เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็นสไลม์ไปซะแล้ว - 04

กลบเกลอื่ นได้
และเหนอื สงิ่ อน่ื ใด

“ไม่ได้หรอก ฉนั มงี านทอ่ี ยากวานใหช้ ูนะช่วยท�าอย ู่ ฉันอยาก
ใหเ้ ธอชว่ ยสอดสอ่ งดวู า่ มคี นนา่ สงสยั เขา้ ออกเมอื งหรอื ไมใ่ นระหวา่ งทฉี่ นั
ไมอ่ ยูน่ ่ะ”
ผมมอบหมายงานใหช้ นู ะ
หากผมยงั อย ู่ ถา้ มคี นนา่ สงสยั มากจ็ ะทราบไดใ้ นทนั ท ี นน่ั เพราะ
ผมใช้ 『วเิ คราะห์ประเมนิ 』 เฝา้ ดูเมืองอยู่เสมอยงั ไงละ่
ความจริงแล้วก็มีโซเอย์ช่วยสอดส่องดูแลแบบกายภาพอยู่
เหมอื นกนั แตก่ อ็ าจจะมมี นษุ ยม์ ารทแ่ี ฝงตวั เขา้ มาโดยปดิ บงั ออรา่ ของตน
ด้วยกเ็ ป็นได้
ในเมอื งเราเปน็ จดุ สนใจของเหลา่ ราชาปศิ าจ กค็ วรทจ่ี ะคอยเฝา้
ระวงั เอาไว ้ แตเ่ รากเ็ ปน็ เพอ่ื นกบั มลิ มิ และผกู สมั พนั ธไมตรกี บั ราชาปศิ าจ
คารอิ อนแลว้ ดว้ ย เลยไมน่ า่ จะมพี วกทก่ี ลา้ มาหาเรอื่ งซง่ึ ๆ หนา้ อยกู่ เ็ ถอะ...
แต่ถึงยังไง อีกฝ่ายก็เป็นราชาปิศาจ ยังไงก็ต้องเฝ้าระวังอยู่ดี
น่ันแหละ
พอคดิ แบบนน้ั แลว้ การขอใหช้ นู ะอยทู่ เ่ี มอื งน ้ี แลว้ คอยตรวจเชก็
คนนา่ สงสยั จะเปน็ เรอื่ งงา่ ยกวา่ ถ้าถามวา่ ท�าไมแลว้ ละก ็ เพราะยนู ีคสกลิ
『นักวิเคราะห』์ ของชูนะมคี วามสามารถในการตรวจจบั เทยี บเทา่ กบั ผม
เลยยังไงละ่
สว่ นเกลโด้ยงั คงปิดปากเงียบไม่ยอมพดู อะไร
ในเมอื่ เกลโดเ้ ปน็ ผรู้ บั ผดิ ชอบโดยรวมของงานใหญท่ ผ่ี มมอบหมาย
-------หรอื กค็ อื งานปรบั แตง่ ถนนไปยงั ประเทศข้างเคียงซึ่งเรียกได้วา่ เปน็
งานระดบั ประเทศของเทมเพสต ์ เขากย็ อ่ มไมม่ ที างทง้ิ ภาระหนา้ ทน่ี น้ั อยา่ ง
ไร้ความรับผิดชอบไดแ้ น่
คนทม่ี คี วามรบั ผดิ ชอบแรงกลา้ อยา่ งเกลโดย้ อ่ มทจ่ี ะรจู้ กั แยกแยะ

152

หนา้ ทีข่ องตวั เองไดอ้ ย่แู ลว้
ซึง่ ฮาคโุ รกับคโุ รเบย์เองกเ็ ช่นเดียวกนั

“หากเป็นขา้ ละก็ คงสามารถตดิ ตามทา่ นไปด้วยได้เหมือนกนั ...
แต่ความตอ้ งการของทา่ นรมิ รุ คุ ือการฝึกฝนทหารนีแ่ หละนอ้ ”
“ขะ ขา้ เองกเ็ หมอื นกนั ขา้ กบั ทา่ นไคจนิ จะรว่ มมอื กนั สรา้ งอาวธุ
ของทุกคน”
แม้ว่าท้ังฮาคุโรกับคุโรเบย์จะดูท่าทางอาลัยอาวรณ์ แต่ก็ยอม
ตัดใจกบั เรอื่ งในครั้งน้ี
ถึงอย่างน้ัน ผมก็ไม่คิดจะออกไปเดินข้างนอกโดยไม่มีคนคุ้ม
กันหรอก
จากการได้ฟังค�าบอกของพวกคาบาล และจากการข้ามผ่าน
ภยนั ตรายมานกั ตอ่ นัก ท�าใหผ้ มรตู้ ัววา่ ตัวเองแกรง่ พอสมควร
แต่ว่า หากลองได้เผชญิ หนา้ กบั ตวั ตนท่ไี ร้เทยี มทานอยา่ งราชา
ปศิ าจมลิ มิ แลว้ กเ็ ปน็ ทป่ี ระจกั ษว์ า่ จะประมาทไมไ่ ด้
หากเอาชนะไมไ่ ดล้ ะก ็ จะหนไี ปกไ็ ดเ้ หมอื นกนั แตก่ ม็ คี วามเปน็
ไปได้ว่าจะถูกฆ่าในทันทีท่ีเจอตัวด้วย จึงจ�าเป็นต้องมีคนคุ้มกันในกรณี
ดังกล่าว

“วางใจได ้ ขา้ คนนจ้ี ะตดิ ตามนายของขา้ ไปดว้ ย พวกเจา้ จงวางใจ
แล้วทุ่มเทปฏิบตั ิหน้าที่เถอะ”
รันก้าตอบรบั ความต้ังใจของผม แล้วประกาศออกไปอยา่ งดีใจ
มนั สา่ ยหางไปมาอยา่ งรุนแรงจนแทบจะขาดด้วยความดีใจ

“แลว้ ก-็ -----ขา้ จะนา� 『รา่ งแยก』 ของขา้ ตนหนง่ึ ไวใ้ หท้ า่ นรมิ รุ ุ
ใชส้ า� หรบั ตดิ ตอ่ เชน่ กนั หากเกดิ อะไรขนึ้ มนั กจ็ ะแจง้ ใหท้ กุ คนทราบในทนั ที
ฉะน้นั ไม่จ�าเปน็ ต้องระวังตัวกันเชน่ น้ันหรอก”
โซเอย์เอ่ยถัดจากรันก้า ผมสัมผสั ได้ถึงความมน่ั ใจในฐานะของ
มนษุ ยม์ ารทเ่ี คยออกไปนอกเมอื งจริงๆ มาจากเขา

บทที่ 3 สู่ดินแดนของมนษุ ย์ 153

ตัวผมเองก็รสู้ กึ อุ่นใจเหมือนกันทที่ ั้งสองคนตดิ ตามมาด้วย
อกี อยา่ ง ยงั มเี หลา่ คนทเ่ี หมาะสา� หรบั การทา� หนา้ ทนี่ า� ทางจรงิ ๆ
อยดู่ ว้ ย

“เอานา่ ไมต่ อ้ งหว่ งไปหรอก ฉนั กส็ นทิ กบั พวกคาบาลเอาไวส้ า� หรบั
เวลาแบบนดี้ ว้ ย ตง้ั ใจวา่ จะวานให้พวกน้ันช่วยนา� ทางให้น่ะ”
“อยา่ งนน้ี เ่ี อง เช่นนน้ั ก็วางใจได้ละครบั ทา่ นรนั ก้า ทา่ นโซเอย์
ฝากทา่ นรมิ รุ ุด้วยนะครับ”
อาจเพราะยอมรับในค�าพูดของผมแล้ว ริกุรุโดจึงคลายความ
ตึงเครียด แลว้ ยอมรับการออกเดนิ ทางของผม
นอกเหนือจากนน้ั ------

“เชน่ นน้ั เพอ่ื ไมเ่ ปน็ การเสยี เวลา เราใหก้ อ็ บตะไปเรยี กพวกทา่ น
คาบาลมาดกี วา่ ครบั สว่ นข้าจะไปรวบรวมสมั ภาระให้เอง”
รกิ รุ โุ ดยงั ชว่ ยจดั การเตรยี มสมั ภาระทจี่ า� เปน็ ใหแ้ กผ่ มเปน็ อยา่ งดี
อีกดว้ ย
สมกับเปน็ รกิ รุ ุโด เป็นชายทพ่ี ึ่งพาได้จรงิ ๆ
ทุกคนเองก็เห็นพ้องต้องกนั แลว้ ดว้ ย เทา่ นี้ผมก็ออกเดินทางได้
อยา่ งหายหว่ งแลว้ ละ

●

กลมุ่ นักผจญภัยสามคนก�าลงั เดนิ อยูใ่ นปา่
คาบาล เอลเลน และกโิ ดนนั่ เอง
งานของพวกเขา คอื การออกสา� รวจปา่ แลว้ ทา� ภารกจิ ปราบอสรู
หรอื เกบ็ วตั ถุดบิ
เปน็ งานทยี่ ากลา� บากซงึ่ ในบางครง้ั กจ็ า� เปน็ ทจ่ี ะตอ้ งพกั คา้ งแรม
ในปา่ เป็นเวลาหลายวันเชน่ กนั แต่ทวา่ ในตอนนม้ี ันกลบั กลายเป็นงานที่

154

สบายกว่าเดิมหลายขั้นเม่ือเทยี บกบั การส�ารวจก่อนหน้าน้ี
เพราะไดม้ ปี ระเทศของเหลา่ อสรู -------เทมเพสต์ ถอื กา� เนิดขึ้น
ภายในมหาพงไพรแหง่ จรู ่าน่นั เอง
ปัจจุบัน พวกเขาเคยไปเมืองของริมุรุมาแล้วหลายครั้งด้วยกัน
เพราะเมืองแหง่ นนั้ มีความเหมาะสมมากท่ีสุด สา� หรบั ใชเ้ ปน็ ฐานทม่ี นั่ ใน
การผจญภัย
แล้วสภาพของเมืองก็จะเปล่ียนไป และพัฒนาข้ึนในทุกคร้ังท่ี
พวกเขามาเยอื น
อีกทั้งยังสามารถวานให้ช่วยซ่อมแซมอาวุธได้อีกด้วย ว่ากัน
ตามตรง ความปรารถนาทท่ี ง้ั สามคนมเี หมอื นๆ กนั คอื ตอ้ งการสรา้ งบา้ น
ไว้ใชส้ า� หรบั เป็นฐานทพั ผจญภัยท่ีนี่
พวกเขานา� สมนุ ไพรกบั ผลไมท้ เ่ี กบ็ ไดจ้ ากในปา่ มาเปน็ ของฝากดว้ ย
นน่ั เพราะในเมอื งจะรบั ของหายากเอาไวด้ ้วยความยนิ ดี ทา� ใหพ้ วกเขาเกบ็
มาทลี ะเล็กละน้อยทุกคร้งั ที่เหน็ จนเปน็ นสิ ัยไป
นอกจากน ้ี ที่เก็บมากเ็ พือ่ พวกตนอีกดว้ ย
เพราะทเี่ ทมเพสต์นัน้ จะมกี ารน�าพชื หายากไปเพาะพันธ์ุ และ
มกี รณที ป่ี ระสบความสา� เรจ็ ในการผลติ จา� นวนมากอกี ดว้ ย เมอื่ เปน็ เชน่ นนั้
ทัง้ สามก็จะไดร้ ับการแบง่ สรรอาหารทีท่ �าขน้ึ จากพืชที่ปลกู ได้ ซ่งึ ส่งผลให้
ท้งั สามพลอยมีความสุขไปดว้ ย

“อาหารของเมืองนั้นเนี่ยยย ชักจะอร่อยข้ึนเข้าไปทุกทีแล้ว
ละเน้ออ! ฝีมือการท�าอาหารของชูนะจังเน่ียยย เข้าขั้นระดับพ่อครัวใน
เมืองหลวงแลว้ ละมั้งวา่ ไหม?”
“มา่ ยหรอก เหนอื กวา่ นนั้ อกี มง้ั ? นไ่ี ง อาหารของเธออรอ่ ยกวา่
อาหารชัน้ เลศิ ของท่ีบ้านเกิดอกี น่นี า”
“น่นั สินะครับ ไอก้ ระผมเองกค็ อ่ นขา้ งเร่อื งมากกบั รสชาติ แต่
อาหารฝมี อื ชนู ะจงั เนย่ี ชนั้ หนง่ึ เลยละครบั แลว้ ในตอนนฝ้ี มี อื การทา� อาหาร

บทท่ี 3 สู่ดินแดนของมนุษย์ 155

ของคนอื่นๆ เองก็ไม่น้อยหนา้ ไปกวา่ กันเลยนะครับ”
“ถกู ตอ้ งตามนั้น แตว่ ่า ฟังนะพวกนาย พวกนายคงรู้กนั สินะวา่

เป้าหมายของพวกเราไมใ่ ช่แคก่ ารเดินทางไปกินข้าวเทา่ นัน้ นะ่ ?”
คาบาลใชใ้ บหนา้ ทเี่ ครง่ ขรมึ เตอื นทงั้ สองคน ทา� ใหห้ วั ใจทพี่ องโต
ตอ้ งสงบลง
เรื่องความอร่อยของอาหารนั้นแทบจะไม่ต้องพูดถึงแต่อย่างใด
อกี ทั้งคา่ ตอบแทนทพี่ วกตนได้รับก็มไิ ดม้ เี พยี งเทา่ น้ันอกี ด้วย

“คงไม่ได้สนใจแต่เร่ืองอาหาร จนหลงลืมเป้าหมายที่แท้จริง
ของพวกเราไปแล้วหรอกนะ?”
“พดู แบบเนย้ี มันถามโง่ๆ นะคา้ ?”
“ใชแ่ ลว้ ครบั ! ลกู พรี่ มิ รุ อุ ตุ สา่ หม์ าขอรอ้ งทง้ั ท ี มนั กต็ อ้ งตอบแทน
บุญคณุ กันสักหนอ่ ยอยูแ่ ลว้ สิครบั ”
คาบาลพยักหน้าให้แก่คา� ตอบของทงั้ สอง
พวกเขาถูกอสูรท่ีจู่ๆ ก็ปรากฏตัวข้ึนมาในมหาพงไพรแห่งจูร่า
และกลายมาเป็นผู้ปกครองอาณาบรเิ วณแหง่ นีใ้ นเวลาไม่นาน-------- ถกู
รมิ รุ ุ ประมขุ แหง่ เทมเพสต์เรยี กตวั ไปเพราะมีเร่ืองจะขอรอ้ ง
ท้ังสามต้องประหลาดใจไม่น้อยที่ฮ็อบก็อบลินเจ้าเก่าอย่าง
กอ็ บตะปรากฏตวั ตอ่ หน้าพวกเขาอย่างกะทนั หัน แตก่ ็ไมใ่ ชเ่ รอ่ื งทเ่ี พ่ิงจะ
ประสบพบเจอเปน็ ครัง้ แรก พวกเขาจึงสามารถรบั มือได้อย่างเยอื กเย็น
ในตอนท่ีก็อบตะนา� ข้อความมาถ่ายทอดว่า “เห็นว่าท่านริมุรุมี
เรอื่ งจะขอรอ้ งแนะ่ ครบั ” พวกเขากลบั รสู้ กึ ดใี จมากกวา่ ลา� บากใจ ทงั้ สาม
จึงตอบตกลงไปด้วยความยนิ ดี
ริมุรไุ ด้ทา� ดตี ่อพวกเขาในหลายๆ เร่อื ง
ทงั้ อนญุ าตใหก้ ระทา� การตา่ งๆ อยา่ งอสิ ระภายในเมอื ง มหิ นา� ซา�้
ทง้ั สามยังเคยไดล้ ูกนอ้ งของรมิ รุ ชุ ่วยเอาไวใ้ นยามคบั ขนั อีกด้วย
ไม่ใชส่ �าหรับทงั้ สามเท่านัน้ แตส่ า� หรบั มนุษยชาติแลว้ รมิ ุรุถือ

156

เปน็ อสรู ท่มี บี ญุ คณุ อันใหญ่หลวงเลยทีเดียว
ทั้งอฟิ ริตท่ีคลมุ้ คลัง่
กองทพั มหาศาลซึ่งน�าโดยออรค์ ลอรด์
คาริบดิสซึ่งสามารถกลนื กินประเทศหน่งึ ไดส้ บายๆ
ไม่วา่ จะเร่ืองไหน ก็ล้วนเปน็ เรือ่ งท่ีมคี วามอนั ตรายอยา่ งยิ่งยวด
ตอ่ ประเทศเลก็ ๆ อย่างอาณาจักรเบอร์มนุ ด์
และผทู้ ี่จดั การคล่คี ลายเรอ่ื งท้งั หมดนั้น คือสไลม์รมิ ุรุน่นั เอง
พวกเขาตดิ หน้รี ิมุรุมากมายนบั ไม่ถ้วน
อีกทงั้ เหตผุ ลท่พี วกเขามาในคร้งั นี้ไมไ่ ดม้ เี พยี งเท่านนั้ ------

“แต่วา่ แต่วา่ บรเิ วณโดยรอบมีคนคอยค้มุ กันอยา่ งแน่นหนาตง้ั
ขนาดนนั้ ถงึ พวกเราจะรบั คา� ไหวว้ านปราบอสรู มากเ็ ปลา่ ประโยชนล์ ะนา้ ”
“ไมเ่ ปล่าประโยชน์หรอกนี่ครบั ? กเ็ ราจะไดร้ ับวตั ถดุ ิบของอสูร
เทา่ ทีต่ ้องการ โดยท่ีไมต่ อ้ งลงทนุ ลงแรงอะไรเลยน่นี า”
“ใช่แลว้ ทเ่ี ราไดเ้ ลอ่ื นข้นั เป็นแรงก ์ B+ เอง ก็เปน็ เพราะลกู พ่ี
รมิ รุ ดุ ว้ ยน่นี ะ!”
“แต่ว่า แบบน้นั มันดขู ีโ้ กงนิดหน่อยนะวา่ ไหม?”

