั รปกี สวรรคฟ์ ลู โบรเซยี
นน้ั จะไมอ่ นญุ าตใหผ้ ้ซู ่งึ ไม่มปี ีกเข้าไปไดโ้ ดยเด็ดขาด

บทที่ 1 การเชือ่ มสัมพนั ธ์กบั อาณาจักรสตั ว์ 69

จากทเ่ี ขาลอื กนั เหน็ วา่ มกี ารสรา้ งพนื้ ทเ่ี มอื งเอาไวห้ ลายชน้ั โดย
ทา� การเจาะทะลวงสว่ นกลางของเทอื กเขาสงู ทท่ี อดสงู ไปจนถงึ ฟา้ หรอื อะไร
เน่ียแหละ
ในฐานะของคนท่เี คยทา� งานเก่ยี วกบั การก่อสร้างมากอ่ น ผมก็
อยากจะไปขอชมสักคร้ังให้ได้เหมือนกัน แต่เท่าที่ฟังมาดูเหมือนจะยาก
เสยี ดว้ ย
สว่ นเขตปกครองของราชาปศิ าจมลิ มิ นน้ั อยหู่ า่ งจากทน่ี มี่ ากเกนิ ไป
และมีระดับการติดตอ่ ค้าขายที่ยากลา� บากมาแต่ไหนแต่ไรแลว้
มเี พยี งราชาปศิ าจเคลยแ์ มนสมญา “มารโิ อเนต็ มาสเตอร”์ ซง่ึ เปน็
เพียงหน่ึงเดียวท่ีเป็นข้อยกเว้น เพราะเห็นว่าเขาอนุญาตให้มีการค้าขาย
ทง้ั หมดได้อยา่ งอิสระเสรี
แล้วเห็นว่าเขายังรู้เรื่องเศรษฐกิจเป็นอย่างดี อีกท้ังยังมีการ
คา้ ขายดว้ ยเงนิ ตราอีกดว้ ย
เคลย์แมนน้ันเป็นราชาปิศาจท่ีมีความคิดความอ่านค่อนข้าง
มีมารยาท และลอื กันว่าเขาต่อรองคา้ ขายกับจักรวรรดิตะวันออกอกี ดว้ ย
เพยี งแต ่ เทา่ ทไ่ี ดย้ นิ มาจากราชาปศิ าจใกลต้ วั ผมกไ็ ดข้ อ้ สรปุ วา่
หากจะมีใครชักใยออร์คลอร์ดอยู่เบ้ืองหลัง ก็เห็นจะมีแต่ราชาปิศาจ
เคลยแ์ มนคนนีล้ ะนะ
คนทมี่ ที งั้ กา� ลงั ทรพั ย ์ และมากพอทจ่ี ะสามารถเตรยี มยทุ ธภณั ฑ์
ให้พวกออร์คได ้ กม็ แี ต่ราชาปศิ าจเคลย์แมนเท่าน้นั น่นั แหละ
แตว่ ่า เราไมม่ ีหลักฐานมามัดตัวเขา
นอกจากน ้ี เรากไ็ มอ่ าจทง้ิ ความเปน็ ไปไดว้ า่ นอี่ าจไมใ่ ชฝ่ มี อื ของ
ราชาปศิ าจ แต่เป็นแผนของฝั่งมนุษยไ์ ปไดด้ ้วย
เอาเถอะในตอนน้ ี เราพักเรอื่ งนเี้ อาไว้กอ่ นดีกวา่

ซง่ึ ผมไดฟ้ งั เรอื่ งพวกนนั้ มาจากอารบ์ สิ กบั สเฟยี รใ์ นเวลาพกั ดมื่ ชา

70

และพอพดู คยุ กนั ไปไดส้ กั พกั ดเู หมอื นวา่ การหารอื จะจบลงโดย
สวัสดิภาพ

“ท่านริมุรุ โคบ้ีผู้ต�่าต้อยคนน้ี ไม่รู้จะขอบคุณท่านเยี่ยงไรดี
เลยครับ ไม่นึกเลยว่าท่านจะให้ความกรุณามอบหมายงานใหญ่เช่นน ี้
ใหผ้ ู้ท่ีท�างานเร่ขายเลี้ยงชีพเยยี่ งเผ่าเรา-------”
โคบคี้ กุ เขา่ ลงตรงหนา้ ผม กลา่ วดว้ ยทา่ ทางเหมอื นจะหลงั่ นา�้ ตา
อย่างซาบซงึ้ คราวนเ้ี ขาส่ายหางไปมาอยา่ งรุนแรงจนแทบจะหลดุ จริงๆ

“โอโ้ คบ้ีจงั พยายามเขา้ ล่ะ ถงึ จะน่าเสยี ดาย แต่ดูท่าคงอีกนาน
กวา่ จะท�าถนนใหไ้ ด ้ เลยอาจตอ้ งล�าบากเรื่องการเดนิ ทางไประยะนึงนะ”
ผมใหเ้ กลโดค้ มุ งานก่อสรา้ งถนนไปอาณาจักรคนแคระ แลว้ ยัง
ใหท้ า� ถนนไปอาณาจกั รเบอรม์ นุ ดอ์ กี หากจะใหเ้ กลโดด้ า� เนนิ งานสรา้ งถนน
พรอ้ มกนั ไปมากกวา่ น ี้ เห็นจะเปน็ การใหเ้ ขาตอ้ งแบกภาระทม่ี ากเกนิ ไป

“ไม่ต้องห่วง! น่ันเป็นงานของพวกเราอยู่แลว้ ครบั !”
โคบี้เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม ราวกับจะปัดเป่าความกังวลของผม
ออกไป
ถงึ หมอนจ่ี ะมใี บหนา้ ของสนุ ขั แตด่ จู ากทา่ ทางดอี กดใี จ มองปราด
เดยี วกร็ วู้ ่าเขากล่าวออกมาจากใจจรงิ เดิมทีพวกเขากเ็ ปน็ พวกทเี่ ดินทาง
คา้ ขายดว้ ยเส้นทางทยี่ ากลา� บากอยแู่ ล้ว เลยไมน่ ่าจะรู้สกึ ลา� บากกับการ
เดนิ ทางมากเทา่ ไร

“แลว้ นายมคี นพอไหม?”
มาถามเอาป่านน้ีก็กระไรอยู่ แต่ผมลองถามเรื่องอันเป็นจุด
สา� คญั ดู

“เรอื่ งนนั้ กไ็ มต่ อ้ งเปน็ หว่ งครบั เพราะไดท้ า่ นรมิ รุ อุ นญุ าตใหพ้ วก
เราใชเ้ มอื งนเี้ ปน็ ฐานบญั ชาการ จงึ ทา� ใหก้ ารกระทา� การใดๆ ในมหาพงไพร
แห่งจูรา่ เป็นไปอย่างราบรืน่ ฉะนัน้ ผมเลยมกี า� ลงั คนมากเพียงพออย่แู ล้ว
ละครบั ”

บทท่ี 1 การเช่ือมสัมพนั ธ์กบั อาณาจกั รสตั ว์ 71

“งน้ั ร ึ อยา่ งนนั้ กด็ แี ลว้ ถา้ งนั้ ทางนจี้ ะเตรยี มคนคมุ้ กนั เอาไวใ้ ห้
กแ็ ล้วกนั นะ”
“ขอบพระคุณครับ ชว่ ยได้มากเลยละครับ”
โคบี้คอ้ มศรี ษะให้ผม ก่อนจะกลับไปยังฐานบัญชาการของพวก
ตวั เองด้วยใบหน้าและแววตาที่เปยี่ มไปด้วยการตัดสนิ ใจอนั แนว่ แน่
ดเู หมอื นเขาตงั้ ใจจะทมุ่ เทกายใจกบั งานใหญค่ รงั้ ใหมท่ เ่ี ขา้ มาใน
คร้งั น้ี
ดแี ล้วละ ดจี ริงๆ
อันท่ีจริงก็สามารถใชว้ งแหวนเวทเคลอื่ นย้ายสง่ สินค้าทก่ี า� หนด
ไวไ้ ดเ้ หมอื นกนั แตน่ อกจากวงแหวนเวทจะใชส้ ง่ ในปรมิ าณทกี่ า� หนดเอาไว้
เทา่ นั้นแล้ว ยงั มขี อ้ จ�ากัดในการใชอ้ กี ดว้ ย หากเป็นปริมาณน้อยกย็ ังพอ
ได้อยู่ แต่โดยพ้ืนฐานแลว้ จะใชว้ ิธเี ดินทางขนสง่ สินค้าท�านองนกี้ ัน
นอกจากน ้ี หากไมพ่ จิ ารณาสนิ คา้ ของจรงิ แลว้ ทา� การแลกเปลย่ี น
ด้วยราคาท่เี ท่าเทยี มกัน กเ็ กรงวา่ จะเกดิ ปัญหาขึน้ ในภายหลงั เอาได้
อีกทัง้ ยังไงซะวิธกี ารทด่ี ที สี่ ดุ คอื การให้คนที่ไว้ใจได้ชว่ ยเป็นตวั
กระตุ้นน่ันแหละ ซึ่งในจุดนั้น หากเป็นเหล่าพ่อค้าโคโบลต์ที่คบหากับ
พวกก็อบลินมานานละก ็ ย่อมคูค่ วรแก่การมอบหมายงานน้ีให้อยูแ่ ล้ว
เรยี กไดว้ า่ เปน็ การคดั สรรคนทเี่ ยย่ี มจนหาทเี่ ปรยี บไมไ่ ดอ้ กี แลว้
เพราะแบบนนั้ จงึ ทา� ใหผ้ มไดร้ บั การปลดปลอ่ ยจากความกลดั กลมุ้
เร่ืองการแลกเปลย่ี นสินคา้ อนั ยุง่ ยากน่ารา� คาญได้อยา่ งโล่งอกยงั ไงล่ะ
และแล้ว การตดิ ต่อคา้ ขายอย่างเป็นทางการระหวา่ งสหพันธรฐั
เทมเพสตก์ ับอาณาจกั รสตั ว์ยูราซาเนียก็เร่มิ ต้นข้นึ เชน่ นี้

*

หลังจากพ�านกั อยูท่ ี่เมอื งต่อจากนั้นอกี หลายวนั สามทหารเสอื

72

สเฟียรก์ บั อาร์บสิ กเ็ ดนิ ทางกลับอาณาจักรสัตวย์ รู าซาเนยี
มนษุ ยม์ ารเอนรโิ อผ้ เู้ ปน็ บรวิ าร กบั บรรดาบรวิ ารตนอน่ื ๆ ยงั คงอยู่
ทนี่ ี่ เห็นว่าพวกเขาไดร้ บั คา� สั่งใหม้ าเรียนรวู้ ทิ ยาการตา่ งๆ ของประเทศนี้
พวกเขาเลยก�าลงั รา่� เรียนอยู่ทกุ วนั
พวกเขาต่างพากันประทับใจเมื่อได้เห็นโรงผลิตของไคจินกับ
สามพ่ีน้องคนแคระ และเม่ือเห็นอาคารที่ยังอยู่ในระหว่างด�าเนินการ
ก่อสร้าง ก็เข้าไปตรวจสอบความแข็งแรงกันอย่างแข็งขัน อีกท้ังเมื่อ
ออกไปสังเกตการณ์การปรับแต่งถนนในเมือง ก็พากันต่ืนตะลึงกับ
ประสทิ ธภิ าพอันยอดเย่ยี มอกี ด้วย
แล้วเมือ่ ไรกไ็ ม่ทราบได้ ทพ่ี วกเขาเริม่ อยากลองท�าดจู ริงๆ

