เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็นสไลม์ไปซะแล้ว - 04

บารอนเบลยารด์ คงเป็นคนชักใยอย่เู บ้ืองหลงั นั่นแหละ
เพราะเขายอ่ มไมย่ อมปลอ่ ยคนทลี่ ว่ งรคู้ วามลบั ไปงา่ ยๆ อยแู่ ลว้
แล้วเราก็อา� ลากัน
ใบอนญุ าตสา� หรบั ยนื ยนั ตวั ตนกไ็ ดม้ าแลว้ แหลง่ ขายสนิ คา้ กห็ า
ไดแ้ ลว้ มหิ นา� ซา้� ยงั ไดผ้ กู สมั พนั ธท์ างการทตู กบั หนง่ึ ในประเทศของกลมุ่
ประเทศฝง่ั ตะวนั ตกแมว้ ่าจะเปน็ ประเทศเลก็ ๆ ก็ตามอีกด้วย
แล้วการพ�านักอยู่อาณาจักรเบอร์มุนด์ของผมก็สิ้นสุดลง
ด้วยผลงานทมี่ ากมายถงึ เพยี งนน้ั
เป้าหมายกา้ วแรกนน้ั เปน็ ไปอย่างราบรื่น
สถานทท่ี ผี่ มจะมงุ่ หนา้ เปน็ ลา� ดบั ถดั ไป คอื อาณาจกั รองิ คร์ าเซยี
อาณาจกั รอนั เปน็ ท่ตี ั้งของส�านักงานใหญ่ของสมาคมอิสระ
ผมรสู้ ึกเป็นห่วงพวกเดก็ ๆ ท่ีเห็นในฝนั แล้วกอ็ ยากจะหาข้อมูล
ของฮนิ าตะ ซาคางุจิมาสักหน่อยดว้ ย
ผมจึงตั้งใจว่าจะลองไปพบแกรนด์มาสเตอร์ ยูคิ คางุระซากะ
ดกู อ่ นเปน็ อันดับแรก จดหมายแนะนา� ตัวก็ไดม้ าแลว้ คงไปพบไดอ้ ยา่ ง
ไม่มปี ญั หาอะไรนัน่ แหละ
และแลว้ ผมกอ็ อกเดนิ ทางอกี คร้งั

252



คนผู้นนั้ ตอ้ นรับผมู้ าเยอื นด้วยรอยยม้ิ อนั เยอื กเย็น
ก่อนจะใชก้ ิริยาทา่ ทางอันอ่อนชอ้ ยเช้อื เชญิ ให้น่งั เก้าอ้ี

“แหม แยเ่ สียจรงิ ๆ แผนของทางนี้ผดิ พลาดโดยสมบรู ณแ์ บบ
เลยครับ ดทู ่าแบบน้ ี คงต้องใช้เวลาอกี สกั เล็กนอ้ ย กว่าเคลย์แมนจะได้
ตนื่ เปน็ ราชาปศิ าจทแี่ ทจ้ ริงนะครบั เนี่ย”
ผมู้ าเยอื น-------- ลาพลาส หยอ่ นกายนง่ั เกา้ อต้ี ามคา� ชวน กลา่ ว
รายงานความผดิ พลาดของแผนที่วางมานานรับแรมปอี ย่างไม่จริงจัง

“หมื มม กก็ ะวา่ ถา้ ใหอ้ อรค์ ลอรด์ อาละวาด กน็ า่ จะฆา่ ได้สบายๆ
อยา่ งน้อยก็สกั 1 หมน่ื ตนแทๆ้ แต่ว่านา ดูเหมือนวา่ ยงั มเี งอ่ื นไขอนื่ อยู่
อีกเหมอื นกัน หมายความวา่ ไมใ่ ช่เร่ืองง่ายทีจ่ ะไดร้ ับพลงั ละนะ”
ดา้ นเจา้ ของหอ้ งเอง กต็ อบรบั รายงานราวกบั มใิ ชเ่ รอ่ื งสลกั สา� คญั
อันใด

“จะว่าไปแลว้ ถงึ ไมต่ ้องพึ่งพลังไม่ชอบมาพากล เจา้ พวกนั้นก็
แกรง่ เปน็ ปกตอิ ยแู่ ลว้ ละนะ แลว้ ดเู หมอื นวา่ เราจะไปทา� ใหค้ ารอิ อนโมโห
เขา้ ให้แล้วดว้ ยนะ่ ”
“เคลยแ์ มนเองกย็ ังอ่อนหดั เหมอื นกนั ละนา้ แลว้ ไง? ธรุ ะของ
วันนี้มีแคร่ ายงานเรื่องน้นั ร?ึ ”
ลาพลาสยม้ิ อยา่ งไรค้ วามหวนั่ เกรง ตอบนา้� เสยี งสนกุ สนานของ
เจ้าของห้อง

“จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงกนั เล่า! รายงานเมื่อก้ีมันก็แค่ของแถม
เท่านั้น หรือต้องบอก เจ้าได้ฟังเร่ืองพวกน้ีมาจากเคลย์แมนก่อนแล้ว
ใชไ่ หมล่ะ? ขา้ นะ่ เปน็ แค่ผู้ย่นื มือชว่ ยเฉยๆ เทา่ นน้ั กเ็ ลยไม่รูเ้ นอ้ื หาทม่ี ัน
เป็นจรงิ เป็นจงั นักหรอก แลว้ ที่ส�าคัญกวา่ นน้ั ------- ขา้ ไดข้ า่ วมาว่าหมู่นี้
พวกโฮลไ่ี นทม์ นั เคลอ่ื นไหวกนั อยา่ งลบั ๆ เลยละเออ เปน็ อยา่ งทค่ี ดิ เอาไว้

254

ตงั้ แตท่ เี่ วลโดราไมอ่ ย ู่ ดเู หมอื นวา่ เจา้ พวกนนั้ จะกา� เรบิ เสบิ สานขนึ้ แนะ่ ?”
“หมื มม เป็นเช่นนั้นจริงๆ งั้นร ึ แล้วพอจะรู้เปา้ หมายของพวก

มนั ไหม?”
“ถา้ รขู้ ้าก็คงไมล่ า� บากหรอก ให้ตายส ิ ศาสนจักรแห่งตะวนั ตก
น่ีเปน็ องค์กรทย่ี งุ่ ยากเสยี จริงๆ”
วา่ แล้ว ลาพลาสกท็ า� ท่าหอ่ ไหล่
แม้ว่าสีหน้าจะซุกซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากาก แต่ท่าทีของเขาก็ยัง
คงไร้ความหวนั่ เกรงใดๆ ตรงขา้ มกับค�าพดู

“มนั ก็ยุ่งยากจรงิ ๆ นั่นแหละ ถงึ จะท�าตัวเป็น “มิตรแห่งความ
เที่ยงธรรมผู้ปกป้องผู้อ่อนแอ” ก็เถอะ แต่ดูไม่เหมือนว่าจะเคล่ือนไหว
ด้วยเจตนาดีเลยจรงิ ๆ นะ เปน็ องคก์ รทลี่ กึ ลบั จริงๆ”
“ก็ใช่น่ะสิ แต่ว่านะ การท่ีพวกมันเคลื่อนไหวมากข้ึนแบบน ้ี
ก็หมายความว่าเป็นโอกาสในการจับหางของพวกมันใช่ไหมเล่า? มันก็
เป็นองค์กรที่มีตัวตนมาต้ังแต่สมัยบรรพกาลแล้ว ข้าก็เลยสืบเข้าไปถึง
พวกเบ้ืองบนไม่ได ้ แต่วา่ หากเข้าไปกระท�าการท่ามกลางการเคลอื่ นไหว
ในครั้งน้ี บางทีขา้ อาจจะแฝงตัวส�าเร็จกเ็ ป็นไดน้ ะ?”
ลาพลาสยังคงป้นั ยม้ิ แล้วพดู ต่อ

“ฉะนั้นข้าจึงตั้งใจจะแฝงตัวเข้าไปแบบเอาจริงนิดหน่อยน่ะ
น่าจะตดิ ต่อมาไม่ได้สักพกั หนึ่ง คงไมว่ า่ อะไรกนั นะ?”
“อา ไมม่ ีปัญหา ใชใ่ ช ่ ถ้าหากว่าเจา้ รตู้ วั จรงิ ของศาสนจกั รแห่ง
ตะวนั ตกได้สา� เรจ็ แลว้ ละก ็ ขา้ จะท�าใหค้ า� ขอของเจา้ เป็นจรงิ หน่งึ ประการ
กแ็ ลว้ กัน”
ไดย้ ินเช่นนน้ั ลาพลาสก็ยมิ้ อยา่ งดใี จ

“จริงรึ!? ชักจะฮดึ ส้ขู ึน้ มาแล้วสิ!”
“อมื แตร่ ะวังอย่าฮึดมากเกินไปเสยี จนท�าพลาดขนึ้ มาล่ะ”
“ไมต่ อ้ งให้มาบอกหรอก ก็ข้านะ่ -------”

บทที่ 5 เหลา่ เด็กผถู้ ูกอัญเชญิ 255

ลาพลาสลุกขึน้ ยนื แลว้ ทา� ท่าจะออกไปจากห้อง
แตแ่ ลว้ ในตอนนนั้ เจา้ ของหอ้ งกก็ ลา่ วกบั ลาพลาสทกี่ า� ลงั หนั หลงั
ดว้ ยทา่ ทางสนกุ สนาน

“อา ใชใ่ ช ่ อกี เรอ่ื งหนึง่ ดเู หมือนว่าต้นเหตุท่ีท�าให้แผนการของ
พวกเจา้ ลม้ เหลว จะเดนิ ทางมาทก่ี ลมุ่ ประเทศฝง่ั ตะวนั ตกแนะ่ ชกั จะนา่ สนกุ
ขนึ้ มาซะแล้วละนะ”
“หะ หา? ไหงงน้ั ละ! เจา้ สไลมท์ า่ ทางโงๆ่ นน่ั นา่ จะเปน็ ประมขุ
แหง่ มหาพงไพรแหง่ จรู า่ มใิ ชร่ ?ึ แลว้ เหตไุ ฉน มนั ถงึ ไดเ้ ดนิ ทางมายงั เมอื ง
ของพวกมนุษย์ไดเ้ ล่า!?”
“อะ๊ ฮะฮะฮะฮะ! ลองเจา้ ออกอาการตกใจถงึ เพยี งนนั้ ดทู า่ คงจะ
เปน็ อสูรทย่ี ูนคี จริงๆ นะนน่ั แล้วเขาชอ่ื วา่ อะไรนะ-------?”
“ถ้าจ�าไมผ่ ดิ -------รู้สึกจะชอ่ื รมิ ุรอุ ะไรนี่แหละ”
“อาใชๆ่ งน้ั คงไมผ่ ดิ แนล่ ะนะ ดเู หมอื นวา่ จะเขา้ มาในอาณาจกั ร
เบอร์มนุ ด์เม่ือหลายวันก่อนนะ่ ”
ลาพลาสอึง้ จนพดู ไม่ออก

“-------ช่างมนั เรอ่ื งนัน้ มันไม่เกยี่ วกบั ข้า แตถ่ งึ อยา่ งนัน้ อสูร
ท่ีดูไม่มพี ิษมีภยั ถึงเพียงนมี้ ันกน็ า่ แปลกเสยี จรงิ ๆ”
ลาพลาสเอย่ ทิ้งทา้ ย ก่อนจะจากไป
เจา้ ของหอ้ งยมิ้ อย่างพึงใจ
จากนนั้ -------

“แตก่ ารทมี่ พี ฤตกิ รรมนา่ ประหลาด กแ็ สดงวา่ มนั ไมใ่ ชอ่ สรู ตาม
ปกติละนะ เท่ากับว่า... บางท ี อาจจะเปน็ ผู้มคี วามทรงจา� ของชาตทิ ่ีแลว้ ?
อาจจะใช้งานได้ก็เป็นไดน้ ะเนีย่ ลองทดสอบดหู น่อยดีกว่า-------”
เจา้ ของหอ้ งกพ็ ึมพ�าออกมา อย่างสนุกสนาน

256

●

บรเิ วณรอบมหาพงไพรแหง่ จรู า่ นนั้ จะประกอบดว้ ยประเทศอยู่
มากมายหลายแห่งดว้ ยกัน
ไดแ้ ก ่ อาณาจกั รเบอรม์ นุ ดท์ ผ่ี มพา� นกั มาจนถงึ เมอื่ ก้ี
และมหาประเทศซ่งึ อย่ขู า้ งเคยี ง อาณาจกั รฟาลุมส์
แล้วก็ อาณาจกั รอิงคร์ าเซยี กบั ประเทศเล็กๆ ท่มี ีขนาดเท่ากนั
อกี มากมายหลายประเทศ
ซ่ึงกลุ่มประเทศจ�านวนมากเหล่านั้นก็ได้รวมตัวกันก่อต้ังสภา
ขนึ้ มา แตล่ ะประเทศจะมกี ารคดั สรรตวั แทนมาเปน็ สมาชกิ ในสภา แลว้ ใน
ยามทีต่ ้องตัดสินเรือ่ งทีส่ า� คัญ กจ็ ะดา� เนินการผ่านสภาดังกลา่ วน ่ี ซ่งึ วิธี
การคัดสรรสมาชิกสภาน้ันจะแตกต่างออกไปตามแต่ละประเทศ แต่โดย
สว่ นใหญ ่ เขามกั จะเลือกเช้อื พระวงศ์ท่ีมสี ิทธิ์ในการสบื ทอดบัลลงั ก์ท่ีต�่า
กัน
โดยสภานี้มชี อื่ อย่างเปน็ ทางการวา่ คอนซลิ ออฟ เวสต ์ (สภา
แหง่ กลมุ่ ประเทศตะวันตก)
ซึ่งแนวคิดในช่วงแรก เห็นว่าเป็นองค์กรท่ีมีไว้สนับสนุนซึ่งกัน
และกันส�าหรบั การปราบอสูร แตเ่ มื่อไรกไ็ ม่ทราบได ้ ทช่ี ่ือคอนซลิ ออฟ
เวสต์ได้ถือก�าเนิดขึ้น โดยแฝงความหมายในการเฝ้าระวังจักรวรรดิแห่ง
ตะวันออก
ในปัจจุบัน สภาแห่งนี้จะถูกเรียกว่าสภา หรือไม่ก็สภาแห่ง
ตะวันตก
ซ่ึงในบรรดานั้น ก็มีประเทศมหาอ�านาจท่ีไม่ได้เข้าร่วมกับสภา
อย่างอาณาจักรมนตราซาริออนเหมือนกัน แต่ประเทศแบบนั้นค่อนข้าง
จะหายาก เพราะทกุ คนนน้ั รอู้ ยแู่ กใ่ จดวี า่ หากไมช่ ว่ ยเหลอื เกอ้ื กลู กนั กไ็ ม่
อาจอยรู่ อดในโลกท่ีมีสภาพแวดล้อมอันโหดรา้ ยน้ีได้

บทท่ี 5 เหลา่ เด็กผ้ถู กู อญั เชิญ 257

และประเทศซง่ึ เปน็ ศนู ย์กลางของสภาดังกลา่ ว กค็ ืออาณาจักร
องิ ค์ราเซีย
ยอ่ มแนว่ ่า ทีเ่ ป็นเชน่ นน้ั มนั ก็มีเหตผุ ลอยู่
อาณาจักรอิงค์ราเซียนั้น อยู่ในต�าแหน่งท่ีสมาชิกสภาซ่ึงได้รับ
การคัดสรรของแต่ละประเทศมารวมตัวกันได้ง่ายท่ีสุด จึงท�าให้ประเทศ
แห่งนีก้ ลายเปน็ ที่ตัง้ ของสมาคมอิสระสา� นกั งานใหญไ่ ปโดยปริยาย
หากวา่ กนั ในเร่ืองความสมั พนั ธด์ า้ นอ�านาจแล้วละก็ อาณาจักร
ฟาลุมส์คงจะเป็นประเทศท่ีมีก�าลังในประเทศมากที่สุดในบรรดาประเทศ
ที่เขา้ รว่ มกับสภาแล้วนนั่ แหละ แตว่ ่า จากการลงความเห็นของประเทศ
อน่ื ซง่ึ หวน่ั เกรงวา่ จะมปี ระเทศเดยี วทโี่ ดดเดน่ สะดดุ ตา จงึ ทา� ใหอ้ าณาจกั ร
อิงค์ราเซียกลายเป็นประเทศศูนย์กลางของสภา โดยยกเหตุผลว่าเพ่ือ
พฒั นาความสัมพนั ธ์ระหว่างประเทศ
และอาจเพราะแบบนนั้ จงึ ทา� ใหอ้ าณาจกั รฟาลมุ สก์ บั อาณาจกั ร
องิ คร์ าเซียไมค่ ่อยจะลงรอยกนั เท่าไรนัก
ยังมเี หตุผลส�าคญั อกี ข้อหน่งึ
มีเพียงอาณาจักรอิงค์ราเซียเท่านั้น ท่ีไม่ได้หันหน้าเข้าหา
มหาพงไพรแห่งจรู า่
ดว้ ยเหตุนน้ั เอง จึงทา� ให้อาณาจักรอิงค์ราเซยี มขี อ้ ได้เปรียบใน
เรอ่ื งของความมเี สถียรภาพเพราะไมไ่ ดร้ บั ความเสียหายจากอสรู
และด้วยเหตุผลข้อน้ี จึงท�าให้ส�านักงานใหญ่ของสภาต้ังอยู่ท่ี
อาณาจักรองิ คร์ าเซยี
ถา้ อยา่ งน้นั หน้าท่ขี องสภาคอื อะไรล่ะ?
ถ้าจะให้อธิบายง่ายๆ ละก ็ คือการรักษาสมดลุ ระหวา่ งประเทศ
ยงั ไงล่ะ
เปน็ องค์กรทมี่ ีหน้าท่คี วบคุมดแู ล โดยการปรับผลดแี ละผลเสยี
ของแตล่ ะประเทศใหเ้ ขา้ ท ่ี เพื่อไม่ให้เกดิ การสูร้ บขึ้น