“ยัยบา้ ! พดู แบบนัน้ กจ็ บเหก่ นั พอดดี ิ เอลเลน”
“จรงิ ด้วยครับ! ความหวงั ดีเป็นส่งิ ทค่ี วรรบั เอาไว้นะครับ!”
“ฉันเองก็ว่าง้ันเหมือนกันน่ันแหละน่า แต่จะติดหนี้เขาเอาไว้
อย่างเดียวมันก็ยังไงอยู่นะ่ น้า... เร่ืองท่พี วกเราพอจะตอบแทนได้ ก็มีแค่
การอธบิ ายเกย่ี วกบั สภาพของเมอื ง กลไกของสมาคมอสิ ระ และอกี หลายๆ
เร่ืองดว้ ยเทา่ นนั้ นน่ี า”
“นนั่ สนิ ะครบั แตเ่ รากเ็ อาเรอื่ งแปลกๆ หลายเรอ่ื งไปเลา่ ใหเ้ ขาฟงั
เพอื่ เปน็ การตอบแทนบญุ คณุ ของลกู พร่ี มิ รุ แุ มเ้ พยี งเลก็ นอ้ ยแลว้ นะครบั ...”
“เอาเถอะ คนคนน้ันคงไม่เรื่องมากนักหรอก เห็นเคยบอก
เอาไว้วา่ การรวบรวมขา่ วสารท่ีนา่ จะท�าประโยชนใ์ ห้เมอื งไดเ้ องก็เปน็ เร่อื ง

บทท่ี 3 สูด่ ินแดนของมนุษย์ 157

สา� คัญดว้ ย”
ทั้งสามสนทนากันเช่นน้นั
อย่างที่ทราบกันจากบทสนทนาของท้ังสาม ท่ีเทมเพสต์นั้น
จะมหี นว่ ยอารกั ขาซงึ่ ทา� หนา้ ทตี่ รวจตราพทิ กั ษค์ วามปลอดภยั ของบรเิ วณ
รอบเมอื งอยู ่ พวกเขาถูกเรียกขานว่ากอ็ บลนิ ไรเดอร ์ ซ่ึงเปน็ การจบั คูก่ นั
ระหว่างฮอ็ บก็อบลินกบั สตาร์วลู ฟ์
พวกเขาจะใช้การเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงในการดูแลความ
ปลอดภัยบริเวณรอบๆ เมือง และการที่ผืนป่ายังคงความสุขได้ ก็เป็น
เพราะพวกเขาอยา่ งไม่ผดิ เพี้ยน
และผลจากการรักษาความสงบสุขดงั กล่าว ท�าใหม้ วี ตั ถดุ ิบของ
อสูรจา� นวนมากถกู น�ามาเกบ็ รักษาเอาไวท้ ี่เมอื งของรมิ ุรุ ซง่ึ ทง้ั สามคนจะ
ไดร้ ับวตั ถดุ ิบของอสรู เหลา่ นั้นมาส่วนหนงึ่ จากรมิ รุ ุ เปน็ คา่ ตอบแทนที่นา�
ขา่ วสารมาให้
ย่อมแน่นอนว่าท่ีเทมเพสต์เองก็มีการน�าวัตถุดิบของอสูรมาใช้
เช่นกัน ซ่ึงแม้ว่าจะเป็นเร่ืองน่าประหลาดใจส�าหรับท้ังสามก็ตาม แต่ท่ี
เทมเพสตน์ นั้ มชี า่ งฝมี อื เผา่ คนแคระผเู้ ลอ่ื งชอ่ื อาศยั อยโู่ ดยไมท่ ราบสาเหตุ
แต่ทว่า แม้จะเป็นช่างที่มีฝีมือสูงส่งถึงเพียงน้ัน ก็ไม่อาจใช้งานวัตถุดิบ
ของอสรู ไดท้ กุ ชนิ้ สว่ น และวตั ถดุ บิ ซงึ่ ไมเ่ หมาะแกก่ ารนา� ไปสรา้ งอาวธุ และ
เครือ่ งปอ้ งกนั จะถกู กา� จัดทิง้ ในฐานะของขยะ ทง้ั สามจงึ ได้รบั ชน้ิ ส่วนท่ี
จะถกู ก�าจดั น้ันมาแบบไมเ่ สียคา่ ใชจ้ า่ ยใดๆ
ซ่ึงเร่อื งนี้นบั วา่ เปน็ ลาภสา� หรบั ท้งั สามเลยทเี ดียว
มีท้ังเขาของฮอร์นแรบบิท พังผืดของพอยซ่ันฟร็อก หูของ
ไจแอนท์แบร์ แลว้ อยา่ งในเวลาท่ีโชคด ี จะไดว้ ตั ถุดิบอยา่ งเขาของอาร์-
เมอร์ซอรร์ ัสมาอีกด้วย
ซง่ึ หากนา� ชนิ้ สว่ นเหลา่ นไ้ี ปสง่ ใหก้ บั ทางกลิ ด ์ จะถอื วา่ ทา� ภารกจิ
ปราบปรามเสร็จส้นิ

158

รับค�าไหว้วานปราบอสรู อนั ตรายบรเิ วณรอบเมือง จากนน้ั กน็ า�
วัตถุดิบไปส่ง เม่ือท�าเช่นนั้นแล้วก็จะท�าให้ได้คะแนนเพ่ิมข้ึน ส่งผลให้
แรงกส์ ูงข้ึน แม้ว่าจะเปน็ ชิ้นสว่ นที่ไมส่ ามารถนา� ไปแลกเปล่ียนเป็นเงนิ ได้
กต็ าม แตส่ า� หรับทง้ั สาม มันก็เป็นวตั ถุดิบราคาแพงทม่ี ีค่ามากพอจะนา�
ไปใชง้ านได้แล้ว
แม้ว่าจะดูเล่นไม่ซ่ืออย่างเห็นได้ชัด แต่หากความยังไม่แตกก็
ไม่ใช่เร่ืองท่ีต้องน�ามาวิตกอะไร พวกคาบาลจึงเดินทางมาเก็บขยะอย่าง
ไม่ขาดตกบกพร่องเช่นนี้น่เี อง
แลว้ เดมิ ท ี ฟิวส์ซึง่ ทา� หน้าท่เี ป็นกิลดม์ าสเตอรแ์ หง่ อาณาจกั ร-
เบอรม์ นุ ดท์ ี่พวกเขาสงั กัดเอง ก็ทราบเรื่องนเี้ ป็นที่เรยี บรอ้ ยอยู่แลว้ ...
ฟิวส์ซ่ึงเคยเดินทางมาพบริมุรุด้วยกันกับพวกเขา และเคย
สังเกตการณ์เมืองของริมุรุนน้ั ได้มองข้ามการกระท�าของท้ังสามท้งั หมด
ซึ่งการที่เร่ืองจบลงเพียงแค่ถูกตักเตือนอย่างเอือมระอาว่า
“อย่าข้ีเกียจฝึกฝนกันล่ะ?” เป็นเพราะทั้งสามคนท�าหน้าท่ีเป็นคนกลาง
ระหว่างตนกับริมุรุ รวมท้ังฟิวส์ยังทราบอีกว่าทั้งสามเข้ารับการฝึกฝน
ภายใตก้ ารกา� กบั ดแู ลของฮาคโุ รผทู้ า� หนา้ ทเ่ี ปน็ “ผฝู้ กึ สอน” ของเหลา่ อสรู
ในเมือง ฟิวสเ์ ลยพิจารณาได้ว่า ต่อใหท้ ัง้ สามจะโดดซอ้ มอย่างไร ฝมี อื ก็
คงไมด่ ้อยลงมาเปน็ แน่
ฟิวส์ยังพอว่า แตท่ ่นี ่ากังวลคอื สายตาของคนรอบข้างท่ีท่มิ แทง
เขา้ มามากกวา่
หากผลงานกา้ วหนา้ ขน้ึ อยา่ งกา้ วกระโดด กจ็ ะเปน็ ทก่ี งั ขาเอาได้
หากท�าตัวเด่นมากเกินไปจนทุกคนล่วงรู้เข้าจะแย่เอาได้ ทั้งสามจึงต้อง
พยายามระงับตัวเองเอาไว้

“แต่ว่านา น่าแปลกที่เห็นว่าคราวนี้มีเร่ืองจะขอร้องพวกเรา
โดยตรงแนะ่ ”
“จรงิ ด้วยนา้ ! มาหวงั พ่งึ พวกเราแบบเนยี้ รูส้ กึ ดีใจยงั ไงไมร่ ู้ซี”

บทที่ 3 สู่ดินแดนของมนุษย์ 159

“จรงิ ดว้ ยครบั คราวนถี้ งึ ตาพวกเราตอ้ งพยายามบา้ งแลว้ ละครบั !”
แมว้ า่ ทงั้ สามจะเปน็ คนแบบทกี่ ลา่ วมา แตค่ รงั้ นพี้ วกเขาไดร้ บั การ
ตดิ ตอ่ มาวา่ ริมุรมุ ีเร่อื งอยากจะขอรอ้ ง
และไม่มที างเลยทท่ี ัง้ สามจะไมร่ ูส้ กึ มงุ่ ม่ันกัน
และด้วยเหตุนี้ กลุ่มของทั้งสามจึงก�าลังมุ่งหน้าไปยังเมืองของ
รมิ ุรุอย่างมน่ั ใจเชน่ นั้น

●

จากท่กี ็อบตะตดิ ต่อมา เห็นวา่ พวกคาบาลกา� ลงั เดินทางมาท่ีนี่
พอด ี แล้วจะมาถงึ ในอีก 2 หรอื 3 วันใหห้ ลงั
แล้วดูท่าทางพวกเขาออกอาการอิจฉาพอสมควร ที่ก็อบตะ
เดินทางกลับมาดว้ ย 『เคล่อื นยา้ ยผ่านเงา』 ของสตาร์วลู ์ฟ
เห็นว่าเอลเลนเองก็ใช้เวทธาตุ : วาร์ปพอร์ทัลได้เหมือนกัน
แตด่ ูเหมอื นวา่ การจะเคลือ่ นยา้ ยในระยะไกลดว้ ยเวทมนตรน์ นั้ จะตอ้ งใช้
ตวั กระตนุ้ ทมี่ รี าคาแพงเปน็ จา� นวนมาก ฉะน้ัน เวทมนตร์น้ีจึงถูกใช้งาน
เป็นเวทมนตรส์ �าหรับหลบหนีฉุกเฉนิ ในระยะใกล้เทา่ นน้ั
ส่วนวงแหวนเวทของเบสเตอร์นน้ั มี “โลหะเวท” ซ่งึ มีราคาแพง
อยแู่ ล้ว จึงไมจ่ า� เป็นตอ้ งมีตวั กระตุ้นก็เท่านัน้
อันที่จริงแล้วถ้ามอบวงแหวนเวทที่ท�าจากโลหะเวทให้พวก
เอลเลนไป ก็ไมจ่ า� เป็นตอ้ งมีตัวกระตุน้ เหมอื นกัน... แตม่ นั ทง้ั ใหญแ่ ลว้ ก็
หนกั คราวนปี้ ญั หาจงึ มาอยทู่ ต่ี อ้ งสน้ิ เปลอื งเรย่ี วแรงในการแบกหาม ฉะนน้ั
สา� หรบั นกั ผจญภยั แลว้ ตวั กระตนุ้ ทม่ี รี าคาแพงแมว้ า่ จะใชไ้ ดเ้ พยี งครง้ั เดยี ว
กด็ ูจะเบาและสะดวกมากกวา่
เอาละ

160

ริกุรุโดก�าลังเป็นคนเตรียมการส�าหรับเดินทางให้ เพราะงั้นผม
จงึ ตดั สนิ ใจเอาเนอ้ื หาของพนั ธสญั ญากบั ราชากาเซลไปบอกกบั เบสเตอร์
และกาบลิ ในระหวา่ งนี้
ส่วนเนื้อหาในเอกสารสัญญาของราชากาเซลนั้น ผมอ่านแบบ
ผา่ นๆ ตาบนรถหมาป่าระหว่างทางกลบั ประเทศแลว้
ซงึ่ เน้อื หาทีอ่ ยู่ในเอกสารนัน้ มีรายนามของผ้ทู ยี่ งั ทา� หนา้ ท่ีเป็น
นกั ปรุงยาอยูใ่ นปจั จุบัน กับเงื่อนไขขัน้ ตา่� ในการยนิ ยอมรับตวั ซึง่ ผมตอ้ ง
ตรวจสอบเนอื้ หาอยา่ งละเอียด แลว้ พิจารณาว่าจะยอมรบั เงอ่ื นไขหรอื ไม่
หลังจากปรึกษากับพวกไคจิน ผมก็ได้ค�าตอบมาเป็นที่เรียบ-
รอ้ ยแลว้
ทเี่ หลอื กแ็ คใ่ หก้ าบลิ กบั เบสเตอรซ์ งึ่ เปน็ ผเู้ กยี่ วขอ้ งโดยตรงยนื ยนั
เนือ้ หาเท่าน้นั
เบสเตอรน์ น้ั กา� ลงั หมกมนุ่ อยกู่ บั การวจิ ยั ถงึ ขนั้ ปฏเิ สธทจ่ี ะกลบั
บ้านเกดิ ไมร่ ู้วา่ การวิจัยกา� ลงั ไปได้สวย หรือกา� ลังถึงทางตนั กันแน่...
ผมใชว้ งแหวนเวทเคลื่อนย้ายไปยงั ภายในถ้�า
จากนน้ั กาบลิ กอ็ อกมารบั ผมกบั เขาเลยมงุ่ หนา้ ไปยงั สถานวจิ ยั
ของเบสเตอร์ด้วยกัน

“โอ้ ทา่ นริมรุ ุ! ก�าลงั รออยเู่ ลยครับ ทีน่ ม่ี สี ภาพแวดล้อมท่วี ิเศษ
ไปเลยนะครับเนี่ย!”
ณ ปลายทางท่ีกาบิลน�าไป กพ็ บเบสเตอร์ก�าลงั หมกม่นุ อย่กู บั
การวจิ ยั แตเ่ มอ่ื สงั เกตเหน็ ผม เขากร็ บี เขา้ มาทกั ทายอยา่ งออ่ นนอ้ มในทนั ที

“ไม่ได้เจอกันนานเลยเบสเตอร์ เห็นนายสบายดีก็ดีแล้วละ
ผอมลงนดิ หนอ่ ยรึเปลา่ เน่ยี ? นีน่ าย ได้กินข้าวบ้างรึเปลา่ ? แล้วไดน้ อน
บา้ งไหมล่ะเน่ีย?”
ผมรสู้ ึกกงั วลขึน้ มาเลยลองถามดู

“ไมต่ อ้ งหว่ งหรอกครบั อาหารของทน่ี ท่ี ง้ั เลศิ รส และมเี มนเู พม่ิ ขน้ึ

บทที่ 3 สู่ดินแดนของมนุษย์ 161

อยู่ทุกวัน ข้าย่อมต้องรับประทานอย่างไม่ขาดอยู่แล้วละครับ ส่วนเร่ือง
การนอนหลบั ก็แบบว่า... เป็นเร่ืองจริงท่ขี า้ รู้สึกเสยี ดายเวลานอนนะ่ ครับ
แตผ่ มก็ให้เขาเตรยี มเตียงนอนแบบง่ายๆ เอาไว้แลว้ การอดทนจนถงึ ขีด
สดุ แล้วคอ่ ยนอนเองกไ็ มเ่ ลวเหมือนกันนะครับ!”
ถึงจะรับประทานอาหารเป็นอย่างดี แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อย
ได้นอนแฮะ
เกิดท�างานจนตายข้ึนมามีหวังข�าไม่ออกแน่ ถึงจะชอบยังไง
แตก่ ารท�าอย่างไมม่ ขี อบเขตเองกเ็ ป็นปญั หาเหมือนกัน
แตเ่ อาเถอะ นน่ั กเ็ ปน็ เรอื่ งทเี่ จา้ ตวั เขาทา� เพราะชอบดว้ ย ผมเลย
ตกั เตือนไปวา่ เอาใหม้ นั พอดีๆ กแ็ ล้วกัน ถา้ เตือนแลว้ ไม่ยอมทา� ตาม
ละก็ คราวนคี้ งต้องใหพ้ ักผอ่ นแบบบังคับแล้วละ
เบสเตอรน์ น้ั ทมุ่ เทใหก้ บั การวจิ ยั อยา่ งเดยี ว ตา่ งกบั ไคจนิ ทตี่ อ้ ง
รับหน้าท่ีสั่งการงานต่างๆ โดยรวม ส�าหรับเบสเตอร์แล้ว ท่ีนี่จึงเป็น
สภาพแวดล้อมที่เป็นดั่งสรวงสวรรค์เลยกระมัง

“แล้วสถานการณ์การค้นคว้าเป็นยังไงบ้าง? ท�าการสกัดแบบ
เสถยี รได้รึยัง?”
“สมบูรณ์แบบแล้วครับท่านริมุรุ ดูเหมือนว่าปัญหามันจะอยู่ที่
การผสานกนั ระหวา่ งสว่ นประกอบของอากาศจรงิ ๆ ครบั ซงึ่ ถา้ หากเราสรา้ ง
สภาวะสุญญากาศขึ้นมา แล้วท�าการสกัดจากในสภาพน้ัน จะท�าให้เรา
สามารถสรา้ ง “ฟลู โพชน่ั ” ไดส้ า� เรจ็ ครบั เพยี งเทา่ นเี้ รากจ็ ะสามารถสรา้ ง
ยาในปริมาณทีก่ า� หนดเอาไวแ้ บบเสถียรไดแ้ ลว้ ละครับ”
เบสเตอร์รายงานอยา่ งดีใจกบั ค�าถามของผม

“แล้วเรื่องส�าคัญอย่างการเพาะพันธุ์หญ้าฮิโปคุเตะล่ะเป็นยังไง
บา้ ง?”
“เร่ืองน้ันไม่มีปัญหาขอรับ! ในเมื่อข้าน้อยเป็นคนทุ่มเทปลูก
เชน่ น”้ี

162

กาบิลยดื อกตอบอยา่ งภาคภมู ิ
“เช่นนั้นละครับ แล้วตอนนี้ท่านกาบิลเองก็มีความรู้ในด้าน

เภสัชศาสตร์ตดิ ตัวเลก็ น้อยดว้ ยแล้วนะครบั ”
เบสเตอรเ์ องกพ็ ยกั หน้ายอมรบั เชน่ กัน
งั้นดูท่าเราจะเริ่มเข้าสู่กระบวนการผลิตอย่างเป็นจริงเป็นจังได้
แล้วละ
ตอนแรกผมตงั้ ใจวา่ จะไปขอรอ้ งคโุ รเบยใ์ หใ้ ชย้ นู คี สกลิ 『นกั วจิ ยั 』
มากอ็ ปปเ้ี ปน็ จา� นวนมากเหมอื นกนั แตถ่ า้ ทา� แบบนน้ั ในอนาคตจะลา� บาก
เอาได้
หากเราพ่ึงพาใครสักคนแบบเฉพาะเจาะจงเพียงอย่างเดียว
แล้วคนคนนั้นเกิดไม่อยขู่ ้ึนมาเราจะไมส่ ามารถท�าอะไรไดเ้ ลย
สง่ิ ทเี่ ราจา� เปน็ ตอ้ งม ี คอื สภาพแวดลอ้ มทส่ี ามารถดา� เนนิ งานได้
อยา่ งตอ่ เนอ่ื งยงั ไงละ่ การปลกุ ปน้ั ผเู้ ชย่ี วชาญนแี่ หละ คอื สง่ิ ทจี่ ะกลายเปน็
ก�าลังใหก้ ับประเทศในภายภาคหนา้
และเพราะแบบนั้น จึงต้องมีสนธิสัญญาระหว่างอาณาจักร
คนแคระยงั ไงละ่

“ดีมาก จากการหารือกบั ราชากาเซล ท�าให้ฉันบรรลเุ ป้าหมาย
ในการหาบุคลากรมาเสริมไดแ้ ล้วละ”
“โอ...”
“จริงรคึ รับเนี่ย...”
กาบลิ กบั เบสเตอรก์ ลนื นา้� ลายลงคอดงั เออ๊ื ก เฝา้ รอคา� พดู ของผม
ดว้ ยสีหนา้ เครง่ เครยี ด

“อันดับแรก ชว่ ยดนู ่ีที”
วา่ แลว้ ผมกก็ างเอกสารทร่ี ะบรุ ายนามของนกั ปรงุ ยากบั เงอ่ื นไข
ในการจา้ งงานใหด้ ู

“โอ ้ มชี อื่ ของโยฮันกบั มารเ์ ชด่ ว้ ย หากเป็นเง่อื นไขนล้ี ะก ็ ต่อให้

บทท่ี 3 สดู่ ินแดนของมนุษย์ 163

จา้ งมาทกุ คนก็ไมน่ ่าจะมปี ัญหาอะไรนะครับ------”
เบสเตอร์พูดและใช้สายตาอนั เรา่ รอ้ นมองมาทางผม