“หากท่านอนุญาต พวกเราเองก็อยากท�างานด้วยเช่นกันครับ”
เขาขอมาเช่นน้นั
ถงึ จะไมม่ กี ารกา� หนดระยะเวลาพา� นกั เอาไวเ้ ปน็ พเิ ศษ แตพ่ วกเขา
ก็บอกมาวา่ อยากจะอยู่ทเ่ี มืองนี้จนกว่าจะมีสมาชกิ มาเปล่ียนตัว
ผมปรกึ ษากับริกรุ โุ ด ก่อนจะยอมอนญุ าตพวกเขา
แล้วพวกเขาก็มาร่วมท�างานกับพวกเราอย่างเป็นจริงเป็นจัง
โดยที่เวลายังผ่านไปไมถ่ งึ 1 เดือนดว้ ยซ้า�
เจ้าพวกนเ้ี ปน็ พวกท่จี ริงจงั แล้วกเ็ ป็นคนดกี ว่าทคี่ ิดเสียอีก
และในบรรดามนษุ ยส์ ตั วเ์ หลา่ นัน้ มีคนที่ออกไปทา� อย่างอ่นื อยู่
แค่คนเดยี ว
กรซู ิสนัน่ เอง
พวกเอนรโิ อไ้ ดร้ บั คา� สง่ั มาใหเ้ รยี นรวู้ ทิ ยาการ แตด่ เู หมอื นวา่ กรู
ซสิ จะไม่ใช่

“ขา้ ไดร้ ับคา� สงั่ มาจากท่าน “คมเข้ยี วพยคั ฆด์ Ó” ฟอบิโอ้ท่อี ยู่
ในระหว่างกกั บรเิ วณ วา่ ให้มาทา� ประโยชน์ใหแ้ ก่ทา่ นรมิ รุ คุ รบั ทา่ นหวัง
ว่าจะตอบแทนบญุ คุณทา่ นไดแ้ ม้เพียงเลก็ น้อย น่ะครบั -------”

บทที่ 1 การเชอ่ื มสมั พนั ธก์ บั อาณาจักรสตั ว์ 73

เขากลา่ ว แลว้ รบั หนา้ ทเ่ี ปน็ ยามคมุ้ กนั เมอื งให้
ถงึ จะพูดแบบนน้ั แต่กแ็ ค่ท�าตัวตามใจชอบอยา่ ง ออกไปลาด
ตระเวนกบั พวกกอ็ บตะ และฝกึ ฝนกบั ฮาคโุ รรว่ มกบั พวกยอหม์ เทา่ นนั้ เอง
นะ่ นะ
เอาเถอะ ท�าตวั สนุกสนานไดแ้ บบน้ัน ก็คงไมม่ ปี ญั หาอะไรเปน็
พิเศษละมงั้

-------แลว้ คณะผแู้ ทนจากอาณาจกั รสตั วย์ รู าซาเรยี กเ็ รมิ่ ทา� ตวั
กลมกลนื กับเหล่าพวกพอ้ งแหง่ สหพันธรัฐเทมเพสตก์ ันดว้ ยประการฉะน้ี

74



ผมมองเห็นเด็กทก่ี า� ลังทรมานเพราะพษิ ไข้
มีผ้าเยน็ เฉียบแปะอยู่บนหน้าผากของเดก็ คนน้ัน
กอ่ นทผ่ี า้ ผนื เกา่ จะอนุ่ ผมกน็ า� ผา้ ผนื ใหมไ่ ปชบุ นา�้ ใหเ้ ยน็ แลว้ บดิ
ผมกา� ลงั ดแู ลเดก็ คนน้ันอย่างสุดก�าลัง
ท้ังทีไ่ มใ่ ชล่ กู ของตวั เองแทๆ้
ผมยิ้มและบอกกับเด็กคนนั้นที่ลืมตาข้ึนเล็กน้อยว่า ‘ไม่ต้อง
หว่ งนะ’
อาจเพราะรู้สึกโล่งอกแล้ว เด็กคนน้ันก็หลับตาเข้าสู่ห้วงนิทรา
อีกคร้งั

ความฝันแสดงซ้า� ไปซา�้ มา
แลว้ ภาพกด็ ับไป
เด็กในฝันจะเปลย่ี นตวั กนั ไปในทุกๆ ฉากทีผ่ มเหน็
พวกเดก็ ๆ ที่ดูกา� ลังทรมาน

-------ใช่ นนั่ มันควรจะเป็นฝันแทๆ้ แตม่ นั กลับท�าใหใ้ จของผม
รู้สกึ เจบ็ ปวดแสนสาหัส
อมื มม...
อตุ สา่ หฝ์ กึ จนสามารถแอบงบี หลบั ไดแ้ ลว้ แทๆ้ แตฝ่ นั ทเ่ี หน็ กลบั
มีแตฝ่ ันทที่ า� ให้รสู้ กึ เจ็บปวดท้ังนั้น
ไอ้นีม่ ัน เป็นบาปที่บังเกดิ ข้ึนกบั ผมอย่างง้ันหรอื ?
ไม่ส ิ ไม่มที างเปน็ แบบนนั้ ไปไดห้ รอก
เราเลิกคดิ ลบ แล้วหนั มาคิดบวกดกี ว่า
พอเราทา� สีหนา้ หมน่ หมองทกุ คนก็จะเปน็ ห่วงดว้ ย ตอ้ งท�าหน้า
สดใสเขา้ ไว-้ ------

76

*

แลว้ ก็มาถงึ วนั ทต่ี กลงกนั ไว้กับราชากาเซล
ในทส่ี ดุ เบนมิ ารทุ จี่ ากเมอื งไปเปน็ ระยะเวลานานกเ็ ดนิ ทางกลบั มา
ทา� ใหผ้ มสามารถออกเดนิ ทางไปยงั อาณาจกั รคนแคระไดอ้ ยา่ งไรค้ วามกงั วล
ถา้ หากเบนมิ ารกุ ลบั มาชา้ ผมกค็ งตอ้ งขอเลอื่ นกา� หนดการออกไป
น่นั ก็เพราะ ผมรู้สึกกังวลเรอื่ งความปลอดภยั ของประเทศในขณะท่ผี มไม่
อยยู่ ังไงล่ะ
ผมฟังเรื่องสภาพของอาณาจักรสัตว์ยูราซาเนียจากเบนิมารุกับ
รกิ รุ ุ
เบนิมารุเป็นคนเอย่ ปากเล่าก่อน

“หน่วยรบของพวกเขานั้นบอกได้ค�าเดียวว่าสมแล้วละครับ
ทหารแตล่ ะคนลว้ นไดร้ บั การขดั เกลาอยา่ งถงึ ทสี่ ดุ ในกรณที เี่ กดิ การตอ่ สู้
กนั แคพ่ วกเราโดยไมน่ บั ราชาปศิ าจคารอิ อนกบั ทา่ นรมิ รุ รุ วมไปดว้ ย จะชนะ
รเึ ปล่ากไ็ มร่ ูเ้ ลยนะครบั ”
ดูท่าทางเบนิมารุจะเน้นไปที่การสังเกตการณ์ด้านการทหาร
เปน็ หลัก
และจากการวินิจฉัยของเขา เห็นได้ชัดว่ากองทัพมนุษย์สัตว์
มแี สนยานุภาพคอ่ นข้างมากเลยทเี ดียว

“ทูตจากฝั่งน้ันเองก็ชมการฝึกซ้อมรบของทางน้ีเหมือนกัน
แตว่ ่า...”
“กเ็ พราะเรามฮี าคโุ รอยนู่ คี่ รบั หากวา่ กนั เรอื่ งปรมิ าณการฝกึ ละก ็
ฝ่ายเราเองก็ไม่แพ้หรอกครบั เพยี งแต ่ จ�านวนกบั ความสามารถพ้นื ฐาน
มันต่างกันมาก วา่ กันตามตรง กองทัพมนุษยส์ ตั ว์ 5 หมืน่ ตนยังอนั ตราย

บทที่ 2 คา� เชิญจากราชากาเซล 77

กวา่ กองทพั ออรค์ 2 แสนตนเสยี อีกครบั คดิ ถูกแล้วครับท่ีเราหลกี เล่ียง
สงคราม”
แสนยานภุ าพ ทคี่ นมคี วามมนั่ ใจอยา่ งเบนมิ ารไุ มอ่ าจฟนั ธงวา่ จะ
เอาชนะได ้ กะแลว้ เชยี ว ดทู า่ วธิ ปี กตจิ ะเอาชนะกองทพั ราชาปศิ าจไมไ่ ดจ้ รงิ ๆ
จะอย่างไรก็แล้วแต่ สงครามก็เป็นทางเลือกสุดท้ายอยู่แล้ว
ฉะนั้นการต่อรองเพื่อไม่ให้เกิดสถานการณ์แบบนั้น จึงเรียกได้ว่าเป็น
นโยบายระหว่างประเทศทชี่ าญฉลาด

“เอาเถอะ ในเมอ่ื เปน็ อยา่ งนนั้ เรากค็ วรหากลยทุ ธท์ ที่ า� ใหส้ งคราม
จบลงโดยไมต่ อ้ งเขา้ ปะทะโดยตรงกพ็ อแล้วละม้งั ?”
“กลยทุ ธ์ หรอื ครบั ?”
“อม้ื โดยพน้ื ฐานแลว้ ถา้ จดั การแมท่ พั ของศตั รไู ดก้ จ็ ะเปน็ ฝา่ ยชนะ
ในสงครามใช่ไหมล่ะ? เพราะงนั้ เราก็ไม่ตอ้ งจดั การกับกองทหารท่ีบุกเขา้
มาเป็นกลมุ่ แต่แคเ่ ลง็ จัดการผูอ้ อกบัญชาการในกลุม่ นนั้ ซะกพ็ อ จากนน้ั
เราก็จัดการพวกท่ีมีต�าแหน่งรองลงมากับพวกท่ีมีต�าแหน่งเท่าๆ กันให้
หมดซะก็พอแล้วไม่ใชร่ ึไง?”
“เลง็ จดั การผูบ้ ญั ชาการ... อยา่ งนนี้ ี่เอง...”
“เออ่ ไม่ตอ้ งคดิ อะไรยุง่ ยากนักก็ได้ อย่างตอนของออร์คลอรด์
เองกเ็ ปน็ แบบนน้ั เหมอื นกนั ใชไ่ หมละ่ ? เราไมไ่ ดก้ า� จดั กองทพั 2 แสนตน
ทั้งหมด แต่ก�าจัดตัวหัวหน้าแค่ตัวเดียว เราก็แค่ท�าเรื่องแบบเดียวกัน
ในการรบระดบั หน่วยทหารเท่านน้ั เอง ถา้ เราฝึกให้เลง็ จัดการกับหัวหน้า
เอาไว้ซะ ฉันวา่ น่าจะทา� ให้เราเปน็ ต่อในสนามรบได้ค่อนข้างมากเลยละ”
“จรงิ อยา่ งทา่ นวา่ หากจดั การผบู้ ญั ชาการทง้ิ ไปซะ ศตั รกู จ็ ะแตก
กระเจงิ สนิ ะครบั ”
“ใชๆ่ แลว้ คงไมต่ อ้ งพดู ถงึ วา่ ถา้ เราโดนศตั รเู ลน่ แบบนน้ั บา้ งคง
ยุ่งยากเหมือนกันใช่ไหมล่ะ? หากเราระวังเรื่องโดนเล่นงานไว้ล่วงหน้า
ฝ่ายเรากจ็ ะสามารถชงิ ความไดเ้ ปรยี บได ้ การท่ีจะเพิ่มความสามารถราย

78

บคุ คลน่ะเปน็ เรอื่ งยาก ฉะนั้นเราก็ให้ฝึกการประสานงานแบบน้ันซะก็พอ
แล้วถ้าเราใช้พวกสกลิ 『จติ สอื่ สาร』 เพือ่ อ�าพรางไมใ่ หศ้ ตั รรู ู้ว่าใครเป็น
ผบู้ ญั ชาการ กน็ า่ จะทา� ใหก้ า� ลงั รบฝง่ั เราเพมิ่ ขนึ้ มาไดน้ ดิ หนอ่ ยนะวา่ ไหม?”
“นา่ สนใจย่ิงนัก ขา้ นึกวิธกี ารฝกึ ซ้อมแบบใหม่ออกแลว้ ละครบั
ระยะหลังมานี้ข้าก็เริ่มไม่ส่งเสียงบ่นในการฝึกซ้อมกับฮาคุโรแล้วด้วย
นบั วา่ เปน็ จงั หวะดีในการก้าวไปสูข่ น้ั ตอ่ ไปแล้วละ”
“โอ ้ งน้ั เอาตามนัน้ นะ”
เบนิมารแุ สยะย้มิ อย่างชอบอกชอบใจ
ดเู หมอื นวา่ เขาจะรสู้ กึ ถงึ อนั ตรายขนึ้ มา เมอื่ ไดเ้ หน็ กองทพั อนั นา่
ภาคภมู ิของราชาสรรพสัตว์คาริออน
แต่ดูเหมือนไอเดียของผมจะช่วยจุดประกายให้เขานึกอะไรบาง
อยา่ งได้ ท�าใหเ้ ขาสลดั ความกงั วลน้นั ท้ิงไป
เบนิมารุได้รับปากไว้ว่า นอกจากจะช่วยคุ้มกันเมืองในระหว่าง
ทผ่ี มไมอ่ ยู่แลว้ จะร่วมมือกับฮาคุโรในการฝกึ ฝนเหล่าทหารอสูรกันดว้ ย
ถัดมาเป็นรกิ รุ ุ