258

ซึ่งสภาไมไ่ ดม้ สี ิทธิ์ในเรอ่ื งเศรษฐกิจอย่างเดียว แตย่ งั สอดส่อง
ดูแลไปถึงเร่ืองในด้านของการเมืองด้วย นั่นจึงท�าให้สภามีอ�านาจเป็น
อยา่ งมาก ถ้าจะให้ยกตวั อยา่ งละก็ สิทธิข์ ององค์กรแห่งน้กี เ็ หมอื นสิทธิ์
แบบองค์กรท่ีช่ือสหประชาชาติในโลกชาติที่แล้วท่ีได้รับการเสริมแกร่ง
นน่ั แหละ
สภาเองกเ็ หมอื นกบั สหประชาชาต ิ ตรงทไ่ี มม่ กี า� ลงั ทางทหารใน
ครอบครอง
แตว่ ่า กไ็ มเ่ ป็นปัญหาแตอ่ ยา่ งใด
หากถามว่าทา� ไม กเ็ พราะเจ้าสภานี่แหละ ทสี่ ามารถเรียกไดว้ ่า
เป็นองค์กรท่อี ยเู่ หนอื สมาคมอสิ ระขึน้ ไปอีก เงนิ ทช่ี �าระใหแ้ กน่ ักผจญภัย
ในทุกคร้ังที่จดั การปราบอสูรนนั้ จะมาจากทางสภานี้ทงั้ หมด
นน่ั กห็ มายความว่า สภามอี �านาจในการสงั่ การต่อสมาคมอิสระ
ด้วยยงั ไงละ่
ซง่ึ แหล่งรายได้ของสภานั้น กม็ าจากเงนิ แบ่งสรรท่เี กบ็ รวบรวม
จากแต่ละประเทศตามท่ีได้มีมติเอาไว้ ซึ่งหากปฏิเสธท่ีจะจ่ายเงินตัวน้ัน
จะหมายถึงการถอนตัวออกจากสภา
ถ้าใหผ้ มพดู ละก็ สภานัน้ กา� ลังเพม่ิ อา� นาจในการออกเสียงของ
พวกตนใหส้ งู ขน้ึ โดยเอาเรอื่ งการรบั ประกนั ความปลอดภยั มาเปน็ โลก่ า� บงั
ประเทศทพี่ ึง่ พาสมาคมอสิ ระในการตอ่ กรกับอสรู ก็มีอยไู่ มน่ อ้ ย
นั่นจึงกลายเป็นสาเหตุท่ีท�าให้แต่ละประเทศต้องท�าตามค�าตัดสินของ
สภาไป

เม่ือพูดถึงการรับประกันความปลอดภัยแล้ว ผมก็ได้ฟังเร่ือง
นา่ สนใจมาอกี เรอื่ งหนึง่
เหตุผลซ่ึงท�าให้ความสัมพันธ์ของกลุ่มประเทศฝั่งตะวันตก
แน่นแฟน้ นน่ั คือศาสนายงั ไงละ่

บทท่ี 5 เหล่าเดก็ ผ้ถู ูกอัญเชญิ 259

ในโลกที่อสูรถือเป็นภัยคุกคามน้ัน ศาสนาจึงไม่ได้มีหน้าที่
ในการเปน็ ทย่ี ดึ เหนย่ี วจติ ใจเพยี งอยา่ งเดยี ว แตย่ งั ถกู ใชเ้ ปน็ ปราการดา่ น
สุดท้ายในการรักษาสิ่งท่ีเรียกว่าชีวติ ด้วย
ศาสนจกั รแหง่ ตะวนั ตก ซงึ่ บชู าลมู นิ สั เปน็ เทพเจา้ เพยี งหนง่ึ เดยี ว
เปน็ ศนู ยก์ ลางศาสนาของกลมุ่ ประเทศฝ่ังตะวนั ตก
สรปุ คอื กลมุ่ ประเทศฝง่ั ตะวนั ตกนน้ั ถอื เปน็ ขอบเขตในขวั้ อา� นาจ
ของศาสนจักรนน่ั เอง
และสถานทท่ี ศ่ี าสนจกั รแหง่ ตะวนั ตกกา� หนดใหเ้ ปน็ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
กค็ ืออาณาจกั รลเู บเรยี สอนั ศกั ด์ิสิทธย์ิ งั ไงละ่
แล้วตรงจุดที่ผมจะพูดถึงนี้มันค่อนข้างจะฟังดูยุ่งยากสักหน่อย
คือศาสนจักรแห่งตะวันตกน้ัน ไม่ได้สังกัดอยู่อาณาจักรลูเบเรียสอัน
ศักดิ์สิทธิ์
แต่เปน็ กลุ่มศาสนาทแ่ี ยกตวั ออกมาอกี ที
เพียงแต่ เห็นว่ามีการก�าหนดตัวสันตะปาปาของอาณาจักร
ลูเบเรียสให้เป็นตัวแทนของเทพเจ้า และต้องเชื่อฟังค�าบอกของ
สันตะปาปาผู้นั้น
สรปุ คือ เปน็ องคก์ รเบือ้ งล่างนัน่ ละม้ัง? ผมก็นกึ สงสัยแบบนนั้
เหมือนกัน แตใ่ นเร่อื งน้มี ันคอ่ นข้างจะยงุ่ ยากในหลายๆ เรอ่ื ง ผมกเ็ ลย
ไม่อาจท�าความเข้าใจได้
ฟวิ สท์ เี่ ปน็ คนอธบิ ายใหฟ้ งั เองกไ็ มค่ อ่ ยเขา้ ใจเหมอื นกนั เลยได้
แต่พดู กลบเกล่อื นมาวา่ “แหม มนั ก็ท�านองนั้นละครบั ”
เพราะง้นั มนั ก็เลยทา� นองน้นั น่ันแหละ
นอกเหนอื จากศาสนจกั รแหง่ ตะวนั ตกแลว้ ยงั มศี าสนาทศี่ รทั ธา
ในเทพเจ้าประจ�าท้องที่หรือทวยเทพอื่นๆ อยู่อีก แต่มีเพียงเทพลูมินัส
เทา่ นั้นท่ีมีจ�านวนผูศ้ รทั ธามากอยา่ งท่วมทน้
และหน่ึงในสาเหตุ ก็มาจากเรอื่ งก�าลังทางทหาร

260

น่ันเพราะเขามีเหล่าอัศวินที่แข็งแกร่งท่ีสุดของมวลมนุษยชาติ
--------มคี รเู ซเดอร ์ (กลมุ่ อศั วนิ ศกั ดสิ์ ทิ ธ)์ิ ซง่ึ มโี ฮลไ่ี นท ์ (อศั วนิ ศกั ดสิ์ ทิ ธ)ิ์
สังกัดอยเู่ ปน็ จา� นวนมากยงั ไงละ่
โดยมเี หลา่ อศั วนิ ที่ลอื กนั วา่ มแี รงก์มากกว่า A ขึ้นไปสงั กดั อยู่
มากกว่า 300 คนดว้ ยกัน พวกเขาคอื เหลา่ ผู้กอบก้ขู องมวลมนษุ ยชาติ
ซึ่งยึดถือหลักปฏิบัติในการล้างบางเหล่าอสูรในฐานะผู้เช่ียวชาญการ
ปราบอสูร
ก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นเรื่องหลอกลวงรึเปล่า แต่ว่ากันว่านั่นเป็น
องค์กรทก่ี ่อตงั้ ขน้ึ มาจาก “ความปรารถนาดี” ในการพิทักษก์ ลมุ่ ประเทศ
แหง่ ตะวนั ตก
โดยสงั คมจะเรียกเหลา่ โฮลไ่ี นท์วา่ “มิตรแหง่ ความเทยี่ งธรรม”
และยังให้ความเคารพบชู าอกี ดว้ ย
แต่ทวา่
ลูมนิ สั องคเ์ ทพเพยี งหน่งึ เดียว ยอ่ มไมย่ อมรับเทพเจา้ องค์อ่ืน
นอกเหนือจากตน
กถ็ งึ ขนั้ ลงทุนเรียกว่าเปน็ “เทพหนึง่ เดยี ว” แบบนน้ั มนั กเ็ ห็น
กันชัดๆ อยูแ่ ล้ว
ฉะนน้ั จงึ ไมม่ กี ารชว่ ยเหลอื เหลา่ ผทู้ ศี่ รทั ธาในเทพประจา� ทอ้ งท่ี
หรือเทพองค์อ่ืน
ในบรรดาประเทศทเ่ี ขา้ รว่ มกบั สภาเองกม็ ปี ระเทศทนี่ บั ถอื ศาสนา
อื่นนอกเหนือจาก “ศาสนาลูมนิ ัส” เป็นศาสนาประจ�าประเทศเหมือนกนั
ซ่งึ จะไม่มีการส่งโฮล่ไี นท์ไปยังประเทศดงั กลา่ วนนั้
ซึ่งตรรกะท่ีว่า ไม่จ�าเป็นต้องช่วยเหลือผู้ท่ีไม่ศรัทธาในเทพเจ้า
ของตน ก็เป็นเร่ืองท่ีสมเหตุสมผลท่ีสุดแล้ว ผมเลยไม่คิดท่ีจะปฏิเสธ
แนวคิดดังกล่าวนี้แต่อย่างใด.... แต่ก็คิดว่ามันดูไม่ค่อยเหมาะกับสมญา
“มติ รแหง่ ความเทีย่ งธรรม” สกั เทา่ ไรนะ่ นะ

บทที่ 5 เหล่าเดก็ ผถู้ ูกอัญเชิญ 261

เอาเถอะ มันก็แค่ความร้สู กึ สว่ นตัวของผมนนั่ แหละ
อนึ่ง อาณาจกั รมนตราซาริออนจะไมม่ ีศาสนาประจา� ชาติ
ดว้ ยความทอ่ี งคจ์ กั รพรรดไิ ดร้ บั การยกยอ่ งวา่ เปน็ ลกู หลานแหง่
เทพเจ้า จึงท�าใหไ้ มม่ ีการก�าหนดศาสนาประจ�าชาติข้นึ
ถึงอย่างนั้น ประชาชนก็ยังได้รับการยอมรับในการมีอิสระท่ีจะ
นับถือศาสนา จึงเรียกได้ว่าอาณาจักรแห่งนี้เป็นประเทศท่ีมีมุมมองด้าน
ศาสนาทีพ่ ิเศษไม่เหมือนใครเลยก็วา่ ได้
อกี ท้ังยังเป็นประเทศที่แข็งกรา้ วที่จะเข้าร่วมต่อสภา อาณาจักร
แห่งน้จี งึ กลายเปน็ ขวั้ อา� นาจทีแ่ ยกตัวออกมาโดดๆ โดยสมบูรณ์แบบ
ถงึ แมว้ า่ จะไมไ่ ดเ้ ปน็ ประเทศปดิ แตอ่ ยา่ งใด แตก่ ไ็ มม่ คี วามตงั้ ใจ
ทจ่ี ะคบค้าสมาคมกบั ประเทศอนื่ อย่างกระตือรือรน้ นัก
เป็นประเทศท่ีน่าสนใจเป็นอย่างมาก อยากจะลองแวะไปดู
สกั คร้ังเสียจริงๆ
เทา่ ทไี่ ดย้ นิ มา เหน็ วา่ เปน็ อาณาจกั รทใ่ี หบ้ รรยากาศแบบประเทศ
ญี่ปุ่นของโลกในชาติท่ีแล้ว จึงท�าให้ผมนึกอยากลองแวะไปดูสักครั้งเข้า
ไปอีก

ซงึ่ ทงั้ หมดนน่ั กเ็ ปน็ ความรทู้ ผี่ มไดร้ บั มาจากอาณาจกั รเบอรม์ นุ ด์
ดว้ ยเสาหลกั สองประการอนั ไดแ้ กเ่ ศรษฐกจิ และศาสนา จงึ ทา� ให้
กลุ่มประเทศฝั่งตะวันตกมีความสัมพันธ์ระหว่างประเทศอันแน่นแฟ้น
ขึ้นมาได้
แหม มันเป็นอย่างนี้น่เี อง
ในโลกท่ีเต็มไปด้วยภัยคุกคามใบน้ี เห็นว่าจะไม่เกิดสงคราม
ระหว่างประเทศของมนุษย์ดว้ ยกนั มากนกั
ใชๆ่ ในบรรดาความรทู้ ไี่ ดร้ บั มานนั้ กม็ เี รอ่ื งนา่ ตกใจอยเู่ รอ่ื งหนงึ่
น่นั กค็ อื เรอ่ื งของฮินาตะ ซาคางุจิ

262

นา่ ตกใจเปน็ อยา่ งยง่ิ ทดี่ เู หมอื นวา่ เธอจะกลายเปน็ ผนู้ า� ของกลมุ่
ครเู ซเดอร-์ -------กลายเปน็ หวั หน้าหน่วยอัศวินศักดสิ์ ิทธิ์ไปแลว้
ถ้าจา� ไมผ่ ดิ รู้สกึ ไอค้ ณุ เวลโดราจะเคยบอกเอาไว้วา่ เม่อื “ชาว
ตา่ งโลก” เดนิ ทางมายงั โลกแห่งน ี้ ก็จะไดร้ ับความสามารถพิเศษมา แล้ว
เธอก็ใช้พลังที่ว่านั่น ไต่เต้าขึ้นจนไปอยู่บนจุดสูงสุดของหน่วยอัศวินท่ี
แข็งแกรง่ ที่สุดเลยอยา่ งนั้นหรือ?
เห็นวา่ ในตอนทีไ่ ปจากคุณชสิ ุ ตัวเธอกม็ ีความแกรง่ มากพอตวั
อยแู่ ลว้ แต่ตอนนจี้ ะแข็งแกร่งขนาดไหนกันก็ไมร่ .ู้ ..
เม่อื มาลองคดิ ดูดีๆ แลว้ ตัวผมในตอนนี้เป็นอสรู หากเข้าไปมี
ปฏสิ มั พนั ธอ์ ยา่ งสบายอารมณ ์ กม็ คี วามเปน็ ไปไดท้ จ่ี ะกลายเปน็ เปา้ หมาย
ท่ีต้องถูกก�าจัดทิ้งเหมือนกัน ฉะน้ันผมจึงไม่ควรท่ีจะกระท�าการอย่างไม่
ระมดั ระวงั อยา่ งนอ้ ย ผมกต็ งั้ ใจวา่ จะเปน็ ฝา่ ยเวน้ ระยะหา่ งเอาไว ้ จนกวา่
จะได้รวู้ า่ ฮนิ าตะ ซาคางจุ เิ ปน็ คนแบบไหน
ซ่ึงดูเหมอื นว่า ผมคงต้องรวบรวมขา่ วสาร โดยค�านึงถึงเร่ืองนน้ั
ดว้ ยละนะ

*

การเดินทางไปยังอาณาจักรอิงค์ราเซียน้ันยังคงด�าเนินไปอย่าง
ราบรื่น
ซึ่งกถ็ งึ คราวออกโรงของรถหมาป่าอกี คร้งั
แม้ว่าถนนจะได้รับการปรับแต่งแล้วก็ตาม แต่ก็ยังไม่ได้ปรับ
พน้ื ผวิ ใหเ้ รียบ
แหงอยแู่ ลว้ ละม้งั การจะปรบั พืน้ ถนนทงั้ หมดให้เรยี บนัน้ ตาม
ปกตแิ ลว้ จ�าเปน็ ที่จะต้องใชง้ บประมาณมหาศาลกับเวลา
และที่กา� ลังลากรถอย่ใู นขณะน้ ี คอื รนั ก้าที่กลายรา่ งเลก็ ลง

บทท่ี 5 เหล่าเดก็ ผูถ้ ูกอญั เชญิ 263

รูปลักษณ์ภายนอกก็ดูไม่ต่างอะไรกับหมาป่าสีด�าขนาดใหญ่
เท่าไร จงึ ไม่น่าจะมปี ัญหาอะไร
แลว้ ถา้ หากใหเ้ ขาวง่ิ สดุ แรงจะทา� ใหร้ ถพงั เอาได ้ ผมเลยใหว้ งิ่ แค่
เหยาะๆ เท่านั้น
ส่วนความเร็วน้ันก็อยู่ท่ีราวๆ 40 กิโลเมตรต่อช่ัวโมงละมั้ง
อยบู่ นถนนท่ยี ังไม่ไดป้ รบั พื้นผวิ แบบนี้ คงไมอ่ าจเร่งความเร็วไปมากกวา่
นไ้ี ดห้ รอก
แตย่ งั ไงซะ พวกคาบาลกย็ งั บอกวา่ เปน็ การเดนิ ทางอนั แสนสบาย
อยู่ดลี ะนะ
ในบางครง้ั ผมกจ็ ะมองเหน็ รถมา้ ทม่ี ที หารลาดตระเวนโดยสารมา
อยบู่ นถนนเหมือนกัน
ตงั้ แตต่ รงนเ้ี ปน็ ตน้ ไปจะมคี วามเขม้ ขน้ ของแกน่ เวทนอ้ ย จงึ ทา� ให้
มีอัตราการปรากฏตัวของอสูรไมส่ ูงมาก
เหน็ เขาว่าไม่คอ่ ยจะมอี สรู ทแี่ ขง็ แกรง่ ปรากฏตัวเทา่ ไรนัก
แต่ก็มีพวกอย่างอ่นื โผลม่ าแทน
อย่างพวกโจรหรอื หวั ขโมย
แต่ว่า แม้จะพบเจอกับพวกเขา พวกเราก็ไม่ถูกเล่นงานแต่
อย่างใด
เร่ืองน้ันมันก็แหงอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าส�าหรับผมจะรู้สึกเหมือน
ก�าลังค่อยๆ ว่ิงก็ตาม แต่ก็ไม่ใช่ความเร็วท่ีจะสามารถวิ่งไล่ตามได ้ ถ้า
ขีม่ า้ ไล่ตามมามนั ก็อีกเรอ่ื งหนึ่ง แต่ในดา้ นความอึดของม้าแล้ว กไ็ ม่อาจ
เอาชนะรันก้าไดห้ รอก
ด้วยเหตนุ ี ้ การเดนิ ทางจึงเปน็ ไปอยา่ งราบร่ืน ใช้เวลาเพยี งแค่
สามวนั ผมกเ็ ดนิ ทางมาจนถงึ เมอื งหลวงของอาณาจกั รองิ คร์ าเซยี ไดส้ า� เรจ็