“พวกเขาเก่งกนั เหรอ?”
“เป็นบุคลากรทอ่ี ยากได้มาเปน็ ผูช้ ่วยของขา้ นะ่ ครบั หากเอามา
ศึกษางานที่น่ีตอนนี้ละก็ จะสามารถน�าคนหน่ึงไปใช้ส�าหรับการอบรม
นกั วิจยั สา� หรับสืบทอดดว้ ยนะครับ”
“แลว้ คนพวกนัน้ พอจะไว้ใจไดร้ ึเปล่า?”
“แนน่ อนครบั ขอเอาเกยี รติของคนแคระเปน็ เดิมพนั !”
เบสเตอร์ตอบค�าถามของผมดว้ ยความม่ันใจเต็มร้อย
ทผี่ มอยากรคู้ อื เปน็ คนทไี่ วใ้ จไดร้ เึ ปลา่ ตา่ งหาก แตด่ จู ากปฏกิ ริ ยิ า
ของเบสเตอร์แลว้ ดทู ่าทางจะนา่ เช่อื ถอื ไดม้ ากพอเลยทเี ดยี ว
เบสเตอร์บอกไว้ว่าเป็นบุคลากรท่ีสามารถน�ามาใช้งานในฐานะ
ผชู้ ว่ ยได ้ อกี ทง้ั ดเู หมอื นวา่ เขาจะมองการณไ์ กลไปถงึ การฝกึ หดั ผสู้ บื ทอด
เช่นเดียวกบั ความคดิ ของผมอีกด้วย
ดทู า่ จะไวใ้ จได้ละนะ

“กาบลิ นายละ่ วา่ ไง? ถา้ มสี มาชกิ ใหมม่ า นายจะทา� งานรว่ มกบั
เขาไดร้ เึ ปลา่ ?”
“วะฮา่ ฮา่ ฮา่ ฮา่ มจิ า� เปน็ ตอ้ งกงั วลหรอกขอรบั ! ลกู นอ้ งของขา้ นอ้ ย
ก็พัฒนาข้ึนแล้ว อีกทั้งการคุ้มกันภายในเองก็สมบูรณ์แบบ หากเป็น
บรรดาคนเชน่ ทา่ นเบสเตอร์แลว้ ละก ็ ถือว่ามีความพงึ่ พาไดอ้ ย่างมากลน้
ในการท�างานร่วมกันเชียวละขอรบั ”
กาบิลเองก็ขานรับอย่างแจ่มใส ว่าต่อให้มีคนมาเพ่ิมก็ไม่มี
ปญั หาใดๆ
ถ้าอย่างนนั้ ค�าตอบของผมกม็ ีเพยี งหนง่ึ เดียวเท่านนั้

“ด!ี ถา้ งน้ั ฉนั จะรบั ขอ้ เสนอนที้ งั้ หมด แลว้ รบั เอาเหลา่ นกั ปรงุ ยา
ชาวคนแคระมากแ็ ลว้ กนั ฉนั ฝากเบสเตอรใ์ หช้ ว่ ยตรวจสอบอยา่ งละเอยี ด

164

ดว้ ยว่าแต่ละคนมคี วามสามารถตรงตามเงอ่ื นไขรเึ ปล่า สว่ นกาบลิ ให้น�า
เรอ่ื งนไ้ี ปแจง้ ใหพ้ วกดราโกนวิ ตท์ ราบอยา่ งละเอยี ด แลว้ ทา� ใหพ้ น้ื ทภี่ ายใน
ถา้� มคี วามปลอดภัยอยา่ งแนน่ อนดว้ ย!”
“ครบั เชอ่ื มือขา้ ไดเ้ ลยครบั !”
“รับทราบ! กาบิลผู้นี้จะทุ่มเทท�างานจนกว่าร่างจะแหลกเป็น
ผุยผงเลยขอรบั !”

“อ่าแล้วก็ กาบิล-------”
“ขอรบั มอี ะไรหรอื ขอรบั ?”
“ถ้านายท�างานน้ีส�าเร็จลุล่วงเม่ือไหร่ ฉันจะแต่งตั้งให้นายเป็น
ระดบั ผบู้ ริหาร ยงั ไงกพ็ ยายามท�างานเพอื่ ฉนั เข้าละ”
“หะ้ ... ขา้ นอ้ ยนะ่ หรอื เปน็ ผบู้ รหิ าร...? ผบู้ รหิ ารงนั้ หรอื ขอรบั !?”
“โอะ โอ ้ เผ่อื ว่าในสกั วนั หน่ึงกาบิลจะเลกิ ตดั หางปลอ่ ยวัดนาย
แล้วนายก็จะได้กลายเป็นผู้น�าเผ่าลิซาร์ดแมนยังไงล่ะ ตอนนี้นายก็เป็น
ลกู นอ้ งของฉนั ดว้ ย เลยตงั้ ใจวา่ จะปฏบิ ตั กิ บั นายใหม้ นั สมนา้� สมเนอ้ื หนอ่ ย
นะ่ นะ หรือวา่ ทา� แบบนน้ั แลว้ นายจะเดอื ดร้อนงน้ั ร?ึ ”
“มะ มมิ ีทางขอรบั เดือดรอ้ นอะไรกัน หามิได้ขอรบั ! ขา้ นอ้ ย
เพยี งแต่ เพียงแต่ตน้ื ตันมากเกินไปเทา่ นนั้ ... ฮกึ ฮึก”
อาจเพราะด้วยความประทับใจอย่างท่วมท้น ท�าให้กาบิลหล่ัง
น�้าตาร้องไหอ้ อกมาเปน็ จา� นวนมากเสยี อยา่ งนั้น
มันคอื สิ่งท่ีเรยี กวา่ นา้� ตาลูกผชู้ าย

“ดีจังเลย ดจี รงิ ๆ นะ ทา่ นกาบิล------”
เบสเตอร์ตบไหล่ของกาบิล แล้วกล่าวอวยพรให้เขา แต่ทว่า
แบบนนั้ มันค่อนขา้ งจะด่วนใจเรว็ ไปเสียหนอ่ ยละมง้ั

“เฮย้ ฟงั ใหด้ นี ะ? ถา้ สา� เรจ็ เขา้ ใจนะ? ถา้ หากนายทา� เปน็ เหลงิ
เอาตอนน ้ี ทกุ อยา่ งจะสญู เปลา่ ทนั ท ี จา� ใสใ่ จเอาไวแ้ ลว้ พยายามเขา้ ละรไู้ หม?”
“ขอรบั !! ขา้ นอ้ ยจะพยายาม โดยเอากายและจติ วญิ ญาณนเ้ี ปน็

บทที่ 3 สดู่ ินแดนของมนุษย์ 165

เดมิ พนั เลยขอรบั !!”
กาบลิ สงบลงเลก็ นอ้ ย กอ่ นจะเอย่ สาบานถึงความสา� เร็จพร้อม
หลงั่ น้�าตาออกมา
และแลว้ ขน้ั ตอนการผลติ นา้� ยาฟน้ื ฟซู งึ่ จะกลายเปน็ สนิ คา้ พเิ ศษ
ประจ�าเทมเพสต ์ กเ็ ข้าส่ขู นั้ ตอนใหมด่ ้วยประการฉะน้ี

*

จากนนั้ ผมกร็ บั ฟงั คา� อธบิ ายสถานการณใ์ นปจั จบุ นั จากเบสเตอร์
ความเร็วของการผลิตในตอนน ้ี เห็นว่าจ�าเปน็ ต้องใช้เวลาถงึ 1
วันเต็ม ตอ่ การผลติ “ฟลู โพชัน่ ” ทมี่ ีคณุ ภาพระดบั สูงสดุ 1 ขวด ทง้ั เกบ็
เกยี่ วหญ้าฮโิ ปคเุ ตะ จัดการพื้นทีท่ �างานใหเ้ ปน็ สุญญากาศดว้ ยเวทมนตร์
ท�าให้เคร่ืองสกัดท�างาน เห็นว่าแค่ข้ันตอนเท่านี้ก็กินเวลาตั้งแต่เช้าจรด
เยน็ แล้ว หลงั จากนน้ั กใ็ ช้เวลาอีกราว 10 ชว่ั โมง กว่าการสกดั สารจาก
สมุนไพรจะเสร็จสมบูรณ์ ซ่ึงเวลาตรงนี้จะเป็นช่วงเวลาท่ีสารสกัดกับ
แกน่ เวทจะหลอมรวมเขา้ ด้วยกัน ฉะนัน้ จงึ ไม่อาจย่นเวลาให้ส้นั ลงได้
แม้ว่าในกรณีของผมจะสามารถสร้างยาจากภายในร่างกายให้
เสร็จไดใ้ นทันทกี ต็ าม... แต่คงไมจ่ า� เปน็ ตอ้ งไปบอกเรอื่ งนัน้ หรอก
แลว้ ถา้ เปน็ สกลิ ของคโุ รเบยล์ ะก ็ ดเู หมอื นจะสามารถสรา้ ง 1 ขวด
ใหแ้ ลว้ เสร็จไดภ้ ายใน 3 ชวั่ โมง
แตท่ วา่ ดว้ ยเหตผุ ลทอ่ี า้ งเอาไวเ้ มอ่ื กอ่ นหนา้ จงึ ทา� ใหค้ โุ รเบยไ์ มม่ ี
บทบาทในคร้งั น ้ี เพราะง้นั ใหค้ โุ รเบย์ไปทุ่มเทกับการสรา้ งอาวุธก็แลว้ กัน
กลบั มาเขา้ เรื่องกนั ต่อ
ถ้าหากท�าให้ “ฟูลโพชนั่ ” ท่ีสร้างเสร็จแล้วเจอื จางลง มันก็จะ
กลายเปน็ โลว์โพชัน่ 100 ขวด และดว้ ยความท่ีใชน้ ้า� จากทะเลสาบใต้ดนิ
ซึง่ มีแก่นเวทผสมรวมอยู่ จึงทา� ใหม้ นั มปี ระสิทธิภาพอยู่สูงเล็กน้อย

166

ซง่ึ ในขนั้ ตอนนเี้ องกใ็ ชก้ าร <สรา้ งแบบเคลอื บผวิ > ดว้ ยเวทมนตร ์
มนั จึงเป็นงานของเบสเตอร์อีกเช่นกนั แต่วา่ ตอนนก้ี าบลิ กเ็ รียนรวู้ ิธีการน้ี
และช่วยเหลือเขาด้วยเหมือนกัน เพราะแบบน้ันหน้าท่ีในการท�างาน
ท้ังหมดจึงไดร้ ับการแบ่งสรรกันอย่างลงตัว
โดยพวกดราโกนวิ ตจ์ ะทา� หนา้ ทเ่ี กบ็ เกย่ี วหญา้ ฮโิ ปคเุ ตะ เบสเตอร์
เปน็ คนปรุงยา และกาบลิ เปน็ คนเจอื จางให้กลายเปน็ 100 ขวด
สรปุ คือ จากการคา� นวณแลว้ เราจะสามารถสรา้ งโลว์โพชน่ั ได้
100 ขวดภายใน 1 วันยงั ไงละ่
อน่ึง เห็นว่าฟูลโพช่ันที่ท�าให้ความเข้มข้นลดลงจนเหลือหนึ่ง
ในห้าจะมีประสิทธิภาพเทียบเท่าไฮโพช่ันที่ถูกสร้างข้ึนในอาณาจักรคน
แคระเลยทเี ดียว
ซ่ึงประสิทธิภาพทวี่ ่าก็มีดังต่อไปน้ี

ฟูลโพช่ัน : มีคุณสมบัติเทียบเท่าน�้ายาฟื้นฟูที่ผมท�า เป็นยา
ครอบจักรวาลที่สามารถฟื้นฟูชิ้นส่วนร่างกายท่ีฉีกขาดให้กลับเป็น
เหมอื นเดิมได้
ไฮโพชัน่ : สามารถฟ้นื ฟแู มแ้ ตแ่ ผลหนกั ๆ ได้ แต่ไมส่ ามารถ
ซ่อมแซมช้นิ สว่ นของร่างกายทฉี่ กี ขาดได้
โลวโ์ พชัน่ : มีผลลัพธใ์ นการฟ้ืนฟูบาดแผลในระดับหน่งึ

กป็ ระมาณนี้
ช้ินสว่ นร่างกายฉกี ขาดที่ว่า หมายถึงการสญู เสยี แขนและขา จึง
เปน็ ทป่ี ระจกั ษช์ ดั วา่ ผลลพั ธใ์ นการรกั ษานนั้ มมี ากถงึ ขนาดไหน โดยนา�้ ยา
จะสรา้ งแขนและขาทดแทนขนึ้ มาจากแกน่ เวททผี่ สมอยภู่ ายในยา จากนนั้
เมอื่ เวลาผ่านไป มนั ก็จะไม่ตา่ งอะไรกับเลือดเน้อื แบบดง้ั เดิมของเรา
เอาละ ปัญหาตรงน้ีคือ จะเอาประเภทไหนเป็นสินค้าตัวหลัก

บทท่ี 3 สู่ดนิ แดนของมนษุ ย์ 167

นแี่ หละ
ในปจั จุบัน เราสามารถสร้างฟลู โพชัน่ ขนึ้ มาแค ่ 1 ขวดต่อ 1
วันเท่าน้ัน
ฉะน้นั แลว้ ขดี จา� กัดในการสร้างจะอยทู่ ี่ ไฮโพช่ัน 20 ขวด และ
ถา้ เปน็ โลวโ์ พชนั่ จะอยทู่ ี่ 100 ขวด แตว่ า่ ถา้ มนี กั ปรงุ ยาเขา้ มาเปน็ นกั วจิ ยั
อีกละก ็ ปริมาณการผลิตใน 1 วันอาจจะเพมิ่ ขึน้ เป็น 3 เท่ากเ็ ป็นได้
แตไ่ มว่ า่ ทางไหน การเพาะพนั ธห์ุ ญา้ ฮโิ ปคเุ ตะกต็ อ้ งใชเ้ วลาอยดู่ ี
คงไมจ่ า� เป็นตอ้ งเพิ่มความเร็วในการผลิตไปมากกวา่ นีห้ รอก

“ดลี ะ พอเดนิ หนา้ ผลติ เตม็ ตวั เมอ่ื ไหร ่ กใ็ หน้ า� ฟลู โพชนั่ 1 ขวด
ไปเกบ็ รกั ษาทง้ั แบบนน้ั จากนนั้ กใ็ หน้ า� ฟลู โพชนั่ ไปสรา้ งโลวโ์ พชน่ั 100 ขวด
ขึ้นมาตามสนธสิ ัญญากับราชากาเซล และสรา้ งไฮโพชนั่ 20 ขวดข้ึนมา
เป็นสินค้าพิเศษประจ�าประเทศของเรา ส�าหรับใช้ในการเปลี่ยนผัง
เป้าหมายด้วย รบกวนผลติ ตามทีบ่ อกไปทนี ะ พอจะท�าได้ไหม?”
“อืม ถ้ามพี วกโยฮนั มาช่วย ก็นา่ จะท�าไดน้ ะครบั อีกทัง้ ตวั ข้า
กน็ า่ จะกา� กับดูแลได้ด้วยครับ”
ถา้ ท�าไดจ้ ริง น่ันก็เป็นระบบการผลิตทด่ี ีมากพอเลยทเี ดยี ว
แล้วเม่อื คิดถึงเรอ่ื งในภายภาคหน้า การทเ่ี บสเตอรล์ งไปอบรม
คนรุ่นใหม่เองกเ็ ปน็ เรอ่ื งส�าคญั เหมือนกัน
ถึงในความคิดของเบสเตอร์ คงเป็นการมอบหมายงานจิปาถะ
ต่างๆ ใหพ้ วกร่นุ ใหม่ท�า ส่วนตนไปหมกมุ่นอย่กู ับการวจิ ัยกเ็ ถอะ
ฝกึ ฝนคนรนุ่ ใหมเ่ พอื่ ใหต้ วั เองสบาย--------ไอแ้ บบน ้ี มนั ชา่ งเปน็
อะไรทีส่ มเหตุสมผลเสียจริงๆ

“ถา้ ง้นั กไ็ ม่มีปญั หาละนะ ฝากด้วยละ ท้งั สองคน!”
“ครบั !”

“เชอื่ มอื ขา้ นอ้ ยไดเ้ ลย!”
หลงั จากฟงั คา� ตอบอนั เขม้ แขง็ ของทงั้ สองแลว้ ผมกเ็ ดนิ หนั หลงั

168

จากไป

*

แลว้ แนวทางของผมกถ็ กู ก�าหนดเปน็ ที่เรียบร้อย
อันดับแรกก็น�าน�้ายาแต่ละชนิดออกมาจากคลังเก็บของชนิดละ
10 ขวดสา� หรบั เป็นสนิ ค้าตวั อยา่ ง จากนัน้ กน็ �ามาเกบ็ ไวใ้ น 『กระเพาะ
อาหาร』
เพราะผมต้งั ใจวา่ จะเอาน�้ายาพวกน้ไี ปใหพ้ อ่ คา้ ในเมอื งดู แลว้
ต่อรองให้กลายเป็นสินคา้ พเิ ศษของเทมเพสต์ในภายภาคหนา้
เอาเปน็ วา่ คงตอ้ งปรกึ ษากบั ไคจนิ แลว้ กา� หนดราคาขายเสยี กอ่ น
ผมจงึ ตดั สนิ ใจไปมีตติง้ กับไคจินในทันที
ผมจะขอพดู ทบทวนใหฟ้ งั กอ่ นกแ็ ลว้ กนั เงนิ ตราของโลกนจ้ี ะใช้
เงินเหรียญกันเปน็ หลัก
แล้วไม่มีการใช้ธนบตั รแต่อยา่ งใด หรอื พูดให้ถกู คือ กระดาษ
มนั มรี าคาซอื้ ขายสงู ตงั้ แต่ตอนท่ีตัวกระดาษเริม่ มกี ารแพรห่ ลาย
แลว้ ทีน ี้ ก็เรือ่ งเหรยี ญเงนิ ที่วา่ น่นั น่ะ
ชา่ งนา่ ตกใจเปน็ อยา่ งยง่ิ ทดี่ เู หมอื นวา่ เงนิ ทใ่ี ชก้ นั อยา่ งแพรห่ ลาย
ในกลมุ่ ประเทศฝง่ั ตะวันตก จะเปน็ เหรียญเงินท่ีถกู ผลติ ข้ึนในอาณาจกั ร
คนแคระ
ผมก็นึกสงสัยอยู่เหมือนกันว่า เร่ืองแบบนั้นมันเป็นไปได้ด้วย
หรือ? แต่มันก็เปน็ อย่างนน้ั จริงๆ เพราะง้ันถงึ บน่ ไปกค็ งชว่ ยไม่ได้
ตามสามัญส�านึกของโลกในชาติท่ีแล้ว ค่าของเงินที่ใช้กันใน
ประเทศของตวั เองจะแตกตา่ งกนั ไปตามอา� นาจทางเศรษฐกจิ ของประเทศ
หรือจะบอกว่าค่าของเงินเป็นตัวแสดงให้เห็นถึงอ�านาจของประเทศก็คง
ไมเ่ ป็นการกล่าวเกินไปนกั