“ส่ิงก่อสร้างที่ยูราซาเนียมีลักษณะที่เรียบง่ายเม่ือเทียบกับ
ประเทศของพวกเราครับ ทว่าพระราชวงั กลบั มคี วามหรหู รา เปน็ เหมอื น
ศูนยก์ ลางของความม่ังคั่งท้ังหมดทั้งปวง แต่ก็มไิ ดม้ ีความหมายทีไ่ มด่ ีแต่
อย่างใดครับ เหตุผลที่เป็นแบบน้ัน เพราะประชาชนต้องการให้เป็น
เชน่ นนั้ ราชาปศิ าจคารอิ อน และหนว่ ยนกั รบราชาสรรพสตั วท์ อี่ ยใู่ ตอ้ าณตั ิ
ของเขานน้ั มอี ทิ ธพิ ลอยา่ งมากในการชว่ ยรกั ษาความสงบสขุ ของปวงประชา
อยา่ งกวา้ งไกลครับ”
สมกับเปน็ ราชาปิศาจคารอิ อน
ดูเหมือนว่าเขาจะรักษาความปลอดภัยในประเทศของตัวเองได้
อยา่ งสมบรู ณแ์ บบ
แค่นึกถึงความน่าเกรงขามน่ันก็ท�าให้สั่นไปทั้งตัวแล้ว ฉะน้ัน

บทท่ี 2 ค�าเชญิ จากราชากาเซล 79

รายงานจากริกรุ จุ งึ ไมแ่ ปลกอะไร
ริกรุ กุ ล่าวรายงานตอ่

“ไม่ใช่แคส่ ิง่ กอ่ สรา้ งอยา่ งเดียว แตป่ ระเทศเรายังมวี ิทยาการท่ี
เหนอื กวา่ ท้ังในด้านการแปรรูปและดา้ นอ่นื ๆ อีกดว้ ยครับ”
“โฮ่ ก็นะ เพราะนอกจากเราจะได้พวกไคจินมาเป็นพวกแล้ว
เรายงั ไดค้ โุ รเบยก์ บั ชนู ะมาดว้ ยนนี่ า วทิ ยาการทเี่ รามกี ถ็ อื วา่ ไมแ่ ยเ่ สยี ทเี ดยี ว
สนิ ะ ได้ยนิ แบบนน้ั แล้วดีใจแฮะ”
“ครบั เปน็ ดงั ทรี่ กิ รุ วุ า่ ขนาดผมยงั มองวา่ มนษุ ยส์ ตั วแ์ ละเผา่ พนั ธ์ุ
ในการคุม้ ครองล้วนมีการใชช้ ีวติ ท่ีเรยี บงา่ ยกันครบั ”
โฮ่โฮ่
ไม่ใช่แค่ริกุรุคนเดียว แต่เบนิมารุยังรู้สึกแบบน้ันด้วยง้ันเหรอ
ก็หมายความว่า ระดับชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเรามันเหนือกว่าถึง
ขนาดนน้ั เลยสนิ ะ
เพราะถงึ ขนาดเทยี บกบั เขตของราชาปศิ าจซง่ึ ไดช้ อื่ วา่ เปน็ ประเทศ
ทอี่ ดุ มสมบูรณ์ ก็ยงั ไมด่ ้อยกวา่ เลยนนี่ า
ในขณะทกี่ �าลงั คดิ แบบนน้ั รกิ รุ ุก็วา่ ต่ออีก

“แต่วา่ มจี ุดหนง่ึ ท่ยี อดเยยี่ มถึงขน้ั ต้องถ่างตาดูเลยละครบั ”
“เรอื่ งอะไรรึ?”
“ครบั การเกษตรครับ ประเทศของเขามพี ้นื ทไี่ ร่นาและสวนอัน
กว้างใหญ่ชนิดท่ีประเทศของพวกเราไม่อาจเทียบได้ ซึ่งมีการเพาะปลูก
ผลผลิตทางการเกษตรต่างๆ มากมายครับ สมกับเป็นดินแดนอันอุดม
สมบูรณ์ย่งิ นัก และยังมีวิทยาการสา� หรบั การควบคุมพ้นื ทน่ี นั้ อย่างมั่นคง
ดว้ ยนะครบั ”
แลว้ การรายงานของริกุรกุ ส็ น้ิ สดุ ลง
อย่างนีน้ เ่ี อง พน้ื ทอ่ี ันอุดมสมบูรณง์ ้นั เหรอ
เราได้ท�าสัญญาน�าเข้าผลผลิตเหล่านั้นส่วนหนึ่ง แล้วส่งออก

80

สนิ คา้ ทแ่ี ปรรปู เสรจ็ ไปแลว้ ... แตเ่ ราขอเรยี นรวู้ ทิ ยาการการเพาะปลกู พวก
นั้นไมไ่ ด้รไึ งนะ?

“ไอ้วทิ ยาการทีว่ ่านั่นเนยี่ พวกเราพอจะเรียนรู้ได้ไหม?”
“...เกรงว่า น่าจะได้ครับ”
“เจ๋ง! ถ้างั้น จัดคนท่ีริริน่าเป็นคนเลือกจากแผนกการจัดการ
เปน็ สมาชกิ ของกลุ่มผูแ้ ทนท่ีจะส่งไปครง้ั หนา้ แล้วกา� ชับใหไ้ ปตรวจสอบ
ว่าประเทศของเราสามารถน�าวิทยาการนัน้ มาใช้ไดร้ ึเปลา่ ดีกว่า”
“น่ันสนิ ะครับ ตอนนส้ี ถานการณ์ดา้ นเสบยี งของเรากไ็ ด้รบั การ
ปรบั ปรงุ ใหด้ ขี นึ้ มาคอ่ นขา้ งมากแลว้ แตจ่ นตอนนก้ี ย็ งั มกี ารลองผดิ ลองถกู
กันอยู่เลย บางทีวิทยาการเช่นนั้นอาจมีประโยชน์อะไรบางอย่างในการ
ปรับปรงุ สถานการณ์เหลา่ นั้นให้ดีขนึ้ กไ็ ดค้ รบั ”
ริกรุ ุโดเองกเ็ หน็ ดว้ ยกับขอ้ เสนอของผมเชน่ กนั
แล้วเราก็ก�าหนดเป้าหมายของคณะผู้แทนในคร้ังหน้าว่าจะให้
เรยี นรู้โดยตอ้ งเนน้ ไปทจี่ ุดใดไดแ้ ลว้
ผมมอบหมายให้ริกุรุโดจัดการเรื่องการพูดคุยนัดแนะเก่ียวกับ
เรื่องยบิ ยอ่ ยที่เหลอื ก่อนจะออกมาจากห้องประชุม
เพราะผมต้องเดินทางไปยังอาณาจักรคนแคระ เลยจ�าเปน็ ต้อง
มีการเตรียมตวั ต่างๆ มากมายนนั่ แหละ
ผมต้องยุ่งกับการเตรียมตัวต่างๆ ท้ังการเลือกของฝากไปให้
ราชากาเซล ทา� เอกสารเก่ยี วกับสถานการณ์การคดิ คน้ สินค้า และยงั ต้อง
เตรียมชุดของตัวเองอกี ด้วย...
คิดแล้วกเ็ ปน็ งานทน่ี า่ รา� คาญ-------- ไมใ่ ชส่ ิ เป็นงานทล่ี า� บาก
มากเลยทเี ดยี ว
เบนมิ ารเุ องก็ตามผมมาเสมือนเป็นเรือ่ งปกติ

“อ้าว? ไม่ต้องอยู่ฟังเขาคุยกันในฐานะของหัวหน้าคณะทูต
เหรอ?”

บทที่ 2 ค�าเชิญจากราชากาเซล 81

“อ่า ไม่ต้องห่วงครับ ราชาปิศาจคาริออนเป็นบุคคลที่เชื่อถือ
ไดค้ รบั แมว้ า่ จะจ�าเป็นต้องมกี ารคุ้มกนั ระหว่างเดินทางกต็ าม แต่เรากไ็ ม่
ต้องห่วงว่าคนมีคุณธรรมอย่างเขาจะลอบท�าร้ายเราเลยครับ ซึ่งเร่ืองนั้น
ขา้ กบั ทา่ นรกิ รุ ไุ ดเ้ หน็ พอ้ งเชน่ เดยี วกนั และในครงั้ หนา้ พวกเราไดต้ ดั สนิ ใจ
แล้วว่าจะใหท้ า่ นรกิ ุรเุ ปน็ หัวหน้าน�าคณะทตู ครับ”

“งนั้ เหรอ อยา่ งนน้ั กด็ ี ในเมอื่ พวกนายยอมรบั ไดแ้ บบนน้ั แสดง
ว่าราชาปิศาจคาริออนไม่ใช่พวกไร้สมองที่พ่ึงพาแต่พละก�าลังอย่างเดียว
สินะ”
“นนั่ สนิ ะครบั อนั ทจี่ รงิ ผมกล็ องหาเรอ่ื งเขาไปแลว้ แตก่ ลบั โดน
เขาหัวเราะเยาะกลบั มาเสียอยา่ งนน้ั แน่ะครบั ”
เฮ้ยเด๋ียวก่อน! ไหงถึงพูดเรื่องส�าคัญออกมาหน้าตาเฉย
แบบนัน้ ฟะ!?

“น่ีนาย ท�าแบบนั้นแล้วไม่เป็นไรเรอะ? คงไม่ได้โกรธจริงๆ
หรอกนะ?”
“ครบั ดว้ ยความทผ่ี มไมส่ ามารถใช ้ “เฮลแฟลร”์ ได้ เลยโดน
เขาย�าซะเละเลยน่ะครับ ผมน่ะยังอ่อนหัดอยู ่ ท�าให้ผมนึกถึงคา� พูดของ
ฮาคโุ รเลยวา่ เราจะมวั แตใ่ ชท้ า่ ทพี่ ง่ึ พาแตพ่ ลงั อยา่ งเดยี วไมไ่ ด ้ ผมกต็ ง้ั ใจ
ว่าจะใหท้ า่ นมิลมิ ช่วยขัดเกลาให้แขง็ แกร่งขึน้ นั่นละครับ-------”
เบนิมารุเอย่ ค�ายกย่องเช่นนั้นอย่างไม่ทุกข์รอ้ นใดๆ
ไมไ่ ดก้ าร เห็นทีเราอยา่ ส่งเบนิมารุออกไปขา้ งนอกอีกจะดกี ว่า
ถ้าใหร้ กิ รุ เุ ป็นหวั หนา้ ละก็ คงไม่ก่อปัญหาอย่างแนน่ อน
บางท ี รกิ รุ ุอาจจะคดิ แบบนนั้ เลยเสนอตวั เองออกไปก็เปน็ ได้
นอกจากนี้ เบนมิ ารุยังกลา่ วอีกวา่ -------- แล้วข้าต้องคมุ้ ครอง
เมอื งในระหวา่ งท่ีท่านรมิ ุรุไมอ่ ยู่ดว้ ยครบั
นน่ั สินะ เบนมิ ารมุ งี านคมุ้ ครองเมอื งในระหวา่ งทเี่ ราไม่อย่นู นี่ า

“ฝากด้วยนะ”