ดา่ นตรวจของอาณาจกั รน ้ี มคี วามเขม้ งวดยง่ิ กวา่ ของอาณาจกั ร

264

คนแคระเสยี อีก
มกี ารตรวจเชก็ คนเขา้ เมอื งถงึ 3 ขน้ั ดว้ ยกนั ซงึ่ ในครงั้ แรกจา� เปน็
ทีจ่ ะต้องยนื่ บัตรประจา� ตวั ใหด้ ู
ซง่ึ หากเกดิ ปญั หาในขนั้ ตอนน ้ี กจ็ ะตอ้ งไปตอ่ แถวรอตรวจทแี่ ถว
อ่นื อีกครง้ั
คนทไ่ี ม่ไดแ้ สดงเอกสารยนื ยันตวั ตนนัน้ ตอนแรกจะโดนจับไป
ตอ่ แถวทยี่ าวเปน็ หางวา่ ว ซง่ึ ถา้ หากสะดดุ ทกี่ ารตรวจเชก็ รอบทส่ี อง กต็ อ้ ง
ถูกตรวจเป็นรอบที่สาม แตก่ ารปฏิบตั ิน้ันจะถกู ท�าเหมอื นเปน็ อาชญากร
จะถกู กระทา� อยา่ งโหดรา้ ยจนพลอยใหค้ ดิ เลยวา่ อยากจะเขา้ ไปขา้ งในจน
ตอ้ งลงทนุ ท�าถงึ ขนาดนนั้ เลยหรือ
แตใ่ นความเปน็ จรงิ ดเู หมอื นจะมคี นอยากเขา้ ไปในเมอื งอยเู่ ปน็
จา� นวนมาก
ซ่งึ พิสูจน์ว่าเมอื งนม้ี นั มีเสน่หน์ ่ันแหละ
แล้วเพราะบัตรประจ�าตัวท่ีได้มา ท�าให้ผมผ่านประตูไปอย่าง
งา่ ยดาย
โชคดจี ริงๆ ท่มี บี ัตรประจา� ตัว
ถา้ ไมม่ เี จา้ นล่ี ะก ็ ผมไดไ้ ปยนื ตอ่ แถวทตี่ อ้ งรอนานกวา่ ทอี่ าณาจกั ร
คนแคระแน่
แลว้ ถ้าพูดถึงเรือ่ งที่ผมไมพ่ อใจละก็--------

“เฮ้เฮ้ คุณหนูเองก็เป็นนักผจญภัยด้วยง้ันรึ? พูดเป็นเล่นน่า
อยา่ มาลอ้ เลน่ กบั ผ้ใู หญจ่ ะดกี วา่ นะ?”
คงเป็นเร่อื งท่ีผมถกู ท�าเหมอื นเปน็ แมส่ าวนอ้ ยกระมัง

“ฉนั ไม่ใช่สาวนอ้ ยสักหน่อย เอาเหอะน่า รีบๆ ตรวจดูซะ”
“ใหม้ นั ไดอ้ ยา่ งนส้ี ิ คงจะอยใู่ นอายทุ อ่ี ยากทา� ตวั เปน็ ผใู้ หญล่ ะสิ
น�้าเสียงก็ออกจะน่ารักแท้ๆ แต่สวมหน้ากากพูดจาแบบตาลุงแบบนี้
ซะได.้ ..”

บทท่ี 5 เหลา่ เดก็ ผ้ถู กู อญั เชิญ 265

ถึงจะบ่นพมึ พ�าแบบน้นั แต่เมอื่ ใช้ของที่เหมือนจะเปน็ อปุ กรณ์
เวทมนตรต์ รวจเชก็ บัตรประจา� ตัว ทา่ ทกี ็เปล่ยี นไปในทันที

“ขะ ขออภัยทเี่ สียมารยาทครับ! นักผจญภัยแรงก์ B ท่านรมิ ุรุ
สินะครับ? ขอต้อนรบั สูอ่ าณาจกั รองิ คร์ าเซยี ! เชญิ ไดเ้ ลยครับ!!”
ผมเขา้ ไปขา้ งในไดอ้ ยา่ งงา่ ยดาย ดเู หมอื นวา่ นกั ผจญภยั แรงก ์ B
จะมีความน่าเกรงขามพอสมควร แม้ว่าพวกคาบาลจะดูไม่เป็นอย่างน้ัน
ก็ตามที

“นา่ นา่ ลูกพ่ ี คุณทหารยามเขากไ็ มไ่ ดม้ เี จตนาร้ายหรอกครับ”
คาบาลทผี่ ่านเขา้ ประตเู ปน็ ล�าดบั ถัดมาปลอบผมแบบนนั้
ที่จรงิ ผมก็ไม่ไดโ้ กรธอะไรหรอก แต่คิดว่ามาทา� เหมือนผมเปน็
แม่สาวน้อยแบบนมี้ ันเลวร้ายชะมดั
แตว่ า่ ... เสยี ง งนั้ เหรอ
ถงึ ว่า ท�าไมทกุ คนถึงเข้าใจผิดวา่ เราเปน็ เด็กผหู้ ญิง
นึกว่าใช้หน้ากากปิดบังใบหน้าแล้วจะไม่เป็นไรซะอีก แต่เสียง
ทา� ใหค้ นเขาคดิ วา่ เปน็ เด็กสาวรึเนีย่
ตามปกตผิ มไมเ่ คยใสใ่ จเรอื่ งนเี้ ลยสกั นดิ จะวา่ ไปแลว้ ตอนอยทู่ ่ี
อาณาจกั รเบอรม์ นุ ด์เอง ก็ถูกเรียกวา่ แมห่ นดู ้วยน่ีหวา่ ...
คงตอ้ งดดั เสยี งใหด้ เู ปน็ ผ้ใู หญ่หน่อยแลว้ ละมง้ั ?
แตว่ า่ มาดดั เอาปา่ นนมี้ นั ก็สายไปแลว้
ผมเริม่ ขเ้ี กยี จขึน้ มา เพราะงน้ั ปล่อยไว้แบบนแ้ี หละดีแลว้
ส่วนสูงเองก็อยู่ท่ีราวๆ 130 เซนติเมตร ง้ันแต่งบทว่าเป็น
หนมุ่ นอ้ ยรา่ งเล็กเอากแ็ ล้วกัน
ผมก็มีหัวใจของเด็กหนุ่มตลอดเวลาอยู่แล้ว เพราะงั้นคงไม่มี
ปัญหาอะไรหรอก
เดก็ หนมุ่ ลกึ ลบั สวมหนา้ กาก ไมเ่ ปน็ ไร ในโลกนย้ี งั มพี วกจนู เิ บยี ว
โคตรๆ อย่างราชาปศิ าจกบั ผู้กลา้ อยูเ่ พียบ

266

ตอ่ ใหเ้ ราเขา้ ไปผสมโรงดว้ ยกด็ ไู มผ่ ดิ สงั เกตหรอก หลงั จากนเ้ี รา
ใช้บทแบบนนั้ ดีกว่า

สง่ิ ที่ผมต้องประหลาดใจเมอ่ื เข้าไปในเมอื ง กค็ ือเร่อื งของความ
เจรญิ กา้ วหนา้
นอกจากความกว้างซงึ่ มากพอสมควรแลว้ บรเิ วณรอบเมอื งยงั
ล้อมรอบด้วยก�าแพงชั้นนอกอันใหญ่โตมโหฬาร ซึ่งในการจะเข้าไปใน
เมอื งนั้น จา� เปน็ ท่จี ะตอ้ งผา่ นประตูที่มีอยสู่ องทาง
ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลากับเงินทุนเท่าไร ถึงสามารถสร้างก�าแพง
ชั้นนอกท่สี ามารถครอบคลมุ ความกว้างทง้ั หมดน้ไี ด้
และเมอ่ื เขา้ ไปขา้ งในอกี ผมกต็ อ้ งเจอกบั ทศั นยี ภาพอนั สวยงาม
แม้ว่าจะไม่มีอาคารบ้านเรือนท่ีมีชั้นสูงๆ ตั้งเรียงรายกันก็ตาม
แตก่ ม็ อี าคารขนาดใหญท่ เ่ี มอื งของเบอรม์ นุ ดไ์ มอ่ าจเทยี บไดอ้ ยมู่ าก หาก
เปน็ อาคารทา� จากหินประมาณ 5 ช้ันละก ็ จะสามารถพบเหน็ ท่นี ่ไี ด้มาก
พอตัวเลยทีเดียว
นอกเหนือจากนั้นเมืองแห่งนี้ยังอุดมไปด้วยอาคารหลากชนิด
มีทง้ั แบบสร้างจากอิฐ และแบบสรา้ งจากไม้อยูด่ ้วย
และเหนอื สง่ิ อนื่ ใด คอื ปราสาทสขี าวทต่ี ง้ั อยใู่ จกลางเมอื ง ซง่ึ ตงั้
ไวใ้ หส้ ามารถมองเหน็ ไดจ้ ากทกุ เขตตามตา� แหนง่ ทต่ี ง้ั เพยี งไดเ้ หน็ รปู ลกั ษณ์
อนั นา่ เกรงขามนน้ั กท็ า� ใหผ้ มรไู้ ดว้ า่ ประเทศแหง่ นม้ี วี ทิ ยาการดา้ นสถาปตั ย์
ในระดับสงู
ยิ่งไปกวา่ น้ัน ปราสาทหลังน้ันกง็ ดงาม
และสิ่งท่ีดึงดูดสายตาอีกอย่าง คือต�าแหน่งท่ีต้ังของมัน จะมี
ทะเลสาบขนาดใหญ่อยู่ตรงบริเวณใจกลางของเมือง ซึ่งปราสาทได้ถูก
สรา้ งข้ึนตรงกงึ่ กลางของทะเลสาบนั้น
มันถูกสร้างขึ้นราวกับลอยอยู่เหนือน้�า สร้างความประทับใจ

บทท่ี 5 เหล่าเด็กผู้ถูกอัญเชญิ 267

ใหแ้ ก่ผคู้ นทีแ่ วะเวยี นผ่านไปมา
มีเส้นทางยดื ออกมาจากปราสาทท้ังส่ีทิศ เป็นช่องทางเช่ือมตอ่
ระหวา่ งปราสาทกับเมอื ง ยามเกิดเหตฉุ ุกเฉนิ สะพานท่ีทอดเป็นทางก็จะ
ถกู นา� ออก เพอื่ ปอ้ งกนั ปราสาทจากศตั รูภายนอก
เป็นปราสาทอันน่าเกรงขาม ท่ีดูราวกับจะแสดงให้เห็นถึงพลัง
อา� นาจของประเทศอย่างไรอยา่ งน้นั
บอกตามตรง ผมว่าเจา้ นี่มันสุดยอดมาก
ในดา้ นของการรกั ษาความปลอดภยั เอง กด็ เู หมอื นวา่ จะมอี ศั วนิ
เฝา้ รักษาความสงบประจ�าจดุ ส�าคญั ตา่ งๆ ในเมอื ง
หากไมม่ กี ารเตรยี มใจในระดบั หนงึ่ ละก ็ คงไมอ่ าจกอ่ อาชญากรรม
ขึ้นในเมืองได้เป็นแน่
สมกบั เป็นเมอื งซึง่ เปน็ ทต่ี ้งั ของส�านกั งานหลกั ของสภาจริงๆ
หากเกิดอะไรข้ึนกับบุคคลส�าคัญของแต่ละประเทศ จะกลาย
เป็นปัญหาระดับชาติขึ้นมาได้ จึงไม่อาจวางก�าลังรักษาความสงบแบบ
ส่งเดชได้
ผมให้รันก้ามุดเข้าไปอยู่ในเงาของผมตอนใกล้จะถึงเมืองหลวง
แล้วเก็บรถเขา้ ไปใน 『กระเพาะอาหาร』 อีกครงั้
เขาคงไมอ่ นญุ าตใหน้ า� หมาปา่ เขา้ ไปในเมอื งไดอ้ ยแู่ ลว้ ชว่ ยไมไ่ ด้
หรอก
ผมมนั กไ็ มใ่ ชค่ นไรส้ ามญั สา� นกึ อะไรถงึ ขนาดนนั้ จงึ ไมค่ ดิ จะฝนื
พาเขา้ เมอื ง
ดว้ ยเหตนุ ้ี จึงไม่เกดิ ปญั หาขึ้นกับพวกเราแตป่ ระการใด
ขณะนี้ผมก�าลังเดินเล่นหลงั จากทไี่ มไ่ ดท้ า� มานาน
ไมเ่ พยี งแตท่ ศั นยี ภาพของเมอื งเทา่ นน้ั ทนี่ า่ เหลอื เชอื่ วฒั นธรรม
ของเมืองเองก็แสดงให้เห็นถงึ ความเจริญก้าวหนา้ เช่นกนั
ณ บริเวณสถานท่ที ีเ่ หมือนกับโรงพละขนาดใหญ ่ มีอุปกรณท์ ี่

268

ดูยังไงกเ็ หมอื นเวทีคอนเสริ ์ตกลางแจง้ ตง้ั อย่ขู ้างๆ
มีภาพวาดขนาดใหญ่แขวนอยู่ในที่ท่ีโดดเด่นสะดุดตาของเมือง
ซึ่งดูเหมือนว่านั่นจะเปน็ ป้ายโฆษณาการแสดง
อกี ทั้งยงั มกี ารแจกใบปลิวไปมา สงสัยว่ากระดาษของทน่ี ีจ่ ะถูก
มากเลยกระมัง
เรียกไดว้ า่ ทนี่ ีม่ ันเมืองใหญอ่ ยา่ งแทจ้ ริงเลยละ
ผมสมั ผสั ไดถ้ ึงอากาศของเมืองใหญ่ ซงึ่ ไม่ได้รู้สึกถึงมานาน
นีเ่ อาจริงดิ! ผมประหลาดใจจนถึงกับอยากพูดแบบนัน้ ออกไป
น่นั เพราะมีอาคารท่ตี ิดกระจกดว้ ย
ภายในประดบั ประดาดว้ ยสนิ คา้ ตงั้ โชวต์ า่ งๆ ราวกบั ตกู้ ระจกโชว ์
หรอื ต้องบอกวา่ ไอน้ ีม่ ันต้กู ระจกโชว์ชัดๆ เลยต่างหาก
ซง่ึ สว่ นทต่ี า่ งกบั ตกู้ ระจกโชวข์ องชาตกิ อ่ น คอื สนิ คา้ ทว่ี างประดบั
อยู่บนชนั้ เปน็ หลกั คอื อาวุธกบั เครอื่ งป้องกัน
ส่วนร้านท่มี ีการตง้ั โชวช์ ดุ เดรสหรอื เส้ือผ้าแบบฝร่งั นน้ั จะตง้ั อยู่
ในบรเิ วณใกลก้ บั ใจกลางเมอื ง ตรงเขตทด่ี หู รหู ราบรเิ วณใกลก้ ับปราสาท
คงจะไมเ่ หมือนกบั รา้ นของสามัญชนละมงั้
แคบ่ รเิ วณภายในกา� แพงนกี้ ม็ ง่ั คงั่ พอจะสามารถใชช้ วี ติ ประจา� วนั
ไดแ้ ลว้ แตด่ เู หมอื นวา่ พวกทมี่ บี า้ นใกลก้ บั บรเิ วณปราสาท จะมีแต่พวก
ขนุ นางเท่าน้นั
ซึง่ ดเู หมอื นวา่ แถวน้นั จะมีระดับความต่างอย่างมากเลยทเี ดียว
เรอ่ื งนน้ั มนั กใ็ ช่จริงๆ ละนะ ไม่แปลกทสี่ วสั ดิการจะตา่ งออก
ไปตามเงินภาษีท่ีเรียกเก็บ ย่ิงเป็นระดับขุนนางด้วยแล้วก็ยิ่งต้องควรอยู่
ใกลก้ บั ปราสาท จงึ เปน็ เรอื่ งธรรมดาทจี่ ะไดร้ บั การแบง่ สรรใหอ้ ยใู่ นเขตท่ี
ใกลก้ ับทท่ี า� งานมากทสี่ ุด
ผมเดินชมเมืองไปเรื่อย พรอ้ มกบั สอดส่องหาทพ่ี กั
เมอื งนัน้ แบง่ ออกเป็น 4 ส่วนใหญ่ๆ ด้วยกนั

บทที่ 5 เหล่าเด็กผ้ถู ูกอญั เชิญ 269

เขตค้าขาย เขตทอ่ งเท่ยี ว เขตกอ่ สร้าง และเขตทีพ่ ักอาศยั
ซง่ึ เมืองจะถกู แบ่งแบบกระจายออกเป็นรัศม ี โดยมปี ราสาทอยู่
กง่ึ กลาง ย่ิงเขา้ ใกลใ้ จกลางมากเทา่ ไร ระดับความไฮโซกจ็ ะย่งิ เพม่ิ มาก
เท่าน้ัน
เปน็ อะไรทีเ่ ขา้ ใจง่ายมาก
ผมเดินทางมาถึงเขตท่องเท่ียวได้โดยไม่หลงทางเพราะได้พวก
คาบาลชว่ ยน�าทาง
มเี ขตทมี่ โี รงเตย๊ี มตง้ั เรยี งรายกนั อยา่ งทค่ี ดิ เอาไวจ้ รงิ ๆ แถมหลงั
รา้ นยังเป็นยา่ นร้านเหลา้ อีกด้วย
ผมรสู้ กึ ไดถ้ งึ หวั ใจทกี่ า� ลงั พองโต แตว่ า่ เปา้ หมายของวนั นไ้ี มใ่ ช่
ร้านเหล้าหรอก
ช่างน่าเสียดาย แต่ผมก็จ�าต้องยอมตัดใจหาที่พักส�าหรับใช้
หลบั นอนในวันนน้ั

*

และในวันตอ่ มา
ผมก็มุ่งหนา้ ไปยงั ส�านักงานใหญข่ องสมาคมอิสระแตเ่ ชา้ ตรู่
เขตทอ่ งเทย่ี วน้ันยง่ิ เขา้ ใกล้ก�าแพงรอบนอกเท่าไร ก็จะเห็นการ
แสดงโชวแ์ ละรา้ นค้าตา่ งๆ เรยี งรายมีกระทั่งรา้ นแผงลอยด้วย
และยิ่งเข้าใกล้ใจกลางเมืองมากเท่าไร ก็จะเห็นอาคารส�าคัญ
ตา่ งๆ จา� พวกทพี่ กั ของนกั การทตู ไมก่ ส็ ถานทจี่ ดั ประชมุ ซงึ่ ในบรรดานน้ั
มโี รงเรียนรวมอยู่อกี ต่างหาก
อกี ทงั้ ยงั เป็นเขตทีม่ กี ารวางก�าลงั ปอ้ งกันมากที่สดุ ในบรรดา 4
เขตด้วย
แล้วเม่ือเข้าใกล้ใจกลางของเขตนั้น ก็จะพบกับส�านักงานใหญ่