บทที่ 3 ส่ดู นิ แดนของมนุษย์ 169

อย่างนอ้ ย ทีโ่ ลกนเี้ องกม็ ีการใชก้ ฎทวี่ ่าน่ันเหมือนกนั
เพราะในกลุ่มประเทศฝั่งตะวันตกเอง ก็มีประเทศท่ีใช้เงินตรา
ของตวั เองอยเู่ หมอื นกนั
แต่ถึงอย่างนั้น สกุลเงินที่ใช้เป็นหลักคือเงินท่ีออกโดยทาง
อาณาจกั รคนแคระทไี่ ดร้ บั การรบั ประกนั คณุ ภาพ ซง่ึ ถกู ใชอ้ ยา่ งกวา้ งขวาง
ในฐานะของสกุลเงนิ อยา่ งเป็นทางการ ถา้ ใหพ้ ดู แบบเขา้ ใจงา่ ยละก ็ กลา่ ว
ไดว้ า่ เงนิ ทอี่ อกโดยอาณาจกั รคนแคระจะมีคา่ แขง็ ท่สี ุด และท�าหน้าทเ่ี ปน็
เงนิ ที่มคี วามส�าคญั ในเศรษฐกจิ
ซงึ่ ในกรณที มี่ กี ารซอ้ื ขายโดยใชเ้ งนิ ตราแบบเฉพาะตวั ของประเทศ
นนั้ ๆ จะมกี ารตรวจสอบเงนิ ตราอยา่ งเขม้ งวดโดยพอ่ คา้ แลกเงนิ และตอ้ ง
เสยี ค่าธรรมเนียมในราคาแพงอกี ด้วย
ส่วนเงินทีผ่ มมีตดิ ตวั อย ู่ มเี พยี งเหรยี ญทองที่ไดร้ ับมาจากไคโด
เทา่ นั้น เพราะง้ันเลยไมย่ ุ่งยากอะไร กลับโชคดเี สยี ด้วยซ�้า
จะว่าไป สา� หรับโลกน้เี งินกเ็ ปน็ เพยี งสิง่ ที่มีเอาไวใ้ ช้แทนวิธีการ
แลกเปล่ยี นส่ิงของซงึ่ กนั และกันเทา่ น้นั
ระบบอยา่ งการกระจายพนั ธบตั ร หรอื พวกซอื้ ขายสนิ คา้ ลว่ งหนา้
ทีจ่ ะยกระดบั ความน่าเชอ่ื ถือของเงนิ ตราในประเทศใหส้ ูงขนึ้ กลับไม่ถกู ใช้
โดยสน้ิ เชงิ ซงึ่ ถา้ วา่ กนั ในอกี แงห่ นงึ่ นน่ั อาจเปน็ การซอื้ ขายตอ่ รองทม่ี น่ั คง
อย่างแท้จรงิ แล้วกเ็ ป็นได้...
แล้วเห็นว่าส่ิงที่ท�าให้เร่ืองดังกล่าวเป็นจริงได้ เพราะการมีอยู่
ของระบบที่เรียกว่าสภาในกลุ่มประเทศฝัง่ ตะวนั ตก แต่เอาเถอะ น่นั เปน็
เรื่องทไ่ี มเ่ กีย่ วกบั ผมน่ะนะ
พอคิดอย่างลึกซ้ึงแล้วหัวผมมันก็แทบจะหมุนต้ิว เพราะงั้นคง
ตอ้ งขอพักหวั ขอ้ นี้เอาไวก้ ่อนเป็นการชัว่ คราว
เหรียญเงินท่ีมีการผลิตออกมาใช้เป็นเงินตราแลกเปล่ียนน้ัน
โดยหลักๆ แลว้ จะมอี ยู่ 3 ชนิดดว้ ยกนั อันได้แก่

170

เหรยี ญทองแดง เหรียญเงิน และเหรียญทอง
ซง่ึ เหรยี ญทองแดงนนั้ ในเชงิ ความรสู้ กึ แลว้ จะมคี า่ เทา่ กบั 10 เยน
เงินยบิ ยอ่ ยในระดบั 1 เยนน้ันจะถกู เรยี กวา่ เงินต่า� ไม่กเ็ งินเศษ
ซง่ึ ดเู หมอื นวา่ ในแตล่ ะประเทศจะมกี ารใชเ้ หรยี ญทองแดงแบบเฉพาะของ
ตวั เองอยู่เหมือนกนั แตด่ ูเหมือนวา่ ในปัจจบุ ันจะไม่มีโอกาสไดเ้ หน็ เลย
ตอ่ ไปเปน็ เหรยี ญเงนิ เหรยี ญเงนิ 1 เหรยี ญสามารถแลกเปลยี่ น
ไดด้ ้วยเหรียญทองแดง 100 เหรียญ ฉะน้นั เหรยี ญเงิน 1 เหรียญจงึ มคี า่
เทา่ กบั 1,000 เยน
เหน็ ว่าถา้ จะไปคา้ งโรงเต๊ยี มในหมู่บา้ น จะเสยี ค่าพักแรมราว 2
เหรียญเงินต่อ 1 คนื คา่ ท่พี ักราคา 2,000 เยนอาจดเู หมือนมรี าคาถกู
แต่คุณภาพกลับต่างกัน นอกจากจะหวังบริการแบบญ่ีปุ่นในปัจจุบัน
ไมไ่ ด้แล้ว ยังไม่มีอาหารพว่ งมาดว้ ยอีก ฉะนัน้ แล้วในดา้ นของความรู้สึก
คา่ ทพี่ ัก 2 เหรยี ญเงินนจี่ ัดวา่ แพงเกินไปเลยด้วยซ�า้
สุดท้ายคือเหรียญทอง เหรียญทองน้ันสามารถแลกเปล่ียนได้
ด้วยเหรียญเงนิ 100 เหรียญ จงึ มคี ่าเทา่ กับ 100,000 เยน ซงึ่ โลกนีม้ ี
ระบบมาตรปรวิ รรตทองคา� 7ซงึ่ ทา� ใหท้ องคา� มคี า่ จงึ ไมแ่ ปลกทเี่ หรยี ญทอง
จะมรี าคาสูง
ได้ยินว่ามีคนท่ีตลอดชีวิตไม่เคยเห็นเหรียญทองอยู่เหมือนกัน
เพราะฉะน้ันถ้าให้เดาก็พอจะรู้ระดับชีวิตความเป็นอยู่ของโลกใบนี้ได้
นัน่ แหละ
เม่ือพูดถึงสิ่งท่ีไม่เคยเห็นแล้ว ก็ดูเหมือนจะมีเงินที่เรียกว่า
เหรยี ญทองดาราอยดู่ ว้ ย มนั เปน็ เหรยี ญทถ่ี กู สรา้ งขน้ึ ดว้ ยการแปรรปู แบบ
พเิ ศษของคนแคระ ซง่ึ ดเู หมอื นจะเปน็ การบบี อดั แกน่ เวทใหม้ รี ปู รา่ ง จดั วา่
เปน็ เหรยี ญทองที่มคี า่ ในแง่ของผลงานศิลปะเลยทีเดียว
กลา่ วกนั วา่ 1 เหรยี ญทองดาราจะมคี า่ เทยี บเทา่ เหรยี ญทอง 100
เหรียญ ซ่ึงจะถูกใช้ในการซื้อขายสินค้าจ�านวนมาก หรือการช�าระเงิน

7ระบบมาตรปรวิ รรตทองค�า (Golden Standard) คือระบบรักษาคา่ หน่วยเงนิ ในประเทศใหม้ คี ่าคงที่ ซง่ึ ใช้
ทองค�าเปน็ ตวั กา� หนดวา่ สามารถใช้เงนิ เท่าใดในการซ้อื ทองในขณะน้นั

ระหว่างประเทศ ตามความรู้สึกของผม 1 เหรียญจะมีค่าเท่ากับ 10
ลา้ นเยน ฉะน้ันผมจงึ เข้าใจแบบคดิ เองเออเองว่า เจา้ ส่ิงนี้มันเหมอื นกับ
ตั๋วเงนิ มากกว่าเหรยี ญ
อน่ึง ถึงผมจะเอาทรัพย์ไปละลายกับร้านเท่ียวกลางคืนเมื่อวัน
ก่อนมา แต่กย็ ังมีเหรียญทองเหลอื อยูอ่ ีก 15 เหรยี ญ ซ่งึ มีคา่ เทยี บเทา่
1 ล้าน 5 แสนเยน ให้อารมณ์เหมอื นเป็นเศรษฐีขนาดยอ่ มพอตัวเลยละ
ถา้ ถามวา่ ผมใชไ้ ปเทา่ ไรใน 1 คนื ละก็ เร่ืองพรรค์นัน้ ถงึ คดิ ไป
กเ็ ปล่าประโยชน์น่ันแหละ

ก็อยา่ งทีว่ า่ ไปน่คี ือคา่ เงินของโลกน้ี
100 เหรยี ญทองแดงเทา่ กบั 1 เหรียญเงนิ 100 เหรยี ญเงนิ
เท่ากบั 1 เหรียญทอง ชา่ งเข้าใจงา่ ยเสียจรงิ ๆ
ถ้าอยา่ งนัน้ เรามาก�าหนดราคาของนา�้ ยาฟ้นื ฟูกนั ดกี ว่า
โดยข้อมูลท่ีสามารถน�ามาใช้อ้างอิงได้ตรงนี้ คือเร่ืองที่โพช่ัน
ซงึ่ วางจา� หนา่ ยในอาณาจกั รคนแคระในตอนน ี้ จะมรี าคาเทา่ กบั โลวโ์ พชน่ั
นั่นเอง ซ่ึงเห็นว่าโพว์ชั่นตัวนี้มีราคาขายตามท้องตลาดอยู่ที่ขวดละ 3
เหรียญเงิน
แพงกวา่ ที่คาดซะอกี เกดิ พลาดพลั้งขึน้ มา เงนิ ทห่ี าไดใ้ นวันๆ
หนึ่งอาจหายไปกับโพชนั่ ขวดเดียวเลยกเ็ ป็นได้
แต่ว่า มันถือเป็นการน�าเงินไปลงทุนส�าหรับนักผจญภัยเลย
ก็วา่ ได้
เห็นว่าตามปกติแล้ว ถ้าหากต้องมาบาดเจ็บหนักจนออกไป
ทา� งานไมไ่ หวละก ็ สซู้ อ้ื ยามาใชถ้ งึ แมว้ า่ มนั จะแพงสกั เลก็ นอ้ ยกต็ ามยงั จะ
ดีเสยี กว่า
อกี อยา่ ง ในสมรภมู ขิ องการปฏบิ ตั ภิ ารกจิ ปราบปรามทเ่ี กย่ี วพนั
ถึงชีวติ กค็ งไม่มีไอบ้ ้าท่ไี หนมาตายเพราะนา�้ ยาฟ้ืนฟูหมดหรอก

172

ต่อให้มีนักเวทที่สามารถใช้เวทฟื้นฟูเป็นพวกก็ตาม แต่การ
ปกปอ้ งตวั ของตวั เองกเ็ ปน็ หนา้ ทข่ี องตนเองอยดู่ ี นน่ั เพราะความตา่ งของ
เวลาในการท�าให้เวทมนตร์ท�างานนั้น มนั แฝงไปดว้ ยความเปน็ ไปไดท้ จ่ี ะ
ถกู ชว่ งชงิ ชวี ติ ไปอยา่ งงา่ ยดายยงั ไงล่ะ
แม้ว่าเร่ืองน้ันมันจะขึ้นอยู่กับฝีมือของผู้ใช้เวทมนตร์คนนั้นๆ
ก็ตาม แต่การใช้ยาในยามฉุกเฉินก็เป็นวิธีการท่ีรวดเร็วและแน่นอน
มากกว่า
ซึ่งความคิดดังกล่าวน้ ี จงึ ก่อให้เกดิ เปน็ ไฮโพชัน่ ขึน้ มา
ผลลพั ธข์ องไฮโพชนั่ นนั้ มากจนโลวโ์ พชน่ั ไมอ่ าจเทยี บได ้ แรกเรมิ่
เดมิ ที ไฮโพช่นั นน้ั เปน็ การใช้สารสกัดทีม่ ีคุณภาพเทียบเทา่ โลวโ์ พชน่ั 5
ขวดอยู่แล้ว ฉะน้ันคงดูไมส่ มเหตุสมผลแน่ หากไมม่ ีราคามากกวา่ น้นั 5
เทา่ เป็นอยา่ งต่า�

“ฟังนะ นายทา่ น ถึงจะตั้งราคามากกวา่ น้ัน 5 เทา่ กย็ ังถูกไป
อยดู่ ี ขน้ั ตา่� สดุ ตอ้ งใหไ้ ดส้ ัก 20 เหรียญเงนิ นี่มนั ไม่ใชข่ องถูกๆ ทพี่ วก
นักผจญภัยมือใหม่จะซ้ือได ้ แต่เราต้องตงั้ เป้าหมายไว้ทพ่ี วกนักผจญภยั
ท่มี แี รงก์มากกวา่ B ข้ึนไป ขายใหม้ ีราคาแพงสกั หน่อยจะดกี วา่ ถ้าทา� ได้
กเ็ อาให้มรี าคาสกั 25 เหรยี ญเงนิ ไปเลย”
เม่อื ได้ฟังค�ากลา่ วอย่างเรา่ รอ้ นของไคจิน ผมกเ็ ข้าใจได้
มันก็จริง ยาตัวนี้ค่อนข้างจะสะดวกสบาย แล้วยังมีราคาถูก
เพราะง้ันต่อให้มอี อเดอร์เขา้ มาเป็นจ�านวนมากกค็ งไมม่ ีปญั หาอะไร
ถา้ มนั สรา้ งกา� ไรไมไ่ ด ้ กไ็ มม่ คี วามหมายอะไรทจ่ี ะพยายามสรา้ ง
ขน้ึ มา ราคา 25 เหรียญเงนิ เองก็สมเหตสุ มผลดีเหมือนกนั
โลว์โพชั่นท่ีจะจดั สง่ ใหร้ าชากาเซลน้นั กา� หนดไว้แล้วว่ามีราคา
ขวดละ 2 เหรียญเงนิ ซ่งึ 100 ขวดจะเท่ากับ 2 เหรยี ญทอง ฉะน้นั ใน
1 วนั ก็จะมยี อดขายมากถึง 2 แสนเยนเลยอย่างง้นั เหรอ... ฝัง่ น้ันจะซื้อ
ไปตามระยะเวลาท่ีก�าหนด แล้วถ้าค�านึงถึงค่าตอบแทนต่อแรงงานของ

บทท่ี 3 สดู่ ินแดนของมนุษย์ 173

พวกกาบิล กน็ บั ว่าเหมาะสมแลว้ ละ
แล้วถ้าจะขายหวังฟันก�าไรเยอะๆ ก็ขายไฮโพชั่นซ่ึงเป็นสินค้า
แบบเฉพาะไปเลยก็แล้วกัน
ถ้าราคาส่งอยู่ที ่ 20 เหรียญเงินละก็ ยอดขายใน 1 วันกจ็ ะตก
ท่ ี 4 เหรยี ญทอง ถา้ 25 เหรยี ญเงนิ จะตกท่ี 5 เหรยี ญทอง ดูท่างาน
นี้นา่ จะเป็นเวลาแสดงความสามารถในการต่อรองของผมซะแลว้

“เชื่อมือฉันได้เลย ฉันจะต่อรองให้มันได้ราคาแพง ให้ก�าไร
มันสงู ข้นึ ให้ดูเอง แล้วในอนาคต เรามาพยายามขยายขอบเขตให้มากข้ึน
เป็น 10 เท่า 100 เท่า เอาใหม้ นั ม่งั คง่ั กนั ดกี วา่ !”
“ต้องอยา่ งน้ันแหละ นายท่าน!”
เมอื่ ผมรบั ทราบเรยี บรอ้ ยแลว้ การพบปะกส็ นิ้ สดุ ลง
เท่านี ้ ผมก็เตรียมตัวพรอ้ มแล้วละ

*

ยะฮู้--------!
เวลาอยู่ในเมืองน ่ี ไมว่ ่ายังไงกร็ ูส้ กึ ตน่ื เตน้ นน่ั แหละ
แลว้ พอคดิ ว่าจะได้ออกเดินทางโดยไม่มีความกดดนั แล้ว ผมก็
สมั ผสั ไดถ้ งึ ความร้สู กึ ปลดปลอ่ ยทไ่ี มไ่ ดส้ มั ผสั มานาน
ซึง่ ผมจะเตม็ อม่ิ กับมันให้เต็มท่เี ลย
เราต้องถนอมโอกาสแบบนีใ้ ห้ด ี และสนกุ ไปกับมันอย่างตรงไป
ตรงมาดีกวา่
แต่ถึงอย่างน้ัน ก็ยังมีจุดประสงค์ในการไปเยือนเมืองมนุษย์ที่
เราจะหลงลืมไปไมไ่ ด้อยเู่ ชน่ กัน
แนน่ อนวา่ นอกจากเนอ้ื หาในความฝนั แลว้ เรอ่ื งหาชอ่ งทางขาย
สนิ คา้ พเิ ศษเองกใ็ ชเ่ หมอื นกนั แตน่ อกเหนอื จากนน้ั ยงั มเี ปา้ หมายอนั ดบั -

174

แรกที่จะลืมไปไม่ได้อยู่อีก น่ันคือการพบกับคนบ้านเดียวกัน---------
ไปพบกับ “ชาวตา่ งโลก”--------ยงั ไงละ่
เมอื่ พดู ถงึ คนบา้ นเดยี วกัน ก็ลูกศษิ ย์สองคนของคุณชิสุนี่แหละ
จากเรอื่ งทค่ี ณุ ชสิ เุ คยเลา่ ใหฟ้ งั เหน็ วา่ ทง้ั สองคนเปน็ “ชาวตา่ ง-
โลก” กันทงั้ คู่
ตอนท่ีผมฉายภาพของบ้านเกิดให้ดู ผมก็ได้เห็นส่วนหน่ึงใน
ความทรงจา� ของคณุ ชสิ ุ
ยูค ิ คางุระซากะ กับ ฮินาตะ ซาคางจุ ิ
ผมกอ็ ยากลองไปพบทงั้ สองคนอยเู่ หมอื นกนั แตร่ สู้ กึ วา่ ฮนิ าตะ
ซาคางุจจิ ะเป็นคนอันตราย
ว่าไงดีละ่ ดทู า่ ทางเธอจะเปน็ คนประเภทมชี วี ิตโดยเชอื่ แตพ่ ลัง
ของตวั เองเท่านน้ั ดเู หมอื นว่าเธอจะไม่ได้มีความแข็งแกรง่ เทยี บเคยี งกบั
คุณชิสุแบบธรรมดา แต่เหนือกว่ามาต้งั แตเ่ มอื่ 10 ปกี ่อนแลว้ บอกตาม
ตรงผมรูส้ ึกกลัวทจ่ี ะตอ้ งไปเจอเธอ
ฉะน้ัน การไปเจอยูคิก่อนฮินาตะอาจจะเป็นการดีกว่าก็เป็นได้
ละนะ
นอกจากน ้ี เขาวา่ ตอนนยี้ คู เิ ปน็ แกรนดม์ าสเตอรซ์ ง่ึ เปน็ จดุ สงู สดุ
ของสมาคมอสิ ระดว้ ย
เหน็ วา่ เปน็ ผมู้ คี วามสามารถสงู พอสมควร ฉะนนั้ ถา้ หากเขายอม
ร่วมมือกับอสูรอย่างผมละก็ คงไม่มีใครที่พึ่งพาได้ไปมากกว่าน้ีอีกแล้ว
เปน็ แน่
ขณะผมกา� ลงั ใชน้ ว้ิ นบั เรอ่ื งทจ่ี ะทา� พลางปลอ่ ยอารมณใ์ หค้ ดิ ถงึ
เรื่องของเมอื งมนุษยท์ ่ยี ังไม่เคยพบเห็น
ต้ังแต่กลับชาตมิ าเกดิ ยังโลกแห่งน้ ี เวลากล็ ่วงเลยมาเกือบจะ 2
ปแี ล้ว
ในท่สี ุด ผมก็สามารถม่งุ สู่ประเทศของมนษุ ยไ์ ดเ้ สียที