82

“รบั ทราบครับ ขา้ กเ็ อาชนะในการดวลกับ “คมเขย้ี วพยคั ฆด์ Ó”
ฟอบโิ อไ้ ดด้ ว้ ย ตราบใดทไ่ี มม่ ศี ตั รรู ะดบั ราชาปศิ าจบกุ เขา้ มา ขา้ กจ็ ะปกปอ้ ง
ทุกคนให้ดูเองครับ!”
โอ้...
มันก็ไม่สมควรกล่าวชมเชยตอนที่บอกว่าไปหาเร่ืองเขามาก็จริง
แต่เอาชนะฟอบิโอไ้ ด้แบบน้ีจัดวา่ เกง่ แฮะ ทงั้ หมดท้งั มวลนี ้ กเ็ ปน็ ผลจาก
การได้ฝกึ ซ้อมตอ่ สู้กบั ค่ซู อ้ มระดบั เหนือกวา่ อย่างมิลิมสินะ
เบนมิ ารุเองกเ็ ตบิ โตเหมอื นกัน
แมว้ า่ นสิ ยั ใจรอ้ นจะยงั นา่ เปน็ หว่ งเกนิ กวา่ จะสง่ ออกไปขา้ งนอก
ก็ตาม แตถ่ ้าเขาชว่ ยปกป้องเมอื งตอนทผ่ี มไมอ่ ยใู่ หผ้ มกว็ างใจได้
หลังจากนีผ้ มก็คงจะตอ้ งออกไปข้างนอกบ่อยขน้ึ ด้วย กค็ วรจะ
มอบหมายให้เบนิมารุเป็นเสาหลกั ในการปกปอ้ งเมืองนน่ั แหละ

*

และแลว้ ก็มาถงึ วนั ออกเดนิ ทาง
ผมแตง่ ตัวให้เรียบร้อย ก่อนจะออกไปข้างนอก
ทุกคนก�าลังเตรียมตัวกันอย่างรีบเร่ง คนที่ดูว่างงานมีแค่ผม
คนเดียวเทา่ นนั้
ไม่ส ิ ไมใ่ ช่ผมคนเดยี วท่ีก�าลงั วา่ ง
ยังมไี คจิน และสามพีน่ อ้ งคนแคระอีกดว้ ย
พวกเขาสวมชดุ พธิ กี ารอนั สงา่ งามซง่ึ ปกตไิ มไ่ ดส้ วม กา� ลงั ยา�่ เทา้
เดนิ ไปเดินมาด้วยสหี นา้ เหมอื นกา� ลังกลมุ้ อะไรอยู่
ดทู ่าพวกเขากา� ลังประหม่ากันจนดูน่าขา�

“อรุณสวสั ดิท์ ุกทา่ น!”
“อะ๊ นายทา่ น!”

บทท่ี 2 คา� เชญิ จากราชากาเซล 83

““อรุณสวสั ด์คิ รบั !””
“...”
มลิ ดย์ งั พดู นอ้ ยเหมอื นเดมิ เลยแฮะ แตน่ า่ ประหลาดใจตรงทผ่ี ม
สามารถเข้าใจเรือ่ งทเ่ี ขาอยากพูดไดแ้ ม้วา่ จะไมค่ อ่ ยพูดก็ตาม
พวกเขาทัง้ สีจ่ ะไดก้ ลบั บ้านเกดิ หลังจากท่ีไมไ่ ดก้ ลับมานาน
เพราะงนั้ เลยดเู หมือนก�าลงั ครนุ่ คิดอะไรต่างๆ นานา อยกู่ ัน
แบบนี้

“แต่ว่าเพราะได้นายท่าน พวกเราถึงได้กลับไปยังประเทศของ
ตวั เองได้อีกครง้ั ครับ เปน็ เรือ่ งทน่ี า่ ยินดจี ริงๆ”
“จริงด้วยครบั จรงิ ไหมพวกนาย?”
“จริงด้วยละนะ”
“...”
ได้ยนิ แบบนั้นมันก็ชวนใหเ้ ขินอยู่หรอก แตป่ ฏิกริ ิยาตอบสนอง
ของมลิ ด์เล่นเอาหลุดข�าเลยทเี ดยี ว แต่ว่า เหน็ ท้ังสย่ี นิ ดีกันแบบน้ ี ผมเอง
ก็คิดวา่ ดีแล้วเหมอื นกนั
นน่ั กเ็ พราะ ผมเหมอื นไปชว่ งชงิ บา้ นเกดิ มาจากทงั้ สคี่ น เลยรสู้ กึ
คาใจมาโดยตลอด

“ฉนั เองกด็ ใี จเหมอื นกนั โชคดจี รงิ ๆ ทไี่ ดพ้ บกบั พวกนาย ไคจนิ
ไมใ่ ชแ่ คส่ รา้ งอาวธุ อยา่ งเดยี ว แตย่ งั รบั หนา้ ทเี่ ปน็ ผรู้ บั ผดิ ชอบเกย่ี วกบั การ
ผลิตท้ังหมด โรงผลิตของการ์มมีหน้าท่ีในการผลิตเครื่องป้องกันของ
ประเทศนท้ี ้งั หมด สว่ นโดลด์นัน้ ไมไ่ ด้ผลติ แคง่ านฝมี อื อยา่ งเดียว แต่ยัง
รวมไปถงึ การสรา้ งอปุ กรณเ์ วทมนตรอ์ กี สว่ นมลิ ดเ์ ปน็ ทปี่ รกึ ษาของแผนก
วศิ วกรรมกอ่ สรา้ ง และยงั มสี ว่ นเกยี่ วขอ้ งในการออกแบบสง่ิ กอ่ สรา้ งตา่ งๆ
อีกด้วย ทุกคนช่วยฉนั ไดม้ ากเลยละ”
“เฮะเฮะเฮะ ไดย้ นิ แบบนน้ั กถ็ อื วา่ เปน็ บญุ ทไ่ี ดเ้ กดิ มาเปน็ ชา่ ง-
ฝีมือแลว้ ละ!”

84

สามพน่ี ้องพยักหน้าอย่างดใี จรบั กับคา� พดู ของไคจิน
พวกนายนีเ่ ป็นช่างฝมี ือกนั จรงิ ๆ น่ันแหละ ผมเองก็ร่วมหวั เราะ
กับพวกเขาอย่างมคี วามสุขเชน่ กนั
แล้วในขณะท่ีรอกันแบบน้ันสักครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่าจะเตรียม
พรอ้ มออกเดนิ ทางเรียบรอ้ ยแลว้
เพราะไดพ้ ดู คยุ กบั พวกคนแคระ ทา� ใหผ้ มสามารถลมื เรอื่ งความ
ฝันอันน่าหอ่ เหี่ยวไปได้อย่างหมดจด
แล้วผมก็ออกเดนิ ทาง ดว้ ยความรูส้ ึกสนุกสนาน

การเดินทางด�าเนินไปอยา่ งราบร่นื
ดว้ ยผลจากความพยายามของพวกเกลโด้ ทา� ใหถ้ นนไดร้ ับการ
ปรบั แตง่ อยา่ งสวยงาม
ถนนไดร้ บั การขยายใหม้ คี วามกวา้ ง จนรถมา้ สามารถขบั ผา่ นได้
อยา่ งสบายๆ
แล้วเรากค็ วรเพลิดเพลนิ กับผลลัพธ์นั้น ในครง้ั นผี้ มเลยเลอื กท่ี
จะเดนิ ทางด้วยรถมา้ สองแถว
ไมส่ ิ ไม่ใชร่ ถมา้ แฮะ
คณะผแู้ ทนจากอาณาจกั รสตั วย์ รู าซาเนยี เดนิ ทางมาดว้ ยรถเทยี ม
เสอื แต่ในกรณีของพวกเราคงเปน็ รถเทยี มหมาป่าละม้ัง
ผู้ที่ก�าลังลากรถอยู่ในขณะนี้ คือเหล่าสตาร์วูล์ฟในอาณัติของ
รนั กา้ พวกเรากา� ลงั มงุ่ หนา้ ไปตามถนนเรอ่ื ยๆ โดยมเี หลา่ หมาปา่ รา่ งใหญ่
สง่างามเปน็ ผูล้ ากรถ

ผทู้ เี่ ขา้ รว่ มการเดนิ ทางไปปฏบิ ตั ภิ ารกจิ ตา่ งแดนในครง้ั น ี้ ถา้ ไมน่ บั
ผมกับพวกคนแคระก็มอี ยูด่ ว้ ยกนั เกือบ 10 คน
เริ่มจาก ชิออนผู้เป็นเลขาหมายเลขหน่ึงของผม

บทท่ี 2 คา� เชิญจากราชากาเซล 85

ต่อมาเปน็ ชูนะ ผูร้ ่วมเดินทางไปในฐานะเลขาหมายเลขสอง แต่
ชนู ะจะถอื เปน็ แมค่ รวั ในสงั กดั มากกวา่ เปน็ เลขา ซง่ึ ผมสามารถวานใหเ้ ธอ
อธบิ ายเรอื่ งสนิ คา้ จา� พวกสิง่ ทอได้ เพราะงั้นดูทา่ คงตอ้ งให้เธอช่วยสรา้ ง
ผลงานใหใ้ นคร้งั นแ้ี ล้วละ
อนั ทจี่ รงิ ผมตง้ั ใจจะมอบหมายใหช้ อิ อนอยเู่ ฝา้ เมอื ง แตว่ า่ ดว้ ย
การประท้วงอยา่ งหนักหนว่ ง ทา� ใหผ้ มจ�าตอ้ งพาเธอมาดว้ ยในท่ีสดุ

“ข้ีโกงค่ะ! ข้ีโกงมากค่ะ!! ให้ท่านชูนะ... ไปเที่ยวกับท่านริมุรุ
แตเ่ พียงผูเ้ ดยี วแบบน-้ี ------”
กแ็ บบวา่ รอ้ งไหบ้ า้ งละ โวยวายบา้ งละ ใชก้ า� ลงั อาละวาดบา้ งละ...
เอาเป็นว่า ลา� บากแทบตาย
เราไม่ได้ไปเท่ียวกันซะหน่อย แต่ไปท�างานท่ีจริงจังมากๆ
ต่างหากละ่ --------แตถ่ งึ จะอธิบายไปแบบน้นั เธอกไ็ มร่ บั ฟังแตอ่ ย่างใด
ก็เลยชว่ ยไมไ่ ด-้ ------- หรอื ตอ้ งบอก ผมข้เี กียจกลอ่ มเธอแลว้
---------เลยตดั สินใจพาตวั มาดว้ ย
ตอนนี้เธอก�าลังนั่งย้ิมเล็กย้ิมน้อยอยู่ในรถหมาป่าพร้อมกับ
กอดผมอยใู่ นออ้ มอก
ผู้ท่ีนั่งอยู่ในรถหมาป่าคันแรกนั้น นอกจากผมกับชิออนแล้ว
ยงั มีชนู ะร่วมน่ังด้วย ฉะนน้ั ระหวา่ งเดนิ ทาง ผมเลยต้องใหช้ อิ อนกับชูนะ
ผลดั กันอุ้มผม
สว่ นรถหมาปา่ คันท่ีสองมพี วกคนแคระนงั่ กนั อยู่ 4 คน ฝง่ั นน้ั
คงจะอดึ อดั กนั แน ่ ฉะนน้ั ถงึ ผมจะบน่ นนู่ บน่ น ่ี แตก่ ารไดเ้ ดนิ ทางกบั สาวงาม
สองคนกก็ ลา่ วได้วา่ เป็นอะไรที่สนุกสนานนน่ั แหละ
อน่ึง รันก้าเองก็ร่วมทางมาด้วยเช่นกัน ถึงจะมองไม่เห็นตัว
แต่เขากช็ ่วยคมุ้ กันผมจากภายในเงา
ท่ีพูดน่ีไม่ได้อุปมาอุปมัย แต่เขาใช้ 『เคลื่อนย้ายผ่านเงา』
มุดอยใู่ นเงาของผมตลอดจรงิ ๆ ดเู หมือนวา่ ตอนนี้ก�าลังอาบออร่าของผม