270

ของสมาคมอสิ ระ
“ทางน้เี ลยครบั ลูกพี่”

“จะว่าไปแล้วน้า คนเมืองนี้นี่เยอะสุดๆ ให้อารมณ์ประมาณ
เมอื งหลวงจรงิ ๆ นน่ั แหละเนอ้ ”
“ทกุ คน ระวังพวกนักลว้ งกระเปา๋ กันด้วยนะครับ? ถึงจะมกี าร
รักษาความปลอดภัยทีเ่ ขม้ งวด แต่เพราะแบบนนั้ เลยพลอยทา� ให้มคี นที่
ประมาทอยเู่ ยอะดว้ ยน่ะครับ”
กิโดเตือนให้ระวังการโดนล้วงกระเป๋า แต่ผมเอาของส�าคัญ
ทกุ อย่างยัดเกบ็ ใส่ 『กระเพาะอาหาร』 หมดแลว้ เลยไม่มปี ัญหาอะไร
แต่ในกลุ่มเรา คนท่จี ะตอ้ งระวงั น่าจะมแี ค่เอลเลนน่ีแหละ
คาบาลมงุ่ หน้าไปยงั ใจกลางของเมือง
ดว้ ยความทมี่ ปี ราสาทสขี าวเปน็ จดุ สงั เกต จงึ ไมห่ ลงแตอ่ ยา่ งใด
ปราสาทหลังน้ันเป็นอาคารที่ทั้งใหญ่และสง่างาม สร้างขึ้นใน
แบบยุคสมยั ใหม ่ ดหู ่างไกลกบั อมิ เมจของยุคกลางไปเป็นที่เรียบรอ้ ย
เห็นวา่ ทีอ่ เมริกาในช่วงสมัยเมยจ์ ิ กม็ ีการสรา้ งตกึ สงู แลว้ บอก
ตามตรงวา่ อเมรกิ านน้ั มกี า� ลงั ประเทศตา่ งกบั ของญป่ี นุ่ ราวกบั อยกู่ นั คนละ
มติ ิ ซง่ึ ทอ่ี าณาจกั รองิ ค์ราเซยี แหง่ นีเ้ องก็ใหอ้ มิ เมจแบบนัน้ เช่นเดยี วกนั
ทบี่ รเิ วณขา้ งเคยี งของสา� นกั งานใหญอ่ งคก์ รอสิ ระเอง กม็ อี าคาร
ท่ดี ยู ่ิงใหญ่ต้งั เรียงรายกนั
เป็นอาคารซ่ึงมีรูปปั้นเทพธิดาอันงดงามกับตราสัญลักษณ์ไม้
กางเขนอยบู่ นหลงั คา มโี ครงสรา้ งทไ่ี มน่ อ้ ยหนา้ ไปกวา่ สา� นกั งานใหญข่ อง
สมาคมอิสระเลย
บางท ี ไอน้ ่นั คงจะเปน็ --------

“นั่นคอื ศาสนจกั รงัน้ ร?ึ ”
“ใชแ่ ลว้ ครบั เปน็ ศาสนจกั รแหง่ ตะวนั ตก สาขาอาณาจกั รองิ ค-์
ราเซยี แต่เรียกวา่ เป็นสาขาหลกั เลยน่าจะเหมาะกวา่ ละนะครบั ”

บทที่ 5 เหลา่ เด็กผู้ถูกอัญเชญิ 271

สถานที่ทีผ่ มตอ้ งระวงั มากท่สี ุดในเมอื ง ศาสนจกั ร
“สาขาหลักง้ันรึ?”

“อา ศาสนจกั รมนั ค่อนขา้ งจะซบั ซอ้ นน่ะ--------”
จากคา� บอกของกิโด เห็นว่าสาขาหลกั ของศาสนจักรจะตงั้ อยทู่ ี่
อาณาจกั รลเู บเรยี สอนั ศกั ดส์ิ ทิ ธ ิ์ แตท่ น่ี นั่ จะใหอ้ ารมณส์ า� หรบั ใชป้ ระกอบ
พิธีกรรมโดยเฉพาะมากกวา่ ส่วนงานจรงิ ๆ จะปฏบิ ตั ทิ ส่ี าขาอิงคร์ าเซีย
แหง่ นี้แทน

“แหม ทน่ี ั่นเขาก็ห้ามคนนอกเข้าอยูแ่ ล้ว สา� หรับทางศาสนจกั ร
มนั ก็คงสะดวกดแี ล้วนั่นแหละ”
เรือ่ งกเ็ ป็นเช่นน้นั
ผมไมไ่ ดม้ ธี รุ ะอะไรกบั ศาสนจกั รอยแู่ ลว้ หรอื ตอ้ งบอกวา่ ผมนะ่
เป็นพวกอเทวนิยม จึงตั้งใจว่าจะอยู่แบบไม่ข้องเกี่ยวกับศาสนจักรไป
ตลอดชวี ติ
เพราะดูเหมอื นว่าศาสนจกั รทน่ี จี่ ะมองอสรู เป็นศัตรูดว้ ย...
ถึงจะตัดเร่ืองของฮินาตะออกไปก็ตาม เราก็ควรจะหลีกเลี่ยง
พฤตกิ รรมทท่ี า� ใหถ้ ูกเพ่งเล็งนั่นแหละ
แตน่ กึ ไมถ่ งึ เลยวา่ จะสรา้ งตดิ กบั สมาคมอสิ ระแบบน้ี
เอาเถอะ เรากใ็ ชห้ นา้ กากปดิ บงั ออรา่ เอาไวแ้ ลว้ คงไมค่ วามแตก
หรอก
กงั วลไปก็ไมไ่ ดอ้ ะไรข้ึนมา
ไว้ตอนความแตกค่อยคิดอีกทกี แ็ ลว้ กัน

ทางเขา้ ของสา� นกั งานใหญส่ มาคมอสิ ระนน้ั จะมกี ารตดิ ตง้ั กระจก
เอาไว้
ซงึ่ สิน้ เปลอื งงบประมาณในการสรา้ ง
บอกตรงๆ ผมไมน่ กึ เลยวา่ จะไดเ้ หน็ ประตตู ดิ กระจกทโ่ี ลกนเ้ี ลย

272

สกั นิด สมกับเปน็ ที่ทม่ี ี ‘ชาวตา่ งโลก’ อยยู่ ่งิ นัก
บางที ไอ้เร่ืองแบบน้ีคงเป็นแค่การยึดติดอย่างเสียเปล่าเฉยๆ
นั่นแหละ
ผมเองก็ยังออ่ นหดั อยลู่ ะนะ
หากตง้ั ใจกจ็ ะส�าเร็จ หากไมต่ งั้ ใจแล้วไซรก้ ็ไม่มีสิ่งใดจักส�าเรจ็
สิ่งสา� คญั คอื ไม่ใช่ทา� ไดห้ รอื ไม่ได ้ แตเ่ ป็นความต้งั ใจทีจ่ ะลงมอื
ท�ามนั ตา่ งหาก
คงต้องเอาเป็นเยีย่ งอย่างซะหนอ่ ยแล้ว
ในขณะท่คี ดิ อะไรแบบนน้ั ผมกก็ า� ลังยืนอยู่หน้าประตู
ในวินาทีน้ัน ผมก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างท่ีก�าลังสอดส่อง
รา่ งกายผม
แล้วประตกู ็เปิดออกโดยอตั โนมัตใิ นเวลาเดียวกัน
เอาจรงิ ด!ิ ใชเ้ ซน็ เซอรต์ รวจคนเขา้ แลว้ เลอ่ื นเปดิ เองโดยอตั โนมตั ิ
ง้นั เรอะ เอาวิทยาการชัน้ สูงมาใชอ้ ยา่ งเสียเปลา่ เลยไมใ่ ช่รึไงฟะ
ลองท�าไดถ้ ึงขนาดน ้ี มนั กน็ ่าทึ่งไมน่ ้อย
ท้ังทศี่ าสนจักรขา้ งๆ มีประตูท�าจากไม ้ และแน่นอนวา่ เปิดแบบ
อัตโนมอื แทๆ้
ร้สู กึ ไดถ้ ึงความตง้ั ใจแบบยดึ ติดประมาณว่า ‘ฝง่ั ตตู า่ งกบั ของ
ข้างๆ เฟย้ ต่างกันเฟ้ย!’ ยงั ไงไมร่ สู้ ิ

“รสู้ ึกวา่ แค ่ 2 ปกี เ็ ปลี่ยนไปเยอะเลยนะ...”
เอลเลนกล่าวด้วยความประหลาดใจ แปลว่าการเปล่ียนแปลง
แบบนมี้ ันเพ่งิ จะเกดิ ไดไ้ ม่นาน
ผมเองกจ็ ะแพไ้ ม่ไดเ้ หมอื นกัน
ในเมื่อได้เห็นอะไรแบบน้ี เมื่อกลับไปมันก็ต้องพิจารณาเร่ือง
สรา้ งตกึ ระฟ้าซะหน่อยแลว้

บทที่ 5 เหล่าเดก็ ผ้ถู ูกอญั เชญิ 273

เม่ือก้าวเขา้ สู่ด้านใน สายตามากมายกห็ ันมามองท่ีผม
เทา่ ทมี่ องดคู รา่ วๆ ดเู หมอื นวา่ ทกุ คนจะมเี ลเวลกนั ในระดบั หนงึ่
สมกบั เปน็ สา� นกั งานใหญ ่ ดทู า่ คนทีส่ ังกดั อยทู่ ี่น่ีจะมพี วกที่ประมาทเป็น
ไมไ่ ดอ้ ยู่กนั เพียบเลยดว้ ย

“ยินดตี อ้ นรับ! วันนีท้ า่ นมธี ุระอันใดมาหรอื คะ?”
พี่สาวท่ียนื รออยู่ตรงข้างประตเู ขา้ มาถามแบบนนั้
ไอจ้ งั หวะทเ่ี หมาะเหมง็ ราวกบั อา่ นลมหายใจนน่ั กด็ ี ดรู าวกบั เขา้
มาในโรงแรมชั้นหน่ึงแน่ะ พูดไปอาจจะฟังดูเสียมารยาท แต่ท่ีน่ีมันต่าง
กบั สาขาเบอรม์ ุนดอ์ ยา่ งเห็นได้ชัดเลยเนี่ย

“อา ผมอยากขอพบแกรนดม์ าสเตอรน์ ะ่ นเี่ ปน็ หนงั สอื แนะนา� ”
ผมกล่าวไปเชน่ นั้น กอ่ นจะยืน่ หนังสอื แนะน�าให้

“ดิฉันต้องขออนุญาตไปยืนยันก่อน กรุณารออยู่ตรงน้ีสักครู่
นะคะ”
สาวประชาสมั พนั ธก์ ลา่ วเชน่ นน้ั แลว้ จากไป จากนน้ั กม็ ชี ายคนหนงึ่
เดนิ เข้ามา
อีแบบน้ีหรอื วา่ จะเป็น...

“เฮ้ยเฮย้ เด็กอย่างแกมีธรุ ะอะไรกับทนี่ ีไ่ ม่ทราบวะ?”
บิงโก! ดเู หมอื นจะเข้ามาหาเร่อื งท้าตอ่ ยครบั ท่าน
ครง้ั แรกคือส่งิ ส�าคัญ หากโดนหยามคือจบเห่
เมื่อคิดได้เช่นนั้น ในเมื่อหาเร่ืองมาผมก็ว่าจะหาเรื่องกลับ
ซะหน่อย แตท่ ว่า--------

“โอ๊ะ กรซั เซน่ หี่ ว่า! แกเองกข็ ้ึนแรงก์ B แล้วง้นั ร?ึ ”
คาบาลก็เอย่ ทักชายที่เข้ามาหาเร่ืองดว้ ยน้า� เสยี งเป็นกันเอง

“อะ๊ ! คะ คุณคาบาล ไม่ไดพ้ บกันเสยี นานเลยนะครับ!”
ชายคนนั้น--------กรซั เซ่ยืดหลังตรงในทนั ที
อตุ สา่ หต์ งั้ ใจวา่ จะทา� ใหย้ อมรบั ในฝมี อื ของเราซะหนอ่ ย นา่ ผดิ หวัง

274

จรงิ ๆ แตเ่ อาเถอะ เรากม็ ักจะทา� เร่ืองนั้นพลาดอยตู่ ลอดเลยดว้ ย แบบน้ี
แหละดแี ลว้
ดูเหมือนว่าการสนทนาโต้ตอบน้ันจะท�าให้เจ้าหน้าที่สมาคม
คนอน่ื สงั เกตเห็นคาบาล ก่อนจะเขา้ มาทกั ทายอย่างสนทิ ชิดเชื้อ จากนนั้
พวกเขาก็เร่ิมเมาธ์เรื่องสมัยก่อนกันอย่างออกรส ผมเลยตัดสินใจไปนั่ง
รอเขาเรยี กอยู่ตรงโซฟา
จากน้นั เจา้ หนา้ ทีก่ ็ยกชามาเสริ ฟ์ ให้
ในเม่อื จะหรูกห็ รใู ห้ถงึ ทีส่ ุดเลยนะเนยี่
ผมเพลดิ เพลนิ กับการสูดกลน่ิ ของนา้� ชา กอ่ นจะเอย่ ถามเรื่องท่ี
รู้สกึ สงสัย

“นีค่ าบาล ทา� ไมถงึ รู้ว่าคนทช่ี อื่ กรัซเซ่ไดเ้ ป็นแรงก์ B แลว้ ละ่ ?”
คนท่ตี อบไมใ่ ชค่ าบาล แตเ่ ปน็ กรัซเซแ่ ทน

“เฮเ้ ฮ้ แมส่ าวนอ้ ย เรยี กคณุ คาบาลหว้ นๆ แบบนม้ี นั หยาบคาย
นะเว้ย? ไม่รู้จักอาคารหลังนี้แสดงว่าเป็นมือใหม่สิท่า? หัดรู้จักเคารพ
รุ่นพซ่ี ะบา้ งนะ?”
“เฮ้ยกรัซเซ่ แกอย่าไปพูดจาเสียมารยาทกับลูกพ่ีริมุรุแบบนั้น
สิ-------”
“คุณคาบาล สั่งสอนเจ้าเด็กนี่ให้เรียบร้อยจะดีกว่านะครับ?
ทงั้ ทีม่ แี ต่เจา้ หนา้ ทส่ี มาคมระดับแรงก ์ B เท่านน้ั ท่สี ามารถเข้ามาในน้ีได ้
แล้วแค่ให้เขาพาเข้ามาแท้ๆ กลับท�าท่าทีแบบน้ัน มันก็ต้องสั่งสอนให้
เรียบร้อยกันซะหน่อย ไม่ง้ันตอนออกสู่โลกภายนอกจะล�าบากเอาได้
นะครบั ?”
“ฉันบอกให้หุบปากไงเฮ้ย! ท่านผู้น้ีมาอยู่ท่ีนี่ได้เพราะความ
สามารถต่างหาก!”
คาบาลตวาดให้กรัซเซ่เงียบปากพร้อมเส้นเลือดด�าท่ีผุดบน
ใบหน้า จากนัน้ ก็มาค้อมศรี ษะขอโทษผมว่า “ขอโทษจรงิ ๆ ครบั เดีย๋ ว

บทที่ 5 เหลา่ เดก็ ผู้ถกู อญั เชญิ 275

ผมจะบอกหมอน่ใี ห้เองครบั ...”
ถา้ ท�าใหไ้ มโ่ ดนหยาม ผมกย็ ังไงก็ไดท้ ั้งนั้นแหละ แตไ่ มน่ กึ เลย
วา่ แม้แตท่ น่ี กี่ ็ยงั โดนเรยี กว่าแม่สาวน้อยแบบน.ี้ ..
เอาเถอะชว่ ยไมไ่ ดห้ รอก รา่ งนซี้ งึ่ แปลงเฉพาะสว่ นรา่ งตน้ ของเรา
นีแ่ หละ ที่สบายทีส่ ุดแลว้

“ฉนั ไม่ใช่ทงั้ ผ้หู ญิงแล้วกเ็ ด็กดว้ ย ยงั ไงก็ฝากตวั ด้วยนะ”
ผมตอบกลับไปแค่นัน้
แต่เพราะกรัซเซ่ ทา� ใหป้ รศิ นาที่ผมสงสัยไขกระจ่าง
ดูเหมือนว่าตรงประตูทางเข้าจะมีการตรวจสอบบัตรประจ�าตัว
เพือ่ ประเมนิ คุณสมบตั ใิ นการเข้า
คนที่ไม่มคี ณุ สมบตั ิ จะไม่สามารถเข้าประตมู าได้
ดว้ ยเหตผุ ลนนั้ เอง จงึ ทา� ใหส้ ถานทแ่ี หง่ นไี้ มม่ กี ารวางกา� ลงั รกั ษา
ความปลอดภัยอยา่ งเข้มงวด แม้วา่ จะเปน็ สา� นกั งานใหญ่ก็ตาม
จากคา� บอกของเอลเลน คนทไี่ ม่ใชแ่ รงก ์ B นัน้ จะต้องไปใช้
สา� นกั งานอกี แห่งที่อยใู่ กล้กบั ทางเขา้ ของเมือง เห็นว่าคา่ ที่พักของฝัง่ นน้ั
จะถกู กว่า และมคี วามสะดวกสบายทส่ี งู ดว้ ย
เม่ือได้รับค�าอธิบายเช่นน้ัน ผมก็เข้าใจ คิดถูกแล้วที่เล่ือนข้ัน
เป็นแรงก ์ B เอาไว้
ในขณะทค่ี ดิ แบบนนั้ สาวประชาสมั พนั ธ์คนเมือ่ ครกู่ ก็ ลบั มา
เธอค้อมศีรษะให้ท้ังใบหน้ายิ้มแย้มก่อนจะกล่าวกับผมว่า
“ขออภยั ทใ่ี หร้ อนานคะ่ ทา่ นบอกใหท้ า่ นรมิ รุ มุ าเขา้ พบเพยี งคนเดยี ว เดย๋ี ว
ดฉิ นั จะน�าทางใหค้ ะ่ ”
เกิดความวนุ่ วายพร้อมเสยี งเซ็งแซ่ขนึ้ โดยรอบ