บทท่ี 3 สู่ดนิ แดนของมนุษย์ 175

เมอื งของพวกผมน้ัน ตง้ั อยู่ใจกลางปา่ ลึก
มีภูเขาซึ่งมีถ้�าที่เวลโดร่าถูกผนึกเอาไว้ตั้งอยู่ด้านหลัง ทางทิศ
ตะวันออกเฉียงเหนือเป็นอาณาจักรคนแคระ ส่วนทางทิศตะวันออก-
เฉยี งใตเ้ ป็นอาณาจกั รสตั ว์
ส่วนอาณาจักรฟาลุมส์น้ันต้ังอยู่ทางทิศตะวันตกของอาณาจักร
คนแคระ และอาณาจกั รเบอรม์ ุนดอ์ ยทู่ างทิศตะวนั ตกของเทมเพสต์
ในปจั จบุ นั เสน้ ทางทที่ อดออกจากเมอื งของผมนนั้ มอี ย ู่ 3 สาย
ด้วยกนั
สายแรก คือถนนที่ทอดยาวไปสู่อาณาจักรคนแคระซ่ึงอยู่ใน
สภาพใกลจ้ ะสร้างเสร็จสมบรู ณ์
สายที่สอง คือถนนไปสู่อาณาจักรสัตว์ท่ีเพ่ิงจะเริ่มสร้างขึ้นได้
ไมน่ าน
และสายท่ีสาม คือถนนที่มุ่งสู่อาณาจักรเบอร์มุนด์ซึ่งผมก�าลัง
จะมงุ่ หนา้ ไปตอนน้ี
สว่ นเสน้ ทางจากอาณาจกั รเบอรม์ นุ ดม์ ายงั เมอื งของพวกผมนน้ั
แบง่ ออกได้ใหญ่ๆ สองสายด้วยกัน
อยา่ งแรกคือเสน้ ทางทีม่ ุ่งตรงมาโดยตดั ผ่านปา่
ส่วนอีกทาง คอื เสน้ ทางที่ผ่านอาณาจักรฟาลมุ ส์ แลว้ เข้าผา่ น
ป่ากลางคัน
หากผา่ นทางอาณาจกั รฟาลมุ ส ์ จะทา� ใหเ้ สยี เวลาในการเดนิ ทาง
อ้อม แต่ว่ากันว่าในป่าน้ันมีอันตรายอยู่มากมาย ฉะนั้นหากมีเวลา
เหลอื พอ การเดินทางผา่ นอาณาจกั รฟาลมุ สถ์ อื เป็นวธิ ที ป่ี ลอดภยั
เหน็ วา่ พวกคาบาลจะใชเ้ สน้ ทางปลอดภยั นใ้ี นทกุ ๆ ครง้ั ทเ่ี ดนิ ทาง
มาที่เมืองของผม
โดยเส้นทางนี้จะเป็นการมุ่งไปตามถนนจากอาณาจักรฟาลุมส์

176

สู่อาณาจักรคนแคระ แล้วจงึ ตดั เข้าปา่ เอากลางทาง ซึ่งแน่นอนวา่ จะต้อง
ใช้วิธีเดินเทา้ มุ่งเข้าไปในเส้นทางสตั ว์ผ่าน
ตอนขากลับเองก็มีปัญหาอีกเช่นกนั
ขามายังพอนั่งรถม้ามาได้ แต่ขากลับใช่ว่าจะไปได้สวยเช่นนั้น
เสมอไป หรอื ตอ่ ใหโ้ ชคดไี ปเจอกบั รถมา้ เอากต็ าม แตเ่ ขาจะใหค้ นสามคน
โดยสารไปด้วยรึเปลา่ มนั ก็อกี เรือ่ ง
ฉะนั้นแค่การเดินทางเทีย่ วเดยี ว กม็ คี วามตา่ งของเวลาท่ตี อ้ งใช้
ในการเดนิ ทางอยา่ งใหญ่หลวง ตัง้ แตส่ องสัปดาหไ์ ปจนถงึ หนงึ่ เดือน
และทั้งสามคนยังโม้ให้ฟังอีกวา่ สภาพอากาศและการตอ่ สกู้ บั
อสรู เองกท็ า� ใหส้ ถานการณเ์ ปลย่ี นแปลงไปอยา่ งมาก มนั จงึ เปน็ การผจญภยั
โดยเอาชวี ิตมาเสยี่ งอย่างแท้จริง
แลว้ ดว้ ยความทพี่ วกเขาตอ้ งเอาชวี ติ ไปเสยี่ งแบบนนั้ พอพวกเขา
มาเหน็ ถนนใหมท่ ตี่ ดั ผา่ นปา่ กเ็ ลยออกอาการตาโตเปน็ ไกห่ า่ นไปตามๆ กนั

“ถนนนี ่ มันอะไรครับเนี่ย...?”
“หอื ? เมือ่ ก่อนหนา้ นกี้ ็รับปากไว้แลว้ น่ี? ว่าจะท�าถนนผ่านไป
ถงึ เมอื งน่ะ”
“เอ่อ มนั กใ็ ช่อยู่หรอกครับ... เอ๋ แตว่ ่า... ถึงยงั ไงมันกเ็ ร็วเกนิ
ไปแลว้ นะครับ!?”
อืมม ง้ันหรอกเหรอ?
ถ้าพิจารณาตามสามัญส�านึกของเม่ือชาติที่แล้วมันก็เร็วเกินไป
จรงิ ๆ นน่ั แหละ แตเ่ มอื่ อยตู่ อ่ หนา้ พลงั ของอสรู กร็ สู้ กึ ไดว้ า่ แบบนม้ี นั เปน็
เร่ืองปกติ หมายความว่าผมเองก็คุ้นเคยกับโลกนี้ไปมากพอสมควรแล้ว
กระมัง

“มไิ ดเ้ รว็ เกนิ ไปหรอก ขา้ เองกใ็ หค้ วามรว่ มมอื ดว้ ยเชน่ กนั แตว่ า่
แค่นี้ยงั นอ้ ยไปนัก ต้องให้ทุกคนพยายามให้มากยง่ิ ข้นึ เพือ่ ใหท้ า่ นรมิ รุ ุ
สามารถยอมรับได้------”

บทท่ี 3 สู่ดินแดนของมนษุ ย์ 177

ผทู้ ่กี ลา่ วเช่นนั้นคอื เกลโด้
ดว้ ยความทเี่ กลโดจ้ ะกลบั ไปยงั พน้ื ทห่ี นา้ งานอกี ครงั้ ครง้ั นเ้ี ราเลย
ร่วมเดินทางไปด้วยกนั

“เออ่ ถงึ ลกู พเี่ กลโดจ้ ะพดู งนั้ กเ็ ถอะครบั แตส่ า� หรบั พวกเราแลว้
จดั วา่ เปน็ ความเรว็ ในการกอ่ สรา้ งทไี่ มม่ ที างเปน็ ไปไดเ้ ลยนาครบั ? ตอ่ ให้
เปน็ งานกอ่ สรา้ งโดยตรงของทางประเทศ กย็ งั ไมม่ คี วามชา� นาญถงึ ขนาดน้ี
เลยนาครบั ...”
“น่ันสนิ อ้ ... ตอ่ ใหม้ นี กั เวทระดับวิซารด์ อยู่หลายคนกต็ าม แตก่ ็
คงสร้างถนนดว้ ยความเร็วขนาดน้ีไมไ่ หวละเน้อ...”
กิโดกบั เอลเลนเองก็ท�าหน้าตกตะลงึ เชน่ เดียวกับคาบาล
ให้ตายสิเจ้าพวกนี ้ ใชไ้ มไ่ ดก้ ันซะจรงิ ๆ เล้ย
จะตกใจกับเรือ่ งเลก็ ๆ นอ้ ยๆ กันเกนิ ไปแลว้
ไมน่ านเด๋ยี วพวกคาบาลก็ชินไปเองนนั่ แหละ

“เอานา่ ไมเ่ หน็ จะเปน็ ไรเลย แหม นา่ ตนื่ เตน้ จงั เลยเนอะ ฝากนา� ทาง
ด้วยนะ คาบาลคุง”
พอผมพดู เปลยี่ นเรอื่ งอยา่ งอารมณด์ เี ชน่ นนั้ คาบาลทก่ี า� ลงั ทา� ตา
เล่ือนลอยราวกับจิตใจไม่อยู่กับเน้ือกับตัวโดยไม่ทราบสาเหตุก็ได้สติคืน
กลับมา
จากนั้นเขาก็ค้อมศีรษะปลกๆ ให้อย่างร้อนรน ก่อนจะขึ้นรถ
หมาปา่ ไป
หลังจากให้พวกคาบาลท่ีดูท่าทางจะยังยอมรับไม่ได้ข้ึนมาแล้ว
รถหมาปา่ ของพวกเราก็ออกเดินทางจากเมือง

หลงั จากนนั้ เวลากผ็ า่ นมาพอสมควร แตจ่ นถงึ ตอนน ้ี พวกคาบาล
ก็ยังคงทา� สีหนา้ ปั้นยากโดยไม่ทราบสาเหตุอยเู่ ช่นเดิม
จากน้ัน ก็มองมาทางผมด้วยสีหน้าราวกับก�าลังบอกว่ายังไงก็

178

ยอมรับไม่ไดจ้ รงิ ๆ น่นั แหละ
หรอื วา่ บางทคี งเปน็ เพราะเราออกเดนิ ทางทนั ทหี ลงั จากใหพ้ วก
เขาค้างแคค่ ืนเดียวเลยรู้สึกไมค่ ่อยดเี พราะมาเร็วเคลมเรว็ ง้นั เรอะ?
ความจริงแล้ว ในคืนวันท่ีผมเตรียมตัวพร้อมเสร็จสรรพพวก
คาบาลก็เดนิ ทางมาถึงตามก�าหนดการเป๊ะๆ
ฉะนั้น ถึงจะผิดกบั พวกคาบาลก็เถอะ แต่ผมกอ็ อกเดินทางใน
เช้าวนั ถดั มาทนั ที

“เรื่องแค่นนั้ ไมเ่ ทา่ ไหรห่ รอกครับ”
“ใช่ใช่ เรากร็ บกวนลกู พไ่ี ว้ต้ังเยอะดว้ ยนี่ครับ”

“เราก็มาเพ่ือการนั้นดว้ ย ไม่ต้องใสใ่ จไปหรอกน้า!”
พวกเขาแสดงการยอมรบั มาอย่างอารมณ์ด ี แต่วา่ ...
“กะแล้วเชียว ให้พักสักระยะหนึ่งให้หายเหนื่อยแล้วค่อยออก
เดินทางนา่ จะดกี ว่ารึเปลา่ ?”
เมื่อลองเอ่ยถามด้วยความเป็นกังวล คาบาลก็รีบสะบัดศีรษะ
ทันที
“ไมใ่ ชห่ รอกครบั ลกู พ!ี่ กแ็ คร่ ถคนั นม้ี นั มปี ระสทิ ธภิ าพยอดเยยี่ ม
เกินไป พอหวนนึกถึงการเดินทางของพวกเราท่ีผ่านมาจนถึงเม่ือคืน
กร็ สู้ ึกไดถ้ งึ ความไมส่ มเหตุสมผลเฉยๆ นะ่ ครบั !”
คาบาลกล่าวเช่นนน้ั
จากนน้ั ราวกบั เฝา้ รอคา� พดู ของคาบาลอย ู่ เอลเลนกบั กโิ ดเองก็
เอ่ยปากเช่นกนั
“ใชแ่ ล้วละค่า! มันอะไรคะเน่ีย นี่มันอะไรคา้ เนีย่ ยย!? ไอร้ ถม้า
คันนี ้ ไม่ชา่ ยส ิ รถหมาป่าคนั เนีย้ ! ไมเ่ ห็นโยกไปมาเลยไมใ่ ช่รไึ งกนั คา้ !!”
“จริงดว้ ยครบั ! การเคล่อื นท่ีที่สบายถึงขนาดน ี้ มนั เรยี กวา่ เป็น
การเดินทางไม่ไดห้ รอกนะครับ!!”
ทงั้ สองคนกลา่ วทว้ งถงึ ความไมส่ มเหตสุ มผลของรถหมาปา่ คนั นี้

บทที่ 3 ส่ดู ินแดนของมนุษย์ 179

อย่างไมห่ ยดุ ยงั้ ดว้ ยใบหน้าท่ีแดงก่�า
“เอานา่ ช้าเด๋ียวก่อน!”

ผมรบี ปรามทัง้ สามในทนั ที
“ไมโ่ ยกไปมาเลยเนยี่ นะ ไมใ่ ชอ่ ยา่ งนนั้ ซะหนอ่ ยน?่ี มนั กก็ ระเดง้

กระดอนตงั้ แต่เมอ่ื ก้แี ลว้ ไม่ใชร่ ึไงกนั !?”
ผมโต้กลบั ไปแบบน้นั
ในความเป็นจรงิ แล้ว พ้ืนถนนที่ได้รบั การก่อสรา้ งเฉยๆ แต่ยัง
ไม่ได้รับการปรับแต่งน้ัน จะท�าให้ตัวรถกระเด้งกระดอนบ้างเวลาล้อไป
เหยียบหินเล็กๆ เข้า ซึ่งหากวิ่งบนถนนแบบน้ันด้วยความเร็ว 30-40
กิโลเมตรต่อชั่วโมงละก็ จะท�าให้เกิดแรงกระแทกค่อนข้างแรงพอตัว
เหมอื นกนั
ถงึ ขนาดทา� ใหผ้ มนกึ ภาวนาขอใหถ้ นนสรา้ งเสรจ็ เรว็ ๆ เลยทเี ดยี ว
แตว่ า่ เอลเลนกต็ ะโกนตอบกลบั มา ราวกบั หวั เราะเยาะเยย้ คา� พดู
ของผม

“ฮึ! แค่นี้มันไม่ถือว่าโยกไปมาหรอกค่ะ! รถม้าตามปกตนิ ะ่ วง่ิ
ด้วยความเร็วขนาดนี้ไม่ได้ หรือต่อให้วิ่งด้วยความเร็วขนาดนี้ได้ก็ตาม
คนทโ่ี ดยสารจะต้องเห็นนรกเลยนะคา้ !?”
“จรงิ ดว้ ยครบั ! ตามปกตแิ ลว้ เวลานง่ั รถมา้ ของจรงิ จะตอ้ งระบม
กน้ กนั เลยนะครบั แลว้ ถา้ ลองไดน้ งั่ ตดิ ตอ่ กนั เปน็ เวลานาน กเ็ ปน็ ธรรมดา
ที่ตรงนั้นตรงนี้ของร่างกายจะระบมไปหมดเลยนะครับ! ถ้าเรียกว่าการ
กระเทือนแค่น้ีเป็นโยกไปมาละก็ ผมว่าลูกพ่ีได้ร้องไห้ตอนนั่งรถม้าของ
จรงิ แน่ครับจะบอกให?้ ”
“จรงิ ดว้ ย ลกู พ ่ี ถา้ นง่ั พาหนะทม่ี คี วามสบายแบบนแ้ี ลว้ บน่ วา่
『อา เหนอื่ ยจงั 』 ไมก่ ็ 『ใกลจ้ ะเหนอื่ ยแลว้ มง้ั ?』 แลว้ ความลา� บากทผี่ า่ น
มาของพวกเรามนั คืออะไรล่ะครับ ยง่ิ ไปกวา่ นน้ั สา� หรบั คนทเ่ี คยเดนิ ทาง
ดว้ ยจติ ใจราวกบั ไปคน้ หาดินแดนลับแล และต้องคอยระวังพวกอสูรทจี่ ะ

180

บุกเข้ามาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ไปพลางแล้ว ไอ้แบบน้ีมันสบายเกินไปจนผม
ไม่อาจยอมรับวา่ เปน็ การเดินทางได้หรอกเฟ้ย!!”
ถึงจะพูดอย่างง้ันก็เถอะ แต่ว่านะ? การเดินทางมันก็เป็นการ
เดนิ ทางอยดู่ ีอะ...

“เออ่ ก็ เอาเป็นวา่ ใจเยน็ ๆ ก่อนนะพวกนาย แลว้ เดิมทีน่ะนะ
พวกไคจินยังไม่เห็นพูดแบบน้ันเลยสักค�านา? เพราะง้ันมันก็ต้องคิดว่า
มนั ก็เปน็ แบบนี้แหละไม่ใช่รไึ ง?”
“ไมค่ ิดเลยสกั นิด”
“ไมค่ ดิ หรอกคะ่ !!”
“ไม่คดิ หรอกครบั ...”
ท้งั สามตอบปฏเิ สธพร้อมกัน
แลว้ จะให้ตทู า� ยงั ไงล่ะฟะ

“เอานา่ ความเปน็ จรงิ มันก็เป็นแบบน้ีแหละนะ? ไอน้ เี่ องกเ็ ปน็
การเดนิ ทางเหมือนกนั น่นั แหละ”
“เดี๋ยวเดยี๋ วเดีย๋ ว ไอ้วธิ ีคิดแบบน้นั มนั แปลกๆ อย่นู ะครบั ”
“จรงิ ด้วย! ถึงการเดนิ ทางแบบสบายๆ มนั จะดีกว่ากเ็ ถอะ...”
“เดมิ ทแี ลว้ นะ ทพี่ วกคณุ ไคจนิ เขาไมว่ า่ อะไรกเ็ พราะเขาสรา้ งขน้ึ
มาเองนั่นแหละ คงจะรูส้ ึกภูมใิ จในผลงาน เพราะลกู พ่ีรมิ ุรใุ ห้การยอมรบั
แนๆ่ เพราะงนั้ พวกเขาถงึ ไดไ้ มพ่ ดู เรอื่ งสามญั สา� นกึ ทม่ี นั เปน็ เรอ่ื งธรรมดา
ออกมาไง แล้วอีกอย่างนะ... เดิมทีท�าไมพวกคุณไคจินกับพวกนายช่าง
การม์ ถงึ มาอยกู่ บั ลกู พ่ีไดล้ ะ่ ครับ? แบบนั้นมนั แปลกนะครับ!?”
ดเู หมอื นวา่ เขาจะไมอ่ าจเกบ็ ซอ่ นความสงสยั เรอื่ งทเี่ หลา่ ชา่ งมอื
ชัน้ หนงึ่ ในบรรดาเผ่าคนแคระมาเป็นพวกพอ้ งของผม
ซ่ึงในขอ้ น้ัน ผมกต็ อบได้ค�าเดียวว่า ก็เขายอมมาเปน็ พวกน่ีนา

“ก็เขายอมมาเป็นพวกนี่นา แค่น้ันก็ดีแล้วไม่ใช่รึไง หรือว่า
ถ้าไมช่ อบการเดนิ ทางแบบสบายๆ จะลงไปเดนิ เทา้ กนั เอาไหม?”