86

แล้วหรต่ี าอยา่ งผ่อนคลาย
ผมถามแลว้ วา่ นายไม่อดึ อัดรึ? แต่เขาก็ตอบกลับมาวา่ “ไม่มี
ปัญหาครับ นายข้า! ข้ากลับรู้สึกสบายเสียด้วยซ้�าครับ” ฉะน้ันผมเลย
ยอมให้เขาแฝงกายอยูใ่ นเงาผมตลอด
ผมเองกร็ สู้ กึ ใจชน้ื เหมอื นกนั เพราะถงึ เวลาคบั ขนั กส็ ามารถเรยี ก
ออกมาได้ในทันที ทุกคนเองยังบอกว่ารันก้าเหมาะสมในการท�าหน้าที่
เป็นคนคุ้มกัน ผมเลยตั้งใจว่าจะให้เขาอยู่เป็นคนคุ้มกันในเงาอย่างลับๆ
อย่างนีไ้ ปอกี นานเลยละ
นอกจากน้ี ยงั มีพวกฮ็อบก็อบลินภายใต้การนา� ของก็อบตะมา
เป็นหนว่ ยคมุ้ กันอกี ดว้ ย
เหน็ ว่าเป็นหนว่ ยในสงั กดั โดยตรงของกอ็ บตะ
ซึ่งในบรรดานั้น มีอยู่ตนหน่ึงที่ให้อารมณ์ดูหลุดกรอบไปจาก
ชาวบา้ น
เขาเป็นทหารฝึกหัดชื่อก็อบโซ ซ่ึงเป็นหนึ่งในผู้ท่ีผมต้ังช่ือให้
อย่างขอไปท ี แตจ่ ะว่าไปแลว้ หมอนี่หน้าตาเอ๋อชะมดั

“หมอนน่ั จะไหวไหมนน่ั ?”
“ก็อบโซหรอื ครับ ไมต่ ้องห่วงครับ!”
กอ็ บตะตอบว่าไมต่ ้องห่วง แมว้ า่ จะดเู อ๋อๆ ไปนิดกต็ าม
และก็อบตะที่ดเู ออ๋ ๆ นดิ หน่อยน่ัน ก็เปน็ ฮ็อบกอ็ บลนิ ที่ดูเอ๋อ
หนอ่ ยๆ พอเห็นใบหน้าเหลอหลานนั่ แลว้ ก็ชกั รูส้ กึ กังวลขน้ึ มาอยา่ งบอก
ไมถ่ กู
แม้ว่าจะดูท่าทางน่าเป็นห่วงสุดๆ ก็ตาม แต่เร่ืองนั้นก็ท�าเป็น
เมนิ ได้ เพราะอยา่ งน้อยๆ เขากข็ ส่ี ตาร์วลู ์ฟไดอ้ ย่างชา่� ชองอะนะ

พวกเรามงุ่ หนา้ ไปตามถนน โดยมหี นว่ ยกอ็ บลนิ ไรเดอร ์ 6 นาย
ภายใต้การน�าของก็อบตะเปน็ คนคุ้มกัน

บทที่ 2 ค�าเชญิ จากราชากาเซล 87

ตัวรถนั้นมีความเสถียร ก่อให้เกิดความรู้สึกสบายเวลานั่ง
ในระดบั หนงึ่ ทัง้ ที่กา� ลงั ว่งิ ดว้ ยความเรว็ 40 กโิ ลเมตรตอ่ ชว่ั โมง ซงึ่ เปน็
ความเร็วท่ีเป็นไปไมไ่ ด้เลยสา� หรับรถม้าปกติ
ซงึ่ ความลบั นน้ั อยทู่ เี่ ครอื่ งดดู ซบั แรงกระแทกแบบเฉพาะ โดยจะ
ไมม่ กี ารยดึ เพลารถ แตป่ ลอ่ ยใหห้ มนุ อยา่ งมอี สิ ระ ดว้ ยกลไกนน้ั จงึ ทา� ให้
รถสามารถรองรับการเคลื่อนท่ีด้วยความเร็วสูงไปพร้อมกับดูดซับแรง
กระแทกได้
และกลไกนเี้ อง กเ็ ปน็ ผลงานทช่ี ว่ ยพสิ จู นใ์ หเ้ หน็ ถงึ ความประณตี
ในวทิ ยาการทางการชา่ งของคนแคระเชน่ กัน
และยางรถเองกม็ คี วามลับอยดู่ ว้ ย
ตามปกติแล้ว ยางรถจะมีหน้าท่ีแค่เสริมความแกร่งให้แก่ล้อ
เท่าน้ัน แต่ถ้ามีเพียงแค่นั้นมันก็จะเสียหายและพังในทันที ด้วยเหตุนั้น
ผมเลยนา� ยางไม้ทแี่ ข็งตัวมาใชแ้ ทนยาง เพื่อเป็นหนึ่งในตัวชว่ ยในการดดู
ซับแรงกระแทกอกี แรง
ยางไม้น้ันมีความยืดหยุ่นและแข็งแรงกว่าท่ีคิดมาก ซ่ึงมี
คุณสมบัติเหมาะแก่การเป็นวัตถุดิบส�าหรับท�ายางล้อรถไม่แพ้วัตถุดิบ
ของโลกเดิมเลยทีเดยี ว
ขนาดกอ็ บตะยงั รสู้ กึ ประทบั ใจ และจอ้ งเขมง็ มาทเ่ี พลากบั ลอ้ รถ
ดว้ ยความสนอกสนใจเลย
เห็นว่าเมื่อก่อนก็อบตะเคยท�ารถขนของ เลยเอาไปเปรียบกัน
ละมง้ั ก็อบตะถอนหายใจดว้ ยความช่ืนชม พร้อมกล่าววา่ “ยอดไปเลย
นะครับ! ผมน่าจะสร้างแบบน้ีบ้างนะครับเนี่ย!” เพราะงั้นคราวหน้า
ผมเลยต้ังใจวา่ จะใหก้ อ็ บตะร่วมสร้างรถขนของขนาดเล็กด้วยเชน่ กนั
รู้สกึ จะนอกเรือ่ งไปหน่อยแฮะ
ดว้ ยผลลพั ธจ์ ากการดดั แปลงเชน่ นนั้ เลยทา� ใหพ้ วกเราสามารถ
เดินทางไดอ้ ย่างสบาย

88

และคงไมต่ อ้ งพดู ถงึ วา่ เหตผุ ลทส่ี า� คญั ทส่ี ดุ ยง่ิ กวา่ ประสทิ ธภิ าพ
ของตวั รถ คอื การทพ่ี วกเกลโดช้ ว่ ยปรบั ถนนใหม้ คี วามราบเรยี บนน่ั แหละ

แลว้ ก็เขา้ ส่วู นั ท่ี 2 ของการเดินทาง
ผมเรม่ิ มองเห็นเทอื กเขาคานารท์ อยู่ไกลๆ
เพราะถนนได้รับการปรับแต่ง ท�าให้การเดินทางเป็นไปอย่าง
สบายสดุ ๆ
ดา้ นระยะทางในการเดนิ ทางนน้ั อยทู่ ร่ี าว 1,000 กโิ ลเมตรกวา่ ๆ
แตห่ ากเดนิ ทางภายในป่าจะสิ้นเปลอื งเวลาเปน็ อย่างมาก
แม้ว่าจะใช้จ�านวนวันในการเดินทางเท่ากับเมื่อครั้งก่อน แต่
เน้ือหาของการเดินทางน้นั ก็ไดร้ ับการปรับปรงุ ให้ดีข้ึนเป็นอยา่ งมาก
ในกรณขี องครงั้ นี ้ พวกเราถือเปน็ อาคนั ตุกะของประเทศ
แลว้ ถา้ หากอาคนั ตกุ ะอยา่ งพวกเราไปเยอื นประเทศฝา่ ยตรงขา้ ม
ด้วยความเร็วเต็มพิกัด การท�าเช่นน้ันก็อาจท�าให้พวกเราดูเหมือนพวก
แยกแยะ TPO2 ไมเ่ ป็นเอาได้
แลว้ ในครงั้ นเ้ี รากเ็ ดินทางมาดว้ ยระยะเวลาท่ีมากจนเหลือเฟอื
ซ่งึ คร้งั นต้ี ่างจากเมือ่ คร้ังกอ่ น ตรงทม่ี กี ารเตรยี มกระท่อมเอาไว้
ทกุ ๆ เขตในระดบั หนงึ่ ซง่ึ กระทอ่ มนถี้ กู ใชส้ า� หรบั เปน็ ทพ่ี กั ในงานกอ่ สรา้ ง
แต่ก็ท�ามาเพ่ือให้สามารถน�าไปใช้เป็นท่ีพักส�าหรับเวลาเดินทางติดต่อ
ค้าขายในภายหลังได้ดว้ ย
ฉะน้ันแล้ว จึงไมม่ ปี ญั หาในเร่อื งท่พี กั เวลากลางคนื แตอ่ ย่างใด
ระหว่างการเดินทาง พวกเราได้เจอกับเหล่าไฮออร์คที่อยู่ใน
ระหวา่ งทา� งานปรบั พ้นื ผวิ ถนน
พวกเขาก�าลังท�างานอย่างมีระเบียบวินัย ภายใต้การชี้น�าของ
ผกู้ า� กบั ดแู ลทดี่ ใู หญโ่ ต ซงึ่ การทา� งานของพวกเขานนั้ ดแู ลว้ มคี วามชา� นาญ
2TอPยO่างย่อมมาาจกา ก โดยไร้ซึ่งความสูญเปล่าใดๆ บอกตามตรง พวกเขาท�างาน

Time, Place, Occasion คือ การพิจารณาถึงเวลา, สถานท่ี และโอกาส โดยรวม
เพอ่ื ให้ไดผ้ ลลพั ธ์ทีเ่ หมาะสมหรือหมายถึงมารยาทในการวางตวั กับสังคมก็ไดเ้ ชน่ กนั

อย่างมีเหตุมีผลย่ิงกวา่ นายหนา้ งานกอ่ สรา้ งของเม่ือชาติท่แี ลว้ เสยี อีก
สภาพแวดล้อมในอดุ มคติ ไดบ้ งั เกิดตรงนั้นแลว้

“เหนือ่ ยหน่อยนะ!”
พอผมทกั ทายไปอยา่ งสบายอารมณ ์ ทกุ คนกพ็ รอ้ มใจกนั คกุ เขา่
ทา� ความเคารพผม

“ทะ ทา่ นริมรุ ุ! สถานการณค์ วามคบื หนา้ ในการกอ่ สรา้ งเป็นไป
ตามก�าหนดการท่ีวางไว้ขอรับ ทางเราได้ด�าเนินการแผ้วถางพ้ืนที่เสร็จ
เรียบร้อยอย่างไร้ปัญหาใดๆ ขณะนี้ก�าลังเข้าสู่ขั้นตอนปรับพื้นผิวครับ
อกี ทง้ั ทางเราไดด้ า� เนนิ การกอ่ สรา้ งถนนแบบกลบั หลงั มาจากทางอาณาจกั ร
คนแคระ ฉะน้ันพน้ื ที่ ณ ปลายทางข้างหน้านท้ี ง้ั หมดจงึ เปน็ ถนนทีส่ รา้ ง
เสรจ็ เรียบร้อยแล้วขอรับ!”
เมอ่ื เหลม่ องดปู ลายทางขา้ งหนา้ กพ็ บวา่ สง่ิ ทที่ อดยาวอยตู่ รงนนั้
คอื ถนนท่ไี ด้รับการปรบั แต่งเสร็จแล้วอยา่ งสวยงาม
เป็นพ้ืนถนนที่แค่น�าก้อนกรวดกับก้อนหินโม่มาโปรยแล้วเกล่ีย
ใหย้ ดึ เขา้ กบั พนื้ ถนน เพยี งแคน่ นั้ กท็ า� ใหม้ นั สามารถทา� หนา้ ทใ่ี นฐานะของ
ถนนไดม้ ากเกินพอแล้ว แต่เทา่ นนั้ ยงั ไม่พอ ยงั ไดม้ ีการน�าวสั ดหุ ินมาใช้
โปรยทบั ลงไปบนนนั้ อีกด้วย
และเจ้าสงิ่ นน้ั เขาเรียกวา่ พนื้ หินดาด3ยงั ไงล่ะ
การท่ีสามารถเตรียมวัสดุหินมากขนาดน้ีได้ในระยะเวลาอันส้ัน
ถึงเพียงนีม้ าเรยี งเสมอกันได้นน้ั หากเป็นในโลกเมอ่ื ชาติท่แี ลว้ ละก็ ไมว่ ่า
คิดอย่างไรก็เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่ว่าในโลกแห่งน้ีนั้น มีสกิลที่
สะดวกสบายซ่งึ เรยี กไดว้ ่าขีโ้ กงอยสู่ กิลหนึง่
ด้วยความสามารถของ 『กระเพาะอาหาร』 ของยูนีคสกิล
『นกั ลา่ อาหาร』 ทเ่ี กลโดม้ นี นั้ ทา� ใหส้ ามารถดา� เนนิ การขนสง่ สง่ิ ของขนาด
เลก็ -------หรอื ตอ้ งเรยี กวา่ สามารถโอนถา่ ยสงิ่ ของ-------ระหวา่ งไฮออรค์
ด้วยกันได้ ซ่ึงเมื่อใช้คุณสมบัติน้ี ก็จะสามารถส่งวัสดุหินท่ีถูกแปรรูป