“แกรนดม์ าสใหเ้ ข้าพบ ง้นั เรอะ!?”
“ง้ัน หนังสอื แนะน�านนั่ กเ็ ปน็ ของจริงน่ะส.ิ ..”
“ไมๆ่ ถึงจะมหี นงั สือแนะน�า แต่กเ็ ขา้ พบไม่ไดง้ า่ ยๆ ขนาดนนั้

276

หรอกนะ!?”
ผมไดย้ นิ เสียงพูดกนั แบบนนั้
แล้วยังได้ยินเสียงพวกคาบาลหันไปพูดอวดกับพวกเจ้าหน้าที่
สมาคมวา่ “กบ็ อกแลว้ ไง วา่ ลกู พร่ี มิ รุ เุ ปน็ คนพเิ ศษนะ่ !” ขนื พดู ไปมากกวา่
นัน้ ฉนั จะรู้สกึ อายข้ึนมา เพราะงัน้ ชว่ ยหยุดทจี ะได้ไหม

“งั้น ขอไปเด๋ียวนึงนะ”
ผมกล่าวทง้ิ ทา้ ยไปเชน่ นั้น กอ่ นจะเดนิ จากไป

ผมกา� ลงั เดนิ อยบู่ นทางเดนิ ซงึ่ นา� ไปสดู่ า้ นใน ภายใตก้ ารนา� ทาง
ของสาวประชาสัมพนั ธ์
เธอหยดุ ตรงหนา้ หอ้ งแหง่ หนึ่ง กอ่ นจะเคาะประตู
ไม่มคี า� ตอบกลบั มา
สาวประชาสมั พนั ธเ์ ปิดประตเู ข้าไปข้างในอยา่ งไม่ใสใ่ จ กอ่ นจะ
เชือ้ เชิญใหผ้ มเข้ามาดว้ ย
เม่ือเขา้ ไปในหอ้ ง กพ็ บว่ามีวงแหวนเวทเขียนอยบู่ นพนื้
ลักษณะคล้ายกับวงแหวนเวทที่เบสเตอร์เขียน สงสัยจะเป็น
เวทสายเดียวกนั กระมงั
แล้วผมก็ถูกชักชวนให้เข้าไปยืนเคียงกับสาวประชาสัมพันธ์ใน
วงแหวนเวท
ผมสมั ผสั ไดถ้ งึ กลิ่นอายวา่ เวทมนตรก์ า� ลงั ท�างานเบาๆ กอ่ นจะ
หายไป
ดเู หมอื นว่าจะไมไ่ ด้วาร์ปเคล่ือนย้ายในระยะทางไกลขนาดน้นั
ผมสัมผัสได้ถึงความรู้สึกกดดันราวกับถูกปิดตาย บางทีเราคง
เคลื่อนย้ายมาในห้องท่ีอยู่ช้ันใต้ดินก็เป็นได้ คงจะท�าไปเพ่ือระวังเรื่อง
สปายนนั่ แหละ แตเ่ ปน็ ความระวงั อยา่ งเตม็ ทท่ี นี่ า่ เอาเปน็ เยยี่ งอยา่ งจรงิ ๆ
ณ ปลายทางทีเ่ คลอ่ื นยา้ ยไปเปน็ หอ้ งรับแขกแห่งหนงึ่

บทท่ี 5 เหลา่ เดก็ ผู้ถูกอัญเชิญ 277

สาวประชาสัมพันธ์โค้งให้อย่างช�านาญ กอ่ นจะทง้ิ ผมไวใ้ นหอ้ ง
แลว้ จากไป
ผมจงึ นงั่ ลงตรงเก้าอ้อี ย่างเสียไมไ่ ด ้ แลว้ รออยพู่ ักหนง่ึ
ไม่นานประตูก็เปดิ ออก ก่อนจะมีเดก็ หนุ่มคนหนง่ึ เดนิ เข้ามา
เด็กหนุม่ ผ้นู ้ันมีเส้นผมกับนัยนต์ าสดี �า และใบหน้าได้รูป เป็น
รูปหนา้ ท่ยี งั คงความอ่อนเยาว์เอาไว้
อ่อนเยาวถ์ ึงขนาดท่ถี า้ บอกว่ายังเป็นเด็กมัธยมปลายผมก็เชือ่

“ยินดีท่ีได้รู้จัก ผมแกรนด์มาสเตอร์ยูคิ คางุระซากะครับ ขอ
ฝากเน้ือฝากตัวด้วยครับ คุณริมุรุ ผมได้ยินข่าวลือของคุณมาแล้วครับ!
ถ้ายังไงเรยี กผมอยา่ งเป็นกนั เองว่ายคู ิดว้ ยนะครับ”
เด็กหนมุ่ กล่าวทักทายด้วยรอยยิม้

“ทางนเ้ี องกย็ นิ ดที ไ่ี ดร้ จู้ กั เชน่ กนั ฉนั รมิ รุ =ุ เทมเพสต ์ เปน็ ผกู้ อ่ ตง้ั
เทมเพสต์ข้ึนท่ีมหาพงไพรแห่งจูร่า และท�าหน้าที่เป็นประมุขของท่ีน่ัน
เรียกฉันวา่ รมิ รุ ุเฉยๆ ด้วยกแ็ ล้วกนั ”
ผมเองกท็ ักทายอย่างง่ายๆ ตอบกลบั ไป
นน่ั เปน็ การพบกันระหว่างผมกับยูค ิ คางรุ ะซากะ

*

หลังจากต่างฝ่ายต่างแนะน�าตัวกันเสร็จแล้ว เราก็ถามเร่ืองท่ี
อยากรซู้ ่ึงกนั และกัน
หลงั จากคยุ เรือ่ งสพั เพเหระกันอยู่พักหนึง่ เรากเ็ ริม่ คยุ กันแบบ
เปดิ อก ซงึ่ ท�าให้ผมคลายความระแวงทมี่ ีต่อยคู ไิ ปในทนั ที
ยูคนิ ั้นเป็นคนดที มี่ นี สิ ยั งา่ ยๆ ไม่ซบั ซอ้ น
ท้ังที่น่าจะอายุประมาณ 20 ตอนปลายแล้ว แต่รูปลักษณ์
ภายนอกยงั ดูเป็นเดก็ มัธยมปลายเหมอื นเดิม

278

เม่อื ถามเหตุผล ดูเหมอื นวา่ จะเป็นเพราะส่ิงจา� พวกค�าสาป
เห็นว่าตอนที่มายังโลกใบนี้ เขาไม่ได้รับพวกยูนีคสกิลหรือ
ความสามารถพิเศษ แต่มีแค่ความสามารถทางกายเท่านั้นที่พัฒนาข้ึน
อย่างผดิ ปกติ

“แหม ลา� บากจริงๆ ครับ วา่ กนั ตามตรง ตอนผ่านไปสกั ราวๆ
5 ปกี ็เพ่ิงจะรูต้ วั ว่ามันแปลกๆ เนยี่ ละครบั ...”
เขาหัวเราะพลางเกาศรี ษะ
ดว้ ยเหตุนนั้ จึงไมเ่ คยคบหากับผหู้ ญงิ มาก่อน
เป็นคนท่ที า� ให้ผมรูส้ ึกชื่นชอบจรงิ ๆ

“แหม งั้นเหรอ? อยา่ งนนั้ กน็ า่ เสียดายนะ ฮะฮะฮะ อะไรก๊าน
เร่ืองน้ันกม็ ขี อ้ ดีเหมอื นกันนา่ !”
ผมกลา่ วชมไปจากใจ โดยไมอ่ าจย้ังรอยย้ิมทผ่ี ุดขนึ้ มาได้

“แบบนน้ั ไม่ไดเ้ ปน็ คา� ชมเลยนะครับนั่น...?”
ถงึ ยคู จิ ะบน่ กลบั มาแบบนนั้ แตน่ น่ั เพราะนายคดิ ไปเองตา่ งหากละ่

ใชเ้ วลาไมน่ านผมกับยคู กิ ส็ นทิ สนมกัน
“แต่วา่ ... ทั้งท่ีเป็นอสูร แต่กอ็ ุตสา่ ห์สรา้ งเมืองได้นะครับเน่ีย?”

“เอ๊ะ? แหม อสูรที่สร้างเมืองมันไม่เห็นจะน่าแปลกตรงไหน
เลยนี?่ ”
“เออ่ ... ผมไมเ่ คยไดย้ นิ มากอ่ นนะ่ ครบั ... แลว้ ก ็ บางทหี ลงั จากน้ี
กค็ งจะไมไ่ ดย้ นิ เหมอื นเดิมด้วยนะครบั ?”
“งัน้ เหรอ?”
“งั้นสคิ รบั ...”
ต่างฝา่ ยต่างจอ้ งหน้ากนั ครหู่ นึ่ง
ถงึ อสรู จะสรา้ งเมอื งไปกไ็ มเ่ หน็ จะเปน็ ไรเลยน ่ี เจา้ ยคู นิ ี่ จะคดิ มาก
กบั เร่ืองข้ีประต๋วิ เกนิ ไปแล้ว

บทท่ี 5 เหลา่ เด็กผ้ถู กู อญั เชิญ 279

ผมปล่อยผ่านเรื่องน้ันอย่างง่ายๆ ก่อนที่เราทั้งสองจะเล่า
สถานการณ์ของกนั และกนั ให้ฟงั
แล้วหลังจากที่การสนทนาจบลงไปเปราะหนึ่ง ยูคิก็วกเข้า
ประเดน็ หลัก

“ว่าแต่ คุณริมุรุเนี่ยเป็นอสูรสินะครับ? ผมได้ยินจากฟิวส์มา
แบบนนั้ แตผ่ า่ นมา่ นพลงั ของสา� นกั งานใหญม่ าไดแ้ บบน ้ี ทา� เอาผมตกใจ
เลยนะครบั ใช้วิธไี หนจ�าแลงร่างเหรอครบั ?”
“หือ? อา ฉันเป็นอสูรจริงๆ ร่างจริงเป็นสไลม์น่ะ อันนี้เป็น
ความลบั นะ? ฉนั จา� แลงร่างดว้ ยผลลัพธ์ของสกลิ ท่ีชือ่ 『แปลงรา่ งครอบ
จกั รวาล』 ฉนั สามารถจา� แลงรา่ งของอสรู ทกี่ นิ เขา้ ไปได ้ แลว้ ก ็ เปน็ เพราะ
พลังจากหนา้ กากน ่ี ละมง้ั ”
วา่ แลว้ ผมกถ็ อดหน้ากากออก
แกรนดม์ าสเตอร์คนนีค้ อื คนท่ผี มจะคบหาในต่อจากน้ไี ป
หากคนผนู้ กี้ ลายเปน็ ศตั รลู ะก ็ จะกลายเปน็ อปุ สรรคตอ่ การทา� ให้
ประเทศของเราไดร้ บั การยอมรบั จากมนุษย์
ตรงน้ีแหละคอื จุดตดั สิน
เพอ่ื ทจ่ี ะลบอมิ เมจของเมอื งอสรู ทไี่ มช่ อบมาพากลแลว้ เราตอ้ ง
พูดความจรงิ ออกไป

“รา่ งของอสรู ทก่ี นิ เขา้ ไป------ใบหนา้ นน่ั มนั อาจารยช์ สิ -ุ -----!?”
ประกายแสงแห่งจิตสังหารสถิตในดวงตาของยูคิ-------- แล้ว
ช่ัวพริบตานัน้
รา่ งของยคู ิพลันหายไปจากฝั่งตรงขา้ มซึ่งคนั่ กลางดว้ ยโต๊ะ
ลูกเตะของผมกบั ลกู เตะของยคู ไิ ขวป้ ระสานกัน
ดว้ ยผลจากแรงกระแทก ทา� ใหโ้ ตะ๊ ถกู ผา่ เปน็ สองส่วน
เปน็ แรงกระแทกทรี่ นุ แรงเปน็ อยา่ งมาก ลกู เตะทงั้ แรงและหนกั -
หน่วง ราวกบั ไมใ่ ชล่ ูกเตะของมนุษย์ แมว้ ่าจะเพยี งเส้ยี ววินาที แต่มนั ก็

280

ทา� ให้ขาของผมทีไ่ ม่รูส้ กึ เจบ็ ปวดแต่อยา่ งใดชาจนขยับไมไ่ ดเ้ ลยทีเดียว
“ใจเย็นกอ่ น เจา้ หนู--------”

ผมบอกกับยคู ิอย่างเยือกเยน็
มาคิดๆ ดูแล้ว คุณชิสุมองตัวจริงผมออกด้วยบรรยากาศของ
ตัวผม
แลว้ พอมาคิดดตู อนนี้ คนคนน้นั น่สี ดุ ยอดไปเลย
เพราะตามปกตแิ ลว้ คงไมม่ ใี ครจนิ ตนาการไดว้ า่ “ชาวตา่ งโลก”
จะกลบั ชาติมาเกดิ ใหมเ่ ปน็ สไลมไ์ ดห้ รอก
แม้ว่าจิตสังหารจะหายไปจากดวงตาของยูคิแล้ว แต่เขาก็ยัง
ตั้งทา่ ระแวงอยูอ่ ยา่ งนั้น

“ช่วยเลา่ ให้ฟังอย่างละเอียดจะไดไ้ หมครับ?”
เขาว่า ขณะจ้องมองตรงมาทีน่ ยั นต์ าของผม

ผมกบั ยูคินง่ั เข้าหากันอีกครงั้ โดยปล่อยโต๊ะท่พี ังไว้แบบนัน้
เอาละ อธบิ ายใหฟ้ งั อยา่ งใจเยน็ ดกี ว่า

“ความจรงิ แลว้ นะ ฉนั เป็น “มนุษย์ต่างดาว” น่ะ-------”
“คณุ พดู อะไรนะ่ ครบั ชว่ ยเลา่ ใหฟ้ งั อยา่ งจรงิ จงั ดว้ ยครบั ! แลว้ น ี่
ในสถานการณ์แบบนยี้ ังมอี ารมณ์มาลอ้ เล่นไดอ้ กี นะครับ?”
ซวยแล้วไง ดูเหมือนยูคิจะกรวิ้ จดั เลยนะเน่ยี
ผมตงั้ ใจวา่ จะลอ้ เลน่ ไปเบาๆ เพอื่ ใหห้ ายเครยี ดกนั สกั หนอ่ ยเอง...

“ขะ เขา้ ใจแลว้ เดยี๋ วฉนั จะเลา่ ใหฟ้ งั อยา่ งจรงิ จงั เพราะงนั้ ใจเยน็
กอ่ นนะ-------”
ผมเร่ิมอ่านบรรยากาศ แล้วต้ังใจจะเล่าอย่างจริงจัง แต่แล้ว
ในตอนนัน้ เอง

“แลว้ น่ี มาใช้ค�าว่า “มนษุ ยต์ ่างดาว” เน่ยี นะ... ผมเพง่ิ จะเคย
ไดย้ ินมกุ แบบนน้ั เปน็ ครัง้ แรกน่แี หละครับ นห่ี รอื ว่า...”

บทท่ี 5 เหลา่ เดก็ ผูถ้ ูกอญั เชญิ 281



ยูคิก็รถู้ ึงตัวจรงิ ของผม โดยทผ่ี มไมจ่ �าเปน็ ตอ้ งบอกแต่อยา่ งใด
ดังนั้น ผมจึงตัดสนิ ใจเลา่ ให้ยูคฟิ ังตงั้ แตต่ น้

“คืออนั ที่จริงแลว้ ฉนั ถูกฆาตกรแทง แล้วจากนัน้ --------”
จากนนั้ ผมกใ็ ชเ้ วลาอนั ยาวนานไปกบั การเลา่ เรอ่ื งของตวั เองให้
ฟงั อยา่ งละเอียด

“ง้นั เหรอครับ... กะแลว้ เชยี ว คุณรมิ ุรุเปน็ คนญ่ีปุ่นจริงๆ สนิ ะ
ครับ...”
หหึ ึ เปน็ ไปตามแผนละนะ...
พอลองปล่อยมุกท่ีคนบ้านเดียวเท่าน้ันถึงจะเก็ตไป ก็เสร็จใน
ดอกเดียว
มองผิวเผินอาจดูเหมือนผมยั่วโมโห แต่แท้จริงแล้ว มันเป็น
แผนที่ท�าให้เขารู้สึกตัวจริงของผมได้อย่างรวดเร็วต่างหาก! แต่พูดไป
ก็คงไม่มใี ครเชื่อหรอก...
ชา่ งหวั เร่อื งลอ้ เลน่ ไป เอาเป็นว่าถือเปน็ เรือ่ งดที ี่ยูคิยอมเชอ่ื ผม
จากนัน้ เราสองคนกค็ ุยอะไรกันหลายๆ เรอื่ ง
ท้ังเรอื่ งต้งั แตท่ ม่ี าทนี่ ี่ เรื่องความเหนื่อยยากของทั้งสองฝา่ ย
และ เรือ่ งวาระสดุ ทา้ ยของคุณชสิ ุ

“เกดิ เรอื่ งแบบนนั้ กบั อาจารยช์ สิ .ุ .. ถา้ จา� ไมผ่ ดิ รสู้ กึ วา่ คนคนนน้ั
เคยบอกว่าไม่ชอบโลกนด้ี ว้ ยครบั -------”
ยูคกิ ล่าวพลางหลับตาลง

คุยแตเ่ รอ่ื งมืดหม่นไปกไ็ ม่ไดอ้ ะไรขนึ้ มา
ผมเลยลองเปิดประเดน็ เร่ืองโลกฝ่งั โนน้ ดูบา้ ง
เมอื่ ผมพดู เรอื่ งตอนจบของมงั งะไมก่ อ็ นเิ มใหฟ้ งั ยคู กิ เ็ อาตวั เขา้
มาติดกับอย่างงา่ ยดาย

“อาจารยค์ รบั ! ไดโ้ ปรด ไดโ้ ปรดกรณุ าบอกตอนตอ่ จากนใ้ี หผ้ ม

บทท่ี 5 เหล่าเด็กผ้ถู ูกอัญเชิญ 283

ด้วยเถอะครบั !”
“หึหึห ึ เธออยากรงู้ ้ันร?ึ มงั งะกับอนิเมท่เี ธออยากรู้ตอนต่อนะ่

มันก็แทบจะจบบริบูรณ์กันหมดแล้วละเอ้อ! และย่อมแน่ว่าฉันคนนี้ย่อม
ไมพ่ ลาดในเรื่องพวกนี้อย่แู ลว้ ตามเก็บในสง่ิ ทีส่ มควรเกบ็ เพราะนั่นคอื
สงิ่ ที่สภุ าพบุรษุ พงึ ปฏิบัตยิ งั ไงล่ะ!”
“สมกบั เปน็ อาจารยเ์ ลยครบั ! ไดโ้ ปรด ไดโ้ ปรดชว่ ยบอกผมดว้ ย
เถอะครับ!”
ยคู แิ สดงท่าทางเอาเป็นเอาตายออกมา
มากถงึ ขนาดทส่ี าวประชาสมั พนั ธท์ ย่ี กนา้� ชากบั อาหารวา่ งมาให้
ตอ้ งเบิกตาโพลงดว้ ยความตกใจ จนเกือบท�าถาดรว่ งเลยทีเดยี ว
สงสยั ผมจะเลน่ มากไปหนอ่ ยแฮะ

“งั้นเดี๋ยวฉนั จะให้ดูตอนตอ่ ไปกแ็ ล้วกนั มกี ระดาษไหม?”
“กระดาษ หรอื ครับ?”