บทที่ 3 สูด่ นิ แดนของมนุษย์ 181

“อะ๊ เออ่ เรอื่ งนนั้ ก็...”
“ก็บอกไปว่าแบบสบายๆ มนั ดีกว่าแล้วไมใ่ ช่รึไงค้า!”

“กา� ลังตอ้ งการเสียด้วยซ�า้ เลยครบั ”
เห็นทงั้ สามคนพดู มากกนั ดนี กั ผมเลยถามกลับไปเพราะนกึ ว่า
จะชอบลงไปเดนิ เทา้ มากกวา่ แตก่ ลบั ถกู ปฏเิ สธมาอยา่ งฉบั ไวเสยี อยา่ งนน้ั
เป็นพวกท่นี า่ ร�าคาญจริงๆ

“ถา้ งนั้ เรอื่ งนก้ี เ็ ปน็ อนั จบ! ทส่ี า� คญั กวา่ นนั้ ชว่ ยเลา่ เรอื่ งในเมอื ง
ใหฟ้ ังทไี ด้ม้ยั ?”
แลว้ ผมกบ็ ังคบั ตัดจบเรื่องในครัง้ น้ีไป
ถงึ พวกเขาจะบอกว่า แต ่ อยา่ งนั้น แต ่ อยา่ งน้ีกต็ าม แตโ่ ดย
พ้ืนฐานแล้วดูเหมือนว่าพวกคาบาลจะพอใจในความรู้สึกน่ังสบายของ
รถหมาปา่ กัน ก็เลยล้มเลกิ ความคิดที่จะพดู มากไปกว่าน้ัน
แมว้ า่ ครง้ั กอ่ นเขาจะไมว่ า่ อะไรกนั แตไ่ มน่ กึ เลยวา่ ความตา่ งของ
สามัญส�านึกจะปรากฏให้เหน็ ในลกั ษณะแบบนี้
ตอนแรกผมตง้ั ใจวา่ จะซอ้ื มา้ มาจากในเมอื งแลว้ ใชแ้ คต่ วั รถอยา่ ง
เดยี วซะหนอ่ ย แตด่ ทู า่ คงตอ้ งคดิ ใหมซ่ ะแลว้ ละ แคไ่ ดร้ เู้ รอื่ งแบบนโี้ ดยเรว็
กถ็ อื วา่ เป็นก�าไรมากโขแล้ว

*

แล้วการเดนิ ทางของผมกด็ �าเนินไปอยา่ งราบรน่ื
ผมออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่ จนบัดนี้เวลาได้ล่วงเลยมาถึง
ชว่ งกลางวนั แล้ว

“ไมอ่ ยากจะเชอ่ื มองเหน็ ภเู ขานนั่ เลก็ ลงถงึ ขนาดนเี้ ลยเนย่ี นะ...”
กิโดกับเอลเลนพยักหน้าโดยไม่ปริปากพูดกับการบ่นพึมพ�า
ของคาบาล

182

แหม ก็สตาร์วลู ์ฟทีท่ �าหน้าท่ลี ากรถหมาปา่ คนั นนี้ ่ะ เปน็ อสรู ที่
มรี ะดับแรงก ์ B จึงสามารถเดินทางในระยะทางขนาดนีไ้ ดโ้ ดยไมจ่ �าเป็น
ต้องหยดุ พกั ซงึ่ ตา่ งกบั มา้ นอกจากนี ้ สา� หรบั สตารว์ ลู ฟ์ แลว้ พวกมนั ก็
รสู้ กึ เหมอื นแคว่ งิ่ เหยาะๆ เทา่ นนั้ ดว้ ย ต่อให้ว่ิงต่อไปเรือ่ ยๆ ก็ไม่มีปญั หา
แตป่ ระการใดหรอก
ในขณะท่ีผมก�าลังย้ิมเฝื่อนมองพวกคาบาล เกลโด้ก็หันมาคุย
กับผม

“ท่านรมิ รุ ุ จะรับประทานอาหารสกั หนอ่ ยไหมครบั ? ขา้ งหน้า
ไมไ่ กลมกี ระท่อมพกั ข้างทางอยูน่ ะ่ ครับ”
สมกบั เปน็ เกลโดผ้ จู้ ดั การอะไรไดเ้ พยี บพรอ้ ม ดเู หมอื นวา่ เขาจะ
เตรียมอาหารไวใ้ ห้ที่กระท่อมพกั รมิ ทางเสียด้วย

“สมแลว้ ละนะเกลโด้ เราไปพักตรงน้ันแลว้ กนิ อาหารไปในตวั ก็
แลว้ กนั !”
ด้วยค�าพูดของผม ทา� ให้เกดิ เสยี งเฮภายในรถ
ตอนแรกพวกคาบาลเองก็บ่นน่นู บน่ นอ่ี ยูห่ รอก แต่ดเู หมอื นว่า
จะคนุ้ เคยกบั ความสบายของรถหมาปา่ เรยี บรอ้ ย ถงึ ขนาดมอี ารมณพ์ อจะ
ไปเพลดิ เพลนิ กับการชมทวิ ทัศน์ข้างทางที่ผ่านไปเลยทเี ดียว
เจ้าพวกน้ีเป็นพวกทีเ่ ปลย่ี นทา่ ทีไวกันจริงๆ
เมือ่ ถงึ กระทอ่ มพกั ขา้ งทาง เกลโดก้ ล็ งมาจากท่นี งั่ สารถี
ที่จรงิ สตาร์วลู ์ฟทเ่ี ทยี มรถนน้ั เป็นรา่ งแยกทร่ี นั กา้ เรียกออกมา
ฉะนัน้ แล้วจึงไมจ่ า� เป็นตอ้ งมสี ารถแี ตอ่ ย่างใด
ผมแค่ให้เขาว่ิงเลียบไปตามถนนเท่าน้ัน ฉะน้ันต่อให้ปล่อยให้
วงิ่ แบบอตั โนมตั กิ ไ็ มม่ ปี ญั หาอะไร แตเ่ นอื่ งจากเกลโดบ้ อกวา่ ตวั เองรา่ งใหญ่
เลยเกรงใจทจี่ ะนัง่ ในรถดว้ ย
ผมรสู้ กึ ถกู ใจนสิ ยั จรงิ จงั สดุ ๆ ของหมอนเี่ อามากๆ แลว้ นสิ ยั นนั้
ยังส่งผลกระทบต่อการท�างานในความเป็นจริงกล่าวได้ว่าเกลโด้เป็น

บทท่ี 3 สู่ดนิ แดนของมนษุ ย์ 183

แบบอยา่ งของคนทา� งานอย่างแทจ้ ริงเลยละ

ขณะก�าลังรับประทานอาหาร เราก็คุยกันเก่ียวกับก�าหนดการ
ต่อจากนี้
ในปจั จุบัน ถนนส่อู าณาจกั รเบอรม์ นุ ด์น้ันมกี ารเปิดเส้นทางแค่
คร่ึงเดียวเท่านั้น เลยท�าให้ในขณะนี้ยังเหลือพ้ืนท่ีมากกว่าหน่ึงในสาม
ทย่ี งั คงเปน็ ปา่ ที่ยังไมไ่ ด้ไปแตะต้อง
ซง่ึ ความคืบหน้าของการก่อสร้างนน้ั -------
ในตอนแรกผมทา� การสา� รวจจากทางอากาศกอ่ น แลว้ เลอื กเสน้
ทางที่มีสง่ิ กดี ขวางนอ้ ย จากนัน้ กว็ างแผนด�าเนนิ การก่อสร้างทีเ่ หมาะสม
ทสี่ ดุ ขนึ้ มา โดยวดั ความสงู ในทกุ ๆ จดุ ทก่ี า� หนดเอาไว ้ เพอื่ รบั รคู้ วามลาดชนั
จากนน้ั พวกเกลโดก้ ด็ า� เนนิ งานกอ่ สรา้ งตามขนั้ ตอน โดยทา� ตาม
แผนดา� เนินการทวี่ างเอาไว้
ซงึ่ ในการท�างาน จะแบง่ ออกเป็น 3 กลมุ่ ด้วยกนั
กลุ่มแรก ท�าหน้าทีแ่ ผว้ ถางต้นไม้กับลา� เลียง
กลุ่มทีส่ อง ท�าหน้าทเี่ กลี่ยหน้าดนิ กบั ปรับสภาพพืน้ ผวิ
และกลุ่มทสี่ าม ท�าหน้าที่ปพู ้นื หนิ ดาดเปน็ การปดิ ทา้ ย
ถงึ จะเปน็ การแบง่ กลมุ่ ทด่ี หู ยาบไปนดิ แตโ่ ดยรวมแลว้ กร็ าวๆ นน้ั
ซึง่ เสน้ ทางทีไ่ ม่ออ้ มเยอะมากนัน้ จะมีระยะทางอยทู่ รี่ าวๆ 300
กิโลเมตร ซ่ึงอาณาจักรเบอร์มุนด์จะอยู่ในต�าแหน่งท่ีค่อนข้างใกล้กว่า
อาณาจกั รคนแคระพอสมควร
ปา่ ทอ่ี ดุ มไปดว้ ยแมกไมน้ านาพรรณ ภเู ขากบั หนา้ ผาอนั ลาดชนั
และอสูร
ตวั ตนดงั กลา่ วน ้ี คอื สงิ่ ทแ่ี ยกประเทศของมนษุ ยอ์ อกจากประเทศ
ของพวกเรา
หากมีการเปิดใช้ถนนเส้นน้ี พ่อค้าทั่วไปก็จะสามารถเดินทาง

184

ในเท่ียวเดียวโดยใช้เวลาไม่ถึง 1 สัปดาห์ แม้ว่าจะยังคงจ�าเป็นต้องมี
มาตรการรบั มอื ตอ่ อสรู กต็ าม แตถ่ นนเสน้ นจ้ี ะตอ้ งมคี วามหมายอนั ยงิ่ ใหญ่
เปน็ แน่
และหากเดินทางด้วยรถม้าแล้วละก็ จะใช้เวลา 3 วันในการ
เดนิ ทางระหวา่ งอาณาจกั รเบอร์มนุ ดก์ ับเทมเพสต์ และใชเ้ วลา 10 วันใน
การเดนิ ทางระหว่างเทมเพสตก์ บั อาณาจกั รคนแคระ
แม้ว่าระยะเวลาอาจมีการผันผวนไปตามเงื่อนไข แต่ก็สามารถ
เดินทางจากอาณาจักรเบอร์มุนด์ไปยังอาณาจักรคนแคระได้โดยใช้เวลา
ราว 2 สปั ดาห์
แล้วเห็นว่าการเดินทางไปยังอาณาจักรฟาลุมส์ในปัจจุบันนั้น
ใช้เวลาอย่างน้อยที่สุดก็ 3 สัปดาห์ แม้ว่าจะไม่ต้องคิดเรื่องมาตรการ
รบั มอื ตอ่ อสรู อะไรมากนกั แตจ่ า� เปน็ ตอ้ งมมี าตรการรบั มอื ตอ่ พวกโจรปา่
จงึ ทา� ใหต้ อ้ งมคี า่ ใชจ้ า่ ยในดา้ นของความปลอดภยั ไมต่ า่ งกนั ซงึ่ เทา่ กบั วา่
มนั จะท�าให้ความสา� คญั ของประเทศเราจะเพ่มิ สงู ขึ้นยง่ิ ข้ึนไปอีก
โอ๊ะโอ ๋ ความสา� คญั ของถนนมนั ไม่เกีย่ วกบั ตอนนน้ี น่ี า
สว่ นเรอ่ื งกา� หนดการตอ่ ไปนน้ั อกี ราว 1 ชว่ั โมงใหห้ ลงั รถหมาปา่
จะเดนิ ทางไปถงึ ยงั พนื้ ทห่ี นา้ สดุ ของหนา้ งานกอ่ สรา้ ง ซง่ึ เสน้ ทางตอ่ จากนนั้
ยังสรา้ งไม่เสรจ็ ฉะนั้นเราคงตอ้ งเปล่ยี นลงไปเดินเท้ากันแนๆ่

“อยา่ งน้ีนี่เอง ในทสี่ ดุ กถ็ ึงตาพวกเราออกโรงแลว้ สินะครับ”
คาบาลกล่าวเชน่ นนั้ อยา่ งขันแข็ง
ถกู ต้องตามนน้ั

“ฝากดว้ ยนะ!”
“แนน่ อนอยูแ่ ลว้ ครบั ”
“เช่อื มือพวกเราไดเ้ ลยคา่ !”
“เฮะเฮะ ได้เวลาส�าแดงพลงั ทแ่ี ทจ้ ริงของผมแล้วสนิ ะครับ!”
เห็นท้งั สามมีความตั้งใจเต็มเป่ยี มแบบน้ี คงไม่มปี ญั หาละม้ัง

บทท่ี 3 สู่ดินแดนของมนษุ ย์ 185

หลังจากรับประทานอาหารกับนัดแนะอะไรต่างๆ เสร็จแล้ว
เราก็ออกเดนิ ทางกันอกี คร้ัง

2 ชวั่ โมงให้หลัง
เมื่อร�่าลาเกลโด้และเหล่าทหารช่างไฮออร์คท่ีมาส่งกันแล้ว
พวกเราก็ย่างเทา้ เขา้ ไปในปา่ ลกึ

“เฮะเฮะ ลูกพ่ีริมุรุ ระวังตัวด้วยนาครับ? จากตรงนี้ไปก็คือ
แดนปิศาจ มหาพงไพรแห่งจูร่ายงั ไงละ่ ครับ!”

“แต่ว่านา้ ถา้ มพี วกเราอยูด่ ว้ ยกไ็ มต่ ้องกังวลไปหรอกจา้ !”
“เชอ่ื มือพวกเราไดเ้ ลยครับ”
ทั้งสามกลา่ วด้วยพลังอนั มุง่ ม่ัน
มาบอกกบั คนทอี่ าศยั อยใู่ นมหาพงไพรแหง่ จรู า่ อยา่ งเราว่าท่ีน่ัน
เป็นแดนปศิ าจมนั กย็ ังไงอยนู่ ะ ผมคิดแบบนนั้
คาบาลหยบิ ดาบสน้ั ออกมา แลว้ ใชม้ นั ฟนั เถาวลั ยท์ พี่ นั กนั กอ่ ให้
เกิดช่องวา่ งท่ใี หญพ่ อให้คนลอดผ่านไปได้
กโิ ดเอาหแู นบกบั พน้ื ดเู หมอื นเขาจะตรวจสอบใหแ้ นใ่ จวา่ มอี สรู
ดรุ ้ายเขา้ มาใกล้หรอื ไม่
ส่วนเอลเลนท�าการร่ายเวท แล้วไล่ใส่สถานะมากมาย
หลายอย่างทั้ง ไล่แมลง ตรวจจับพิษ ป้องกันเคลือบผิว เสริมให้กับ
ทุกคน เธอบอกว่าในป่าแบบนี้มักจะแฝงไปด้วยอันตรายมากมาย
หลายอย่างท่ยี ากแกก่ ารจะสังเกตเห็น ทั้งโดนแมลงมีพิษกัดตอ่ ย หรอื ไม่
กถ็ กู หนามบนเถาวัลย์เก่ยี วจนได้แผล เปน็ ตน้ อย่างนน้ี ีเ่ อง เปน็ ความ
ช�านาญท่ที า� ให้ผมนึกช่ืนชมเลยทีเดียว
ผมเองเตรยี มตวั ใหพ้ รอ้ มสรรพโดยจา� แลงกายไปอยใู่ นรา่ งมนษุ ย์
แลว้ หยบิ หนา้ กากจากในกระเปา๋ เสอื้ ออกมาสวม เพยี งเทา่ นไ้ี มว่ า่ มองมมุ
ไหนกด็ ไู ม่เหมอื นกบั อสรู อีกแลว้

186

แต่กลายเปน็ พวกนักผจญภยั ท่าทางนา่ สงสยั แทน
“ท�าไมถงึ ตอ้ งลงทุนสวมหนา้ กากดว้ ยล่ะครับ?”

คงเพราะรู้สึกไม่พอใจที่ผมปิดบังใบหน้าที่แท้จริง กิโดจึงเอ่ย
ถามมาเช่นนัน้

“อันที่จริงแล้วฉันยังซ่อนออร่าได้ไม่สมบูรณ์แบบน่ะ ถ้าเกิดว่า
ไปเจอเขา้ กบั พวกมา่ นพลงั เวทมนตรจ์ นความแตกเรอ่ื งทฉ่ี นั เปน็ อสรู เดยี๋ ว
จะยงุ่ ยากดว้ ย เลยกนั เหนยี วไวก้ อ่ นน่ะ”
ผมอธิบายไปเชน่ นั้น แม้กโิ ดจะบน่ พึมพา� กลับมาว่า “แต่แหม
ใหม้ องจากมมุ ไหนกด็ ไู มเ่ หมอื นกบั อสรู แลว้ ละครบั ...” แตอ่ ยา่ งนอ้ ยๆ เขา
กย็ อมเข้าใจ
แลว้ จากนัน้ เรากม็ งุ่ หน้ากันต่อไป 3 ชั่วโมง
ในยามนเ้ี ป็นเวลายามเย็น เปน็ ช่วงที่ใกล้จะไดเ้ วลาต้องเตรียม
อาหารเยน็ กนั แลว้ แตถ่ งึ อยา่ งนน้ั ทง้ั สามกไ็ มม่ ที า่ ทวี า่ จะหยดุ พกั กนั เลย
พวกเขาก�าลังปรึกษากนั อยา่ งเอาเป็นเอาตาย โดยที่มเี หงอื่ แตกพล่กั
แลว้ ไมร่ ทู้ า� ไมถงึ ไดโ้ ผลอ่ อกมาบนเสน้ ทางทค่ี บั คลา้ ยคบั คลาวา่
เพงิ่ ผ่านมาเมื่อครูน่ ้ีด้วย นี่ตกลงเจา้ พวกนม้ี นั ทา� อะไรกันแนห่ วา่ ?
ในเมอ่ื มผี ชู้ า� นาญเสน้ ทางอยดู่ ว้ ยแลว้ แบบน ้ี คดิ วา่ ฝากใหจ้ ดั การ
ไปก็คงไมเ่ ปน็ ไรหรอก...
แตเ่ หน็ มคี นทท่ี า� ทา่ จะรอ้ งไหอ้ ยดู่ ว้ ย อยา่ งนอ้ ยๆ ลองถามดหู นอ่ ย
แลว้ กัน

“เฮ้เฮ้ คงไม่ใชว่ า่ หลงทางกนั หรอกนะ?”
“ฮะ ฮะฮะฮะ ไมห่ รอก จะเป็นแบบนน้ั ได้ยังไงกนั ละ่ ขะรับ...”
คาบาลกลา่ วดว้ ยสา� นวนการพดู ทฟ่ี งั ดแู ปลกไป
จะไมเ่ ป็นไรแนเ่ รอะ?
ผมแอบดแู ผนทใี่ นสมอง พบวา่ พวกเรากลบั มายงั ทางทเี่ พง่ิ ผา่ น
มาเมื่อครนู่ ้ีอยา่ งชดั เจนแจ่มแจง้

บทท่ี 3 สูด่ นิ แดนของมนษุ ย์ 187

คดิ ไปเองละมัง้ จะเปน็ แบบนน้ั ได้ยงั ไงล่ะฟะ!
“เฮย้ ! ไมต่ ลกนะเฟย้ นพี่ วกนายหลงทางกันนหี่ ว่า!?”