3หนิ ดาด หรอื หินดานเปน็ หินทีน่ ิยมใชป้ ูตามทางเทา้

ในพน้ื ทตี่ ดั หนิ ไปยงั เหลา่ คนงานท่พี ืน้ ท่ีหนา้ งานได้ทั้งแบบน้นั
ไอว้ ธิ แี บบนนั้ เนยี่ เปน็ วธิ ที ม่ี ปี ระสทิ ธภิ าพอยา่ งนา่ เหลอื เชอื่ เลย
ละครับ หากทีช่ าตกิ ่อนมวี ิธกี ารท�างานท่สี บายขนาดนีล้ ะก ็ จะช่วยให้งาน
สบายข้นึ ตั้งขนาดไหนก็ไม่ร.ู้ ..
ไมต่ อ้ งมาน่ังปวดเศียรเวียนเกลา้ กับเร่ืองพื้นที่เก็บวสั ดุ และไม่
ต้องมาล�าบากกับปัญหาการขนส่งแต่อย่างใด เพียงแค่ใช้สกิลให้เกิด
ประสทิ ธภิ าพสงู สดุ เปน็ วธิ ดี า� เนนิ การกอ่ สรา้ งทส่ี มกบั เปน็ อสรู อยา่ งแทจ้ รงิ
แต่ว่า เหล่าไฮออร์คก็ก�าลังพยายามกันจริงๆ แม้จะมีความ
สามารถของสกิล แต่กใ็ ช่ว่าพวกเขาจะอูง้ านกันแต่อย่างใด
ฉะนนั้ ผมถงึ ไดต้ ดั สนิ ใจถา่ ยทอดความรสู้ กึ ขอบคณุ แกพ่ วกเขา
“โฮโ่ ฮ!่ พยายามกนั ได้ดีมากเลยนะ งนั้ วันนกี้ จ็ งเลิกงานกนั ไว
กว่าปกต ิ แลว้ พักผอ่ นตามสบายเถอะ”
วา่ แลว้ ผมกน็ า� ถงั เหลา้ ออกมาจาก 『กระเพาะอาหาร』 กอ่ นจะ
น�ามาวางลงบนพน้ื ดังตงึ

“อย่าดม่ื มากเกนิ ไปล่ะ”
เสียงโห่รอ้ งดงั กระหึ่ม
ผมรบั คา� ขอบคณุ ทอี่ อกมาจากปากของแตล่ ะคนอยา่ งไมข่ าดสาย
แลว้ ในวันนนั้ ผมกต็ ัดสนิ ใจท่ีจะแวะพกั ทน่ี ี่

วนั ต่อมา
“““ทา่ นริมรุ ุ อรณุ สวสั ด์ิขอรับ!!”””

เมอ่ื ชอิ อนอมุ้ ผมออกมาจากกระทอ่ ม กเ็ จอเขา้ กบั ทหารไฮออรค์
จ�านวนหลายร้อยนายยนื เรยี งแถวอยู่ตรงน้ัน

“เหวอ!”
ผมเผลอรอ้ งอทุ านออกมาด้วยความตกใจ
เห็นว่าเป็นพวกท่ีอยู่ในระหว่างท�างานเม่ือวานเลยไม่ได้มา

บทท่ี 2 ค�าเชิญจากราชากาเซล 91

ทักทายผม จงึ มายนื เขา้ แถวรอกันตั้งแตเ่ ช้าแล้ว
“อมื้ เหน่อื ยกนั หนอ่ ยนะ!”

ชอิ อนพยักหนา้ อยา่ งใหญ่โตและภาคภูมิใจ
ชนู ะทกั ทายทุกคนพลางย้ิมเฝือ่ นๆ
สว่ นพวกกอ็ บตะกระซบิ กระซาบกนั วา่ “โอโ้ ห! อลงั การงานสรา้ ง
จงั เลยนะครบั !”
ในขณะท่ีรันก้ายังคงแฝงตัวอยู่ในเงาของผมโดยไม่สนใจแต่
อยา่ งใด เขาไมไ่ ดม้ คี วามสนใจเรอื่ งถนนวา่ มนั จะดหี รือไม ่ ส�าหรับรันก้า
แลว้ มนั จงึ ถือเปน็ เร่ืองคนอ่ืนคนไกลนัน่ แหละ
แตผ่ มนน้ั ตา่ งกบั รนั กา้ เพราะผมมคี วามสนใจในถนนขา้ งหนา้ ที่
ท�าเสร็จแล้ว ฉะน้ัน คงไม่ต้องพูดถึงว่าผมได้กล่าวค�าขอบคุณแก่เหล่า
ไฮออรค์ กว่าหลายรอ้ ยนายท้ังหลายไป

“ฉนั ยนิ ดใี นการทา� งานของทกุ คนยง่ิ นกั ตอ่ จากนไ้ี ปกข็ อฝากดว้ ย!”
แมว้ ่าจะเอ่ยขอบคณุ ไปอยา่ งง่ายๆ แตด่ เู หมือนวา่ ความฮึกเหิม
ของทุกคนจะเพมิ่ ข้นึ เปน็ อยา่ งมาก
จากนนั้ ผมกร็ บั ฟงั คา� ทกั ทายของทกุ คน พรอ้ มกลา่ วขอบคณุ ใน
ความเหนื่อยยากไปทีละคนเร่ือยๆ เมื่อเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของทุกคน
แลว้ ตวั ผมเองกม็ ีความสุขอย่างล้นเหลือเชน่ กัน
อนง่ึ เบยี รท์ ผ่ี มมอบใหเ้ ปน็ รางวลั เมอื่ คนื นนั้ ไดร้ บั กระแสตอบรบั
ทด่ี มี าก ผมเลยมอบใหห้ ัวหนา้ หน่วยเอาไว้เปน็ จ�านวนหลายถงั กอ่ นออก
เดินทาง
กะแลว้ เชยี ว ความร้สู กึ ขอบคณุ เป็นส่งิ ส�าคัญจรงิ ๆ นน่ั แหละ
ผมตงั้ ใจจะกระจายคา� สง่ั ไปวา่ คราวหลงั เวลาเดนิ ทางมาเยยี่ มเยอื น
ผปู้ ฏบิ ตั งิ านกอ่ สรา้ ง กข็ อใหส้ ง่ ของจา� พวกสรุ ามาใหใ้ ชเ้ ปน็ สนิ คา้ ฟมุ่ เฟอื ย
แก่พวกเขาดว้ ย
แล้วหลังจากนั้นก็เยี่ยมชมสภาพการก่อสร้างที่พวกเขาท�ากัน

92

ครู่หนงึ่ กอ่ นจะจากไป

*

ตั้งแต่เดินทางเข้าสู่ถนนที่สร้างเสร็จเรียบร้อย สภาพของรถ
หมาปา่ ก็มีความเสถยี รข้ึน
ผมรสู้ กึ วา่ รถมคี วามเรว็ มากขน้ึ กวา่ เดมิ เลก็ นอ้ ย หากเปน็ อยา่ งนี้
ละก ็ นับวา่ ค้มุ ค่ากับที่ก่อสรา้ งถนนไปแลว้ ละ
พน้ื ผวิ ของถนนหนิ ดาดแปรรูปนั้นมีความหยาบกระดา้ ง เพราะ
อย่างน้ันถนนจึงผสานเข้ากับยางล้อซ่ึงท�าจากยางไม้ที่สวมเข้ากับล้อรถ
ทา� ใหร้ ถไม่ลืน่ ไหล
อกี ทัง้ ยงั สรา้ งไมใ่ หล้ อ้ รถส่นั แมใ้ นวนั ฝนตกอกี ดว้ ย ซ่ึงผมกน็ กึ
ไม่ถึงเหมือนกันว่ามันจะเช่ือมโยงกับเร่ืองความเสถียรของตัวรถแบบนี้
แตด่ ทู า่ จะทา� ใหเ้ หลา่ พอ่ คา้ ทเี่ ดนิ ทางสญั จรรสู้ กึ ยนิ ดกี นั จงึ ถอื วา่ นเ่ี ปน็ การ
คา� นวณพลาดทีน่ า่ ยนิ ดีเปน็ อย่างย่งิ เลยทีเดยี ว
ผมมงุ่ หนา้ เดินทางอยู่ในรถหมาป่า ดว้ ยความพงึ พอใจ
และกเ็ ขา้ สู่ช่วงเวลากลางวนั ของการเดนิ ทางในวันที่ 4
ในท่ีสดุ เราก็เดินทางมาถงึ จดุ หมายปลายทางเสียที
อาณาจักรยทุ ธภัณฑด์ วารก์ อน
ตอนทมี่ าเมอ่ื คร้งั ก่อน ผมตอ้ งไปต่อแถวทีห่ นา้ ประตู
ผมเงยหน้ามองประตูบานยักษ์อันน่าเกรงขาม ก่อนหร่ีตาลง
อยา่ งคิดถงึ
ถงึ จะคิดอะไรแบบนัน้ แต่ผมกไ็ ม่มีตาเพราะเปน็ สไลม์น่ะนะ
ฉะนนั้ ผมจงึ แปลงกายเปน็ รา่ งมนษุ ยใ์ นรถ กอ่ นจะเปลยี่ นไปสวม
ชดุ พิธีการ

บทท่ี 2 ค�าเชญิ จากราชากาเซล 93

เมอื่ ผมลงมาจากรถ ก็เกดิ เหตวุ ุ่นวายข้นึ ที่หน้าประตู
กอ็ บตะกอ่ เรอื่ งเรอะ!? ผมคดิ เชน่ นนั้ อยเู่ สย้ี ววนิ าทหี นงึ่ แตไ่ มใ่ ช่
แบบนั้น
เมือ่ หันไปมอง กพ็ บวา่ เหลา่ คนแคระวิง่ ออกมา แลว้ พยายาม
จะเปดิ ประตบู านยกั ษ์กนั อยู่
เหล่าพ่อค้ากับนักผจญภัยท่ีมาจากประเทศอื่นเม่ือเห็นดังนั้น
ก็เร่มิ จอแจกันเพราะสงสยั ว่าเกดิ อะไรข้ึน

“ไง พ่ี เห็นพี่สบายดีกด็ แี ล้วละ”
คุณไคโดน้องชายของไคจินผู้เป็นหัวหน้าหน่วยรักษาความ-
ปลอดภัยนั่นเอง

“โอ้น้องขา้ มิได้พบกันเสียนานเลยนะ! ตอนนขี้ า้ กา� ลังท�างาน
อยา่ งสนุกสนานใหแ้ ก่นายทา่ นรมิ ุรนุ ะ่ ”
“กค็ งอยา่ งนน้ั ละนะ เหน็ หนา้ พขี่ า้ กร็ แู้ ลว้ วา่ แต ่ ทา่ นรมิ รุ อุ ยู่
ทไี่ หนร?ึ ตอ่ ใหต้ ดั เรอื่ งทท่ี า่ นใหก้ ารอปุ การะพอี่ อกไปยงั ไงกต็ าม ทา่ นผนู้ นั้
กถ็ อื เปน็ แขกของประเทศ กเ็ ลยตอ้ งทกั ทายกนั เสยี กอ่ นนะ่ ...”
สองพน่ี ้องยืนคุยกันอยขู่ ้างผม
พูดอะไรกัน ฉันกอ็ ยู่นีไ่ งเล่า... แต่แลว้ ในตอนทค่ี ิดแบบน้นั ผม
ก็นกึ ข้ึนมาไดว้ ่าตวั เองอยู่ในรา่ งมนษุ ย์