“อื้ม”
แม้จะนึกฉงนใจ แต่ยูคิก็จัดหากระดาษมาให้ผม โดยไม่ถาม
แทรกเข้ามา
จากน้ัน ผมก็ท�าการกลืนกระดาษลงไปใน 『กระเพาะ-
อาหาร』-------

“เอ้า เสรจ็ เรียบร้อย”
วา่ แลว้ ผมก็น�าของทท่ี �าเสรจ็ ออกมา แล้วยื่นให้ยูคิ

“อะ โอว้ ววววววว--------- !! ใชม้ ายากลแบบไหนไปครับเนีย่
ทา่ นอาจารย!์ ?”
ไม่แปลกที่ยคู จิ ะตกใจ
เพราะสงิ่ ทผี่ มเอาออกมา คอื หนงั สอื การต์ นู แบบเยบ็ ปกรวมเลม่
เรียบรอ้ ยแลว้ ยังไงล่ะ
อันที่จริงแล้ว นี่เป็นผลส�าเร็จจากการใช้ความสามารถของ

284

『มหาปราชญ』์ อย่างเต็มรูปแบบ โดยท�าการคัดลอกความทรงจ�าของ
ผมก็อปปี้ลงไปในกระดาษท่กี ลนื เขา้ ไป
เรยี กไดว้ ่าเปน็ การใช้ความสามารถไปในทางไร้สาระโดยแท้จรงิ
แต่วา่ ก็เปน็ วิธีการใชง้ านทีม่ ีประโยชนอ์ ยา่ งยง่ิ ยวดดว้ ยเช่นกัน

“เอาละ ไปเตรยี มกระดาษมาอกี ซะส ิ ถ้าอยากจะอ่านตอนตอ่
ไปละกน็ ะ!”
ยคู ลิ กุ ขนึ้ ยนื โดยไมพ่ ดู อะไร แลว้ ออกคา� สง่ั แกส่ าวประชาสมั พนั ธ์
กบั ผู้หญงิ อีกคนใหไ้ ปนา� กระดาษมา
เขามีสหี น้าจริงจังเสยี จนผู้หญิงซ่ึงดูเหมือนจะเป็นเลขายังถงึ กับ
รีบไปเตรยี มกระดาษจา� นวนมากมาให้
จากนนั้ ผมกค็ ัดลอกบนั ทกึ ความทรงจา� อย่างรวดเรว็
สว่ นกระดาษทเี่ หลอื กข็ อรบั เอาไวด้ ว้ ยความยนิ ดลี ะนะ กระดาษ
น้นั มรี าคาสูง เพราะง้นั แคน่ ้กี น็ บั วา่ เปน็ ทรัพยส์ นิ ไดอ้ ย่างหนึง่ แล้ว ซง่ึ ผม
เองกอ็ ยากเอาน�าไปใชก้ ับเรอ่ื งทีจ่ ริงจังด้วย ฉะนัน้ ต่อใหม้ ีมากเทา่ ไรก็ไม่
ทา� ใหเ้ ดอื ดร้อนหรอก
แลว้ ยูคเิ องกไ็ ม่ว่าอะไรด้วย
แหม ก็เขาหาอ่านตอนต่อไปของมังงะเรื่องโปรดไม่ได้น่ีนา
ไม่แปลกท่ีจะอยากรู้หรอก แล้วในเม่ือจะได้อ่านตอนต่อไป ก็ย่อมไม่
ปรปิ ากวา่ อะไรอยู่แล้ว

“ขอบพระคุณมากครบั ทา่ นอาจารย์!”
แลว้ ยังกล่าวขอบคุณผมมาแบบนนั้ ดว้ ย
ถงึ ในบรรดามงั งะเหลา่ นน้ั จะมเี รอื่ งทยี่ งั ไมจ่ บบรบิ รู ณ ์ กบั เรือ่ งท่ี
เน้ือเร่ืองแทบจะไมค่ ืบหนา้ อยู่ดว้ ยกเ็ ถอะ...
แล้วไอ้มังงะจ�าพวกแบบนั้นยิ่งสนุกอยู่ด้วย เป็นอะไรที่ชวน
หงุดหงดิ เสยี จรงิ ๆ
ซึ่งผมเองก็มีเรื่องที่อยากอ่านตอนต่อไปเหมือนกัน จึงหวังว่า

บทท่ี 5 เหลา่ เดก็ ผู้ถกู อัญเชิญ 285

จะม ี “ชาวตา่ งโลก” ทมี่ าจากญป่ี นุ่ ซง่ึ เปน็ ผรู้ ว่ มอดุ มการณเ์ ดยี วกนั เดนิ ทาง
มาท่นี หี่ ลังจากเวลาผ่านไปสัก 10 ปลี ะนะ
แล้วในตอนนน้ั เอง ยูคิก็จวกเขา้ มาประโยคหน่ึง

“คณุ รมิ รุ ุ ผมสงสยั เลก็ น้อยนะ่ ครับ...”
“อะไรร?ึ ”
“เมอื่ ตอนลงทะเบยี นกบั กลิ ด ์ คณุ เขยี นตวั อกั ษรยงั ไงหรอื ครบั ?
ภาษากไ็ มใ่ ช่ภาษาญปี่ ุ่น แลว้ คุณกไ็ มม่ เี วลามาจดจ�าภาษาของโลกนด้ี ้วย
ไมใ่ ชห่ รือครบั ?”
เล่นจ้วงเข้ามาซะเจ็บเลยนะ

“ฮึฮึฮ่ือ คือเรื่องน้ันนะเธอ มันก็ต้องเป็นเพราะฉันใช้ความ
พยายามไมเ่ วน้ แตล่ ะวัน เพื่อเรียนภาษาของโลกนี้อยูแ่ ลว้ ส”ิ
ความจริงแลว้ ให้ทา่ นอาจารย์ 『มหาปราชญ』์ ชว่ ยถอดความ
แล้วเลียนแบบใหอ้ ะนะ
ผมใหพ้ วกคาบาลชว่ ยสอนพวกตวั อกั ษรพน้ื ฐานใหแ้ ลว้ เพราะงน้ั
ที่เหลือมนั กง็ ่ายนดิ เดียว

“จริงหรือครบั ? ไมใ่ ช่ว่าโกงอะไรสักอยา่ งนะครบั ...? ตงั้ แตผ่ ม
มาท่ีน่ี เร่ืองทีผ่ มล�าบากท่ีสุดก็เรอื่ งเรียนภาษานแ่ี หละครบั ...”
“ยะ อย่าพูดอะไรบ้าๆ สิ? มนษุ ย์เราน่ะนะ ไมว่ ่าอายุเทา่ ไหร ่
การเรยี นกย็ งั เปน็ สิ่งส�าคัญอยดู่ ีนัน่ แหละ!”
แมว้ า่ จะหวน่ั ไหวเลก็ นอ้ ย แตผ่ มกป็ ระสบความสา� เรจ็ ในการพูด
กลบเกลอื่ น
แม้ว่าสายตาของยูคิที่มองผมมาด้วยความเคารพจะชวนให้รู้สึก
เจ็บก็ตาม แต่ผมก็ไมไ่ ด้พูดโกหกอะไร เพราะง้นั ไม่ต้องไปใสใ่ จหรอก
ถงึ แมว้ า่ คนทจี่ ดจา� ตวั อกั ษร รวมถงึ ทา� ความเขา้ ใจจะเปน็ 『มหา-
ปราชญ์』 ก็ตาม แต่นน่ั ก็เป็นสกลิ ของผม เราก็แค่พูดโดยละประธานท่ี
ท�ากิริยาเฉยๆ เท่าน้นั ไม่ได้ทา� อะไรผดิ เสยี หนอ่ ย

286

*

หลงั จากรบั ประทานอาหารเยน็ แลว้ เรากก็ ลับมาคยุ เรอื่ งจรงิ จงั
กันต่อ
เก่ียวกบั เรอื่ งตอ่ จากนี้ยังไงละ่

“คุณริมุรุ การที่คุณเส่ียงอันตรายเดินทางมาถึงเมืองหลวงใน
คร้ังน้ี เป็นเพราะได้ยินมาจากคุณชิสุว่าผมเป็นคนบ้านเดียวกับคุณสินะ
ครับ? แนน่ อนวา่ หลังจากน้ผี มกจ็ ะให้ความชว่ ยเหลือคุณดว้ ยความยินดี
อยูแ่ ล้ว แต่เป้าหมายของคณุ มีเทา่ นน้ั หรอื ครบั ?”
“หมายความว่ายงั ไงรึ?”
“ผมคิดว่า คุณน่าจะมีเหตุผลอ่ืนอีกน่ะครับ ยกตัวอย่างเช่น
กา� ลงั หาหนทางกลับบ้าน อะไรทา� นองนน้ั ?”
ยูคิถามผมมาแบบน้ัน
วิธีกลับ
ใช ่ เร่อื งนนั้ ผมเองกเ็ คยคดิ เหมอื นกนั
แต่ก็ตดั ใจไปแลว้ เช่นเดียวกัน
ตัวผมท่ีโลกฝั่งน้ันก็ตายไปแล้ว และศพเองก็น่าจะโดนเผาไป
แลว้ ดว้ ย ถงึ กลบั ไปเอาปา่ นน ้ี กไ็ มเ่ หลอื ทข่ี องเราอกี แลว้ กลบั ยง่ิ จะทา� ให้
สบั สนเสียด้วยซา้�
แค่นานๆ คร้ังก็นกึ ถงึ กันบา้ ง คิดถงึ กนั บา้ ง แคน่ ั้นกพ็ อแลว้ ละ
แตว่ ่า ส�าหรับ “ชาวต่างโลก” ทย่ี งั เยาวว์ ัยแลว้ การกลบั ไป
คงจะเปน็ เป้าหมายทีส่ �าคัญท่สี ุดกระมัง

“พอจะท�าได้รึ?”
แตส่ ่ิงที่ตอบกลับมานัน้ คอื ความเงยี บ
หมายความวา่ มนั ไมง่ ่ายง้ันสินะ

บทท่ี 5 เหล่าเดก็ ผู้ถกู อัญเชญิ 287

ถ้าท�าได้จริงป่านนี้เขาคงกลับไปแล้วด้วยละนะ ผมคิดว่าน่าจะ
เป็นอยา่ งนนั้

“พอดเี ส้นทางมนั เปน็ วนั เวยน์ ะ่ นะ เหมอื นวา่ โลกนี้จะเปน็ โลกที่
คล้ายกบั โลกปฏิสสาร น่ะครับ...”
จากนั้น เขาก็อธิบายเร่ืองทเ่ี ขาเขา้ ใจอย่างชดั เจนแลว้ ในตอนนี้
ให้ฟัง
ถ้าสรุปให้เข้าใจง่ายละก็ โลกเมื่อชาติที่แล้วคือโลกแห่งสสาร
เป็นโลกที่ไม่มีแกน่ เวท
และในทางตรงกันข้าม ก็มีโลกแหง่ จติ ใจอยูด่ ว้ ย เปน็ โลกที่เตม็
ไปด้วยพลังงานปริศนาซ่ึงมีสิ่งมีชีวิตรูปแบบจิตใจจ�าพวก ปิศาจ ทูต
สวรรค์อาศัยอยู่
ซ่ึงท้ังสองโลกน้ีจะมีคุณสมบัติท่ีตรงข้ามกัน แต่ก็ยังมีความ
เกย่ี วข้องกันอย่างลกึ ซ้ึง
และโลกแหง่ นี้------- โลกแห่งความโกลาหล
โลกซง่ึ มคี ณุ สมบตั ขิ องโลกแหง่ สสารกบั โลกแหง่ จติ ใจอยดู่ ว้ ยกนั
เปน็ โลกทมี่ ีความพิเศษเป็นอยา่ งมาก
โดยในโลกนี้จะมีแก่นเวทอยู่เต็มเปี่ยม และยังเป็นโลกท่ีมีส่ิง
มชี วี ติ รปู แบบจติ ใจอย่าง ปศิ าจ ภูต และภตู พรายอยูอ่ ีกด้วย ซงึ่ เรื่องน้ี
ผมรอู้ ยแู่ ลว้ เพราะเคยรับประสบการณ์ตรงมากอ่ นนะ่ นะ...
ซึ่งการที่จะเดินทางจากโลกแห่งสสารมายังโลกแห่งน้ีนั้น
หมายความวา่ รา่ งเนอ้ื จะตอ้ งดบั สญู ไปครง้ั หนงึ่ จนอยใู่ นสภาพของปฏสิ สาร
ฉะนน้ั จงึ เทา่ กบั วา่ เราไมอ่ าจกลับไปยังโลกแห่งสสารใบเดมิ ได้

“แตว่ า่ ผมไมค่ ดิ วา่ ไมม่ คี วามเปน็ ไปไดห้ รอกนะครบั ทญ่ี ปี่ นุ่ เอง
กม็ ตี า� นานเรอื่ งยกั ษก์ บั ปศิ าจ อกี ทง้ั ยงั มตี า� นานเทพกับเร่ืองเล่าทคี่ ลา้ ยๆ
กันอยู่ตามที่ต่างๆ ในโลก เพราะฉะน้ันแล้ว ถ้าหากเราท�าตามเง่ือนไข
อะไรสกั อย่างไดค้ รบ ก็อาจสามารถวาร์ปส�าเร็จก็ได้นะครบั ”

288

มันกจ็ ริง
ผมเองก็มีความคดิ เก่ยี วกับปญั หานีเ้ หมอื นกนั
ถงึ จะเปน็ แคค่ วามทรงจา� ลางๆ เหมอื นตอนเปน็ ไขก้ ต็ าม แตเ่ รา
ได้ยิน “วัจนะโลก” ตั้งแตต่ อนที่ถกู แทงที่โลกนั้นไมผ่ ดิ แน่
โลกแหง่ นีก้ บั โลกเดมิ ของเรา มีความเชอ่ื มโยงกนั อยา่ งแท้จริง

“อกี อย่าง... คณุ ริมุรใุ ชเ้ วทมนตร์ไดร้ เึ ปลา่ ครับ?”
จ่ๆู ยคู กิ ็เปลีย่ นเรอื่ งคุย

“อา ฉนั เรียนเวทมนตร์มาหลายบทเหมือนกนั น่ะนะ”
เมือ่ ตอบไปเช่นน้ัน ยูคิก็หร่ตี ากล่าวด้วยความอิจฉา

“ดจี งั เลยนะครบั ... คอื อนั ทจ่ี รงิ ตอนแรกผมกห็ ลงใหลในเวทมนตร์
เหมอื นกันนะ่ ครับ...”
จากคา� บอกเลา่ ของยูค ิ เมือ่ ตอนที่มายงั โลกแหง่ น ี้ นอกจากจะ
รู้สึกประทับใจท่ีได้มาแล้ว ในเวลาเดียวกันยังรู้สึกหลงใหลในพลังอัน
เร้นลบั อยา่ งเวทมนตร์อีกด้วย
ซึ่งผมเองก็เชน่ เดยี วกนั
หากชอบมงั งะหรอื อนเิ มละก ็ ไมว่ า่ ใครกต็ อ้ งอยากจะใชเ้ วทมนตร์
ดูสักครงั้ นน่ั แหละ

“ผมเองกอ็ ยากเรยี นเวทมนตรเ์ หมือนกัน แตไ่ มร่ ทู้ �าไมผมถึงใช้
มันไม่ได้เลยครับ บางที อาจเป็นเพราะความเปล่ียนแปลงของร่างกาย
น้ีก็เป็นได้ครับ อุตส่าห์ได้เจอกับความโรแมนติกอย่างเวทมนตร์ทั้งที
น่าเสียดายเหมอื นกนั นะครับ...”
ใช่ นั่นแหละ คอื สง่ิ ที่เรียกว่าความโรแมนติกละ
อตุ สา่ หม์ ีเวทมนตร์ท้งั ที ยงั ไงมันกต็ อ้ งนึกอยากลองใชด้ ูสักครั้ง
จรงิ ๆ น่นั แหละ
แต่กระนั้นแลว้ ดว้ ยคุณสมบตั ิทางรา่ งกายของยูคิ จงึ ทา� ให้เขา
ไม่อาจใชเ้ วทมนตร์ได้

บทท่ี 5 เหลา่ เดก็ ผู้ถูกอัญเชิญ 289

เปน็ ความจรงิ อันโหดรา้ ยย่งิ นกั
“แตว่ า่ ผมก็สามารถค้นควา้ มนั ไดค้ รับ และส่ิงท่ีผมคน้ พบกค็ อื