ทัง้ สามสะดุ้งกับค�าพดู ของผม
“““ขอโทษครา้ บ/ค่า”””
ท้ังสามตอบเป็นเสยี งเดยี วและก้มศีรษะขอโทษผมทั้งอย่างนั้น
ดเู หมอื นวา่ เราจะหลงทางกันจริงๆ
ไอ้แบบนเ้ี น่ียนะมอื โปร?
เออช่างมันเถอะ...
เราก็ไม่ได้รีบอะไรขนาดน้ัน แต่จะค้างแรมกันกลางแจ้งมันก็
ยงุ่ ยาก
วันน้ีเรากลบั ไปยังพืน้ ที่หนา้ งานก่อสร้างกนั ก่อน แลว้ คอ่ ยออก
เดนิ ทางใหม่กันพรุ่งนีด้ กี วา่
ทพี่ น้ื ทห่ี นา้ งานมกี ระทอ่ มขนาดเลก็ ดว้ ย คงใชม้ นั พกั ผอ่ นอยา่ ง
สบายๆ ได้นน่ั แหละ
พวกเราเปดิ เสน้ ทางกนั มาแลว้ หนหนงึ่ เพราะง้ันเพยี งแคช่ วั่ โมง
เดยี วเรากว็ กกลบั มายังกระทอ่ มไดส้ �าเรจ็
ผมใช ้ 『จติ ส่ือสาร』 แจ้งให้เกลโด้ทราบล่วงหน้าแล้ว จงึ มกี าร
เตรยี มอาหารเอาไวใ้ หท้ ี่ในทพี่ กั
ท้ังสามออกอาการเกรงใจสดุ ขดี

“ทา� ไมถึงเกิดหลงในทีแ่ บบนนั้ ไดห้ ว่า...”
“เสยี ความมนั่ ใจนิดหนอ่ ยเลยละเนอ้ ...”
“ไอ้ผมเองก็เป็นมือโปรด้านเส้นทางด้วยนะครบั ? เลยรู้สึกช็อก
กวา่ ทงั้ สองคนซะอกี ...”
ดเู หมือนว่าท้ังสามตงั้ ใจจะแสดงความเจง๋ ใหผ้ มเหน็ ตอนนี้เลย
ก�าลงั จิตตกกนั อย่างรุนแรง
แตแ่ ลว้ เกลโดก้ ็ยืน่ ดอกไม้หนงึ่ ช่อใหท้ ั้งสามดู

188

“บางท ี สาเหตุอาจจะเป็นเจ้าน่ีกไ็ ด้กระมงั ?”
หอื น่มี นั ?

“อะ๊ ! นน่ั มนั ดอกไมล้ วงตาไมใ่ ชเ่ หรอคา้ ! เปน็ เปา้ หมายในเควสต์
เกบ็ กูท้ ี่มรี ะดับมากกวา่ แรงก ์ B ขนึ้ ไป แถมเวลาหาก็ล�าบากกันมากพอ
สมควรดว้ ยคา่ !”
เอลเลนกล่าวด้วยความตกตะลงึ
เหน็ วา่ เจา้ นเี่ ปน็ ดอกไมห้ ายาก ซง่ึ มผี ลลพั ธก์ อ่ ใหเ้ กดิ ภาพลวงตา
แกร่ อบข้าง และดูเหมือนวา่ จะน�าไปเป็นวัตถุดิบสา� หรบั ทา� วสั ดุเวทมนตร์
อกี ด้วย

“อมื เพราะเจา้ ดอกไมต้ วั น ี้ ทา� ใหเ้ กดิ ความลา่ ชา้ ในกระบวนการ
ทา� งานของพวกเราเชน่ กนั เมอ่ื ครขู่ า้ ตอ้ งขอโทษดว้ ยทล่ี มื เตอื นใหร้ ะวงั กนั ”
วา่ แล้ว เกลโด้กค็ อ้ มศรี ษะใหก้ บั ทงั้ สาม
เกลโด้กลา่ ววา่ เดิมทีคนท่ีมี 『ญาณเวท』 อยา่ งผมนั้นไมม่ ีทาง
หลงป่าได้อย่แู ล้ว เขาเลยลืมเตอื นไปเสียสนทิ
มันก็จริง ที่จะนึกไม่ถึงกันว่าคนซ่ึงวางแผนท�าถนนโดยการบิน
ขน้ึ ไปสา� รวจบนฟา้ อยา่ งผม จะมคี วามเปน็ ไปไดท้ จ่ี ะหลงทาง เรอ่ื งนไี้ มใ่ ช่
ความผดิ ของเกลโดล้ ะนะ
แตถ่ า้ ใหพ้ ดู ละก ็ นเี่ ปน็ ความผดิ พลาดจากความเอาแตใ่ จของผม
ท่อี ยากลองล้มิ รสการเป็นนกั ผจญภยั ดูตา่ งหาก

“นั่นสินะ ฉันเองก็ขอโทษด้วยท่ีไม่ได้ระวัง พรุ่งน้ีฉันก็จะช่วย
ดว้ ยนะ!”
ผมเองก็ประกาศออกมาพร้อมสา� นกึ ผิดไปในตวั
อนึ่ง เกลโด้ได้ถอนรากถอนโคนดอกไม้ลวงตาออก
หมดแล้ว เนอื่ งจากเป็นสิง่ ท่สี รา้ งความล�าบากแกก่ ารทา� งาน
จงึ มดี อกไมล้ วงตามากกวา่ 100 ดอกถกู เกบ็ อยใู่ นคลงั เกบ็ ของ
ผมเหน็ วา่ ไหนๆ กไ็ หนๆ แล้ว เลยถือโอกาสกนิ ดอกไม้ทง้ั หมด

บทท่ี 3 สดู่ ินแดนของมนุษย์ 189

เข้าไปใน 『กระเพาะอาหาร』 แล้วทา� การวเิ คราะหไ์ ปเลย
เจ้าน่ีเป็นดอกไม้ที่เมื่อน�าไปเผา ก็จะมีเกสรลวงตากระจาย
ออกมา และเมื่อน�าไปฝังดินมันก็จะหยั่งรากแล้วแพร่พันธุ์ออกไปอีก
ด้วยความท่ีมันเป็นดอกไม้ท่ีมีคุณสมบัติท่ียุ่งยากแบบนั้น เกลโด้เลย
ดอี กดใี จเป็นอย่างมากท่ผี มจะน�ามันไป
การที่ผมเกบ็ มันไป เพราะเหน็ ว่าถ้ามนั เปน็ เปา้ หมายในเควสต์
เก็บกลู้ ะก็ อาจจะสามารถเอามันไปใชก้ บั อะไรสักอย่างกไ็ ด ้ แลว้ การท�า
แบบน้ียงั เป็นประโยชน์ให้กับพวกเกลโด้ดว้ ย
เรยี กว่ายิงปนื นัดเดยี วไดน้ กสองตวั ละนะ
และแล้ว การเดนิ ทางวนั แรกก็ผา่ นพน้ ไป

เชา้ วันรุ่งข้นึ
ผมตั้งใจว่าจะให้ความร่วมมือด้วยสุดก�าลัง ตามท่ีได้ล่ันวาจา
เอาไว้เมอ่ื คนื วาน
ได้เวลาออกโรงแล้วครับ คณุ 『กลัทโทน』ี !
ผมคดิ ในใจ กอ่ นยน่ื มอื ขวาไปขา้ งหนา้ เบาๆ แลว้ สงั่ ใหส้ กลิ ทา� งาน
เพยี งช่ัวพรบิ ตา ปา่ กวา้ งทีอ่ ยตู่ รงหน้ากห็ ายไป

“นี่เกลโด้ ฉันก็อยากกินเฉพาะพื้นที่ที่จะใช้ท�าถนนอยู่หรอก
แตแ่ บบนน้ั มนั จะเสียเวลามากเกนิ ไป เพราะง้ันตอ้ งขอโทษดว้ ย แต่ฉนั จะ
กินเฉพาะส่วนที่มันเกะกะขวางทางแล้วรวบรวมเอาไว้ให้แบบพอไปท ี
เพราะงน้ั ฝากนายชว่ ยจดั การท่ีเหลือดว้ ยนะ”
“รับทราบ น่ีเป็นงานของข้าอยู่แล้ว ท่านไม่จ�าเป็นต้องใส่ใจ
หรอกครับ”
เมอ่ื เกลโดร้ บั ทราบแลว้ ผมกเ็ รมิ่ ออกเดนิ พลางกนิ ตน้ ไมท้ เ่ี กะกะ
ขวางทางอย่างสบายๆ
เราออกเดนิ ทางกนั ดว้ ยความเรว็ ทผ่ี ดิ กบั เมอ่ื วานอยา่ งเหน็ ไดช้ ดั

190

“...อะไรกนั บา้ นา่ ”
“เป็นไปไม่ได้ แบบน้ี มันเป็นไปไม่ได้!”
“ฉันก็รู้อยู่หรอกวา่ คณุ ริมุรุไม่ธรรมดา แตว่ า่ แบบน้ีมัน...”
ดเู หมอื นทงั้ สามคนจะอง้ึ กมิ กกี่ นั โดยไมท่ ราบสาเหต ุ แตใ่ ครสนละ่
“เฮเ้ ฮเ้ ฮ้ อย่ามัวแตย่ ืนอง้ึ แลว้ รีบไปกนั ได้แล้ว”
ผมเรง่ เรา้ ท้งั สามคน แล้วพวกเราก็ออกเดนิ ทางกันอกี ครง้ั
หลงั จากนนั้ เวลากไ็ ดผ้ า่ นเลยไป 1 สปั ดาห ์ ในทสี่ ดุ เรากเ็ ดนิ ทาง
มาถงึ ทางออกของปา่
พวกเราแทบจะเดินมาตามเสน้ ทางเป๊ะๆ เลยทา� ใหม้ าถึงไดโ้ ดย
ไมท่ า� ให้เวลาสูญเปล่าถงึ ขนาดน้ัน
สา� หรบั ผมมนั กไ็ มใ่ ชก่ ารเดนิ ทางทเี่ รง่ รบี อะไรอยแู่ ลว้ ผมเลยได้
เพลดิ เพลินกบั การเดินทางที่ไม่ได้สัมผสั มานาน
แตแ่ หม ทพี่ ดู แบบนนั้ ได ้ กเ็ พราะรา่ งสไลมน์ ไ้ี มร่ สู้ กึ เหนอ่ื ย และ
ยังคงสะอาดเอีย่ มอยู่เสมอน่ะนะ
ผมเหน็ เอลเลนใช้ <เวทชÓระลา้ ง> หรืออะไรเน่ยี แหละ ผมเลย
ขอเรียนมาจากเธอซะเลย
เม่ือลองน�ามาใช้ดู ก็พบว่าเวทของฝ่ายผมจะให้ผลลัพธ์ได้
มากกวา่ ผมเลยใชม้ นั กบั ทกุ คน เพราะแบบนน้ั เลยดเู หมอื นจะทา� ใหก้ าร
เดนิ ทางนสี้ บายมากกว่าปกตนิ ัก
เวลาจะกอ่ ไฟเองกง็ า่ ย วตั ถดุ บิ สา� หรบั ทา� อาหารเองกพ็ กมาอยา่ ง
อดุ มสมบูรณด์ ้วย
และเหนือสิ่งอ่ืนใด ตู้รถของรถหมาป่าท่ีผมน�าใส่ 『กระเพาะ
อาหาร』 มานน้ั เปน็ ของชน้ั เลิศแบบทน่ี ่ังตดิ โซฟาพร้อมหลงั คา ซึง่ มีการ
ยึดโซฟาสองตัวเอาไว้ตรงด้านหน้ากับด้านหลังแบบหันหน้าเข้าหากัน
จึงสามารถให้คนสองคนใชม้ ันนอนแทนเตยี งได้
ส่วนตวั ผมนัน้ ไมจ่ �าเป็นตอ้ งนอน เลยคิดวา่ ให้รับหนา้ ทเี่ ฝา้ ยาม

บทท่ี 3 สดู่ นิ แดนของมนุษย์ 191

ตลอดเวลากค็ งไมม่ ีปญั หาอะไร แต่กโ็ ดนปฏิเสธมา
เพราะอยา่ งนั้น เลยตกลงกนั วา่ ให้คนสองคนท่ีไม่ไดน้ อนอยูร่ อ
ขา้ งนอก แลว้ ให้สองคนทีเ่ หลือพกั ผ่อนอยูภ่ ายในตู้รถที่ปลอดภยั
ทั้งสามพึงพอใจเปน็ อยา่ งมาก บอกกันวา่ สบายกว่าพักแรมใน
โรงเต๊ียมกระจอกๆ เสียอีก

“คณุ รมิ รุ !ุ มาผจญภัยกบั พวกเราตลอดไปเถอะคะ่ !!”
เอลเลนพดู ออกมาดว้ ยความประทบั ใจ แตแ่ บบนนั้ เหน็ ทจี ะไมไ่ หว
หากเปน็ เมอื่ ตอนกอ่ นทจี่ ะไดข้ นึ้ เปน็ ประมขุ แหง่ มหาพงไพรจรู า่
กอ็ าจจะไดอ้ ยเู่ หมอื นกนั แตม่ าตอนนผ้ี มมเี รอื่ งทตี่ อ้ งรบั ผดิ ชอบแลว้ แมว้ า่
เรื่องการบริหารบ้านเมืองจะมอบหมายให้พวกริกุรุโดจัดการกัน แต่ก็
ไมส่ ามารถปล่อยปละละเลยไดห้ รอก

--------ในอนาคตอนั ใกล้ ถ้าหากวา่ เราไม่จา� เป็นกบั ทุกคนแล้ว
ละก็ เม่อื ถึงตอนนน้ั จะผนั ตวั มาเป็นนกั ผจญภยั ที่มีอสิ ระเสรเี องกไ็ ม่เลว
เหมอื นกัน แตว่ ่า ในตอนนนั้ พวกนายอาจจะตายกันไปแลว้ -------
จู่ๆ ความคดิ แบบนั้นกแ็ ลน่ เข้ามาในสมอง
มิลมิ เองก็เปน็ แบบนีเ้ หมือนกันงั้นเหรอ?
ถา้ เปน็ เราละก็ หากเพอื่ นคนสา� คญั ต้องตายจากไปกอ่ น เราจะ
เลือกทจ่ี ะอยู่อยา่ งโดดเด่ียวหรือเปลา่ ?
ผมไมร่ ู้
ตัวผมในตอนน้ี มีประสบการณ์ไม่เพียงพอท่ีจะตอบค�าถาม
ข้อนั้นได้

192



อาณาจักรเบอร์มุนด์
ประเทศขนาดเลก็ ซึ่งมีประชากรในประเทศไม่ถงึ 1 ล้านคน
ในแตล่ ะหมู่บ้าน จะมีขนุ นางทา� หนา้ ทีเ่ ปน็ ผปู้ กครองในหมูบ่ ้าน
นัน้ ๆ
สถานท่ีซ่ึงสามารถเรียกว่าเป็นเมืองใหญ่ได้ มีเพียงเมืองหลวง
เท่านัน้
เป็นประเทศทีม่ ขี นาดเล็กโดยแทจ้ ริง

ขณะนผ้ี มกา� ลังเดนิ อยู่ในหมบู่ ้าน โดยมีทงั้ สามคนช่วยนา� ทาง
ณ ปลายทางทพ่ี น้ จากปา่ มาได ้ คอื ทวิ ทศั นอ์ นั แจม่ ใสทแ่ี ผก่ วา้ ง
มองเหน็ หมบู่ า้ นในทงุ่ นาซ่ึงล้อมรอบด้วยรวั้
อันดับแรก ผมจะมุ่งหน้าไปยังสมาคมอิสระสาขาอาณาจักร-
เบอร์มุนด์ทีอ่ ยูใ่ นเมืองหลวง
ผมตั้งใจว่าจะไปพบกับฟิวส์ทนี่ ัน่ แลว้ ใหเ้ ขาช่วยเขียนจดหมาย
แนะนา� ให้กบั ยูค ิ คางรุ ะซากะ ซึง่ เปน็ แกรนดม์ าสเตอร์
ซง่ึ ดทู า่ ทางแลว้ ผมคงไมน่ า่ จะเขา้ พบกบั คนใหญค่ นโตขนาดนนั้
โดยไมไ่ ด้นดั หมายลว่ งหนา้ ได้ จงึ คดิ วา่ คงจ�าเป็นตอ้ งใชจ้ ดหมายแนะนา�
ฟวิ สเ์ องกต็ อบรบั ดว้ ยความเตม็ ใจ พอไปถงึ เมอ่ื ไรกค็ งจะชว่ ยเตรยี มใหใ้ น
ทันทีเลยกระมงั
เหน็ วา่ เราจะออกจากหมบู่ า้ นด้วยรถมา้ โดยสารกนั
แมว้ า่ ใน 1 วนั จะมเี พยี ง 2 เทย่ี วกต็ าม แตห่ ากนง่ั ไปกจ็ ะสามารถ
เดินทางไปถงึ เมอื งหลวงไดโ้ ดยใชเ้ วลาไม่ถงึ 3 ช่วั โมง
ด้วยความที่ในประเทศน้ีมีพ้ืนที่คับแคบ ท�าให้ถนนได้รับการ
ปรับแตง่ อยา่ งท่วั ถงึ ดูทา่ จะมกี ารคมนาคมท่ีดเี ลยทีเดียว

194

พวกเราเดนิ ทางมาถงึ หมบู่ า้ นกอ่ นเทย่ี ง แลว้ รบั ประทานอาหาร
กลางวันกนั ทโ่ี รงเตยี๊ มควบรา้ นอาหาร
ในตอนนั้น ก็มีเสียงพูดจาโอ้อวดดังล่ันเข้ามาในใบหูของผม
ที่กา� ลังปลอ่ ยตวั ตามสบาย

“แลว้ ทนี น้ี ะ ฉนั กใ็ ชเ้ กรตแอกซฟ์ าดมนั ไปดงั ฉวั ะ แลว้ กจ็ ดั การ
เจา้ นี่มาไดย้ ังไงล่ะ!”
“สดุ ยอด! สมกับเปน็ คณุ บดิ เลยนะเนยี่ !”
“ลกู พีบ่ ิด เจ้านีเ่ ปน็ อสูรท่ีแข็งแกร่งเลยน่ีครบั ? ลกู พี่จัดการมัน
คนเดียวเหรอครบั ?”
“กน็ ะ เมอ่ื เจอกบั ฉนั แลว้ อยา่ งฮอรน์ แบรม์ นั กไ็ มใ่ ชศ่ ตั รขู องฉนั
หรอกเว้ย!”
ผมได้ยินเขาโม้ว่าจัดการกับอสูรที่แข็งแกร่งอะไรสักอย่างได ้
จงึ เกิดรสู้ กึ สนใจขน้ึ มา
เลยเหล่มองดู
ทันใดนัน้ เขาก็วางซากของอะไรบางอย่างลงบนโตะ๊ ดงั ตึ้ง
ผมเกอื บจะพ่นเอาของทก่ี า� ลังกินอยู่ออกมาโดยไมร่ ู้ตวั
นึกว่ามันจะเป็นซากของฮอร์นแบร์ท่ีก�าลังพูดถึงกันอยู่ซะอีก
กลับกลายเปน็ ของปลอมซะงนั้
สง่ิ ทถ่ี กู วางลงบนนน้ั เปน็ แคข่ องปลอมทเ่ี อาเขาของฮอรน์ แรบบทิ
มาตดิ บนซากของหมธี รรมดาก็เทา่ นั้นเอง
การจา� แนกสัตวป์ า่ กบั อสรู นนั้ เปน็ เร่อื งยาก
นอกจากนย้ี งั มสี ัตว์พรายกบั สตั ว์อสรู พ่วงเข้าไปอีกดว้ ย ฉะน้ัน
การจ�าแนกมนั อยา่ งละเอียดจึงเปน็ เร่ืองยาก
ยกตัวอย่างเช่นรนั ก้า เหน็ วา่ ถ้าจะจา� แนกมนั อยา่ งละเอียดละก็
ตัวมนั จะถือว่าอยู่ในจา� พวกของ “สัตวพ์ ราย”
ถ้าอาหารหลักคอื แก่นเวท จะเป็น “สตั ว์พราย” ถา้ อาหารเป็น