“นายทา่ นไคโด นายทา่ น! ไมไ่ ดเ้ จอกนั นานเลยนะ นเ่ี คา้ สาวนอ้ ย
อัจฉรยิ ะดา้ นเวทมนตรแ์ ปลงกายและลวงตา ผ้แู ทนตวั เองวา่ เค้า รมิ รุ เุ อง
จา้ ~ อะเฮะ!”
ถึงจะเผลอทา� เพราะความคกึ คะนองเกินควร แต่ผมรู้สกึ เกลยี ด
ตวั เองขนึ้ มาหนอ่ ยๆ ซะแลว้ ผมสาบานวา่ จะไมท่ า� แบบนอี้ กี เปน็ ครง้ั ทสี่ อง
ตอนน้ีผมมีรูปลักษณ์ที่สามารถเรียกได้ว่าเป็นสาวน้อยรูปงาม
อย่างไม่ทราบสาเหตุ ตรงตามบทบาทปรศิ นา-------- ท่ีผมนัง่ คิดกบั ไคโด
กันสองคนแบบส่งเดชเด๊ะๆ แม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกน้ีจะได้รับอิทธิพล

94

โดยส่วนใหญ่มาจากคณุ ชสิ ุกต็ าม แต่กเ็ หมาะเหมง็ กับบทบาทท่ีวา่ นั่นจน
นา่ ตกใจเลยทเี ดียว

“...เอ๋ ไม่จรงิ นา่ !? อย่าบอกนะวา่ ท่าน-------ริมรุ ุ? เอะ๊ อะไร
กันไม่อยากจะเชือ่ ... น่ีท่านถูกแม่มดชว่ั ร้ายสาปจรงิ ๆ รึเนี่ย-------!?”
“จะเปน็ แบบน้นั ไดไ้ งฟะ! ไม่ตอ้ งทักทายกนั อย่างเปน็ พธิ ีรีตอง
หรอกหวั หนา้ ไคโด ฉนั น่ีแหละรมิ รุ ุ!”
หัวหน้าไคโดตาลกุ โพลง อา้ ปากพะงาบๆ ดว้ ยความตกตะลงึ
ดเู หมือนว่าสตจิ ะอย่ใู นสภาพสับสนโดยสิน้ เชงิ
ผมเข้าใจความรู้สึกเขาดี ขนาดผมเอง ถ้ารู้ว่าสไลม์กลายเป็น
สาวนอ้ ยนา่ รกั ละก ็ คงไดต้ กใจระคนสับสนอยา่ งไมต่ อ้ งสงสยั แน่ๆ

“ทา่ น------- รมิ รุ ุเอง กด็ ูจะสบายดีนะครบั ...”
ในท่ีสุดไคโดก็เปิดปากพูด เป็นเวลาหลังจากที่ประตูบานยักษ์
เปดิ ออกโดยสมบูรณแ์ ล้วพอดี

พวกเราลอดผา่ นประตเู มอื ง โดยมีพวกไคโดเป็นผนู้ า� ทาง
เดิมทีตามกฎแล้ว พาหนะจ�าพวกรถม้าจะต้องอ้อมไปเข้าทาง
เขา้ อนื่ โดยใหข้ นเฉพาะสมั ภาระเข้าไปเทา่ น้นั แลว้ ใหน้ า� รถมา้ ไปฝากยงั
จดุ รับฝาก
ทวา่ ในครง้ั น ี้ พวกเราเปน็ แขกของประเทศ เลยเขา้ ประตไู ปตรงๆ
โดยท่ียังน่ังอยบู่ นรถหมาป่า
พวกเรากา� ลังเป็นจุดดึงดูดสายตาของผู้คน
เพราะสง่ิ ที่ก�าลงั ลากรถนั้น คืออสรู สายพนั ธ์ุหมาป่าทีม่ รี า่ งกาย
อนั สงา่ งาม-------สตารว์ ลู ฟ์ ยงั ไงละ่ แคน่ น้ั กเ็ ปน็ สง่ิ ทช่ี ว่ ยดงึ ดดู ความสนใจ
ของผู้คนได้มากพอแล้ว แต่วา่ เหนือส่งิ อ่นื ใด คือการทีพ่ วกเราเป็นคณะ
ทไี่ ดร้ บั การเปดิ ประตตู อ้ นรบั เลยดเู หมอื นวา่ จะทา� ใหพ้ วกเราเปน็ เปา้ หมาย
ท่ีท�าใหผ้ ้คู นทม่ี ารวมตัวกนั แถวนนั้ เกดิ ความสนใจมากกว่า

บทที่ 2 ค�าเชญิ จากราชากาเซล 95

“การทใ่ี ชง้ านสตั วอ์ สรู ทสี่ งา่ งามถงึ เพยี งนนั้ คงจะเปน็ คนทใ่ี หญโ่ ต
พอสมควรกระมัง?”
“นน่ั เปน็ สตั วอ์ สรู งนั้ รึ? ไมเ่ คยพบเคยเห็นมากอ่ นเลยนะน่นั ...”
“รถคันน้ัน มีลักษณะที่น่าประหลาดใจยิ่งนัก ล้อรถมีการ
แยกตัวออกมาเป็นอิสระ ท�าให้ดูเหมือนก�าลังลอยและจมอย่าง
นา่ ประหลาด อกี ทง้ั การทส่ี ามารถกอ่ ใหเ้ กดิ ความเสถยี รทค่ี งทไ่ี ดเ้ ชน่ นน้ั
จะต้องเป็นผลงานช้ันเลิศด้วยน้�ามือของช่างเหล็กที่มีความเช่ียวชาญเป็น
แน”่
“แตท่ สี่ า� คญั กวา่ นนั้ นา ถงึ ขนาดเปดิ ประตตู อ้ นรบั กนั แบบน ้ี เปน็
ใครมาจากไหนกนั แน?่ ขนาดเชอื้ พระวงศ์ของประเทศเลก็ ๆ ยงั ไม่มกี าร
ต้อนรบั ท่ีสุภาพถงึ ขนาดนั้นเลยนา?”
“กน็ นั่ นะ่ ส ิ คงจะเปน็ เชอื้ พระวงศจ์ ากมหาประเทศทไี่ หนสกั แหง่
อะไรท�านองน้ันละมงั้ ? แตถ่ ้าเปน็ อย่างน้นั จริง คนคุ้มกนั กน็ อ้ ยเกินไปนะ
ว่าไหม?”
“ข้าละอยากรู้จริงๆ บางทีผู้ท่ีมาอาจไม่ใช่พระราชาแต่เป็น
องคห์ ญิงกไ็ ดล้ ะม้งั ?”
“เนอะ! กน็ า่ รักออกนเ่ี นอะ!”
ผมได้ยินเสียงพดู คยุ กันดังไปท่วั
งานงอกแล้วไง ผมแปลงเป็นร่างมนุษย์ตามปกติเพราะกลัวว่า
จะเกดิ เรอื่ งยงุ่ ยาก แตร่ งู้ ก้ี น็ า่ จะแปลงเปน็ รปู แบบเพศชายไวด้ กี วา่ มงั้ เนย่ี ...
แต่ไอ้น่ันมันน่าร�าคาญนิดหน่อยเพราะต้องผลาญแก่นเวทตลอดเวลา
เลยน่ีนา
แตเ่ รอ่ื งกเ็ กดิ ไปแลว้ อกี อยา่ งเรากไ็ ดร้ บั การตอ้ นรบั ในฐานะแขก
ของประเทศ กค็ วรท�าตวั เปน็ ธรรมชาติแบบนนี้ ่ันแหละ ทา� ใจยอมรับไป
แบบน้ันดกี วา่ เรา
ในขณะทฟี่ งั เสยี งเหลา่ นน้ั ดงั ผา่ นไป ไคโดทร่ี ว่ มนงั่ มากบั รถหมาปา่

96

เพื่อทา� หนา้ ท่ีคนน�าทางก็พยักหน้าหนกั ๆ
“จรงิ ๆ เลยนะเนี่ย เร่อื งแบบนผี้ มพูดไปมันก็กระไรอยู่ แต่ท้ังท่ี

ถกู เรียกมาในฐานะแขกของประเทศ กลับเตรยี มคนมาเพยี งเท่านี้ มันดู
ไม่มีความรับผิดชอบอยู่เลก็ นอ้ ยนา? แต่พดู แบบนี้ไปมนั จะเสยี มารยาท
ขา้ จะยนิ ดมี ากถ้าท่านชว่ ยท�าเปน็ ไม่ไดย้ ินน่ะนะ”
ไคโดต�าหนิมาเช่นนนั้

“ไมห่ รอกไมห่ รอก ฉนั ดใี จนะทนี่ ายชว่ ยเตอื น กฉ็ นั ไมค่ อ่ ยรเู้ รอื่ ง
พรรค์นเี้ ท่าไหร่นนี่ ะ แต่จะว่าไปแลว้ ... แบบนี้ถือวา่ น้อยง้ันร?ึ ”
“ใช ่ คอ่ นขา้ งนอ้ ยเลยทเี ดยี ว ตามจรงิ แลว้ ทา่ นควรจดั ขบวนใหญ่
มาใหม้ นั เดน่ สะดดุ ตา เพอ่ื แสดงใหเ้ หน็ ถงึ อา� นาจของตวั เองนา ขนาดแขก
จากอาณาจักรฟาลุมส์ท่ีมาปีละคร้ัง ยังเดินทางมาพร้อมขบวนรถม้า
อันหรูหรางดงามเลย”
“อย่างน้นั หรอกเหรอ...”
ไมร่ มู้ าก่อนเลย
ดูท่าการคบหากันระหว่างประเทศ จะยุ่งยากกว่าท่ีผมคิดเสีย
แล้วสิ

“กะแลว้ เชยี ว รเู้ ชน่ นน้ี า่ จะพากอ็ บลนิ ไรเดอรม์ าทกุ คนนะคะเนยี่
แลว้ ก ็ ควรจะใหเ้ หลา่ ดราโกนวิ ทค์ อยคมุ้ กนั จากบนฟา้ เพอื่ สา� แดงใหเ้ หน็
ถงึ ความยง่ิ ใหญ่ของทา่ นรมิ รุ จุ ากฟ้าและดนิ อกี ด้วยนะคะ”
“เดี๋ยว ในการประชุมเราก็ตกลงกันไปแล้วว่าท�าแบบนั้นไม่ได ้
เพราะถ้าทา� แบบนน้ั จะทา� ให้การป้องกนั ประเทศอ่อนกา� ลงั ลงไมใ่ ชร่ ึไง”
ผมเอย่ ปรามชอิ อนผ้ฟู ังค�าตเิ ตียนอยา่ งไมพ่ อใจ
ผมก็ว่าค�ากล่าวของชิออนเมื่อตอนประชุมน้ันฟังดูเวอร์เกินไป
แต่บางทีข้อเสนอนนั้ อาจเปน็ เร่อื งที่ถกู ต้องกวา่ ทคี่ าดก็เป็นได้

“แตว่ า่ เรอื่ งยทุ ธภณั ฑก์ ไ็ มไ่ ดด้ อ้ ยเลยนะคะอปุ กรณส์ วมใสข่ อง
พวกก็อบตะล้วนเป็นเมจิกเวพ่อนรุ่นใหม่กันท้ังหมดเลยค่ะ ผู้ที่พบเห็น