สงิ่ ทเ่ี รยี กวา่ เวทมนตรน์ นั้ เปน็ สงิ่ ทมี่ คี วามหมายวา่ “พลงั ในการแทรกแซง
กฎเกณฑ์” ของโลกใบน้ีน่ะครับ ในโลกใบน้ีจะมีกฎเกณฑ์มหัศจรรย์
ทเ่ี รยี กวา่ “วจนะแหง่ โลก” อย ู่ ซงึ่ เวลาทใี่ ครกต็ ามไดร้ บั พลงั ใหมม่ า หรอื
ไดร้ ับการยกระดับตัวตน พดู อีกอย่างคอื วิวัฒนาการนั่นแหละครบั วจนะ
แห่งโลกก็จะช่วยแจ้งให้เราทราบ แล้วทีน้ี เกี่ยวกับเวทมนตร์น่ะครับ
เวทมนตร์เองก็ใช้มาตรฐานเดียวกันกับกฎเกณฑ์ของ “วจนะแห่งโลก”
ซึ่งเวทมนตร์สามารถท�าให้ปรากฏการณ์ต่างๆ บังเกิดขึ้นจริงได้ด้วยการ
ท่องคาถา สรปุ คือ ถา้ กล่าวในทางกลบั กนั --------”
ยคู ิพูดตดั ประโยคตรงนั้น
ผมเองกล็ องอนมุ านสิ่งท่เี ขาจะพูดต่อจากค�าพูดนัน้ ดู
กลา่ วในทางกลบั กนั สรปุ แลว้ ------

“ถา้ หากว่าสาเหตกุ บั ผลลพั ธ์มันมคี วามเก่ียวข้องกนั ละก็ หาก
เราทา� การไขมนั และทา� ความเขา้ ใจในกฎเกณฑไ์ ด ้ กม็ คี วามเปน็ ไปไดท้ เี่ รา
จะค้นพบกระทั่งหนทางกลับบ้านไดเ้ ชน่ กัน อยา่ งงั้นใชไ่ หม?”
ผมเองก็คุน้ เคยกบั “วจนะแหง่ โลก” เหมอื นกัน
ขนาดสกลิ ของผมอยา่ ง 『มหาปราชญ』์ กย็ งั พดู กบั ผมโดยการ
ใชว้ จนะโลกเหมอื นกัน
กลา่ วไดว้ า่ ทผี่ มเกดิ ความคดิ แบบได ้ กเ็ พราะวจนะแหง่ โลกเปน็
อะไรทผ่ี มคุ้นเคยอยา่ งลึกซ้ึงขนาดนนั้ นัน่ แหละ

“------สมกบั เปน็ คณุ รมิ รุ ุ นา่ ตกใจจรงิ ๆ ครบั ... ไมน่ กึ เลยวา่ จะ
สามารถทา� ความเขา้ ใจเรอ่ื งทผ่ี มคน้ ควา้ มาตลอดไดอ้ ยา่ งงา่ ยดายแบบน”้ี
ท�าให้ปรากฏการณท์ ่ีเรยี กวา่ การกลบั บา้ นกลายเปน็ กฎเกณฑ์
แลว้ เปลย่ี นไปเปน็ “วจนะแหง่ โลก”-------พดู นะ่ มนั งา่ ย แตก่ ารจะคน้ ควา้
เพอื่ คน้ พบกฎเกณฑท์ ว่ี า่ นน้ั มนั จา� เปน็ ตอ้ งใชค้ วามมานะอสุ าหะมากมาย

290

เหมอื นกบั การผลาญชวี ติ ทงั้ ชีวติ เลยนัน่ แหละ
ไมส่ ิ ตอ่ ให้ใชค้ วามมุมานะขนาดนน้ั กอ็ าจจะหาไมเ่ จอกเ็ ปน็ ได้

-------แตว่ า่ ถา้ หากเราสามารถเข้าแทรกแซง “วจนะแหง่ โลก”
ไดม้ ากกว่าน้ีละก็-------

《........................》

ไม่สิ สกิลแบบนนั้ มนั กแ็ ค่เรื่องเพอ้ เจอ้ นนั่ แหละ
เอาเถอะ หลงั จากนก้ี ม็ แี ตต่ อ้ งคน้ ควา้ กนั ตอ่ ไปเรอ่ื ยๆ นน่ั แหละ

“แต่แหม ต้องมาน่ังท�าความเข้าใจแล้วตรวจสอบกฎเกณฑ์
ไปทลี ะอย่างแบบน ้ี ตอ่ ให้มีเวลาขนาดไหนกไ็ มพ่ อเลยนะครับเนีย่ ”
ยูคิพูดสรปุ เชน่ นั้น ก่อนย้มิ เจอื่ นๆ
ยังไงน่ันก็เป็นเป้าหมายของเขา หลังจากน้ีก็เลยจะค้นคว้ากัน
ตอ่ ไป

“ถ้ามีอะไรท่ีพอจะท�าได้ฉันก็จะให้ความร่วมมือ แล้วเด๋ียวทาง
ฉนั จะลองตรวจสอบดดู ว้ ย”
ผมกลา่ ววา่ จะใหค้ วามรว่ มมอื ดว้ ยออกไป เพอ่ื แสดงความเคารพ
ต่อความตั้งใจของยูคิ

“แตถ่ ้าไม่ได้หาทางกลบั เป็นเปา้ หมาย แล้วตกลงคุณรมิ รุ มุ าท�า
อะไรท่นี ่ีหรือครับ?”
ยูคิวกกลับมาเขา้ เรอ่ื งเดิมอีกคร้งั
ผมตัดสนิ ใจบอกเปา้ หมายของตวั เองให้ยคู ฟิ งั

“แหมคอื ฉนั นะ่ แคไ่ ดใ้ ชช้ วี ติ เรอื่ ยเปอ่ื ยกพ็ อใจแลว้ ละนะ ตอนน้ี
ฉันก็สร้างเมืองส�าเร็จแล้ว และตั้งใจว่าจะอยู่ด้วยกันกับพวกพ้องอย่าง
มคี วามสุขด้วย แตว่ า่ พอดมี ีเรอ่ื งคาใจนดิ หน่อยนะ่ ...”

บทท่ี 5 เหลา่ เด็กผถู้ ูกอัญเชญิ 291

สว่ นเป้าหมายอ่นื
คือการซ้ือหินเวทมนตร์ และทัศนาเมืองหลวง เพื่อดูว่าท่ี
เมืองหลวงมีอารยธรรมอยู่ในระดับไหน ซึ่งการทัศนาน้ันเป็นเร่ืองส�าคัญ
เลยทเี ดยี ว
แต่วา่ ยังมีเป้าหมายส�าคัญทส่ี ุดทีจ่ ะลมื ไปไมไ่ ดเ้ ป็นอนั ขาด
น่ันคือ เรอื่ งพวกเดก็ ๆ ทเี่ ห็นในความฝันยงั ไงละ่

“...อย่างนี้นี่เอง พวกเด็กๆ ที่อาจารย์ชิสุเป็นห่วงงนั้ เหรอครบั
แต่ว่าเด็กๆ พวกน้ัน... ไม่สิ ถ้าหากว่านี่เป็นความตั้งใจของอาจารย์ชิสุ
ละก ็ ผมเองกจ็ ะลองฝากใหค้ ุณช่วยจัดการเช่นกันครับ”
และแล้ว------
ยูคกิ ช็ ่วยอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับพวกเดก็ ๆ ให้ฟงั

*

หลงั จากสนทนากนั ยาวเหยยี ดจบแลว้ ผมก็ออกมาจากอาคาร
ส�านกั งานใหญข่ องสมาคม
ผมกล่าวขออภัยที่ให้พวกคาบาลรอนาน แล้วตัดสินใจเลี้ยง
อาหารเย็นพวกเขา

“ไม่ตอ้ งใสใ่ จหรอกครบั !”
ถงึ ทงั้ สามจะพดู เปน็ เสยี งเดยี วกนั แตต่ อนนก้ี ไ็ ดเ้ วลาอาหารเยน็
เมื่อค�านวณแล้วจะเท่ากับว่าผมใช้เวลาท้ังวันต้ังแต่เช้าจรดเย็นไปกับการ
นั่งคยุ กบั ยูคิ
นกึ ไมถ่ งึ เลยวา่ จะเปน็ การหารอื ทใ่ี ชเ้ วลานานถงึ ขนาดน ี้ จงึ ทา� ให้
ผมท�าเรอ่ื งแยๆ่ กบั พวกคาบาลลงไปเสยี แลว้
พวกเราเดนิ ทางมายงั รา้ นอาหารทเี่ ขาวา่ ขนาดในเมอื งหลวงกย็ งั

292

มีชือ่ เสยี ง ซ่งึ เปน็ คนละทกี่ ับโรงเต๊ียมทีพ่ วกเราเข้าพัก
แล้วในขณะที่ก�าลังรับประทานอาหารอร่อยๆ ผมก็บอกเร่ืองท่ี
ตวั เองตัดสนิ ใจตอนคุยกบั ยูคิใหพ้ วกคาบาลทราบ

“ด้วยเหตุน้ัน อีก 1 สัปดาห์ให้หลัง ฉันจะไปเป็นครูสอนท่ี
โรงเรยี นน่ะ”
“หา?”
“จๆู่ พดู อะไรออกมาคะเนี่ย?”
“ลกู พี่เองก็ล้อเล่นเก่งเหมอื นกันนะครบั ”
แต่ดูเหมือนทง้ั สามจะไม่เขา้ ใจวา่ ผมพูดเรอื่ งอะไร
ใหม้ นั ได้อย่างนสี้ ิ ตอ้ งเรมิ่ อธบิ ายให้ตง้ั แต่ต้นจนได้

“พดู ง่ายๆ ก็คอื ตัง้ แต่พรุง่ นี้ฉนั จะไปพักอยทู่ ี่ห้องวา่ งในหอพัก
ของโรงเรียน ระหว่างเดินทางมาฉันก็เคยเล่าเรื่องความฝันให้ฟังแล้ว
ใชไ่ หมละ่ ? แลว้ เดก็ พวกนนั้ นา่ จะมเี บาะแสอะไรบางอยา่ งอย ู่ ฉนั เลยวาน
ยคู ใิ หฉ้ ันเปน็ ครูสอนในโรงเรียนน่ะ”
ผมอธิบายใหฟ้ ังรวดเดยี วจบ
แลว้ จากนัน้ ผมกถ็ ามตอบกบั ทง้ั สามอยหู่ ลายอยา่ งดว้ ยกนั
จวบจนถึงเวลารับประทานอาหารเสร็จ ทั้งสามก็ท�าสีหน้า
ตกตะลงึ เหมือนจะยอมทา� ความเข้าใจได้แล้ว

“แต่ถึงอยา่ งนั้นก็เถอะ ลกู พ่จี ะไปเปน็ คร ู เรอ้ ...”
“นึกภาพไมอ่ อกเลยนะ่ นา้ ...”
“เป็นหว่ งพวกเด็กๆ จังเลยครบั ”
น่ีพวกนาย มองฉนั ยังไงกนั เน่ยี ...?

“เอาเถอะกท็ า� นองนน้ั แหละ เพราะงน้ั พวกนายชว่ ยนา� ทางถงึ แค่
วันน้กี ็พอแลว้ ละ”

“-------กะทนั หนั เก๊ิน”
“เอ ๋ แตว่ า่ ... งานของพวกเราคอื ตอ้ งชว่ ยนา� ทางไปจนกวา่ จะกลบั

บทที่ 5 เหลา่ เดก็ ผถู้ กู อัญเชิญ 293

ถงึ เมืองนะค้า?”
“ไม่เป็นไรหรอกน่า! ฉันกะไว้แล้วว่าจะเกิดเร่ืองแบบนี้ ก็เลย
ตดิ ตง้ั วงแหวนเวทเคลอื่ นยา้ ยเอาไวแ้ ลว้ ยงั ไงละ่ จรงิ ไหม? ถา้ มฉี นั คนเดยี ว
ละก ็ จะสามารถกลบั ไปทเ่ี ทมเพสตห์ รอื ทอ่ี าณาจกั รเบอรม์ นุ ดไ์ ดใ้ นพรบิ ตา
พวกนายมากกว่าทตี่ ้องล�าบากน่ะ? เพราะง้ัน ขากลบั ก็พยายามเข้านะ!”
“เด๋ียวสิ เอาจริงเหรอครับ? นึกว่าขากลับจะได้นั่งรถคันนั้น
เสยี อกี ...”
“จริงดว้ ยค่า! ได้ยินแบบน้ี เล่นเอาหมดอารมณ์กลับเลยอา่ ”
“เดี๋ยวเดีย๋ ว ลูกพค่ี าบาล แล้วก็เจด๊ ้วย จะติดสบายเกินไปแล้ว
นะครบั แตถ่ งึ อยา่ งนนั้ ผมเองกเ็ ออื มกบั รถมา้ ทนี่ ง่ั ไมส่ บายกน้ เหมอื นกนั
นะ่ นา้ ”
ไอ้เจา้ พวกน้.ี ..
เห็นท�าเป็นพูดจาดูดีว่าจะรับผิดชอบเร่ืองคุ้มกันเราจนถึงท่ีสุด
แต่ท่ีไหนได้ ดเู หมอื นจะมีเหตุผลวา่ อยากเดนิ ทางสบายๆ เสียอยา่ งนนั้
จะวา่ สมกับเปน็ ทง้ั สามดีมันกไ็ ดน้ ่ะนะ
วันนน้ั พวกเรา 4 คนนัง่ กง๊ เหลา้ กนั จนดึกดน่ื เพอื่ กลบเกลอ่ื น
ความเหงา
และในเชา้ วนั รุ่งขน้ึ ณ บรเิ วณนอกเมอื ง
ผมก็บอกลากับทงั้ สาม ซง่ึ ดทู ่าทางจะยังเมาคา้ งจากเม่อื วาน

“ถ้ามอี ะไร ก็รบี ติดตอ่ มาเลยนะครับ!”
“ไมใ่ ห้พวกเราอยู่ดว้ ย จะไมเ่ ป็นไรจริงๆ เหรอคา้ ...?”
“ถงึ จะรสู้ กึ เหงากต็ าม แตล่ กู พเี่ องกร็ กั ษาตวั ดว้ ยนะ! ไวก้ ลบั มา
ทเ่ี มอื งเมอื่ ไหร่ ก็มาทักทายพวกเราด้วยละครบั !”
“โอ ้ ไวม้ ีอะไรอกี ก็ฝากดว้ ยนะ”
ว่าแลว้ ผมก็นา� เอารถออกมาจาก 『กระเพาะอาหาร』
จากน้นั ผมก็เหน็ พอ่ คา้ ขายม้าจงู ม้าสองตัวมาให้จากที่ไกลๆ

294

“เอ๊ะ ลูกพ.ี่ .. ทา� ไมล่ะครับ?”
“นะ น่หี รือวา่ !!”
“เอาจริงเหรอครับ!?”
และโดยไม่สนใจทั้งสามท่ีออกอาการตกตะลึง พ่อค้าขายม้าก็
ช่วยนา� มา้ ไปเทยี มกบั รถใหต้ ามคา� สั่งของผม

“ถา้ อยา่ งนน้ั เป็นอันวา่ ไดร้ ับมา้ ท่สี ั่งไวเ้ รยี บร้อยแล้ว!”
ผมเซ็นเอกสารใบส่งั ซ้ือ แล้วช�าระเงนิ เสรจ็ สิ้น
แลว้ ในตอนนนั้ ดเู หมอื นวา่ พวกคาบาลเองจะทา� ความเขา้ ใจตอ่
สถานการณไ์ ด้แลว้
“โอ ้ ฉนั จะยกรถมา้ คนั นใ้ี หก้ บั พวกนายยงั ไงละ่ ถา้ มนั ไมจ่ า� เปน็
ขนึ้ มา พวกนายกเ็ อาไปคืนกับรกิ รุ โุ ดกแ็ ลว้ กนั ”
“ผมตอ้ งใชม้ ันตลอดอยแู่ ล้วสิครับ ลกู พี!่ ”
“คุณรมิ ุรุเนีย่ วิเศษจรงิ ๆ ด้วยนนั่ แหละคา่ !”
“อย่างหล่อเลยครับ อยากให้ลูกพ่ีฟิวส์หัดใจกว้างแบบน้ีบ้าง
จริงๆ ครับ”
ทัง้ สามประทบั ใจ
แผนเซอรไ์ พรสส์ า� เร็จ
ท่ีเหลอื ก็-------

“ฉนั ใสร่ างวลั ของพวกนายเอาไว้ในรถแลว้ ท่เี หลือก็------”
ทเี่ หลือกช็ ่วยตรวจสอบใหแ้ น่ใจด้วยนะ------- แต่ไมท่ ันทีผ่ มจะ
ไดพ้ ูดจบประโยค ทัง้ สามกร็ ีบไปดูอยา่ งรวดเรว็

“โอะ โอ้โหววววววว!! โลน่ ่มี นั !!”
“อะ อ๊ายยยยยยยย!! ไมเ้ ทา้ ด้ามนี ่ ยอดไปเลยคา่ !!”
“นะ นม่ี นั ! ดาบสนั้ ทด่ี คู มกรบิ นมี่ นั ... หรอื วา่ จะเปน็ เมจกิ เวพอ่ น
เหรอครับ!!”
เฮย้ เฮ้ย... อะไรมนั จะออกตวั แรงกนั ขนาดนน้ั