บทที่ 4 อาณาจกั รเบอร์มุนด์ 195

พวกเน้อื หรอื ผลไม้เหมือนกับพวกสตั ว์ป่า จะถือวา่ เปน็ “สัตวอ์ สรู ” แต่
เอาเถอะ จะแยกแยะความแตกต่างให้ออกมันก็ยาก แล้วตัวรันก้าเองก็
บรโิ ภคเนือ้ เหมือนกนั เลยไมม่ ีความหมายทจ่ี ะจา� แนกมนั ใหถ้ ูกตอ้ ง
แตว่ า่ สตั วป์ า่ กบั อสรู นนั้ มคี วามแตกตา่ งอยา่ งชดั เจนอยขู่ อ้ หนงึ่
นนั่ คือ ความแขง็ แกร่งยงั ไงล่ะ
ไมว่ า่ จะเปน็ สตั วพ์ รายหรอื สตั วอ์ สรู กล็ ว้ นแลว้ แตม่ คี วามแขง็ แกรง่
กว่าสตั ว์ป่ามากมายนัก
แรกเรม่ิ เดมิ ทแี ลว้ สตั วอ์ สรู คอื สตั วป์ า่ ทกี่ ลายสภาพจากการอาบ
แกน่ เวทเข้าไป จึงไม่แปลกทมี่ ันจะแขง็ แกร่งขึน้
ฉะนัน้ แล้ว หากคดิ จะจ�าแนกจากซากศพละก ็ จะดูออกได้ง่าย
เกนิ กวา่ ทคี่ าด ซงึ่ หากลองตรวจสอบคณุ ภาพของเนอื้ ละก ็ จะสามารถพสิ จู น์
ได้ในทันที
เพยี งแตว่ ่า คนทว่ั ไปคงแยกไมอ่ อกหรอก
ถ้าม ี 『วเิ คราะหป์ ระเมิน』 เหมอื นอยา่ งผมกว็ ่าไปอย่างน่ะนะ...
ในบางครงั้ อสรู กท็ ง้ิ “หนิ ผลกึ มาร” เอาไวเ้ หมอื นกนั ฉะนน้ั หาก
พกเจา้ น่นั มาด้วย กจ็ ะดอู อกไดใ้ นทนั ที

“นี่ มีคนที่เอาฮอร์นแบร์ตัวปลอมมาโม้อยู่ตรงน้ันด้วยแน่ะ
แบบน้นั ก็ไดด้ ว้ ยเรอะ?”
“เอ๊ะ? อา จริงด้วยนะครับ แตว่ ่าลูกพร่ี ิมรุ ุ เก่งจงั เลยนะครบั ท่ี
มองออกได้?”
“อะ๊ จรงิ ดว้ ย! นน่ั มนั เขาของฮอรน์ แรบบทิ นนี่ า ถา้ เปน็ จอมเวท
ละก็จะความแตกในทนั ทแี ท้ๆ เลยเนอะ...”
“กะแลว้ เชยี ว ดอู อกไดใ้ นทนั ทจี รงิ ๆ สนิ ะ? จะเอาไปสง่ ในภารกจิ
ปราบปรามกไ็ มไ่ ด้ งั้นมันก็ไม่มีความหมายน่ะสิ?”
“ไมห่ รอกลกู พ ี่ จดุ ประสงคข์ องหมอนน่ั ไมใ่ ชเ่ รอื่ งนนั้ ถา้ แบกมนั
ไปที่เมืองหลวงก็คงความแตกในทันทีหรอก แตถ่ า้ เปน็ ในหม่บู ้านแบบนี้

196

ละก็ ใครล่าได้จะถือว่าเป็นวีรบุรษุ เลยนะ! แลว้ ก็ถือโอกาสนน้ั ขอข้าวกับ
ทอ่ี ยอู่ าศยั โดยอา้ งไปแบบเนยี นๆ วา่ ทา� หนา้ ทปี่ กปอ้ งหมบู่ า้ นยงั ไงละ่ ครบั ”
อย่างนี้นเี่ อง เปน็ แผนทีแ่ ยบยลยง่ิ นัก
ค�าอธิบายของกโิ ดทา� ให้ผมเขา้ ใจได ้ สรุปคอื แบบนี้มนั เรยี กวา่
พวกต้มต๋นุ สนิ ะ
ในโลกนมี้ พี วกนักตม้ ตนุ๋ อย่หู ลายประเภทจริงๆ นะเนยี่
ผมกพ็ อใจทไ่ี ดค้ วามรมู้ าเรอื่ งหนงึ่ แลว้ จะไปขดั ขวางความเจรญิ
ของเขามนั ก็ไมด่ ีด้วย ผมเลยตง้ั ใจจะปล่อยเอาไวอ้ ย่างนน้ั แต่ทว่า...

“เฮ้เฮ้ ช้าประเด๋ียวก่อน พวกแก ถือดยี งั ไงมาหาวา่ เจา้ นี่เปน็
ของปลอมนะ่ ! บงั อาจมาหยามฉันแบบน ี้ คงจะเตรยี มใจไว้เรยี บร้อยแลว้
สินะ?”
ชายนามบดิ ที่กา� ลงั คยุ โม้โอ้อวดลุกขน้ึ ยืน แลว้ เดินตรงมาทางน้ี
เสยี อย่างนัน้
ทา� ไมพวกคนประเภทน ้ี มนั ถงึ ได้หูดีกนั นกั นะ?
แถมยงั ชอบเข้ามาตอแยกบั เราอย่างเปล่าประโยชน์ดว้ ยน้า...
ในขณะท่ีก�าลงั คิดอะไรแบบน้ัน

“อ้าว? น่ันมันคุณคาบาลไมใ่ ชเ่ หรอ...”
“คุณเอลเลนก็อย่ดู ว้ ยแน่ะ!”
“สว่ นทางน้ันก็คณุ กิโดไม่ใชเ่ หรอน่ัน!”
ก็เรมิ่ ไดย้ ินเสียงพูดเหล่านั้น ไม่ทันไรแขกในรา้ นอาหารกเ็ ข้ามา
รุมล้อม
อาจเพราะไดย้ นิ เสยี งพดู แบบนน้ั ชายนามบดิ จงึ หยดุ เดนิ เพง่ มอง
ใบหนา้ ไปมากอ่ นจะทา� หน้าซดี เป็นไกต่ ้ม

“อะ อะไรกนั ... ทัง้ สามคนนี่ใจร้ายกันจังเลยนะ ถา้ กลบั มาแล้ว
กท็ ักทายกนั บ้างสคิ รบั !”
บดิ เดนิ ถูมอื เข้ามาหาคาบาล แลว้ ก้มหวั ปลกๆ ให้อยู่หลายคร้งั

บทที่ 4 อาณาจักรเบอรม์ นุ ด์ 197

เป็นการเปลยี่ นท่าทที ี่ยอดเยยี่ มอะไรเช่นนี้
“นายเป็นใครนะ่ ?”

“ไมเ่ อาน่า ผมบดิ ทีโ่ ดนคุณเลน่ ซะอว่ มอรทัยเมื่อไมน่ านมาน้ีไง
ครับ! บดิ ท่เี ขา้ ไปหาเรอื่ งท่ีเมืองหลวง แล้วโดนคุณคาบาลจัดการสั่งสอน
มาไงครับ!”
ดเู หมือนว่าหมอนีจ่ ะเคยไปหาเร่อื งคาบาลทีเ่ มืองหลวงเสียด้วย
เหน็ วา่ หมอนพ่ี ยายามจะขโมยสมั ภาระของคาบาล แตม่ าคราวน้ี
กลบั ผนั ตวั จากหวั ขโมยไปเปน็ นกั ตม้ ตนุ๋ เสยี อยา่ งนน้ั ...
จะว่าจิตใจมนั ช่างแขง็ แกร่ง หรอื มันบ้าดลี ะ่ เนี่ย
แต่จะอย่างไรก็แลว้ แต-่ -----
น่ีมันอะไรกันเนี่ย!
ดูเหมือนกลุ่ม 3 คนของพวกคาบาล จะมีชื่อเสียงกว่าท่ีคิด
เสยี อกี
แมว้ า่ ทงั้ สามจะไมไ่ ดถ้ งึ ขนั้ เปน็ คนรจู้ กั กบั นกั ตม้ ตนุ๋ (บดิ ) กต็ าม
แต่ดูเหมือนว่าฝ่ายตรงข้ามจะนับถือท้ังสามมากเสียด้วย บรรดาคนใน
หมู่บ้านเอง ก็ก�าลังมองพวกคาบาลด้วยแววตาราวกับก�าลังมองคนท่ีมี
ความเจดิ จรัสด้วย
ทั้งท่ีเจ้าพวกน้ีมันเป็นคนแปลกๆ แต่กลับได้รับความนับถือ
แบบน ี้ กไ็ มเ่ ห็นจะนา่ ยนิ ดีสักเท่าไรหรอก
แตว่ ่า นา่ ตกใจจริงๆ ท่ีทัง้ สามคนเป็นนักผจญภัยมชี ่ือแบบน้ี
ดเู หมอื นวา่ ระยะนช้ี อ่ื เสยี งของทงั้ สามจะเพม่ิ สงู ขนึ้ อยา่ งพรวดพราด
ในฐานะของนกั ผจญภยั คลน่ื ลกู ใหม่
หอื แบบน้ันน่มี นั ...?
เจา้ พวกนม้ี กั จะนา� วตั ถดุ บิ ของอสรู จากเมอื งผมกลบั ไปอยบู่ อ่ ยครงั้
นี่อย่าบอกนะว่า เพราะไอ้นั่นมันก็เลยช่วยสร้างผลงานให้มีช่ือเสียงมาก
ข้นึ นะ่ ...

198

พอหันมองท้ังสามด้วยแววตาสงสัย พวกเขาก็รีบหลบตากัน
อย่างรอ้ นรน
ผมจะไมเ่ ค้นความท่ีนก่ี ็แลว้ กนั
คนเรากค็ งมีเร่ืองท่ไี มอ่ ยากให้ไปย่งุ น่ันแหละ
แต่ว่านะ
ตอนนี้ผมจะไม่ไปย่งุ กจ็ ริง แต่เร่ืองน้ันมันกส็ ่วนของเรอื่ งนั้น

“พวกนาย คงจะรู้กนั ดีนะ?”
“““แนน่ อนอยู่แล้วครบั /คะ่ !!”””
ไมแ่ ปลกทท่ี ้งั สามจะประสานเสียงตอบกลับมาพร้อมกันแบบนี้
ถา้ งั้นกด็ ี
เพียงเท่าน้ ี เวลาเกดิ เหตอุ ะไรขน้ึ มา ผมก็คงได้รบั ความร่วมมอื
จากท้งั สามอยา่ งไม่ถูกแค้นเคืองเปน็ แน่
และบิดเองก็เช่นกัน

“นายเองกด็ ว้ ย ถา้ อยากใหท้ กุ คนเขามองวา่ เทล่ ะก ็ เวลาเกดิ เหตุ
คับขันขึ้นมาก็ช่วยเหลือทุกคนสักเล็กน้อยก็ยังดีซะล่ะรู้ไหม? แค่ท�าเป็น
ประจ�า ก็ทา� ให้สายตาของทุกคนทมี่ องมาเปลีย่ นไปได้แลว้ ละ”
“...ครบั ผมจะระวังครบั ”
ผมตัดสินใจที่จะตกั เตอื นเบาๆ แลว้ มองข้ามมันไป
พวกคาบาลเองก็อยู่ในสถานะท่ีไม่ต่างอะไร เลยไม่สามารถ
ตักเตือนบิดไปมากกว่านีไ้ ด้ดว้ ยละนะ
และดูทา่ ทางบดิ เองกส็ �านกึ ผดิ แลว้ เลยไม่จ�าเป็นต้องเอาความ
มากไปกว่านีห้ รอก
แม้ว่าจะเกิดเร่ืองแบบน้ันข้ึนก็ตาม แต่การเดินทางก็ด�าเนินต่อ
ไปอย่างราบร่ืน

*

บทท่ี 4 อาณาจักรเบอรม์ นุ ด์ 199

ขณะน้ผี มกา� ลงั เดนิ อยู่ในเมืองหลวงของอาณาจกั รเบอร์มนุ ด์
รอบข้างรายล้อมไปด้วยอาคารบ้านเรอื นท่แี มว้ ่าจะดเู ก่าแก ่ แต่
ก็ให้ภาพลกั ษณท์ เ่ี ขม้ แขง็
ยุคสมัยอันเก่าแก่------- ก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นยุคสมัยท่ีดีจริงๆ
รเึ ปลา่ แต่ก็เป็นอาคารบ้านเรอื นแบบยุโรปยุคกลางทีท่ า� ใหร้ ูส้ ึกถึงความ
โรแมนติกดี
เมื่อน�ามาเทียบกับเมืองของพวกเราที่มีบ้านเรือนแบบญี่ปุ่นอยู่
เยอะแลว้ กท็ า� ใหร้ สู้ กึ ถงึ บรรยากาศทแี่ ตกตา่ งออกไป แบบนเ้ี องกน็ า่ สนใจ
ดเี หมอื นกัน
ผคู้ นทีเ่ ดนิ สญั จรไปมาเอง ก็ให้บรรยากาศอนั สดใสเช่นกัน ไม่
พบเห็นบรรยากาศท่มี ืดหมน่ เลยแมแ้ ต่น้อย
เทา่ ทไี่ ดฟ้ งั จากคาบาล เหน็ วา่ มกี ารคาดการณว์ า่ จะมอี สรู ปรากฏ
ตัวออกมาเป็นจ�านวนมาก จึงไดม้ กี ารประกาศเตอื นภยั ข้ึนในเมือง แตว่ า่
เนอื่ งจากมกี ารยกเลกิ ประกาศเตอื นภยั นนั้ ไปแลว้ ทา� ใหผ้ คู้ นกลบั มารา่ เรงิ
สดใสกนั อีกคร้งั
ซ่ึงแน่นอนว่าไม่เกิดความเสียหายจากอสรู ตามที่หว่นั เชน่ กัน
แต่ถงึ อยา่ งน้ัน กย็ ังมเี หล่าคนตดิ อาวธุ ให้เหน็ อยา่ งโดดเด่นแม้
อยูภ่ ายในเมอื ง สมกบั เปน็ ประเทศท่ีอยูต่ ดิ ชายแดน
ท่ีน่ีมีคนท่ีแต่งตัวประหลาดอยู่ไม่น้อย ซึ่งล�าพังแค่การสวม
หน้ากากเฉยๆ กไ็ ม่ท�าใหด้ โู ดดเดน่ สะดุดตาแต่อย่างใด จดั ว่าเปน็ อะไรท่ี
ยอดเย่ยี มมาก
เรียกได้วา่ เมอื งน้เี ปน็ เมอื งแบบแฟนตาซีอย่างแท้จริงละนะ
แต่วา่ ทีน่ ก่ี ็มเี รื่องน่าตกใจอยอู่ ยา่ งหนึ่งเหมอื นกนั
เมอ่ื ลองใช้ 『วิเคราะห์ประเมิน』 ของผมสอ่ งดูแล้ว ก็พบว่ามี
อาวธุ และเครอ่ื งปอ้ งกนั ทม่ี คี ณุ ภาพไม่ดีอยู่เป็นจา� นวนมาก

200

ฝีมือของพวกเขาเองก็แทบไม่ต่างอะไรกับอุปกรณ์สวมใส่
เหมอื นกนั แตถ่ งึ อยา่ งนนั้ เหลา่ นกั ผจญภยั ทผ่ี มพบเจอทอ่ี าณาจกั รคนแคระ
กด็ จู ะสวมอุปกรณ์สวมใส่ที่มนั ไดเ้ รือ่ งไดร้ าวมากกวา่ นีเ้ ล็กน้อย

“ลกู พี ่ เร่ืองน้นั มนั ก็แหงอย่แู ล้วครบั กท็ น่ี ี่มชี า่ งตเี หล็กฝมี อื ดี
อยู่ไมม่ ากนี่ครับ”
“พวกเราเองก็ล�าบากเหมือนกันครับกว่าจะหาอาวุธกับเคร่ือง
ป้องกนั มาใสค่ รบได ้ กม็ ันไม่ใช่ของทม่ี ีเงินแล้วจะซ้ือไดง้ า่ ยๆ นคี่ รบั ”
“ฉันก็ด้วย ความจริงแล้วก็อยากได้คทาอันใหม่เหมือนกัน
แตก่ ็หาของทม่ี ันดีๆ ไมค่ ่อยจะไดเ้ ลยละเน้อออ...”
ทัง้ สามช่วยตอบขอ้ สงสัยของผม
ได้ยินแบบนนั้ แลว้ ผมก็พอจะยอมรับได ้ เพราะแบบนน้ั การท่ี
ผมมีช่างฝีมือเผ่าคนแคระอย่างพวกไคจิน ถึงท�าให้พวกเขาออกอาการ
ตกใจกนั อยา่ งเกนิ จรงิ ขนาดน้นั น่ันเอง
แมว้ า่ มนั จะเปน็ เรอื่ งปกตสิ า� หรบั ผม แตส่ า� หรบั คาบาลแลว้ คงจะ
เปน็ เร่อื งน่าประหลาดใจสุดๆ เลยนั่นแหละ
แต่ถึงอย่างนั้น บรรยากาศของเมืองท่ีผมไม่ได้สัมผัสมานานน ี้
ทา� ให้หวั ใจผมพองโตข้นึ มา
ผมซอื้ เนอ้ื ปง้ิ ทขี่ ายตามแผงลอยมา แลว้ เดนิ ไปพลางกนิ ไปพลาง
ไอร้ ้านแผงลอยแบบน้ีเอง ก็ท�าให้ผมร้สู ึกถงึ ชีวิตประจ�าวันอนั น่าคดิ ถงึ ที่
ไม่อาจหวนกลบั ไปไดอ้ กี แล้วเหมือนกนั
ไม่รูเ้ หมอื นกันวา่ เปน็ เน้ืออะไร แตอ่ ร่อยกวา่ ท่คี ิดเสยี อีก
อันทจี่ รงิ ถ้าลองใชส้ กลิ ประเมินดูก็จะท�าใหท้ ราบไดว้ า่ เปน็ เนอื้
อะไร แต่ผมจะไมท่ า� แบบนนั้ เพราะผมจะใช ้ 『วเิ คราะหป์ ระเมิน』 กบั
อย่างอืน่ แทน
น่นั คือซอสยงั ไงล่ะ
ถึงจะฟงั ดขู ้ีโกงไปนดิ แตพ่ อกนิ ปุ๊บผมกร็ สู้ ูตรในทันที

บทท่ี 4 อาณาจกั รเบอรม์ นุ ด์ 201