บทที่ 2 คา� เชญิ จากราชากาเซล 97

คงจะร้ถู ึงคุณค่าและก�าลงั รบของอาวุธเหล่าน้นั ได้ในทันทเี ปน็ แนค่ ะ่ ”
ชนู ะเอย่ พลกิ สถานการณ์ดว้ ยรอยยิ้มอบอุ่น
จะวา่ ไป อปุ กรณส์ วมใสข่ องพวกกอ็ บตะลว้ นเปน็ อปุ กรณร์ ะดบั
ยนู ีคกนั ทง้ั นนั้ จรงิ ๆ นัน่ แหละ
เปน็ ตวั ทดลองแสนสา� คญั ทม่ี อี ยเู่ พยี งไมก่ ช่ี น้ิ เทา่ นนั้ อาวธุ สรา้ ง
ขน้ึ โดยคโุ รเบย ์ สว่ นเครอื่ งปอ้ งกนั สรา้ งขน้ึ โดยการม์ และได ้ <เวทสลกั ตรา>
ของโดลด์ชว่ ยเสริมแกร่งให้มันกลายเป็นอาวุธเวทมนตรอ์ ีก
โดยหนึง่ ในเป้าหมายของพวกเราในครง้ั น ้ี คือการแสดงให้เหน็
ถงึ อา� นาจทางวทิ ยาการของพวกเรา เพราะแบบนน้ั ผมถงึ นา� อปุ กรณส์ วมใส่
รุน่ ใหม่ล่าสดุ ใหพ้ วกก็อบตะใสก่ ันยงั ไงล่ะ
ซ่ึงในข้ันตอนสลักตราเวทมนตร์ลงไปนั้นยังมีอัตราการล้มเหลว
ท่ีสูง จึงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะสามารถสร้างอุปกรณ์ระดับยูนีคแจก
จ่ายให้ครบทุกคนได ้ แต่ว่า เรากไ็ ม่จ�าเป็นต้องรบี สร้างอุปกรณท์ ด่ี ีที่สุด
ให้ครบ แล้วเราก็ควรพอใจกับผลลพั ธท์ ่ไี ด้ในตอนนด้ี ้วย

“จริงด้วย ข้าเองก็เอะใจกับเรื่องนั้นเช่นกัน ด้วยเหตุน้ันเหล่า
พี่น้องคนแคระทกุ คนถึงไดจ้ ้องกนั ตาเปน็ มัน โดยไม่สนว่าจะเป็นคนจาก
ตา่ งประเทศเชน่ นี”้
ไคโดแสยะยิ้มพลางพยักหน้า
ถงึ เราจะพลาดเรอื่ งการจดั เตรยี มจา� นวนคนไมพ่ รอ้ ม แตใ่ นดา้ น
ของคณุ ภาพนน้ั กไ็ มไ่ ด้ด้อยไปกวา่ มหาประเทศหรอก

“งนั้ ก็ไมม่ ปี ัญหาหรอก”
ว่าแล้ว ผมกย็ ิ้มอย่างพงึ พอใจเชน่ กัน

*

พวกเราว่งิ ตรงผา่ นถนนใหญ่ไปจนถึงภายในพระราชวัง

98

แลว้ เราก็แยกกับไคโดตรงน้ัน
“ไวเ้ จอกนั นะพ่ี”

“โอ ้ น้องข้า ไว้เจอกันทหี ลังนะ”
สองพ่ีน้องเอ่ยค�าร�่าลากัน ไคโดเองก็ค้อมศีรษะให้ผมก่อนจะ
จากไป
และผู้ท่ีออกมาต้อนรับเราในตอนน้ัน คือโดล์ฟหัวหน้าหน่วย
เปกาซสั ไนท์ในชดุ พธิ กี าร
แมว้ า่ จะอยใู่ นสภาพเยย่ี งขนุ นางฝา่ ยพลเรอื น4กต็ าม แตผ่ มไมม่ ี
ทางมองประกายตาแหลมคมนนั่ ผดิ ไปไดห้ รอก เหน็ วา่ หนว่ ยเปกาซสั ไนท์
เป็นหน่วยทหารลับสุดยอดในสังกัดโดยตรงของพระราชา ตามปกติเลย
ตอ้ งปลอมตวั แบบนกี้ ระมัง

“ไม่ได้พบกันเสียนานนะครับท่านริมุรุ ข้ายินดีย่ิงนักที่ท่านดู
สบายดี”
โดล์ฟเอย่ ค�าทกั ทาย ดว้ ยรอยย้ิมท่ผี ดุ บนใบหน้าเคร่งขรึม

“ทา่ นโดลฟ์ เองกด็ ทู า่ ทางสบายดเี หมอื นกนั ตอ้ งขอขอบพระคณุ
มากครับที่เชิญพวกเรามาในวันน้”ี
ผมเองกท็ ักตอบกลบั ไปเช่นกัน

“ฮ่าฮา่ ฮ่า ไม่จา� เป็นต้องพูดสภุ าพกบั ข้าหรอกครบั อนั ดับแรก
เดี๋ยวจะพาท่านไปหาราชาของพวกเราก่อนนะครับ แต่ว่า ก่อนหน้า
น้ัน-------”
โดลฟ์ หวั เราะอยา่ งร่าเรงิ กอ่ นจะสง่ สายตาให้แกล่ กู น้อง แมว้ า่
โดยส่วนใหญ่จะดูเหมือนขุนนางฝ่ายพลเรือนตัวจริง แต่ดูเหมือนว่าจะมี
เปกาซสั ไนทไ์ ปปะปนอยู่ในนั้นอยหู่ ลายคนเลยทเี ดยี ว

“ขออภยั ดว้ ยครบั ! อยากจะขอรบั ฝากอาวธุ สกั หนอ่ ย จะได้หรือ
ไมค่ รบั ?”
“อา เชญิ เลย”

4ขุนนางฝ่ายพลเรือน คือขุนนางท่ีมีหน้าท่ีดูแลเร่ืองทั่วไปที่เก่ียวกับสถานการณ์บ้านเมือง แต่เมื่อถึงเวลารบ
ก็สามารถออกไปรบไดเ้ ช่นกัน

ผมพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะยื่นคาตานะที่เหน็บอยู่ตรงเอวให้
อกี ฝา่ ยรบั เอาไวอ้ ยา่ งทะมดั ทะแมงกอ่ นนา� ไปเกบ็ ไวใ้ นกลอ่ งสา� หรบั รบั ฝาก
ชนู ะย่ืนพัดท�าจาก “โลหะเวท” ไปให้ แต่ยงั นา่ สงสยั ว่าแทจ้ รงิ
แล้วน่ันเป็นอาวุธหรือไม่ รู้สึกว่าถ้ายืนกรานไปว่าเป็นแค่พัดธรรมดา
เขาก็นา่ จะยอมอลมุ่ อล่วยให ้ แต่ก็ชา่ งเถอะ
ชอิ อนเองกป็ ลดโอดาจอิ อกเหมอื นกนั ทวา่ เธอกลบั จ้องมอง
ขุนนางฝ่ายพลเรือนโดยไมย่ อมยืน่ ให้ในทนั ที

“หา้ มปฏบิ ตั ติ อ่ “โกรคิ มิ าร”ุ เลม่ สา� คญั ของฉนั อยา่ งหยาบคาย
เชียวนะคะ?”
ชอิ อนกลา่ ว แลว้ ชา� เลอื งมองโอดาจดิ ว้ ยสายตาหวงแหน กอ่ นจะ
มอบมันให้แกข่ ุนนางฝ่ายพลเรอื น
ไม่รู้ว่าเธอให้ความส�าคัญกับมันถึงขนาดไหน เธอก็ใช้มันเป็น
ประจา� จนถงึ ขนาดตง้ั ช่ือใหม้ นั เลยทเี ดยี ว
ขนุ นางฝา่ ยพลเรอื นทร่ี บั โอดาจไิ ปนน้ั ออกอาการเซอยอู่ ดึ ใจหนง่ึ
ก่อนจะพยายามประคองรา่ งเอาไว้ได้ เพราะถ้าเกิดท�าหลน่ ขนึ้ มา ชอิ อน
เป็นได้บนั ดาลโทสะแน่
บางทขี นุ นางฝา่ ยพลเรอื นคนนน้ั คงจะเปน็ เปกาซสั ไนทน์ นั่ แหละ
เพราะคนทว่ั ไปคงจะถอื โอดาจเิ ลม่ นน้ั ไดย้ ากอยู่
และแลว้ พวกเราก็ท�าการปลดอาวธุ กันได้เรยี บรอ้ ยเช่นนนั้
ปัญหาคอื พวกกอ็ บตะนีแ่ หละ
เนื่องจากพวกก็อบตะสวมชุดเกราะกัน เลยต้องออกห่างจาก
ตรงนนั้ เพ่อื เปล่ยี นชุด

“ถา้ งน้ั ไวเ้ จอกนั ทีหลงั นะ”
“รับทราบครบั !”
แตไ่ มว่ า่ อยา่ งไรกต็ าม กอ็ บตะกไ็ มส่ ามารถเขา้ ไปถงึ ทอ้ งพระโรง
ได้อยแู่ ล้ว เหลา่ คนคมุ้ กันเลยตอ้ งรออยู่ตรงหนา้ หอ้ งแทน

100

ดเู หมอื นวา่ คนทจี่ ะตามไปไดจ้ ะมเี พยี งขนุ นางฝา่ ยพลเรอื นเทา่ นนั้
ซึง่ ตวั ผมก็ไมไ่ ด้รสู้ กึ ขดั ข้องอะไร
ชนู ะยงั พอวา่ แตผ่ มนกึ ขอบคณุ ระคนตกใจดว้ ยซา้� ทถี่ อื วา่ ชอิ อน
เปน็ ขนุ นางฝ่ายพลเรือน
จริงอยู่ว่าชิออนเป็นเลขาของผม แต่ให้ใครมองยังไงเธอก็เป็น
ขนุ นางฝา่ ยทหาร5ชดั ๆ...
แต่ถ้ามีแค่เธอคนเดียวท่ีไม่ได้เข้าไป ชะรอยว่าชิออนจะพูดจา
เอาแตใ่ จแลว้ กง็ อแงไมพ่ อใจอกี นะ่ นะ ตอ้ งขอขอบพระคณุ ในความใจกวา้ ง
ของราชาคนแคระจริงๆ
เม่ือฝากอาวุธกันเสร็จเรียบร้อย โดล์ฟก็พาพวกเราเดินไปใน
พระราชวงั
ด้วยความที่ตอนมาเมื่อครั้งก่อนผมตรงดิ่งไปท่ีห้องขังในทันที
ผมจึงกวาดสายตามองรอบๆ ด้วยความรสู้ กึ แปลกใหม่
ซง่ึ ถ้าใช้ 『ญาณเวท』 ในเวลาแบบน้ี จะเป็นอะไรท่สี ะดวกมาก
เพราะไมม่ คี วามจา� เปน็ ตอ้ งกวาดสายตามองลอ่ กแลก่ แตอ่ ยา่ งใด จงึ ทา� ให้
ดเู หมือนผมก�าลงั เดินอย่างสงา่ ผ่าเผยอย่างแน่นอน
หลังจากที่เดินไปตามทางเดินท่ีทอดยาว ผมก็มาถึงหน้าประตู
บานใหญ่อนั โออ่ ่าสง่างาม

“ฝ่าบาทริมุรุแหง่ สหพนั ธรัฐจรู า่ เทมเพสต์ เสด็จขอรับ!”
ทหารผู้ท�าหน้าที่คุ้มกันประตู แจ้งการมาถึงของผมด้วยเสียง
อนั ดงั จงึ ท�าใหป้ ระตูเปิดออกจากดา้ นใน

“เชญิ คะ่ ฝ่าบาทกาเซลทรงรออยู่ค่ะ”
ขุนนางคนแคระหญิงเดินออกมาเชิญพวกเราจากด้านใน
ดเู หมอื นวา่ หนา้ ทขี่ องโดลฟ์ จะสนิ้ สดุ ลงตรงจดุ น ้ี เขาสบตาและคอ้ มศรี ษะ
ให้เล็กน้อยก่อนจะถอยหลังไปก้าวหน่ึง แล้วไปยืนตัวตรงไม่ขยับอยู่
ตรงขา้ งประตู

5ขุนนางฝ่ายทหาร มีหน้าท่ีดูแลอาวุธยุทธภัณฑ์ สัตว์พาหนะ เสบียงอาหาร และอ่ืนๆ ท่ีเกี่ยวข้องกับความ
ปลอดภยั ของอาณาจกั ร เน้นการรบเปน็ หลกั ตา่ งจากขุนนางฝ่ายพลเรือนทีเ่ นน้ งานดูแลบ้านเมือง