บทที่ 5 เหลา่ เดก็ ผู้ถูกอัญเชญิ 295

ตง้ั ใจวา่ จะใหต้ กใจเลน่ ตอนทผ่ี มไมอ่ ยซู่ ะหนอ่ ย เลน่ ซะเสยี แผน
หมดเลย

“จรงิ ๆ เลย้ พวกนายเนย่ี ... ชา่ งเถอะ นน่ั เปน็ รางวลั ของพวกนาย
ของคาบาลเปน็ สเกลชลิ ด ์ (โลเ่ กลด็ ) ของเอลเลนเปน็ ไดรอาสเคน (ไมเ้ ทา้
ภูตพฤกษา) สว่ นของกิโดเปน็ เทมเพสตไ์ นฟ ์ (มดี วายคุ ลัง่ ) รกั ษามันให้
ดลี ะ่ ร้ไู หม?”
“แนน่ อนอยู่แล้วครบั ลูกพี!่ ”
“แน่นอนอยู่แล้วค่า! ยังอุตส่าห์รู้ด้วยว่าฉันอยากได้ไม้เท้า...
ขอบพระคณุ มากเลยนะคะ คณุ ริมรุ !ุ ”
“แต่ว่า ท้ังหมดน่มี ัน... ระดบั ยนู คี นค่ี รับ!? ผมเองก็เพิ่งจะเคย
เห็นอาวุธท่ีสุดยอดขนาดนี้เป็นครั้งแรกเหมือนกัน แต่ให้เราแบบน้ีจะดี
เหรอครับ?”
“อา กฉ็ นั สรา้ งโดยไมต่ อ้ งเปลอื งคา่ วตั ถดุ บิ นน่ี ะ มแี ตไ่ มเ้ ทา้ ของ
เอลเลนอย่างเดยี ว ท่ีฉันไปวานคุณเทรน่ีใหช้ ว่ ยแบง่ กง่ิ ไมม้ าให ้ เพราะงน้ั
รักษามนั ใหด้ สี ุดๆ เลยนา?”
“แนน่ อนค่า!”
ผมตอบคา� ถามของกิโดทีด่ ทู า่ ทางกงั วลไปอยา่ งง่ายๆ
เอลเลนเอาแกม้ ไปถไู ถกบั ไมเ้ ทา้ ดเู หมอื นเธอจะถกู ใจมนั มากๆ
เพราะงนั้ ตอ่ ให้ผมไม่เตือน เธอก็คงใช้มันอย่างทะนุถนอมน่นั แหละ
อาวธุ กบั เครอื่ งปอ้ งกนั ของคาบาลกบั กโิ ดเปน็ รนุ่ ผลติ จา� นวนมาก
แต่มีแค่ไดรอาสเคนเท่านั้นท่ีเป็นของชั้นเลิศแบบจริงแท้แน่นอน หากใช้
งานเกนิ กา� ลงั หรอื ทา� พงั ละก ็ มหี วงั ไดโ้ ดนคณุ เทรนเี่ ฉง่ ตายแน ่ แลว้ เพราะ
ว่าเอามาเปน็ ของขวญั ให้เอลเลน ก็ย่งิ ทา� ใหเ้ ปน็ หว่ งเข้าไปใหญ่
สเกลชลิ ดข์ องคาบาลนั้น เปน็ โลท่ ่กี ารม์ สร้างขน้ึ มาโดยน�าเกล็ด
ฉลามของคารบิ ดสิ มาแปรรปู เปน็ อปุ กรณช์ นั้ หนง่ึ ทพ่ี ว่ งคณุ สมบตั ปิ อ้ งกนั
เวทมนตรเ์ ขา้ ไปด้วย

296

สว่ นเทมเพสตไ์ นฟข์ องกโิ ดนนั้ เปน็ อาวธุ ทคี่ โุ รเบยท์ า� ขนึ้ มาจาก
เกล็ดฉลามอีกเช่นกัน ซง่ึ นอกจากจะใสเ่ วทลมลงไปแลว้ มันยงั มีผลลพั ธ์
ในการชว่ ยเพม่ิ ความเร็วของผู้ใช้อกี ดว้ ย
เกล็ดฉลามของคารบิ ดสิ น้ัน ผมเกบ็ มาไดเ้ ปน็ จ�านวนมาก หลัง
จบศึกในตอนน้ัน ซ่ึงอันที่จริงผมก็ได้น�ามันไปเป็นของฝากให้แก่
ราชากาเซลเปน็ จา� นวนหลายรอ้ ยแผ่นด้วย
และในบรรดาเกล็ดเหล่าน้ัน จะมีเกล็ดท่ีผมกลืนลงไปใน
กระเพาะอาหาร ซง่ึ สว่ นทผี่ มกลนื เขา้ ไปเหลา่ นจ้ี ะอยใู่ นสภาพแทบไรร้ อย
ขีดขว่ น และยังคงคุณภาพด้งั เดิมเอาไวอ้ ย่างสมบรู ณแ์ บบ ซึ่งผมไดล้ อง
ค้นคว้าดูว่าเราจะสามารถน�าเกล็ดพวกน้ีไปท�ายุทโธปกรณ์ได้หรือไม่
และผลท่ไี ดก้ ค็ ืออุปกรณท์ ส่ี ร้างเสร็จในฐานะของผลงานทดลอง
และอยา่ งทีก่ โิ ดบอก ของพวกนี้มีประสิทธภิ าพในระดับยูนคี
แล้วเน่ืองจากท้ังสามออกอาการด๊ีด๊ากันใหญ่เช่นน้ี เลยท�าให้
ความเหงาของการต้องแยกจากกนั ไดป้ ลิวลอยออกไปยงั ทีไ่ หนสักแห่ง
เพราะแบบนัน้ ทง้ั สามจึงสามารถออกเดินทางด้วยความร่าเรงิ
เหมอื นเดมิ ได้
ผมกไ็ มช่ อบอะไรทมี่ นั ชวนเหงาดว้ ย เพราะงน้ั แบบนแ้ี หละดแี ลว้
และอาจเพราะอารมณ์พลุ่งพล่านเพราะของรางวัล เลยท�าให้
ทั้งสามหายจากอาการเมาค้างแลว้
แลว้ อกี อยา่ ง สามคนนนั้ กเ็ ปน็ ซะอย่างนนั้ ดว้ ย
ผมเลยสังหรณ์ใจว่า ยังไงเด๋ียวเจ้าพวกน้ีก็คงไปหาเรื่องใส่ตัว
แล้วมาพึง่ ผมอีกแน่ๆ
เพราะฉะน้นั ผมจึงสามารถยืนสง่ พวกเขาด้วยความสนกุ สนาน
ได้อย่างนา่ ประหลาด

*

บทที่ 5 เหลา่ เดก็ ผู้ถกู อัญเชิญ 297

เมื่อสง่ ทัง้ สามเสร็จแลว้ ผมกด็ า� เนินการยา้ ยเขา้ หอในทันที
ถึงจะพดู อยา่ งน้นั แตก่ แ็ ค่ม่งุ หน้าไปทหี่ อพกั แล้วรบั เอากญุ แจ
มาเทา่ นน้ั
จากนนั้ กด็ า� เนนิ การตามขน้ั ตอนจนเสรจ็ เรยี บรอ้ ย กอ่ นจะไดร้ บั
แจง้ ว่าผมจะได้เขา้ พกั ชว่ งกลางคืนของวันนี้
ยูคิช่วยอธิบายให้ฟังด้วยท่าทางเริงร่าว่า ‘หากเป็นครูละก็
จะไดห้ อพกั สา� หรบั อาจารยโ์ ดยเฉพาะ ไดอ้ าหารวนั ละสามมอื้ แถมยงั
ได้คา่ จา้ งรายวนั วนั ละ 10 เหรยี ญเงนิ ด้วย!’ ซง่ึ ดูเหมอื นวา่ ยูคิจะชว่ ย
ด�าเนินการให้ตามที่บอก ก็เลยจะมีการท�าความสะอาดห้องให้แล้วเสร็จ
ภายในวนั นี้
อนงึ่ เหน็ วา่ เงนิ คา่ จา้ งรายวนั โดยเฉลย่ี ของเมอื งหลวงจะอยทู่ ว่ี นั
ละ 7 เหรียญเงิน ดทู า่ ทางอาชพี ครูจะมีสวสั ดิการดกี วา่ ทีผ่ มคิดเสียอีก
โรงเตย๊ี มทผ่ี มเขา้ พกั นน้ั มรี าคาคา่ ทพี่ กั อยทู่ ค่ี นื ละ 4 เหรยี ญเงนิ
จริงอยู่ว่าเป็นโรงเต๊ียมที่สะอาด แต่เมื่อเทียบกับที่พักในหมู่บ้านแล้ว
มันก็ท�าให้รู้สึกว่าราคาแพงไปหน่อย เพราะงั้นรีบเข้าพักในหอท่ียูคิช่วย
จดั หาให้จะค้มุ ค่ากวา่
ผมได้เหน็ สภาพภายในหอ้ งแล้ว ซงึ่ ภายในก็ใหอ้ ารมณ์ไม่ด้อย
ไปกว่าโรงเต๊ยี มทีผ่ มพกั เมอ่ื คืนเลย ถา้ แบบนี้ผมกพ็ อใจแล้วละ
สว่ นการสอนน้ันจะเรมิ่ หลงั จากนี้อีก 7 วนั ตามทไี่ ด้อธบิ ายให้
พวกคาบาลฟัง แต่เน่ืองจากมีพวกขั้นตอนด�าเนินการต่างๆ ผมจึงต้อง
เดนิ ทางไปที่โรงเรยี นในอกี 6 วนั ใหห้ ลงั
ถงึ จะพดู อยา่ งนน้ั แต่ในวันนนั้ ผมก็ใชเ้ วลา 1 วนั เต็มไปกบั การ
ซื้อข้าวของเครอ่ื งใชใ้ นชีวิตประจา� วนั แล้ว
ผมจัดแจงซื้อของทตี่ นถูกใจ ก่อนจะไหวว้ านให้ช่วยขนไปทีห่ อ
ใน 1 วันนีผ้ มใช้มันผลาญไปกับการซอ้ื ของ พร้อมทง้ั เทีย่ วชมเมอื งหลวง

298

ไปทัว่
วนั ถดั มา ผมกต็ อ้ งเสยี เวลาไปกบั การจดั การขา้ วของทถ่ี กู ขนมา
ให้ แล้วมานง่ั นึกเสียดายว่า รงู้ ี้น่าจะขอร้องพวกคาบาลให้อยู่ชว่ ยเสียกด็ ี
แลว้ ในวนั ที ่ 3
ในวันน้ันผมเลอื กทจี่ ะไปหอสมดุ
เพราะผมยงั ไมไ่ ดถ้ ามเนอ้ื หาอยา่ งเปน็ รปู ธรรมวา่ จะตอ้ งไปสอน
อะไรทโ่ี รงเรียน
ตอนนยี้ คู กิ ค็ งกา� ลงั ชว่ ยดา� เนนิ การใหเ้ ปน็ แน ่ ฉะนนั้ แลว้ ผมเลย
ตง้ั ใจวา่ จะหาความรูใ้ ส่ตวั เพ่อื ใหส้ ามารถรบั มือกับเรือ่ งทต่ี ้องสอนได้
แตส่ ิ่งทีส่ า� คญั ยงิ่ กวา่ นั้น-------คอื เปา้ หมายในตอนแรก นัน่ คือ
การเรยี นเวทมนตรย์ ังไงล่ะ
ไหนๆ แล้วผมก็ตั้งใจว่าจะอ่านต�าราเวทมนตร์ท่ีหอสมุดให้มัน
ทะลุปรโุ ปรง่ เท่าท่ีจะทา� ได้
ซึ่งในส่วนของห้องเก็บต�าราเวทมนตร์น้ัน จะถูกจ�ากัดสิทธ์ิใน
การเขา้ เอาไว้
เพยี งแต ่ หากเปน็ นกั ผจญภยั ระดบั มากกวา่ แรงก ์ B ขน้ึ ไปละก็
จะสามารถเข้าไปอา่ นคน้ คว้าไดห้ ากแสดงบตั รประจ�าตวั
และเมอื่ แสดงบตั รประจ�าตัวเรยี บร้อยแล้ว ผมกส็ ามารถเขา้ มา
ในห้องส่วนนีไ้ ด้อย่างไรป้ ัญหาใดๆ
หนงั สอื ภายในหอ้ งนน้ี น้ั จะไมไ่ ดร้ บั อนญุ าตใหน้ า� ออกไปขา้ งนอก
ซง่ึ ผมอยากอา่ นหนงั สอื พวกนที้ ง้ั หมดในระหวา่ งทพี่ า� นกั อยใู่ นเมอื งหลวง
เลยต้องให้ความส�าคญั กบั มนั กอ่ นเป็นอนั ดับแรก
และถึงจะเป็นหอสมุดของเมืองหลวง แต่ก็เป็นคนละที่กับหอ
สมุดหลวง หอสมดุ หลวงนัน้ จะตั้งอยูภ่ ายในปราสาท
ซึ่งมีเพียงเชื้อพระวงศ์หรือเมจิกเชียนที่ปฏิบัติหน้าที่อยู่ใน
พระราชวงั เทา่ นน้ั ถงึ จะสามารถเขา้ ใชง้ านได ้ ถา้ หากเปน็ นกั ผจญภยั ระดบั

บทท่ี 5 เหลา่ เดก็ ผ้ถู กู อัญเชญิ 299

แขกของประเทศท่มี ีแรงก์มากกวา่ A ขึน้ ไป หากย่ืนค�ารอ้ งกอ็ าจสามารถ
เขา้ ใชง้ านไดเ้ หมอื นกนั ... แตน่ น่ั กเ็ ปน็ เรอ่ื งทไี่ มเ่ กย่ี วขอ้ งกบั ตวั ผมในตอนน ี้
เห็นว่าไม่ว่าทีป่ ระเทศไหนก็เปน็ เช่นนี้เหมอื นกนั เพราะมีเวทมนตรท์ ีเ่ ป็น
ความลับระดับชาติอยู่ด้วย จึงเป็นการยากอย่างยิ่งท่ีคนจากประเทศอ่ืน
จะเข้าใชง้ านได้
ตอนนเ้ี รามาเตม็ อิ่มกับหอสมดุ แห่งนี้กพ็ อ
อีกอย่าง ท่ีหอสมุดแห่งนี้มีหนังสือท่ีล�้าค่าพอตัวหลับใหล
อยู่เหมอื นกัน
หอสมดุ ทผ่ี มอย่ใู นตอนน้ีน้ัน มศี าสตร์ลบั ท่ีนกั ผจญภยั รวบรวม
มาเก็บรักษาเอาไว้ด้วย รวมถึงพวกบันทึกโบราณท่ีนักผจญภัยของกิลด์
ค้นพบกถ็ ูกเกบ็ รวบรวมเอาไวท้ ีน่ ่เี หมือนกนั
เป็นอย่างท่ีคิดเอาไว้ หอสมุดแห่งน้ีมีค่าเทียบเคียงกับหอสมุด
หลวงของประเทศตา่ งๆ เหมือนกนั
วิเศษยิง่ นัก
มาถึงเมืองหลวงไมท่ ันไร ก็เจอกับโชคลาภเชน่ นี้แล้ว จัดวา่ ผม
โชคดจี รงิ ๆ
ทีเ่ ป็นแบบน้ี กเ็ ปน็ เพราะผมประพฤติตวั ดอี ยู่ทุกวันไมผ่ ิดแน่

เพอื่ ไม่เป็นการเสียเวลา ผมจงึ เรมิ่ อา่ นต�าราเวทมนตร์
ปรมิ าณหนงั สอื น้ันมากมายจนดรู าวกบั วา่ หากคิดจะอา่ นอย่าง
เป็นเรอ่ื งเป็นราว ตอ่ ให้ใชเ้ วลาทั้งชวี ิตก็คงอา่ นไมห่ มดเลยทเี ดียว
ทกุ ทา่ นทที่ อ่ งตา� รากนั อยา่ งตงั้ อกตง้ั ใจครบั ผมตอ้ งขอโทษดว้ ย!
ผมกลา่ วขอขมาในใจ กอ่ นจะใช ้ 『มหาปราชญ』์ ไลอ่ า่ นหนงั สอื
อยา่ งรวดเรว็
หากมองจากสายตาคนภายนอก อาจดูเหมอื นแคห่ ยบิ หนังสือ
มาแลว้ นา� กลบั ไปไวบ้ นชนั้ แตค่ วามจรงิ แลว้ ในทกุ ครงั้ ทห่ี ยบิ มา ผมจะดดู

300

หนงั สอื เข้าไปในร่าง แลว้ บันทกึ เน้ือหาภายในท้งั หมดอย่างสมบูรณ์แบบ
ผมคัดลอกตา� ราเวทมนตร์ด้วยความเรว็ สงู โดยการใช ้ 『มหา-
ปราชญ』์ กบั 『กลทั โทน』ี แบบตอ่ เน่อื ง
สว่ นเรอื่ งตรวจสอบเนอื้ หานนั้ เอาไวค้ อ่ ยทา� ทหี ลงั กไ็ ด ้ พดู ใหถ้ กู
คอื เราปลอ่ ยให้ 『มหาปราชญ』์ จัดการเร่อื งนนั้ ไปก็พอแลว้
สว่ นเราก็แคห่ ยบิ หนงั สอื ท่อี ยตู่ รงน้นั ข้นึ มา แลว้ นา� กลับไปวาง
บนชนั้ เทา่ น้ัน
บางที ท�าแค่นี้เราก็อาจใช้เวทมนตร์ได้ขึ้นมาก็เป็นได้ อะไร
แบบน้นั ...

《คÓตอบ ท่านสามารถใช้ 『วิเคราะห์ประเมิน』 ตรวจสอบ
เนอื้ หา และเกบ็ รวบรวมเอาไวใ้ น 『รแู้ จง้ สรรพสง่ิ 』 ได้ ภายหลังจดั เก็บ
ในพนื้ ทจี่ ดบนั ทกึ ขอ้ มลู เสรจ็ สนิ้ ทา่ นจะสามารถใชเ้ วทมนตรไ์ ดด้ ว้ ยผล
ของสกลิ 『ละการรา่ ยอาคม』》

เอ๊ะ... เอาจริงดิ!?
เทา่ กับวา่ เราแค่นึกถงึ เวทมนตร์ท่อี ยากใชข้ ึ้นมาก็พอน่ะส?ิ
ชา่ งเปน็ สกลิ ทว่ี เิ ศษอะไรปานฉะน ้ี ดทู า่ เรายงั ดถู กู 『มหาปราชญ』์
มากไปนะเนย่ี
เมื่อเป็นแบบน้ันแล้ว เรื่องมันก็ง่ายละ ผมดูดหนังสือเข้ามา
ท้งั หมดโดยไมต่ อ้ งดหู ัวเรื่อง
หนังสือแต่ละเล่ม ได้แปรเปลี่ยนไปเป็นองค์ความรู้ของผม
เพยี งแคค่ ิดแบบน้ัน ความแข็งขนั ของผมก็ทวีคณู มากขึน้
แลว้ ผมกใ็ ชเ้ วลาสามวนั นบั รวมวนั นน้ั ดว้ ย ไปกบั การอา่ นหนงั สอื
สดุ แรงเกดิ จนเลอื ดตาแทบกระเดน็ และประสบความสา� เรจ็ ในการบนั ทึก
เนอ้ื หาในหนังสอื ทกุ เล่ม

บทท่ี 5 เหล่าเด็กผ้ถู ูกอัญเชิญ 301